Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII K 157/19
Data wyroku: 2019-05-23 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177§1 kk

Sygnatura akt VII K 157/19

UZASADNIENIE
W dniu 11 grudnia 2018 roku około godziny 14:45 wP.A. C.kierował samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...). Wyjeżdżając zulicy (...), nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu poruszającego się drogą z pierwszeństwemulicą (...)rowerzyścieA. S. (1), doprowadzając do zderzenia.
W momencie zdarzeniaA. C.iA. S. (2)byli trzeźwi.
W wyniku zderzeniaA. S. (1)doznał obrażeń ciała w postaci złamania trzonu kręgu lędźwiowego LI, stłuczenia podudzia prawego, stłuczenia głowy, klatki piersiowej, miednicy i kręgosłupa, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała trwające dłużej niż siedem dni w rozumieniu przepisówkodeksu karnego.
/dowód: wyjaśnienia podejrzanego k. 23-24, notatka urzędowa ki, protokół oględzin pojazdu k. 2 - 3, protokół przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym k. 4, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 5,7, szkic - k. 6, protokół oględzin pojazdu - k. 8-9, protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu - k. 11, opinia lekarska - k. 13, protokół przesłuchania świadkaA. S. (1)- k. 19-20/
OskarżonyA. C.ma 32 lata. Ma wykształcenie średnie, z zawodu jest technikiem - elektrykiem. Prowadzi własną działalność gospodarczą - studio treningu personalnego. Uzyskuje wynagrodzenie w kwocie 2500 zł miesięcznie.
/dowód: dane z protokołu przesłuchania podejrzanego k. 23/
Nie był karany sądownie za przestępstwa.
/dowód: karta karna -k. 16/
Przesłuchany w charakterze podejrzanegoA. C.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu 11 grudnia 2018 roku około godziny 14:45 jechał jako kierujący pojazdem markiV. (...)onr rej. (...)ulicą (...)wP.Miał zamiar skręcić w lewo wulicę (...). Poruszał się z minimalną prędkością. Gdy dojechał do skrzyżowaniaulicy (...), zatrzymał się. Rozejrzał się i nie widział żadnego innego uczestnika ruchu. W tym dniu panowały bardzo złe warunki drogowo - atmosferyczne. Padała mżawka, widoczność była ograniczona. Było pochmurno i ciemno. Był przekonany, że może skręcić wulicę (...). Gdy ruszył z miejsca, w ostatniej chwili zobaczył, że z jego lewej strony zza słupka szyby przedniej, który musiał całkowicie zasłonić mu widoczność, wyłania się rowerzysta. Był on ubrany na ciemno.A. C.próbował uniknąć zdarzenia. Zahamował, lecz wszystko działo się bardzo szybko. Rowerzysta nie zdążył zareagować i wykonać żadnego manewru. Kierujący autem uderzył przodem pojazdu w jego prawą stronę. Rowerzysta wpadł mu na maskę, na dach, po czym upadł na jezdnię.A. C.od razu się zatrzymał i wysiadł z pojazdu, żeby sprawdzić, co mu się stało. Zatrzymał się również kierujący innym pojazdem i wspólnie udzielili pokrzywdzonemu pomocy i wezwali karetkę.
/dowód: protokół przesłuchania podejrzanego - k.24/
Sąd Rejonowy dokonał następującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i zważył, co następuje:
Zebrany w sprawie w toku postępowania przygotowawczego materiał dowodowy w pełni potwierdził sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu.
Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne albowiem były logiczne, korespondowały z zeznaniami pokrzywdzonegoA. S. (1). Co do faktu potrącenia rowerzysty i obrażeń jakich doznał wyjaśnienia ponadto znajdowały potwierdzenie w opinii biegłego lekarza sądowego.
Sąd podzielił stanowisko biegłego sądowego w zakresie obrażeń jakich doznał w wyniku wypadku pokrzywdzony albowiem opinia była jasna, pełna, wnioski zostały należycie uzasadnione, biegły dysponował fachową wiedzą w zakresie medycyny.
Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, w tym m.in. w postaci protokołów badania trzeźwości, protokołów oględzin, danych o karalności, albowiem dokumenty te zostały sporządzone w przewidzianej przez prawo formie, przez uprawnione podmioty, nikt nie kwestionował ich wiarygodności.
Prokurator Rejonowy złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobecA. C.na okres próby 2 lat oraz zobowiązanie do zasądzenia od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoA. S. (1)kwoty 3.000,00 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Przestępstwo zart. 177 §1 kkpopełnia ten, kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart. 157 § 1 kk(a więc obrażenia powodujące naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni).
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, żeA. C.popełnił przestępstwo zart. 177 § 1 kkalbowiem w dniu 11 grudnia 2018 roku około godziny 14:45 w miejscowościP.naskrzyżowaniu ulic (...)kierując samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez to, jadąculicą (...)- drogą podporządkowaną, będąc na skrzyżowaniu zulicą (...), podczas wykonywania manewru skrętu w lewo, w wyniku niezachowania szczególnej ostrożności, nie udzielił pierwszeństwa jadącemu z jego lewej strony, poruszającemu się drogą z pierwszeństwem przejazdu kierującemu roweremA. S. (1)doprowadzając do zderzenia się pojazdów, czym nieumyślnie spowodował obrażenia ciałaA. S. (1)w postaci: złamania trzonu kręgu lędźwiowego LI, stłuczenia podudzia prawego, stłuczenia głowy, klatki piersiowej, miednicy i kręgosłupa, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała trwające dłużej niż 7 dni w rozumieniu przepisówkodeksu karnego.
Zdaniem Sądu, nie kwestionując całej naganności tego zachowania, zgadzając się ze stanowiskiem oskarżyciela publicznego, występujące w sprawie okoliczności uzasadniają poprzestanie na zastosowaniu dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania karnego.
Przepisart. 66 § 1 i 2 kkprzewiduje bowiem, że Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy, niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa, zaś przypisane sprawcy przestępstwo zagrożone jest karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.
Zgodnie z treściąart. 115 § 1 kkprzy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd uznał, iż zarówno stopień winy nieumyślnej sprawcy, jak i stopień społecznej szkodliwości jego czynu umożliwia zastosowanie wobec niego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego.
Podkreślić należy, że zachowanie oskarżonego bezpośrednio po wypadku wpłynęło korzystnie na ocenę społecznej szkodliwości jego czynu.A. C.widząc stan pokrzywdzonego zareagował natychmiast - wysiadł z samochodu, podszedł do pokrzywdzonego i wezwał pogotowie.
Za zastosowaniem instytucji warunkowego umorzenia postępowania przemawiają także właściwości i warunki osobiste, niekaralność, dotychczasowy sposób życia, ustabilizowana pozycja zawodowa i majątkowaA. C.. Ponadto na uwzględnienie zasługiwała postawa jaką zaprezentował w toku postępowania, czyli fakt przyznania się do winy oraz wyrażenia skruchy.
Reasumując, Sąd w toku postępowania doszedł do przekonania, iż okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości. Czyn zarzucany oskarżonemu zagrożony jest karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, a wyjaśnione wyżej elementy przedmiotowe i podmiotowe tego czynu stanowią wystarczającą podstawę do warunkowego umorzenia postępowania. Mając wyżej wymienione okoliczności na względzie uznać należy, iż pomimo warunkowego umorzenia postępowaniaA. C.będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa.
Jednocześnie Sąd na podstawieart. 66 § 3 kkzasądził odA. C.na rzecz pokrzywdzonegoA. S. (1)kwotę 3.000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
W przedmiocie wydatków oskarżyciela posiłkowego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika w osobie adwokata Sąd orzekł w myślart. 627 kpkw zw. zart. 629 kpk, według stawki określonej w oparciu o treść§ 17 ust 2 pkt 3w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia MS z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714).
O kosztach sądowych wobec oskarżonego orzeczono na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 629 kpk.
Wysokość opłaty ustalona została na podstawieart. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).