Sąd Rejonowy w Tychach
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI GC 1481/18
Data wyroku: 2019-01-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jolanta Brzęk
Słowa kluczowe: Ubezpieczenie OC
Podstawa prawna: 822 k.c.
Teza: zasądza

Sygn. akt VI GC 1481/18/3

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 stycznia 2019 r.
Sąd Rejonowy w Tychach Wydział VI Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Jolanta Brzęk
Protokolant: sekretarz sądowy Monika Kucharczyk
po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019 r. w Tychach
na rozprawie
sprawy z powództwa:
(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwT.
przeciwko:
(...) S.A.wS.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanego(...) S.A.wS.na rzecz powoda(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwT.kwotę 222,00 zł (dwieście dwadzieścia dwa złote) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 22 lipca 2017 roku do dnia zapłaty;

2
oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 94,25 zł (dziewięćdziesiąt cztery złote dwadzieścia pięć groszy) tytułem stosunkowego rozdzielenia kosztów.

SSR Jolanta Brzęk
Sygn. akt VI GC 1481/18/3

UZASADNIENIE
Powódka(...) sp. z o.o.wT.pozwem z dnia 28 marca 2018 r. wniosła o zasądzenie od pozwanej(...) S.A.wS.kwoty 1 008,11 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 22 lipca 2017 roku do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że wskutek zdarzenia z dnia 21 czerwca 2017 r. uległ uszkodzeniu samochód markiO. (...)onr rej. (...). Ubezpieczycielem od odpowiedzialności cywilnej sprawcy kolizji drogowej była pozwana. Poznawana sporządziła kosztorys naprawy szacując wysokość szkody na kwotę 680,30 zł brutto. Powódka zleciła sporządzenie kalkulacje kosztów naprawy, w której koszt naprawy określono na kwotę 4 358,58 zł brutto. Pozwana wypłaciła na rzecz powoda odszkodowanie w łącznej kwocie 3 964,73 zł. Koszt naprawy uszkodzonego pojazdu wyniósł 4 972,84 zł. Powódka wskazała, że na dochodzoną pozwem kwotę składa się koszt naprawy uszkodzonego pojazdu pomniejszony o wypłacone odszkodowanie.
W dniu 31 sierpnia 2018 roku Sąd Rejonowy w Tychach Wydział VI Gospodarczy wydał w sprawie VI GNc 194/18 nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.
W częściowym sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana(...) S.A.wS.wniosła o oddalenie powództwa ponad kwotę 393,11 zł oraz o zasądzenie od powódki kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwana zakwestionowała zasadność zwrotu kosztów sporządzenia kosztorysu naprawy uznając je za niemieszczące się w granicach normalnych następstw zdarzenia wyrządzającego szkodę.
Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:
Dnia 21 czerwca 2017 r. uległ uszkodzeniu samochód markiO. (...)onr rej. (...)będący własnością poszkodowanejK. S.. Ubezpieczycielem od odpowiedzialności cywilnej sprawcy kolizji drogowej była pozwana.
Dowód: kopia dowodu rejestracyjnego (k. 23-24), oświadczenie (k. 25), akta szkody na płycie CD (k. 65).
Powódka dnia 10 sierpnia 2017 r. wystawiła na rzecz poszkodowanej fakturę VAT opiewającą na kwotę 4 972,84 zł brutto. Wystawiona faktura obejmowała koszt naprawy uszkodzonego pojazdu w łącznej kwocie 4 357,84 zł oraz koszt sporządzenia kosztorysu naprawy w kwocie 615 zł.
Dowód: pełnomocnictwo (k. 26), oświadczenie (27, 28), zlecenie naprawy pojazdu (k. 29), faktury VAT (k. 43-45), kosztorys (k. 37-38), certyfikat (k. 51-52).
W dniu 10 sierpnia 2017 r. poszkodowanaK. S.oraz powódka zawarły umowę cesji wierzytelności zgodnie, z którą cedent przelał na cesjonariusza swoją wierzytelność z tytułu szkody powstałej w wyniku zdarzenia z dnia 21 czerwca 2017 r.
Dowody: umowa cesji wierzytelności (k. 50).
Wezwaniem do zapłaty z dnia 20 marca 2018 r. powódka wezwała pozwaną od zapłaty kwoty 2 324,33 zł.
Dowód: wezwanie do zapłaty (k. 46), potwierdzenie nadania (k. 47).
Pozwana przyznała powódce odszkodowanie w łącznej kwocie 4 358,58 zł tytułem zwrotu kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu.
Dowód: potwierdzenie przelewu (k. 42, 49), pismo pozwanej (k. 48), mail (k. 64), kalkulacja naprawy (k. 30-36), kosztorys z naniesionymi poprawkami (k. 39-40).
Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne oparto o dokumenty, które pod względem treści i formy nie budzą wątpliwości. Sąd uznał je za wiarygodne w całości.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo wytoczone w niniejszej sprawie zasługiwało na uwzględnienie w części.
W niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdują przepisy odpowiedzialności deliktowej zart. 415 k.c., do której przesłanek należą zdarzenie, z którym system prawny wiąże odpowiedzialność na określonej zasadzie, oraz szkoda i związek przyczynowy między owym zdarzeniem a szkodą. Przy ustalaniu odpowiedzialności z tytułu czynów niedozwolonych znajdują zastosowanie przepisy ogólne dotyczące związku przyczynowego, szkody i sposobów jej naprawienia (art. 361-363 k.c.).
Zgodnie zart. 436 § 2 k.c.w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych.
Podnieść należy, że w myśl obowiązujących przepisówkodeksu cywilnegowierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania (art. 509 § 1 k.c.). Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (art. 509 § 2 k.c.). Celem i skutkiem przelewu wierzytelności jest przejście na nabywcę ogółu uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. W takim wypadku stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie, a zmienia się osoba uczestnicząca w nim po stronie wierzyciela. W razie podjęcia kroków celem wyegzekwowania należności, warunkiem otrzymania należności przez nabywcę wierzytelności jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi.
W ocenie Sądu powódka w należyty sposób wykazała, iż skutecznie nabyła przedmiotową wierzytelność od poszkodowanej.
Zgodnie zart. 822 §1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem, których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Przy tym §4 cytowanego przepisu przewiduje, że uprawniony do odszkodowania może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.
Zart. 361 § 1 i 2 k.c.wynika zasada pełnego odszkodowania w granicach adekwatnego związku przyczynowego. Zobowiązany do naprawienia szkody ponosi więc odpowiedzialność za wszystkie normalne następstwa zdarzenia, pozostające z tym zdarzeniem w adekwatnym związku przyczynowym.
Zgodnie zart. 9 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. 2013.392 ze zm.), umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje odpowiedzialność cywilną podmiotu objętego obowiązkiem ubezpieczenia za szkody wyrządzone czynem niedozwolonym oraz wynikłe z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie sprzeciwia się to ustawie lub właściwości (naturze) danego rodzaju stosunków.
Na podstawie art. 34 ust. 1 powołanej ustawy można ustalić, że z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Podobnie jak w przypadku wszystkich rodzajów ubezpieczeń OC, zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń za powstałą szkodę jest uzależniony od zakresu odpowiedzialności ubezpieczonego - posiadacza lub kierującego pojazdem. Zakład ubezpieczeń zamiast niego naprawia wyrządzone szkody. Odszkodowanie ubezpieczeniowe ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem. Jego wysokość (o ile nie przekracza kwoty sumy gwarancyjnej) winna odpowiadać wysokości odszkodowania należnego od ubezpieczonego na podstawie ogólnych zasad odpowiedzialności, zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania. Poszkodowany jest uprawniony do odszkodowania w pełni pokrywającego szkodę wyrządzoną ruchem pojazdu mechanicznego. Obejmuje ono zarówno straty, jak i korzyści, które poszkodowany mógłby osiągnąć, gdyby nie wyrządzono mu szkody. Nie ma również znaczenia, czy jest to wywołana wypadkiem pojazdu mechanicznego szkoda na osobie (uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia lub śmierć) czy też szkoda na mieniu (utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia).
Wobec zaskarżenia przez pozwaną nakazu zapłaty ponad kwotę 393,11 zł, pomiędzy stronami sporną częścią roszczenia odszkodowawczego pozostała jedynie zasadność naliczenia kosztów sporządzenia prywatnego kosztorysu naprawy.
W zakresie zasadności i wysokości żądanych przez powódkę kosztów sporządzenia kosztorysu naprawy, to w ocenie Sądu na tle stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, zgodzić należy się z istnieniem adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem - kolizją drogową, a szkodą w postaci, nie tylko wydatków związanych z naprawą uszkodzonego pojazdu, ale i kosztów sporządzenia kosztorysu naprawy (art. 361 k.c.). W sytuacji, gdy zakład ubezpieczeń zaprzecza swojemu obowiązkowi wypłaty pełnej wysokości odszkodowania, strona poszkodowana niejako zmuszona zostaje do poparcia swoich roszczeń za pomocą opinii podmiotów, które profesjonalnie zajmują się kwestia ustalania kosztów naprawy.
W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy koniecznym było więc przed wystąpieniem z powództwem zwrócenie się do osoby posiadającej wiedzę fachową o wydanie odpowiedniej ekspertyzy, w oparciu o którą powódka była w stanie określić wysokość wierzytelności, a w konsekwencji oznaczyć wysokość żądania pozwu. Koszt sporządzenia kosztorysu stanowi obecnie stratę w majątku powódki, która pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z działaniem sprawcy polegającym na spowodowaniu szkody i odmowie zakładu ubezpieczeń wypłacenia pełnej wysokości odszkodowania poszkodowanej (por. glosa E. Tomaszewskiej do uchwały SN z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt III CZP 24/04).
Należy jednak mieć na uwadze, że na dłużniku ciąży obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela (uchwała SN z dnia 17.11.2011 r., akt III CZP 5/11, OSNC 2012/3/28, LEX nr 1011468).
Z doświadczenia życiowego Sądu prowadzącego liczne postępowania, przedmiotem których jest kwestia kosztów sporządzania prywatnych opinii w zakresie ustalania kosztów naprawy uszkodzonych pojazdów, wiadomym jest, że ustalony przez powódkę koszt sporządzenia prywatnej ekspertyzy jest rażąco zawyżony. Zgodnie z wiedzą Sądu z informacji uzyskanej od biegłego sądowego, koszt wykonania kalkulacji wA.wynosi 28 zł netto, koszt miesięcznej licencji wynosi 180 zł netto, natomiast koszt sprawdzenia VIN wynosi 14 zł netto. Wobec powyższego w ocenie Sądu koszt sporządzenia prywatnej kalkulacji nie powinien przekroczyć kwoty 222 zł, gdyż zasądzenie wyższej kwoty prowadziłoby do nadmiernego rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej ubezpieczyciela.
Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie 1 sentencji wyroku zasądził pod pozwanej na rzecz powódki kwotę 222 zł.
O odsetkach Sąd orzekł na podstawieart. 481 k.c.w zw. zart. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz.U. 2003 r. Nr 124, poz. 1152 ze zm.). Zgodnie zart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnychzakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Powódka domagała się odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 22 lipca 2017 r. a żądanie to pozostawało uzasadnione w świetle powołanych przepisów.
W związku z uznaniem przez Sąd dochodzonego roszczenia w części tj. w kwocie 222 złotych, Sąd oddalił powództwo w zakresie pozostałej kwoty, tj. 393 złotych oraz dochodzonych od tej kwoty odsetek orzekając o tym w punkcie 2 sentencji wyroku.
Zgodnie zart. 100 k.p.c.w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Na łączną kwotę kosztów postępowania strony powodowej złożyły się kwoty: 51 złotych tytułem opłaty od pozwu, 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa oraz 270 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego ustalona zgodnie z §2 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) co daje łączną kwotę 338 zł. Na koszty procesu strony pozwanej składały się kwoty 17 zł z tytułu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, oraz omyłkowo doliczony koszt zastępstwa procesowego strony pozwanej w kwocie 270 zł, co dało łączną kwotę 287 zł. Prawidłowy koszt poniesiony przez stronę pozwaną wynosi 17 zł, ponieważ pozwana spółka nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego czyli adwokata lub radcę prawnego. W związku z powyższym łączny koszt procesu wyniósł 355 zł. Powódka utrzymała się ze swoim żądaniem w 61 %, a zatem powinna ponieść 39 % kosztów procesu. (355 zł x 39 % = 138,45 zł). Powódka poniosła koszt w wysokości 338 zł a zatem różnicę (338 zł – 138,45 zł = 199,55 zł) powinna zwrócić jej pozwana o czym orzeczono w 3 punkcie sentencji wyroku po sprostowaniu.
SSR Jolanta Brzęk