Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 747/19
Data wyroku: 2019-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Sędzia Artur Achrymowicz, Sławomir Kaczor

Sygn. aktXI Ka 747/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 października 2019 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący Sędzia Artur Achrymowicz (spr.)
Sędziowie: Sławomir Kaczor
Dorota Dobrzańska
Protokolant Wioleta Zawadzka
przy udziale Prokuratora Marcina Mucharzewskiego
po rozpoznaniu dnia 22 października 2019 roku
sprawy

A. B.s.M.iA. z domu S., urodzonego
(...)wŁ.,

A. S.
s.S.iA.z domuK.,urodzonego (...)w miejscowościP.

oskarżonych zart. 231 § 1 kki in.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 27 marca 2019 roku sygn. akt.VII K 1056/18

1
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na zasadzieart. 46 § 1 K.k.orzeka wobecA. B.obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzezJ. M.kwoty 2.000 (dwa tysiące) złotych.

2
W pozostałej części wyrok ten utrzymuje w mocy.

3
Zwalnia oskarżonych od wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

    Dorota Dobrzańska Artur Achrymowicz Sławomir Kaczor

XI Ka 747/19 Uzasadnienie:
Sąd Rejonowy:
IA. S.uznał za winnego1 przestępstwa zart. 231 § 1 K.k.w zb. zart. 271 § 1 K.k.w zw. zart. 11 § 2 K.k.oraz zart. 12 K.k.i postępowanie co do niego warunkowo umorzył;
IIA. B.skazał zgodnie z wnioskiem złożonym w trybieart. 335 § 2 zd.1 K.p.k.
Prokurator zaskarżyła wyrok

1
w odniesieniu doA. S.– w zakresie środka kompensacyjnego, stawiając zarzut obrazyart. 67 § 3 K.k.przez „nie orzeczenie”2 nawiązki na rzecz Urzędu Gminy;

2
co doA. B.– w zakresie – jak twierdziła – kary, zarzucając obrazęart. 343 § 7 K.p.k.przez jego niezastosowanie.

Wniosła: 1) w odniesieniu doA. S.– o orzeczenie 2.000 zł nawiązki, 2) co doA. B.– o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Ad 1) Nawiązka na rzecz pokrzywdzonego – w myślart. 46 § 2 K.k.– stanowi surogat naprawienia szkody lub zadośćuczynienia, o których sąd orzeka stosując – zgodnie zart. 46 § 1 K.k.– przepisy prawa cywilnego. Wydaje się więc na tyle oczywistym, że nie wymaga szerszego komentarza, iż skoro sprawca nie został oskarżony o spowodowanie szkody ani krzywdy, a w konsekwencji Sąd I instancji nie przypisał mu ich wyrządzenia, to ani o naprawieniu szkody (rozumianej zgodnie zart. 361 § 2 K.c.jako rzeczywista strata lub spodziewana korzyść) lub zadośćuczynieniu (możliwym wyłącznie w przypadku niemajątkowych szkód na osobie:art. 4172, art. 445 § 1w zw. zart. 444 § 1, art. 446 § 4 oraz art. 448 K.c.), ani też o orzeczeniu – niejako w ich zastępstwie – nawiązki nie może być mowy.
Ad 2) Nie sposób uznać, by zarzut obrazyart. 343 § 7 K.p.k.i związany z nim wniosek o uchylenie wyroku, otwierające drogę do rozpoznania sprawy nie tylko w zakresie kary, stanowiły – jak twierdzi Autorka apelacji – zaskarżenie wyroku tylko w tym zakresie. Obraza wymienionego przepisu wchodzi zaś w grę jedynie, gdy zrealizowana zostanie jego hipoteza, tj. sąd „uzna, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku, o którym mowa wart. 335 § 1”, a mimo to nie wykona jego dyspozycji „zwraca sprawę prokuratorowi”.
Oczywistym jest zaś, że hipoteza tego przepisu nie ziściła się, gdyż Sąd Rejonowy nie stwierdził braku przesłanek dla uwzględnienia wniosku. W szczególności nie zaistniała przeszkoda z § 2 ani też Sąd nie widział potrzeby jego korekty w trybie § 3, gdyż najwyraźniej w ogóle nie dostrzegł wnioskuJ. M..
Niemniej, choć wadliwie sformułowany, zarzut apelacji okazał się jednak w istocie słuszny.Art. 46 § 1 K.k.stanowi bowiem, iż „W razie skazania sąd /…/ na wniosek pokrzywdzonego /…/ orzeka obowiązek naprawienia/…/ szkody”. Skoro decyzja ta jest obligatoryjna, zaś – jak stanowiart. 335 § 1 zd. 1 K.p.k.– „oskarżony przyznaje się do winy, a w świetle jego wyjaśnień okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości”, to jako nieracjonalny jawił się postulat uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, po to tylko, by to Sąd I instancji wypełnił dyspozycjęart. 46 § 1 K.k.
Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.

    Sławomir Kaczor Artur Achrymowicz Dorota Dobrzańska

1 W sposób jedynie dorozumiany, gdyż – wbrew dyspozycjiart. 342 § 1 K.p.k.(czego najwyraźniej nie dostrzegła Skarżąca) – nie wyraził tego expressis verbis.
2 Błędna ortografia przytoczona w oryginale.