Sąd Okręgowy w Warszawie
XXV Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XXV C 1368/19
Data wyroku: 2020-08-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Tomasz Gal
Podstawa prawna: art. 69 prawa bankowego

Sygn. akt XXV C 1368/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 sierpnia 2020 roku
Sąd Okręgowy w Warszawie XXV Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący sędzia Tomasz Gal
Protokolant: Paulina Woźnica
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2020 roku w Warszawie
sprawy z powództwa(...) S.A.wW.
przeciwkoA. L.
o zapłatę

1
zasądza odA. L.na rzecz(...) S.A.wW.kwotę 65.421,24 zł (sześćdziesiąt pięć tysięcy czterysta dwadzieścia jeden złotych, 24/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 lipca 2019 r. do dnia zapłaty,

2
oddala powództwo w pozostałym zakresie,

3
ustala, że powód wygrał niniejszy spór w 84,65 %, a pozwana wygrała go w 15,35 %, pozostawiając szczegółowe wyliczenie kosztów procesu referendarzowi sądowemu.

Sygnatura akt XXV C 1368/19

UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym w dniu 10 kwietnia 2019 r. do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie, powód(...) S.A.wW.wniósł przeciwkoA. L.powództwo o zapłatę w elektronicznym postępowaniu upominawczym, żądając od pozwanej zapłaty kwoty 85.411,81 zł, w tym kwoty 78.998,55 zł z tytułu kapitału z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 lutego 2019 r. do dnia zapłaty, kwoty 1.948,58 zł tytułem odsetek umownych w wysokości 9,11 % w skali roku liczonych za okres od dnia 13.10.2017 r. do 17.07.2018 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty, kwoty 4.464,68 zł tytułem odsetek umownych w wysokości 9,11 % w skali roku za okres od 18.07.20918 r. do 13 lutego 2019 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10.04.2019 r. do dnia zapłaty, a także o zasądzenie poniesionych przez stronę powodową kosztów procesu.
W uzasadnieniu powód wskazał, że strony w dniu 23 czerwca 2015 r. zawarły umowę kredytu. Pozwana jako kredytobiorca nie wykonała zobowiązania w zakresie spłaty wierzytelności (k. 4 – 10).
Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 29 maja 2019 r. przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie (k. 11).
Powód w piśmie z dnia 26 sierpnia 2019 r. dokonał modyfikacji zadania pozwu w ten sposób, że cofnął pozew w zakresie kwoty 17.334 zł żądanej z tytułu kapitału (k. 29).
Postanowieniem z dnia 11 września 2019 r. Sąd umorzył postępowanie w zakresie w jakim zostało ono cofnięte przez powoda (k. 111).
Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 11 września 2019 r. Sąd orzekł zgodnie z podtrzymanym żądaniem pozwu (k. 106).
Pozwanawniosła w terminie sprzeciw od nakazu zapłaty, który zaskarżyła w całości i wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwana zaprzeczyła, aby powód posiadał wobec niej wymagalną wierzytelność z tytułu umowy kredytu. Pozwana podniosła, iż nie otrzymała z banku wezwania do zapłaty ani też oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu, co oznacza że wierzytelność wynikająca z umowy nie stała się natychmiast wymagalna. Ponadto pozwana wskazała, że w dniu 1 marca 2019 r. powód przedstawił pozwanej propozycje zawarcia ugody, która pozwana podpisała i odesłała powodowi w dniu 7 marca 2019 roku. Powód także podpisał te ugodę i odesłał jej wraz z pismem z dnia 6 maja 2019 roku. Jednocześnie pozwana podkreśliła, że uiściła na rzecz banku kwotę 17.334 zł, zakwestionowała wysokość wierzytelności żądanej przez powoda, w tym zakwestionowała wiarygodność wyciągu z ksiąg banku przedstawionego przez powoda (k. 114 i nast.).
Powódpodtrzymał stanowisko w piśmie z dnia 13 marca 2020 r. (k. 138 i nast.).
Powódw piśmie z dnia 24 kwietnia 2020 r. podał, że kwota zadłużenia wskazana w zawartej przez strony ugodzie została ustalona według stanu na dzień 3 października 2018 r., że ugoda ta została podpisana przez pozwaną w dniu 7 marca 2019 r., a przez pełnomocnika powoda w dniu 6 maja 2019 r., że po dniu 3 października 2018 r. pozwana uiściła na rzecz powoda łącznie kwotę 18.900 zł, którą powód zaliczył na poczet spłaty zaległego kapitału (k. 147 i nast.).
Pozwanaw piśmie nadanym dnia 28 maja 2020 r. podtrzymała stanowisko w sprawie (k. 174).
Na podstawie przedstawionego materiału dowodowegoSąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 22 czerwca 2015 r. pomiędzy(...) S.A.wW.jako kredytodawcą aA. L.jako kredytobiorcą została zawarta umowa kredytu gotówkowego konsumpcyjnego na kwotę 127.648,72 zł na okres do dnia 10 lipca 2022 roku (k. 33 i nast.).
Pismem z dnia 11 stycznia 2018 r. pozwana została wezwana przez bank do uiszczenia zaległości w kwocie 3.841,21 zł (k. 57, 141).
Pismem z dnia 13 marca 2018 r. pozwana została wezwana przez bank do uiszczenia zaległości w kwocie 4.738,21 zł z informacją, ze brak zapłaty spowoduje możliwość wypowiedzenia umowy (k. 36 v. – 40).
W piśmie z dnia 12 kwietnia 2018 r. bank złożył pozwanej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu z informacją o postawieniu całości zobowiązania w stan natychmiastowej wykonalności, wskazując że na dzień 12 kwietnia 2018 r. wynosi ono 93.660,38 zł (k. 58 v.).
W dniu 1 marca 2019 r. pozwana otrzymała od banku treść ugody z dnia 3 października 2018 r., którą podpisała w dniu 7 marca 2019 r. i odesłała do banku celem jej podpisu przez bank.
Dnia 6 maja 2019 r. pod ugodą złożył podpis pełnomocnik banku i odesłał powódce ugodę zawierającą podpisy obu stron (k. 120 – pismo, k. 148 – okoliczność przyznana przez powoda).
Zgodnie z w/w ugodą strony ustaliły, że zobowiązanie pozwanej wobec banku na dzień zawarcia ugody wskazany w ugodzie jako 3 października 2018 r. wynosi kwotę 84.321,24 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi liczonymi od kwoty kapitału od dnia następnego po dniu zawarcia ugody, wskazując że na kwotę 84.321,24 zł składa się kwota 80.654,55 zł z tytułu kapitału, a pozostała część zobowiązania stanowią odsetki ustawowe (1.948,58 zł) i odsetki umowne (1.808,11 zł). Pozwana jako dłużnik uznała tę wierzytelność w całości (par. 1 ugody – k. 122).
Strony ugody ustaliły, że splata w/w zadłużenia będzie polegać na tym, że pozwana będzie uiszczać miesięczne raty w kwocie po 2.700 zł do 20 dnia każdego miesiąca począwszy od października 2018 r. (paragraf. 2 ugody – k. 122).
Jednocześnie strony ustaliły, że w przypadku uchybienia przez pozwaną wpłaty w wysokości i/lub terminie wynikających z treści w/w ugody, całość zobowiązania w wysokości wskazanej w par. 1 ust. 1 ugody stanie się natychmiast wymagalna wraz z należytymi odsetkami liczonymi do dnia zapłaty oraz kosztami zgodnie z postanowieniami umowy, o których mowa w par.1 ust. 1. Dłużnik zobowiązany będzie spłacić całość zobowiązania w wysokości wskazanej w par. 1 ust. 1 wraz z odsetkami umownymi naliczonymi od dnia zawarcia ugody do dnia spłaty zobowiązania bez konieczności dodatkowego wezwania go o powyższe przez wierzyciela (k. 123 – par. 4 ugody).
Strony ustaliły także, że spłata zadłużenia, o którym mowa w par. 1 ust. 1 ugody wyczerpywać będzie wszelkie zobowiązania wobec dłużnika z tytułu umowy kredytu oraz że ugoda ta nie stanowi odnowienia zobowiązania (k. 123 – par. 5 i 6 ugody).
Po dniu 3 października 2018 r. pozwana dokonała wpłat na rzecz powoda na poczet spornej umowy w łącznej kwocie 18.900 zł, którą wierzyciel zaliczył na poczet spłaty kapitału (k. 148 – okoliczność przyznana przez powoda).
Sąd dokonał następującej oceny dowodów:
Sąd co do zasady uznał za wiarygodne źródło dowodowe dokumenty przedstawione przez strony – w zakresie w jakim miały one charakter bezsporny.
Powyższa ocena nie dotyczy jedynie wyciągu z ksiąg banku przedstawionego przez powoda, ponieważ pozwana zakwestionowała jego wiarygodność, a dokument ten ma charakter dokumentu prywatnego i pochodzi od strony procesu bezpośrednio zainteresowanej jego wynikiem.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Powództwo zasługuje jedynie na częściowe uwzględnienie.
W pierwszym rzędzie należy podnieść, że ostatecznie powód tak sformułował żądanie pozwu, iż wniósł o zasądzenie od pozwanej kwoty 68.077,81 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 61.664,55 zł (kapitał) od dnia 14 lutego 2019 r. do dnia zapłaty i od kwoty 6.413,26 zł (zsumowane odsetki umowne) od dnia 10 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty.
Należy podkreślić, że jest w sprawie bezsporne, że strony zawarły umowę kredytu, którą pozwana przestała wykonywać nie uiszczając od pewnego momentu rat kredytowych. Z tego względu powód skierował do pozwanej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu, a następnie strony zawarły ugodę dotyczącą wierzytelności wynikającej z tej umowy kredytu.
W ocenie Sądu w tym stanie rzeczy wysokość zobowiązania pozwanej wobec powoda z tytułu przedmiotowej umowy kredytu powinna zostać obliczona na podstawie bezspornej treści zawartej ugody.
Jak wynika z treści ugody zobowiązanie pozwanej wobec banku na dzień zawarcia ugody wskazany w ugodzie jako 3 października 2018 r. wynosiło kwotę 84.321,24 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi liczonymi od kwoty kapitału od dnia następnego po dniu zawarcia ugody, przy czym na kwotę 84.321,24 zł składała się kwota 80.654,55 zł z tytułu kapitału, a pozostała część zobowiązania stanowiły odsetki ustawowe (1.948,58 zł) i odsetki umowne (1.808,11 zł). Należy podkreślić, że pozwana jako dłużnik uznała tę wierzytelność w całości.
Zdaniem Sądu wobec braku innego rodzaju dalszych ustaleń pomiędzy stronami, to treść w/w ugody wyznacza treść zobowiązania pozwanej wobec banku. Dla ustalenia ile aktualnie wynosi zobowiązanie istotne jest ustalenie w jakiej wysokości pozwana zaspokoiła powoda po dniu 3 października 2018 roku.
Okoliczność ta ma znaczenie z dwóch względów, po pierwsze pozwala na określenie aktualnego zakresu zobowiązania, a po drugie pozwala na ustalenie czy pozwana naruszyła postanowienia ugody.
Z dokonanych w tym zakresie ustaleń wynika, że zakres tego zaspokojenia wyniósł łącznie kwotę 18.900 zł, a pozwana naruszyła postanowienia ugody z dniem 21 lipca 2019 r., albowiem nie uiściła ustalonej w ugodzie raty za miesiąc lipiec 2019 roku.
Mając na uwadze fakt, że ugoda została podpisana przez pozwaną w dniu 7 marca 2019 r., a przez powoda w dniu 6 maja 2019 r., skuteczność jej obowiązywania należy liczyć dopiero od dnia 6 maja 2019 r. (data podpisania umowy przez bank - jako drugą stronę umowy) i dopiero od tej daty można uznać, że na pozwanej spoczywał obowiązek uiszczania rat wskazanych w par. 2 ust. 3 ugody. Samo oznaczenie daty października 2018 r. w projekcie ugody należy uznać za okoliczność bez znaczenia z punktu widzenia daty początkowej wywołania skutku prawnego zawarcia ugody. W tym zakresie istotnym było kiedy strony podpisały faktycznie ugodę, a bezspornie stało się to ostatecznie w dniu 6 maja 2019 roku. W szczególności pozwana nie mogła zaciągnął skutecznego zobowiązania określonego literalnie w par. 2 ust. 3 ugody z mocą wsteczną, tj. od października 2018 r., albowiem byłoby to niewykonalne z uwagi na naturalny upływ czasu i nieodwracalność tego zdarzenia. Pozwana nie byłaby w stanie uiścić w maju 2019 r. w terminie rat mających być płatnymi już od października 2018 roku. Z tego względu należało przyjąć, ze strony podpisując ugodę w maju 2019 r. z natury rzeczy godziły się na to , że termin płatności określony w par. 2 ust. 3 ugody rozpoczyna się dopiero do daty faktycznego zawarcia ugody. Każda odmienna wykładnia pozostawałaby w sprzeczności z logiką.
Wobec naruszenia przez pozwaną postanowień ugody dla ustalenia zakresu zobowiązania pozwanej wobec banku znajduje zastosowanie treści paragrafu 4 ugody, zgodnie z którym w przypadku uchybienia przez pozwaną wpłaty w wysokości i/lub terminie wynikających z treści w/w ugody, całość zobowiązania w wysokości wskazanej w par. 1 ust. 1 ugody stanie się natychmiast wymagalna wraz z należytymi odsetkami liczonymi do dnia zapłaty oraz kosztami zgodnie z postanowieniami umowy, o których mowa w par.1 ust. 1. Dłużnik zobowiązany będzie spłacić całość zobowiązania w wysokości wskazanej w par. 1 ust. 1 wraz z odsetkami umownymi naliczonymi od dnia zawarcia ugody do dnia spłaty zobowiązania bez konieczności dodatkowego wezwania go o powyższe przez wierzyciela.
W realiach niniejszej sprawy, powyższe oznacza, że z dniem 21 lipca 2019 r. (naruszenia ugody) całe zobowiązanie określone w treści par. 1 ust. 1 ugody stało się natychmiast wymagalne bez obowiązku dodatkowego wzywania do zapłaty dłużnika, przy czym od wierzytelności wskazanej w par. 1 pkt 1 ugody należy odliczyć te kwoty, które pozwana uiściła na rzecz powoda po dniu 3 października 2018 roku.
Aktualnie zobowiązanie pozwanej wobec banku wynosi zatem kwotę 65.421,24 zł (84.321,24 zł – 18.900 zł = 65.421,24 zł).
Zgodnie z przepisemart. 451 par.1 kcwierzyciel jest uprawniony do zaliczenia kwot wpłaconych przez pozwaną w pierwszym rzędzie na poczet zalegających świadczeń głównych.
W ocenie Sądu brak jest podstaw do doliczania do kwoty 84.321,24 zł kwoty stanowiącej odsetki umowne, o których mowa w par. 1 ust. 1 ugody i w par. 4 ugody, albowiem ugoda nie określa ich wysokości, zatem postanowienia umowne w tym zakresie należy uznać za bezskuteczne, albowiem nie pozwalają one na obliczenie wysokości tych odsetek umownych. W tym zakresie bez znaczenia jest zwrot zawarty w par. 4 ugody „zgodnie z postanowieniami umowy, o których mowa w par. 1 ust. 1”, albowiem w par. 1 ust. 1 ugody brak jest wskazania postanowień umownych, które określałyby wysokość tych odsetek. Zdaniem Sądu przyjęcie odmiennego poglądu byłoby nieuzasadnione także z tego względu, że niedookreślenie postanowień ugody w tym zakresie działałoby na niekorzyść pozwanej, która w spornej relacji prawnej występowała w charakterze konsumenta.
Natomiast powodowi należ się odsetki ustawowe za opóźnienie na podstawieart. 481 kcod dnia 21 lipca 2019 r., czyli od dnia, w którym pozwana naruszyła postanowienia ugody, albowiem zgodnie z paragrafem 4 ugody pozwana jako dłużnik w przypadku naruszenia ugody zobowiązana jest spłacić całość zobowiązania bez konieczności dodatkowego wezwania jej o powyższe przez wierzyciela.
O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 i § 3 k.p.c.Zgodnie z jego treścią strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Sąd zastosował zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów określoną wart. 100 kpc, albowiem powód wygrał spór jedynie w części, a mianowicie w 76,59 % (powód domagał się w pozwie zasądzenia kwoty 85.411,81 zł, a została zasądzona kwota 65.421,24 zł). Zdaniem Sądu powód powinien zostać uznany za stronę przegrywającą spór także w zakresie w jakim powód dokonał częściowego cofnięcia pozwu w zakresie kwoty 9.200 zł, albowiem kwota ta została uiszczona przez pozwaną bezspornie przed dniem wytoczenia powództwa. W pozostałym zakresie (8.134 zł) powód dokonał cofnięcia pozwu w związku z faktem dokonania płatności przez pozwaną w toku procesu i w tym zakresie powód nie może być uznany za stronę przegrywającą spór (k. 29). Powyższe oznacza, że powód wygrał spór jedynie w części, a mianowicie w 84,65 % (powód domagał się zasądzenia kwoty 77.277,81 zł (85.411,81 zł – 8.134 zł), a została zasądzona kwota 65.421,24 zł). Na podstawieart. 108 kpcSąd pozostawił obliczenie kosztów procesu referendarzowi sądowemu.
Mając na uwadze całokształt poczynionych powyżej rozważań Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.