Sąd Rejonowy w Prudniku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 847/18
Data wyroku: 2019-03-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Ebel

Sygn. akt II K 847/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 marca 2019 r.
Sąd Rejonowy w Prudniku II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Tomasz Ebel

Protokolant:

st.sekr.sądowy Ewa Mróz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej ---------
po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r., 5 marca 2019 r.
sprawy
R. N.(N.)
s.F.iT.z domuD.
ur. (...)wP.
oskarżonego o to, że:

1
W dniu 28 listopada 2018r. wP.używając słów powszechnie uznawanych za obraźliwe znieważył interweniującego funkcjonariusza Policji sierżanta sztabowegoA. L. (1)podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych

tj. o przestępstwo zart. 226 § l kk

2
W dniu 28 listopada 2018r. wP.chwytając i szarpiąc za bluzę umundurowania służbowego naruszył nietykalność cielesną interweniującego funkcjonariusza Policji sierżanta sztabowegoA. L. (1)podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych

tj. o przestępstwo zart. 222 § l kk

I
uznaje oskarżonegoR. N.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa zart. 226 § 1 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności;

II
na podstawieart. 34 § 1a pkt 1 kkiart. 35 § 1 kknakłada na oskarżonego obowiązek wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie;

III
uznaje oskarżonegoR. N.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa zart. 222 § 1 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 4 (czerech) miesięcy ograniczenia wolności;

IV
na podstawieart. 34 § 1a pkt 1 kkiart. 35 § 1 kknakłada na oskarżonego obowiązek wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie;

V
na podstawieart. 85 § 1 i § 2 kkorazart. 86 § 1 kkza zbiegające się przestępstwa wymierza oskarżonemu łączną karę 5 (pięciu) miesięcy ograniczenia wolności;

VI
na podstawieart. 34 § 1a pkt 1 kkiart. 35 § 1 kkw zw. zart. 86 § 3 kknakłada na oskarżonego obowiązek wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie;

VII
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r.pr.M. O.z Kancelarii Radcy Prawnego wG.kwotę 619,92 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu;

VIII
na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego z obowiązku zapłaty kosztów sądowych, w tym opłaty, obciążając nimi Skarb Państwa w całości.

1.Sygnatura akt II K 847/18

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
28 listopada 2018 r. o godzinie 20.50 funkcjonariusze policji w osobach sierż. szt.A. L. (1)oraz posterunkowegoM. P. (1)z polecenia oficera dyżurnego Komendy Powiatowej Policji wP.udali się w rejon sklepu monopolowego przyul. (...)wP., gdzie zgłoszono awanturę. Po przyjeździe na miejsce funkcjonariusze zastali dwóch nietrzeźwych mężczyzn, znanego im z uprzednich czynności służbowychR. N.orazA. W. (1), który się następnie stamtąd oddalił.M. P. (1)zaczął legitymowaćR. N., aA. L. (1)go asekurował. Podczas czynności służbowychR. N.zaczął kierować doA. L. (1)obraźliwe epitety i w pewnym momencie złapał go za umundurowanie i zaczął za nie szarpać. Podczas szarpaniny oskarżony orazA. L. (1)przewrócili się na ulicę. Przy pomocyM. P. (1)A. L. (1)obezwładniłR. N., któremu założono kajdanki i doprowadzono go do radiowozu. Podczas doprowadzania do radiowozuR. N.nadal kierował doA. L. (1)obraźliwe słowa.R. N.został zatrzymany do wytrzeźwienia w KPP wP..
Dowód: zeznania świadkaA. L.– k.53,
zeznania świadkaM. P.– k.43,
częściowo zeznania świadkaA. W.– k.53-54,
częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k.42,
notatka urzędowa – k.1.
OskarżonyR. N.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Podczas rozprawy zaprzeczył, aby miał znieważać i szarpać za mundur funkcjonariusza policjiA. L. (1), potwierdził, że podczas zdarzenia przewrócił się z w/w funkcjonariuszem na ulicę oraz że wcześniej spożywał alkohol.
OskarżonyR. N., jest kawalerem, ojcem jednego dziecka w wieku 10 lat. Nie ma wyuczonego zawodu (ukończył 5 lub 6 klas szkoły podstawowej), utrzymuje się z prac dorywczych, nie posiada majątku większej wartości. Oskarżony był uprzednio sądownie karany, w tym za czyny zart.222 §1 kkorazart.226 §1 kk, za które to odbywa karę pozbawienia wolności.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k.42,
dane o karalności – k.15-16,51,52,
dane osobopoznawcze – k.17.
Sąd zważył, co następuje:
Wina i sprawstwo oskarżonego nie budzą wątpliwości.
Dokonując ustaleń faktycznych, Sąd opierał się zeznaniach funkcjonariuszy policji, a częściowo i wyjaśnieniach oskarżonego oraz zeznaniach świadkaA. W. (1), w zakresie w jakim nie odbiegają one znacząco od wersji w/w funkcjonariuszy. W ocenie Sądu wskazane wyżej dowody, pozwalają na ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzenia podczas wykonywania czynności służbowych funkcjonariuszy policji z oskarżonymR. N.w dniu 28 listopada 2018 r. wP..
Bezspornym w sprawie jest, że funkcjonariusze policjiA. L. (1)orazM. P. (1)wykonywali wówczas czynności służbowe zR. N.. Byli wówczas na służbie, a na interwencję udali się z polecania oficera dyżurnego wskutek zgłoszenia awantury w sklepie. Wiedział o tym i sam oskarżony, funkcjonariusze byli umundurowani, przyjechali oznakowanym radiowozem. Oskarżony był podczas interwencji nietrzeźwy (po kilku piwach), co wynika z zeznań świadków (oskarżony odmówił poddania się badaniu na zawartość alkoholu). Poza sporem jest i to, że oskarżony wraz z funkcjonariuszemA. L. (1)przewrócili się wtedy na ulicę.
Z kolei ze zgodnych i spójnych zeznań funkcjonariuszy policji wynika, że podczas legitymowania oskarżonego, tenże zaczął kierować względem funkcjonariuszaA. L. (1)słowa powszechnie uznawane za obraźliwe, a w pewnym momencie złapał go za umundurowanie i zaczął szarpać. Stopień agresji oskarżonego był na tyle wysoki, że wraz z w/w funkcjonariuszem upadł na ulicę i dopiero pomoc funkcjonariuszaM. P. (1)pozwoliła na jego obezwładnienie i doprowadzenie do radiowozu. Sąd przydał zeznaniom tych świadków walor prawdomówności albowiem w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności mogące wskazywać, żeby ci fałszywie obciążali swymi zeznaniami oskarżonego. Na takie okoliczności nie wskazywał i sam oskarżony. W tych okolicznościach trudno zakładać, aby będący na służbie funkcjonariusze policji obezwładniali i zatrzymywali do wytrzeźwienia oskarżonego, gdyby nie mieli ku temu faktycznych podstaw. D
W świetle zeznań funkcjonariuszy policji wyjaśnienia oskarżonego dotyczące przebiegu z nim czynności służbowych jawią się jako wykrętne i kłamliwe, nakierunkowane na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Oskarżony zaprzeczył zatem aby kierował doA. L. (1)obraźliwe słowa oraz szarpał go za mundur. Przyznał, że podczas zakładania mu kajdanek upadli na ulicę, ale to z tego powodu że było ślisko. Linia obrony oskarżonego nie zyskała i wsparcia w zeznaniach jego kolegiA. W. (1), który miał być świadkiem zdarzenia. Wskazać należy zatem na fakt nietrzeźwości tegoż świadka w chwili zdarzenia, który sam określił jako podobny do oskarżonego oraz jego zażyłość zR. N.. Ponadto świadek ów miał stać około 2, 3 metrów od funkcjonariuszy, ale nie słyszał o czym z oskarżonym rozmawiają, nie potrafił też określić w jakich okolicznościach doszło do upadku funkcjonariusza z oskarżonym na ulicę, ani dlaczego to funkcjonariusze zajęli się oskarżonym a nie nim samym. Z tych powodów Sąd uznał zatem, że zeznaniami tymiA. W. (1)chciał dopomóc oskarżonemu w celu uniknięcia przez niego odpowiedzialności karnej.
W obliczu tych ustaleń należało przyjąć, żeR. N.działając w przypisany mu wyrokiem sposób wypełnił ustawowe znamiona czynu zart.222 §1 kkstanowiącego, że kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega karze grzywny, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2 oraz zart.226 §1 kk, który stanowi, że kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Zgodnie z przepisamiart.53 kksąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (§ 1);§2stanowi zaś, że sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
Art.58 §1 kkustanawia przy tym priorytet kar nieizlolacyjnych we wszystkich tych wypadkach, w których sąd ma możliwość wyboru rodzaju kary, a przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat. W takich wypadkach sąd jest zobowiązany do rozważenia w pierwszej kolejności, czy w danym przypadku nie będzie wystarczające orzeczenie grzywny lub kary ograniczenia wolności. Dopiero, gdy sąd po rozważeniu tych wolnościowych możliwości reakcji na czyn przestępny sprawcy dojdzie do wniosku, że żadna z wymienionych kar ani środek karny nie jest w stanie spełnić założonych celów kary, może sięgnąć po ostatnią z możliwych alternatyw w postaci kary pozbawienia wolności stanowiący środek ostateczny (ultima ratio).
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł względem oskarżonego za czyn zart.222 §1 kkkarę 4 miesięcy ograniczenia wolności, za czyn zart.226 §1 kk- 2 miesięcy ograniczenia wolności oraz karę łączną 5 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na z cel społeczny w wymiarze 30 godzin miesięcznie.
Zdaniem Sądu, przy uwzględnieniu znaczności stopnia zawinienia, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynów, kara ta będzie współmierną odpłatą za jego popełnienie. Oceniając stopień winy i społecznej szkodliwości czynów, Sąd wziął pod uwagę katalog okoliczności o tym decydujących, a przede wszystkim to, że do zdarzenia doszło w miejscu publicznym, w centrum miasta, a oskarżony swoją agresję skierował względem funkcjonariusza nie mając ku temu żadnych powodów i spowodował jego upadek na ulicę. Oskarżony był przy tym na tyle agresywny, że należało go obezwładnić, co wymagało interwencji drugiego z funkcjonariuszy. Z pewnością zachowanie oskarżonego determinowane było i spożyciem przez niego przed zdarzeniem alkoholu. Sąd wziął i pod uwagę uprzednią karalność oskarżonego, w tym i za przestępstwa podobne, za które to odbywa karę pozbawienia wolności. Wymierzając oskarżonemu karę łączną Sąd zastosował zasadę asperacji zważając na jedność czasu i miejsca oraz tożsamość osoby pokrzywdzonej.
W związku z ustanowieniem oskarżonemu obrońcy z urzędu Sąd orzekł jak w pkt.VII wyroku.
Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść przepisów prawa cytowanych w pkt. VIII wyroku oraz deklarowana sytuacja majątkowa oskarżonego (odbywanie kary pozbawienia wolności).