Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1168/18
Data wyroku: 2019-01-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Gerke, Leszek Matuszewski, Dariusz Śliwiński

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 stycznia 2019 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Piotr Gerke
Sędziowie:   SSO Leszek Matuszewski (spr.)
SSO Dariusz Śliwiński
Protokolant: st. prot. sąd.B. G.
Prokuratora Prokuratury RejonowejP.wP.M. J. (1)
po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019 r.
W. B. (1)
skazanego w sprawie o wyrok łączny
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto wP.
z dnia 8 października 2018 r. sygn. akt III K 334/18

1
Utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy.

2
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. J. (2)kwotę 147,60 zł (z VAT) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skazanemu w postepowaniu przed sądem II instancji.

3
Zwalnia skazanego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa wyłożonych kosztów postępowania odwoławczego.

SSO Leszek Matuszewski   SSO Piotr Gerke   SSO Dariusz Śliwiński

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto wP.wyrokiem łącznym z dnia 8 października 2018 roku, sygn. akt III K 334/18 wydanym wobecW. B. (1)skazanego prawomocnymi wyrokami:

I
Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2011 roku sygn. akt VI K 799/10 za przestępstwa zart. 178 a §1 k.k.iart. 244 k.k.popełnione w dniu 19 stycznia 2010 roku, 30 stycznia 2010 roku i 13 kwietnia 2010 roku na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności- kara odbyta w całości, orzeczono środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na 10 lat,

II
Sądu Rejonowego w Gostyniu z dnia 28 czerwca 2018 roku sygn. akt II K 167/17 za przestępstwo zart. 178 a § 4 k.k.popełnione w dniu 15 marca 2017 roku na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczono środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio,

III
Sądu Rejonowego Poznań Stare Miasto wP.z dnia 17 lipca 2017 roku sygn. akt III K 352/17 za przestępstwo zart. 178 a § 4 k.k.popełnione w dniu 16 stycznia 2017 roku na karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczono środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio.

1
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.połączył wymierzone wyrokami wskazanymi w punktach II I III kary pozbawienia wolności i wymierzył skazanemuW. B. (2)karę łączną 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 577 k.p.k.zaliczył na poczet orzeczonej kary łącznej okres rzeczywistego pozbawienia skazanego wolności w sprawie Sądu Rejonowego w Gostyniu II K 167/17 w okresie od 15 marca 2017 roku godz. 12:25 do dnia 16 marca 2017 roku godz. 12: 45 i od dnia 22 maja 2018 roku do nadal

3
na podstawieart. 90 § 2 k.k.połączył orzeczone wyrokami wskazanymi w pkt I, II, III zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych i orzekł zakaz dożywotni prowadzenia pojazdów mechanicznych

4
na podstawieart. 572 k.p.k.umorzył postępowanie w sprawie w pozostałym zakresie,

5
na podstawieart. 624 §1 k.p.k.zwolniono skazanego od zwrotu w całości na rzecz Skarbu Państwa wydatków, a na podstawieart. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychnie pobrano opłaty od orzeczonej kary łącznej.

6
Na podstawie § 17 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. J. (2)kwoty 147,60 zł brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu.

Z powyższym wyrokiem nie zgodził się:obrońca podsądnego, składając apelację. Obrońca skazanego zarzucił orzeczeniu między innymi obrazę przepisów postępowania tj.art. 92 k.p.k.orazart. 7 k.p.k., a także rażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej.
Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 1 poprzez wymierzenie jego mandantowi kary łącznej w wysokości najniższej granicy wymiaru pozbawienia wolności przy zastosowaniu pełnej absorpcji, tj. kary łącznej 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, a nadto o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postepowaniu odwoławczym, ponieważ nie zostały one opłacone nawet w części.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy skazanegoW. B. (1)nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie, wszechstronnie rozważył całokształt okoliczności mających znaczenie przy wydaniu wyroku łącznego i wydał na tej podstawie słuszne rozstrzygnięcie, uwzględniające wszystkie ustawowe dyrektywy wymiaru kary łącznej. Także uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania określone wart. 424 k.p.k., co umożliwia jego instancyjną kontrolę. Wywody apelującego nie zdołały w żadnym stopniu podważyć prawidłowości rozumowania Sądu I instancji.
Apelujący nie ma racji, zarzucając karze łącznej wymierzonej podsądnemu rażącą surowość. Kara wobec określonej osoby jest karą niewspółmiernie surową wówczas, gdy sąd wymierzając ją nie uwzględnił okoliczności wiążących się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru, czyli wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego zostały przekroczone (zob. wyrok SA w Poznaniu z 22 VI 1995 r. II Akr 178/95 Prok. I Pr. 1996/2-3/25). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
Kara 2 lat i 7 miesięcy stanowi umiarkowaną represję prawnokarną wymierzonąW. B. (2).
Sąd Okręgowy słusznie oparł wymiar kary łącznej na zasadzie asperacji ( łączącej w sobie elementy absorpcji oraz kumulacji). Dyrektywa ta z jednej strony pozwala bowiem uniknąć nieuzasadnionego premiowania sprawcy popełniającego kilka przestępstw, do czego prowadzi dyrektywa absorpcji oznaczająca w istocie wymiar kary za jedno z pozostających w zbiegu przestępstw oraz praktyczną bezkarność w zakresie pozostałych, z drugiej strony pozwala zaś uniknąć konsekwencji w postaci kumulacji dolegliwości wynikającej z orzeczonych kar jednostkowych, a tym samym naruszenia zasad racjonalności wymiaru kary, do czego prowadzi oparcie wymiaru kary łącznej na dyrektywie kumulacji.
Obrońca jest w błędzie, że w niniejszej sprawie przy wymiarze sankcji łącznej należało zastosować zasadę pełnej absorpcji. Zasada ta może znaleźć zastosowanie jedynie w tych wypadkach, gdy zachodzi ścisły związek podmiotowy i przedmiotowy między pozostającymi w zbiegu przestępstwami. Przez związek ten rozumie się przede wszystkim podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw, motywację oraz czas popełnienia każdego z nich”( wyrok SA w Krakowie z 2 lipca 1992r. II Akr 117/92, KZS 1992, z 3-9, poz. 50). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Autor apelacji nie ma racji, że podłoże alkoholowe popełnienia występków osądzonych prawomocnie w postępowaniach II K 167/17 i III K 352/17 przemawia za orzeczeniem wobec oskarżonego najniższej kary. W realiach niniejszej sprawy jest to dalece niewystarczające. To, że popełnił powyższe przestępstwa w stanie nietrzeźwości stanowi jedną z kilku okoliczności, przemawiających za ustaleniem bliskiego związku przedmiotowego i podmiotowego.
Zważyć należy, że podsądny popełnił prawomocnie osądzone przestępstwa popełnione w dniu 16 stycznia 2017 roku wP.( skazanie w sprawie III K 352/17, k. 51) oraz w dniu 15 marca 2017 roku wG.( skazanie w sprawie II K 167/17, k. 52). Dzieli je zatem odstęp czasowy dwóch miesięcy. Zostały nadto popełnione w oddalonych od siebie miejscowościach.
Podsądny był nadto karany za popełnienie stosunkowo dokuczliwych przestępstw. Popełnienie więcej niż dwóch przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy pełnej absorpcji ( wyrok S.A. w Łodzi z dnia 20.09.2001r., sygn. akt II AKa 154/01, Prok. i Pr. 2002/4/26 ). Skazany jest osobą, którą obrał popełnienia przestępstw, jako sposób życia, co obrazuje jego bogata karta karna ( k. 15-16). Wobec osób tego pokroju należy tak kształtować represję prawnokarną, aby nie była odebrana jako pobłażliwa.
Nie jest tak, aby opinia z zakładu karnego przemawiała za orzeczeniem wobec skazanego kary łącznej w najniższym wymiarze. Opinia o skazanym jest przeciętna. Co istotne,W. B. (1)deklaruje przynależność do podkultury przestępczej, a zatem z założenia kontestuje porządek prawny i elementarne normy moralne uznane w społeczeństwie. Nie wykazuje nadto krytycznego stosunku do popełnionych przestępstw ( k.24). Z tych powodów trudno uznać, aby podsądny osiągnął spektakularne sukcesy w procesie resocjalizacji. Podsądny musi być nadal poddawany oddziaływaniom resocjalizacyjnym w warunkach penitencjarnych i to w wymiarze wskazanym przez Sąd I instancji.
Niczego nie zmienia to, że podsądny jest osobą uzależnioną od alkoholu i deklaruje chęć poddania się leczeniu. Należy podkreślić, że skazany może odbywać tego rodzaju terapię w warunkach izolacyjnych. Jak dotąd spożywanie alkoholu nie powstrzymało skazanego od popełnienia przestępstw pod jego wpływem i podjęcia stosownej krytycznej refleksji. Jeśli podsądny rzeczywiście chce uwolnić się od nałogu alkoholowego, wówczas rozpocznie oferowaną mu terapię w warunkach penitencjarnych.
Z tych wszystkich powodów kara 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności utrzymuje się w granicach sądowej swobody wymiaru kary łącznej .
Również pozostałe rozstrzygnięcia, jako odpowiadające prawu zostały zaakceptowane przez Sąd II instancji.
Z uwagi na złą sytuację majątkową skazanego pozbawionego obecnie wolności Sąd Okręgowy na podstawieart. 626 k.p.k.,art. 636 k.p.k.zwolnił skazanego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa wyłożonych kosztów postępowania odwoławczego.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy:

1
Utrzymał w mocy zaskarżony wyrok,

2
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. J. (2)kwotę 147, 60 złotych ( w tym VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

3
Zwolnił skazanego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa wyłożonych kosztów postępowania odwoławczego.

SSO Leszek Matuszewski SSO Piotr Gerke SSO Dariusz Śliwiński