Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 512/18
Data wyroku: 2019-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Schulz
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 288 § 1 kk, art. 278 § 1 kk i inne

Warszawa, dnia 6 lutego 2019 r.
Sygn. akt VI Ka 512/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Maciej Schulz
protokolant: sekr. sądowy Anna Rusak, sekr. sądowy Monika Suwalska
przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka i Jerzego Kopcia
po rozpoznaniu dnia 30 stycznia 2019 r.
sprawyE. Ś. (1), synaP.iM.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.w zb. zart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 278 § 1 k.k.,art. 217 § 1 k.k.,art. 288 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
z dnia 11 stycznia 2018 r.    sygn. akt III K 26/15
I. zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że:
1. uchyla orzeczenie z pkt 5,8 oraz z pkt 9 w części dotyczącejE. Ś. (1);
2. uniewinniaE. Ś. (1)od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt I i II aktu oskarżenia;
3. na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkkary jednostkowe orzeczone w pkt 6 i 7 zaskarżonego wyroku łączy i wymierzaE. Ś. (1)karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
II. w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy;
III. zwalniaE. Ś. (1)od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, przejmując wydatki w części na niego przypadającej na rachunek Skarbu Państwa;
IV. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie na rzecz AdwokataK. D.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzęduE. Ś. (1)w instancji odwoławczej oraz podatek VAT.
VI Ka 512/18

UZASADNIENIE
Apelacja obrońcy oskarżonego zasługuje na uwzględnienie w zakresie odnoszącym się do pkt 5 zaskarżonego wyroku tj skazania za czyn I i II aktu oskarżenia (zarzut 1 apelacji). W pozostałym zakresie apelacja obrońcyE. Ś. (1)nie zasługuje na uwzględnienie. Uwzględniając apelację obrońcy oskarżonegoE. Ś. (1)w zakresie zarzutu 1 Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- uchylił orzeczenie z pkt 5,8 oraz z pkt 9 w części dotyczącejE. Ś. (1);
- uniewinniłE. Ś. (1)od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt I i II aktu oskarżenia;
- na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkpołączył kary jednostkowe orzeczone w pkt 6 i 7 zaskarżonego wyroku i wymierzyłE. Ś. (1)karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Natomiast w pozostałej zaskarżonej części Sąd Odwoławczy utrzymał wyrok w mocy.
UniewinniającE. Ś. (1)od czynów zarzucanych mu w pkt I oraz II aktu oskarżenia, a przypisanych mu jako jeden czyn w pkt 5 zaskarżonego wyroku Sąd Odwoławczy uznał, że w świetle prawidłowo zebranego Przez Sąd I instancji materiału dowodowego brak jest dowodów, żeE. Ś. (1)dokonał wspólnie zP. D.zaboru portfela koloru brązowego o wartości 100 złotych z zawartością dokumentów oraz pieniędzy w kwocie 790 złotych na szkodęD. J.(obecnieD. Z.) oraz portfela koloru czarnego z zawartością pieniędzy w kwocie 720 złotych na szkodęE. K.. W ocenie Sądu Okręgowego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, który w pisemnych motywach wyroku na k. 496 akt sprawy stwierdził, że oskarżeniP. D.iE. Ś. (1)działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia opisanego w wyroku portfelaD. Z.oraz portfelaE. K.. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie Sąd Rejonowy podniósł, że jak wynika z akt sprawy portfele obu pokrzywdzonych zostały zabrane przezP. D.jednakżeE. Ś. (1)uczestniczył w całym zdarzeniu i działanie oskarżonej zaakceptował. W przeciwnym bowiem wypadku, stwierdził Sąd Rejonowy, oskarżony zareagowałby odpowiednio i nie dopuścił do przywłaszczenia w/w środków pieniężnych i dokumentów. W dalszej części Sąd Rejonowy podkreślił, że celemP. D.iE. Ś. (1)było odebranie córki oskarżonej. Natomiast widząc portfele w mieszkaniuP. D.wykorzystała nadarzającą się okazję i zabrała je – na co dorozumianą zgodę wyraziłE. Ś. (1). Powyższe stanowisko zdaniem Sądu Odwoławczego dotknięte jest dowolnością i nie znajduje potwierdzenia w prawidłowo zebranym i ocenionym przez ten Sąd materiale dowodowym, a tym samym rację ma obrońca oskarżonego podnosząc zarzut 1a apelacji. Brak jest bowiem dowodów, żeE. Ś. (1)widział moment kradzieży przezP. D.przedmiotowych portfeli z pieniędzmi oraz, że w jakikolwiek sposób – nawet dorozumiały współdziałał zP. D.przy kradzieży w/w portfeli z pieniędzmi. Z ZeznańD. Z.(poprzednioK.J.) orazE. K.nie wynika bowiem, w którym momencieP. D.dokonała kradzieży w/w przedmiotów oraz co w tym momencie robiłE. Ś. (1). Obydwie pokrzywdzone nie widziały momentu kradzieży portfeli, a stwierdziły ich brak dopiero po wyjściuP. D.iE. Ś. (1)(por. Dorota Zdończyk - k.18, 63, 313, Elżbieta Kemfert k.59 verte). Charakterystyczne jest również, że obydwie pokrzywdzone konsekwentnie twierdziły, że toP. D.dokonała kradzieży portfeli z pieniędzmi, nie wspominając w tym kontekście oE. Ś. (1).
Z tych powodów w cenie Sądu Odwoławczego koniecznym było uniewinnienieE. Ś. (1)od czynów I oraz II, a w konsekwencji uchylenie rozstrzygnięcia o karze łącznej oraz rozstrzygnięcia z pkt 9 zobowiązującego Go do solidarnego naprawienia szkody wspólnie zP. D..
Natomiast w ocenie Sądu Odwoławczego nie budzi wątpliwości wina oskarżonegoŚ.w zakresie pozostałych trzech czynów zarzucanych mu w pkt III, IV i V aktu oskarżenia, a przypisanych, jako dwa czyny w pkt 6 i 7 wyroku. Jak podkreślono w pierwszej części uzasadnienia Sąd Rejonowy prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, a jedynie wyciągnął błędne wnioski odnośnie współudziałuE. Ś. (1)w popełnieniu czynów zarzucanych mu w pkt I i II aktu oskarżenia. Sytuacja taka, w ocenie Sądu Odwoławczego, wbrew zarzutom apelacyjnym, nie miała natomiast miejsca w odniesieniu do pozostałych czynów zarzucanychE. Ś. (1). WinaE. Ś. (1)w zakresie tych czynów nie budzi bowiem wątpliwości w świetle zeznańD. Z.iE. K., a pośrednio także w świetle zeznańK. B..
W tym miejscu należy zauważyć, że na k. 467-469 znajduje się protokół dodatkowego przesłuchania w miejscu zamieszkaniaE. K., w trakcie którego, jako babciaP. D.odmówiła ona składania zeznań w trybieart. 182 k.p.k.Oświadczenie o odmowie składania zeznań złożone zostało przezE. K.z naruszeniem,art. 186 § 1 k.p.k.albowiem na wcześniejszym terminie rozprawy w dniu 27 maja 2015 rokuE. K.była już przesłuchiwana w charakterze świadka i pouczona o treściart. 182 k.p.k.nie skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań oświadczając, że chce zeznawać (k.196). Tym samym zeznania składane na rozprawie w dniu 27 maja 2015 roku oraz wcześniej w postępowaniu przygotowawczym (k.198 oraz k. 59-60) mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych oraz rozważeń w niniejszej sprawie.
Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy, zgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów wykazał dlaczego dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonych oraz dlaczego jedynie częściowo dał wiarę wyjaśnieniom obojga oskarżonych. Sąd ten także szczegółowo wykazał dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych w tym także oskarżonemuŚ.w zakresie dotyczącym zabrania i uszkodzenia telefonu komórkowegoD. Z.oraz uszkodzenia lampy w samochodzieS. (...). Apelacja obrońcy oskarżonegoŚ.w tej części (zarzuty 2-3) ma jedynie charakter polemiczny ze stanowiskiem Sądu I Instancji i opiera się przede wszystkim na wyjaśnieniach oskarżonych, a nie zaś na całokształcie materiału dowodowego.
Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut 4 apelacji dotyczący obrazy prawa materialnego tj art., 10§ 4 k.k.poprzez nie zastosowanie przez Sąd I Instancji środków wychowawczych leczniczych albo poprawczych wobec oskarżonegoE. Ś. (1). Zgodnie z przywołanym przez obrońcęart. 10 § 4 k.k.w stosunku do sprawcy, który popełnił występek po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy trafnie ocenił, że jedynie kara bezwzględnego pozbawienia wolności jest adekwatna do właściwości i warunków osobistych oskarżonego, a także do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów (por. k.496v-497). Należy podkreślić, że w chwili wyrokowania przez Sąd I instancjiE. Ś. (2)był osobą wielokrotnie karaną za różne przestępstwa w tym także za przestępstwa przeciwko mieniu oraz przeciwko życiu i zdrowiu. Przypisanych mu czynów dopuścił się bez powodu, lekceważąc podstawowe normy społeczne. Dlatego też rację ma Sąd Rejonowy, że jedynie kara bezwzględnego pozbawienia wolności będzie adekwatna do okoliczności przedmiotowych i podmiotowych w realiach niniejszej sprawy. Okoliczności sprawy oraz właściwości i warunki osobiste oskarżonego nie przemawiają za wymierzeniem wobec niego środków o charakterze wolnościowym w tym także środków wychowawczych, leczniczych albo poprawczych przewidzianych dla nieletnich o których mowa wart. 10 § 4 k.p.k., a wręcz przeciwnie przemawiają przeciwko wymierzeniu takich kar i środków.
Jak już wspomniano na wstępie, uniewinniając oskarżonegoŚ.od popełnienia czynów zarzucanych w pkt I i II a/o, a przypisanych Mu jako jeden czyn w pkt 5 zaskarżonego wyroku Sąd Odwoławczy uchylił jednocześnie rozstrzygnięcie wydane przez Sąd I Instancji w pkt 8 dotyczące kary łącznej i wymierzył oskarżonemu nową karę łączną, uwzględniającą kary cząstkowe orzeczone w pkt 6 i 7 Przy czym ustalając jej wymiar Sąd Odwoławczy zastosował zasadę absorpcji. Za takim rozstrzygnięciem przemawiało popełnienie tych czynów z tych samych pobudek i w tym samym czasie.
Orzeczenie o kosztach sądowych w sprawie zapadło w oparciu dyspozycjęart. 632 pkt 2 k.p.k.– w części uniewinniającej oraz w oparciu o dyspozycjęart. 624 § 1 k.p.k.w pozostałej części.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w wyroku.