Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 733/18
Data wyroku: 2019-02-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabela Kościarz-Depta, Zenon Stankiewicz, Beata Tymoszów
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 § 2 kk

Warszawa, dnia 28 lutego 2019 r.
Sygn. akt VI Ka 733/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Beata Tymoszów
Sędziowie:  SO Zenon Stankiewicz (spr.)
SR (del.) Izabela Kościarz - Depta
protokolant: sekr. sądowy Renata Szczegot
przy udziale prokuratora Mariusza Ejflera
po rozpoznaniu dnia 28 lutego 2019 r. w Warszawie
sprawyT. S., synaJ.iM.,ur. (...)w miejscowościŁ.oskarżonego o przestępstwo zart. 177 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt II K 756/14
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zwalnia oskarżyciela subsydiarnego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami tego postępowania obciąża Skarb Państwa.
SSR (del.) Izabela Kościarz - Depta SSO Beata Tymoszów SSO Zenon Stankiewicz
Sygn. akt VI Ka 733/18

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 28 lutego 2019r.
Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 20 marca 2018r. został zaskarżony przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart. 7 kpk. Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemikiz prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymiw uzasadnieniu orzeczenia.
Nie sposób podzielić zastrzeżeń autora środka odwoławczego, jakoby Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych poprzezpominięcie faktu, że łycha koparki kierowanej przezT. S.wystawała w znacznej części na jezdnię. Wprost przeciwnie, okoliczność ta została przyznana w opisie stanu faktycznego, co więcej, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zawiera krytyczne odniesienie się do tej części wyjaśnień oskarżonego, w której okoliczność tę kwestionuje.
Nie podziela też sąd odwoławczy zarzutu naruszeniaart. 201 kpkpoprzez bezzasadne uznanie za niewiarygodną opinii eksperta kryminalistyki z dnia15 listopada 2015r (winno być: 2012r. – k. 216 akt sprawy). Sąd Rejonowy wskazuje powody takiego postąpienia: mankamenty opinii nie wynikają z braku sumienności bądź rzetelności, lecz zastrzeżeń samego autora, który zaznaczył przecież, iż dostępny mu materiał dowodowynie zawiera danych umożliwiających przeprowadzenie pełnej kryminalistycznej rekonstrukcji przebiegu wypadkui winien być uzupełniony w celu odtworzenia pozycji powypadkowej motocyklisty i specjalistycznej oceny doznanych przez niego obrażeń (k. 225). Ze wskazanych przez eksperta powodów (i w sytuacji dołączenia do akt opinii prywatnej – k. 321-337, pozostającej już poza obszarem rozważań autora apelacji), organ prowadzący postępowanie przygotowawcze zasięgnął opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych, która została sporządzona przy udziale biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, mechanoskopii, traseologii oraz medycyny wypadkowej (k. 380 i nast.). Oparcie sięw konsekwencji na obszernych i należycie udokumentowanych wywodach tej ostatniej nie razi dowolnością, a jest logiczną i oczywistą konsekwencją korzystania z dowodu uzupełnionego i pełniej udokumentowanego, niż opinia chronologicznie pierwsza. Wbrew treści postawionego zarzutu, najwyraźniej dostrzega to i sam autor środka odwoławczego, odnosząc się w swej argumentacji właśnie do tej opinii.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sadu Rejonowego, iż opinia Instytutu Ekspertyz Sądowych jest spójna, jasna i pełna, nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, wydana została po przeprowadzeniu badań i oględzin pojazdów uczestniczących w przedmiotowym wypadku. Wynika zaś z niej, żeŁ. B.poruszał się motocyklem w odległości 2,3 metra od prawej krawędzi jezdni z prędkością nie mniejszą niż 114 km/h i nie większą niż 123 km/h. Prowadził on więc motocykl z prędkościąponad dwukrotnieprzekraczającą dopuszczalną. Biegli wskazali, że zebrany materiał dowodowy nie dał podstaw do odtworzenia parametrów ruchu koparko – ładowarki, a zatem nie mieli podstaw do jednoznacznego ustalenia przyczyn zaistniałego wypadku, co było uzależnione od tego, jaką szerokość jezdniul. (...)zajęła koparko - ładowarka. Wobec powyższego biegli wskazali, że jeżeli łyżka przednia koparko - ładowarki wysunęła się na jezdnięul. (...)zajmując jedynie kilkanaście centymetrów z jej szerokości (wg wyjaśnień oskarżonegoT. S.) to wyłączną przyczyną wypadku było nieprawidłowe postępowanie motocyklistyŁ. B.polegające na znacznym, tj. ponad dwukrotnie przekroczeniu prędkości dopuszczalnej na danym odcinku drogi. GdybyŁ. B.prowadził motocykl z prędkością nie wyższą niż dopuszczalna, wówczas nie miałby potrzeby gwałtownego hamowania, które doprowadziło do wywrócenia się motocykla i zaistnienia wypadku. Z drugiej jednak strony wskazali, że gdyby koparko - ładowarka zajęła ponad jeden metrz szerokości jezdni (wgP. W.iS. M.), wówczas ustalenie przyczyn wypadku byłoby uzależnione od tego, w jakiej odległości od tej maszyny znajdował się motocykl, gdy kierujący nią rozpoczął wjazd na tę ulicę. Jeżeli odległość ta wyniosła ponad 100 metrów, to wyłączną przyczyną wypadku było nieprawidłowe postępowanie motocyklisty, polegające na znacznym przekroczeniu prędkości dopuszczalnej, co doprowadziło do wywrócenia się motocykla i zaistniałego wypadku. Gdyby jednak odległość ta była mniejsza niż 100 metrów, to do zaistniałego wypadku przyczyniło się nieprawidłowe postępowanie obu uczestników ruchu, tj. oskarżonegoi motocyklisty.T. S.zajechałby drogę motocykliście, a ten znacznie przekraczając dopuszczalną prędkość doprowadził do wywrócenia się motocykla podczas hamowania. Biegli wskazali również, że gdybyŁ. B.prowadziłby motocykl z prędkością nie przekraczającą dopuszczalnej 50 km/h i rozpoczął podejmowanie decyzji o hamowaniuw chwili, w której faktycznie to uczynił, wówczas wyhamowałby bezpiecznie przed torem jazdy koparko - ładowarki. Motocyklista mógł teżbezwarunkowouniknąć wypadku poprzez zatrzymanie motocykla przed torem jazdy koparko- ładowarki, gdyby jechał z prędkością nie przekraczającą 87 km/h.
Trafnie zauważa Sąd orzekający, że żadna z przesłuchanych na rozprawie osób nie zaobserwowała momentu wjazdu motocyklisty naul. (...). Opisywali oni wyłącznie zdarzenie od momentu, gdy położył motocykl i sunął już po jezdni. Niczego tu nie wyjaśnia przytoczona przez autora apelacji wypowiedź oskarżonego, iż motocykliście 30 -40 m. przed koparkązarzuciło tyłion od razu się wywrócił(k. 45). Wypowiedź ta nie zawiera nawet informacji,z jakiej odległości zobaczył kierującego motocyklem zanim on się przewrócił,a już oczywistym nadużyciem ze strony skarżącego jest wywodzenie stąd, że tomotocyklista zauważył koparkę w odległości mniejszej niż 100 metrów. Nawet zresztą sam skarżący wskazuje na implikowane tym wyłączniewysokie prawdopodobieństwohipotezy o przyczynieniu się do wypadku przez obu uczestników ruchu. Niedopuszczalność oparcia wyroku naprawdopodobieństwie,nawet wysokim, dokonania czynu zabronionego jawi się jako nader oczywista i trafnie wskazuje tu Sąd Rejonowy na przepisart. 5§2 kpkjako podstawę wyroku uniewinniającego.
Nie znajdując zatem podstaw do podzielenia argumentacji środka odwoławczego, należało zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.