Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 93/19
Data wyroku: 2019-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Ochocki, Piotr Gerke, Dariusz Śliwiński

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lutego 2019 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym – Odwoławczym
w składzie:

Przewodniczący: SSO  Piotr Gerke (spr.)

Sędziowie: SSO Dariusz Śliwiński

SSO Jarosław Ochocki

Protokolant : prot. sąd.K. S.

przy udziale Prokuratora Prok.(...).I.K.

po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2019 r.
sprawyZ. D.,
skazanego wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szamotułach z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II K 396/18,
na skutek apelacji wniesionej przez skazanego
od tego wyroku,

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
zwalnia skazanego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków postępowania odwoławczego i nie pobiera od niego opłaty za II instancję.

J. O.P. D.Ś.

UZASADNIENIE
Z. D.został skazany następującymi prawomocnymi wyrokami:

I
Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu z dnia 07-03-2018 r. w sprawie II K 234/17, za przestępstwa zart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k., na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą skazany odbywa, począwszy od 25-07-2018 r.,

II
Sądu Rejonowego w Szamotułach z dnia 05-06-2018 r. w sprawie II K 703/17, za przestępstwa zart. 288 § 1 k.k., na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, którą skazany odbywać będzie, począwszy od 21-09-2019 r.,

III
Sądu Rejonowego w Szamotułach z dnia 31-10-2018 r. w sprawie II K 599/18, za przestępstwa zart. 279 § 1 k.k., na karę 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności – wyrok prawomocny z dniem 08-11-2018 r.

Wyrokiem łącznym z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II K 396/18, Sąd Rejonowy w Szamotułachna podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce orzeczonych wyżej w pkt od I do III kar pozbawienia wolności, wymierzył skazanemu karę łączną 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, na jej poczet zaliczając okres odbywania przez skazanego kary w sprawie II K 234/17 Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu, począwszy od 25-07-2018 r. oraz zaliczony na poczet kary w tej sprawie okres od 22-12-2016 r. do 23-12-2016 r. Ponadto skazanego zwolniono od zwrotu wydatków Skarbu Państwa i nie wymierzono mu opłaty (k. 43).
W pisemnejapelacjiod tego wyrokuskazanyzarzucił nieuwzględnienie jego aktualnej pozytywnej opinii z zakładu karnego, a także niezaliczenie okresu odbywania kary w sprawie II K 387/17, domagając się orzeczenia kary łącznej z zastosowaniem pełnej absorpcji (k. 53).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja skazanego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, jakie kary mogą wchodzić w skład kary łącznej orzeczonej wobec skazanego, słusznie uznając, że nie ma żadnych podstaw prawnych, by wyrokiem łącznym obejmować także skazanie w sprawie o sygn. akt II K 387/17 Sądu Rejonowego w Szamotułach. Podstawą orzekania kary łącznej są bowiemkary podlegające wykonaniu(art. 85§2 k.k.), przy czym liczy się tu stanwedług dnia orzekania, a nie według daty wniosku o wydanie wyroku łącznego. Ponieważ zaś w dniu wyrokowania przez Sąd Rejonowy kara w sprawie II K 387/17 była już wykonana, nie ma podstaw do objęcia jej wyrokiem łącznym – a tym samym nie ma też żadnych powodów, by okres odbywania tej kary zaliczać na poczet kary łącznej, gdyż zaliczeniu podlegają jedynie okresy odbywania poszczególnych kar jednostkowychpodlegających łączeniu. Podstawy zaliczenia kary w tamtej sprawie nie może też stanowić rzekoma przewlekłość w rozpoznaniu wniosku skazanego, w wyniku której zakończył on odbywanie kary przed wydaniem wyroku – przewlekłości takiej nie sposób się dopatrzyć w niniejszej sprawie, ale przede wszystkim skazany nie ma prawa oczekiwać, że Sąd wyda wyrok „od ręki” w takim terminie, który umożliwi skazanemu jak najkorzystniejsze jego ukształtowanie. Wniosek skazanego bowiem jedynie inicjuje postępowanie, natomiast warunki do wydania wyroku łącznego Sąd ustala już samodzielnie, badając, które kary podlegają łączeniu – bez względu na to, czy będzie to korzystne dla skazanego czy nie i w tym celu musi zgromadzić pełne dane o jego karalności, z aktami spraw włącznie, co zawsze jest procesem czasochłonnym.
Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił także granice, w jakich może orzec karę łączną oraz bezbłędnie ustalił okoliczności mające znaczenie dla jej wymiaru. Przede wszystkim zaś w pełni zasadnie ocenił opinię o skazanym z września 2018 r. jako zaledwie umiarkowaną, przy czym – co godne podkreślenia – skazany na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. do protokołu przyznał, że opinii tej nie kwestionuje (k. 41). Próba deprecjonowania tej opinii podjęta w apelacji nie tylko jest więc skazana na niepowodzenie, ale też przede wszystkim skazany zupełnie przecenia znaczenie swojego obecnego zachowania w zakładzie karnym z punktu widzenia kary łącznej. Trzeba tu bowiem z całą mocą podkreślić, iż skazany w trakcie odbywania kary ma obowiązek zachowywać się poprawnie i realizować zadania o charakterze wychowawczym i resocjalizacyjnym podejmowane wobec niego. To więc, iż skazany wedle własnego stanowiska do zadań tych się stosuje, jest po prostu realizacją zupełnie elementarnego obowiązku każdej osoby osadzonej i nie wiąże się z koniecznością żadnego dodatkowego premiowania go przy wymiarze kary łącznej (choć oczywiście będzie miało pozytywny wpływ na inne aspekty odbywania kary, w tym możliwość starania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie czy inne złagodzenia rygoru izolacji więziennej).
Sąd Rejonowy trafnie wskazał, iż zasada pełnej absorpcji przy wymiarze kary łącznej jest zupełnym wyjątkiem, a w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek elementów, które by za nią przemawiały. Wprawdzie przestępstwa przypisane skazanemu były podobnego rodzaju, jednak były rozciągnięte w czasie i popełniono je na szkodę różnych pokrzywdzonych, tak więc brak jest podstaw do traktowania zasady absorpcji jako wiodącej.
Nienajlepsze funkcjonowanie skazanego w początkowym okresie odbywania kary także jest okolicznością przemawiającą przeciwko łagodzeniu kary łącznej. Kara ta musi ponadto uwzględniać potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 85a k.k.), a w świadomości społecznej z pewnością nie powinno pojawić się przekonanie, że wymiar sprawiedliwości „premiuje” sprawców wielokrotnych dopuszczających się uciążliwych społecznie przestępstw poprzez faktyczne darowanie im części kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa.
Z tych względów Sąd Okręgowy uznał, iż orzeczona kara łączna w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności jest karą współmierną i nie wymaga żadnej ingerencji Sądu II instancji. Kara ta bowiem w pełni uwzględnia dyrektywy jej wymiaru, a jej dolegliwość dla skazanego nie może być uznana za rażąco surową. Także w odczuciu społecznym taka kara łączna jawi się jako w pełni sprawiedliwa.
Mając to wszystko na uwadze, jak również nie dopatrując się żadnej z okoliczności zart. 439 k.p.k.i zart. 440 k.p.k.,Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Ponieważ skazany jest osadzony w zakładzie karnym, Sąd Okręgowy na podstawieart. 624§1 k.p.k.zwolnił go od obowiązku zwrotuwydatków Skarbu Państwa za postępowanie odwoławczeoraz na podstawieart. 6 i 8 ustawy o opłatach w sprawach karnychnie pobrał od niego opłaty za II instancję.

J. O.P. D.Ś.