Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 847/18
Data wyroku: 2019-02-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Przemysław Wasilewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art 157§1 kk

Sygn. akt VIII Ka 847/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lutego 2019 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
PrzewodniczącySSO Przemysław Wasilewski
Protokolant Izabela Zinkiewicz
przy udziale oskarżyciela publicznego Marka Winnickiego
po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2019 roku
sprawyM. K.
oskarżonego o czyn zart. 157 § 1 k.k.;
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 11 października 2018 roku, sygnatura akt III K 1076/18

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

II
Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
M. K.został oskarżony o to, że w dniu 18 marca 2018 roku wB.naul. (...)dokonał uszkodzenia ciałaD. K.zadając mu rany cięte oraz pchnięcia nożem powodując powierzchowną ranę ciętą okolicy łuku żebrowego lewego, ranę kłutą okolicy łokcia lewego i głęboką ranę kłutą powierzchni przyśrodkowej uda prawego powodujące naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej dni 7, tj. o czyn zart. 157 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 11 października 2018 r. oskarżonegoM. K.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawieart. 157 § 1 kkskazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 69 § 1, § 2 kk,art. 70 § 1 kkiart. 72 § 1 punkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 1 rok zobowiązując go do informowania kuratora o przebiegu okresu próby. Na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoM. K.środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoD. K.kwoty 3000 złotych. Na podstawieart. 44 § 2 kkorzekł przepadek przedmiotu opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr I/689/18/P pod poz. 1 (k. 81 akt sprawy). Zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych w całości, przejmując je na poczet Skarbu Państwa.
Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca oskarżonego.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
naruszenie przepisów postępowania tj.art. 7 i 410 kpkpoprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania przejawiającego się:
- bezpodstawnym zakwestionowaniem wyjaśnień oskarżonego, co do przebiegu zdarzenia;
- niewłaściwą oceną zeznań świadkaU. Ż. (1);
- nie rozważeniem okoliczności zadania przez oskarżonego rany uda pokrzywdzonego;
- nierzetelnym ustaleniem przyczyn konfliktu zaistniałego pomiędzy pokrzywdzonym, a oskarżonym.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony działał w warunkach obrony koniecznej, której granice przekroczył pod wpływem wzburzenia uzasadnionego okolicznościami i umorzenie postępowania karnego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przede wszystkim stwierdzić, iż Sąd I instancji w oparciu o właściwie przeanalizowany i oceniony materiał dowodowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, a na ich podstawie wywiódł prawidłowe wnioski, co do sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu.
Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu Okręgowego nie można podzielić stanowiska autora apelacji w zakresie podniesionego przez niego zarzutu obrazy przepisów postępowania. Wbrew stanowisku skarżącego uznać należy, iż Sąd I Instancji na podstawie zebranego i wszechstronnie ocenionego materiału dowodowego poczynił trafne ustalenia faktyczne, zgodne z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.). Należy bowiem pamiętać o tym, że przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k.tylko wtedy, gdy:

-

jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (wspomniany jużart. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.),

stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.),

jest wyczerpujące i logiczne – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 k.p.k.) (por. też wyrok Sądu Najwyższego z 03 marca 1998 roku, V KKN 104/98, Prokuratura i Prawo 1999/2/6, LEX 35095; wyrok Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 1997 roku, IV KKN 58/97, Prokuratura i Prawo 1997/11/1, LEX 31393).

W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy podczas orzekania wziął pod uwagę wszystkie te kryteria.
Skarżący wskazuje, co pozostaje niekwestionowanym w sprawie, że wszystkie osoby obecnie w miejscu zdarzenia prócz oskarżonego, były pod działaniem alkoholu. Z powyższego wyciąga kolejny wniosek, dotyczący świadkaU. Ż. (2). Mianowicie podnosi, że świadek wskazał wszystkie istotne okoliczności, w jakich dokonały się zaobserwowane przez w/w wydarzenia, z tą różnicą, iż z uwagi na ich szokujący, gwałtowny i krwawy przebieg, pomylił ich kolejność. Zdaniem skarżącego najpierw doszło do interwencji świadka i próby rozdzielenia szarpiących sięM. K.iD. K., zadania ciosów w twarzU. Ż. (2)przez pokrzywdzonego, a następnie obrona dziewczyny przezM. K.z użyciem noża, nosząca wszystkie cechy obrony koniecznej. Powyższe twierdzenia są w ocenie Sądu Odwoławczego dowolne i nie wytrzymują konfrontacji ze zgromadzoym materiałem dowodowym oraz prawidłowymi rozważaniami Sądu Rejonowego.
Przede wszystkim nie ma wątpliwości, żeU. Ż. (1)dwukrotnie w tożsamy sposób zeznała: „usłyszałam wielki huk, pobiegliśmy szybko,na ścianach była krew.Podbiegłam, weszłam między nich i rozdzielałam, oberwało mi się mocno” (k. 101 v, 40 v). Za świadkiem do pomieszczenia wbiegły kolejne osoby obecne w mieszkaniu i w tym momencie starcie oskarżonego z pokrzywdzonym zakończyło się. Z zeznań świadka, w sposób niebudzący najmniejszych wątpliwości wynika, że wbiegła jako pierwsza do pomieszczenia, w którym rozegrało się starcie z użyciem noża pomiędzy mężczyznami, zobaczyła krew na ścianach i zaczęła rozdzielać walczących mężczyzn. Kolejni świadkowie widząc co się stało, również starali się rozdzielić mężczyzn m.in. krzycząc. Co istotne świadek słyszała również słowaK. G.krzyczącego do oskarżonego „zabiję cię” widząc pokrzywdzonego okaleczonego nożem. Również z przeanalizowanych przez Sąd Rejonowy zeznańK. G.iR. O.w sposób pewny wynika, że zdarzenie nie przebiegało w sposób pożądany i prezentowany przez oskarżonego i jego obrońcę. Żadna osoba, prócz oskarżonego, nie stwierdziła, że po włączeniu sięU. Ż. (1)do starcia oskarżonego i pokrzywdzonego,M. K.zadał jakikolwiek kolejny cios nożem. Z całą pewnością nóż nie został użyty w momencie, kiedyU. Ż. (1)zaczęła rozdzielać walczących, w jej obronie. Dlatego nie może być mowy o obronie koniecznej w przypadku użycia noża przez oskarżonego. W sposób szczegółowy, logiczny i wyczerpujący omówił tą kwestię Sąd I Instancji, którego rozważania w całości podzielił Sąd Odwoławczy. W przypadku oskarżonego nie miał żadnego znaczenia, z punktu widzenia instytucji zart. 25 § 1 k.k., ani wcześniejszy uraz, ani słabsza lewa ręka. Sąd Odwoławczy w oparciu oart. 427 § 3 k.p.k.w zw. zart. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.oddalił wniosek dowodowy obrońcy zgłoszony przed rozprawą odwoławczą, ponieważ nie było przeszkód, aby powyższy dowód z tezą sformułowaną i przystosowaną do potrzeb postępowania karnego mógł być zgłoszony na etapie rozpoznania sprawy przez Sąd Rejonowy. Obrońca w toku procesu na etapie rozpoznania sprawy przez Sąd I Instancji podnosił jedynie wcześniej nabyty przez oskarżonego uraz lewej ręki. Ponadto w ocenie Sądu Okręgowego wniosek ten w sposób oczywisty zmierzał do przedłużenia powstępowania.
Nie dopatrując się uchybień, które powinny być brane przez Sąd Odwoławczy z urzędu, uznając sposób procedowania Sądu Rejonowego, wydane orzeczenie i motywy, które legły u jego podstaw za ze wszech miar prawidłowe, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.
Z uwagi na trudną sytuację finansową oskarżonego Sąd Odwoławczy na mocyart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za II instancję.