Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 351/19
Data wyroku: 2019-09-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Wanda Jankowska – Bebeszko
Słowa kluczowe: Przedawnienie, Paserstwo, Poplecznictwo
Podstawa prawna: art. 292§1kk, art. 239§1kk

Sygn. akt X Ka 351/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 września 2019 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie w X Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący sędzia Wanda Jankowska – Bebeszko
Protokolant: st. sekretarz sądowy Agnieszka Ryba
przy udziale Prokuratora Bogumiły Fudalewicz - Fusiek
po rozpoznaniu w dniu 6 września 2019 r. sprawy
1.G. K. (1)oskarżonego o czyn zart. 292 § 1 k.k.i in.
2.K. J. (1)oskarżonej o czyn zart. 239 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Żoliborza z dnia 1 lutego 2019 r. sygn. akt III K 92/18

orzeka:

I
wyrok, w zaskarżonej części, zmienia w ten sposób, że w pkt II dotyczącym czynu zart. 292 § 1 k.k.zarzucanegoG. K. (1), ustala, iż został on popełniony pomiędzy 15 stycznia 2010 r. a 15 września 2010 r. i polegał na przyjęciu telefonu od nieustalonej osoby

II
w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy

III
kosztami za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt X Ka 351/19

UZASADNIENIE
G. K. (1)został oskarżony o to, że:

1
w dniu 14 grudnia 2017 roku wW.przyul. (...)wspólnie i w porozumieniu zB. G.orazK. J. (2), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń fabrycznych, dokonał kradzieży samochodu markiT. (...)nr rej. (...), nr VIN(...)o wartości 40 tys. zł na szkodęP. N.

tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.,

2
w nieustalonym bliżej okresie, jednak nie wcześniej niż 15 stycznia 2010 roku i nie później jak 15 grudnia 2017 roku, przyjął do ukrycia telefon nomadyczny(...)o numerze(...)ujawniony wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)wJ.w dniu 15 grudnia 2017 r., pochodzący z przestępstwa oszustwa na szkodę(...) S.A.wW., co do którego na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego,

tj. o czyn zart. 292 § 1 k.k.
K. J. (3)została oskarżona o to, żew nieustalonym bliżej okresie, w dniach od 14 grudnia 2017 r. do dnia 9 stycznia 2018 roku, wJ.naul. (...), utrudniała postępowanie karne przeciwkoG. K. (1),B. B.iK. J. (2), podejrzanym o kradzież z włamaniem samochodu m-kiT. (...)nr rej. (...), nr VIN(...)o wartości 40 tys. zł na szkodęP. N., pomagając sprawcy przestępstwaK. J. (2)uniknąć odpowiedzialności karnej poprzez ukrywanie podejrzanego w miejscu swojego zamieszkania,
tj. o czyn zart. 239 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Żoliborza w Warszawiewyrokiem z dnia 1 lutego 2019 roku (sygn. akt III K 92/18) orzekł:

I
oskarżonegoG. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt 1 a/o, stanowiącego występek zart. 279 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 37b k.k.wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 roku ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;

II
ustalając, że oskarżonyG. K. (1)zarzucanego mu wpkt 2 a/o czynu dopuścił się nie wcześniej w dniu 15 stycznia 2010 roku – na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.postępowanie karne co do czynu zart. 292 § 1 k.k.umorzył wobec przedawnienia karalności;

III
oskarżonąK. J. (1)uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu,

IV
na podstawieart. 63 § 1 i 5 k.k.zaliczył oskarżonemuG. K. (1)na poczet kary 5 miesięcy pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 15 grudnia 2017 roku od godziny 02:00 do dnia 7 marca 2018 roku do godziny 16:25, zaokrąglając w górę do pełnego dnia, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.ustalił, iż koszty procesu w zakresie uniewinnienia oskarżonejK. J. (1)oraz umorzenia postępowania wobec oskarżonegoG. K. (1)ponosi Skarb Państwa;

VI
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonegoG. K. (1)od ponoszenia kosztów sądowych przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

Apelacjęod powyższego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając go w części - w zakresie rozstrzygnięcia z pkt 2 – na niekorzyść oskarżonegoG. K. (1)oraz w zakresie rozstrzygnięcia z pkt 3 – na niekorzyść oskarżonejK. J. (1). Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
-w zakresie rozstrzygnięcia zpkt 1obrazę przepisów prawa materialnego, to jestart. 101 § 1 k.k.polegającą na błędnym opisaniu czasu popełnienia przestępstwa i uznaniu, że od czasu popełnienia przestępstwa upłynął okres wystarczający do ustania karalności czynu, a w konsekwencji umorzeniu postępowania karnego wobec przedawnienia karalności czynu, podczas gdy ustanie karalności jeszcze nie nastąpiło,
-w zakresie rozstrzygnięcia z pkt 3błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na niesłusznym uznaniu, że oskarżonaK. J. (1)nie dopuściła się zarzucanego jej czynu i w konsekwencji uniewinnieniu oskarżonej, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego.
Podnosząc te zarzuty, prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora jest bezzasadna, zaskarżenie wyroku spowodowało jednak dokonanie przez sąd odwoławczy, z urzędu, zmiany w opisie czynu zart. 292 § 1 k.k.zarzucanegoG. K. (1).
Odnośnie zarzutu obrazy prawa materialnego w zakresie czynu zart. 292 § 1 k.k.
Zarzut naruszenia prawa materialnego, to jestart. 101 § 1 k.k., jest niezasadny w stopniu oczywistym, w całej rozciągłości – tak co do jego treści, jak i uzasadnienia.
Przede wszystkim, zauważyć należy, iżart. 101 § 1 k.k.ma czterypunkty akażdy z tych punktów odnosi się do innej sytuacji faktycznej, związanej z ustawowym zagrożeniem karą za konkretny typ przestępstwa. Nie można zatem skutecznie zarzucić obrazy art. ,,101§ 1 k.k.” bez wskazania jednego z czterech punktów, czego apelujący nie uczynił.
Następnie, stwierdzić trzeba, iż obrazaart. 101 § 1 k.k.( nawet ze wskazaniem odpowiedniego punktu ) nie może polegać na ,,błędnym opisaniu czasu popełnienia przestępstwa”, jak sformułowano w zarzucie, gdyż kwestia prawidłowości określenia czasu popełnienia przestępstwa należy do sfery ustaleń faktycznych. Dopiero ocena konkretnych ustaleń w tym zakresie pozwala ustalić czy doszło do przedawnienia karalności czynu. Obraza prawa materialnego ma natomiast miejsce tylko wówczas, gdy ustalenia faktyczne nie są kwestionowane.
Wskazanie w pkt II apelacji ( str. 1 ), iż zarzut obrazy prawa materialnego dotyczy rozstrzygnięcia w pkt I wyroku, jest niechybnie omyłką pisarską. W pkt I apelacji, dotyczącym określenia jej zakresu, wskazano bowiem prawidłowo na ,,rozstrzygnięcie z pkt 2 wyroku na niekorzyśćG. K. (1)”, ponadto, nie budzi wątpliwości fakt, iż to pkt II wyroku dotyczy czynu zart. 292 § 1 k.k.zarzucanegoG. K..
Z kolei wywody apelującego zawarte na str. 4 – 8 uzasadnienia apelacji są wyrazem niezrozumienia istoty przestępstwa paserstwa, jak też istoty czynów trwałych bądź wieloczynowych.
Nie ulega wątpliwości, że sam fakt ujawnienia telefonu w mieszkaniu zajmowanym przezG. K. (1), w dniu 15 grudnia 2017 roku, nie uprawnia do przyjęcia, by zarzucany czyn zart. 292 § 1 k.k.oskarżony popełnił w tym właśnie dniu lub w tak szerokim przedziale czasowym, jak wskazano w akcie oskarżenia – nie wcześniej niż 15 stycznia 2010 r. i nie później niż 15 grudnia 2017 r. ( abstrahując od kwestii formalnej poprawności takiego opisania czasu popełnienia czynu ). Można byłoby rozważać zasadność przyjęcia powyższego przedziału czasowego tylko w sytuacji, gdyby nie istniała jakakolwiek możliwość jego weryfikacji ( uściślenia ), ale tego rodzaju sytuacja w tej sprawie nie zachodzi wobec złożenia przezG. K. (1)określonych wyjaśnień w przedmiocie zarzutu zart. 292 § 1 k.k.Natomiast całość rozważań prokuratora dotycząca przestępstw ,,rozciągniętych w czasie” jest chybiona, bowiem przestępstwo paserstwa ( zarówno umyślnego jak i nieumyślnego ) dokonuje się w momencie ziszczenia się którejś z czterech, alternatywnie ujętych w przepisie, czynności sprawczych: nabycia, pomocy do zbycia, przyjęcia, pomocy do ukrycia rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego. Prokurator zaś usiłuje przekonywać co do istnienia kolejnej, pozaustawowej czynności sprawczej, w postaci następczego ,,posiadania” tego rodzaju rzeczy, co wiązałoby się z ,,rozciągnięciem czynu w czasie”. Wobec oczywistej nietrafności powyższego poglądu, nie wymaga on szczegółowego komentarza.
W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę również na błąd w opisie zarzutu aktu oskarżenia, gdzie wskazano jako czynność sprawczą ,,przyjęcie do ukrycia”, nie mającą oparcia w przepisieart. 292 § 1 k.k., nie jest to bowiem jedna z enumeratywnie wyliczonych czterech czynności wykonawczych.
Z powyższych względów zarzut obrazy prawa materialnego, jaki sformułowano w apelacji, aprobaty Sądu Okręgowego zyskać nie mógł.
Niezależnie jednak od kwestii zasadności omawianego zarzutu, przedawnienie karalności czynu stanowi okoliczność, którą sąd odwoławczy obowiązany jest badać z urzędu, zatem samo stwierdzenie nietrafności zarzutu obrazy ,,art. 101 § 1 k.k.” nie wyczerpuje zakresu kontroli instancyjnej.
Odnosząc się więc do problemu dokonanej przez sąd I instancji zmiany w opisie czynu, uznać trzeba, że modyfikacja ta prawidłowa nie jest. Określenie czasu popełnienia czynu przez wskazanie ,,nie wcześniej niż w dniu 15 stycznia 2010 roku” nie odpowiada ani formie, w jakiej ustalenie to powinno nastąpić, ani realiom dowodowym sprawy. Sąd Rejonowy nie uwzględnił bowiem wyjaśnieńG. K. (1)dotyczących tego zarzutu, choć dał im wiarę ( str. 6 uzasadnienia ), nie zweryfikował także jego twierdzeń co do podawanego okresu pozbawienia wolności.
Określenie ,,nie wcześniej niż w dniu 15 stycznia 2010 roku” jest nieprawidłowe. Z oczywistych względów, do paserstwa telefonu pochodzącego z oszustwa, nie mogło dojść wcześniej niż w dniu 15 stycznia 2010 r., skoro oszustwa dokonano 15 stycznia 2010 r. ( zawiadomienie o przestępstwie w sprawie 5 Ds.(...), dochodzenie prowadzone pod nadzorem Prokuratury RejonowejW.P.). Z kolei zwrot ,,nie wcześniej niż” określa wyłącznie najwcześniejszą potencjalnie możliwą datę popełnienia czynu, nie wskazuje natomiast potencjalnego okresu, w którym oskarżony mógł przyjąć telefon. Materiał dowodowy nie pozwala na kategoryczne ustalenie, że właśnie w tym dniuG. K. (1)przyjął przedmiotowy telefon. Nie wynika to z żadnego dowodu, zaś 15 stycznia 2010 r. jako dzień dokonania oszustwa przez nieznanych sprawców ( umorzenie dochodzenia w sprawie 5 Ds.(...)) trudno łączyć z czynem zarzucanym oskarżonemu.
Punktem wyjścia do określenia czasu popełnienia czynu zart. 292 §1 k.k.są, zdaniem Sądu Okręgowego, wyjaśnieniaG. K. (1). Oskarżony nie wskazał czasu ani okoliczności wejścia w posiadanie telefonu, aczkolwiek nie negował samego faktu objęcia go posiadaniem, jak i możliwości jego pochodzenia z przestępstwa. Podawał przy tym, że na numer tego telefonu dzwonił z zakładu karnego ,,do żony” ( czyli konkubinyK. J. (1)) w roku 2009 lub 2010, ostatni raz w 2011 roku ( k-252, 419 ). Z tych wyjaśnień generalnie wynika więc, iż oskarżony telefon mógł uzyskać w okresie od 15 stycznia 2010 roku ( wcześniej nie mógł ) do bliżej nieokreślonego dnia w 2011 roku. Jeśli bowiem telefonował na numer przedmiotowego telefonu, który znajdował się wówczas w jego mieszkaniu, w dyspozycji konkubiny, to musiał go uprzednio w jakiś sposób objąć w posiadanie. Oznacza to ( wstępnie ), że paserstwa nie mógł dopuścić się później niż w 2011 roku.
WyjaśnieniaG. K. (1)weryfikują takie dowody, jak wyjaśnieniaK. J. (1), informacjaS.( k-759 ) oraz uzyskane przez Sąd Okręgowy dane o okresach pozbawienia wolności oskarżonego.
K. J. (1)potwierdziła jedynie fakt ,,nabycia” przezG. K. (1)telefonu, jednak nie wskazała żadnych szczegółów odnośnie czasu i okoliczności pojawienia się telefonu w ich mieszkaniu ( k-538v ).
Z informacji z systemu NOE SAD wynika, żeG. K. (1)był pozbawiony wolności w okresie od 31 lipca 2009 r. do 14 grudnia 2011 roku ( k-909, 917, 918 ).
Według informacjiS., karta SIM przedmiotowego telefonu nomadycznego jest nieaktywna od 15 września 2010 roku ( k-759 ), przy czym numer karty SIM telefonuH.ujawnionego w mieszkaniu oskarżonego jest zgodny z numerem karty SIM telefonuH.utraconego wskutek oszustwa ( k- 528-528v ).
Jeśli karta SIM pozostaje nieaktywna od dawna, pozostaje to w zgodzie z wyjaśnieniami oskarżonego, który twierdził, że od 2011 roku telefon nie był użytkowany. Wskazana data – 15 września 2010 roku jest natomiast, wbrew twierdzeniuG. K., datą końcową możliwości korzystania z telefonu, nie mógł on więc dzwonić na ten telefon w 2011 roku. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że oskarżony był na tę okoliczność pierwszy raz przesłuchiwany dopiero w 2018 roku, to oczywistym wydaje się możliwość pomyłki co do okresu użytkowania telefonu.
Ponieważ brak jest dowodów przeciwnych odnośnie zasadniczej wersjiG. K. (1), iż telefon uzyskał w deklarowanym okresie 2009 – 2011 roku, przy uwzględnieniu dowodów precyzujących zakres tego okresu, Sąd Okręgowy uznał, że uzasadnione jest ustalenie, iż oskarżony uzyskał telefon w okresie pomiędzy datami 15 stycznia 2010 r. i 15 września 2015 r. Nie jest możliwe bardziej precyzyjne ustalenie czasu jego działania. Jednocześnie, uściślić należało, iż formą sprawczą było ,,przyjęcie” rzeczy pochodzącej z czynu zabronionego, a nie - jak błędnie wskazano w akcie oskarżenia - ,,przyjęcie do ukrycia”.
Sprecyzowanie czasu popełnienia przestępstwa nie wpłynęło na ocenę zasadności rozstrzygnięcia co do istoty w pkt II wyroku, to jest umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie karalności czynu zart. 292 § 1 k.k.
Zgodnie z treściąart. 101 § 1 pkt 4 k.k.przedawnienie karalności tego czynu wynosi 5 lat, okres ten upłynął z dniem 15 września 2015 roku i nie przedłużył go okres zart. 102 k.k.w brzmieniu wówczas obowiązującym, gdyż w okresie pięcioletnim nie wszczęto postępowania przeciwko osobieG. K. (1)( wszczęcie nastąpiło dopiero 3 stycznia 2018 roku, k-252 ).
Odnośnie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie czynu zart. 239 § 1 k.k.zarzucanegoK. J. (1)
Zgodnie z treścią tego zarzutu, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niesłusznym uznaniu, żeK. J. (1)nie popełniła zarzucanego jej czynu, wynikać ma z nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, przy czym nie sprecyzowano jakich błędów w ocenie jakich dowodów miałby dopuścić się sąd orzekający, poprzestając na konstatacji, iż ,,prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego”. Należytego rozwinięcia tak ogólnikowo sformułowanego zarzutu nie można odnaleźć również w uzasadnieniu apelacji.
Kwestionując prawidłowość stanowiska sądu I instancji co do ustaleń strony podmiotowej czynu, prokurator zarzuca jedynie bezkrytyczne oparcie się na wyjaśnieniach oskarżonej, w których utrzymywała, iż nie miała świadomości popełnienia przezK. J. (2)przestępstwa i poszukiwania go przez Policję.
Jakkolwiek rację ma apelujący wskazując, że dla ustalenia działania poplecznika w zamiarze ewentualnym wystarczające jest wykazanie przewidywania przez niego, że osoba, której pomaga, dopuściła się przestępstwa oraz godzenia się na taki stan, to jednak argumentacja mająca potwierdzić, iż taka właśnie sytuacja występuje w odniesieniu doK. J. (1), nie jest przekonywająca.
Określony powyżej ,,stan świadomości” oskarżonej ( uprawniający, zdaniem skarżącego, do przypisania jej działania w zamiarze ewentualnym ) miałby wynikać z faktu tymczasowego aresztowaniaG. K. (1)iB. G., wniosku oskarżonej z dnia 27 grudnia 2017 r. o widzenie zG. K.oraz bezspornego faktu przebywaniaK. J. (2)w mieszkaniu oskarżonej nieprzerwanie przez kilka dni przed zatrzymaniem ( t.j. przed 9 stycznia 2018 r. ). Wskazane okoliczności miałyby świadczyć o tym, iżK. J. (1), prawdopodobnie, wiedziała o prawdziwej przyczynie pobytuK. J. (2)u niej, a – co najmniej – domyślała się, że ukrywa się on w celu uniknięcia odpowiedzialności i utrudnienia postępowania.
Wbrew stanowisku prokuratora, okoliczności te nie są wystarczające do ustalenia umyślności oskarżonej, choćby w postaci zamiaru ewentualnego.
K. J. (1)konsekwentnie nie przyznawała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, zaprzeczając, by przebywanie w jej mieszkaniuK. J. (2)wiązało się z ukrywaniem go jako sprawcy przestępstwa poszukiwanego przez policję. Jednocześnie konsekwentnie twierdziła, że pobyty te były związane z jej prośbami o pomoc w opiece nad dzieckiem ( dzieckoK. J. (1)iG. K. (1)), w związku z zatrzymaniem i tymczasowym aresztowaniemG. K. (1).
Zważywszy na okoliczność, iżK. J. (1)iK. J. (2)się znali ( nie są spokrewnieni, zbieżność nazwisk ), gdyżK. J. (2)był kolegąG. K. (1)a z kolei konkubinaK. J. (2)(M. Ż.) była przyrodnią siostrąG. K. (1), nadto,K. J. (2)był chrzestnym dzieckaK. J. (1)iG. K. (1), ich częste kontakty, wraz z przebywaniem u siebie w mieszkaniach, nie miały charakteru nadzwyczajnego, jak zdaje się sugerować apelujący. Nie może też dziwić, iżK. J. (1), po aresztowaniu konkubenta, zwróciła się o pomoc w opiece nad dzieckiem właśnie doK. J. (2)iM. Ż., jako osób, które taką pomoc mogły jej wówczas zaoferować. Był to poza tym okres przedświąteczny i świąteczny.K. J. (1)twierdziła, że pracowała i nie mogła osobiście opiekować się synem. Brak jest dowodów przeczących tej wersji. Przeciwnie, przesłuchani świadkowie – pozaK. J. (1)–M.Ż.,A. G.,M. G.orazD. P.powyższą wersję w pełni potwierdzili.K. J. (2)zeznał, że wcześniej także nocował z konkubiną u nich i obecnie też bywa, że nocują tam przez kilka dni ( k-834v ).
Także prokurator w apelacji nie kwestionuje tego rodzaju okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonej.
Z żadnego z przeprowadzonych dowodów nie wynika, byK. J. (1)uzyskała wiedzę o tym, żeK. J. (2)jest podejrzewany o współudział w przestępstwie razem zG. K. (1)iB. G., zatrzymanymi w dniu 14 grudnia i tymczasowo aresztowanymi.K. J. (2)zaprzeczył, by informował o tym oskarżoną. Co więcej, oświadczył on, że nie czuł się wtedy osobą poszukiwaną przez policję ( k-834 ). Sąd Rejonowy uznał zeznania świadków za wiarygodne, zaś w apelacji nie podniesiono zarzutów dotyczących ewentualnych nieprawidłowości w ocenie tych dowodów.
W związku z powyższym, sam fakt wiedzyK. J. (1)o tymczasowym aresztowaniu jej konkubenta orazB. G., wobec podejrzenia popełnienia przez nich przestępstwa, jak też obecność w jej mieszkaniuK. J. (2), nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, iż oskarżona brała pod uwagę, że równieżK. J. (2)może być podejrzewany o współudział, że poszukuje go policja a godzenie się w tej sytuacji na jego pobyt u niej utrudnia postępowanie karne.
Chybionym całkowicie argumentem jest powoływanie się na fakt widzenia sięK. J. (1)zG. K. (1), w nieokreślonym dniu, na mocy zgody prokuratora z dnia 28 grudnia 2017 roku.
Po pierwsze, w aktach sprawy nie ma dokumentu potwierdzającego udzielenie zgody na takie widzenie. Na karcie 288 znajduje się jedynie wniosekG. K. (1)o zgodę na stały kontakt zK. J. (1). Zgoda prokuratora dotyczyła jednak tylko kontaktu z obrońcą ( k- 292 ), natomiast zarządzeniem z 19 stycznia 2018 r. prokurator nie wyraził zgody na jednorazowe widzenieG. K. (1)zK. J. (1)oraz na ich kontakt telefoniczny ( k-367 ).
Po drugie, gdyby nawet do udzielenia zgody na widzenie doszło, nie przesądza to wcale o konieczności ustalenia, żeK. J. (1)na skutek rozmowy z konkubentem uzyskała wiedzę o sytuacjiK. J. (2)albo też na podstawie tej rozmowy powinna podejrzewać, że jest on współpodejrzany i poszukiwany.
Dokonywanie takich ustaleń byłoby całkowicie dowolne, jako czynionych na podstawie domniemań a nie okoliczności wynikających z przeprowadzanych dowodów.
W efekcie, uznać należy, iż twierdzenia apelującego o ,,prawdopodobnej wiedzy” oskarżonej oraz ,,domyślaniu się” przez nią, żeK. J. (2)ukrywa się, są jedynie wynikiem pewnego domniemania, iż taka sytuacja jest prawdopodobna. Nie są natomiast efektem błędnej oceny materiału dowodowego ( zresztą poza wyjaśnieniami oskarżonej nieskonkretyzowanego ) przez sąd orzekający w sprawie.
Z powyższych względów zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie zasługiwał na uwzględnienie.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.