Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 104/19
Data wyroku: 2020-03-10 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: sędzia

Sygn. akt: I Ns 104/19

POSTANOWIENIE
Dnia 10 marca 2020 roku
Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Wioletta Łopatowska-Bąkiewicz

Protokolant:

sekretarz sądowy Krzysztof Kordas

po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2020 roku w Golubiu-D.na rozprawie
sprawy z wniosku:
S. J.prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą(...)Firma Hurt (...);(...)wT.
z udziałem:
Gminnej Spółdzielni (...)wC.z siedzibą wE.w likwidacji, GminyC.
o zasiedzenie
postanawia:

1
oddalić wniosek,

2
ustalić, iż strony ponoszą koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.

sędzia
Wioletta Łopatowska-Bąkiewicz
Sygn. akt I Ns 104/19

UZASADNIENIE
WnioskodawcaS. J.we wniosku z dnia 17 lipca 2019 roku wniósł o stwierdzenie, że uczestnikGminna Spółdzielnia (...)wC.z siedzibą wE.w likwidacji nabyła z dniem 25 czerwca 2017 roku przez zasiedzenie własność nieruchomości stanowiącej działkę o powierzchni 494 m2 oznaczonejnumerem geodezyjnym (...)położonej w obrębie numer(...)Ś., gminaC., wchodzącej w zakres nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą o nr (...).
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, iż decyzją z dnia 24 lipca 1986 roku GminaC.zezwoliłaGminnej Spółdzielni (...)wC.z siedzibą wE.na budowę inwestycji, obejmującej pawilon handlowy na działce o nr ewidencyjnym 212/1 (obecny numerdziałki (...)) położonej w miejscowościŚ., gminaC.. Inwestycja ta została zakończona przez Spółdzielnię w dniu 24 czerwca 1987 roku, wobec czego od tego okresu faktycznie samoistnie władała przedmiotową nieruchomością, czyniła na niej inwestycje oraz opłacała należne podatki. Wnioskodawca wskazał ponadto, iż na mocy umowy sprzedaży z dnia 17 listopada 2017 roku kupił odGminnej Spółdzielni (...)wC.z siedzibą wE.w likwidacji budynek pawilonu handlowego wŚ.stanowiący odrębną od gruntu nieruchomość o powierzchni użytkowej 149,09 m2 położony nadziałce o nr (...)o powierzchni 494 m2.
Uczestniczka GminaC.w odpowiedzi na wniosek o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie wniosła o odrzucenie wniosku, z uwagi na to, iż wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, ewentualnie wniosła o oddalenie wniosku.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Przedmiotem wniosku o zasiedzenie jest działka o powierzchni 494 m2 oznaczonanumerem geodezyjnym (...)położona w miejscowościŚ., gminaC.. Działka ta w 1986 roku oznaczona była numerem 212/1.
Przedmiotowa nieruchomość, wchodzi w zakres nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nrKW (...), w której jako właściciel widnieje GminaC.(mienie komunalne GminyC.)(dowód: odpis zwykłyksięgi wieczystej KW nr (...), wypis z rejestru gruntów o niepełnej treści, wypis z kartoteki budynków k. 15-20).
Gminna Spółdzielnia (...)wC.z siedzibą wE.w 1986 roku zwróciła się do GminyC.z prośbą o przekazanie jej działki onumerze geodezyjnym (...)położonej w miejscowościŚ.z przeznaczeniem na budowę pawilonu handlowego( dowód: pismoGminnej Spółdzielni (...)wC.z siedzibą wE.z dnia 16 lipca 1986 r. k. 23).
GminaC.udzieliła Gminnej Spółdzielni pozwolenia na budowę pawilonu handlowego. W dniu 24 czerwca 1987 roku przedmiotowa inwestycja została zakończona(dowód: dziennik budowy pawilonu handlowego, decyzja GminyC.z dnia 24 lipca 1986 roku o udzieleniu pozwolenia na budowę k. 24-28).
Gminna Spółdzielnia (...)wC.z siedzibą wE.nie wykonywała na przedmiotowej działce innych prac poza wzniesieniem pawilonu handlowego. Spółdzielnia uiszczała podatki wyłącznie za wzniesiony budynek, natomiast za działkę podatki opłacała GminaC.(dowód: zeznania świadkówT. G.nagranie: 00:12:17,M. K. (1)nagranie: 00:08:41-00:10:07 na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 roku k. 95-97, ksero deklaracji podatkowych od nieruchomości za lata 2011-2017 k. 51-81).
W okresie od września do listopada 2016 roku GminaC.prowadziła wraz zGminną Spółdzielnią (...)wC.z siedzibą wE.rozmowy w przedmiocie sprzedaży wzniesionego przez Gminną Spółdzielnię pawilonu handlowego. Nie doszło jednak do sprzedaży pawilonu na rzecz GminyC.z uwagi na brak porozumienia co do ceny(dowód: pismo GminyC.z dnia 2 września 2016 r., pismo Spółdzielni z dnia 25 października 2016 r., pismo GminyC.z dnia 7 listopada 2016 r., Pismo Spółdzielni z dnia 18 listopada 2016 r., k. 100-103).
Gminna Spółdzielnia (...)wC.z siedzibą wE.już od dłuższego czasu tj. około 15 lat przestała prowadzić działalność, stąd też wszystkie swoje pawilony handlowe sprzedawała lub wydzierżawiała. W roku 2017 budynek pawilonu handlowego położonego w miejscowościŚ.został sprzedany przez Gminną Spółdzielnię na rzecz wnioskodawcy-S. J.. Przed sprzedażą był przez okres około 10 lat dzierżawiony na rzeczM. K. (2). WnioskodawcaS. J.prowadził rozmowy z GminąC.w przedmiocie kupna przedmiotowej działki. GminaC.nie udostępnia wnioskodawcy gruntu, podatki od działki uiszcza gmina. Utwardzeniem gruntu wokół pawilonu zajęła się GminaC.(dowód: umowa sprzedaży pawilonu z dnia 17 listopada 2017 r. k. 40, zeznania świadkaT. G.podczas rozprawy w dniu 28 listopada 2019r. k. 96 nagranie: 00:18:35- 00:19:26, zeznania uczestnika likwidatoraSpółdzielni (...)oraz zeznania wnioskodawcyS. J.podczas rozprawy w dniu 10 marca 2020 r. k. 116).
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie dołączonych dokumentów, a w szczególności odpisu zwykłegoksięgi wieczystej KW nr (...), wypisu z rejestru gruntów, wypisu z kartoteki budynków k. 15-20 akt, dziennika budowy pawilonu handlowego, decyzji GminyC.z dnia 24 lipca 1986 roku o udzieleniu pozwolenia na budowę k. 24-28 akt, kopii deklaracji podatkowych od nieruchomości za lata 2011-2017 k. 51-81 akt, umowy sprzedaży pawilonu z dnia 17 listopada 2017 r. k. 40 akt, zeznań składanych przez wnioskodawcę k. 116 akt, zeznań składanych przez uczestnika Gminną Spółdzielnię tj. likwidatoraB. F.k. 116 akt oraz zeznań świadkówT. G.k. 95-97 akt,M. K. (1)k. 95 akt.
Sąd uwzględnił dołączone dokumenty, ich prawdziwość nie była kwestionowana ani nie budzi wątpliwości. Sąd dał wiarę zeznaniom wnioskodawcyS. J., uczestnika Gminnej Spółdzielni tj. likwidatoraB. F.oraz zeznaniom świadków, w zakresie w którym były one zgodne i wzajemnie się uzupełniały.
Świadkowie potwierdzili, żeGminna Spółdzielnia (...)wC.z siedzibą wE.uiszczała podatek od nieruchomości wyłącznie za pawilon handlowy, natomiast za grunty podatek uiszcza GminaC..
Wnioskodawca nie wykazał natomiast w żaden sposób aby uczestnikGminna Spółdzielnia (...)wC.z siedzibą wE.czynił na przedmiotową działkę nakłady jak samoistny posiadacz. Wręcz wnioskodawca przyznał, iż GminaC.„nie chce nam nic udostępnić”. Likwidator Gminnej Spółdzielni przyznał natomiast, że to GminaC.utwardziła teren przed budynkiem.
Strony zgodnie przyznały, iż grunt nigdy nie był przedmiotem umowy sprzedaży czy przekazania na rzeczGminnej Spółdzielni (...)wC.z siedzibą wE., gdyż ta otrzymała pozwolenie wyłącznie na wzniesienie pawilonu handlowego. Potwierdzeniem powyższego jest fakt, iż najpierw Gminna Spółdzielnia prowadziła rozmowy z GminąC.w przedmiocie sprzedaży wyłącznie pawilonu na rzecz gminy, a następnie obecny właściciel pawilonu tj. wnioskodawca rozmawiał z wójtem tejże gminy w zakresie sprzedaży już działki.
Sąd zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie własność działki oznaczonej obecnie jako 212/15 jest uregulowana, jej właścicielem jest GminaC.. Na działce zgodnie z pozwoleniem tejże gminyGminna Spółdzielnia (...)wC.z siedzibą wE.w roku 1987 wzniosła budynek- pawilon handlowy.
Zgodnie zart. 172 § 1 Kcposiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). W myślart. 172 § 2 Kcpo upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.
Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 marca 2012 r. (I CSK 391/11, LEX nr 1217204) stwierdził, że samoistnym posiadaczem nieruchomości w rozumieniuart. 172 Kcjest ten, który nią włada jak właściciel (art. 336 Kc), a więc wykonuje uprawnienia składające się na treść prawa własności (art. 140 Kc). Nabycie posiadania w dobrej lub złej wierze nie stanowi samodzielnej przesłanki zasiedzenia nieruchomości, lecz decyduje o długości terminu zasiedzenia. Zasiedzenie następuje z upływem dwudziestoletniego terminu, gdy posiadanie zostało nabyte w dobrej wierze (art. 172 § 1 Kc) . Natomiast w razie uzyskania posiadania w złej wierze obowiązuje dłuższy, trzydziestoletni termin zasiedzenia (art. 172 § 2 Kc). Rozstrzygające znaczenie ma stan dobrej lub złej wiary w chwili uzyskania posiadania. Z przytoczonych unormowań wynika, że oddalenie wniosku o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie może nastąpić w razie jednoznacznego uznania przez sąd, że choćby jedna z wymienionych przesłanek zasiedzenia nie została spełniona. Dla rozstrzygnięcia sprawy o zasiedzenie nieruchomości pierwszorzędne znaczenie mają okoliczności pozwalające ustalić, czy i w jakim czasie nieruchomość znajdowała się we władaniu osoby ubiegającej się o zasiedzenie oraz jaka była wola tej osoby w aspekcie sprawowania władztwa właścicielskiego bądź z zamiarem innym. Towarzysząca posiadaczowi świadomość, że nie przysługuje mu prawo, którego treścią są czynności realizowane faktycznie przez niego, względnie, że prawo to przysługuje określonej, wiadomej mu osobie, nie stanowi przeszkody do uznania samoistności jego posiadania, ponieważ stanowi element wiedzy a nie woli i przesądza jedynie o braku dobrej wiary posiadacza, nie zaś o braku cech samoistności jego posiadania.
Może być kwestią konkretnych okoliczności danej sprawy ocena, czy tego rodzaju świadomość posiadacza na tle wykonywania przez niego władania rzeczą nie stanowi ewentualnego dowodu wyrażania woli pozostawania posiadacza w określonym stosunku zależności, którego istnienie wykluczałoby możliwość przyjmowania samoistności posiadania, ale wątpliwości w tym zakresie mogą wynikać z przyczyn formalnych natury dowodowej, nie wpływają natomiast na materialnoprawny kształt zasiedzenia.
Zauważyć tu trzeba, że przedmiotem posiadania przy zasiedzeniu nie jest rzecz jako taka, lecz prawo własności lub inneprawo rzeczoweodnoszące się do rzeczy, ponieważ o posiadaniu w znaczeniu prawnym można mówić tylko jako o posiadaniu podmiotowego prawa do rzeczy nie zaś o rzeczy jako takiej.
Sama rzecz jest przedmiotem jedynie władania, a samo władanie rzeczą nie przesądza kwestii posiadania samoistnego. Wymagana jest tu, nadto, intencja osoby władającej analogiczna do tej, jaka charakterystyczna jest dla właściciela rzeczy. W związku z tym, nie samo władanie rzeczą, lecz wola osoby władającej decyduje o istnieniu oraz o przedmiocie i zakresie posiadania tej osoby na użytek rozważań w kwestii zasiedzenia.
W niniejszej sprawie zgromadzone dowody nie wskazują na samoistne posiadanie przezGminną Spółdzielnię (...)wC.z siedzibą wE.działki oznaczonejnumerem geodezyjnym (...). Wnioskodawca tj. nabywca pawilonu handlowego zakupionego od przedmiotowej Spółdzielni nie wyjaśnił na czym polegało samoistne posiadanie przez tę Gminną Spółdzielnię nieruchomości. Wnioskodawca nie przedłożył również żadnych dowodów wskazujących na to, iż Gminna Spółdzielnia czyniła nakłady na tę działkę jak samoistny posiadacz. Ponadto uczestnik nie opłacał z tego tytułu świadczeń publicznych. Sam fakt użytkowania bezpłatnie z działki obok sklepu, nie jest równoznaczne z samoistnym posiadaniem przez Gminną Spółdzielniędziałki o nr (...). Tym samym Gminna Spółdzielnia miała świadomość i godziła się z tym, iż przedmiotowa działka nie stanowiła jej własności, wystarczała jej możliwość bezpłatnego użytkowania gruntu obok sklepu tj. jako parking dla klientów, co w świetle wyżej przytoczonego orzeczenia Sądu Najwyższego, wskazuje na brak samoistnego posiadania nieruchomości przez uczestnika Gminną Spółdzielnię.
Samoistne posiadanie winno być manifestowane przez wykonywanie czynności faktycznych wskazujących na samodzielne, niezależne od woli właściciela władztwo nad nieruchomością. Korzystanie bezpłatnie z gruntu wokół budynku sklepu nie jest przejawem właścicielskiego władania nieruchomością, a wszelkie czynności związane z zagospodarowaniem tego terenu wykonywane były czynione po konsultacji i za zgodą właściciela gruntu. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego również koszt utrzymania tejże nieruchomości ponosi GminaC..
Powyżej przytoczone okoliczności wskazują na brak po stronie Gminnej Spółdzielni cech posiadania samoistnego i z tego względu nie może skutecznie ubiegać się o tytuł własności w trybie zasiedzenia.
W zakresie kosztów sąd orzekł stosując ogólną regułę rozliczenia kosztów postępowania nieprocesowego wyrażoną wart. 520 § 1 Kpc, zgodnie z którą każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.
sędzia

Wioletta Łopatowska-Bąkiewicz