Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 694/20
Data wyroku: 2020-08-19 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Damian Krakowiak
Słowa kluczowe: Zażalenie, Tymczasowe aresztowanie
Podstawa prawna: art. 430 kpk

Sygn. akt V Kz 694/20

POSTANOWIENIE
Dnia 19 sierpnia 2020 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi w V Wydziale Karnymw składzie:
Przewodniczący: (del.) Sędzia SR Damian Krakowiak
Protokolant: sekretarz sądowy Paulina Dzika
przy udziale Prokuratora Tomasza Grona
po rozpoznaniu w sprawieM. M., synaJ.iA.z domuW.,urodzonego dnia (...)wŁ.,
podejrzanego o czyn zart. 197 § 3 pkt 2 k.k.i in.
z zażalenia obrońcy
na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia24 kwietnia 2020 roku
w przedmiocie stosowania tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 430 § 1 k.p.k.

postanawia
pozostawić zażalenie bez rozpoznania.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2020 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi na podstawieart. 249 § 1 k.p.k.,art. 258 § 1 pkt 1 k.p.k.zastosował wobec podejrzanego tymczasowe aresztowanie na okres 14 dni od daty zatrzymania.
Na postanowienie zażalenie wywiódł obrońca, zarzucając relewantne naruszenie przepisów postępowania, to jest:
-art. 249 § 1 oraz art. 258 § 1 k.p.k.poprzez zastosowanie tymczasowego aresztowania, pomimo iż zebrane dowody nie wskazują na duże prawdopodobieństwo, że podejrzany dopuścił się zarzucanego czynu,
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu tezy, że zachodzi uzasadniona obawa, iż podejrzany ukrywa się przed organami ścigania.
W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę postanowienia i zastosowanie w miejsce tymczasowego aresztowania wolnościowego środka zapobiegawczego bądź uchylenie tymczasowego aresztowania.
M. M.został zatrzymany w dniu 24 lipca 2020 roku.
Dnia 27 lipca 2020 roku Prokurator wniósł o przedłużenie tymczasowego aresztowania.
Postanowieniem z dnia 30 lipca 2020 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi na podstawieart. 249 § 1 k.p.k.,art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.,art. 258 § 2 k.p.k.zastosował wobec podejrzanego tymczasowe aresztowanie od dnia 24 lipca 2020 roku do dnia 22 października 2010 roku.

Sąd zważył, co następuje:
Zażalenie należało pozostawić bez rozpoznania.
Jeżeli środek odwoławczy dotyczy orzeczenia już nieistniejącego, a pole orzekania odwoławczego wyznacza przedmiot zaskarżenia, to przy jego braku środek ten staje się niedopuszczalny i należy odmówić jego przyjęcia, a gdyby go przyjęto – pozostawić bez rozpoznania (postanowienie SN z dnia 22 czerwca 1999 r.,I KZP 20/99, OSNKW 1999, nr 7-8, poz. 43, J. Tylman, Glosa do postanowienia SN z dnia 22 czerwca 1999 r., I KZP 20/99, OSP 2000/1/9).
W piśmiennictwie już uprzednio zwrócono uwagę na koncept„dezaktualizacji”zażalenia. Występuje ona wtedy, gdy zażalenie staje sięw następstwie określonych zaszłości„bezprzedmiotowe”(tj. traci relewantność prawną) /Z. Doda: Zażalenie w procesie karnym, Warszawa 1985, str. 308, 309/.
U podstaw „dezaktualizacji” mogą leżeć rozmaite okoliczności - np. uprawomocnienie się wyroku i rozpoczęcie wykonywania kary przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie o tymczasowym aresztowaniu, wydane jednocześniez wydaniem wyroku, itp.
W takich wypadkach należy wydać postanowienie o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania, właśnie dlatego, że jednym z warunków dopuszczalności skargi odwoławczej jest istnienie decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. Jeżeli więc zażalenie stanie sięin concretobezprzedmiotowe, należy odmówić jego przyjęcia, a gdy zostanie już przekazane organowi odwoławczemu, należy wydać postanowienieo pozostawieniu go bez rozpoznania. Brak decyzji o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania rodziłby trudności (bezzasadne uznanie zażalenia za bezprzedmiotowe i tylko odstąpienie od przeprowadzenia kontroli zażaleniowej).
W stanie sprawy drugie postanowienie Sądu z dnia 30 lipca 2020 rokuo zastosowaniu tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy (licząc od dnia zatrzymania na mocy pierwszego postanowienia Sądu) spowodowało utratę mocy postanowienia Sądu z dnia 24 kwietnia 2020 roku. Wszak w postanowieniu z dnia30 lipca 2020 roku (wydanemu w „hybrydowym” trybieart. 279 § 3 k.p.k.iart. 263 § 2 k.p.k.) jako datę początkową aresztu oznaczono dzień 24 lipca2020 roku, objęty okresem tymczasowego aresztowania orzeczonego postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2020 roku.
Tym samym nie sposób było uczynić zadość żądaniu obrońcy (zmiana postanowienia z dnia 24 kwietnia 2020 roku i uchylenie tymczasowego aresztowania), albowiem podstawą prawną pozbawienia podejrzanego wolności jest już inna decyzja procesowa.
W konsekwencji należało uznać, że zażalenie na postanowienie Sądu z dnia24 kwietnia 2020 roku odnosi się do postanowienia już prawnie nieistniejącego. Podlegało zatem ono pozostawieniu bez rozpoznania.