Sąd Okręgowy w Nowym Sączu
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 285/18
Data wyroku: 2019-03-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Młynarczyk-Mościcka
Podstawa prawna: art. 403 kpc

Sygn. akt III Ca 285/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 marca 2019 r.
Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie
następującym:

Przewodniczący

SSO Katarzyna Kwilosz-Babiś (sprawozdawca)
SSO Mieczysław H. Kamiński
SSR del. Monika Młynarczyk-Mościcka

Protokolant

insp. Jadwiga Sarota

po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019r. w Nowym Sączu
na rozprawie
sprawy ze skargiM. P.iR. P.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 29 maja 2012r., sygn. akt III Ca 171/12
w sprawie z powództwaD.S.
przeciwkoR. P.iM. P.
o ochronę służebności
i z powództwaR. P.iM. P.
przeciwkoD. S. (1)
o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym

1
oddala skargę;

2
zasądza od skarżących solidarnie na rzeczD.S.kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem części kosztów postępowania, a w pozostałym zakresie nie obciąża skarżących tymi kosztami.

(...)
Sygn. akt III Ca 285/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 23 grudnia 2011r. Sąd Rejonowy w Zakopanem nakazał pozwanymR. P.M. P.usunięcie bramy zainstalowanej na granicy pomiędzy położonymi wZ.w obr.(...)dz. ewid. nr(...)i dz. ewid. nr(...)w świetle szlaku służebnego opisanego w pkt I. postanowienia Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 30 grudnia 1987r. w sprawie I Ns 484/86 lub wydanie powódceD. S. (1)kluczy do opisanej wyżej bramy, usunięcie części płotu drewnianego posadowionego w świetle przedmiotowego szlaku na granicy pomiędzy położonymi wZ.w obr.(...)dz. ewid.(...)a dz. ewid.(...)oraz usunięcie z tego szlaku służebnego złożonych przez pozwanych materiałów budowlanych, w tym desek i kamieni oraz drewnianej szopy - w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku, z tym, że w razie bezskutecznego upływu ww. terminu powódka upoważniona jest do wykonania na koszt pozwanych opisanych wyżej czynności ( pkt I. ), zakazał pozwanymR. P.iM. P.naruszanie powódkiD.S.w przysługującym jej prawie przechodu, przejazdu i przegonu szlakiem o szerokości 3 metry biegnącym odul. (...)doD.dodziałki (...)obr.(...)wZ.po działkach opisanym w dziale I. Sp. Kw nr(...)Sądu Rejonowego w Zakopanem ( pkt II), powództwoR. P.iM. P.oddalił ( pkt III.) i zasądził od pozwanychR.iM. P.solidarnie na rzecz powódkiD.S.kwotę 2800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Apelację od ww. wyroku wnieśliR. P.iM. P.zaskarżając wyrok w całości.
Wyrokiem z 29 maja 2012r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu oddalił apelację i zasądził od apelujących na rzeczD.S.kwotę 420 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.
W piśmie z 30 marca 2018 r. ( data stempla pocztowego)M.iR. P.wnieśli skargę o wznowienie postępowania w sprawie z powództwaD.S.przeciwkoR.iM. P.o ochronę służebności oraz z powództwaR.iM. P.przeciwkoD. S. (1)o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 29 maja 2012 r. (sygn. III Ca 171/12), oddalającym apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 29 grudnia 2011 r. (sygn. akt I C 38/11). Skarżący zażądali zmiany ww. wyroku i orzeczenie o zmianie wyroku Sądu Rejonowego w Zakopanem z 23 grudnia 2011r. sygn. I C 38/11 w pkt I. i II poprzez oddalenie powództwaD.S.i w pkt III. poprzez uzgodnienie z rzeczywistym stanem prawnym treści ksiąg wieczystych :

a
Kw nr(...)poprzez wykreślenie w dziale III tej księgi służebności przechodu, przejazdu i przegonu pasem trzy metry szerokim podziałce nr (...)w obr.(...)jej północnym końcem na długości 97 metrów na rzecz każdoczesnych właścicielidziałki nr (...)w obrębie(...)objętej KW nr(...), służebności przechodu, przejazdu i przegonu przezdziałkę nr (...)w obrębie(...)powstała zdziałki (...)w obrębie(...)w sposób określony w punkcie I. postanowienia Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 30.12.1987 r. I Ns 484/86 i na mapie z dnia 12.10.1987 r. k. 24 i 25 akt KW(...)– na rzecz każdoczesnych właścicielidziałki (...)w obrębie(...)z pierwszeństwem od dnia 21.02.1989 r.,

b
KW nr(...)przez wykreślenie w dziale I. Sp tej księgi prawa przechodu, przejazdu i przegonu na rzecz każdoczesnego właścicieladziałki (...)w obrębie(...)biegnącą szlakiem szerokości 3 metrów odulicy (...)doD.w kierunku wschodnim nadziałkach ewidencyjnych nr (...)w obrębie(...)w sposób określony w pkt I. postanowienia Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 30.12.1987 r. I Ns 484/86 k. 24 mapa z dnia 12.10.1987 r., k. 25 po przeniesieniu zKW (...)albo orzeczenie, że owa służebność wygasła.

Uzasadniając skargę skarżący podnieśli, że w dniu 3.10.2017 r. przed Sądem Rejonowym w Zakopanem odbyła się rozprawa w sprawie o sygn. I C 6/17 z powództwaM. P.przeciwkoD. S. (1)o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. Na rozprawie tej był słuchany świadekA. T., który zeznał, że w celu obiecanej mu korzyści majątkowej przezD.S.zeznawał nieprawdę w sprawie I C 38/11 i na prośbęD.S.wskazał jej innych świadków, którzy później zeznali nieprawdę. Nieprawdziwe zaś zeznania świadkówM. S.,H. E.,A. T.,S. K.iJ. B.oraz powódkiD.S.posłużyły jako dowód w tym postępowaniu i na ich podstawie Sąd oddalił powództwoR.iM. P.. W związku z powyższymM. P.jako pokrzywdzona złożyła zawiadomienie w Prokuraturze Rejonowej w Zakopanem o możliwości popełnienia przez owe osoby przestępstwa zart. 233 §1 kk. Prokuratura Rejonowa w Zakopanem postanowieniem z 18 stycznia 2018 r. umorzyła śledztwo wobec przedawnienia karalności. Zdaniem skarżących termin do wniesienia skargi został zachowany i biegnie od doręczenia postanowienia o umorzeniu śledztwa.
Tytułem wstępu należy wskazać, że w judykaturze i literaturze rozbieżności wywołuje kwestia, czy sąd badający dopuszczalność skargi o wznowienie (art. 410 §1 k.p.c.) rozważa tylko, czy podana w skardze podstawa wznowienia odpowiada jednej z podstaw, które przewidziane są wkodeksie postępowania cywilnego(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2007 r., III UZ 9/07, i z dnia 25 listopada 2011 r., II CZ 86/11, z dnia 12 maja 2016 r.,IV CZ 25/16), czy też także to, czy podana w skardze podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2006 r., I PZ 33/05i z dnia 20 maja 2011 r., III CO 5)11), przy czym nawet w ramach drugiego z tych zapatrywań podkreśla się, że odrzucenie skargi o wznowienie postępowania dlatego, że już z samego jej uzasadnienia wynika, iż przytoczona podstawa wznowienia nie występuje, jest możliwe tylko wtedy, gdy nie istnieją w tym względzie żadne wątpliwości (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r.,IV CZ 38/12, z dnia 20 czerwca 2015 r., II CZ 93/14).
W sprawie o sygn. III CZ 8/18 dotyczącej orzeczenia tut. Sądu Okręgowego Sąd Najwyższy przyjął, że zadanie sądu, który ocenia, czy skarga o wznowienie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia (art. 410 §1 k.p.c.), polega na tym, że ma on ocenić, czy podana w skardze podstawa jest w ogóle przewidziana w ustawie, i czy powołane przez skarżącego okoliczności faktyczne dadzą się zakwalifikować w sposób abstrakcyjny pod którąkolwiek z podstaw przewidzianych w ustawie, tj. czy wypełniają hipotezę którejkolwiek z norm opisujących ustawowe znamiona podstawy wznowienia. Badając, czy skarga jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia, sąd bierze pod uwagę jedynie treść twierdzeń faktycznych zawartych w skardze i nie weryfikuje ich prawdziwości. Zakładając prawdziwość tych twierdzeń sąd sprawdza, czy mógłby dokonać ich subsumpcji pod hipotezę którejkolwiek z przewidzianych w ustawie podstaw wznowienia, co wiąże się z istoty rzeczy z koniecznością dokonania wykładni hipotezy norm opisujących ustawowe podstawy wznowienia.
Rezultatem tych zabiegów powinno być ustalenie, wyłącznie na podstawie treści skargi, czy - przy założeniu prawdziwości twierdzeń faktycznych zawartych w jej uzasadnieniu - mogłaby ona być uzasadniona, czyli wznowienie postępowania mogłoby okazać się dopuszczalne, a nie to, czy w rzeczywistości istnieje powołana przez skarżącego podstawa wznowienia, czyli, czy wznowienie postępowania jest rzeczywiście dopuszczalne.
Według Sądu Najwyższego badanie prawdziwości wskazanych podstaw wznowienia nie mieści się w ocenie, czy skarga jest dopuszczalna jako oparta na ustawowej podstawie, tj. w tym wypadku na podstawie określonej wart. 403 §2 k.p.c., lecz w ocenie jej zasadności, tj. istnienia podstawy wznowienia. W konsekwencji ustalenie, że wskazana w skardze podstawa wznowienia w rzeczywistości nie istnieje skutkować winna oddaleniem ( a nie odrzuceniem) skargi.
Sąd Okręgowy - w składzie orzekającym w niniejszej sprawie – przychyla się do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w sprawie o sygn. III CZ 8/18.
Dalej trzeba przypomnieć, że zgodnie zart. 412 k.p.c.sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd stosownie do okoliczności bądź oddala skargę o wznowienie, bądź uwzględniając ją zmienia zaskarżone orzeczenie albo je uchyla i w razie potrzeby pozew odrzuca lub postępowanie umarza.
Jak podnosi się w doktrynie i judykaturze dokonując wykładniart. 412 §2 k.p.c.trzeba uwzględnić nie tylko jego literalne brzmienie, ale również założenia co do konstrukcji wznowienia postępowania. Oddalenie skargi o wznowienie następuje, gdy powołana w skardze podstawa wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiła. W przypadku przyczyn nieważności następuje to wówczas, gdy nie potwierdziły się okoliczności powołane przez skarżącego a mające świadczyć o wystąpieniu powołanie podstawy. Jeśli w skardze powołany tzw. podstawę restytucyjną wtedy niewystąpienie podstawy powołanej w skardze ma miejsce nie tylko wtedy, gdy nie potwierdziły się okoliczności mające wskazywać na jej istnienie, lecz także wtedy, gdy okoliczności te nie miały wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia a więc przy ich uwzględnieniu zostałoby wydane takie samo rozstrzygnięcie. Innymi słowy ocena, czy jest spełniona podstawa wznowienia w przypadku podstaw restytucyjnych obejmuje także ocenę, czy istniał związek kauzalny między okolicznościami mającymi stanowić daną podstawę wznowienia a zapadłym wcześniej prawomocnym rozstrzygnięciem. Dokonując oceny, czy istnieje relacja kauzalna, sędzia badający istnienie podstawy wznowienia pozostaje związany oceną dowodów i oceną prawną dokonaną przez sędziego w prawomocnie zakończonym postępowaniu. Musi on także ocenić, czy dana okoliczność miała znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjmując punkt widzenia sędziego, który orzekał w prawomocnie zakończonym postępowaniu, co do tego, czy i jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia ta okoliczność miała np. jeśli podstawą wznowienia jest fałszywe zeznanie świadka, sędzia oceniając czy zeznanie to dotyczyło okoliczności istotnych dla sprawy, musi kierować się w tym zakresie wyłącznie tym jak oceniał to sędzia w sprawie zakończonej , a nie tym jak on by ocenił znaczenie tych zeznań, gdyby sam rozpoznawał sprawę ( por. K. Weitz [w:] J. Gudowski (red.), System Prawa Procesowego Cywilnego, t. III, s. 1457–1458). Jak wskazuje Sąd Najwyższym w postanowieniu z dnia 30 maja 1996 r., I CRN 101/95, OSNC 1996, nr 10, poz. 138) dany dowód musi być uznany za istotny dla rozstrzygnięcia.
Z powyższego wynika, że rozpoznając skargę o wznowienie sąd nie rozpoznaje sprawy na nowo i po raz kolejny w pełnym zakresie, tak jak czyni to sąd I lub II instancji. Skarżący, opierający swoją skargę na konkretnej podstawie wznowienia, ukierunkowuje czynności sądu na ustalenie, czy podana w skardze podstawa wznowienia w istocie zaistniała oraz – w przypadkach przewidzianych w art. 403 i 404 – czy miała istotny wpływ na treść orzeczenia zaskarżonego skargą (zob. wyrok SN z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, LEX nr 334985; postanowienie SN z dnia 7 maja 2009 r., III UK 20/09, OSNP 2011, nr 102, poz. 25; wyrok SN z dnia 30 czerwca 2011 r., III CSK 311/10, LEX nr 960541; postanowienie SN z dnia 21 września 2011 r., II PZ 24/11, LEX nr 1108550; wyrok SN z dnia 19 stycznia 2012 r., I PK 82/11, OSNP 2012, nr 2324, poz. 288.). Związanie sądu granicami, które zakreśla podstawa wznowienia, oznaczać ma, że ta podstawa rozstrzyga, w jakim zakresie uwzględnić należy wyniki poprzedniego postępowania.
W niniejszej skardze, jako podstawę wznowienia wskazano fałszywe zeznania świadkówM. S.,H. E.,A. T.,S. K.,J. B.oraz powódkiD.S., złożone przed Sąd I instancji.
Mając na uwadze wskazaną podstawę wznowienia dopuszczalność wznowienia należało rozważać z punktu widzenia przesłanki określonej wart. 403 § 1 pkt 2 k.p.c., zgodnie z którą „można żądać wznowienia na tej podstawie, że wyrok został uzyskany za pomocą przestępstwa”. Według tego przepisu, koniecznym warunkiem żądania wznowienia postępowania jest to, aby czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym za to przestępstwo. Oznacza to, że sąd cywilny nie jest, co do zasady, władny samodzielnie ustalać, czy zostało popełnione przestępstwo.Artykuł 404 k.p.c.przewiduje od powyższej zasady wyjątki. Mowao sytuacjach, w których postępowanie karne nie może być wszczęte lub je umorzono z innych przyczyn niż brak dowodów. Innymi słowy, gdy zachodzi któryś z wyjątków wskazanych wart. 404, sąd cywilny sam we własnym zakresie ocenia, czy zostało popełnione przestępstwo.
W omawianej sprawie brak jest prawomocnego wyroku skazującego ww. osoby za przestępstwo stypizowane wart. 233 k.k.Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2018 r. Prokuratura Rejonowa w Zakopanem umorzyła bowiem śledztwo wobec przedawnienia karalności czynu (PR Ds. 1938.2017).
W tej sytuacji Sąd Okręgowy zobowiązany był samodzielnie poczynić ustalenia, czy doszło do pełnienia przestępstwa złożenia fałszywych zeznań.
Sąd Odwoławczy dokonał analizy zeznań świadków złożonych w sprawie karnej oraz zeznańA. T.złożonych w sprawie I C 6/17 i stwierdził, że przestępstwo zart. 233 k.k.zostało popełnione co najwyżej przez świadkaA. T.. ŚwiadekA. T.przesłuchiwany w KPP wZ.wprost zeznał, że „PaniD. S. (1)zaproponowała mi, że zapłaci mi za to, że będę lewym świadkiem”, „podczas naoczni sądowej, która odbywała się na podwórkuP.ja fałszywie zeznawałem”. ŚwiadekT.przyznał również, żeD.S.poznał na przełomie 2009/2010 r. i wiedzę o wydarzeniach sprzed tej daty posiadał wyłącznie z relacjiD.S.. Nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń, jakie miały miejsce przed 2009/2010 r. Nie budzi zatem wątpliwości, żeA. T.zeznawał niezgodnie z prawdą.
Co do pozostałych wskazanych w skardze osób, jakie rzekomo miały składać fałszywe zeznania, zdaniem Sądu Okręgowego nie ma żadnych dowodów potwierdzających popełnienie przez nich przestępstwa zart. 233 k.k.Słuchany w dniu 3.10.2017 r. w sprawie I C 6/17A. T.wprawdzie zeznał, że załatwiał świadków, ale jednocześnie zeznał, że nie płacił świadkom za zeznawanie w sprawie o przejazd oraz, że szukał takich świadków, którzy mogliby coś zeznać. Z powyższych zeznań nie wynika, żeA. T.nakłonił jakieś konkretne osoby aby złożyły określone fałszywe zeznania. Przesłuchanie świadkaA. T.w sprawie I C 6/17 stało się podstawą wszczęcia postępowania karnego i w toku tego postępowania ww. był przesłuchiwany ponownie i pod kątem okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa karnego. Istotne jest to, że świadekA. T.przyznając się w sprawie karnej do składania fałszywych zeznań zeznał jednocześnie, że „Ja ani zB.–C., ani z innymi świadkami ze stronyD.S.nie uzgadniałem wersji zeznań. Końcowo wyszło na to, że świadkowie, którzy rzeczywiście zeznali w sprawie ze stronyD.S., nie byli załatwieni przeze mnie”.
Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że pozostali świadkowie byli „powiązani” zA. T.i również zeznali nieprawdę. Fakt, że świadekA. T.przyznał się do przestępstwa zart. 233 k.k.nie świadczy automatycznie o tym, że pozostali świadkowie dopuścili się omawianego czynu zabronionego. W stosunku do nich brak jest bowiem dowodów potwierdzających złożenie przez nich fałszywych zeznań. Podkreślenia wymaga, że w sprawie karnej opróczA. T.składali zeznania takżeJ. C.iB. K.– żona świadkaS. K., który zmarł. Pierwsza z ww. osób zaprzeczyła, aby w sprawie objętej skargą o wznowienie składała fałszywe zeznania, natomiast druga z ww. osób zeznała, że jej mąż na pewno zeznawał zgodnie z prawdą. Poza tym jak wynika z akt sprawy I C 38/11 świadekS. K.nie składał zeznań w tym samym czasie co inni świadkowie zawnioskowani przezD.S., lecz dopiero w końcowej fazie procesu. Jego zeznania były obszerne, szczegółowe i poparte materiałem fotograficznym.
Podsumowując należy stwierdzić, że skarżący wykazali jedynie to, że fałszywe zeznania złożył świadekA. T.. W dalszej kolejności należało zatem dokonać oceny, jaki wpływ miały zeznania świadkaA. T.na wydanie wyroku w sprawie objętej skargą. Jedynie stwierdzenie, że ich treść przesądziła o prawomocnym rozstrzygnięciu w sprawie mogłaby spowodować uwzględnienie skargi.
Analiza treści uzasadnień orzeczeń sądów obu instancji w sprawie I C 38/11 ( Ca 171/12) wskazuje, że zeznaniaA. T.nie miały kluczowego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Owszem Sądy obdarzyły je walorem wiarygodności, ale ich treść nie przesądziła o treści wyroku. Zeznania tego świadka były zbieżne z zeznaniami innych osób przesłuchanych na wniosek powódki a zeznania wszystkich tych osób Sądy obu instancji oceniły jako wiarygodne z tego powodu, że znalazły potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dokumentach, w tym licznych fotografiach oraz w dokumentach w postaci opinii biegłego i pisma(...)ze sprawy związkowej I Ns 484/86. Podkreślenia wymaga, że Sąd Rejonowy dokonał szczegółowej i obszernej oceny wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie, i ocenę tę Sąd drugiej instancji zaaprobował. Z uzasadnień wyroku pierwszej i drugiej instancji wynika jednoznacznie, że decydujące w sprawie były dowody obiektywne, tj. zdjęcia, na podstawie których zweryfikowano wiarygodność zeznań świadków. Jak to często bywa zeznania świadków pozostawały w sprzeczności tzn. świadkowie przesłuchani na wniosek skarżących potwierdzali ich wersję stanu faktycznego, natomiast świadkowie przesłuchani na wniosekD.S.potwierdzili okoliczności przez nią wskazywane. Sądy obu instancji musiały ocenić wiarygodność zeznań obu grup świadków i wykorzystały w tym celu dowody obiektywne w postaci licznych zdjęć, złożonych do akt sprawy już po przesłuchaniu części świadków. Dowody te wykazały ewidentną fałszywość części twierdzeń świadków przesłuchanych na wniosek skarżących i zarazem potwierdziły prawdziwość zeznań świadkówD.S.. Okoliczność, żeA. T.przyznał się do kłamstwa nie daje podstaw do przyjęcia, że wszyscy pozostali świadkowi zeznawali nieprawdziwie. Jak wynika z jego zeznań w sprawie I C 6/17 był pełnomocnikiemD.S.i pod jej nieobecność zajmował się jej sprawami w Polsce. W sytuacji, gdyD. S. (1)na stałe mieszkała za granicą a do Polski przyjeżdżała okazjonalnie, miała niewątpliwie trudność w wykazaniu faktu korzystania ze służebności. Niewykluczone, że gdy powstał spór z małżonkamiP.i ci podnieśli, żeD. S. (1)nigdy nie korzystała ze służebności, to ona w akcie obrony przed tymi ewidentnie fałszywymi twierdzeniami zgodziła się na to, by na jej rzecz zeznawał takżeA. T.. Powyższe nie oznacza jednakże, że także pozostali świadkowie złożyli fałszywe zeznania. W ocenie Sądu Okręgowego, nawet gdyby wyeliminowaćz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie objętej skargą zeznania świadkaA. T., to ostateczne rozstrzygnięcie tej sprawy byłoby takie samo. Wersja zdarzeń przedstawiana przez skarżących i ich świadków w sprawie objętej skargą została uznana za niewiarygodną głównie z powodu dowodów obiektywnych w postaci zdjęć a nie z powodu zeznań świadkaA. T..
Podsumowując należy stwierdzić, że powołana w skardze podstawa wznowienia nie została wykazana, co uzasadnia oddalenie skargi na zasadzieart. 412 § 2 k.p.c.– o czym Sąd Okręgowy orzekł w jak w punkcie 1 sentencji.
O kosztach postępowania skargowego orzeczono w punkcie 2 sentencji na podstawieart. 102 k.p.c., zasądzając od skarżących na rzeczD. S. (2)jedynie część kosztów postępowania w kwocie 450 zł, a w pozostałym zakresie nie obciążając ich tymi kosztami, z uwagi na okoliczności faktyczne sprawy, tj. ujawnienie po latach, że jeden ze świadków zeznawał nieprawdę, co w ocenie Sądu Okręgowego dawało skarżący uzasadnione podstawy do zainicjowania przedmiotowego postępowania.

(...)