Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 109/19
Data wyroku: 2019-05-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Tomasz Skowron, do Jarosław Staszkiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko czci i nietykalności cielesnej
Podstawa prawna: art. 217a kk

Sygn. akt VI Ka 109/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 maja 2019 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Tomasz Skowron (spr.)
Sędziowie: SSO Waldemar Masłowski
SSR del. do SO Jarosław Staszkiewicz
Protokolant: Łukasz Mirkowski
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej wJ.R. R.
po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2019 r.
sprawyA. G.ur. (...)wT.
c.T.,L. z domu W.
oskarżonej zart. 222 § 1 k.k.iart. 226 § 1 k.k.
orazZ. U.ur. (...)wK.
s.H.,M. z domu W.
oskarżonego zart. 226 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora i obrońcę oskarżonejA. G.
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. akt II K 1520/17

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonejA. G.w pkt. I części dyspozytywnej w ten sposób, że:

⚫

ustala, iż w dniu 19 grudnia 2016 r. wJ.czterokrotnie uderzyła trzymaną w ręku czapkąA. S. (1)w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa publicznego, czym wyczerpała znamiona występku zart. 217a k.k.i na podstawieart. 66 § 1 i 2 oraz art. 67 § 1 k.k.postępowanie w zakresie tego czynu warunkowo umarza ustalając okres próby na rok;

uniewinnia ją od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt. 1 części wstępnej wyroku;

II
Uchyla zaskarżony wyrok wobecA. G.w pkt. II części dyspozytywnej i uniewinnia ją od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt. 3 części wstępnej wyroku;

III
W pozostałej części zaskarżony wyrok wobecA. G.utrzymuje w mocy;

IV
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoZ. U.;

V
Zwalnia oskarżonąA. G.od ponoszenia przypadających jej kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze;

VI
Stwierdza, że koszty sądowe w pozostałej części dotyczące oskarżonegoZ. U.oraz oskarżonejA. G.ponosi Skarb Państwa.

VI Ka 109/19

UZASADNIENIE
A. G.została oskarżona o to, że:

1
w 2016 roku wJ., naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego – aspiranta sztabowego z Komendy Miejskiej Policji wJ.–R. F., podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w ten sposób, że jednokrotnie uderzyła go wełnianą czapką w głowę;

tj. o czyn z art. 222 § 1k.k.;

2
w miejscu i czasie jak w pkt 1, naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego – komisarza z Komendy Miejskiej Policji wJ.–A. S. (1), podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w ten sposób, że dwukrotnie uderzyła go wełnianą czapką w okolice głowy;

tj. o czyn z art. 222 § 1k.k.;

3
w miejscu i czasie jak w pkt 1, znieważyła funkcjonariusza publicznego – komisarza z Komendy Miejskiej Policji wJ.–A. S. (1), podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w ten sposób, że użyła wobec niego powszechnie uznanego za obelżywe sformułowania(...);

tj. o czyn z art. 226 § 1k.k.
Z. U.został oskarżony o to, że:

4
w dniu 19 grudnia 2016 roku wJ., znieważył funkcjonariusza publicznego – Ministra Edukacji Narodowej –A. Z., podczas i w związku z pełnieniem przez nią obowiązków służbowych w ten sposób, że użył wobec niej powszechnie uznanego za obelżywe sformułowania(...);

tj. o czyn z art. 226 § 1k.k.;
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 20 listopada 2018r. w sprawie sygn. akt II K 1520/17:

I
ustalił, że oskarżonaA. G.19 grudnia 2016 wJ.uderzyłaR. F.czapką w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa publicznego, co stanowi czyn zart. 217 a k.k., a następnie w tym samym miejscu i czasie czterokrotnie uderzyłaA. S. (1)czapką w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa publicznego, co stanowi czyn zart. 217 a k.k.i na podstawieart. 66 § 1 i 2 k.k.postępowanie karne warunkowo umorzył, ustalając na podstawieart. 67 § 1 k.k.okres próby na rok,

II
na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.w zakresie zarzutu opisanego w pkt. 3 części wstępnej wyroku postępowanie umorzył,

III
uznał oskarżonegoZ. U.za winnego tego, że 19 grudnia 2016 wJ.w miejscu publicznym użył słów nieprzyzwoitych „(...)”, co stanowi wykroczenie z art. 141 k.w. i za to na podstawie art. 141 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych,

IV
na podstawieart. 627 k.p.k.,art. 629 k.p.k.iart. 633 k.p.k.zasądził od oskarżonejA. G.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 160,75 zł (stu sześćdziesięciu złotych siedemdziesięciu pięciu groszy), w tym na podstawieart. 7 ustawy z 23 czerwca 1973 o opłatach w sprawach karnychwymierzył jej 80 (osiemdziesiąt) złotych opłaty,

V
na podstawieart. 118 § 1 k.p.s.w. obciążył oskarżonegoZ. U.zryczałtowanymi wydatkami postępowania w wysokości 120 (stu dwudziestu) złotych oraz na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z 23 czerwca 1973 o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu opłatę w wysokości 30 (trzydziestu) złotych.

Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator i obrońca oskarżonejA. G..
Prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze na podstawieart. 425 § 1 i § 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonychA. G.iZ. U.- w całości. Powołując się na przepisart. 438 pkt 2 k.p.k.orazart. 427 § 1 i § 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:

I
Obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w zakresie jegopunktu I i II, a toart. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.orazart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na wybiórczym i powierzchownym zbadaniu okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonejA. G., przy jednoczesnym przydaniu nadmiernego, a w części nieuzasadnionego znaczenia okolicznościom przemawiającym na jej korzyść oraz dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego i sprowadzającej się do przyjęcia, iż oskarżona nie była świadoma, iżA. S. (1)iR. F.są funkcjonariuszami publicznymi, podczas gdy całokształt zgromadzonych i przeprowadzonych w sprawie dowodów, ocenionych z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego nie pozostawia wątpliwości, iż stopień świadomości oskarżonej w przywołanym zakresie był zgoła odmienny.

II
Obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w zakresie jegopunktu III, a toart. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.oraz art, 424 § Ipkt I k.p.k., polegającą na wybiórczym i powierzchownym zbadaniu okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonegoZ. U., przy jednoczesnym przydaniu nadmiernego, a w części nieuzasadnionego znaczenia okolicznościom przemawiającym na jego korzyść oraz dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego i sprowadzającej się do przyjęcia, iż zamiarem oskarżonego nie było znieważenie Minister Edukacji NarodowejA. Z., ani jakiejkolwiek innej kobiety będącej funkcjonariuszem publicznym, podczas gdy całokształt zgromadzonych i przeprowadzonych w sprawie dowodów, ocenionych z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego nie pozostawia wątpliwości, iż sformułowaniaspierdoliła suczoskarżony użył pod adresem pokrzywdzonej Minister Edukacji Narodowej.

Stawiając powyższe zarzuty, na podstawie art, 437k.p.k., wniósł o:

1
uchylenie zaskarżonego wyroku w jego punkcie I, II i IV i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze.

2
zmianę zaskarżonego wyroku w jego punkcie III i V poprzez uznanie oskarżonegoZ. U.za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 4 części wstępnej wyroku, to jest występku zart. 226 § 1 k.k.na szkodę Minister Edukacji NarodowejA. Z.i wymierzenie za ów czyn kary, orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku oraz obciążenie oskarżonego kosztami postępowania za rozpoznanie sprawy w I instancji - zgodnie z żądaniem oskarżyciela publicznego wyrażonym na rozprawie głównej w dniu 13 listopada 2018 roku.

Obrońca oskarżonejA. G.na podstawieart. 444 k.p.k.iart. 425 § 1-3 k.p.k.zaskarżyła powyższy wyrok Sądu Rejonowego w całości zarzucając:

I
Obrazę przepisów postępowania, mianowicieart. 7 k.p.k.poprzez:

a) dowolną ocenę materiału dowodowego w zakresie zachowania oskarżonej względemR. F.iA. S. (1)opisanego pkt 1 i 2 części wstępnej wyroku polegającą na uznaniu, iż zachowanie oskarżonej miało związek z podjętą przezR. F.iA. S. (1)interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa publicznego w sytuacji, gdy prawidłowa ocena dowodów nie pozwala na dokonanie takich ustaleń;
b) dowolną ocenę materiału dowodowego w zakresie zachowania oskarżonej opisanego w pkt 3 części wstępnej wyroku, w szczególności zeznań świadkówA. S. (1)iM. W.polegającą na uznaniu, że oskarżona użyła względem pokrzywdzonegoA. S. (1)sfomułowania(...)w sytuacji, gdy prawidłowa ocena dowodów nie pozwała na dokonanie takich ustaleń.
Na podstawieart 437§ łk.p.k.obrońca oskarżonej wniosła o:

1
umorzenie postępowania na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.w zakresie zarzutów opisanych w pkt 1 i 2 części wstępnej wyroku;

2
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt 3 części wstępnej wyroku;

ewentualnie o:

3
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja prokuratora nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd okręgowy nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w zarzutach tejże apelacji przepisów postepowania w szczególnościart. 7 k.p.k.,a w konsekwencji poczynienia przez sądmeritibłędnych ustaleń faktycznych wskazanych w zarzutach apelacji prokuratora.
Art. 7 k.p.k.( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu tylko wtedy, gdy: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art.2§2 k.p.k.), b) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4k.p.k.), c) jest wyczerpujące i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424§1 pkt 1 k.p.k.). Pogląd taki, który Sąd Okręgowy w całości podziela, wyraził Sąd Najwyższy w nadal aktualnym wyroku z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95 (OSN PiPr 1996/10/10; por. także - wyrok SN z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47; wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 r. , sygn. akt WRN 149/90, OSNKW 1991/7-9/41).
Nie dostrzegł sąd okręgowy aby sąd
    meriti„ powierzchownie zbadał” okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonej. OdnośnieA. G.prokurator zakwestionował ustalenia dotyczące jej świadomości co do faktu, że zaatakowani przez nią czapką mężczyźni –R. F.iA. S. (1)są funkcjonariuszami policji. Warto w tym miejscu zauważyć, że ustalenia sądu I instancji co do tego, że obydwaj ci mężczyźni są policjantami, a nawet, żeA. S. (1)wychodząc z budynku rektoratu powiedział, że są z policji są oczywiście prawidłowe i nie kwestionowane przez autora apelacji złożonej na niekorzyść oskarżonej. Problematyczne jest natomiast czy słowa te do oskarżonej dotarły i to czy miała ona świadomość, że mężczyźni ci są funkcjonariuszami policji. Zdaniem sądu okręgowego trafnie sąd
    meritiustalił, że takiej świadomości oskarżonej nie sposób przypisać. ZarównoA. S. (1),R. F., jak i pozostali policjanci z wydziału którym kierowałA. S.zabezpieczający wizytę Minister EdukacjiA. Z.w(...)Państwowej Wyższej Szkole przyul. (...)wJ.w dniu 19 grudnia 2016r. nie byli umundurowani, nie posiadali na sobie kamizelek z napisem policja ani identyfikatorów w miejscu widocznym. Znamienne jest to, że nawet osoby zupełnie nie związane z członkami(...):M. M. (2)- ( k. 57 – 58 ) zeznała „nie wiedziałam kto jest policjantem” czy „nie pamiętam czy ktoś z policji zwracał się do tłumu informując żeby zrobili przejście”,J. J.- ( k. 98-99 ) w swoich zeznaniach wskazywał „trudno mi powiedzieć czy tam byli policjanci, czy ochroniarze”,Z. N.- ( k. 74 ) „była informacja żeby się odsunąć i zrobić przejście mówił to ktoś z otoczenia pani Minister, trudno mi powiedzieć kto to był”. Osoby z kręgu demonstrantówC. M.( k.211 – 214 ),B. A.( k. 146 – 148 ),M. B.( k. 237 – 241 ) w ogóle nie słyszały słów policja. Nawet jeśli uwzględni się w tym zakresie zeznaniaA. S. (1), że oskarżonaA. G.stała jako pierwsza to po wyjściu minister i jej świty z budynku rozległy się hasła i powstało zamieszanie. W tych warunkach oskarżona mogła nie usłyszeć słów przez niego wypowiedzianych.
Trafne są również ustalenia sądu I instancji w zakresie tego, żeZ. U.wypowiedział słowa „(...)”, jak i momentu, w którym to nastąpiło. Przede wszystkim wskazać należy, że słowa te wypowiedziane zostały w momencie jak wszystkie osoby z delegacji ministerialnej znajdowały się już w samochodach, a dwa pierwsze ( w tym ten z Minister EdukacjiA. Z.) odjechały już z miejsca pod budynkiem rektoratu uczelni. Rację ma sąd rejonowy nie dopatrując się w zachowaniu oskarżonegoZ. U.zamiaru nieważenia Minister Edukacji. W sytuacji gdyby taki zamiar miał nic nie stało na przeszkodzie aby takie hasło zaprezentował bądź wykrzyknął po wyjściu PaniA. Z.z budynku znieważające treści. Trafnie dostrzega sąd rejonowy, że nie sposób jest też przypisać oskarżonemu zamiaru znieważenia jakiejkolwiek innej osoby z otoczenia Pani Minister. Nic bowiem z zachowania oskarżonego nie wskazywało aby chciał on kogokolwiek znieważyć. W efekcie sąd rejonowy prawidłowo uznał że zachowanie oskarżonegoZ. U.wyczerpuje ustawowe znamiona wykroczenia z art. 141 k.w. polegającego na używaniu w miejscu publicznym słów nieprzyzwoitych, gdyż bez wątpienia zwrot „(...)” pod takie kryteria podpada.
Zgodzić się można ze skarżącym, iż zdecydowana większość przebiegu zdarzenia została utrwalona nagraniami. Z analizy dokumentacji fotograficznej prokurator wywodzi, że oskarżonaA. G.musiała słyszeć wypowiadane przezA. S. (1)słowa, że są z policji a co za tym idzie mieć świadomość kim są osoby z otoczenia pani minister. Dokonana przez rzecznika oskarżenia publicznego analiza ustawień poszczególnych osób nie przekonuje sąd odwoławczy co do tego, że oskarżonaA. G.posiadała pełną świadomość, że osoby tam znajdujące się w tym równieżA. S. (1)są funkcjonariuszami policji. Nie może tego zmienić powoływane prze prokuratora zeznania małoletniej –N. S.złożone przed sądem Rodzinnym i Nieletnich, która określała otaczających panią Minister jako BOR. W żadnym razie bowiem okoliczności zajścia, skala ewentualnego zagrożenia ze strony demonstrantów ( których byłonota bene7 osób ) . Na podkreślenie zasługuje, że na miejscu zdarzenia znajdowało się więcej osób postronnych – dziennikarzy głównie lokalnych mediów i funkcjonariuszy policji ( po cywilnemu ) niż demonstrantów(...).
Odnosząc się zaś do wskazywanych w apelacji prokuratora kolejnych argumentów ( w sumie pięciu ) mających przekonać, iż oskarżonyZ. U.miał zamiar znieważyć Minister Edukacji Narodowej wskazać należy, że również one są zdaniem Sądu Okręgowego nieprzekonywujące. Faktycznie powodem zebrania się członków(...)pod(...)Państwową Wyższą Szkołą przyul. (...)wJ.w dniu 19 grudnia 2016r. była wizyta Pani MinisterA. Z.i towarzyszących jej osób i chęć „odpowiedniego jej przywitania” o czym świadczy fakt przygotowania transparentów i wykrzykiwania przez demonstrujących hasła „Z.demolka”. Niewątpliwie miało to związek z zaplanowaną przez rząd reformą systemu oświaty, która to reformą firmowała swoją osobąA. Z.. Dalej jednak nieprzekonujące jest wywodzenie z tego, że oskarżony wypowiadając do osób znajdujących się w jego otoczeniu normalnym głosem ( nie krzycząc , nie podnosząc głosu ) słów „(...)” miał zamiar znieważeniaA. Z.. Przebieg całego zdarzenia, długi czas oczekiwania na pojawienie się po spotkaniu w budynku rektoratu wskazują, że gdyby oskarżony taki zamiar posiadał mógł go zwerbalizować w sposób nie budzący wątpliwości. Poprzez np. posiadanie transparentu z obelżywym napisem. Czy też używanie obelżywych wobecA. Z.słów przed jej pojawieniem się czy nawet w trakcie kiedy opuszczała ona budynek rektoratu. Tymczasem nic takiego nie nastąpiło.
Reasumując stwierdzić należy, że apelacja prokuratora nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na częściowe uwzględnienie zasługiwała natomiast apelacja złożona przez obrońcę oskarżonej. Przede wszystkim ponownie zauważyć należy, że najistotniejszym dowodem w sprawie w oparciu o który poczynił ustalenia sąd I instancji odnośnie zachowania się w trakcie zdarzenia oskarżonejA. G.są nagrania z zaistniałego incydentu znajdujące się w aktach sprawy. Na nagraniach tych widać wyraźnie, że w momencie kiedy MinisterA. Z.wychodzi z budynku oskarżona wraz z innymi osobami nic nie robiąc ( poza ewentualnym wznoszeniem okrzyków ) przesuwa się w jej stronę. Dopiero po chwili widać wyraźnie jak znajdujący się za nią mężczyzna ( jak się później okazałoR. F.) napiera na nią i wykonuje jakieś ruchy w wyniku czego oskarżonej spada z głowy czapka a ona odwraca się i trzymaną w ręku czapką uderza go po czym odwraca się do przodu w kierunkuA. S. (1)i zaczyna tą czapką uderzać go. Zapis ten w pełni koreluje z tym co zeznają świadkowieB. A.,M. B.czy wyjaśniają oskarżeni. W tej sytuacji zatem nie sposób jest uznać, że zachowanie oskarżonej względemR. F.miało związek z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa publicznego. W momencie bowiem kiedy rozpoczął on działanie wobec oskarżonej nie wykonała ona jakichkolwiek czynności które zagrażałyby bezpieczeństwu publicznemu i uzasadniały podjęcie wobec niej interwencji. Brak było podstaw do podejmowania wobec niej jakichkolwiek działań. Do tego momentu bowiem zachowanie oskarżonej i pozostałych osób ( w sumie siedmiorga ) ograniczało się do głośnego skandowania haseł.A. G.zaś z uwagi na swoją nieświadomość co do tego kim jestR. F.( o czym wcześniej była już mowa ) z uwagi na jego zachowanie podcięcie jej i złapanie od tyłu za szyję miała prawo uznać to za bezprawny zamach na jej nietykalność cielesną. To że oskarżona w wyniku działaniaR. F.odniosła obrażenia potwierdza opinia biegłego lekarzaW. G.( k. 138 ). W tej sytuacji uderzenie agresora trzymaną w ręku czapką z całą pewnością mieści się w granicach obrony koniecznej. W tej sytuacji należało uznać, że zastosowanie będzie miał przepisart. 25§1 k.k.Z uwagi na wystąpienie kontratypu obrony koniecznej określonego we wskazanym przepisie następuje wyłączenie odpowiedzialności karnej. W rezultacie oskarżoną należało uniewinnić od popełnienia zarzucanego jej czynu na szkodęR. F.opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku (art. 414§1 k.p.k.w zw. zart. 17§1 pkt 2 k.p.k.).
Racje ma również obrońca oskarżonej wskazując, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do poczynienia ustaleń, iż oskarżona użyła w stosunku doA. S. (1)słowa „(...)”. W sporządzonych przez policjantów biorących udział w zdarzeniu bezpośrednio po nim notatkach urzędowych żaden z nich nie wspominał o użyciu przez oskarżoną słowa „(...)” wobecA. S. (1). Również sam pokrzywdzony w swoich pierwszych zeznaniach złożonych zaraz po zdarzeniu w dniu 21 grudnia 2016r. ( k. 20 ) nic nie wspominał o tym, że oskarżona nazwała go(...). JedynieM. W.w swoich zeznaniach ( k. 17 ) wskazywała , że grupa osób krzyczała i „nazwali naczelnikaS.(...)”. Nie wskazała jednak kto te określenia użył. W kolejnych swoich zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym ( k. 187 ), jak i na rozprawie ( k. 364 – 365 ) nie potrafiła jednak uściślić kto te słowa wypowiedział, ani w którym momencie padły. JedynieA. S. (1)w zeznaniach złożonych dopiero prawie pół roku po zdarzeniu ( k. 192 – 195 ) podał, że kobieta w białej czapce nazwała go „(...)”. Znamienne jest to, że jak stwierdził „utkwiło mi to w pamięci, gdyż nikt nigdy mnie tak nie nazwał”. Tym samym zupełnie niezrozumiałym jest, że tą okoliczność przemilczał zarówno w notatce urzędowej sporządzonej bezpośrednio po zdarzeniu, jak i w pierwszych swoich zeznaniach. Zasady doświadczenia życiowego uczą, że tego typu zdarzenia przebiegające dynamicznie z udziałem wielu osób pamięta się najlepiej bezpośrednio po ich wystąpieniu a nie z upływem czasu jak w tym przypadku prawie pół roku. O tym, że słowa takie zostały wypowiedziane przez oskarżoną nie potwierdzają w swoich relacjach inni policjanci nawet ci, którzy z pokrzywdzonym rozmawiali o zdarzeniu –M. R.,Ł. K.. W tej sytuacji nie sposób jest poczynić jednoznaczne ustalenia co do faktu wypowiedzenia przez oskarżoną wspomnianych słów. W konsekwencji należało uznać, iż sąd

    meritibłędnie umorzył postępowanie w tym zakresie. Wyrok zatem w tej części podlegał uchyleniu a oskarżoną należało uniewinnić od popełnienia zarzucanego jej czynu zart. 226§1 k.k.opisanego w pkt 3 części wstępnej wyroku.
Odnosząc się do zachowania oskarżonej polegającego na biciu czapkąA. S. (1)stwierdzić należy, że sąd rejonowy w tym zakresie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. W momencie kiedy oskarżona uderzała pokrzywdzonego starał się on umożliwić spokojne zajęcie miejsca w samochodach przez osoby opuszczające budynek rektoratu a zatem zachowanie jego zmierzało do ochrony bezpieczeństwa publicznego ( osób, które opuszczały budynek rektoratu uczelni ). Tym samym zachowanie jej wyczerpywało znamiona występku zart. 217a k.k.
Mając na względzie okoliczności zajścia, stopień społecznej szkodliwości , jak i stopień zawinienia oskarżonej słusznie sąd rejonowy uznał, iż zaszły przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonej na rok. Stopień społecznej szkodliwości nie był znaczny ale nie można było uznać go za znikomy. Agresja oskarżonej wobecA. S. (1)była nieuzasadniona wyładowywała ona na nim swoją frustrację z powodu zachowania się wobec niej innej osoby ( innego funkcjonariusza policji –R. F.). Takiego zachowania zaś nie można uznać za usprawiedliwione. Postulat zawarty w apelacji obrończyni oskarżonej o umorzenie postępowania wobec oskarżonejA.grzędy ze względu na znikomą szkodliwość społeczną przypisanego jej czynu uznać należało za niezasadny.
Stąd też w tej części sąd odwoławczy nie uwzględnił apelacji obrończyni oskarżonej.
W związku z tym, że zaskarżony wyrok uległ zmianie na korzyść oskarżonejA. G.( przy częściowym uwzględnieniu apelacji obrońcy oskarżonej ) względy słuszności przemawiały za zwolnieniem jej od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (art. 624§1 k.p.k.w zw. zart. 634k.p.k. ).
Z uwagi na fakt, że apelacja prokuratora złożona na niekorzyść oskarżonegoZ. U.nie została uwzględniona kosztami postępowania odwoławczego w tym zakresie należało obciążyć Skarb Państwa (art. 636§1 k.p.k.).