Sąd Okręgowy w Łomży
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 172/20
Data wyroku: 2020-06-10 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt I Ca 172/20

UZASADNIENIE
WnioskodawcaA. B.wnosił o ustalenie przebiegu granicy wzdłuż punktów A-3-B-21-11-10-C. Zgłosił zarzut zasiedzenia co do części działek granicznych w zakresie różnicy między faktyczną a ewidencyjną granicą.
Uczestnicy postępowaniaW. J.oraz małżonkowieA. C.iK. C.zgodnie wnosili o ustalenie przebiegu granicy wzdłuż linii oznaczonej punktami 1383-1511-152, tj. według granicy ewidencyjnej.
Postanowieniem z 24 stycznia 2020 roku, sygn. akt I Ns 614/18 Sąd Rejonowy w Łomży I Wydział Cywilny dokonał rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnymZ., jednostka ewidencyjnaŚ., powiat(...), województwo(...)oznaczonych numerami:

1
34/4 stanowiącej własnośćA. B., dla której w Sądzie Rejonowym w Łomży prowadzona jestksięga wieczysta o numerze (...);

2
132/1 stanowiącej własnośćW. J., dla której w Sądzie Rejonowym w Łomży prowadzona jestksięga wieczysta o numerze (...);

3
132/2 stanowiącej własność na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiejA. C.iK. C., dla której w Sądzie Rejonowym w Łomży prowadzona jestksięga wieczysta o numerze (...)

w ten sposób, że przebieg granicy pomiędzy tymi nieruchomościami ustalił wzdłuż linii ciągłej zawierającej się pomiędzy punktami: A-3-B-21-11-10-C oznaczonej tak na szkicu sytuacyjnym stanowiącym załącznik do opinii biegłego z zakresu geodezjiJ. K. (1)(k. 93 akt), który to szkic uznał za integralną część niniejszego orzeczenia (pkt I.); nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – kasa Sądu Rejonowego w Łomży: od wnioskodawcyA. B.kwotę 1.796,05 zł, solidarnie od uczestnikówA. C.iK. C.kwotę 1.796,05 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo w sprawie (pkt II.); pozostałe koszty postępowania między stronami wzajemnie zniósł (pkt III.).
Wedle ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy działka onumerze geodezyjnym (...)położona w miejscowościZ., gminaŚ., stanowi własnośćA. B.(s.W.iH.), dla której w Sądzie Rejonowym w Łomży prowadzona jestksięga wieczysta o nr (...).
Działka onumerze geodezyjnym (...)położona w miejscowościZ., gminaŚ., stanowi własnośćW. J.(s.S.iM.), dla której w Sądzie Rejonowym w Łomży prowadzona jestksięga wieczysta o nr (...).
Działka onumerze geodezyjnym (...)położona w miejscowościZ., gminaŚ., stanowi własnośćK. C.(s.P.iJ.) i jego żonyA. C.(c.P.iJ.), dla której w Sądzie Rejonowym w Łomży prowadzona jestksięga wieczysta o nr (...).
Powyższe działki graniczą ze sobą.
Powstaniedziałek nr (...)nastąpiło w 1928 roku, tj. w dacie dokonania scalenia gruntów wsiZ.. Grunty te zostały scalone na mocy orzeczenia Okręgowej Komisji Ziemskiej wB.z dnia 15 listopada 1928 roku. Plan gruntów scalonych (opracowanie graficzne) został sporządzony przez mierniczego przysięgłego w 1929 r.. W wyniku wykonanego scalenia gruntów zostały wydzielonedziałki oznaczone nr (...).
W latach 1962-64 została założona ewidencja gruntów dla obrębuZ.. Do założenia ewidencji została wykorzystana dokumentacja geodezyjna z wykonanego scalenia gruntów z 1928 roku oraz wykonany na gruncie w 1963 roku pomiar stanu posiadania. W wyniku wykonanego pomiaru stanu posiadania zdziałki o nr (...)zostały wydzielone dwie działki gruntu oznaczone nr 34/1 i 34/2. W sporządzonym rejestrze gruntów na datę 1964 roku, codziałki o nr (...)o powierzchni 0,08 ha zapisano: "osoba władająca gruntem – posiadacz:J. S.(s.J.)". Osoba władająca gruntem została ustalona na podstawie protokołu ustalenia stanu władania na obszarze miejscowościZ., gminaŚ.. W sporządzonym rejestrze gruntów na datę 1964 roku co dodziałki o nr (...)o powierzchni 0,40 ha zapisano: "osoba władająca gruntem – posiadacz:A. B.(s.J.)." Osoba władająca gruntem została ustalona na podstawie protokołu ustalenia stanu władania na obszarze miejscowościZ., gminaŚ..
Aktem własności ziemi nr(...).OU/451-09-23/24/74 z dnia 30 maja 1974 r., wydanym przez Urząd Powiatowy wŁ.S. J., s.J.iS.oraz jego żonaM. J. (1), c.S.iJ., stali się z mocy prawa właścicielami nieruchomości oznaczonejdziałki nr (...), położonej w miejscowościZ., powiatŁ..
Aktem własności ziemi nr(...).OU/451-09-23/28a/74 z dnia 27 czerwca 1974 r., wydanym przez Urząd Powiatowy wŁ.,W. B.(s.A.iL.) stał się z mocy prawa właścicielem nieruchomości oznaczonej nr 34/1, położonej w miejscowościZ., powiatŁ..
Na mocy postanowień Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 17 lutego 1987 r. i 3 lipca 1987 roku w sprawie o sygn. akt I Ns 859/86 o stwierdzenie nabycia spadku poM. J. (1), wchodzące w skład tego spadku gospodarstwo rolne z mocy ustawy odziedziczyli: jej mążS. J.i synM. J. (2)po ½ części każdy z nich.
Aktem notarialnym o rep. A nr 8641/87 z dnia 28 października 1987 r., umową przekazania gospodarstwa rolnego,S. J.przeniósł własnośćdziałek o nr (...), położone w miejscowościZ., gminaŚ.na rzecz synaM. J. (2).
Aktem notarialnym o rep. A nr 1011/94 z dnia 15 lutego 1994 roku, umową darowizny i o dożywocie,W.iH.małżonkowieB., przenieśli własnośćdziałki nr (...), położonej w miejscowościZ., gminaŚ.na rzecz synaA. B..
Sąd Rejonowy w Łomży postanowieniem z dnia 27 maja 2008 r. w sprawie o sygn. akt I Ns 306/08, dokonał zgodnego działu spadku poM. J. (2)i przyznałdziałkę (...)na wyłączną własnośćW. J..
Decyzją Starosty(...)o nr(...)z dnia 4 lipca 2014 r. o zezwolenie na realizacje inwestycji drogowej został zatwierdzony projekt podziału nieruchomości.Działka gruntu nr (...)została podzielona na dwie nowe nr 34/5 i 34/6. Wydzielonadziałka o nr (...)o powierzchni 0,0010 ha, przeznaczona pod drogę, stała się z mocy prawa własnością Powiatu(...).Działka nr (...)o powierzchni 0,0794 ha pozostała w dotychczasowym stanie własnościowym. Natomiast działka gruntu 34/1 została podzielona na dwie nowe o nr 34/3 i 34/4. Wydzielonadziałka o nr (...)o powierzchni 0,0042 ha, przeznaczona pod drogę stała się z mocy prawa własnością Powiatu(...).Działka o nr (...)o powierzchni 0,4020 ha pozostała w dotychczasowym stanie własnościowym.
W 2017 roku nastąpiło połączeniedziałek o nr (...)w jedną działkę, która otrzymała nr 132 i posiadała powierzchnię 0,2326 ha. Następniedziałka o nr (...)została podzielona na dwie nowedziałki: nr (...)o powierzchni 0,1335 ha; nr 132/2 o powierzchni 0,0991 ha.
Aktem notarialnym rep A o nr(...)z dnia 19 czerwca 2017 r., umową sprzedaży,W. J.sprzedałK.iA.małż.C.zabudowaną działkę rolną położoną w obrębie ewidencyjnymZ., oznaczoną nr ewidencyjnym 132/2 o powierzchni 0,0991 ha. Zabudowana działka gruntu oznaczona nr 132/1 pozostała w dotychczasowym stanie własnościowym.
Postanowieniem z dnia 7 marca 2018 r. o znaku(...).6830.1.2018 Wójt GminyŚ.wszczął postępowanie rozgraniczeniowe dla granic nieruchomości oznaczonej jako działka o nr geodezyjnym 34/4 obrębZ., gminaŚ.z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi jako działki o nr geodezyjnym: 132/1 obrębZ., gminaŚ.i 132/2 obrębZ., gminaŚ..
Postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek pełnomocnikaA. B.z uwagi na fakt, że przebieg granicydziałki nr (...)na podstawie mapy zasadniczej był odmienny od granicy wskazanej na wyrysie z mapy ewidencyjnej.
Decyzją z dnia 26 lipca 2018 r. o znaku(...).6830.1.2018 Wójt GminyŚ.umorzył postępowanie rozgraniczeniowe stwierdzając, że strony podczas czynności rozgraniczeniowych nie zawarły przed geodetą ugody granicznej. Nie zachodziły wówczas podstawy do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron co do przebiegu granic (k. 3).
Sąd Rejonowy wskazał, że granica użytkowania między rozgraniczanymi nieruchomościami jest jednoznacznie widoczna tylko w części rozgraniczanej granicy. Na sporządzonym szkicu granicznym, stanowiącym załącznik do opinii biegłego z zakresu geodezjiJ. K. (1)(k. 93 akt), widoczną granicę użytkowania oznaczono alfanumerycznie:A-3-B-21-11-10. Tak interpretowaną granicę użytkowania określa istniejące ogrodzenie (płoty) z różnego okresu czasu, różnorakiej konstrukcji oraz stanu technicznego. Ściany zewnętrzne istniejące przy granicy budynków konstrukcji murowanej i drewnianej jak również ściana konstrukcyjna murowana piwnicy ziemnej. Granica użytkowania na odcinku między drogą zagumienną a budynkiem gospodarczym (stodołą) jest niewidoczna, brak widocznej i wyraźnej granicy użytkowania. Przygraniczny pas gruntu zarośnięty jest zaroślami, krzewami i chwastami. Podobny stan użytkowania jest również w sąsiedztwie wzdłuż ściany granicznej budynku gospodarczego (stodoły), (opinia geodetyJ. K. (1), k. 87-92).
Odnosząc się do zarzutu zasiedzenia podniesionego przez pełnomocnika wnioskodawców na rozprawie w dniu 23 października 2019 r.( k.161) Sąd Rejonowy uznał go za zasadny, albowiem wystąpiły przesłanki niezbędne do stwierdzenia zasiedzenia, o których mowa wart. 172 k.c..
Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie doszło do zasiedzenia przygranicznego pasa gruntu przez wnioskodawcę.
Po pierwsze, nie budziło wątpliwości Sądu Rejonowego, że co najmniej od 1990 r. przebieg granicy od drogi publicznej do końca stodoły jest niezmienny. W trakcie oględzin Sąd stwierdził istnienie płotów, wiat i budynków wzdłuż granicy. Szczegółowo te elementy zostały opisane w opinii biegłegoJ. K.. Na odcinku między stodołą a drogą zagumienną nie widać było żadnych znaków wskazujących na przebieg granicy. Były tam pnie, ale strony nie były w stanie zająć jednoznacznego stanowiska, czy pnie te znajdowały się na granicy czy na jednej z działek. ŚwiadkowieT. Z.iS. Ż.wskazywali, że myśleli, że drzewa są po stronieM. J. (2), nie mieli jednak co do tego pewności, a swoje wnioski wysnuwali z tego, że to on o te drzewa dbał i przycinał im gałęzie.
Jeśli chodzi o przebieg granicy, to pewność można mieć tylko co do tego, że w 1962 r., kiedy wykonywany był pomiar przebiegała ona w sposób wskazany w ewidencji gruntów, chociaż i tu mogły wystąpić błędy związane np. z niedoskonałością ówczesnych narzędzi pomiarowych czy błędem ludzkim. Niesporne między stronami jest, że pod koniec lat 80-tychM. J. (2), poprzednik prawnyW. J.i małżonkówC., zaczął budować nową stodołę w miejsce starej. Uczestnicy wskazują, że znajdowała się ona dokładnie w tym samym miejscu. Podkreślają, że między starą stodołą a płotem zB.było przejście, a po powstaniu nowej stodoły przejścia nie ma, co oznacza ich zdaniem, że rodzina uczestnika zajęła pas przygraniczny. Nowa stodoła zdaniemS. Ż.była budowana już w 1987 r., zapamiętał tą datę, bo wówczas zmarł cieśla o nazwiskuK., który przy tej stodole pracował. Uczestnicy i świadekT. Z.uważają, że stodoła powstała w 1990 r. (w tym roku odbyło się weseleT. Z., a tańce były właśnie w tej, nowo wówczas pobudowanej stodole).
Sąd wskazał, że aniW. J.ani małżonkowieC.nie posiadali wówczasdziałek (...). Nie przedstawiono dokumentacji dotyczącej położenia starej i nowej stodoły. Świadkowie zgłoszeni przez strony nie potrafili się jednoznacznie wypowiedzieć w tej kwestii. Nie da się zatem ustalić, czy rzeczywiście stara stodoła i nowa leżą w tym samym miejscu, czy były jakieś przesunięcia. Nie budzi jednak wątpliwości, że po powstaniu stodoły nowej czyli ok. 1990 r.B.dostawili szopy do niej. Nastąpiło to za zgodąM. J. (2). Wszyscy słuchani świadkowieZ. K.,J. R.,S. Ż.orazT. Z.(która szczególnie to akcentowała) podkreślali, żeM. J. (2)iA. B.żyli ze sobą w dobrych relacjach. Nie przedstawiono ani jednego dowodu, żeM. J. (2)za życia kiedykolwiek kwestionował przebieg granicy zB.: taki dowodami mogłyby być protokoły graniczne czy sprawy administracyjne lub sądowe. Nie przedstawiono ani jednego dowodu na to, żeM. J. (2)kiedykolwiek żądał usunięcia szop czy przesunięcia płotów. Z tego powodu w ocenie Sądu są dwie możliwości: albo stodołaJ.powstała na granicy działek akceptowanej przezJ.iB.albo po powstaniu stodoły nastąpiło przeniesienie samoistnego posiadania przygranicznego pasa gruntu pomiędzyJ.aB.: nastąpiło toper facta concludentia: poprzez dostawienie szop przezB.i zaakceptowanie tego przezJ..
Spór co do przebiegu granicy powstał dopiero po przejęciu działki przezW. J.i sprzedaży jej wydzielonej części małżonkomC.. Zaczęli się oni zgodnie domagać ustalenia granicy według danych z 1962 r. tj. danych ewidencyjnych ignorując zastany stan posiadania. Warto wskazać, że wydania przygranicznego pasa gruntu uczestnicy domagali się dopiero w toku tego postępowania (pisma -k. 156,159)
Nie budziło wątpliwości Sądu Rejonowego, że co najmniej od 1990 r.W. B.a od 1994 r. jego synA. B.są samoistnymi posiadaczami częścidziałek (...)w zakresie przygranicznego pasa gruntu.
Sąd Rejonowy przy tym przyjął przesłankę dobrej wiary i 20-letni okres zasiedzenia własności nieruchomości.
Zdaniem Sądu, uczestnicy nie obalili domniemania dobrej wiary po stronie wnioskodawcy i jego poprzednika prawnego.
Wprost przeciwnie istnienie dobrej wiary po stronie tych podmiotów zostało potwierdzone w toku niniejszego postępowania, a konkretnie przez świadków wskazanych przez wnioskodawcę, jak i świadków wskazanych przez uczestników postępowania. Zeznali oni bowiem zgodnie, iż pomiędzy rodzinąB.aM. J. (2)panowały przyjacielskie stosunki i przedmiotowa granica została ustanowiona w zgodzie, albowiem budynek gospodarczy, tj. szopa, został postawiony za przyzwoleniem i bez sprzeciwuM. J. (2). Podkreślenia wymaga, iżM. J. (2)w kontekście powyższego nie podjął żadnej czynności na przestrzeni wielu lat, aby przedmiotową granicę zmienić.
Sąd uznał, iż wnioskodawcaA. B.udowodnił 20 lat zasiedzenia w dobrej wierze. Należy bowiem uznać, że około roku 1990 (być może wcześniej) doszło do przeniesienia posiadania przygranicznego pasa gruntu zM. J. (2)naA. B..
Sąd Rejonowy zauważył, że spór co do przebiegu granic między nieruchomościami powstał między stronami ok. 2017 roku, co oznacza, że zgoda między stronami panowała przez około co najmniej 27 lat (od momentu wybudowania szopy za przyzwoleniemM. J. (2)przez rodzinęB.).
Dodatkowo Sąd wskazał, że próba przywrócenia granicy ewidencyjnej czyli granicy z 1962 r. jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, wymagać będzie rozbiórki budynków i przesuwania płotów.
Gdyby uznano, że jednak posiadanieB.było w złej wierze, zdaniem Sądu I instancji należałoby uznać, że przebieg granicy powinien być ustalony jak w postanowieniu, zgodnie z ostatnim - trwającym prawie 30 lat, stanem spokojnego posiadania.
Sąd uznał, że przebiegu granicy prawnej między stodołą a drogą zagumienną nie sposób ustalić. Ani strony ani świadkowie nie sąw stanie wskazać jej w sposób pewny, a znaków na gruncie nie ma. Nie da się ustalić ostatniego stanu spokojnego posiadania, a zatem Sąd uznał po rozważeniu wszelkich okoliczności, że granica powinna przebiegać w linii prostej od ostatniego pewnego punktu tj. punktu 10 do punktu C. Dzięki temu granica jest prosta, co ułatwi korzystanie z graniczących ze sobą działek.
Sąd I instancji potraktował opinię biegłego geodety za w pełni wiarygodną.
Z uwagi na powyższe Sąd Rejonowy orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 520 § 2 k.p.c.w zw. zart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. z 2016 r., poz. 623).
Sąd Rejonowy zniósł między stronami pozostałe koszty kierując się dyspozycjąart. 520 § 1 k.p.c..
Powyższe postanowienie zaskarżone zostało w całości przez uczestników postępowaniaA. C.iK. C.. Zarzucili oni przede wszystkim naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.,art. 153 k.c.iart. 172 § 1 k.c.. Wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez dokonanie rozgraniczenia: nieruchomości położonych we wsiZ., to jest działki oznaczonej w ewidencji gruntów numerami 34/4 stanowiącej własnośćA. B.idziałki nr (...)stanowiącej własnośćW. J.orazdziałki nr (...)stanowiącej własnośćA.iK. C.w ten sposób, że przebieg granicy ustalić wzdłuż linii zawierającej się pomiędzy punktami 1383-1511-152 - zaznaczonymi na mapie stanowiącej załącznik do opinii biegłego geodetyJ. K. (1), która to mapa stanowi integralną część postanowienia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania pozostawiając temuż Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego; a także o zasądzenie od wnioskodawców na rzecz uczestnika kosztów postępowania według norm przepisanych.
Powyższe postanowienie zaskarżone zostało również w pkt I. przez uczestnika postępowaniaW. J., który zarzucił zwłaszcza naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.,art. 172 § 1 k.c.w zw. z art. 9 ustawy z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianie ustawy – Kodeks cywilny w zw. zart. 7 k.c.. Uczestnik wniósł o zmianę postanowienia Sądu Rejonowego w Łomży I Wydziału Cywilnego z dn. 24 stycznia 2020 r. poprzez rozgraniczenie nieruchomości wzdłuż linii oznaczonej punktami 1383-1511-152 na szkicu sytuacyjnym stanowiącym załącznik do opinii biegłego z zakresu geodezjiJ. K. (1)tj. według granicy ewidencyjnej, a konkretnie międzydziałką oznaczoną nr (...)a 132/1 wzdłuż linii(...)- (...); międzydziałką oznaczoną nr (...)a 132/2 wzdłuż linii(...)-152 oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania - przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w drugiej instancji.
W odpowiedzi na apelację wnioskodawca wniósł o ich oddalenie i zasądzenie od uczestników na rzecz jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacje uczestników postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy oraz dokonaną na ich podstawie ocenę prawną oraz przyjął za własne w całości.
Stosownie doart. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Reguła współokreślająca granice swobodnej oceny dowodów, nie będzie zachowana (a tym samym dokonana przez sąd ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie znajdzie się pod ochroną zasady swobodnej oceny materiału dowodowego) jedynie wówczas, gdy wnioski wyprowadzone przez sąd przy ocenie dowodów nie układają się w logiczną całość zgodną z doświadczeniem życiowym, lecz pozostają ze sobą w sprzeczności, a także gdy nie istnieje logiczne powiązanie wniosków z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Do naruszenia przepisuart. 233 § 1 k.p.c.może dojść tylko wówczas, gdy skarżący wykaże uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów.
W niniejszej sprawie, Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób szczegółowy oraz wyczerpujący. Materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwolił na opracowanie dowodu jakim była opinia biegłego, z której to opinii sąd I instancji skorzystał, wskazując jak powinna przebiegać granica pomiędzy nieruchomościami zainteresowanych.
Nie ulega wątpliwości, że doszło do zasiedzenia przygranicznego pasa gruntu leżącego pomiędzy granicą ewidencyjną a obecną granicą posiadania.
Okoliczności sprawy wskazują, że do 2017 roku brak było konfliktów granicznych odnośnie przedmiotowych działek i ich posiadanie przebiegało zgodnie.
(...)niezbędne do zasiedzenia jest pojęciem prawnym, określonym obecnie wart. 336 k.c.W myśl tego przepisu posiadaczem rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny) i tylko takie posiadanie prowadzi do zasiedzenia. O posiadaniu samoistnym nie świadczy sama tylko długotrwałość posiadania, która nie jest kryterium odróżniającym posiadanie samoistne od zależnego, ale sposób wykonywania władztwa nad nieruchomością. Wola posiadania jak właściciel (animus possidendi) oznacza wykonywanie faktycznego władztwa w takim zakresie, w jakim wykonuje je właściciel. Przy czym swą wolę władania daną nieruchomością jak właściciel posiadacz samoistny musi objawiać na zewnątrz. Konieczne jest zatem wykonywanie przez posiadacza, który - co jasne - właścicielem nie jest, czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty, niezależny od woli innej osoby stan władztwa (wyrok SA w Białystoku z dnia 22-10-2015r., sygn. akt I ACa 529/15, opubl. OSA 2016/3/9). Zgodnie natomiast zart. 172 § 1 kcposiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie)., a sąd I instancji, przyjął w niniejszej sprawie ten minimalny okres zasiedzenia.
Sąd Okręgowy podzielił ustalenia Sądu Rejonowego co do użytkowania na gruncie. W ocenie Sądu Rejonowego, którą Sąd II instancji podziela, długoletnie posiadanie wnioskodawcy doprowadziło do zasiedzenia przygranicznych pasów gruntu. Długotrwały stan posiadania wnioskodawcy obrazują rząd drzew, który został wycięty, posadowienie budynków, które stawiane były od wielu lat. I stan ten przez wiele lat nie wywoływał żadnych konfliktów pomiędzy kolejnymi właścicielami przedmiotowych działek aż do roku 2017. Nie było przecież wcześniej żadnych spraw, które kwestionowałyby zakres posiadania któregokolwiek z właścicieli. Spory graniczne pojawiły się dopiero, gdy prawo własności jednej z działek zostało przeniesione na nowych właścicieli. Dlatego, brak było podstaw do podważenia domniemania dobrej wiary po stronie wnioskodawcy (art. 7 k.c.). W tej sytuacji, granica wytyczona przez Sąd Rejonowy jest granicą prawną wynikającą z długoletniego posiadania.
W ocenie sądu II instancji, Sąd Rejonowy nie uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie uczestników o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu. Podobnie też wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 16 grudnia 2005 r. sygn. III CK 314/05, iż do naruszenia przepisuart. 233 § 1 k.p.c.mogłoby dojść tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów. W ocenie Sądu Okręgowego, apelujący w niniejszej sprawie w żaden sposób nie podważyli ustaleń faktycznych sądu I instancji, który w sposób logiczny wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z jakich przesłanek wysnuł swe wnioski oraz na jakich dowodach się oparł. Prawidłowo także ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 17.04.2014 roku, sygn. akt I ACa 267/14, LEX nr 1500864, wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z 19.02.2014 roku, sygn. akt I Ca 2194/13, LEX nr 1541193).
W konsekwencji braku naruszenia przez sąd I instancjiart. 233 § 1 k.p.c., zarzuty apelującego uczestnikaW. J.dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych sądu pierwszej instancji, podniesione w jego apelacji, okazały się bezzasadne. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia ma bowiem rację bytu wówczas, gdy z materiału dowodowego wynika inny stan faktyczny niż ustalony przez sąd, co jednak nie miało miejsca w sprawie.
W świetle powyższego nie doszło także do naruszeniaart. 153 k.c.. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli granice gruntów stały się sporne, a stanu prawnego nie można stwierdzić, ustala się granice według ostatniego spokojnego stanu posiadania. Gdyby również takiego stanu nie można było stwierdzić, a postępowanie rozgraniczeniowe nie doprowadziło do ugody między zainteresowanymi, sąd ustali granice z uwzględnieniem wszelkich okoliczności; może przy tym przyznać jednemu z właścicieli odpowiednią dopłatę pieniężną. W postępowaniu sądowym rozgraniczenie następuje zatem na podstawie jednego z kryteriów przewidzianych wart. 153 k.c.. Są nimi: stan prawny, ostatni spokojny stan posiadania oraz wszelkie okoliczności. Kryteria te mają zastosowanie w kolejności, w jakiej zostały wymienione. Oznacza to, że następne kryterium sąd bierze pod uwagę dopiero wówczas, gdy poprzednie nie dało dostatecznych podstaw do rozgraniczenia (tak SN w postanowieniu z dnia 3 września 1981 r., III CRN 171/81, OSNCP 1982, nr 4, poz. 51).
W okolicznościach sprawy niniejszej, jak to już powyżej podkreślono, materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwalał na rozgraniczenie według kryterium ostatniego spokojnego stanu posiadania, a rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd Rejonowy należy ocenić jako prawidłowe.
Sąd Okręgowy nie podzielił też pozostałych zarzutów i twierdzeń zawartych w apelacjach.
Apelacje uczestników postępowania są w istocie nieuzasadnioną polemiką z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez Sąd Rejonowy i jako takie nie mogły przynieść postulowanego przez skarżących skutku.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy apelacje oddalił na mocyart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c..
O kosztach postępowania orzeczono na mocyart. 520 § 2 k.p.c..