Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 167/19
Data wyroku: 2019-04-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Przemysław Wasilewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 13§1 kk w zw. z art. 286§1 kk

Sygn. akt VIII Ka 167/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 08 kwietnia 2019 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
PrzewodniczącySSO Przemysław Wasilewski
Protokolant Aneta Chardziejko
przy udziale Prokuratora Marka Moskala
po rozpoznaniu w dniu 08 kwietnia 2019 roku
sprawy:

1
D. T.

oskarżonego o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.;

2
M. T.

oskarżonego o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim
z dnia 03 grudnia 2018 roku, sygnatura akt II K 327/18

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

II
Z asądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłat kwoty:

- 380,- (trzysta osiemdziesiąt) złotych odD. T.,
- 120,- (sto dwadzieścia) złotych odM. T.;
i obciąża każdego z w/w kwotą po 40,- (czterdzieści) złotych z tytułu pozostałych kosztów procesu za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
D. T.został oskarżony o to, że w dniu 03 kwietnia 2017 roku wB., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzićTowarzystwo (...)z siedzibą wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 23.363,64 zł poprzez wprowadzenie w błąd pracownika towarzystwa ubezpieczeniowego co do fikcyjnej kolizji drogowej zaistniałej w dniu 01 kwietnia 2017 roku na parkingu marketu(...)z udziałem samochodu osobowego markiV. (...)onr. rej. (...)i samochodu markiM.onr. rej. (...), co do jej okoliczności, miejsca i powstałych uszkodzeń samochodu markiM., objętego umową ubezpieczeniową OC, ale zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na przeprowadzenie przez pracowników zakładu postępowania weryfikacyjnego zakończonego odmową wypłacenia odszkodowania, to jest o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.
M. T.został oskarżony o to, że w okresie od 01 kwietnia 2017 roku do 10 kwietnia wB., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu i w zamiarze, abyD. T.dokonał czynu zabronionego polegającego na doprowadzeniuTowarzystwa (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 23.363,64 zł przez wprowadzenie w błąd pracownika zakładu co do zaistnienia kolizji drogowej, w której miał uczestniczyć objęty umową ubezpieczenia samochódK. T.,M.onr. rej. (...), i powstałych w wyniku tej kolizji uszkodzeń, i doprowadzeniu w ten sposób do wypłacenia nienależnego odszkodowania, swoim zachowaniem ułatwił jego popełnienie w ten sposób, że najpierw sporządził i podpisał nieprawdziwe oświadczenie sprawcy kolizji drogowej, a następnie złożył fałszywe potwierdzenie okoliczności zdarzenia, aleD. T.zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na przeprowadzenie przez pracowników zakładu postępowania weryfikacyjnego zakończonego odmową wypłacenia odszkodowania, to jest o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 03 grudnia 2018 r. w sprawie sygnatura akt II K 327/18 oskarżonegoD. T.uznał za winnego tego, że w dniu 03 kwietnia 2017 roku wB., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzićTowarzystwo (...)wW.do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 23.363,64 zł, stanowiącej odszkodowanie, które miało zostać wypłacone z tytułu zaistnienia zdarzenia przewidzianego w umowie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego za szkody wyrządzone w związku z ruchem pojazdu, w ten sposób, że zgłosił szkodę w użytkowanym przez niego pojeździe markiM. (...)onr. rej. (...), która miała powstać w wyniku kolizji z pojazdem markiV. (...)onr. rej. (...)w dniu 01 kwietnia 2017 roku na parkingu marketu sieci(...)wB.i stanowiła podstawę do wypłaty przezTowarzystwo (...)wW.świadczenia w ramach umowy ubezpieczenia OC, którą objęty był pojazd markiV. (...), wprowadzając pracownika zakładu ubezpieczeń w błąd co do rzeczywistych okoliczności powstania uszkodzeń w pojeździe markiM. (...), jednak zamierzonego celu nie osiągnął, albowiem ubezpieczyciel odmówił przyjęcia odpowiedzialności za szkodę, to jest czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.– i za to na mocyart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.skazał go, a na mocyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 2 k.k.wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i karę 100 stawek dziennych grzywny, wysokość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę 10 złotych. Sąd oskarżonegoM. T.uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 01 kwietnia 2017 roku do dnia 10 kwietnia 2017 roku wB.oraz wB., będąc właścicielem samochodu osobowego markiV. (...),nr rej. (...), związanym zTowarzystwem (...)wW.umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego za szkody wyrządzone w związku z ruchem podanego wyżej pojazdu, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, godząc się na to, byD. T.dokonał czynu zabronionego polegającego na doprowadzeniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wyżej wymienionego ubezpieczyciela do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem, wynikającego z przyjęcia odpowiedzialności za szkodę, która zaistniała w samochodzie osobowym markiM. (...)onr. rej. (...), w wyniku wprowadzenia w błąd pracownika tego zakładu ubezpieczeń co do okoliczności powstania w tym pojeździe uszkodzeń, swoim zachowaniem ułatwił jego popełnienie w ten sposób, że sporządził i podpisał oświadczenie z dnia 01 kwietnia 2017 roku, zaś w dniu 10 kwietnia 2017 roku wypełnił i podpisał formularz potwierdzenia okoliczności zdarzenia, w obu tych dokumentach niezgodnie z prawdą przedstawiając okoliczności powstania uszkodzeń w pojeździe markiM. (...), a mianowicie, że zaistniały one w dniu 01 kwietnia 2017 roku na parkingu marketu sieci(...)wB.w wyniku kolizji tego samochodu z kierowanym przez niego pojazdem markiV. (...)onr. rej. (...), to jest czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 § 1 k.k.– i za to na mocyart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 § 1 k.k.skazał go, a na mocyart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocyart. 69 § 1 i § 2 k.k.,art. 70 § 1 k.k.orazart. 72 § 1 pkt 5 k.k.wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił obu oskarżonym na okresy po 2 lata tytułem próby, w okresach tych zobowiązując ich obu do informowania sądu o przebiegu okresu próby. Zasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłat: od oskarżonegoD. T.– kwotę 380 złotych, a od oskarżonegoM. T.– kwotę 120 złotych, jak też obciążył obu oskarżonych pozostałymi kosztami sądowymi – w kwotach po 1.354,11 zł.
Powyższy wyrok zaskarżyli obrońcy oskarżonychD. T.iM. T..
Obrońca oskarżonegoM. T.na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.iart. 444 § 1 k.p.k.zaskarżył rozstrzygnięcie w całości. Na mocyart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt. 2 k.p.k.orzeczeniu temu zarzucił:
- obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 389 § 1 k.p.k.iart. 391 § 2 k.p.k.poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii biegłego z(...)sporządzonej na podstawie zeznańM. T., a więc dowodzie, którego w procesie Sąd nie mógł wykorzystać i czynić na jego podstawie ustaleń faktycznych;
- 201k.p.k.poprzez oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych z zakresu rekonstrukcji zdarzeń drogowych, podczas gdy opinie sporządzone przez biegłego z(...)oparte zostały na materiale niemogącym służyć za dowód w sprawie, a nadto nie odpowiadają na pytania postawione przez organ zasięgający opinii, przez co nie sposób uznać, że opinie znajdujące się w aktach sprawy można uznać za pełne i jasne;
-art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.polegającą na dowolnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i uznaniu wbrew zasadzie in dubio pro reo, żeM. T.dopuścił się pomocnictwa do oszustwa, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia tak postawionego wniosku, a sposób uzasadnienia skarżonego wyroku przekonuje, że Sąd Rejonowy stworzył alternatywną wersję wydarzeń, która nie znajduje jednak odbicia w zgromadzonych dowodach.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. T.od popełnienia zarzucanego mu czynu,
ewentualnie
- o uchylenie skarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Bielsku Podlaskim do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoD. T.na mocyart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 § 1 k.p.k.zaskarżył wyrok w całości w zakresie dotyczącym oskarżonegoD. T..
Powołując się naart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 i 3 kpkprzedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia a mianowicieart. 117 § 2 kpk, w zw. zart. 406 § 1 kpk, w zw. zart. 6 kpkpoprzez prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonegoD. T., w sytuacji gdy podsądny należycie usprawiedliwił swoje niestawiennictwo na rozprawie w dniu 19 listopada 2018 r. wskazując, iż z przyczyn od niego niezależnych, to jest trudnych warunków atmosferycznych i związanych z nimi utrudnieniami na trasie, nie był w stanie dotrzeć na wyznaczony termin rozprawy i jednocześnie złożył wniosek o odroczenie terminu rozprawy podając, że chce w niej uczestniczyć osobiście, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa oskarżonego do obrony, który w sposób realny nie mógł się bronić, być obecny podczas przesłuchania świadków, powołać dowodów na swą korzyść, jak również nie mógł wygłosić mowy końcowej, z uwagi na fakt, iż Sąd I Instancji zamknął przewód sądowy po pierwszym terminie rozprawy a następnie udzielił głosu stronom;

2
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia a mianowicieart. 5 § 2 kpkpoprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy Sąd Rejonowy powziął wątpliwości w zakresie uprzedniej znajomości i wzajemnych kontaktów współoskarżonychD. T.iM. T., wcześniejszych uszkodzeń autaM. T.jak również ustaleń współoskarżonych w zakresie podziału otrzymanej kwoty odszkodowania, których to wątpliwości nie usunięto w postępowaniu dowodowym, tym samym Organ Orzekający powinien rozstrzygnąć je zgodnie z zasadą in dubio pro reo;

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający istotny wpływ na jego treść, a polegający na bezzasadnym przyjęciu iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał iż winaD. T.nie budzi najmniejszych wątpliwości, w sytuacji gdy Sąd Rejonowy wydając przedmiotowe orzeczenie oparł się na faktach w istocie nieudowodnionych- przede wszystkim w zakresie ustaleń co do znajomości i uprzedniego porozumiewania się współoskarżonych w kwestii związanej z przedmiotową kolizją jak również uprzednich ustaleń podsądnych co do podziału otrzymanej kwoty odszkodowania.

Mając na uwadze przedstawione powyżej zarzuty apelujący wniósł:

-

o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji;

ewentualnie:

-

o zmianę wyroku Sądu I instancji i uniewinnienie oskarżonegoD. T.od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Ponadto, w trybieart. 427 § 3 kpkwniósł:

-

o dopuszczenie dowodu z prywatnej dokumentacji zdjęciowej oraz filmu (znajdujących się na płycie CD- załącznik nr 1), nagranego przezD. T.w obecnościM. T., które to dowody przedstawiają ustawienie względem siebie pojazdów markiM. (...)onr rej. (...)orazV. (...)onr rej. (...)w chwili zajścia zdarzenia z dnia 1 kwietnia 2017 r. - na okoliczność ustalenia, iż w dniu 1 kwietnia 2017 r., doszło do zdarzenia drogowego z udziałem współoskarżonych, zaś uszkodzenia powstałe w każdym z aut biorących udział w niniejszej kolizji odpowiadają oświadczeniu o zdarzeniu sporządzonym przez oskarżonegoM. T., tym samym brak jest znamion czynów przestępczych zarzucanych podsądnym;

- o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłegoM. A.- który w oparciu o poszerzony materiał dowodowy w postaci dokumentacji zdjęciowej oraz filmu ilustrującego ustawienie względem siebie aut biorących udział w przedmiotowym zdarzeniu stwierdzi, czy można uznać, że w dniu 1 kwietnia 2017 r., doszło do kolizji pojazdów markiM. (...)onr rej. (...)orazV. (...)onr rej (...)w okolicznościach podawanych przez obydwu oskarżonych, jak również czy zaistniałe uszkodzenia przedmiotowych pojazdów korelują ze sobą - biorąc pod uwagę rekonstrukcję ustawienia aut dokonaną przez współoskarżonych na miejscu zdarzenia;

-

o dopuszczenie dowodu z badań poligraficznych przeprowadzonych przez biegłego specjalistę, który w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w aktach sprawy, jak również wywiad z oskarżonymD. T., dokona sformułowania właściwego zestawu pytań testowych i przeprowadzi badanie dotyczące reakcji organizmu podsądnegoD. T.na kwestie dotyczące przebiegu kolizji z dnia 1 kwietnia 2017 r., jak również uprzedniej znajomości oraz kontaktów telefonicznych bądź osobistychD. T.z współoskarżonymM. T.;

o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka:A. W.,ul. (...),(...)-(...) B.- na okoliczność ustalenia, że pojazd markiM. (...)onr rej. (...)przed zdarzeniem z dnia 1 kwietnia 2017 r., nie posiadał żadnych widocznych uszkodzeń, a świadek znał stan techniczny pojazdu ponieważ miał go nabyć od właścicielaK. T.;

o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka:P. S.,ul. (...),(...)-(...) B.- na okoliczność ustalenia przebiegu kolizji pojazdów kierowanych przez współoskarżonychD. T.orazM. T.w dniu 1 kwietnia 2017 r., widocznych uszkodzeń w obu pojazdach, oraz zachowania podsądnych bezpośrednio po przedmiotowym zdarzeniu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonych są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Żaden z zarzutów apelacyjnych w ocenie Sądu Odwoławczego nie okazał się trafny w stopniu skutkującym koniecznością zmiany bądź uchylenia rozstrzygnięcia do ponownego rozpoznania.
Zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.wymaga wykazania wad w ocenie konkretnych dowodów dokonanej przez Sąd I Instancji, prowadzących do wniosku, iż przekracza ona granice swobodnej oceny. Należy pamiętać o tym, że przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k.wtedy, gdy:

-

jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.),

stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.),

jest wyczerpujące i logiczne – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 k.p.k.) (por. też wyrok Sądu Najwyższego z 03 marca 1998 roku, V KKN 104/98, Prokuratura i Prawo 1999/2/6, LEX 35095; wyrok Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 1997 roku, IV KKN 58/97, Prokuratura i Prawo 1997/11/1, LEX 31393).

Przepisart. 5 § 2 k.p.k.dotyczy z kolei wątpliwości jakie może powziąć sąd orzekający (a nie strona) i dopiero gdyby sąd je powziął, a nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego, zasadny byłby zarzut naruszenia tego przepisu.
Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu Okręgowego nie można podzielić stanowiska autora apelacji dotyczącej oskarżonegoM. T.w zakresie podniesionego przez niego zarzutu obrazy przepisów postępowania. Wbrew stanowisku skarżącego uznać należy, iż Sąd I Instancji na podstawie zebranego i wszechstronnie ocenionego materiału dowodowego poczynił trafne ustalenia faktyczne, zgodne z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Osią apelacji obrońca oskarżonegoM. T.czyni uchybienia proceduralne, jakich jego zdaniem dopuścił się Sąd Rejonowy podczas czynności związanych z opinią biegłego z zakresu rekonstrukcji zdarzeń drogowych.
Sąd Odwoławczy w całości podziela rozważania prawne apelującego dotyczące zakazu wykorzystywania w toku postępowania karnego zeznań, które złożyła dana osoba w toczącym się postępowaniu przygotowawczym lub innym postępowaniu, w sprawie w której następnie zmieniła się rola procesowa takiej osoby na oskarżonego. Nie budzi wątpliwości, że biegły dwukrotnie nawiązał do zeznań, które złożyłM. T.. Po raz pierwszy – sporządzając opinię w dniu 20 czerwca 2018 r. (k. 220-221). Powyższa czynność nie może budzić najmniejszych zastrzeżeń, ponieważ rola procesowaM. T.zmieniła się w dniu 12 lipca 2018 r. w momencie ogłoszenia w/w postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 09 lipca 2018 r. (k. 235, 233). Zatem na datę sporządzenia zasadniczej opinii nie istniały przeszkody na powoływanie się na zeznaniaM. T.. W dniu 20 lipca 2018 r. prokurator dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłego, którego zobowiązał do wypowiedzenia się na cztery opisane szczegółowo kwestie, wskazując na nowy materiał - wyjaśnienia złożone przez podejrzanegoM. T.(k. 280). W międzyczasie załączono między innymi do akt protokół oględzin lampy samochodowej dostarczonej przezM. T.(k. 282-283v), pismoD. T.z dnia 01 sierpnia 2018 r. wraz z wydrukiem zdjęć oraz kopią protokołu z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie XI Cps 78/17 (k. 302-314). Biegły zaznaczył, że w opinii wziął pod uwagę pismo z dnia 01 sierpnia 2018 r. Ponownie zacytował zeznania przesłuchanego w charakterze świadkaM. T.oraz dołączone do pisma z dnia 01 sierpnia 2018 r. przezD. T.zeznania złożone przez oskarżonych w cywilnej sprawie zeznania. Jednocześnie w/w ustosunkowując się do zagadnień nakreślonych przez prokuratora w całej rozciągłości podtrzymał wnioski z opinii pierwotnej. Wbrew twierdzeniom skarżącego pięć punktów w części „ODPOWIEDZI” zawierają ustosunkowanie się biegłego do pytań prokuratora. Z odpowiedzi nr 1 i 2 oczywistym jawi się wniosek, że uszkodzenia stwierdzone w samochodzieV. (...)orazM. (...)nie mogły powstać w okolicznościach opisanych przez podejrzanegoM. T.orazD. T.. Odpowiedzi na kwestię 3 i 4 opisane w postanowieniu prokuratora wynika z punktów 3-4. Niebudzącym wątpliwości biegłego jest fakt, że nie odnalazł jakichkolwiek korelujących ze sobą uszkodzeń w pojazdach. W ocenie Sądu Odwoławczego powtórzenie przez biegłego tych samych wniosków w obydwu opiniach w sposób jednoznaczny wskazuje, że zarówno kwestia lampy stanowiącej załącznik do przesłuchania podejrzanegoM. T.z dnia 12 lipca 2018 r., jak i pisemne zastrzeżenia wniesione do opinii przezD. T.nie zmieniły oceny zdarzenia stanowiącego przedmiot opinii biegłego. Zbieżność „ODPOWIEDZI” absolutnie nie podważa prawidłowości dokonanych ustaleń.
Zresztą skarżący nie wskazuje wad faktycznych opinii w szczególności jakiego rodzaju błędy logiczne popełnia biegły. Podnosi błędy o charakterze formalnym. Takim uchybieniem zdaniem skarżącego jest również czynienie ustaleń w oparciu o zeznania złożone przez oskarżonych –M. T.w sprawie niniejszej oraz cywilnej iD. T.w sprawie cywilnej. Jak wyżej wspomniano w części dotyczącej zebranego materiału rzeczywiście znajdują się cytaty z zeznańM. T.ze sprawy niniejszej oraz kopii protokołu sprawy cywilnej złożonej przezD. T.(zeznania ze sprawy XI Cps 78/17). Jednak obrońca nie wskazuje, które fakty z tych materiałów przeniknęły do rozważań i wniosków biegłego. Samo zacytowanie zeznań nie oznacza przecież, że biegły opierał się na nich przy konstruowaniu stanu faktycznego opinii i odpowiedzi na pytania. Wbrew twierdzeniom skarżącego prócz zeznań w/w osób, bezpodstawnie cytowanych w opinii zasadniczej i uzupełniającej, biegły dysponował innym materiałem dowodowym, który należy ocenić jako bardzo obszerny, szczegółowy. Przede wszystkim zasadnicze dowody pochodziły od pokrzywdzonego –Towarzystwa (...)wW., w szczególności formularze wypełnione przez uczestników rzekomego zdarzenia oraz bogaty materiał zdjęciowy. Co więcej jakiekolwiek wątpliwości rozwiewa sam opiniujący, który w części końcowej opinii uzupełniającej wskazuje „Przytoczone zeznania z postępowania przez Sądem Cywilnym nie zmieniają w żadnym punkcie mojej opinii.Dane osobowe czyli wiarygodność zeznań ocenia Organ procesowy a nie biegły.Opinia została wykonana na podstawie rzeczowego materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy” (k. 327). Biegły w opinii uzupełniającej wskazał dodatkowe argumenty przekonujące o prawidłowości wyciągniętych wniosków (analiza tylnego zderzakaV., w szczególności kwestia braku rozdzielenia plastikowej nakładki zderzaka, przesunięcia zderzaka, śladów zadziałania jakichkolwiek sił na szczelinę miedzy zderzakiem a błotnikiem tylnym). Dlatego zarzuty obrońcy odnośnie naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów prawa procesowego –art. 389 § 1 k.p.k.,art. 391 § 2 k.p.k.iart. 201 k.p.k.zostały uznane za całkowicie niecelne. Jak wskazują powyższe okoliczności nie było najmniejszych podstaw do dopuszczenia kolejnej opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji zdarzeń w ruchu drogowym.
Zdaniem Sądu Okręgowego skarżący zbyt dużą wagę przykłada do rozważań Sądu odnośnie braku dowodów, iż oskarżeni znali się bądź kontaktowali przed dniem 01 kwietnia 2018 r. Ustalenie tej okoliczności bądź jej negatywna 100% weryfikacja nie oznacza przecież, że do przestępnego porozumienia w/w doszło w dniu 01 kwietnia 2018 r. lub później oraz nie wpływa na ustalenia co do fikcyjności kolizji. Sąd Odwoławczy nie podziela wskazań adwokata, że Sąd tworzył jakiekolwiek alternatywne tezy w swoich rozważaniach. Stosując zasadę wskazaną przez ustawodawcę wart. 5 § 2 k.k., przypisując czynM. T., Sąd zmienił postać zamiaru na łagodniejszą, z bezpośredniego na ewentualny, uzasadniając powyższe. Sąd Odwoławczy w pełni podziela argumentację Sądu Rejonowego, że materiał dowodowy nie był wystarczający do uznania, że w/w chciał pomóc w dokonaniu oszustwa, bądź działał zD. T.wspólnie i w porozumieniu, natomiast potwierdzając u pokrzywdzonego wskazane przez Sąd Rejonowy w przypisanym czynie okoliczności miał on świadomość i godził się na to, że potwierdzając wskazane szkody wM., powstałe w inny sposób niż opisany przez w/w, w istotny sposób pomoże współoskarżonemu w wyłudzeniu odszkodowania. Trudno racjonalnie odnieść się do tezy odnośnie „żonglowania zamiarem” w trakcie postępowania, bowiem to Sąd a nie oskarżyciel jest organem który weryfikuje akt oskarżenia. W niniejszym postępowaniu w przeważającej części twierdzenia oskarżyciela zostały potwierdzone przeprowadzonymi dowodami, jedynie co do zamiaru Sąd ustalił, żeD. T.nie działał w zamiarze bezpośrednim. Z powyższych względów także ostatni zarzut obrońcy został uznany za nietrafny.
Przechodząc do apelacji obrońcy oskarżonegoD. T.pierwszy z zarzutów dotyczy naruszenia prawa oskarżonego do obrony w wyniku uznania jego nieobecności na rozprawie za nieusprawiedliwioną. Zgodnie zart. 117 § 2 k.p.k.czynności nie przeprowadza się, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się, gdy osoba ta usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wnosi o nieprzeprowadzanie czynności bez jej obecności. Nie budzi wątpliwości, że oskarżonyD. T.został powiadomiony w dniu 19 października 2018 r. o terminie rozprawy w dniu 19 listopada 2018 r. (k. 356). W dniu 19 listopada 2018 r. na 25 minut przed rozpoczęciem posiedzenia w/w skontaktował się z Biurem Obsługi Interesanta informując, że w dniu dzisiejszym nie stawi się na rozprawę bowiem wraca zŁ., a na trasie są utrudnienia (k. 365). Pięć minut później – na 20 minut przed rozpoczęciem sprawy w/w przedzwonił ponownie z informacją, iż wnosi o odroczenie rozprawy, gdyż chce w niej osobiście uczestniczyć (k. 366). Po wywołaniu sprawy Przewodniczący przedstawił powyższe informacje, po czym Sąd w oparciu oart. 404 § 1 k.p.k.nie uwzględnił tego wniosku, uznając że stawiennictwo oskarżonego nie została uznana za obowiązkową, a jeżeli istotnie w/w rzeczywiście chciał wziąć w niej udział, powinien w odpowiedni sposób dopasować swoje plany do wyznaczonego terminu. Sąd Odwoławczy w całości podziela stanowisko zaprezentowane przez Sąd Rejonowy. Sprawy sądowe w życiu obywatela, zwłaszcza karne, stanowią wydarzenie wyjątkowe. Na przestrzeni lat przepisy zmieniały się w kierunku nieobowiązkowego stawiennictwa oskarżonego na rozprawę i w przeważającej ilości wypadków uczynienie z tego prawa, a nie obowiązku. Oskarżony wiedział o rozprawie na miesiąc wcześniej. Informacja odnośnie podróży w/w doŁ.i problemach w drodze powrotnej nie była nawet uprawdopodobniona. Jak uczy doświadczenie w przypadku kolizji terminów rozpraw i ważniejszych wydarzeń w życiu oskarżonych, z odpowiednim wyprzedzeniem informują oni sąd o powyższym, załączają do wniosku pisma uprawdopodabniające inne zdarzenie, wnosząc odpowiednio wcześniej o odwołanie rozprawy i wyznaczenie nowego terminu. W przypadku oskarżonego powyższe nie miało miejsce stąd wniosek, że zdarzenie wŁ.o którym mówił nie było wcześniej zaplanowane. Z krótkiej informacji w/w wynika, iż zdarzenie to odbyło się i w/w wraca doB.. Ponownie porównując czas potrzebny na przejazd zŁ.doB.oczywistym jawi się, że zdarzenie zakończyło się 18 listopada 2018 r. Skoro tak w/w powinien udać się w podróż powrotną bezpośrednio po jego zakończeniu, chcąc uczestniczyć w rozprawie. Całkowicie niezrozumiałym jest usprawiedliwianie nieobecności na kilkanaście minut przed rozpoczęciem rozprawy. Również wydarzenia, które nie nastąpiły po rozprawie świadczą o tym, że decyzja podjęta przez Sąd była słuszna. W dniu 19 listopada 2018 r. Sąd nie wydał orzeczenia. Odroczył wydanie wyroku na okres 14 dni. W ciągu dwóch tygodni po zakończeniu rozprawyD. T.nie podjął żadnych kroków w kierunku wykazania, że w dniu 19 listopada 2018 roku rzeczywiście doszło do wyjątkowych zdarzeń, uniemożliwiających jego stawiennictwo na rozprawę. Nie zgłosił również żadnych wniosków dowodowych, ani nie wskazał na chęć przestawienia w wyjaśnieniach bezpośrednio złożonych przed Sądem lub w mowie końcowej swojego stanowiska. Sekwencja zdarzeń w/w wskazuje, że działania podjęte na kilkanaście minut przed rozpoczęciem rozprawy były przyjętą strategią obrony w/w. Dlatego nie sposób uznać, że podjęcie przez Sąd decyzji niezgodnej z wnioskiem oskarżonego w dniu 19 listopada 2018 r. w jakikolwiek istotny sposób naruszyło jego prawa z punktu widzenia przepisówk.p.k.
Również za chybiony Sąd Odwoławczy uznał zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.Ponieważ zarzut ten dotyczy kwestii uprzedniej znajomości oskarżonych przed 01 kwietnia 2018 r., w tym zakresie wystarczające jest odesłanie do wcześniejszych części uzasadnienia. Jeśli chodzi o rozważania Sądu odnośnie braku ubezpieczenia AC samochodu kierowanego przezM. T.i dywagacji odnośnie możliwości ustaleń pomiędzy oskarżonymi co do pokrycia szkody w samochodzieV., podkreślić należy że są to, co podkreśla Sąd Rejonowy, rozważania w trybie przypuszczającym, niepoparte dowodami. Jak wynika z tej części rozważań Sądu, fakt nieudowodnienia korzyści jakie z popełnienia czynu miał odnieśćM. T.nie oznacza, że takich ustaleń pomiędzy współoskarżonymi nie było. Ponadto nie ma to żadnego znaczenia dla realizacji znamion każdego z czynu przypisanego skazanym. Dlatego Sąd Odwoławczy nie zgadza się z apelującym, że nieudowodnienie kwestii znajomości oskarżonych oraz ewentualnych ustaleń odnośnie podziału otrzymanej kwoty z odszkodowania miało jakikolwiek wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z tego powodu również ostatni zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia został uznany za nietrafny. Kończąc ten wątek przypomnieć należy ugruntowane w tym przedmiocie orzecznictwo Sądu Najwyższego, iż „zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 roku, II Kr 355/74, OSNPG 1075/9/83, LEX nr 16881). Wbrew stanowisku obrońcy Sąd Okręgowy uznał, iż w świetle zebranego w toku postępowania materiału dowodowego Sąd Rejonowy poczynił trafne ustalenia faktyczne, zgodne z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
W trakcie przewodu sądowego Sąd Odwoławczy oddalił wnioski dowodowe obrońcy oskarżonegoD. T.. Na podstawieart. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.zostały oddalone wnioski w przedmiocie zaliczenia w poczet materiału dowodowego prywatnej dokumentacji zdjęciowej oraz nagranego filmu na okoliczność przebiegu kolizji, a następnie dopuszczenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłegoM. A.albowiem wnioski te w sposób oczywisty zmierzały do przedłużenia postępowania, w trakcie postępowania biegły dysponował obszernym materiałem z akt szkodowych, w tym zdjęciowym i oświadczeniami złożonymi przez uczestników kolizji, w oparciu o który bez trudności przeprowadził symulację zdarzenia, w tym precyzyjnie odtworzył ustawienie pojazdów względem siebie, wynikające z materiałów zawartych w aktach szkodowych. Następnie w oparciu oart. 170 § 1 pkt 1 k.p.k.został oddalony wniosek dowodowy odnośnie przeprowadzenia badania poligraficznego oskarżonegoD. T.na okoliczność przebiegu kolizji i kwestii znajomości w/w ze współoskarżonym bowiem powyższy wniosek w rzeczywistości prowadziłby do oceny zgodności z prawdą wyjaśnień oskarżonego i byłby równoznaczny jego przesłuchaniem (art. 171 § 5 i 7 k.p.k.). Na podstawieart. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k.oddalono wniosek w przedmiocie przesłuchania w charakterze świadkaA. W.albowiem okoliczność braku uszkodzeń samochoduM.przed 01 kwietnia 2017 r. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponadto wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierzał do przedłużenia postępowania. W oparciu oart. 427 § 3 k.p.k.w z zw. zart. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.nie uwzględniono wniosku dowodowego w przedmiocie dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadkaP. S.albowiem nie był to dowód, którego odwołujący nie mógł powołać przed Sądem I Instancji, ponadto wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierzał do przedłużenia postępowania.
Biorąc powyższe pod uwagę, nie znajdując innych podstaw poza wskazanymi w apelacjach do ingerencji w orzeczenie Sądu I Instancji należało orzec jak w sentencji.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.w zw. zart. 636 § 2 k.p.k.
O opłacie za II instancję względem skazanegoD. T.orzeczono na mocyart. 8w zw. zart. 2 ust 1 pkt 3 oraz 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223), zaś względem skazanegoM. T.w oparciu o art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy.
Na pozostałe koszty sądowe złożyły się:
- koszty uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie po 30 zł od każdego ze sprawców (art. 618 § 1 pkt 10 k.p.k.w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U. 2014.861);
- koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20 zł (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(Dz.U. 2013.663 j.t.) podzielony na 2 części w związku z udziałem w spawie każdego z w/w (10 złotych).