Sąd Rejonowy w Giżycku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 410/17
Data wyroku: 2019-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Zieliński
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 158§1 kk w zw. z art. 57a§1 kk

Sygn. akt II K 410/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 kwietnia 2019 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący – SSR Tomasz Zieliński
Protokolant – p.o. sekr. Sylwia Laskowska, sekr. Anna Rogojsza
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej wG.– Janusz Wałach, Urszuli Bolik

po rozpoznaniu w dniu 06.03.2018 r., 10.04.2018 r., 22.05.2018 r., 05.10.2018 r., 09.11.2018 r., 05.02.2019 r., 07.03.2019 r., 18.04.2019 r. sprawy
M. S.
urodz. (...)wG.
synaJ.iB.zd.S.
oskarżonego o to, że:
W nocy 2 sierpnia 2012 r. wG.naulicy (...)– św.B., działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą publicznie i z oczywiście błahego powodu, okazując w ten sposób rażące lekceważenie porządku prawnego, wzięli udział w pobiciuD. W., w ten sposób, że zadawali wymienionemu uderzenia rękoma oraz nogami po całym ciele, zaśP. B.zadał ponadto wymienionemu uderzenia metalową pałką teleskopową w twarz, powodując obrażenia ciała w postaci stłuczenia tkanek miękkich twarzy, przez co wymieniony narażony został na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo wystąpienia skutku określonego wart. 156§1 kklub wart. 157§1 kk

tj. o czyn zart.158§1 kkw zw. zart. 57a§1 kk

1
OskarżonegoM. S.uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, przy czym z jego opisu eliminuje zapis o treści „…utraty życia albo…” i za to na podstawieart. 158§1 kkw zw. zart. 57a§1 kkw zw. zart. 4§1 kkskazuje go na karę 1 (jeden) rok i 4 (cztery) miesiące pozbawienia wolności.

2
Na podstawieart. 57a§2 kkzasądza od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoD. W.nawiązkę w kwocie 500,00 (pięćset) złotych.

3
Na podstawieart. 63§1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w związku z zatrzymaniem od dnia 02.08.2012 r. godz. 01:50 do dnia 03.08.2012 r. godz. 12:30.

4
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.T. S.tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu kwotę 1.176,00 zł powiększoną o kwotę 270,48 zł stanowiącą 23% podatek VAT tj. łącznie 1.446,48 (jeden tysiąc czterysta czterdzieści sześć 48/100) zł.

5
Zwalnia oskarżonego od uiszczenia opłaty i ponoszenia kosztów sądowych w pozostałym zakresie.

Sygn. akt IIK 410/17

UZASADNIENIE
Na podstawie wyników rozprawy głównej sąd ustalił i zważył, co następuje:
DoG.w przeddzień festiwaluH. (...), który rozpoczynał się w dniu 02.08.2012 r. przyjechał pokrzywdzonyD. W.oraz jego znajomyM. P. (1),A. M.,M. K.,J. J. (2)iS. S. (2). Po wynajęciu pokoi wszyscy spotkali się żeby zwiedzić miasto, po którym miał ich oprowadzićM. K., ponieważ pracował przy renowacji(...)wG.i znał je. Spacerując udali się m.in. w okolicęK.Św.B.stojącego na wzgórzu o tej nazwie nad jezioremN., gdzie podczas grillowania spożywali piwo. Do miejsc zakwaterowania wracali w nocy około godz. 1:00 02 sierpnia 2012 r. idąculicą (...), a następnie przechodząc obokhotelu (...).B.mieszczącego się wZ.
K.w pracach renowacyjnych którego brał udziałM. K.ul. (...). W tym czasie z przeciwka w ich kierunkuul. (...)szli mieszkańcyG.oskarżonyM. S.oraz jego koledzyP. B.,D. K.,S. S. (3)i koleżankaA. S.. Pokrzywdzony, który szedł zA. M.kilka kroków za idącymi z przodu kolegami, gdy mijali się z idącą z przeciwka grupą powiedział do nich patrząc na zamek, że przy jego remoncie pracowałM. K.. WówczasP. B., gdy przechodził obokA. M.słysząc te słowa otwartą dłonią uderzył go w twarz. Następnie krzycząc do nich „frajery” zaczął prowokować ich do bójki, na co zareagowałD. W., który idąc w jego kierunku uspokajał go. W pewnym momencie zobaczył w rękuP. B.metalową teleskopową pałkę, którą uderzył go on w lewą stronę twarzy. Do ogłuszonego otrzymanym uderzeniem pokrzywdzonego doskoczyliM. S.,D. K.orazS. S. (3)i zadając mu kolejne uderzenia spowodowali jego upadek. Leżącego zaczęli kopać i w tym czasie podbiegli do nichS. S. (2), który wyrwałP. B.pałkę teleskopową orazM. K., który zaczął odciągać napastników. Wykorzystując pomoc kolegówD. W.podniósł się. Następnie pokrzywdzonyS. S. (2)orazM. K.wykorzystując to, że oskarżony z kolegami przez chwilę nie atakowali ich oddalili się idąc w kierunkuM. P. (1),A. M.iJ. J. (2), którzy stojąc w pewnej odległości obserwowali jedynie przebieg zajścia. Gdy doszli do nich całą grupą ruszyli w kierunku znajdującego się w pobliżu mostu obrotowego nadkanałem Ł., po przejściu którego szli do centrum miasta. Napastnicy idąc przez cały czas za nimi w pewnej odległości wykrzykując straszyli ich pobiciem oraz domagali się zwrotu pałki teleskopowej. Jedynie idąca z nimiA. S.uspokajała ich podobnie jak pokrzywdzony i jego koledzy. W pewnym momencie gdy dochodzili dosklepu (...)zauważyli nadjeżdżający w ich kierunkuul. (...)którą szli oznakowany radiowóz policyjny, na widok któregoP. B.,D. K.iS. S. (3)uciekli. Funkcjonariusze policji po rozpytaniu pokrzywdzonego i jego kolegów wezwali karetkę pogotowia, któraD. W.został odwieziony do(...)wG.. Nadto zatrzymali znajdującego się pobliżu oskarżonegoM. S.jako jednego ze sprawców, który został rozpoznany oraz spisali daneA. S., która również znajdowała się w pobliżu (dowód: zeznaniaD. W.k. 2220v-2221 oraz k. 4-4v, k. 37v, k. 41v-42, k. 481-482, k. 482 w części odczytanej w trybieart. 391§1 kpk;M. P. (2)odezwa k. 2359-2360 oraz odczytane w trybieart. 391§1 kpkdołączone do odezwy protokoły przesłuchania k. 2353, k. 2351, k. 2352;A. M.odezwa k. 2408-2408v oraz odczytane w trybieart. 391§1 kpkdołączone do odezwy protokoły przesłuchania k. 2388-2389, k. 2390;J. J. (2)odezwa k. 2440-244v oraz odczytane w trybieart. 391§1 kpkdołączone do odezwy protokoły przesłuchania k. 2423-2424, k. 2425, k. 2426;M. K.odezwa k. 2467-2477v oraz odczytane w trybieart. 391§1 kpkdołączone do odezwy protokoły przesłuchania k. 2458, k. 2459-2460;S. S. (2)protokoły zeznań odczytane w trybieart. 391§1 kpkk. 21-22, k. 603v;A. S.protokoły zeznań odczytane w trybieart. 391§1 kpkk. 27-28, k. 480v-481, k. 1327v; notatka urzędowa k. 1; protokół zatrzymania rzeczy k. 10-12; protokół oględzin osoby k. 13-14; tablice poglądowe k. 25, k. 30, k. 40, k. 141, k. 142, k. 147, k. 150, k. 151).
W wyniku pobiciaD. W.doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia tkanek miękkich twarzy oraz narażony został na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156§1 kklub wart. 157§1 kk(dowód: karta informacyjna(...)wG.k. 7; opinia pisemna biegłego z zakresu medycyny k. 701-704; ustana opinia uzupełniająca biegłego z zakresu medycyny k. 772-773).
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie zeznań pokrzywdzonegoD. W.oraz świadkówM. P. (1),A. M.,J. J. (2),M. K.iS. S. (2), częściowo na podstawie zeznańA. S., a nadto pozostały materiał dowodowy ujawniamy w toku przewodu sądowego.
Przed dokonaniem oceny zgromadzonego materiału dowodowego na wstępie podnieść należy, że przeciwkoM. S.za zarzucane mu przestępstwo udziału w pobiciu w nocy 02.08.2012 r. w sprawie powyższej zarejestrowanej wówczas pod sygn. IIK 92/13 zapadł prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku na mocy którego został on skazany na podstawieart. 158§1 kkw zw. zart. 57a§1 kkna karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, a nadto na podstawieart. 57a§2 kkorzeczono w stosunku do niego nawiązkę w kwocie 500 zł (wyrok k. 1887-1888). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie VII Wydział Karny Odwoławczy z dnia 27.10.2017 r. w sprawie VII Ko 577/17 na podstawieart. 542§3 kpk,art. 547§2 kpkwznowiono postępowanie w sprawieM. S.i uchylono wyżej opisany prawomocny wyrok SR w Giżycku odnośnie do tego oskarżonego oraz przekazano sprawę tego oskarżonego do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Giżycku. Powody uchylenia wyroku wskazano w uzasadnieniu tegoż wyroku (wyrok k. 1974, uzasadnienie k. 1975). Realizując zalecenia sądu odwoławczego odnośnie dalszego postępowania po ustaleniu, żeM. S.został zwolniony w dniu 29.11.2017 r. z Zakładu KarnegoG.w sprawie IIK 444/13 (zawiadomienie o zwolnieniu k. 2073), w której również tut. sąd wystąpił z pismem do SO w Olsztynie o rozważenie wznowienia postępowania z tych samych powodów jak w sprawie IIK 92/13 (pismo k. 2022) zlecono KPP wG.ustalenie, czy zgodnie z art. 3 ust. 4b protokołu dodatkowego doKonwencji o przekazywaniu osób skazanychsporządzonego w Strasburgu dnia 18.12.1997 r. (Dz. U. Nr 43 poz. 490) w terminie 45 dni od daty ostatecznego zwolnienia, mając ku temu możliwość, nie opuścił terytorium państwa wykonania czyli Polski lub powrócił na to terytorium po jego opuszczeniu (zarządzenie k. 2088, pismo KPP wG.k. 2161). Mając na uwadze to, że zostały spełnione przesłanki określone w powołanym wyżej art. 3 ust. 4b protokołu dodatkowego skierowano sprawę na rozprawę w celu jej ponownego rozpoznania.
OskarżonyM. S.podczas rozprawy sądowej nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień w związku z czym na podstawieart. 389§1 kpkodczytano w odpowiednim zakresie protokoły poprzednio złożonych przez niego wyjaśnień (wyjaśnienia k. 2220v).
Do popełnienia zarzucanego mu czynu nie przyznał się również dwukrotnie przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego (protokoły wyjaśnień w części odczytanej w trybieart. 389§1 kpkz k. 64-64v i k. 77).  W złożonych po raz pierwszy wyjaśnieniach (k. 64-64v) przyznał, że w czasie wskazanym w ogłoszonym mu zarzucie był w miejscu zdarzenia z koleżankąO.iD. K.oraz dwoma chłopakami zG., których jak oświadczył nie zna. Wyjaśnił nadto, że razem szliulicą (...)i za mostem obrotowym, gdy minęli się z grupą chłopaków, po chwili obrócił się w ich stronę. Zobaczył wówczas, że wywiązała się szarpanina między nimi oB.. Dodał, że podbiegł do nich żeby ich rozdzielić podobnie jakK.. Zaznaczył przy tym, że nie wie co w tym czasie robili dwaj pozostali gdyż był zajęty oraz kto zaczął szarpaninę podczas której zniszczony został jego telefon i to on został pobity przez tych chłopaków, którzy zabrali mu również czapkę. Przyznał, że gdy przyjechała policja został zatrzymany i że był wówczas zO.oraz że jego koledzy uciekli, natomiast osoby z tej drugiej grupy zostały. Zaprzeczył temu, żeby widział uB.pałkę dodając, że widział ją u tych chłopaków.
Przesłuchany ponownie (k. 77-78) podtrzymał wyjaśnienia złożone na policji i oświadczył, że korzysta z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Konsekwentnie twierdząc, że to on został pobity utrzymywał nadto, że zabrano mu czapkęfirmy (...)wartości 70 zł oraz zniszczono telefonmarki N., który wypadł mu i ktoś go zdeptał wartości 100 zł.
Do popełnienia zarzucanego czynu nie przyznał się również w toku rozprawy toczącej się przed sądem po raz pierwszy rozpoznającym sprawę i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania (wyjaśniania k. 1263).
Potwierdzając odczytane mu protokoły wyjaśnień złożone w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem oświadczył, że nie ma nic do dodania i odmawia odpowiedzi na pytania (wyjaśnienia k. 2220v).
Wyjaśnianiom oskarżonegoM. S.zarówno w części, w której nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jak i w części, w której twierdził, że to on został pobity sąd nie dał wiary, gdyż nie znalazły one potwierdzenia w innych dowodach w szczególności w zeznaniach pokrzywdzonegoD. W.i jego kolegówA. M.,M. P. (1),J. J. (2),M. K.iS. S. (2), a także w zeznaniachA. S.. Jako całkowicie gołosłowne uznać należy je za przyjętą linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucany mu czyn, a co najmniej jej zminimalizowania. Z tych samych powodów sąd nie dał wiary zeznaniomD. K., który nie kwestionując tego, że został prawomocnie skazany za udział w pobiciu twierdził, iż nie pamięta tego zdarzenia oraz złożonym przez niego wyjaśnieniom w charakterze podejrzanego i oskarżonego, które odczytano w trybieart. 391§2 kpk, w których utrzymywał, że odciągał jedynie zM. S.osoby bijące leżącego na ziemiP. B.zaś sam uderzeń nie zadawał (zeznania k. 2270v, protokoły wyjaśnień odczytane w trybieart. 391§2 kpkk. 51-51v, k. 71-72, k. 446).
Za niewiarygodne odnośnie przebiegu zdarzenia sąd uznał również wyjaśnieniaP. B., które odczytania na podstawieart. 391§2 kpkw związku z jego pobytem za granicą (k. 2337v). Utrzymywał on mianowicie, że jako pierwszy po potrąceniu barkiem jednego z idących z przeciwka w okolicyskrzyżowania ulic (...)młodego mężczyzny, został uderzony pięścią w twarz. Z mężczyzną tym następnie się szarpał i gdy upadł zobaczył leżącą pałkę teleskopową, którą chwycił do ręki. Twierdząc, że mógł zadać uderzenia tą pałką, którą trzymając w ręku dwukrotnie machnął wyjaśnił, że zrobił to broniąc się, a nadto, że nie wie czyS.iK.pomagali mu, gdyż niewiele pamięta (protokoły wyjaśnień k. 90, k. 204v-205, k. 446-446v). Nadmienić przy tym należy, że przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu jednocześnie przedstawił przebieg zdarzenia, który jest całkowicie gołosłowny.
Sąd dał natomiast wiarę zeznaniom pokrzywdzonegoD. W.oraz kolegów, z którymi wówczas był, a mianowicieM. P. (1),A. M.,J. J. (2),M. K.iS. S. (2). Ze złożonych przez nich zeznań wynika bezspornie, że gdy mijali się z oskarżonym i jego kolegami oraz koleżanką toP. B.słysząc stwierdzenieD. W.dotyczące tego, żeM. K.brał udział w pracach renowacyjnych(...)w pobliżu którego byli uderzył otwartą dłoniąA. M.. Następnie prowokując ich do bójki uderzył motelową teleskopową pałką pokrzywdzonego, który idąc w jego kierunku mówił żeby uspokoił się. Po zadaniu tego uderzenia dołączyli do niegoM. S.,D. K.iS. S. (3), którzy zadając pokrzywdzonemu kolejne ciosy pięściami spowodowali jego upadek zaś leżącego kopali. To, żeM. S.brał udział w kopaniu leżącego nieznanego jej wówczas chłopaka potwierdziłaA. S.(zeznania k. 27-28, k. 480v-481, k. 1327v). Jej zeznania w tej części tworzą w z zeznaniami pokrzywdzonego i jego kolegów spójną, wzajemnie uzupełniającą się i logiczną całość, dlatego sąd dał im wiarę.
Pobiciem w rozumieniuart. 158§1kkjest czynna napaść dwóch lub więcej osób na inną osobę lub osoby, przy czym w zdarzeniu tym występuje wyraźny podział ról na napastników i napadniętych (broniących się). Karany jest jedynie udział w takim zajściu, którego intensywność i agresywność osób uczestniczących stwarza poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego (por. A. Marek, komentarz do art. 158kk, LEX 2007 wyd. IV). Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że podmiotem przestępstwa zart. 158§1kkjest każdy, kto w jakikolwiek sposób bierze udział w pobiciu, co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę(inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku wskazanego wart. 156§1kklub wart. 157§1kk. Odpowiedzialność za udział w pobiciu ma bowiem charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne następstwa, ale pod warunkiem, że każdy możliwość ich następstw przewidywał, albo mógł przewidzieć. Dla bytu przestępstwa określonego wart. 158kknie jest także niezbędne, aby każdy z uczestników pobicia zadał pokrzywdzonemu (lub pokrzywdzonym) choćby jeden cios w postaci uderzenie, kopnięcia lub naruszenia w jakikolwiek inny sposób jego nietykalności cielesnej. Wystarczy by sprawca swoim zachowaniem np. stworzeniem warunków ułatwiających działania bezpośrednich sprawców, postawą, a nawet samą obecnością wśród osób czynnie występujących przeciwko pokrzywdzonemu, zwiększył u niego zagrożenie i przyczynił się do wzrostu dysproporcji siły pomiędzy sprawcami pobicia i pokrzywdzonym. Znaczenie znamienia udziału w pobiciu trafnie zostało ujęte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 12.10.2000 r. (II AKa 169/2000, KZs 2000, z. 11 poz. 42) zgodnie, z którym „Udziałem w pobiciu jest każda forma kierowanego wolą udziału w grupie napastniczej, bowiem obecność każdego jej uczestnika zwiększa przewagę napastników i przez to ułatwia im dokonanie pobicia, zadawanie razów, a wzmaga niebezpieczeństwo nastąpienia skutków w zdrowiu ofiar. Rozmaitość form zachowania, aktywność każdego z uczestników, zadawane razy, ich ilość i skutki mają znaczenie dla oznaczenia stopnia winy każdego z nich, więc i kary, ale nie są one znamienne dla bytu tego przestępstwa.”. Pobicie zart. 158§1kkw podanym wyżej rozumieniu, nie oznacza, że w przypadku większej liczby pokrzywdzonych poszczególni sprawcy muszą wziąć udział w pobiciu każdego z nich, gdyż dla bytu tego przestępstwa wystarczające jest działanie skierowane chociażby przeciwko jednemu z pokrzywdzonych z zachowaniem wspólności zamiaru i tożsamości zdarzenia. Uczestnik takiego pobicia musi mieć przy tym świadomość niebezpiecznego charakteru zdarzenia i generalnie przewidywać następstwa czynu w postaci ciężkich uszkodzeń ciała. Przestępstwo pobicia określone wart. 158§1kkmoże być popełnione tylko umyślne zarówno w zamiarze bezpośrednim jak i ewentualnym. Sprawca bierze zatem umyślnie udział w pobiciu, ze świadomością, że pobicie zagraża bezpośrednio życiu lub w poważnym stopniu zdrowiu człowieka i tego chce lub przynajmniej na to się godzi(porusza m.in. postanowienie SN z dn.22.04.2009r. IVKK 14/09; wyrok SN z dn.28.07.1972r. Rw 692/72, OSN KW 1972, nr 11, poz. 181; postanowienie SN z dn.07.09.2004r., IIKK 377/03, LEX nr 137739, wyrok SA we Wrocławiu z dn. 12.12.2012r. IIAKa 362/12; wyrok SA w Krakowie z dn.13.02.2008r. IIAKa 5/08; Kodeks karny, Cześć szczególna, Komentarz do art. 158kk pod. red. A. Zoll, t. II, wydanie II, Zakamycze 2006r., s. 358-371; patrz również wyrok SA w Białymstoku z 10.04.2001 r. IIAKa 27/2001, OSA 2002, z. 3 poz. 20).
Z dokonanych ustaleń opartych na spontanicznych zeznaniach złożonych przez pokrzywdzonego i jego kolegów, wkrótce po przeżyciu objętych nimi zdarzeń (przesłuchano ich późno w nocy i w ciągu dnia w godzinach przedpołudniowych) wynika bezspornie, żeP. B.bez żadnego powodu mijając się niespodziewanie uderzył otwartą dłonią w twarzA. M., a następnie, gdyD. W.chciał go uspokoić zaatakował go zadając mu uderzenie metalową pałką teleskopową w lewą stronę twarzy. Wówczas dołączyli do niego oskarżonyM. S.orazD. K.,P. B.iS. S. (3), którzy za udział w pobiciu pokrzywdzonego zostali już prawomocnie skazani (fakt prawomocnego skazania sądowi orzekającemu w powyższej sprawie znany jest z urzędu).
Wprawdzie z zeznańA. S.nie wynika, że toP. B.uderzył jako pierwszyA. M., a następnie zaatakował matową teleskopową pałkąD. W., jednak również ona przyznała, że gdy mijali się z grupą nieznanych jej chłopaków, jeden z nich mówił, że „budował ten hotel zamek”, co wywołało reakcję właśnieP. B.i było początkiem całego zdarzenia. Oczywiście mogła ona nie wiedzieć tego, że uderzył onA. M.i pokrzywdzonego. Nie można jednak wykluczyć, że nie chcąc szkodzić kolegom, w których towarzystwie była przedstawiła przebieg tego zdarzenia jako bójkę, której początkiem była kłótnia a następnie szarpanina, a nie pobicie. W tej części jej zeznaniom sąd nie dał wiary.
Za wiarygodną, jasną i przekonującą oraz popartą logiczną argumentacją sąd uznał także opinię pisemną i ustaną uzupełniającą wydaną przez powołanego w sprawie biegłego z zakresu medycyny, w której opisał on obrażenia doznane przez pokrzywdzonego, a nadto wskazał, że został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo skutku określonego wart. 156§1 kklub wart. 157§1 kk. Nadmienić jedynie należy, że opinii oraz jej wniosków strony nie kwestionowały (opinia k. 701-704, k. 772-773).
Reasumując omówiony wyżej materiał dowodowy, który sąd obdarzył przymiotem wiarygodności stwierdzić należy, że oskarżonyM. S.zachowaniem opisanym w akcie oskarżenia w pełni wyczerpali znamiona występku zart. 158§1 kkw podanym wyżej rozumieniu, gdyż intensywność i agresywność jego uczestnictwa polegającego na zadawaniu uderzeń pięściami oraz kopaniu w najbardziej wrażliwe części ciała ludzkiego, a mianowicie głowę i tułów stworzył poważne zagrożenie, co najmniej dla zdrowia pokrzywdzonego. Czynu tego stanowiącego występek polegający na umyślnym zamachu na zdrowie zdaniem sądu dopuścili się publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego w rozumieniuart. 115§21kk. Przyjęcie, że działanie ma charakter chuligański wymaga ustalenia, że przebiegało w warunkach określonych we wskazanym wyżej przepisie. Łącznie zgodnie z tym przepisem musza być spełnione następujące warunki:
1. sprawca musi dopuścić się występku określonego typu należącego do kategorii wymienionych w tym przepisie;
2. sprawca musi działać publicznie;
3. musi działać bez powodu lub z oczywiście błahego powodu;
4. poprzez swoje zachowanie okazywać rażące lekceważenie porządku prawnego.
To, że oskarżeni uczestnicząc w pobiciu pokrzywdzonych dopuścili się występków polegających na umyślnym zamachu na zdrowie zdaniem sądu jest bezsporne i tym samym spełniony został warunek pierwszy.
Przed odniesieniem się do drugiego z wymienionych warunków, tj. publiczności działania przede wszystkim ponieść należy, że wymaganie to jest spełnione, gdy bądź ze względu na miejsce działania, bądź ze względu na okoliczności i sposób działania sprawcy jego zachowanie się jest lub może być dostępne(dostrzegalne) dla nieokreślonej liczby osób, przy czym sprawca mając świadomość tej możliwości, co najmniej się na to godzi(porusza m.in. uchwała składu siedmiu sędziów SN z dn.20.09.1973r., OSN KW 1973, z. 11, poz. 132). W uchwale powyższej, która nadal zachowuje swoją aktualność, wskazuje się na potrzebę tego, aby ustalając znamiona publiczności działania, rozróżniać działanie publiczne pod względem przedmiotowym, gdy ze względu na miejsce i sposób działania może ono dojść do wiadomości nieokreślonej liczby ludzi (niezależnie od rzeczywistego nastąpienia skutku), jak i pod względem podmiotowym polegającym na świadomości sprawcy, że jego działanie dojdzie lub może dojść do wiadomości nieokreślonej liczby ludzi, a sprawca chce tego lub możliwość taką przewiduje i na nią się godzi. Okoliczność, że określony czyn dokonany został w miejscu publicznym, tj. dostępnym bez specjalnego zezwolenia bliżej nieokreślonemu kręgowi osób, jak podniósł to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26.03.1973r. w sprawie RW 279/73(OSN KW z 1973, z. 7-8, poz. 101), nie stanowi wprawdzie sama przez się wystarczającej podstawy do ustalenia, że sprawca działał publicznie, jednakże w wypadku gdy jest to miejsce ogólnie dostępne, a nadto gdy czynu dokonano w takich warunkach, w których możliwość bezpośredniego dostrzeżenia przestępnego zachowania się sprawcy jest ze strony postronnych osób w pełni realna, przyjąć należy, ze działał on publicznie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zdaniem sądu stwierdzić należy, że działanie oskarżonego zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym było publiczne. Zdarzenie miało bowiem miejsce w pobliżu hotelu na jednej z głównych ulic tak więc niewątpliwie w miejscach publicznych, co jak podniesiono wyżej jeszcze nie rozstrzyga kwestii, czy czyn oskarżonego został popełniony publicznie. Miejsca te były ogólnie dostępne i w godzinach 1:00 – 1:30 w okresie wakacji w mieście turystycznym istniała w pełni realna możliwość bezpośredniego dostrzeżenia przestępnego zachowania się oskarżonego ze strony postronnych osób, a tym samym został on popełniony publicznie.
Spełnione zostały również dwa pozostałe warunki, a mianowicie oskarżony działał bez powodu i swoim zachowaniem okazał rażące lekceważenie porządku prawnego. O braku powodu do działania mówi się wtedy, gdy nie istnieje świadomy, racjonalny motyw działania, gdy działaniu brak wszelkich racji, co w przypadku czynu oskarżonego wydaje się oczywiste i nie wymaga dalszego omówienia. Również oczywistym jest, że okazał on rażące lekceważenie porządku prawnego podejmując bezprawne zachowania i nie licząc się z interesem jednostkowym pokrzywdzonego.
Uznając, że wina i okoliczności popełnienia czynu zarzucanego oskarżonemuM. S.nie budzą żadnych wątpliwości sąd na podstawieart. 158§1 kkw zw. zart. 57§1 kkw zw. zart. 4§1 kkskazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności. W związku z tym, że w czasie orzekania obowiązywała ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa sąd uznając za względniejsząustawę z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny(Dz. U. Nr 88 poz. 553 z 1997 r. z późn. zm.) obowiązującą przed wejściem w życie w dniu 01.07.2015 r. zmian wprowadzonych ustawą z dnia 20.02.2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 396) na podstawieart. 4§1kkzastosował ustawę obowiązującą poprzednio uznając, że jest ona względniejsza dla oskarżonego. Dokonując oceny w tej części sąd miał na uwadze przede wszystkim zmianyart. 69-74 kkmniej korzystne niż rozwiązania obowiązujące poprzednio.
Wymierzając powyższą karę sąd miał na uwadze jako okoliczności obciążające przede wszystkim znaczny stopień zawinienia oskarżonego wynikający z popełnienia powyższego czynu z winy umyślnej z zamiarem bezpośrednim oraz społecznej szkodliwości wyrażającej się w rodzaju i charakterze naruszonego dobra prawnego, jakimi są życie i zdrowie, rozmiarze wyrządzonej szkody w postaci licznych obrażeń, jakich doznał pokrzywdzony, możliwość nastąpienia, których mógł i powinien przewidzieć a także sposobie i okolicznościach popełnienia. Jako okoliczność obciążającą sąd wziął także pod uwagę jego dotychczasową karalność (dowód: dane o karalności k. 2525-2526).
Sąd nie dopatrzył się natomiast żadnych okoliczności, które mogłyby przemawiać na korzyść oskarżonego.
Zdaniem sądu tak wymierzona kara pozbawienia wolności jest współmierna do stopnia zamieniania oskarżonego, społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się, a nadto winna osiągnąć cele w zakresie wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na jego osobę i w zakresie szeroko rozumianej prewencji ogólnej. Mając na uwadze zasady wymiaru kary określone wart. 53§1 i 2 kksąd doszedł do przekonania, że z uwagi na popełnienie przez oskarżonego kolejnych przestępstw, za które został skazany m.in. przez sąd w Norwegii jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności pozwoli na osiągniecie w stosunku do jego osoby celów kary o których mowa w wyżej powołanym przepisie oraz że nie zachodzą szczególne okoliczności dające możliwość warunkowego zawieszenia wykonania tak orzeczonej kary pozbawienia wolności określone wart. 69§4 kk.
Z uwagi na obligatoryjny charakter przepisuart. 57a§2 kksąd orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w kwocie 500 zł.
Na podstawie rat. 63§1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w związku z zatrzymaniem oskarżonego od dnia 02.08.2012 r. godz. 1:50 do dnia 03.08.2012 r. godz. 12:30.
Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.T. S.tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu kwotę 1.176,00 zł powiększoną o kwotę 270,48 zł stanowiącą 23% podatek VAT tj. łącznie 1.446,48 (jeden tysiąc czterysta czterdzieści sześć 48/100) zł.
O opłacie i kosztach sądowych w pozostałym zakresie orzeczono po myśliart. 624§1 kpkmając na uwadze ustalenia, z których wynika, że oskarżony nie posiada on żadnego majątku oraz stałego źródła dochodu, a tym samym zwolniono go od obowiązku ich uiszczenia.