Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 473/19
Data wyroku: 2019-10-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Postępowanie w sprawach o wykroczenia
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw

Sygn. akt VI Ka 473/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 października 2019 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący – Sędzia  Andrzej Tekieli
Protokolant Katarzyna Rubel
po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r.
sprawyJ. G. (1)ur. (...)wB.
s.J.iH. z domu M.
obwinionego z art. 86 § 1 kw
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt II W 1305/18

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoJ. G. (1),

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50 złotych za postępowanie odwoławcze i wymierza opłatę w kwocie 35 złotych.

Sygn. akt VI Ka 473/19

UZASADNIENIE
J. G. (1)obwiniony został o to że:
w dniu 28 czerwca 2018 roku około godz.9:30 w miejscowościW.na drodze(...)woj.(...)kierując pojazdem markiI.onr rej.(...)nie zachował należytej ostrożności podczas manewru wyprzedzania i nie upewnił się czy na przeciwległym pasie ruchu nie znajduje się inny pojazd w wyniku czego doprowadził do zderzenia z pojazdem markiB.o nr rej.(...)czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym dlaM. H. (1),J. H. (1)iA. B.

    tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2019 roku w sprawie II W 1305/18:

I
uznał obwinionego za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 350 złotych;

II. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł. tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania, kwotę 1953,41 zł. tytułem należności biegłego oraz wymierzył mu opłatę w wysokości 35 zł.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca obwinionego zarzucając:
1. w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt I wyroku:

1
obrazę przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.- poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów z:

—

wyjaśnień obwinionego, poprzez odmowę przyznania waloru wiarygodności tym wyjaśnieniom w zakresie przyznania się do zarzucanego mu czynu oraz przedstawionemu przez niego opisowi wydarzeń - podczas gdy w materiale dowodowym nie znajdują się dowody przeczące wyjaśnieniomJ. G. (1);

opinii biegłego, z której Sąd I instancji wyciągnął jednoznaczne wnioski o zawinieniu obwinionego - podczas gdy z opinii nie wynika, żeJ. G. (1)uczestniczył w zdarzeniu i spowodował zagrożenie;

zeznań świadkówK. M. (1)iZ. L. (1), których treść poczytuje jako obciążające obwinionego, podczas gdy poczynione przez tych świadków ustalenia opierają się jedynie na relacj i uczestników zdarzenia i oględzin samego miej sca - funkcjonariuszki Policji nie były świadkami kolizji;

2
w konsekwencji powyższej obrazy przepisów postępowania, Sąd ameritidokonał błędnych ustaleń faktycznych - błędnego ustalenia, iż:

—

obwiniony dokonywał manewru wyprzedzania nie zachowując szczególnej ostrożności - czym doprowadził do stworzenia niebezpieczeństwa na drodze i kolizji z pojazdemB.;

wjechanie przezM. H. (1)na pobocze i uderzenie w znak nastąpiło wskutek wykonania manewru w celu uniknięcia zderzenia z pojazdem kierowanym przez obwinionego;

podczas gdy przeprowadzone przed Sądem dowody nie pozwalają na dokonanie kompleksowych prawdziwych ustaleń dotyczących przebiegu zdarzenia objętego wnioskiem o ukaranie. Opinia biegłego wskazuje dwa równie prawdopodobne scenariusze, a zeznania uczestników zdarzenia oraz wyjaśnienia obwinionego stoją w sprzeczności do siebie.
Zarzucona w niniejszej apelacji obraza przepisów postępowania doprowadziła do powstania błędnych ustaleń faktycznych, wskutek których Sąd I instancji ustalił nieprawidłowo, iż okoliczności kolizji wskazują na zawinienieJ. G. (1).
Zważywszy na przedstawione powyżej zarzuty, na podstawieart. 427 § 1 i art. 437 k.p.k., wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienieJ. G. (1), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Zarzuty apelacji w istocie sprowadzają się do kwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji prowadzących do przyjęcia sprawstwa i winy obwinionego w niniejszej sprawie. Zważywszy na powyższe w pierwszej kolejności przypomnieć należy że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, a więc mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów wtedy gdy: 1. jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; 2. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego; 3. jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu ( zob. w. SN z 9.11.1990 r. WRN 149/90 OSNKW 7- 9/1991,poz.41 ). Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji w niniejszej sprawie spełnił powyższe wymagania. Sąd ten wskazał w pisemnym uzasadnieniu wyroku dowody które w sprawie uznał za wiarygodne, w szczególności zeznania świadkówM. H. (1),J. H. (1)iA. B., świadków – policjantówK. M. (1),Z. L., dokumentację fotograficzną, opinię biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowychS. P.oraz podał powody dla których nie dał wiary dowodowi przeciwnemu w postaci wyjaśnień obwinionegoJ. G.( str.2-4 uzasadnienia, k. 118 odwrót – 119 odwrót akt ). Ocena ta zdaniem Sądu Okręgowego nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.o.w. i jest przekonywująca.
Kluczowa w niniejszej sprawie była opinia biegłegoS. P.. Słusznie stwierdza Sąd I instancji, że opinia ta ma charakter „wariantowy” i że biegły nie wyklucza żadnej z przedstawionych wersji, niemniej Sąd ten przedstawia jednocześnie przekonywujące argumenty za prawdziwością II z przedstawionych wersji tj. sytuacji gdy kierowane przez obwinionegoI.podejmując manewr wyprzedzania zjeżdża na pas ruchu którym porusza się wykonujące już ten manewr i hamująceB.i dochodzi do kontaktu zderzeniowego ( k. 102 ). Takim argumentem jest chociażby okoliczność że z dokumentacji fotograficznej wynika rysowanie poszyciaB.ku przodowi co oznacza, że samochódI.bezpośrednio przed zdarzeniem poruszał się z większą szybkością niż samochódB.( k.119 ). Skarżący eksponuje w apelacji, że we wnioskach opinii biegły stwierdza, iż na podstawie zebranych dowodów nie można wykluczyć ani potwierdzić żadnej z przedstawionej wersji wydarzeń. Istotnie takie sformułowanie zawarte zostało w apelacji, niemniej wskazać należy, iż biegły podkreślił jednocześnie, że obwinionyJ. G.prezentując wersję jakoby to kierującyB.M.H. (1)zjechał na prawo i zderzył się z samochodem obwinionego, nie podał przyczyn dla których miałoby to nastąpić ( k.106 ). Przyjętą przez Sąd I instancji wersję zdarzenia potwierdzają także świadkowie, pozaM. H.takżeJ. H.i A.B.i świadkowie pośredniK. M. (1)iZ. L..
Mając powyższe na względzie, zważywszy ponadto, że wymierzona obwinionemu kara grzywny nie jest rażąco surowa Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoJ. G. (1).
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 121 k.p.o.w. iart.119 § 1 k.p.o.w. Sąd Okręgowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł. i wymierzył mu opłatę w kwocie 35 zł.