Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
IV Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ca 2142/19
Data wyroku: 2020-09-17 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Sędzia Mariusz Jabłoński, Paweł Iwaniuk
Słowa kluczowe: Służebność drogi koniecznej
Podstawa prawna: art. 292 kc

Sygn. akt IV Ca 2142/19

POSTANOWIENIE
Dnia 17 września 2020 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie IV Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Mariusz Jabłoński
Sędziowie: Paweł Iwaniuk
Iwona Wróblewska-Pokora
Protokolant: protokolant sądowy Elwira Stolarska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2020 r. w Warszawie
sprawy z wnioskuB. D.,B. K.,A. W.,A. P.iD. Ś.
z udziałem(...) W.
o zasiedzenie służebności
na skutek apelacji uczestnika
od postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. akt I Ns 35/13
postanawia:

1
oddala apelację;

2
zasądza od(...) W.na rzeczB. D.,B. K.,A. W.,A. P.iD. Ś.kwoty po 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego i kasacyjnego.

  Iwona Wróblewska-Pokora Mariusz Jabłoński Paweł Iwaniuk
Sygn. akt IV Ca 2142/19

UZASADNIENIE
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji oraz dokonaną przez ten Sąd ocenę dowodów, w związku z czym nie zachodzi potrzeba powtórzenia poczynionych już ustaleń.
Wbrew zarzutom apelacji, materiał sprawy został poddany wnikliwej, wszechstronnej analizie, która realizowała wszystkie zasady wynikające z normy ujętej wart. 233 § 1 k.p.c.Ramy swobodnej oceny dowodów, określone wart. 233 k.p.c.są zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Zwalczenie swobodnej oceny dowodów nie może polegać tylko na przedstawieniu własnej korzystnej dla skarżących wersji zdarzeń, opartej na ich własnej ocenie, lecz konieczne jest przy posłużeniu się argumentami wyłącznie jurydycznymi wykazywanie, że określone wart. 233 § 1 k.p.c.kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów zostały naruszone, co miało wpływ na wynik sprawy. Błędne jest twierdzenie uczestnika, jakoby Sąd pierwszej instancji pominął dowód z fotografii dołączonych do wniosku i wywodzenie z tego przekonania, że takie działanie Sądu doprowadziło do uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Sąd jasno wskazuje, że uczynił je przedmiotem ustaleń, dokonując jednak odmiennej od skarżącego oceny tego dowodu. Zarówno z dokumentacji zdjęciowej, jak i oględzin wynika, że od nieruchomości wnioskodawców do drogi publicznej widoczny jest utwardzony, zorganizowany przejazd. Całkowicie błędny jest zarzut uczestnika dotyczący wadliwej oceny dowodu z opinii biegłego geodety i wyciągnięcie z niej wniosków mimo braku podstaw, z przekroczeniem tezy dowodowej. Pomimo, że przedmiotem opinii było wytyczenie trasy drogi na mapie, to wnioski znajdujące się w jej uzasadnieniu mogą, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, służyć Sądowi do wypracowania całości oceny sprawy. Powyższe, jest tym bardziej zasadne, gdyż do wykazania trwałego i widocznego urządzenia na spornym gruncie służyły inne dowody przeprowadzone w sprawie, a wykorzystanie informacji zwartych w uzasadnieniu wydanej opinii nie miało charakteru decydującego, a jedynie pomocniczy.
Nie można również zgodzić się z podniesionym przez skarżącego zarzutem naruszenia prawa materialnego -art. 292 k.c.Ustawodawca potraktował zasiedzenie służebności gruntowej w sposób szczególny przez wprowadzenie ograniczenia polegającego na tym, że można ją nabyć tylko wtedy, gdy posiadanie nieruchomości polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia przez odpowiedni czas, zależnie od dobrej lub złej wiary posiadacza. Chodzi tu o odpowiednie urządzenie materialne umożliwiające lub ułatwiające korzystanie z cudzej nieruchomości w zakresie treści służebności, wykonane na obcej nieruchomości lub co najmniej wkraczające w jej sferę. Charakter tego urządzenia ma być trwały, a nie chwilowy i musi być ono widoczne. Przyjmuje się, że za trwałe i widoczne urządzenie, o którym mowa wart. 292 KC, należy uznać obiekt będący wynikiem świadomej i celowej aktywności człowieka, sztuczną konstrukcją. Zatem urządzeniem, z którego korzystanie prowadzi do zasiedzenia służebności, jest wynik działań człowieka uzewnętrzniony w trwałej postaci, który ma umożliwiać lub ułatwiać korzystanie z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści oznaczonej służebności. Hipoteza przepisuart. 292 k.c.nie zawiera wyraźnego wskazania przez kogo urządzenie powinno być zbudowane.
Sąd Okręgowy nie ma wątpliwości co tego, że służebność przechodu i przejazdu wykonywana przez wnioskodawców polegała na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że na granicy nieruchomości wnioskodawców i nieruchomości uczestnika powstała już w latach trzydziestych XX wieku drewniana brama wjazdowa oparta na dwóch słupach zbudowanych z białej cegły, przez którą powstało przejście, które było jedynym dostępem do nieruchomości wnioskodawców. Na gruncie, przez który wnioskodawcy przejeżdżają, wyodrębniony został szlak drożny utwardzany na przestrzeni lat przez poprzedników prawnych wnioskodawców. Poprzednicy prawni wnioskodawców dbali o drogę przebiegającą po działce onumerze ewidencyjnym (...), podejmowali działania, celem jej utwardzenia poprzez nawiezienie i ułożenie żużlu, a z czasem cegieł i kawałków betonu, czy też naprawy, gdy zaszła taka potrzeba. Ułożenie to nie miało charakteru chaotycznego, lecz było odpowiednio zorganizowane. W ocenie Sądu Okręgowego, udowodnione zostało, iż doszło do utwardzenia drogi przebiegającej po działce onumerze ewidencyjnym (...)w widoczny i wystarczający sposób, aby można było mówić, że stanowi ona trwałe i widoczne dla wszystkich urządzenie.
Z tych wszystkich względów nie sposób zatem przyjąć, aby Sąd Rejonowy rozpoznając przedmiotową sprawę naruszył jakikolwiek wskazany w apelacji przepisi dlatego zdaniem Sądu Okręgowego, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, czego konsekwencją było oddalenie apelacji jako całkowicie bezzasadnej w oparciuoart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c., o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania apelacyjnego i kasacyjnego, należnych od uczestnika na rzecz wnioskodawców, orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia, na podstawieart. 520 § 3 k.p.c.uznając, że interesy zainteresowanych były sprzeczne.
(...)