Sąd Rejonowy w Ciechanowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1305/18
Data wyroku: 2019-07-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lidia Grzelak
Słowa kluczowe: Pożyczka
Podstawa prawna: art. 720 kc
Teza: I zasądza od pozwanej K.S. na rzecz powoda E. D. 2 FIZNFS w G. kwotę 4544,58 zł ( cztery tysiące pięćset czterdzieści cztery złote pięćdziesiąt osiem groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 stycznia 2018 r. do dnia zapłaty;
II zasądza od pozwanej K.S. na rzecz powoda E. D. 2 FIZNFS w G. kwotę 947,00 zł ( dziewięćset czterdzieści siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym 917,00 zł ( dziewięćset siedemnaście złotych ) tytułem  zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
III nakazuje Skarbowi Państwa wypłacić powodowi E. D. 2 FIZNFS w G. kwotę 27,00 zł ( dwadzieścia siedem złotych ) tytułem zwrotu części opłaty sądowej uiszczonej w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Sygn. akt I C 1305/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 lipca 2019 r.
Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący SSR Lidia Grzelak
Protokolant st. sekr. sąd. Jolanta Dziki
po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2019 r. w Ciechanowie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...)2 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny wG.
przeciwkoK. S.
o zapłatę 4544,58 zł
I zasądza od pozwanejK. S.na rzecz powoda(...)2 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny wG.kwotę 4544,58 zł ( cztery tysiące pięćset czterdzieści cztery złote pięćdziesiąt osiem groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 stycznia 2018 r. do dnia zapłaty;
II zasądza od pozwanejK. S.na rzecz powoda(...)2 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny wG.kwotę 947,00 zł ( dziewięćset czterdzieści siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym 917,00 zł ( dziewięćset siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
III nakazuje Skarbowi Państwa wypłacić powodowi(...)2 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny wG.kwotę 27,00 zł ( dwadzieścia siedem złotych ) tytułem zwrotu części opłaty sądowej uiszczonej w elektronicznym postępowaniu upominawczym.
Sygn. akt I C 1305/18

UZASADNIENIE
W dniu 30 stycznia 2018 r. powód(...)2 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny wG.wniósł do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zasądzenie od pozwanejK. S.kwoty 4544,58 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 31 stycznia 2018 r. do dnia zapłaty. Ponadto powód wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W dniu 27 lutego 2018 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględniając powództwo w całości.
W ustawowym terminie pozwanaK. S.wniosła sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu. PozwanaK. S.kwestionowała zarówno zasadność roszczenia, jak i jego wysokość, a ponadto podniosła zarzut przedawnienia roszczenia.
Postanowieniem z dnia 11 maja 2018 r. Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny stwierdził utratę mocy nakazu zapłaty w całości oraz przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ciechanowie.
Przed Sądem Rejonowym w Ciechanowie strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. PozwanaK. S.w piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2018 r. podniosła zarzut naruszenie zasada współżycia społecznego oraz dobrych obyczajów, a nadto zarzut braku ekwiwalentności świadczeń z dnia 18 grudnia 2018 r. ( data stempla operatora pocztowego ) podniosła ponadto brak legitymacji czynnej powoda.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 13 marca 2017 r.K. S.zawarła z(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.umowę pożyczki nr (...)kwoty 3000,00 zł. Umowa została zawarta na okres od dnia 13 marca 2017 r. do dnia 13 września 2019 r. Stałe oprocentowanie pożyczki wynosiło 10,00 % w stosunku rocznym. Całkowita kwota do spłaty ustalona na dzień postawienia do dyspozycjiK. S.całej kwoty pożyczki wynosiła 6404,04 zł, na co składały się poszczególne kwoty: - kwota 3000,00 zł – tytułem całkowitej kwoty pożyczki, - kwota 404,04 zł tytułem odsetek naliczonych za cały okres obowiązywania umowy, - kwota 3000,00 zł tytułem opłaty operacyjnej naliczonej za cały okres obowiązywania umowy ( całkowity koszt pożyczki ).K. S.na mocy podpisanej umowy zobowiązała się do terminowej spłaty pożyczki ( umowa pożyczki k. 29 – 33, harmonogram spłaty k. 49 ).
W związku z brakiem spłat rat pożyczki(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.wezwałK. S.do uregulowania należności, a po upływie wskazanego w wezwaniu terminu wypowiedziałK. S.umowę pożyczki ( wypowiedzenie umowy k. 34 - 35, wezwanie do uregulowania zaległości k. 36 - 37 ).
(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.na mocy umowy przelewu wierzytelności zbył przysługującą mu wobecK. S.wierzytelność na rzecz(...)Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty wW.( oświadczenie o przelewie wierzytelności k. 63 ).
W dniu 20 marca 2017 r. na mocy umowy sekurytyzacji(...)Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty wW.zbył przedmiotową wierzytelność na rzecz(...)2 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny wG.( umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikiem k. 39 – 41 ).
K. S.do chwili wytoczenia powództwa wpłaciła łącznie kwotę 1720,17 zł ( bezsporne ).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów, a w szczególności umowy pożyczki, wypowiedzenia umowy pożyczki, wezwania do zapłaty, umowy przelewu wierzytelności wraz z załącznikiem, oświadczenia o przelewie wierzytelności.
W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew stanowisku pozwanejK. S.wskazuje w sposób jednoznaczny na istnienie roszczenia dochodzonego pozwem, wynikającego z umowy pożyczki z dnia 13 marca 2017 r. Odnosząc się do zarzutu braku podpisów pod umową pożyczki nie można uznać go za właściwy, gdyż podpis pozwanejK. S.widnieje na końcu umowy pożyczki, a jego prawdziwość nie budzi wątpliwości Sądu. Wezwania oraz inne pisma wierzyciela pierwotnego wysyłane były pod adres wskazany w umowie pożyczki tożsamy z adresem wskazanym w pozwie, stąd również brak potwierdzenia twierdzeń pozwanej, iż nie zostały one jej doręczone.
Ponadto pozwanaK. S.z jednej strony zaprzeczyła, że zawarła umowę pożyczki, a z drugiej strony wskazywała, iż dokonała częściowej spłaty pożyczki, czemu powód nie zaprzeczał.
Wskazać należy, że pozwanaK. S.została przez Sąd wezwana na rozprawę w dniu 9 lipca 2019 r. do osobistego stawiennictwa celem złożenia zeznań, jednakże nie stawiła się na wezwanie.
Kwestionowanie przez pozwaną uczciwości warunków, na jakich została zawarta umowa na obecnym etapie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Wszelkie wątpliwości związane z warunkami zawieranej umowy pozwana powinna ocenić na etapie jej zawierania, a nie na etapie dochodzenia przez powoda zaległych należności. PozwanaK. S.nie skorzystała z możliwości odstąpienia od umowy; co więcej przystąpiła do jej wykonania, spłacając początkowo raty pożyczki. Jeżeli chodzi o podnoszone przez pozwaną zarzuty dotyczące naruszenia zasad współżycia społecznego oraz dobrych obyczajów, jak również zastosowania klauzul abuzywnych bądź mających na celu obejście przepisów całkowitym koszcie umowy, wskazać należy, że pozwana poprzestaje na ogólnikowym sformułowaniu zarzutów, nie odnosząc ich do konkretnej sprawy; nie wskazała również do jakiej wysokości uznać należy koszty pożyczki należne powodowi za usprawiedliwione.
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu, powództwo(...)2 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny wG.zasługuje na uwzględnienie.
Umowa pożyczki podlega ogólnym przepisom prawa cywilnego (art. 720 – 724 kc). Mają one zastosowanie zarówno w relacjach między osobami fizycznymi oraz w relacjach przedsiębiorca – konsument. W tym ostatnim przypadku zastosowanie mają ponadto przepisyustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.
Zgodnie zart. 720 kc, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Zgodnie zart. 509 kc, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią ( przelew ), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Zgodnieart. 511 kc, jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony.
W razie zatem cesji wierzytelności, na nabywcę przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, wszystkie właściwości, przywileje i braki, a więc ustawodawca zakłada identyczność wierzytelności cesjonariusza z wierzytelnością cedenta (art. 509 § 2 kc). Co do zasady, nabywca wstępuje w sytuację prawną cedenta.
(...)Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Funduszu Inwestycyjny Zamknięty wW.nabył przedmiotową wierzytelność od(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąweW., a następnie zbył przysługującą mu wierzytelność na rzecz(...)2 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny wG.. Potwierdzeniem tego jest wykaz wierzytelności oraz oświadczenie o przelewie wierzytelności. Do wykazu przelewu wierzytelności dołączony został załącznik, w którym opisana jest wierzytelność wraz z podaniem numeru umowy pożyczki i daty jej zawarcia, numeru PESEL pożyczkobiorcy oraz kwoty pożyczki. Wbrew twierdzeniom pozwanej, wskazane dokumenty potwierdzają skuteczne nabycie wierzytelność w stosunku do pozwanej i legitymację czynną powoda do wystąpienia z pozwem w niniejszej sprawie.
Jak wskazano powyżej, norma zawarta wart. 511 kcnie wymaga zawarcia umowy przelewu w formie pisemnej, a jedynie tego, aby istniało pismo, które potwierdza dokonanie przelewu wierzytelności. Sąd w niniejszym składzie podziela w całości rozważania Sądu Apelacyjnego w Katowicach zawarte w wyroku z 8 marca 2005 r. w sprawie I ACa 1516/04, który podkreślił: „Ustawodawca wart. 511 kcmówi o "stwierdzeniu" przelewu wierzytelności pismem, a nie o zawarciu przelewu w formie pisemnej. Czym innym jest dokonanie czynności prawnej w formie pisemnej, a czym innym "stwierdzenie" pismem, iż określona czynność została dokonana. "Stwierdzenie pismem" nie odnosi się bowiem do formy czynności prawnej, a jedynie do istnienia pisma stwierdzającego, że umowa przelewu została przez strony zawarta.”. Dalej Sąd ten zasadnie podkreśla: „W sytuacji, gdy obie strony zgodnie twierdzą, że doszło do przelewu wierzytelności z umowy ubezpieczenia i że obie strony miały taki zamiar i cel umowy na względzie - zbędne są rozważania i dokonywanie wykładni oświadczeń woli w tym przedmiocie. Dokonywanie takiej wykładni ma bowiem sens wówczas, gdy stanowiska stron umowy różnią się.”.
Na skutek przelewu wierzytelności doszło więc do zmiany strony stosunku zobowiązaniowego po stronie wierzyciela, a zatem powód jest legitymowany czynnie do występowania w niniejszym procesie. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzają w myślart. 511 kc, że do zawarcia umowy doszło. Nadto zostało przedłożone przez powoda wezwanie, którym zawiadomił pozwaną o zawarciu umowy cesji z wierzycielem. W myślart. 515 kc, jeżeli dłużnik, który otrzymał o przelewie pisemne zawiadomienie pochodzące od zbywcy, spełnił świadczenie do rąk nabywcy wierzytelności, zbywca może powołać się wobec dłużnika na nieważność przelewu albo na zarzuty wynikające z jego podstawy prawnej tylko wtedy, gdy w chwili spełnienia świadczenia były one dłużnikowi wiadome. Przepis ten stosuje się odpowiednio do innych czynności prawnych dokonanych między dłużnikiem a nabywcą wierzytelności. Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że dokonywane przez pozwaną wpłaty przed wytoczeniem powództwa zostały w całości uwzględnione przy ustalaniu wartości przedmiotu sporu w niniejszej sprawie.
Pożyczkodawca wypełnił w całości swoje zobowiązania wynikające z umowy pożyczki gotówkowej z dnia 13 marca 2017 r. nr(...). Pod tekstem umowy pożyczki widnieje podpis pełnomocnika(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.oraz pozwanejK. S.. Niewątpliwie w świetle treści umowy roszczenie powoda należy uznać za zasadne, zarówno co do należności głównej, jak i odsetek za opóźnienie.
Zarzut pozwanejK. S., iż powód zastosował w umowie pożyczki zapisy, które miały na celu obejście normyart. 3851kcjest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy prawa nie zabraniają naliczania kosztów udzielenia pożyczki, co jest powszechne w instytucjach zajmujących się udzielaniem pożyczek i taka praktyka nie stanowi próby obejścia przepisów prawa. Umowa pożyczki ma charakter odpłatny. Ustanowienie prowizji jest więc – co do zasady - zgodne z przepisami prawa. Poprzednik prawny powoda prowadzi działalność gospodarczą w zakresie udzielania pożyczek i udostępnił pozwanej środki finansowe na określony okres czasu. Pożyczkodawcy przysługuje zatem prowizja, która ma stanowić dla pożyczkodawcy wynagrodzenie za koszty związane z umową. Wysokość naliczonych z tytułu umowy pożyczki opłat pozwanaK. S.zaakceptowała podpisując umowę. Koszty te zostały wskazane w umowie wprost, a nie jako np. sumę bądź iloczyn niedookreślonych składników. Zmiana stanowiska pozwanejK. S., co do oceny kwestii obciążenia jej prowizją, nastąpiła w momencie, gdy powód wniósł pozew w niniejszej sprawie. Jeżeli pozwana miała wątpliwości co do warunków umowy mogła przed jej zawarciem zasięgnąć porady profesjonalisty.
Podkreślić należy, że pozwana podniósł zarzut zastosowania klauzul niedozwolonych przez powoda, nie wskazała żadnej konkretnej klauzuli.
Ustawodawca wymienia następujące przesłanki uznania danego postanowienia za niedozwolone w rozumieniuart. 3851kc: dane postanowienie umowne jest „nieuzgodnione indywidualnie”; kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Zastrzeżono przy tym, że postanowienia określające główne świadczenia stron, takie jak cena lub wynagrodzenie, mogą zostać uznane za niedozwolone postanowienia umowne tylko wówczas, gdy zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W celu ustalenia, czy konkretne postanowienie umowne należy kwalifikować jako „nieuzgodnione indywidualnie”, należy zbadać, czy konsument miał na treść danego postanowienia „rzeczywisty wpływ” (art. 3851§ 3 zd. 1 kc). W szczególności ustawodawca zwraca uwagę na niebezpieczeństwo „nieuzgodnionego indywidualnie” charakteru postanowienia umowy przejętego z wzorca umownego. Kontroli podlegają zatem nieuzgodnione indywidualnie: postanowienia umowne przejęte z wzorca umownego bądź też nie ( w przypadku umowy zawartej bez użycia wzorca umownego chodzi o te, które nie były przez strony negocjowane ) oraz postanowienia wzorców umownych.
Ciężar dowodu spoczywa oczywiście na tym, kto z okoliczności indywidualnego uzgodnienia treści postanowienia lub braku takiego uzgodnienia wyciąga skutki prawne (art. 6 kc). W sporze wynikłym w obrocie konsumenckim to najczęściej przedsiębiorcy zależy na wykazaniu faktu indywidualnego uzgodnienia. Na konsumencie zaś ciąży jedynie wymóg wykazania, że zaskarżone przez niego postanowienie jest przejęte z wzorca umowy, bez konieczności dowodzenia, że zostało mu narzucone z pominięciem indywidualnego uzgodnienia . Domniemanie zart. 3851§ 4 kc, nie obejmuje oczywiście postanowień samej umowy. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem rozstrzygającym o tym, czy postanowienie wzorca umownego jest niedozwolone. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zakazuje wykorzystywania danej klauzuli, zbadawszy przesłanki uznania postanowienia za niedozwolone zart. 3851§ 1 kc(art. 23b ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów). Zgodnie z art. 23d cyt. ustawy, prawomocna decyzja o uznaniu postanowienia wzorca umowy za niedozwolone jest skuteczna wobec przedsiębiorcy, co do którego stwierdzono stosowanie niedozwolonego postanowienia umownego oraz wobec wszystkich konsumentów, którzy zawarli z nim umowę na podstawie wzorca wskazanego w decyzji.
W niniejszej sprawie pozwanaK. S.powołała się na zastosowanie niedozwolonego postanowienia umownego, jednakże nie wskazując okoliczności uzasadniające uznanie umowy za spełniające te warunki, a ciężar dowodu w tym zakresie obciążał pozwaną.
Okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają również poglądu, by postanowienia umowy w przedmiocie prowizji miały na celu obejście prawa lub były sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i naruszały normęart. 58 § 2 kc.Należy podkreślić, iż powód na podstawie umowy pożyczki przekazał pozwanej do dyspozycji kwotę 3000,00 zł w zamian za określony w umowie zysk z tytułu prowizji i oprocentowania. Powód był uprawniony do obciążenia pozwanej prowizją we wskazanej w umowie wysokości. Dodatkowo wskazać należy, że koszty związane z umowy pożyczki nie przekraczają maksymalnej kwoty pozaodsetkowych kosztów kredytu i zostały ustalone zgodnie zart. 36a ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Przepis ten wprowadził pojęcie limitu pozaodsetkowych kosztów w związku z określoną umową kredytu konsumenckiego. Limit pozaodsetkowych kosztów kredytu, określono jako pewien pułap wyliczany na podstawie całkowitej kwoty kredytu. Całkowita kwota kredytu to maksymalna suma środków pieniężnych, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt. Maksymalną kwotę kredytu oblicza się według wzoru:(...)≤ (K x 25%) + ( K x  x 30%), w którym poszczególne symbole oznaczają:(...)maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, K – całkowitą kwotę kredytu, n – okres spłaty wyrażony w dniach, R – liczbę dni w roku. Wskazać należy, że ustalona przez pierwotnego wierzyciela prowizja w wysokości nie przewyższa maksymalnej kwoty pozaodsetkowych kosztów kredytu. Ponadto zgodnie z art. 36a ust. 2 cyt. ustawy, pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu. Jak wynika z umowy pożyczki z dnia 13 marca 2017 r. pozaodsetkowe koszty w niej wskazane nie przekraczają całkowitej kwoty udzielonej pożyczki w wysokości 3000,00 zł.
Odnosząc się do zarzutu przedawnienia roszczenia podniesionego przez pozwanąK. S., wskazać należy, że roszczenie nie jest przedawnione. Umowa pożyczki zawarta została w dniu 13 marca 2017 r., natomiast wypowiedziana pozwanej ze skutkiem na dzień 17 listopada 2017 r., zatem termin przedawnienia rozpoczął bieg z dniem 18 listopada 2017 r. stosownie doart. 120 § 1 kc). Zgodnie zart. 118 kc, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz dla roszczeń o świadczenia okresowe, a z takim roszczeniem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, wynosi trzy lata.
Jak wskazano na wstępie, powództwo zostało przez powoda wytoczone w dniu 30 stycznia 2018 r. Tym samym, uznać należy, że roszczenie stanowiące przedmiot niniejszego procesu, nie uległo przedawnieniu.
Należy podkreślić, iż poprzednik prawny powoda na podstawie umowy pożyczki przekazał pozwanejK. S.do dyspozycji kwotę 3000,00 zł w zamian za określony w umowie zysk z tytułu prowizji i oprocentowania. Powód był uprawniony do obciążenia pozwanej prowizją we wskazanej w umowie wysokości. Wobec tego żądanie powoda zwrotu pożyczki wraz z dodatkowymi kosztami: prowizją i odsetkami uznać należy za zasadne.
W związku z powyższym Sąd orzekł jak w pkt I wyroku, zasądzając żądaną przez powoda kwotę 4544,58 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 stycznia 2018 r. do dnia zapłaty.
O odsetkach Sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 kc, zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 98 kpc, który stanowi, iż strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. PozwanaK. S.przegrała proces w całości, zatem zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty procesu w kwocie 947,00 zł. Na kwotę powyższą składają się 30,00 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 900,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17,00 zł tytułem opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika powoda Sąd ustalił na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radów prawnych.
W pkt III wyroku Sąd nakazał wypłacić powodowi kwotę 27,00 zł tytułem zwrotu części opłaty sądowej uiszczonej w elektronicznym postępowaniu upominawczym, bowiem powód wniósł opłatę w kwocie wyższej tj. 57,00 zł, zamiast należnej opłaty w wysokości 30,00 zł (art. 80 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).