Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 263/20
Data wyroku: 2020-07-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: sędzia Grażyna Tokarczyk, Arkadiusz Łata, Krzysztof Ficek
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 636 § 2 kpk, art. 633 kpk

Sygnatura akt VI Ka 263/20
Sygnatura akt VI Kz 134/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia2 lipca 2020r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący sędzia   Grażyna Tokarczyk
Sędziowie: Arkadiusz Łata (spr.)
Krzysztof Ficek
Protokolant Aleksandra Pawłowska
po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2020 r.
przy udziale Ryszarda Filipowicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej wG.
sprawy

1
K. D.ur. (...)wR.

synaD.iE.
oskarżonego zart. 160 § 2 kk

2
S. T.ur. (...)wB.

synaZ.iK.
oskarżonego zart. 160 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych, a nadto zażalenia pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych na rozstrzygnięcie o kosztach
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 10 stycznia 2020 r.    sygnatura akt VI K 1012/18
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 636 § 2 kpkw zw. zart. 633 kpk

1
zmienia punkt 4 zaskarżonego wyroku w ten sposób, iż w miejsce dotychczasowego rozstrzygnięcia:

a
zasądza od oskarżonych:K. D.iS. T.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoD. S.kwoty po 756 zł (siedemset pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów ustanowienia jednego pełnomocnika z wyboru,

b
zasądza od oskarżonych:K. D.iS. T.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoO. M.kwoty po 756 zł (siedemset pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów ustanowienia jednego pełnomocnika z wyboru,

c
zasądza od oskarżonych:K. D.iS. T.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoF. M.kwoty po 756 zł (siedemset pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów ustanowienia jednego pełnomocnika z wyboru;

2
w pozostałej części utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;

3
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa przypadającą na każdego z nich część wydatków za postępowanie odwoławcze – w kwotach po 10 zł (dziesięć złotych) i wymierza im opłaty za II instancje w kwotach po 100 zł (sto złotych).

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 263/20

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 10 stycznia 2020 roku - sygn. akt VI K 1012/18

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonegoK. D.:
Błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, wbrew zawartości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, że :
-K. S. (1)nie miała w dacie czynu zdolności do podejmowania samodzielnych decyzji w postaci zgody na dalszą hospitalizację,
- stan zagrożenia dla życia i zdrowiaK. S. (1)był wiadomy oskarżonemu,
- oczekiwane zachowanie oskarżonego w okolicznościach sprawy polegało na dalszej przymusowej hospitalizacji i leczeniu pokrzywdzonej w(...)Szpitalu(...)wP.,
- do obowiązków lekarza, z których mógł się wywiązać w konkretnych okolicznościach niniejszej sprawy należało również zapewnienie przymusowego transportu pokrzywdzonej do szpitala dysponującego oddziałem neurochirurgii
skutkujący wadliwym przypisaniem oskarżonemu popełnienia przestępstwa zartykułu 160 § 1 i 2 kk.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uprawniał - wbrew odmiennemu stanowisku obrońcy - do uznania, iż pacjentkaK. S. (1)w trakcie pobytu w Izbie Przyjęć(...)wP.pozostawała w stanie niezdolności do podejmowania świadomych decyzji, co upoważniało z kolei do dokonywania wobec niej działań leczniczych w braku zgody wymienionej.
W pierwszym rzędzie do powyższych wniosków uprawniał stwierdzony w drodze tomografii komputerowej stopień i zakres urazów pokrzywdzonej ( jakie to badanie zlecił sam oskarżonyK. D., a zatem z całą pewnością znany oskarżonemu ), wyrażający się krwiakiem przymózgowym prawej półkuli mózgu, krwotocznym stłuczeniem prawego płata czołowego, uogólnionym zanikiem mózgu i móżdżku, złamaniem kości potylicznej po stronie prawej.
Po wtóre - relacje świadków mających wówczas bezpośredni kontakt zK. S. (1). ZeznaniaB. K.wskazywały na zupełny brak po stronie pokrzywdzonej wszelkiej racjonalnej oceny rzeczywistości, brak reakcji na tłumaczenia lekarza o konieczności dalszych konsultacji medycznych, zagrożeniu życia, prawdopodobieństwie potrzeby podjęcia zabiegu operacyjnego. Identycznie - depozycjeD. N., która charakteryzowała świadomośćS. (1)w kategoriach: "jakby nie rozumiała ona, co się do niej mówi, jakby nie kontaktowała "
Nie ulegało oczywiści najmniejszych wątpliwości, że pacjentka zachowywała się wulgarnie, obrzucała wszystkie praktycznie obecne osoby, łącznie z personelem medycznym ordynarnymi wyzwiskami. Naprowadzone wyżej zachowania pacjentki, stan psychiczny opisany przez świadków, co dostrzegał ponad wszelką wątpliwość również i oskarżony, w powiązaniu z jego wiedzą w kwestii rodzaju i rozległości stwierdzonych uK. S. (1)urazów wewnątrzczaszkowych, jak też, co do faktu że pozostawała ona pod silnym wpływem alkoholu ( 2,56 promila) - kompletnie wykluczały wniosek, byK. S. (1)była zdolna do podjęcia świadomej i odpowiedzialnej decyzji w zakresie dalszego toku leczenia ( a w istocie - zaniechania dalszego leczenia ). Zwłaszcza, gdy oskarżony zasadnie przewidywał realną możliwość pogorszenia się stany zdrowia wymienionej i zaordynował konieczność najmniej dalszych konsultacji neurochirurgicznych - niemożliwych do przeprowadzenia w warunkach placówki wP..
Poza ocenami opartymi o elementarne przesłanki wiedzy i doświadczenia życiowego, dobitnie przeciwko odmiennym tezomK. D.przedstawianym w toku procesu, a powielanym przez obrońcę - przemawiała interdyscyplinarna opinia sądowo - lekarska ( vide : 167 verte - 168 ), gdzie jednoznacznie wskazano nieprawidłowość w określeniu stanu świadomości pokrzywdzonej - w wykonaniu oskarżonego - " jako świadomości pełnej, w której pacjentka zdawała sobie w pełni sprawę ze swego stanu zdrowia " oraz była zdolna "ocenić konsekwencje odmowy leczenia". Wedle powyższej opinii, w przedmiotowych realiach faktycznych lekarz winien był uznać, iż "poczytalność pacjentki była zniesiona (...), nie mogła ona samodzielnie podejmować decyzji, co do swego dalszego leczenia (...), powinna być, nawet przy użyciu środków przymusu (...) poddana dalszej obserwacji szpitalnej".
Biegli sporządzający wspomnianą opinię mieli oczywiście w polu widzenia również i zeznania złożone przez obu oskarżonych w charakterze świadków. Dowód ów był przeprowadzony nim doszło do przedstawienia komukolwiek zarzutów. Wada powyższa w żadnej mierze nie wpłynęła jednak na ukształtowanie przez biegłych błędnego stanowiska, ponadto została konwalidowana w następstwie wyjaśnieńK. D.iS. T.( jako podejrzanych i oskarżonych ), w ramach których potwierdzili oni wszystkie te okoliczności wynikające z ich wcześniejszych zeznań --cytowane w opinii. Co najistotniejsze jednak, biegli w opiniach uzupełniających ( vide : k - 173, 243 - 244, 323 - 324 ) autorytatywnie wypowiedzieli się, iż podstawę ich wniosków stanowił całościowy obraz postępowania każdego z oskarżonych wynikający tak z relacji świadków zdarzenia, lecz przede wszystkim ocena kliniczna stanu pacjentki i wyniki jej badań obrazowych oraz laboratoryjnych utrwalone w dokumentacji medycznej. Same tylko zeznaniaK. D., a następnieS. T.nie były zaś taką podstawą i w konsekwencji ich brak nie doprowadziłby do zmiany końcowych konkluzji.
Odnosząc się jeszcze do wywodów obrońcy, w rozpatrywanym przypadku w oczywisty sposób nie chodziło o sytuację zniesionej całkowicie poczytalności pacjentki - w rozumieniu ustawy karnej, lecz o stan pacjenta uniemożliwiający świadome wyrażenie zgody na dalszą diagnostykę i leczenie spowodowany doznanymi urazami i upojeniem alkoholowym - w sensieart. 33 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Biegli posłużyli się tu ewidentnie pojęciem funkcjonującym także w języku potocznym w oderwaniu od jego znaczenia karnoprawnego. Chodziło zarazem o stan istniejący in concreto, w momencie inkryminowanego zdarzenia. Tym samym nie miały nic do rzeczy okoliczności powoływane przez apelującego : pełnoletnośćK. S. (1), brak ubezwłasnowolnienia, brak utraty przytomności, poruszanie się o własnych siłach, nawiązywanie kontaktu z otoczeniem - jak pisze obrońca ( choć przeczyła temu relacja konkubiny syna pacjentki ). Realia faktyczne zajścia przekonywały natomiast o zdenerwowaniu i irytacjiK. D.spowodowanych wulgarnym oraz irracjonalnym zachowaniemK. S. (1)jako bezpośrednich przyczynach i motywach decyzji oskarżonego o przetransportowaniu pacjentki do Izby Wytrzeźwień.
K. D.dokonał tymczasem prawidłowego rozpoznania urazów pokrzywdzonej, trafnie ją zdiagnozował, w tym zwłaszcza w zakresie potrzeby dalszej obserwacji w warunkach oddziału neurochirurgicznego.K. S. (1), co podkreślali biegli - od chwili stwierdzenia krwiaka wewnątrzczaszkowego powinna pozostawać pod stałą opieką neurochirurgiczną, zaś skierowanie jej do Izby Wytrzeźwień oddaliło w czasie proces celowego - przyczynowego leczenia i zwiększyło prawdopodobieństwo wystąpienia skutku śmiertelnego ( vide : k - 244 ). Oskarżony pojął natomiast pod wpływem impulsu nieprawidłową decyzję.
K. D.w zupełności świadomy był stanu zdrowia pokrzywdzonej, o czym była już mowa, w tym zwłaszcza występowania zagrożenia dla życiaK. S. (1), skoro tego rodzaju jasny zapis znalazł się w sporządzonej przezeń dokumentacji. Zdawał sobie również sprawę z możliwych następstw braku dalszego leczenia, o jakich starał się początkowo, a bezskutecznie przekonać pokrzywdzoną, a o czym zeznawała świadekB. K..
Z kolei, nawet jeśli w opisie przypisanego występku, co do którego Sąd Rejonowy warunkowo umorzył postępowanie karne, posłużono się - w ślad za oskarżycielem publicznym - niezbyt precyzyjnym aparatem pojęciowym ( "odstąpienie od przymusowej hospitalizacji i dalszego leczenia ", "dalsza obserwacja w warunkach oddziału neurochirurgicznego " ) - co w uzasadnieniu apelacji porusza obrońca, ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz wyczerpanie znamion zarzuconego przestępstwa wątpliwości budzić nie mogą. Brak było też podstaw do kwestionowania opinii biegłych, tak pod względem merytorycznym, jak również pod kątem ich wiedzy lub bezstronności. W zupełności możliwe było też zapewnienie transportu pokrzywdzonej do odpowiedniej placówki leczniczej ( w przypadku podjęcia decyzji o przymusowej obserwacji ). Już choćby świadekA. B.- również lekarz - wypowiadał się na temat sposobu postępowania w wypadku "nieświadomej odmowy " leczenia ze strony pacjenta, czy nawet jego oporu ( vide ; k 298 - 299 ). Nie było przeszkód w zakresie wezwania asysty policji po podjęciu prawidłowej decyzji o przymusowym leczeniu. Nie wchodziła tym samym w rachubę sugerowana przez obrońcę sytuacja braku możliwości zorganizowania transportuK. S. (1)do właściwej placówki. Tym bardziej, iż dowiezienie jej do Izby Wytrzeźwień nie nastręczyło kłopotów. "Oczekiwane zachowanie oskarżonego" nie polegało natomiast na "dalszej przymusowej hospitalizacji i leczeniu w(...)Szpitalu(...)wP." - jak zarzuca apelujący.
Z punktu widzenia oceny realizacji znamion ustawowych rozpatrywanego przestępstwa nie miał znaczenia fakt, iż nietrzeźwą pokrzywdzoną "dostarczono" wpierw do placówki, która nie dysponowała oddziałem neurologicznym ani też neurochirurgicznym, jak również nie zatrudniała lekarzy wspomnianych specjalności. Na gruncie przesłanek logiki, z pewnością było tak, że pokrzywdzona po doznaniu urazu głowy w następstwie upadku ze schodów została dowieziona, raz - do najbliższego szpitala, dwa - do placówki medycznej, jakiej profil najbardziej kojarzył się z rodzajem zaistniałych urazów. Zaszłości te nie zwalniały bowiemK. D.od obowiązku trafnego i racjonalnego działania oraz podejmowania decyzji w zgodzie z zasadami wiedzy i praktyki medycznej, stosownie do okoliczności w jakich się znalazł.
Podobnie, nie odgrywał takiej roli fakt braku SOR-u w Szpitalu wP., a występowanie jedynie izby przyjęć, skoro ta ostatnie - w praktyce wykonuje podobne zadania i w razie niezorganizowania SOR-u przejmuje jego obowiązki ( vide : opinia uzupełniająca biegłego, k - 323 verte ).

Wniosek

Zmiana wyroku i uniewinnienie oskarżonego w całości od postawionego w akcie oskarżenia zarzutu.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał do poczynienia ustaleń faktycznych i ocen prawnych odbiegających od stanowiska Sądu I instancji, a w kierunku postulowanym przez obrońcę. Nie było tym samym podstaw faktycznych i prawnych, by zaskarżony wyrok zmieniać, a zwłaszcza poprzez uniewinnienieK. D.. Tym bardziej nie istniały powody upoważniające w zgodzie z uregulowaniemart. 437 § 2 kpkdo uchylenia wyroku celem przeprowadzania przewodu sądowego na nowo i w całości.

3.2.

Obrońca oskarżonegoS. T.:
Obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku - tj.art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art.7 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd postępowania dowodowego w całości i tym samym niewyjaśnienie sprzeczności występujących w zgromadzonym materiale dowodowym.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Rejonowy starannie i w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe, a wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy poddał następnie wnikliwej analizie oraz ocenie, wyprowadzając trafne i logiczne wnioski końcowe. Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu I instancji zaprezentowany w pisemnych motywach zapadłego wyroku jest prawidłowy i zgodny ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Nie dopuszczono się przy tym błędu w ustaleniach faktycznych, nie naruszono w żadnym stopniu prawa materialnego i procesowego, zaś rozstrzygnięcie w kwestii sprawstwa i winyS. T.nie nasuwało wątpliwości. Poprawna okazała się także kwalifikacja prawna czynu przypisanego wspomnianemu oskarżonemu, odnośnie którego to występku doszło do warunkowego umorzenia postępowania karnego.
Sąd I instancji wskazał na jakich oparł się dowodach, dlaczego dał im wiarę oraz należycie wytłumaczył z jakich przyczyn odmówił wiary oskarżonemu, gdy ten nie przyznawał się do postawionego mu zarzutu. Nie przekroczył
tenże Sąd ram swobodnej oceny dowodów, jak i nie popełnił uchybień tego rodzaju, że mogłyby one spowodować konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do rozpoznania ponownego.
Sąd odwoławczy nie doszukał się najmniejszych podstaw do odmiennej aniżeli Sąd Rejonowy oceny przeprowadzonych na rozprawie głównej dowodów, jak również do podważenia ustaleń faktycznych i ocen prawnych poczynionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, a z daleko idącej ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał do poczynienia ustaleń faktycznych i ocen prawnych odbiegających od stanowiska Sądu I instancji, a w kierunku postulowanym przez obrońcę. Nie było tym samym podstaw faktycznych i prawnych, by zaskarżony wyrok zmieniać, a zwłaszcza poprzez uniewinnienieS. T.. Tym bardziej nie istniały powody upoważniające w zgodzie z uregulowaniemart. 437 § 2 kpkdo uchylenia wyroku celem przeprowadzania przewodu sądowego na nowo i w całości.

3.3.

Obrońca oskarżonegoS. T.:
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na bezpodstawnym uznaniu, iżS. T.w dniu 2 września 2017 roku wB., poprzez zaniechanie ścisłej obserwacjiK. S. (1)i niedochowanie należytej staranności w trakcie pełnienia dyżuru w ramach PDOZ przyczynił się do zwiększenia prawdopodobieństwa wystąpienia skutku śmiertelnego u pokrzywdzonej, czym naraziłK. S. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym ciążył na nim obowiązek opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo - tj. przestępstwo zart. 160 § 2 kk.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

ObrońcaS. T.nie zauważył zasadniczej zmiany opisu czynu, w materii którego Sąd I instancji warunkowo umorzył postępowanie karne. Problematyka zaniechania ścisłej obserwacjiK. S. (1)i niedochowania w ten sposób należytej staranności w trakcie pełnienia dyżuru w ramach PDOZ została wyłączona ze wspomnianego opisu. Postać czynu przypisanego ostatecznie oskarżonemu ograniczyła się do ustalenia, że wymieniony podjął nieprawidłową decyzję o przyjęciu pacjentki do Izby Wytrzeźwień. Wyłącznie w powyższym zakresie Sąd Rejonowy dopatrzył się niedochowania należytej staranności i w konsekwencji przyczynienia sięS. T.do zwiększenia prawdopodobieństwa wystąpienia u pokrzywdzonej skutku śmiertelnego, czym oskarżony naraziłK. S. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym na oskarżonym spoczywał obowiązek opieki nad osobą narażoną na to niebezpieczeństwo.
Powyższy zarzut ocenić należało za w pełni bezprzedmiotowy i nieprzystający do rzeczywistej treści rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowa pozostawała tym samym argumentacja przytoczona na poparcie tak skonstruowanego zarzutu. Odpadła w efekcie konieczność szczegółowego odnoszenia się do niej.
Dość jedynie podkreślić, że interdyscyplinarna opinia uzupełniająca ( vide : k - 244 ) jednoznacznie wskazywała na nieprawidłowość decyzjiS. T.o przyjęciu pacjentki od Izby Wytrzeźwień. Znając bowiem - na podstawie dostarczonej mu dokumentacji - stan zdrowia wymienionej i rozpoznanie patologii wewnątrzczaszkowej, zdając sobie tym samym sprawę z wystąpienia stanu zagrażającego życiu, oddalił w czasie - w wyniku swej decyzji - proces celowego, przyczynowego leczenia. Zwiększył w konsekwencji prawdopodobieństwo wystąpienia skutku śmiertelnego u pacjentki, gdyż podjęcie interwencji neurochirurgicznej w czasie krótszym mogło zmniejszyć szanse jego zaistnienia. Równie dobitnie brzmiała ustna opinia uzupełniająca przedstawiona na rozprawie w dniu 17 czerwca 2019 roku ( vide : k 323 - -324 ), z której wynikało, iż skoro lekarz dysponujący wiedzą, że pacjentka wymagała obserwacji neurochirurgicznej, zaś obserwacja taka nie miała zaś miejsca - decyduje mimo to o przyjęciu chorej do Izby Wytrzeźwień, to automatycznie przyjmuje na siebie odpowiedzialność za pacjentkę. Posiadanie pod opieką osoby w stanie zagrożenia życia ( co wynikało z karty wypisowej ze Szpitala wP.) wymagało działań szczególnych.
Stanowisko wyrażone w obu opiniach zdecydowanie przekonywało o nietrafności decyzjiS. T., by przyjąćK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień. Tym samym niezrozumiałe i sprzeczne z merytoryczną wymową obu cytowanych opinii pozostawało końcowe stwierdzenie biegłegoA. T.( vide : k - 324 ), jakoby na istniejącym in concreto etapie stanu klinicznego pokrzywdzonej uprawniona była zarówno decyzja o przyjęciuK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień, jak i o odmowie przyjęcia, zwłaszcza gdy biegły na szczegółowe pytanie prokuratora stwierdził jednoznacznie, iż na miejscu oskarżonego nie przyjąłby pokrzywdzonej do Izby Wytrzeźwień. Słusznie zatem Sąd Rejonowy nie potraktował wspomnianej niekonsekwencji biegłego w kategoriach czynnika mogącego wyłączać sprawstwo, a zwłaszcza zawinienieS. T..

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, a z daleko idącej ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał do poczynienia ustaleń faktycznych i ocen prawnych odbiegających od stanowiska Sądu I instancji, a w kierunku postulowanym przez obrońcę. Nie było tym samym podstaw faktycznych i prawnych, by zaskarżony wyrok zmieniać, a zwłaszcza poprzez uniewinnienieS. T.. Tym bardziej nie istniały powody upoważniające w zgodzie z uregulowaniemart. 437 § 2 kpkdo uchylenia wyroku celem przeprowadzania przewodu sądowego na nowo i w całości.

3.4.

Obrońca oskarżonegoS. T.:
Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wynikającym z dowolnej oceny dowodów, nieuzasadnionym przyjęciu przez Sąd Rejonowy mającej zasadnicze znaczenie dla oceny trafności i prawidłowości zarzutu tezy, żeS. T."poprzez podjęcie decyzji o przyjęciuK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień wB., a tym samym niezachowanie należytej staranności w trakcie pełnienia dyżuru w ramach PODZ, przyczynił się do zwiększenia prawdopodobieństwa wystąpienia skutku śmiertelnego u pokrzywdzonej" , co stoi w sprzeczności z uzupełniającą opinią ustną biegłegoA. T.złożoną na rozprawie w dniu 17 czerwca 2019 roku, który ostatecznie wskazał, iż " na tym etapie stanu klinicznego pacjentki decyzja o przyjęciu jej do Izby Wytrzeźwień, jak i decyzja odmowna były uprawnione.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Interdyscyplinarna opinia uzupełniająca ( vide : k - 244 ) jednoznacznie wskazywała na nieprawidłowość decyzjiS. T.o przyjęciu pacjentki od Izby Wytrzeźwień. Znając bowiem - na podstawie dostarczonej mu dokumentacji - stan zdrowia wymienionej i rozpoznanie patologii wewnątrzczaszkowej, zdając sobie tym samym sprawę z wystąpienia stanu zagrażającego życiu, oddalił w czasie - w wyniku swej decyzji - proces celowego, przyczynowego leczenia. Zwiększył w konsekwencji prawdopodobieństwo wystąpienia skutku śmiertelnego u pacjentki, gdyż podjęcie interwencji neurochirurgicznej w czasie krótszym mogło zmniejszyć szanse jego zaistnienia. Równie dobitnie brzmiała ustna opinia uzupełniająca przedstawiona na rozprawie w dniu 17 czerwca 2019 roku ( vide : k 323 - -324 ), z której wynikało, iż skoro lekarz dysponujący wiedzą, że pacjentka wymagała obserwacji neurochirurgicznej, obserwacja taka nie miała zaś miejsca - decyduje mimo to o przyjęciu chorej do Izby Wytrzeźwień, to automatycznie przyjmuje na siebie odpowiedzialność za pacjentkę. Posiadanie pod opieką osoby w stanie zagrożenia życia ( co wynikało z karty wypisowej ze Szpitala wP.) wymagało działań szczególnych.
Stanowisko wyrażone w obu opiniach zdecydowanie przekonywało o nietrafności decyzjiS. T., by przyjąćK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień. Tym samym niezrozumiałe i sprzeczne z merytoryczną wymową obu cytowanych opinii pozostawało końcowe stwierdzenie biegłegoA. T.( vide : k - 324 ), jakoby na istniejącym in concreto etapie stanu klinicznego pokrzywdzonej uprawniona była zarówno decyzja o przyjęciuK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień, jak i o odmowie przyjęcia, zwłaszcza gdy biegły na szczegółowe pytanie prokuratora stwierdził jednoznacznie, iż na miejscu oskarżonego nie przyjąłby pokrzywdzonej do Izby Wytrzeźwień. Słusznie zatem Sąd Rejonowy nie potraktował wspomnianej niekonsekwencji biegłego w kategoriach czynnika mogącego wyłączać sprawstwo, a zwłaszcza zawinienieS. T..

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów obrony z wyboru za postępowanie przed Sądem I i II instancji.
Dopuszczenie dowodu z nowej opinii innego zespołu biegłych, w oparciu o zgromadzony w sprawie pełny materiał dowodowy, z pominięciem zeznań obu oskarżonych, które zostały złożone w postępowaniu przygotowawczym w charakterze świadków oraz w oparciu o wyjaśnienia obu oskarżonych albo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał do poczynienia ustaleń faktycznych i ocen prawnych odbiegających od stanowiska Sądu I instancji, a w kierunku postulowanym przez obrońcę. Nie było tym samym podstaw faktycznych i prawnych, by zaskarżony wyrok zmieniać, a zwłaszcza poprzez uniewinnienieS. T.. Tym bardziej nie istniały powody upoważniające w zgodzie z uregulowaniemart. 437 § 2 kpkdo uchylenia wyroku celem przeprowadzania przewodu sądowego na nowo i w całości. Nie miał w efekcie racji bytu wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoS. T.kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu przed Sądem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.
Niezasadny pozostawał ponadto wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych.
W kwestii przyczyn oddalenia powyższego wniosku dowodowego Sąd Okręgowy wypowiedział się w postanowieniu zapadłym w toku rozprawy odwoławczej w dniu 30 czerwca 2020 r ( vide : k - 506 verte ).
Pierwotna opinia interdyscyplinarna ( k 159 - 169 ) sporządzona została w sposób, który nie zawierał stanowiska w kwestii problematyki prawidłowości decyzji o przyjęciu pokrzywdzonej do Izby Wytrzeźwień. Podobnie pierwsza opinia uzupełniająca ( k - 173 ). Zagadnienie to poruszone zostało dopiero w drugiej ( pisemnej ) opinii uzupełniającej ( k 243 - 244 ) oraz w opinii dodatkowej pochodzącej z rozprawy z dnia l7 czerwca 2019 r ( k 323 - 324 ).
Biegli sporządzający pierwotną opinię mieli oczywiście w polu widzenia również i zeznania złożone przez obu oskarżonych w charakterze świadków. Dowód ów był przeprowadzony nim doszło do przedstawienia komukolwiek zarzutów. Wada powyższa w żadnej mierze nie wpłynęła jednak na ukształtowanie przez biegłych błędnego stanowiska, ponadto została konwalidowana w następstwie wyjaśnieńK. D.iS. T.( jako podejrzanych i oskarżonych ), w ramach których potwierdzili oni wszystkie te okoliczności wynikające z ich wcześniejszych zeznań --cytowane w opinii. Co najistotniejsze jednak, biegli w opiniach uzupełniających ( vide : k - 173, 243 - 244, 323 - 324 ) autorytatywnie wypowiedzieli się, iż podstawę ich wniosków stanowił całościowy obraz postępowania każdego z oskarżonych wynikający tak z relacji świadków zdarzenia, lecz przede wszystkim ocena kliniczna stanu pacjentki i wyniki jej badań obrazowych oraz laboratoryjnych utrwalone w dokumentacji medycznej. Same tylko zeznaniaK. D., a następnieS. T.nie były zaś taką podstawą i w konsekwencji ich brak nie doprowadziłby do zmiany końcowych konkluzji.
Ponadto - co naprowadzono wyżej - dopiero druga i trzecia opinia uzupełniająca dotyczyły wprost kwestii trafności decyzji o przyjęciuK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień, a zatem powstały w czasie, gdy naprowadzony wyżej błąd został już wychwycony. W konsekwencji zeznaniaS. T.złożone w początkowej fazie postępowania przygotowawczego w charakterze świadka nie odegrały już żadnej praktycznej roli .

3.5.

Obrońca oskarżonegoS. T.:
Naruszenie przepisów postępowania mające zasadniczy wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 4 kpk,art. 7 kpkorazart. 410 kpkwyrażające się w przekroczeniu przez Sąd Rejonowy zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dowolną i błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonegoS. T.oraz uzupełniającej opinii ustnej biegłegoA. T.złożonej na rozprawie w dniu 17 czerwca 2019 roku, który ostatecznie wskazał, że "na tym etapie stanu klinicznego pacjentki decyzja o przyjęciu jej do izby Wytrzeźwień, jak i decyzja odmowna były uprawnione", co doprowadziło do przyjęcia przez Sąd I instancji bezzasadnej tezy, iżS. T."poprzez podjęcie decyzji o przyjęciuK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień wB., a tym samym niedochowaniu należytej staranności w trakcie pełnienia dyżuru w ramach PODZ, przyczynił się do zwiększenia prawdopodobieństwa wystąpienia skutku śmiertelnego u pokrzywdzonej.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Interdyscyplinarna opinia uzupełniająca ( vide : k - 244 ) jednoznacznie wskazywała na nieprawidłowość decyzjiS. T.o przyjęciu pacjentki od Izby Wytrzeźwień. Znając bowiem - na podstawie dostarczonej mu dokumentacji - stan zdrowia wymienionej i rozpoznanie patologii wewnątrzczaszkowej, zdając sobie tym samym sprawę z wystąpienia stanu zagrażającego życiu, oddalił w czasie - w wyniku swej decyzji - proces celowego, przyczynowego leczenia. Zwiększył w konsekwencji prawdopodobieństwo wystąpienia skutku śmiertelnego u pacjentki, gdyż podjęcie interwencji neurochirurgicznej w czasie krótszym mogło zmniejszyć szanse jego zaistnienia. Równie dobitnie brzmiała ustna opinia uzupełniająca przedstawiona na rozprawie w dniu 17 czerwca 2019 roku ( vide : k 323 - -324 ), z której wynikało, iż skoro lekarz dysponujący wiedzą, że pacjentka wymagała obserwacji neurochirurgicznej, obserwacja taka nie miała zaś miejsca - decyduje mimo to o przyjęciu chorej do Izby Wytrzeźwień, to automatycznie przyjmuje na siebie odpowiedzialność za pacjentkę. Posiadanie pod opieką osoby w stanie zagrożenia życia ( co wynikało z karty wypisowej ze Szpitala wP.) wymagało działań szczególnych.
Stanowisko wyrażone w obu opiniach zdecydowanie przekonywało o nietrafności decyzjiS. T., by przyjąćK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień. Tym samym niezrozumiałe i sprzeczne z merytoryczną wymową obu cytowanych opinii pozostawało końcowe stwierdzenie biegłegoA. T.( vide : k - 324 ), jakoby na istniejącym in concreto etapie stanu klinicznego pokrzywdzonej uprawniona była zarówno decyzja o przyjęciuK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień, jak i o odmowie przyjęcia, zwłaszcza gdy biegły na szczegółowe pytanie prokuratora stwierdził jednoznacznie, iż na miejscu oskarżonego nie przyjąłby pokrzywdzonej do Izby Wytrzeźwień. Słusznie zatem Sąd Rejonowy nie potraktował wspomnianej niekonsekwencji biegłego w kategoriach czynnika mogącego wyłączać sprawstwo, a zwłaszcza zawinienieS. T.
Nie mogło być przeto mowy o przekroczeniu przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów, dowolnej i błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - jak podnosi obrońca.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów obrony z wyboru za postępowanie przed Sądem I i II instancji.
Dopuszczenie dowodu z nowej opinii innego zespołu biegłych, w oparciu o zgromadzony w sprawie pełny materiał dowodowy, z pominięciem zeznań obu oskarżonych, które zostały złożone w postępowaniu przygotowawczym w charakterze świadków oraz w oparciu o wyjaśnienia obu oskarżonych albo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał do poczynienia ustaleń faktycznych i ocen prawnych odbiegających od stanowiska Sądu I instancji, a w kierunku postulowanym przez obrońcę. Nie było tym samym podstaw faktycznych i prawnych, by zaskarżony wyrok zmieniać, a zwłaszcza poprzez uniewinnienieS. T.. Tym bardziej nie istniały powody upoważniające w zgodzie z uregulowaniemart. 437 § 2 kpkdo uchylenia wyroku celem przeprowadzania przewodu sądowego na nowo i w całości. Nie miał w efekcie racji bytu wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoS. T.kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu przed Sądem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.
Niezasadny pozostawał ponadto wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych.
W kwestii przyczyn oddalenia powyższego wniosku dowodowego Sąd Okręgowy wypowiedział się w postanowieniu zapadłym w toku rozprawy odwoławczej w dniu 30 czerwca 2020 r ( vide : k - 506 verte ).
Pierwotna opinia interdyscyplinarna ( k 159 - 169 ) sporządzona została w sposób, który nie zawierał stanowiska w kwestii problematyki prawidłowości decyzji o przyjęciu pokrzywdzonej do Izby Wytrzeźwień. Podobnie pierwsza opinia uzupełniająca ( k - 173 ). Zagadnienie to poruszone zostało dopiero w drugiej ( pisemnej ) opinii uzupełniającej ( k 243 - 244 ) oraz w opinii dodatkowej pochodzącej z rozprawy z dnia l7 czerwca 2019 r ( k 323 - 324 ).
Biegli sporządzający pierwotną opinię mieli oczywiście w polu widzenia również i zeznania złożone przez obu oskarżonych w charakterze świadków. Dowód ów był przeprowadzony nim doszło do przedstawienia komukolwiek zarzutów. Wada powyższa w żadnej mierze nie wpłynęła jednak na ukształtowanie przez biegłych błędnego stanowiska, ponadto została konwalidowana w następstwie wyjaśnieńK. D.iS. T.( jako podejrzanych i oskarżonych ), w ramach których potwierdzili oni wszystkie te okoliczności wynikające z ich wcześniejszych zeznań --cytowane w opinii. Co najistotniejsze jednak, biegli w opiniach uzupełniających ( vide : k - 173, 243 - 244, 323 - 324 ) autorytatywnie wypowiedzieli się, iż podstawę ich wniosków stanowił całościowy obraz postępowania każdego z oskarżonych wynikający tak z relacji świadków zdarzenia, lecz przede wszystkim ocena kliniczna stanu pacjentki i wyniki jej badań obrazowych oraz laboratoryjnych utrwalone w dokumentacji medycznej. Same tylko zeznaniaK. D., a następnieS. T.nie były zaś taką podstawą i w konsekwencji ich brak nie doprowadziłby do zmiany końcowych konkluzji.
Ponadto - co naprowadzono wyżej - dopiero druga i trzecia opinia uzupełniająca dotyczyły wprost kwestii trafności decyzji o przyjęciuK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień, a zatem powstały w czasie, gdy naprowadzony wyżej błąd został już wychwycony. W konsekwencji zeznaniaS. T.złożone w początkowej fazie postępowania przygotowawczego w charakterze świadka nie odegrały już żadnej praktycznej roli .

3.6.

Obrońca oskarżonegoS. T.:
Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 193 § 1 kpkw zw. zart. 389 § 1 kpka contrario, poprzez uwzględnienie przez Sąd I instancji wydanych w sprawie opinii medycznych oraz opinii uzupełniających ( k 159 - 169, 173, 243 - 244 ), które w rzeczywistości oparte zostały na zeznaniach oskarżonegoS. T.złożonych w charakterze świadka ( k 133 - 136 ).

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Biegli sporządzający pierwotną opinię mieli oczywiście w polu widzenia również i zeznania złożone przez obu oskarżonych w charakterze świadków. Dowód ów był przeprowadzony nim doszło do przedstawienia komukolwiek zarzutów. Wada powyższa w żadnej mierze nie wpłynęła jednak na ukształtowanie przez biegłych błędnego stanowiska, ponadto została konwalidowana w następstwie wyjaśnieńK. D.iS. T.( jako podejrzanych i oskarżonych ), w ramach których potwierdzili oni wszystkie te okoliczności wynikające z ich wcześniejszych zeznań --cytowane w opinii. Co najistotniejsze jednak, biegli w opiniach uzupełniających ( vide : k - 173, 243 - 244, 323 - 324 ) autorytatywnie wypowiedzieli się, iż podstawę ich wniosków stanowił całościowy obraz postępowania każdego z oskarżonych wynikający tak z relacji świadków zdarzenia, lecz przede wszystkim ocena kliniczna stanu pacjentki i wyniki jej badań obrazowych oraz laboratoryjnych utrwalone w dokumentacji medycznej. Same tylko zeznaniaK. D., a następnieS. T.nie były zaś taką podstawą i w konsekwencji ich brak nie doprowadziłby do zmiany końcowych konkluzji.
Pierwotna opinia interdyscyplinarna ( k 159 - 169 ) sporządzona została w sposób, który nie zawierał stanowiska w kwestii problematyki prawidłowości decyzji o przyjęciu pokrzywdzonej do Izby Wytrzeźwień. Podobnie pierwsza opinia uzupełniająca ( k - 173 ). Zagadnienie to poruszone zostało dopiero w drugiej ( pisemnej ) opinii uzupełniającej ( k 243 - 244 ) oraz w opinii dodatkowej pochodzącej z rozprawy z dnia l7 czerwca 2019 r ( k 323 - 324 ).
Ponadto - co naprowadzono wyżej - dopiero druga i trzecia opinia uzupełniająca dotyczyły wprost kwestii trafności decyzji o przyjęciuK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień, a zatem powstały w czasie, gdy naprowadzony wyżej błąd został już wychwycony. W konsekwencji zeznaniaS. T.złożone w początkowej fazie postępowania przygotowawczego w charakterze świadka nie odegrały już żadnej praktycznej roli .
Do obrażenia przepisów procesowych wskazanych w zarzucie obrońcy - w ostatecznym rozrachunku - zatem nie doszło.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów obrony z wyboru za postępowanie przed Sądem I i II instancji.
Dopuszczenie dowodu z nowej opinii innego zespołu biegłych, w oparciu o zgromadzony w sprawie pełny materiał dowodowy, z pominięciem zeznań obu oskarżonych, które zostały złożone w postępowaniu przygotowawczym w charakterze świadków oraz w oparciu o wyjaśnienia obu oskarżonych albo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał do poczynienia ustaleń faktycznych i ocen prawnych odbiegających od stanowiska Sądu I instancji, a w kierunku postulowanym przez obrońcę. Nie było tym samym podstaw faktycznych i prawnych, by zaskarżony wyrok zmieniać, a zwłaszcza poprzez uniewinnienieS. T.. Tym bardziej nie istniały powody upoważniające w zgodzie z uregulowaniemart. 437 § 2 kpkdo uchylenia wyroku celem przeprowadzania przewodu sądowego na nowo i w całości. Nie miał w efekcie racji bytu wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoS. T.kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu przed Sądem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.
Niezasadny pozostawał ponadto wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych.
W kwestii przyczyn oddalenia powyższego wniosku dowodowego Sąd Okręgowy wypowiedział się w postanowieniu zapadłym w toku rozprawy odwoławczej w dniu 30 czerwca 2020 r ( vide : k - 506 verte ).
Pierwotna opinia interdyscyplinarna ( k 159 - 169 ) sporządzona została w sposób, który nie zawierał stanowiska w kwestii problematyki prawidłowości decyzji o przyjęciu pokrzywdzonej do Izby Wytrzeźwień. Podobnie pierwsza opinia uzupełniająca ( k - 173 ). Zagadnienie to poruszone zostało dopiero w drugiej ( pisemnej ) opinii uzupełniającej ( k 243 - 244 ) oraz w opinii dodatkowej pochodzącej z rozprawy z dnia l7 czerwca 2019 r ( k 323 - 324 ).
Biegli sporządzający pierwotną opinię mieli oczywiście w polu widzenia również i zeznania złożone przez obu oskarżonych w charakterze świadków. Dowód ów był przeprowadzony nim doszło do przedstawienia komukolwiek zarzutów. Wada powyższa w żadnej mierze nie wpłynęła jednak na ukształtowanie przez biegłych błędnego stanowiska, ponadto została konwalidowana w następstwie wyjaśnieńK. D.iS. T.( jako podejrzanych i oskarżonych ), w ramach których potwierdzili oni wszystkie te okoliczności wynikające z ich wcześniejszych zeznań --cytowane w opinii. Co najistotniejsze jednak, biegli w opiniach uzupełniających ( vide : k - 173, 243 - 244, 323 - 324 ) autorytatywnie wypowiedzieli się, iż podstawę ich wniosków stanowił całościowy obraz postępowania każdego z oskarżonych wynikający tak z relacji świadków zdarzenia, lecz przede wszystkim ocena kliniczna stanu pacjentki i wyniki jej badań obrazowych oraz laboratoryjnych utrwalone w dokumentacji medycznej. Same tylko zeznaniaK. D., a następnieS. T.nie były zaś taką podstawą i w konsekwencji ich brak nie doprowadziłby do zmiany końcowych konkluzji.
Ponadto - co naprowadzono wyżej - dopiero druga i trzecia opinia uzupełniająca dotyczyły wprost kwestii trafności decyzji o przyjęciuK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień, a zatem powstały w czasie, gdy naprowadzony wyżej błąd został już wychwycony. W konsekwencji zeznaniaS. T.złożone w początkowej fazie postępowania przygotowawczego w charakterze świadka nie odegrały już żadnej praktycznej roli .

3.7.

Obrońca oskarżonegoS. T.:
Naruszenie prawa materialnego -art. 160 § 1 kkw zw. zart. 160 § 2 kkpoprzez błędne przyjęcie, iż w odniesieniu do oskarżonegoS. T., nawet w ustalonym przez Sąd Rejonowy stanie faktycznym istnieją jakiekolwiek podstawy do przyjęcia umyślnej formy popełnienia przypisanego mu w sentencji wyroku czynu zabronionego.

☐  zasadny
☐  częściowo zasadny
☒  niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Nie budziło też wątpliwości Sądu Okręgowego, że każdy z oskarżonych działał umyślnie, z zamiarem ewentualnym. Każdemu bowiem z nich dobrze znany był faktyczny stan zdrowia pokrzywdzonej, rodzaj i charakter doznanych przez nią urazów, istnienie stanu zagrażającego życiuK. S. (1), i co najistotniejsze, a co wynikało z posiadanej wiedzy medycznej - możliwe i realnie wchodzące w rachubę skutki zaniedbań mogące nastąpić w przypadku zaniechania dalszego leczenia wymienionej.K. D.wprost ( i prawidłowo ) zdiagnozował pokrzywdzoną,S. T.zapoznał się z dokumentacją szpitalną opisującą precyzyjnie powyższe rozpoznanie i dalsze zalecenia.
Każdy z nich miał przeto świadomość wymogu najmniej dalszej obserwacji neurochirurgicznej pokrzywdzonej, jaka nie mogła zostać przeprowadzona ani w Szpitalu wP., ani też w Izbie Wytrzeźwień. W tym stanie rzeczy trudno zakładać, by żaden z nich nie przewidywał możliwości, iż zaniechanie podjęcia decyzji o przymusowym leczeniu ( i w konsekwencji zaniechanie takowej obserwacji ) i skierowanie chorej jedynie do Izby Wytrzeźwień, jak również podjęcie decyzji o jej przyjęciu do tej ostatniej placówki ( a zatem także zaniechanie obserwacji neurochirurgicznej ) nie naraziK. S. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.
W omówionych realiach faktycznych jednoznacznie nasuwało się też istnienie związku przyczynowego pomiędzy rzeczywiście podjętymi przez oskarżonych działaniami i zaniechaniami a skutkiem w postaci wspomnianego narażenia.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów obrony z wyboru za postępowanie przed Sądem I i II instancji.
Dopuszczenie dowodu z nowej opinii innego zespołu biegłych, w oparciu o zgromadzony w sprawie pełny materiał dowodowy, z pominięciem zeznań obu oskarżonych, które zostały złożone w postępowaniu przygotowawczym w charakterze świadków oraz w oparciu o wyjaśnienia obu oskarżonych albo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał do poczynienia ustaleń faktycznych i ocen prawnych odbiegających od stanowiska Sądu I instancji, a w kierunku postulowanym przez obrońcę. Nie było tym samym podstaw faktycznych i prawnych, by zaskarżony wyrok zmieniać, a zwłaszcza poprzez uniewinnienieS. T.. Tym bardziej nie istniały powody upoważniające w zgodzie z uregulowaniemart. 437 § 2 kpkdo uchylenia wyroku celem przeprowadzania przewodu sądowego na nowo i w całości. Nie miał w efekcie racji bytu wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoS. T.kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu przed Sądem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.
Niezasadny pozostawał ponadto wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych.
W kwestii przyczyn oddalenia powyższego wniosku dowodowego Sąd Okręgowy wypowiedział się w postanowieniu zapadłym w toku rozprawy odwoławczej w dniu 30 czerwca 2020 r ( vide : k - 506 verte ).
Pierwotna opinia interdyscyplinarna ( k 159 - 169 ) sporządzona została w sposób, który nie zawierał stanowiska w kwestii problematyki prawidłowości decyzji o przyjęciu pokrzywdzonej do Izby Wytrzeźwień. Podobnie pierwsza opinia uzupełniająca ( k - 173 ). Zagadnienie to poruszone zostało dopiero w drugiej ( pisemnej ) opinii uzupełniającej ( k 243 - 244 ) oraz w opinii dodatkowej pochodzącej z rozprawy z dnia l7 czerwca 2019 r ( k 323 - 324 ).
Biegli sporządzający pierwotną opinię mieli oczywiście w polu widzenia również i zeznania złożone przez obu oskarżonych w charakterze świadków. Dowód ów był przeprowadzony nim doszło do przedstawienia komukolwiek zarzutów. Wada powyższa w żadnej mierze nie wpłynęła jednak na ukształtowanie przez biegłych błędnego stanowiska, ponadto została konwalidowana w następstwie wyjaśnieńK. D.iS. T.( jako podejrzanych i oskarżonych ), w ramach których potwierdzili oni wszystkie te okoliczności wynikające z ich wcześniejszych zeznań --cytowane w opinii. Co najistotniejsze jednak, biegli w opiniach uzupełniających ( vide : k - 173, 243 - 244, 323 - 324 ) autorytatywnie wypowiedzieli się, iż podstawę ich wniosków stanowił całościowy obraz postępowania każdego z oskarżonych wynikający tak z relacji świadków zdarzenia, lecz przede wszystkim ocena kliniczna stanu pacjentki i wyniki jej badań obrazowych oraz laboratoryjnych utrwalone w dokumentacji medycznej. Same tylko zeznaniaK. D., a następnieS. T.nie były zaś taką podstawą i w konsekwencji ich brak nie doprowadziłby do zmiany końcowych konkluzji.
Ponadto - co naprowadzono wyżej - dopiero druga i trzecia opinia uzupełniająca dotyczyły wprost kwestii trafności decyzji o przyjęciuK. S. (1)do Izby Wytrzeźwień, a zatem powstały w czasie, gdy naprowadzony wyżej błąd został już wychwycony. W konsekwencji zeznaniaS. T.złożone w początkowej fazie postępowania przygotowawczego w charakterze świadka nie odegrały już żadnej praktycznej roli .

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Rozstrzygnięcia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego względem oskarżonych :K. D.iS. T.na okresy prób wynoszące po jednym roku - zawarte w punktach 1 i 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Rozstrzygnięcia o zasądzeniu po myśliart. 46 § 1 kk- od każdego z oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowegoD. S.i na rzecz następców prawnych oskarżyciela posiłkowegoK. S. (2)- tj. na rzecz :O. M.iF. M.zadośćuczynienia w kwotach po 10.000 złotych - zawarte w punkcie 3 dyspozycji przedmiotowego wyroku. Rozstrzygnięcie z punktu 5 części dyspozytywnej dotyczące obciążenia każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłatą i wydatkami postępowania.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Sąd Rejonowy starannie i w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe, a wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy poddał następnie wnikliwej analizie oraz ocenie, wyprowadzając trafne i logiczne wnioski końcowe. Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu I instancji zaprezentowany w pisemnych motywach zapadłego wyroku jest prawidłowy i zgodny ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Nie dopuszczono się przy tym błędu w ustaleniach faktycznych, nie naruszono w żadnym stopniu prawa materialnego i procesowego, zaś rozstrzygnięcie w kwestii sprawstwa i winyS. T.nie nasuwało wątpliwości. Poprawna okazała się także kwalifikacja prawna czynu przypisanego wspomnianemu oskarżonemu, odnośnie którego to występku doszło do warunkowego umorzenia postępowania karnego.
Sąd I instancji wskazał na jakich oparł się dowodach, dlaczego dał im wiarę oraz należycie wytłumaczył z jakich przyczyn odmówił wiary oskarżonemu, gdy ten nie przyznawał się do postawionego mu zarzutu. Nie przekroczył
tenże Sąd ram swobodnej oceny dowodów, jak i nie popełnił uchybień tego rodzaju, że mogłyby one spowodować konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do rozpoznania ponownego.
Sąd odwoławczy nie doszukał się najmniejszych podstaw do odmiennej aniżeli Sąd Rejonowy oceny przeprowadzonych na rozprawie głównej dowodów, jak również do podważenia ustaleń faktycznych i ocen prawnych poczynionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał do poczynienia ustaleń faktycznych i ocen prawnych odbiegających od stanowiska Sądu I instancji, a w kierunku postulowanym przez obrońcę. Nie było tym samym podstaw faktycznych i prawnych, by zaskarżony wyrok zmieniać, a zwłaszcza poprzez uniewinnienieK. D.. Tym bardziej nie istniały powody upoważniające w zgodzie z uregulowaniemart. 437 § 2 kpkdo uchylenia wyroku celem przeprowadzania przewodu sądowego na nowo i w całości.
W efekcie, w takim stanie rzeczy i wobec wykazania przez Sąd Rejonowy istnienia ustawowych przesłanek do warunkowego umorzenia postępowania karnego względem obu oskarżonych, a także wobec braku podstaw do podważenia owych przesłanek - zastosowanie wspomnianego dobrodziejstwa należało uznać za orzeczenie ze wszech miar dla nich korzystne.
Sąd odwoławczy za w pełni trafne - tak, co do zasady, jak i pod kątem rozmiaru - ocenił obciążenieK. D.orazS. T.zadośćuczynieniami pieniężnymi na rzecz oskarżyciela posiłkowego i następców prawnych drugiego oskarżyciela posiłkowego, który zmarł przed ukończeniem postępowania. Również rozstrzygnięcie z punktu 5 dyspozycji zapadłego wyroku pozostaje w zgodzie z uregulowaniami przepisówart. 629 kpki627 kpk.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy - uwzględniając zażalenie pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoD. S.( vide : k 406 - 407 ) zmienił punkt 4 zaskarżonego wyroku w ten sposób, iż w miejsce dotychczasowego rozstrzygnięcia
a/ zasądził od oskarżonych :K. D.iS. T.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoD. S.kwoty po 756 złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia jednego pełnomocnika z wyboru ,
b/ zasądził od oskarżonych :K. D.iS. T.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoO.M.kwoty po 756 złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia jednego pełnomocnika z wyboru,
c/zasądził od oskarżonych :K. D.iS. T.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoF. M.kwoty po 756 złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia jednego pełnomocnika z wyboru.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Rejonowy błędnie i sprzecznie z uregulowaniem przepisu § 11 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie błędnie przyjął kwotę "bazową", na gruncie której następuje wyliczenie należności oskarżyciela posiłkowego przysługującej mu od oskarżonego z tytułu ustanowienia jednego pełnomocnika w sprawie - na kwotę 420 złotych, podczas gdy dla dla spraw objętych postępowaniem zwyczajnym stawka minimalna wynosi 840 złotych. Nie uwzględnił ponadto kolejnych terminów rozprawy, za które przewidziane jest ( § 17 pkt.1 w/w rozporządzenia ) podwyższenie stawki minimalnej o 20 %, jak również nie wziął pod rozwagę należności z powyższego tytułu przypadających od oskarżonych na rzecz następców prawnych drugiego oskarżyciela posiłkowego, który zmarł przed ukończeniem postępowania.
Mając na uwadze wszystko powyższe i uwzględniając wywiedzione zażalenie Sąd odwoławczy zmienił rozstrzygnięcie z punktu 4 dyspozycji zapadłego wyroku w sposób opisany wyżej.
Przyjmując za podstawę stawkę minimalną 840 złotych i zasadę z § 17 pkt. 1 w/w rozporządzenia ( 4 razy 168 złotych, czyli w sumie 672 złote ) należność przysługująca oskarżycielowi posiłkowemuD. S., a także każdemu z następców prawnych zmarłego oskarżyciela posiłkowegoK. S. (2)wynosiła ogółem 1512 złotych ( 840 złote plus 672 złote ), a zatem po 756 złotych od każdego z oskarżonych.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3

Od oskarżonych zasądzono - po myśliart. 636 § 2 kpkw zw. zart. 633 kpk- przypadającą na każdego z nich część wydatków za postępowanie odwoławcze w kwotach po 10 złotych i wymierzono im opłaty za drugą instancję w kwotach po 100 złotych

7

PODPIS

sędzia Krzysztof Ficek sędzia Grażyna Tokarczyk sędzia Arkadiusz Łata

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoK. D..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego względem oskarżonegoK. D.na okres prób wynoszący jeden rok - zawarte w punkcie 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Rozstrzygnięcie o zasądzeniu po myśliart. 46 § 1 kk- od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoD. S.i na rzecz następców prawnych oskarżyciela posiłkowegoK. S. (2)- tj. na rzecz :O. M.iF. M.zadośćuczynienia w kwocie 10.000 złotych, zawarte w punkcie 3 dyspozycji przedmiotowego wyroku. Rozstrzygnięcie z punktu 5 części dyspozytywnej dotyczące obciążenia oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą i wydatkami postępowania.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońcy oskarżonegoS. T..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego względem oskarżonegoS. T.na okres prób wynoszący jeden rok - zawarte w punkcie 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Rozstrzygnięcie o zasądzeniu po myśliart. 46 § 1 kk- od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoD. S.i na rzecz następców prawnych oskarżyciela posiłkowegoK. S. (2)- tj. na rzecz :O. M.iF. M.zadośćuczynienia w kwocie 10.000 złotych, zawarte w punkcie 3 dyspozycji przedmiotowego wyroku. Rozstrzygnięcie z punktu 5 części dyspozytywnej dotyczące obciążenia oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą i wydatkami postępowania.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana