Sąd Rejonowy w Kłodzku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 265/20
Data wyroku: 2020-07-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Pożyczka
Podstawa prawna: art. 6 kc, art. 232 kpc

Sygn. akt I C 265/20

UZASADNIENIE
Strona powodowaD.z siedzibą wW.wniósł o zasądzenie od pozwanejM. K.kwoty18 511,95 zł ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu oraz o zasądzenie kosztów procesu podnosząc, że pozwana nie wywiązała się z umowy zawartej zBankiem (...) S.A.w dniu 17 września 2014 r. i bank wypowiedział tę umowę, a następnie w dniu 30 października 2017 r. zbył na rzecz strony powodowej wierzytelność wynikającą z tej umowy bankowej.
Strona powodowa została wezwana do wykazania dokumentami wymagalności roszczenia.
Pozwana nie złożyła odpowiedzi na pozew mimo wezwania.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Bank (...) S.A.i strona powodowaD.z/s wW.w dniu 22 czerwca 2017 r. zawarli umowę przelewu wierzytelności opisanych w załącznikach nr 2, 3 i 4.
Dowód: umowa z dnia 22.06.2017 r. – k.15 – 19
W dniu 13 listopada 2017 r.(...) S.A.sporządził zawiadomienie o cesji.
Dowód: zawiadomienie – k.6- 7
Strona powodowa sporządziła wyciąg z ksiąg rachunkowych w dniu 18 grudnia 2019 r. określając zadłużenie pozwanej na kwotę 18 511,95 zł.
Dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu – k.5

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu wyrokiem zaocznym, ponieważ sąd miał uzasadnione wątpliwości, by przyjąć za prawdziwe twierdzenia strony powodowej o faktach przytoczonych w uzasadnieniu pozwu (art.339 § 2 k.p.c.), skoro nie wszystkie dowody zostały dołączone do pozwu.
Należy wskazać, że same twierdzenia strony powodowej nie stanowią dowodu w sprawie. Jeśli zaś strona powodowa dochodzi określonych roszczeń przeciwko pozwanej, to winna właściwie je udowodnić przedkładając stosowne dokumenty. Wynika to z obowiązków strony powodowej określonych wart.187 § 1 k.p.c.w zw. zart.126 § 1 pkt 5 k.p.c.w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia pozwu. Ponadto przepisart.232 zd. 1wskazuje: strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Przepisy te wiążą się więc w sposób oczywisty z przepisemart. 6 k.c., który stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.
W kontekście powyższego Sąd ocenia, czy przytoczone przez stronę powodową w uzasadnieniu pozwu okoliczności znajdują potwierdzenie w dowodach, które powinny być dołączone do pozwu, nie zaś bezkrytycznie przyjmuje za prawdziwe okoliczności wskazane w pozwie i pismach procesowych strony powodowej, nawet, gdy pozwana nie zajmie stanowiska w sprawie. Zauważyć wypada, że nawet w sytuacji uznania powództwa sąd bada, czy uznanie powództwa nie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo nie zmierza do obejścia prawa (vide:art.213§ 2 k.p.c.).
W niniejszej sprawie strona powodowa nie przedłożyła umowy, którą pozwana miała zawrzeć zBankiem (...) S.A.w dniu 17 września 2014 r. Zatem strona powodowa nie udowodniła, by pozwana zaciągnęła jakiekolwiek zobowiązanie wobec tego banku, a także, w jakiej wysokości, na jaki okres, czy była to umowa pożyczki, czy kredytu. Zwrócić należy uwagę, że brak umowy nie pozwala sądowi zweryfikować chociażby daty wymagalności roszczenia. Strona powodowa oznaczyła w piśmie z dnia 30 stycznia 2020 r. termin wymagalności na dzień 25 sierpnia 2016 r., a biorąc pod uwagę datę nadania pozwu 31 grudnia 2019 r. roszczenie nie uległoby przedawnieniu. Jednak te okoliczności pozostają nieudowodnione, ponieważ nie wiadomo, na jaki okres pozwana miał zaciągnąć zobowiązanie i czy jednak nie doszło do przedawnienia, o ile umowa została zawarta. Strona powodowa zignorowała wezwanie z dnia 22 stycznia 2020 r. do przedłożenia dokumentów, z których wynika wymagalność roszczenia i złożyła tylko pismo. Wskazać wypada, że rzeczą strony powodowej było dołączenie wszystkich dokumentów do pozwu, by wykazać zasadność dochodzonego roszczenia.
Umowa przelewu wierzytelności z dnia 22 czerwca 2017 r. nie dowodzi, że pozwana zBankiem (...) S.A.zawarła umowę, ani też, że do cesji wierzytelności wynikającej z tej umowy doszło. Strona powodowa wskazała w uzasadnieniu pozwu, że umowa przelewu pochodziła z 30 października 2017 r., natomiast z dołączonej do pozwu umowy wynikało, że zawarta została 22 czerwca 2017r., przy czym nie wiadomo, czy była to umowa ramowa wymieniona w pozwie. Zauważyć należy, że strona powodowa nie wykazała, że osoby podpisujące umowę przelewu wierzytelności były uprawnione do jej podpisania. Pełnomocnictwo z dnia 23 maja 2017 dla m. in.M. S. (1)iA. P.zostało przedłożone jako kserokopia, z której nie sposób odczytać, kto w imieniuBanku (...) S.A.udzielał tego pełnomocnictwa w odniesieniu do odpisu KRS z 8 grudnia 2016 r, czy są to osoby uprawnione na dzień udzielenia pełnomocnictwa do reprezentacji tego banku. Również podpisujący umowę przelewu prokurenci działający w imieniu nabywcy wierzytelności reprezentowanego przez(...) S.A.M. S. (2)iA. O.nie wynikają z odpisu KRS dot. GetBacku k.20 – 21, ponieważ brak jest wpisów w rubryce Prokurenci, nadto odpis ten pochodzi z 24 września 2019 r. Nie jest rzeczą sądu dołączać za stronę odpisy KRS dotyczące umocowania osób podpisujących umowę przelewu wierzytelności. Ponadto, wyciąg z załącznika nie wskazuje, którego załącznika z umowy przelewu dotyczy, nie jest przez nikogo podpisany, ani uwierzytelniony.
Te wszystkie okoliczności budziły uzasadnione wątpliwości sądu, wobec w/w braków.
Zwrócić też należy uwagę na utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego jednoznacznie wynika, że w sprawach między przedsiębiorcą a konsumentem - a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie - „sąd krajowy jest zobowiązany z zbadania z urzędu, czy dane warunki umowy wchodzące w zakres stosowania dyrektywy 93/13[dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich] mają nieuczciwy charakter, a także do tego, by dokonawszy takiego badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą, o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 kwietnia 2016 r., Radlinger i Radlingerová, C‑377/14, EU:C:2016:283, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 21 grudnia 2016 r., Gutiérrez Naranjo i in., C‑154/15, C‑307/15 i C‑308/15, EU:C:2016:980, pkt 58).” (akapit 42 wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 września 2018 r. C-176/17). Sad nie mógł dokonać takiego badania, bowiem umowa z dnia 17 września 2014 r. nie została przedłożona.
Mając na względzie powyższe, sąd oddalił powództwo.