Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 599/18
Data wyroku: 2019-06-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Radosław Gluza

Sygn. akt II K 599/18
1 Ds. 1218/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 04 czerwca 2019r.
Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej II Wydział Karny, w składzie:
Przewodniczący: SSR Radosław Gluza
Protokolant: Oliwia Antkowiak
przy udziale prokuratora ---
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 07.03.2019r., 16.04.2019r., 23.05.2019r.
sprawyJ. A.(A.)
synaL.iZ.z d.A.
ur. (...)wŚ.
oskarżonego o to, że:
w dniu 03 lipca 2016 roku w miejscowościŚ., gminaŚ., umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, powodując nieumyślnie wypadek w ten sposób, że kierując samochodem m-kiO. (...)onr rej. (...), poruszając się z prędkością znacznie wyższą niż dopuszczalna administracyjnie jak też nienależycie obserwował przedpole jazdy, w wyniku czego mimo podjęcia manewru hamowania, uderzył w tył roweru, którym poruszała sięL. P., kończąca manewr przejazdu przez przejście dla pieszych, powodując jej upadek, skutkiem czego doznała ona obrażeń ciała w postaci rany w okolicy skroniowej prawej, rany bocznej części łuku brwiowego prawego, otarcia naskórka łokcia prawego i przedramienia prawego, podbiegnięcia krwawego powiek prawych, na barku prawym, ramieniu prawym, w okolicy nasady kciuka prawego, na udzie prawym w części bliższej oraz skręcenie kręgosłupa szyjnego oraz bóli i bolesności przy uciskaniu wielu prawych okolic ciała, które to obrażenia powodują naruszenie czynności narządu jej ciała na czas powyżej 7 dni,

tj. o przestępstwo zart. 177 § 1 k.k.;

orzeka:

I
uznaje oskarżonegoJ. A.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa zart. 177 § 1 k.k.i za to, na podstawie tego przepisu, wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 zł (dziesięciu złotych);

II
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoJ. A.środek kompensacyjny w postaci obowiązku częściowego zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną przestępstwem, poprzez zapłatę na rzecz oskarżyciela posiłkowegoL. P.kwoty 2.000 zł (dwóch tysięcy złotych);

III
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonegoJ. A.na rzecz oskarżycielki posiłkowejL. P.kwotę 3072 zł (trzy tysiące siedemdziesiąt dwa złote), tytułem zwrotu poniesionych wydatków;

IV
na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia częściowo oskarżonegoJ. A.od kosztów sądowych, w zakresie wydatków poniesionych przez Skarb Państwa i na podstawieart. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierza mu opłatę w kwocie 300 zł.

SSR Radosław Gluza

UZASADNIENIE WYROKU

Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 03 lipca 2016r. pokrzywdzonaL. P.wraz z mężemW. P.udali się w godzinach południowych na wycieczkę rowerową. Przemieszczając się przez miejscowośćŚ., jechali oni drogą dla pieszych i rowerów, biegnącą po prawej stronie jezdni. Pierwsza jechałaL. P., zaś za nią w odległości ok. 8 – 10 metrów poruszał sięW. P..
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
zeznania świadkaW. P., k. 251 – 252.
Na obrzeżach miejscowości chodnik, którym jechali się rowerzyści, kończył się i biegł dalej po lewej stronie jezdni w kierunku wsiP., stanowiąc dalszy ciąg drogi dla pieszych i rowerów.
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
zeznania świadkaW. P., k. 251 – 252,
szkic miejsca wypadku, k. 19,
dokumentacja fotograficzna, k. 140.
W związku z tymL. P.zatrzymała swój rower w celu przemieszczenia się na drugą stronę jezdni przez przejście dla pieszych. Pokrzywdzona rozejrzała się w lewo oraz w prawo i nie widząc żadnych pojazdów rozpoczęła przejazd przez pasy, kierując się po skosie w stronę ścieżki rowerowej.
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
zeznania świadkaW. P., k. 251 – 252.
W czasie gdy rowerL. P.zaczął wjeżdżał na jezdnię, od strony centrum miejscowościŚ.zbliżał się do przejścia dla pieszych samochód m-kiO. (...)nr rej. (...). Pojazdem tym kierował oskarżonyJ. A.. Wraz z nim jechał jego żonaM. A.oraz 2 letni syn.
Dowód:
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoJ. A., k. 248v – 249,
częściowo zeznania świadkaM. A., k. 17, 252 – 253.
J. A.zauważył rower oskarżonej dopiero wówczas gdy ten znajdował się w okolicy środka jezdni. Nacisnął wówczas odruchowo na pedał hamulca, doprowadzając do zblokowania kół.
Dowód:
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoJ. A., k. 248v – 249,
częściowo zeznania świadkaM. A., k. 17, 252 – 253,
szkic miejsca wypadku, k. 19,
dokumentacja fotograficzna, k. 140,
odręczne szkice, k. 66 – 67,
opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP weW., k. 146 – 147, 208 – 212, 282v – 283,
opinia biegłegoŁ. G., k. 82 – 103.
W. P.słysząc pisk opon i widząc nadjeżdżający pojazd, krzyknął do żony „uważaj”, lecz ta nie zdążyła zareagować.
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
zeznania świadkaW. P., k. 251 – 252.
Oskarżony nie zdołał wyhamować i kierowany przez niego samochód uderzył lewym przednim narożnikiem nadwozia (nakładki przedniego zderzaka) w tylne koło roweruL. P..
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
zeznania świadkaW. P., k. 251 – 252,
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoJ. A., k. 248v – 249,
częściowo zeznania świadkaM. A., k. 17, 252 – 253,
protokół oględzin roweru, k. 7 – 8,
protokół oględzin pojazdu, k. 9 – 10,
opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP weW., k. 146 – 147, 208 – 212, 282v – 283,
opinia biegłegoŁ. G., k. 82 – 103,
częściowo opinia biegłegoZ. R., k. 33 – 39, 69 – 71, 281v – 282.
W wyniku uderzeniaL. P.przewróciła się wraz z rowerem na prawą stronę, uderzając głową o podłoże. SamochódO.zatrzymał się na lewym pasie ruchu w taki sposób, że przód pojazdu znajdował się za pasami przejścia dla pieszych, w kierunku miejscowościP..
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
zeznania świadkaW. P., k. 251 – 252,
częściowo zeznania świadkaM. A., k. 17, 252 – 253,
zeznania świadkaW. R., k. 270 – 271.
Do wypadku doszło około godz. 13.00, nadrodze nr (...), w rejonie oznaczonego przejścia dla pieszych usytuowanego bezpośrednio za znakiem D-43, oznaczającym koniec odcinka drogi przebiegającego przez obszar zabudowany miejscowościŚ.. W czasie zdarzenia panowały dobre warunki pogodowe, nawierzchnia jezdni była sucha.
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
zeznania świadkaW. P., k. 251 – 252,
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoJ. A., k. 248v – 249,
częściowo zeznania świadkaM. A., k. 17, 252 – 253,
opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP weW., k. 146 – 147, 208 – 212, 282v – 283,
opinia biegłegoŁ. G., k. 82 – 103.
Dwukierunkowa jezdniadrogi (...)w rejonie miejsca zdarzenia posiadała nierówną nawierzchnię asfaltową szerokości około 5,6 m, na której oś nie została wyznaczona oznakowaniem poziomym. Po prawej stronie jezdni od strony miejscowościŚ.w kierunkuP.znajdowała się droga dla pieszych i rowerów o szerokości ok. 2m. Była ona oddzielona krawężnikiem od jezdni i dochodziła do końca przejścia dla pieszych. Po lewej stronie jezdni, przed przejściem, znajdowało się gruntowo – trawiaste pobocze, które przechodziło w drogę dla pieszych i rowerów o szerokości ok. 2m. Przechodzące prostopadle względem osi jezdni przejście dla pieszych posiadało szerokość około 3,95m. Było ono oznakowane znakami: poziomym „P-10” oraz pionowym „D-6”. Po obu stronach przejścia dla pieszych jezdnia miał prosty przebieg. Przejście dla pieszych oraz jego rejon były widoczne dla pojazdu nadjeżdżającego z centrum miejscowościŚ.z odległości ok. 160m.
Dowód:
szkic miejsca wypadku, k. 19,
dokumentacja fotograficzna, k. 140,
opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP weW., k. 146 – 147, 208 – 212, 282v – 283,
opinia biegłegoŁ. G., k. 82 – 103.
Do wypadku doszło na terenie obszaru niezabudowanego, gdzie dopuszczalna prędkość jazdy dla samochodów osobowych wynosiła 90 km/h. Odcinek drogi poprzedzający to miejsce, którym przez zderzeniem poruszał się samochód oskarżonego m-kiO. (...), przebiegał po jezdni mieszczącej się w terenie zabudowanym, gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 40 km/h.
Dowód:
szkic miejsca wypadku, k. 19,
dokumentacja fotograficzna, k. 140,
opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP weW., k. 146 – 147, 208 – 212, 282v – 283,
opinia biegłegoŁ. G., k. 82 – 103.
Długość drogi jaką pokonał przód roweruL. P.po wjechaniu na przejście dla pieszych do miejsca zderzenia wynosił około 5,8 – 6,6 m. Rowerzystka przejechała wskazany odcinek w czasie około 4 – 6 s. W chwili pierwszego kontaktu obu pojazdów osie wzdłużne samochodu i roweru przecinały się pod kątem około 100 stopni. Uderzenie samochoduO.w tylne koło roweru nastąpiło na lewym pasie ruchu, w odległości ok. 4 – 4,4m od prawej krawędzi jezdni, gdy przednie koło roweru wjeżdżało już na ścieżkę rowerową po drugiej stronie jezdni.
Dowód:
szkic miejsca wypadku, k. 19,
odręczne szkice, k. 66 – 67,
dokumentacja fotograficzna, k. 140,
opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP weW., k. 146 – 147, 208 – 212, 282v – 283.
W chwili wjazduL. P.na przejście dla pieszych, samochódO.kierowany przez oskarżonego, poruszał się z prędkością ok. 64 – 75 km/h i znajdował się w odległości ok. 60,4 – 116,5m od miejsca zdarzenia.J. A.rozpoczął hamowanie swojego pojazdu po upływie około 2 – 4,5 s od wjazdu rowerzystki na przejście.
Dowód:
opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP weW., k. 146 – 147, 208 – 212, 282v – 283.
W wyniku zderzenia w samochodzie oskarżonego m-kiO. (...),nr rej. (...)została uszkodzona lewa narożna część nakładki przedniego zderzaka. W rowerzeL. P.m-ki A.A. C.doszło natomiast do uszkodzenia obręczy tylnego koła oraz dolnej rury ramy.
Dowód:
protokół oględzin roweru, k. 7 – 8,
protokół oględzin pojazdu, k. 9 – 10,
opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP weW., k. 146 – 147, 208 – 212, 282v – 283.
opinia biegłegoŁ. G., k. 82 – 103.
J. A.po zatrzymaniu auta podbiegł doL. P.i zaoferował jej przewiezienie do szpitala. Pokrzywdzona obawiając się, że mogło dojść do uszkodzenia endoprotezy jej prawego stawu biodrowego, przystała na tą propozycję.
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
zeznania świadkaW. P., k. 251 – 252,
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoJ. A., k. 248v – 249,
częściowo zeznania świadkaM. A., k. 17, 252 – 253.
Po drodze naPogotowie (...)wŚ., oskarżony zawiózłL. P.do miejsca jej zamieszkania, skąd wzięła żele chłodzące na głowę. W placówce medycznej wŚ.pokrzywdzona została poinformowana, że po pomoc lekarską musi udać się do szpitala wB.lubW.. W związku z tymJ. A.ponownie zawiózłL. P.do jej domu, gdzie oczekiwał jużW. P., który odwiózł pokrzywdzoną do szpitala weW..
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
zeznania świadkaW. P., k. 251 – 252,
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoJ. A., k. 248v – 249.
Na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym(...)Szpitala (...)weW., została udzielona pokrzywdzonej pomoc medyczna, polegająca na wykonaniu badań obrazowych oraz zaopatrzeniu ran skóry i tkanki podskórnej. OskarżonyJ. A.również udał się do tej placówki, dowiadywał się o stan zdrowia pokrzywdzonej a następnie pojechał do domu. Po przeprowadzeniu badań i zaopatrzeniu urazówL. P.została po kilku godzinach wypisana do domu.
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
zeznania świadkaW. P., k. 251 – 252,
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoJ. A., k. 248v – 249.
dokumentacja lekarska, k. 1 – 35 załącznika do akt sprawy.
L. P.w wyniku potrącenia przez pojazd oskarżonego doznała obrażeń ciała w postaci rany okolicy skroniowej prawej, rany bocznej części łuku brwiowego prawego, otarć naskórka łokcia i przedramienia prawego, podbiegnięć krwawych powiek prawych, podbiegnięć krwawych na barku prawym, na ramieniu prawym w okolicy nasady kciuka prawego i na udzie prawym oraz skręcenia kręgosłupa szyjnego. Opisane skręcenie skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała pokrzywdzonej, tj. kręgosłupa w odcinku szyjnym, na czas przekraczający 7 dni.
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
opinia sądowo – lekarska, k. 36 – 37 załącznika do akt sprawy.
L. P.przez okres siedmiu tygodniu po wypadku używała kołnierza ortopedycznego. W październiku i grudniu 2016r. przeszła rehabilitację.
Dowód:
zeznania świadkaL. P., k. 134 – 135, 249v – 251,
zeznania świadkaW. P., k. 251 – 252,
dokumentacja lekarska, k. 1 – 35 załącznika do akt sprawy.
OskarżonyJ. A.ma 35 lat, jest żonaty, posiada jednocz dziecko na utrzymaniu. Oskarżony jest zatrudniony jako pracownik magazynu, zarabia 2.300 zł miesięcznie. Nie był karany sądownie za przestępstwa, nie figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonegoJ. A., k. 248v – 249,
dane osobo – poznawcze, k. 202,
informacja z Krajowego Rejestru Karnego, k. 199,
informacja o wpisach w ewidencji kierowców, k. 201.
OskarżonyJ. A.nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że gdy dojeżdżał do przejścia dla pieszych w ostatniej chwili zobaczył jak pokrzywdzona wjeżdża na rowerze na jezdnię. Dodał, że nie miał czasu na reakcję „żeby zahamować” i kierowany przez niego samochód uderzył w tył roweru. Oskarżony ocenił, że jechał z prędkością ok. 42 km/h. Wyjaśnił, że w momencie zderzenia pokrzywdzona znajdowała się przy środku jezdni, zaś jej mąż zjeżdżał z prawej strony na pasy. Dodał: „ja w ostatniej chwili zobaczyłem panią jak wyjeżdżała” (k. 249) oraz wskazał, że rozpoczął hamowanie „może parę metrów przed przejściem” precyzując, że były to ok. 3 – 4 metry.
Oskarżony wskazał, że w chwili gdy lewy przód jego auta uderzył w tylne koło roweru pokrzywdzonej, to znajdowało się ono „przy osi jezdni”, lecz jeszcze jej nie przekroczyło. Wyjaśnił, że jest pewny, że ślad hamowania ujawniony na miejscu zdarzenia nie pochodzi od jego pojazdu. Stwierdził przy tym, że przód auta po wypadku zatrzymał się „na zebrze, na środku przejścia dla pieszych”.J. A.podał, iż podczas oględzin powiedział policjantom, że zjechał lekko do osi jezdni. Jednoznacznie zaznaczył, iż nie przypomina sobie czy mówił policjantom, że ślad który mierzyli i obrysowali nie pochodzi od jego samochodu.

Ponadto Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie sąd oparł się w pierwszej kolejności na zeznaniach świadkówL. P.orazW. P.. Świadkowie ci zbieżnie opisali przebieg wypadku z dnia 03 lipca 2016r., zaś złożone przez nich relacje pozostają spójne i logiczne. Sąd dokonując bezpośredniej oceny świadków na rozprawie nie dopatrzył się okoliczności, które podważałyby wiarygodność ich zeznań.
Jako zasługujące na uwzględnienie sąd ocenił również zeznania świadkaW. R.. Zdaniem sądu podane przez tego świadka okoliczności pozostają zgodne z dokonanymi przez niego obserwacjami na miejscu zaistniałego wypadku. W ten sam sposób sąd ocenił również zeznaniaI. M.iP. Z., przy czym nie miały one istotnego znaczenia z uwagi na niepamięć świadków. Stanowiły de facto potwierdzenie czynności wykonanych na miejscu zdarzenia, które zostały udokumentowane w policyjnym szkicu.
Odnosząc się z kolei do zeznańM. A., sąd ocenił je co do za zasady jako zasługujące na uwzględnienie. Sąd odmówił wiary świadkowi jedynie w części, w jakiej wskazała na fakt rzekomego wjechaniaW. P.na tor jazdy samochoduO.. Zajmując powyższe stanowisko, sąd miał na uwadze nie tylko odmienne zeznania złożone w tym zakresie przez opisywanego rowerzystę, ale również sprzeczności jakie zachodziły w relacjiM. A.. Świadek ta mianowicie nie była konsekwentna w opisie zachowaniaW. P., wskazując jednocześnie, że wjechał on na pasy oraz, że „już prawie wjeżdżał” (k. 252 a.s.). Dodatkowo podała ona, że jej reakcja na sytuację widoczną na drodze, gdzie krzykiem ostrzegła oskarżonego o niebezpieczeństwie, dotyczyła znajdującej się na jezdni rowerzystkiL. P., nie zaś jej męża. Wskazane powyżej okoliczności powodują, że brak jest podstaw do uznania za wiarygodne stwierdzeniaM. A.o tym, że rowerzystaW. P.wjechał z chodnika przed pojazd prowadzony przez oskarżonego.
Mając natomiast na uwadze zeznania złożone przez świadkówS. C.iR. C., sąd uznał, że nie są one wiarygodne. Podane przez świadków powypadkowe usytuowanie pojazduO. (...)pozostaje w sprzeczności z zeznaniamiL. P.,W. P.iW. R.. Dodatkowo nie daje się ono pogodzić również z zeznaniamiM. A., która zeznała, iż pojazd którym jechali, zatrzymał się na skutek manewru oskarżonego na przejściu dla pieszych po lewej stronie drogi (k. 252v). Treść zeznańS. C.R. C.jest wreszcie sprzeczna z odręcznymi szkicem jaki sporządził oskarżonyJ. A.(k. 60).
Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie, sąd pominął również w większości wyjaśnienia złożone przezJ. A.. Sąd uznał, że podane przez oskarżonego okoliczności dotyczące miejsca uderzenia w tylne koło roweruL. P., jak i prędkości jego pojazdu, nie są wiarygodne. Nie dają się one pogodzić z zeznaniami świadków, które zostały przez sąd ocenione jako zasługujące na uwzględnienie, jak również dowodami o charakterze materialnym, przede wszystkim z treścią protokołu oględzin miejsca zdarzenia. Odmawiając wiary wersji zdarzenia opisanej przezJ. A., sąd miał na uwadze również to, że pozostaje ona sprzeczna ze sporządzonym przez niego odręcznym szkicem powypadkowego ustawienia pojazdu. Dodatkowo złożone przez niego wyjaśnienia są niespójne. Mianowicie oskarżony raz wskazuje na to, że hamował reagując na zagrożenie w postaci wjeżdżającej na pasy pokrzywdzonej, którą jak sam dwukrotnie zaznaczył, zobaczył w ostatniej chwili. Następnie stwierdził, że podjęte przez niego hamowanie wynikało z tego, że nie chciał rozjechaćW. P., który za pokrzywdzoną wjeżdżał rowerem na przejście dla pieszych.
Ustalając stan faktyczny sąd wziął wreszcie pod uwagę zgromadzone w toku postępowania dowody o charakterze materialnym, wyszczególnione w pierwszej części uzasadnienia.  Szczególnie wartościowy dowód w sprawie stanowiła opinia Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji weW.sporządzona przez biegłych z zakresu techniki ruchu i wypadków komunikacyjnychR. K.iA. G., która została w całości uwzględniona przez sąd orzekający. Oceniając wskazaną opinię jako pełnowartościowy dowód, sąd miał na względzie logiczny i wyczerpujący charakter wnioskowania przeprowadzonego przez tych biegłych.R. K.iA. G.dokonali wieloaspektowego badania przebiegu zaistniałego zdarzenia, analizując jego możliwe warianty wyłaniające się ze zgromadzonego materiału dowodowego, po czym sformułował wnioski, które w sposób szczegółowy uzasadnili.
Jako nieprzydatną w sprawie sąd ocenił natomiast co do zasady opinię sporządzoną przez biegłegoZ. R.. Skonfrontowanie jej treści z opiniami wydanymi przez biegłychR. K.iA. G.orazŁ. G.wskazuje na przyjęcie przez tego biegłego założeń istotnych dla ustalenia przebiegu zaistniałego wypadku, bez należytego rozważenia okoliczności wynikających z materiału dowodowego. Powyższe dotyczy głównie długości odcinka pokonanego przez rower pokrzywdzonej, podczas przejazdu przez przejście dla pieszych do momentu uderzenia przez pojazd m-kiO.. BiegłyZ. R.powołując się na ślad hamowania pojazduO. (...)widoczny na jezdni, określił go na 3,5 m (od prawej krawędzi jezdni) a co za tym idzie ustalił czas przejazdu rowerzystki - do momentu jej potrącenia przez samochód, na 1,5s. Zdaniem sądu powyższe założenie jest błędne. Biegły dokonując wskazanego ustalenia nie wziął pod uwagę tego, że podany przez niego odcinek 3,5 m to droga pokonana przez tylne koło roweru pokrzywdzonej, które zostało najechane przez samochódJ. A.. Tymczasem przód roweru, a konkretnie jego przednie koło pokonało odpowiednio dłuższy odcinek. Przekładało się to jednocześnie na dłuższy czas przejazdu a w konsekwencji dłuższy czas zagrożenia, na który mógł i powinien zareagować oskarżony. Okoliczności te nie zostały jednak z nieznanych przyczyn wzięte pod uwagę przez biegłegoZ. R., mimo że pozostają one zupełnie oczywiste i zostały uwzględnione w dwóch pozostałych dopuszczonych w sprawie opiniach. Co więcej biegły nie podjął w tym zakresie żadnej refleksji nawet podczas wysłuchania go na rozprawie, pomimo zasygnalizowania mu tej okoliczności przez sąd. Powyższe powoduje, że wnioski powzięte przezZ. R.dotyczące analizy czasowo przestrzennej zdarzenia, a w szczególności sposobu poruszania się rowerzystki nie mogą zasługiwać na uwzględnienie. Na marginesie wskazać należy, iż także przyjęty przez tego biegłego czas przejazdu rowerzystki zakładał nierealną prędkość jej ruszenia a następnie przejazdu przez przejście dla pieszych, co wykazały opinie wydane przez pozostałych biegłych. Mając powyższe na uwadze, sąd uznał iż opinia wydana przez biegłegoZ. R., nie stanowi wartościowej podstawy do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie. Jedynym wnioskiem jaki z niej wypływał i zasługiwał na uwzględnienie przez sąd, było podane przez biegłego stwierdzenie o przyczynieniu sięJ. A.do zaistniałego wypadku. Biegły na podstawie drogi hamowania jego pojazdu wskazał bowiem, że przypadku poruszania się przez pojazd oskarżonego z dozwoloną prędkością 40 km/h, miał on możliwość uniknięcia wypadku i zatrzymania się przed rowerzystką (vide k. 71 a.s.)
Dokonując oceny przedstawionych powyżej dowodów sąd uznał, że sprawstwo i wina oskarżonegoJ. A.w zakresie zarzucanego mu czynu zart. 177 § 1 k.k., nie budzą wątpliwości. Sąd opierając się na wnioskach opinii wydanej przez Laboratorium Kryminalistyczne KWP weW., jak również wnioskach opinii biegłegoŁ. G., ustalił iż oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W pierwszej kolejności dotyczyło to przekroczenia przez niego dozwolonej prędkości jazdy wynoszącej 40 km/h. Z analizy dokonanej przez biegłychR. K.iA. G.wynika, że oskarżony kierował swoim pojazdem z prędkością co najmniej 64 km/h, umyślnie przekraczając obowiązujące ograniczenie wynikające ze znaku drogowego. Opisane naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przezJ. A., pozostawało w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem. Z opisanych opinii, jak również opinii biegłegoZ. R.wynika bowiem, że gdyby oskarżony w chwili zdarzenia poruszał się z prędkością dopuszczalną, to mógłby z łatwością uniknąć wypadku.
Analiza czasowo – przestrzenna dokonana przez biegłych z Laboratorium Kryminalistycznego KWP przy użyciu specjalistycznego programu komputerowego wskazuje również na to, żeJ. A.nie obserwował prawidłowo sytuacji ruchowej na drodze. Podjęta przez niego reakcja na zagrożenie w postaci rowerzystkiL. P., która wjechała na przejście dla pieszych, była ewidentnie spóźniona. Biegli dokonali w tym zakresie szczegółowych ustaleń, które zostały przez nich dokładnie wyjaśnione i w pełni zasługują na aprobatę sądu. Niezależnie od tego, na nieprawidłowe obserwowanie przez oskarżonego sytuacji na drodze, wskazują również jego wyjaśnienia, w których wskazał on m.in. na: podjęcie hamowania w odległości „paru” metrów przed przejściem dla pieszych, sprecyzowane następnie na ok. 3 – 4 metry; zauważenie pokrzywdzonej „w ostatniej chwili”; upływ „ułamka sekundy” od rozpoczęcia hamowania do momentu zderzenia; i wreszcie nie zauważenie rowerzystów jadących wcześniej po chodniku. Potwierdzają to także zeznaniaM. A., która podała: „Jak po raz pierwszy zobaczyłam pokrzywdzoną to ona była na pasach, krzyknęłam do męża uważaj żeby przyhamował… Nie wiem czy mąż przed moim krzyknięciem hamował” (k. 252v a.s.).
Stwierdzając naruszenie przezJ. A.opisanych powyżej zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, sąd podzielił w całości ustalenia dokonane przez biegłychR. K.iA. G., co do okoliczności zaistniałego wypadku. Zdaniem sądu biegli ci prawidłowo ustalili, iż do zderzenia doszło na lewym pasie ruchu w odległości wynoszącej od 4 do 4,4 m od prawej krawędzi jezdni, w obrębie przejścia dla pieszych. Powyższe wynika, nie tylko z osobowego materiału dowodowego ale także śladów blokowania kół ujawnionych ma miejscu zdarzenia i opisanych przez technika policyjnegoI. M.w szkicu z miejsca wypadku. Ślady te o długości odpowiednio 23,7m i 22m pochodzą zdaniem sądu od samochodu m-kiO. (...), kierowanego przez oskarżonego. Wskazuje na to szereg okoliczności. W pierwszej kolejności wskazać należy, że pojazdJ. A., nie był wyposażony w system(...), co przy gwałtownym hamowaniu, doprowadziło do zablokowania kół i znaczenia przez nie śladów na jezdni. Na blokowanie kół samochodu wskazują zeznaniaL. P.iW. P., którzy opisali wyraźnie słyszalny pisk opon. Ujawnione i przedstawione w szkicu z miejsca wypadku ślady pokrywają się z powypadkowym ustawieniem tego pojazdu, opisanym m.in. w zeznaniach świadkówL. P.,W. P.iW. R.. Znajdują one również potwierdzenie w zeznaniachM. A.i sporządzonym przez nią szkicu miejsca zdarzenia. Na pochodzenie przedmiotowych śladów od pojazduO. (...)wskazują również biegli z Laboratorium Kryminalistycznego KWP weW.. Podają oni mianowicie, że świadczy o tym ich rozstaw wynoszący ok. 1,4 m, czyli tyle ile fabryczny rozstaw kół samochodu markiO. (...)model B. Dodatkowo potwierdza to szerokość śladu odpowiadająca szerokości opon w samochodzie oskarżonego oraz porównanie wzoru bieżnika widocznego na asfaltowej nawierzchni jezdni z bieżnikiem opon samochodu uczestniczącego w wypadku. W tym zakresie wskazać należy, że również oskarżony odnosząc się do sporządzonego przez siebie szkicu, znajdującego się na k. 66 a.s. potwierdził fakt zjechania jego samochodu do osi jezdni. Na pochodzenie śladów opon do samochoduO. (...)wskazuje wreszcie odręczny szkic sporządzony przezM. A., załączony na k. 67 a.s.
Ustalając odpowiedzialność karnąJ. A.za zarzucany mu występek z ar. 177§ 1 k.k., sąd miał na uwadze to, że w rezultacie naruszenia przez niego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym doszło do nieumyślnego wypadku – potrącenia rowerzystkiL. P.. W wyniku tego zdarzenia pokrzywdzona doznała obrażeń ciała, skutkujących naruszeniem czynności jednego z narządów, tj. kręgosłupa w odcinku szyjnym, na okres przekraczający 7 dni.
Czyn oskarżonego pozostawał zawiniony, nie zachodziły okoliczności wyłączające winę ani bezprawność.
Wydając wyrok skazujący wobecJ. A., sąd nie znalazł podstaw do uznania abyW. P.przyczynił się do zaistniałego wypadku, w ten sposób, że wjechał na tor jazdy samochodu oskarżonego. Świadek zaprzeczył kategorycznie tej okoliczności, zaś wyjaśnienia oskarżonego nie są tym zakresie dla sądu przekonujące. Nie potwierdzają tego również zeznania złożone przezM. A., który jednocześnie podała żeW. P.„już prawie wjeżdżał” oraz „już wjechał na pasy” a dodatkowo zeznała, że ostrzegła krzykiem męża o rowerzystce która była na pasach. Zdaniem sądu zachowanie oskarżonego który podczas hamowania skręcił kierownicą w lewo mogło wynikać z obawy o to, że kierujący roweremW. P.może wjechać na przejście. Nie oznaczało natomiast, że taki manewr już rozpoczął. Dodatkowo oskarżony zbyt późno spostrzegł fakt wjechania na pasy przezL. P., co nie powinno mieć miejsca przy należytym obserwowaniu drogi.
Sąd analizując okoliczności zaistniałego wypadku nie stwierdził również aby przyczyniła się do niego pokrzywdzonaL. P.. Jak wynika z opinii Laboratorium Kryminalistycznego KWP weW.wjazd rowerzystki na przejście dla pieszych nastąpił około 4 – 6s przed wypadkiem, w chwili, gdy samochódO.znajdował się w odległości około 60,4 – 116,5 m od miejsca zdarzenia. Odległość ta mieściła się w zakresie widocznościL. P.i mogła ona oraz powinna, przy prawidłowej obserwacji spostrzec przemieszczający się w jej kierunku samochód. Niemniej jednak znaczna odległość w jakiej znajdował się od niej pojazd oskarżonego powodował, że nie miała ona podstaw aby przepuszczać, że nie będzie w stanie bezkolizyjnie przejechać na drugą stronę jezdni. Tym samym jazda przezL. P.po przejściu dla pieszych może podlegać ocenie wyłącznie jako wykroczenie formalne z art. 97 k.w.
Sąd wymierzając oskarżonemuJ. A.karę grzywny baczył na dyrektywy wskazane wart. 53 k.k., uwzględniając stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, a nadto cele zapobiegawcze i wychowawcze, która to kara winna wobec niego osiągnąć. Sąd wziął pod uwagę dyrektywę sądowego wymiaru kary, iż najpierw należy rozważyć możliwość zastosowania środka najłagodniejszego i dopiero w przypadku, gdyby środek ten nie był wystarczający z punktu widzenia celów kary określonych wart. 53 k.k., stosować ewentualnie środek surowszy. Sąd uznał, że orzeczenie w stosunku doJ. A.kary grzywny będzie wystarczające do osiągnięcia wobec niego celów kary. Do powyższej konstatacji skłoniła sąd dotychczasowa niekaralność oskarżonego, brak wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jak też charakter popełnionego przez niego przestępstwa, będącego czynem nieumyślnym. Zdaniem sądu karą adekwatną do stopnia tak zawinienia oskarżonego jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego występku, jest kara grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych. Kara o charakterze wolnościowym w postaci grzywny wymierzona oskarżonemu, jak i jej rozmiar, czynią w ocenie sądu zadość celom jaki ustawodawca przewidział wart. 53 kk. Określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 zł, sąd miał na uwadze treśćart. 33 § 3 k.k., zgodnie z którym ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.
W tym miejscu wskazać należy, że sąd orzekając karę grzywny wobec oskarżonegoJ. A.omyłkowo nie dokonał zapisuart. 37a k.k.w postawie wymiaru kary, co podlegać może konwalidacji w drodze kontroli instancyjnej wyroku.
Sąd na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoJ. A.środek kompensacyjny w postaci częściowego zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną przestępstwem, poprzez zapłatę na rzecz oskarżycielki posiłkowejL. P.kwoty 2.000 zł. Wydając wskazane rozstrzygnięcie wskazać należy w pierwszej kolejności, iż przeprowadzone w sprawie dowody nie dają podstaw do przyjęcia, aby charakter obrażeń zaistniałych u pokrzywdzonej uzasadniał wnioskowaną przez nią kwotę 20.000 zł zadośćuczynienia. Abstrahując od subiektywnych odczućL. P., doznany przez nią uraz skutkujący naruszeniem czynności narządu ciała na czas przekraczający 7 dni, tj. skręcenie kręgosłupa szyjnego, nie skutkował istotnym uszczerbkiem na zdrowiu. Okoliczność taka nie wynika, ze zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności załączonej dokumentacji lekarskiej pokrzywdzonej. Rozstrzygając odnośnie przyznanego pokrzywdzonej od oskarżonego częściowego zadośćuczynienia, sąd uznał, że przemawiają za tym z jednej strony dane dostępne na etapie wyrokowania, a z drugiej strony charakter popełnionego czynu. I tak w toku postępowania karnego nie dokonywano ustaleń odnośnie stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiuL. P.w wyniku zaistniałego wypadku, co nie pozwala jednoznacznie ustalić wysokości doznanej przez nią krzywdy. Powyższe powoduje zasadność ustalenia zadośćuczynienia należnego pokrzywdzonej od oskarżonego w częściowej kwocie 2.000 zł. Za powyższym przemawia także podany już rodzaj czynu stanowiącego podstawę roszczeń majątkowychL. P.. Stanowi on mianowicie nieumyślny wypadek komunikacyjny, z tytułu którego to ryzyka każdy z posiadaczy samochodów zawiera obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej. W takiej sytuacji zatem, zasadne pozostaje zdaniem sądu uzyskanie przez pokrzywdzoną pełnej kwoty zadośćuczynienia od zakładu ubezpieczeń, w którymJ. A.posiadał wykupioną polisę OC.
Sąd na podstawieart. 627 k.p.k.oraz § 11 ust. 1 pkt 1, § 11 ust. 2 pkt 3, § 15 oraz § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądził od oskarżonegoJ. A.na rzecz oskarżycielki posiłkowejL. P.kwotę 3076 zł, tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez nią z tytułu ustanowienia pełnomocnika będącego adwokatem. Przyznana kwota został ustalona w wysokości dwukrotności stawki minimalnej, wynikającej z przytoczonych powyższej przepisów, tj. w dwukrotności kwoty 1536 zł (360 zł tytułem zastępstwa w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym w formie dochodzenia + 840 zł za rozprawę prowadzoną w trybie zwyczajnym + 336 zł za dwa kolejne terminy rozprawy). Uznając zasadność ustalenia kosztów zastępstwa we wskazanej wysokości, sąd zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie wziął pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również rodzaj i zawiłość sprawy. Jednocześnie sąd nie znalazł podstaw do ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej w wyższej kwocie, wynikającej z faktury VAT, załączonej na k. 279 a.s. Dokonując wskazanego rozstrzygnięcia wskazać należy, iż „umowa pełnomocnika z jego klientem jest wiążąca dla jej stron, ale nie dla sądu. Nie można z niej wywodzić obowiązku sądu zasądzania kosztów zastępstwa procesowego w wysokości ustalonej przez strony umowy, ani zabraniać sądowi badania tej umowy. Treść łączącej adwokata ze stroną umowy oznacza tylko, że pełnomocnik może żądać od swego klienta całości wynagrodzenia określonego w umowie, ale żaden z nich nie może skutecznie domagać się, by treść tej umowy była podstawą orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego, a ma prawo rozważyć, czy in concreto zachodzą okoliczności przemawiające za takim orzeczeniem” (tak postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 17.08.2016r., sygn. II AKz 283/16).
Orzekając o kosztach sądowych sąd zwolnił oskarżonego częściowo z obowiązku ich zapłaty w zakresie wydatków oraz wymierzył mu opłatę stanowiącą 10% orzeczonej kary grzywny. Mając na uwadze wysokość dochodówJ. A.i jego sytuację rodzinną, sąd uznał, iż pełne poniesienie przez niego kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwe.
SSR Radosław Gluza