Sąd Okręgowy w Łodzi
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 204/17
Data wyroku: 2019-02-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: P. Kuźma
Słowa kluczowe: Renta z tytułu niezdolności do pracy
Podstawa prawna: art.57 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 23 grudnia 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wŁ.przyznałE. W.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy do dnia 23 sierpnia 2018 roku, wskazując, że Komisja Lekarska ZUS ustaliła, że wnioskodawczyni jest częściowo niezdolna do pracy. (decyzja nr (...)w pliku akt ZUS zainicjowanego wnioskiem z dnia 21.03.2012r.)
W dniu 16 stycznia 2017 rokuE. W.odwołała się od powyższej decyzji, wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.(odwołanie k. 2)
Odpowiadając na odwołanie pismem z dnia 30 stycznia 2017 roku organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.(odpowiedź na odwołanie – k. 3)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

E. W.urodziła się w dniu (...). Posiada wykształcenie wyższe plastyczne i tytuł magistra sztuki. Pracowała jako nauczyciel.(okoliczności bezsporne)
W okresie od 15 kwietnia 2012 roku do 30 listopada 2016 roku wnioskodawczyni była całkowicie niezdolna do pracy i z tego tytułu pobierała rentę.(okoliczności bezsporne)
W dniu 14 października 2016 roku złożyła wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.(wniosek – w pliku akt ZUS zainicjowanego wnioskiem z dnia 21.03.2012r.)
Wnioskodawczyni cierpi na schizofrenię paranoidalną, leczoną w poradni zdrowia psychicznego.(niesporne)
Stwierdza się u niej także występowanie zaburzeń otępiennych – w zakresie percepcji wzrokowej i zdolności grafomotorycznych oraz znacznych zaburzeń w zakresie pamięci bezpośredniej wzrokowej na podłożu uszkodzenia centralnego układu nerwowego. Analiza jej funkcjonowania wskazuje na znaczne trudności w zakresie relacji interpersonalnych, apatię, znaczne obniżenie motywacji do działania, skłonność do tendencyjnej i urojeniowej interpretacji rzeczywistości.(opinia biegłego sądowego psychologaG. J.k 127-128)
U ubezpieczonej oprócz schizofrenii występuje znaczne osłabienie funkcji poznawczych do poziomu otępienia. Dodatkowo występują u niej objawy uszkodzenia organicznego ośrodkowego układu nerwowego.
W okresie od 1 grudnia 2016 roku do 23 sierpnia 2018 roku (nabycia prawa do emerytury)E. W.była nadal całkowicie niezdolna do pracy. W okresie tym nie doszło do żadnej poprawy stanu zdrowia skarżącej. Zmniejszenie się na dzień badania wnioskodawczyni przez lekarza orzecznika ZUS objawów psychotycznych właściwych schizofrenii wynika z leczenia, ale proces zaburzeń negatywnych - tzw. defekt schizifreniczny, czyli brak motywacji działania, cały czas u niej postępuje.
(opinia biegłego sądowego lekarza psychiatryH. K.k 124-126, pisemne uzupełniające opinie tego biegłego – k 154, k 155, ustna opinia uzupełniająca – e – protokół rozprawy z dnia 22.01.2019 r. – płyta CD – koperta k 195)
U ubezpieczonej stwierdza się nadto wole guzowate nietoksyczne o zmiennej czynności. Stan ten – z endokrynologicznego punktu widzenia nie powoduje niezdolności do pracy wnioskodawczyni.(opinia pismena biegłego sądowego lekarza endokrynologaT. P.k 16-19)
E. W.cierpi nadto na nadciśnienie tętnicze wyrównane, nie przeszła zawału ani nie była kwalifikowana do inwazyjnego leczenia kardiochirurgicznego. Nie wykazuje cech znacznego uszkodzenia mięśnia sercowego. Z kardiologicznego punktu widzenia jest zdolna do pracy zarobkowej.(opinia biegłego sądowego lekarza kardiologaR. G.k 20-21)
Wnioskodawczyni przeszła amputację obu piersi w związku ze stwierdzoną chorobą nowotworową, poprzedzoną chemioterapią przedoperacyjną, uzupełnioną immunoterapią w 2012 roku. Uzyskano całkowitą regresję zmian nowotworowych. Z onkologicznego punktu widzenia wnioskodawczyni nie wykazuje cech niezdolności do pracy.(opinia biegłego sądowego lekarza onkologaS. F.k 22-23)
Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dowodu z powołanych opinii biegłych.
W ocenie Sądu wydane w sprawie opinie są spójne, wyczerpujące i logicznie uzasadnione.
Opinie biegłych sądowych endokrynologa, kardiologa i onkologa nie zostały zakwestionowane przez żadną ze stron. Sąd uznał zatem, że stwierdzone przez tych biegłych u wnioskodawczyni schorzenia nie powodują niezdolności do pracy.
Sporna w sprawie pozostawała jedynie kwestia stopnia niezdolności do pracy skarżącej z przyczyn psychiatrycznych – według biegłego lekarza psychiatryK. K.stwierdzona uE. W.schizofrenia stanowi podstawę do uznania jej częściowej tylko niezdolności do pracy, podczas gdy biegła psychiatraH. K.stan ten wraz ze stwierdzonymi cechami otępiennymi wynikającymi z uszkodzenia organicznego ośrodkowego układu nerwowego.
Sąd uznał, że opinia drugiej powołanej biegłej –H. K., na której Sąd się oparł, jest jasna i pełna. Opinia ta – w przeciwieństwie do opinii biegłejK. K.- odnosi się także do oceny funkcji poznawczych wnioskodawczyni dokonanej przez psychologa.
Wskazana biegła w sposób bardzo szczegółowy wyjaśniła podstawy postawionej przez siebie tezy, skrupulatnie odniosła się do wszelkich pytań i wątpliwości podczas rozprawy w dniu 22 stycznia 2019 roku. W szczególności wskazała, że po dniu 30 listopada 2016 roku nie doszło do żadnej poprawy stanu zdrowia skarżącej, zaś zmniejszenie się na dzień badania wnioskodawczyni przez lekarza orzecznika ZUS i drugiej biegłej objawów psychotycznych właściwych schizofrenii wynika z leczenia, ale jednak proces zaburzeń negatywnych - tzw. defekt schizifreniczny, czyli brak motywacji działania, cały czas u niej postępuje. Wprost stwierdziła wreszcie, że proces zmian organicznych w czasie badania wnioskodawczyni przez lekarza orzecznika ZUS już istniał, jednak – pomimo zgłaszania przez ubezpieczoną w toku tego badania zaburzeń pamięci – fakt ten nie posłużył do ustalenia istnienia zespołu psychoorganicznego lub jego braku. Fakt ten natomiast został uwzględniony przez biegłąH. K., która stwierdziła potrzebę badania psychologicznego wnioskodawczyni. Badanie to – co bezsporne – wykazało zaburzenie funkcji poznawczych, co w profesjonalnej ocenie biegłej, której opinii Sąd dał wiarę, ma znaczenie dla oceny jej stanu zdrowia w spornym okresie.
Jak bowiem wskazała biegła i co jest najistotniejsze w przedmiotowej sprawie – przy istniejącym defekcie schizofrenicznym stan zdrowiaE. W.nie mógł się poprawić po dniu 30 listopada 2016 roku. Brak było zatem – jak słusznie stwierdziła – podstaw do uznania, że wnioskodawczyni była od tego czasu tylko częściowo niezdolna do pracy.
Sąd uznał zatem, ze omawiana opinia, na której zostało oparte rozstrzygniecie nie zawiera żadnych braków i wyjaśnia wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Obejmuje szerszą gamę okoliczności składających się na wyciągnięte z badania wnioski.
Ustalając stan faktyczny Sąd pominął opinię biegłego lekarza medycyny pracy, który nie odniósł się bezpośrednio do tezy dowodowej zawartej w postanowieniu powołującym dowód z jego opinii, wskazując tylko na koniczność ponownego badania psychiatrycznego wnioskodawczyni.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie jest zasadne.
Zgodnie z treściąart.57 ust.1 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U z 2018 r., poz. 1270) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełni łącznie następujące warunki:

1
jest niezdolny do pracy,

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3
niezdolność powstała w okresach wymienionych w cytowanym przepisie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Brak choćby jednego z warunków wymienionych w art.57 ww. ustawy powoduje brak prawa do świadczenia.
Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do oceny czy wnioskodawczyni jest osobą zdolną do pracy.
Zebrany w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy bezspornie dał podstawy do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej przez ubezpieczoną decyzji, co skutkowało jej zmianą.
Podkreślić w tym miejscu należy, że przy ocenie opinii biegłych lekarzy Sąd nie może zająć stanowiska odmiennego, niż wyrażone w opinii, na podstawie własnej oceny stanu faktycznego. Odmienne ustalenie w tej mierze może być dokonane tylko na podstawie opinii innych biegłych lekarzy, jeżeli ich opinia jest bardziej przekonywująca oraz wszechstronnie przedstawia kwestię nasuwającą wątpliwości wsprawie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 października 1987 roku, II URN 228/87,(...)).Jednakże opinię innego biegłego sądowego Sąd może dopuścić jedynie wtedy, gdy opinia, która została już złożona do sprawy zawiera istotne braki, względnie nie wyjaśnia istotnych okoliczności(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1974 roku, II CR 817/73, niepubl).Zaznaczyć w tym miejscu należy, że sposób motywowania oraz stopień stanowczości wniosków wyrażonych w opinii biegłych jest jednym z podstawowych kryteriów oceny dokonywanej przez Sąd, niezależnie od kryteriów zgodności z zasadami wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego oraz podstaw teoretycznych opinii(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2000 roku, I CKN 1170/98, OSNC 2001 nr 4 poz. 84, Legalis nr 49256).
Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał jednoznacznie, że wnioskodawczyni po dniu 30 listopada 2016 roku w dalszym ciągu była osobą spełniającą przesłanki do przyznania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.
Mając powyższe na uwadze, wobec zaistnienia podstaw do uwzględnienia odwołania Sąd na podstawieart. 47714§2 k.p.c.zmienił zaskarżoną decyzję i przyznałE. W.prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na dalszy okres - od dnia 1 grudnia 2016 roku do dnia 23 sierpnia 2018 roku.
O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawieart.98§ 1 i 3 k.p.c.w zw. z § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 roku, poz.1800) – w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia odwołania do Sądu.
Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.