Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKp 141/20
Data wyroku: 2020-09-29 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: sędzia Sądu Apelacyjnego Gwidon Jaworski

Sygn. akt II AKp 141/20

POSTANOWIENIE
Dnia 29 września 2020 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:  sędzia Sądu Apelacyjnego Gwidon Jaworski
Protokolant: Ewelina Polok
po rozpoznaniu w sprawie przeciwkoD. C.
oskarżonemu o popełnienie przestępstw zart. 258 § 3 k.k.i inne
wniosku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 15 września 2020 roku, sygn. akt II K 98/20
w przedmiocie przedłużenia stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 249 § 1 k.p.k.,art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k.orazart. 263 § 4 k.p.k.

postanawia
wniosek uwzględnić i przedłużyć wobec oskarżonegoD. C.stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, zastosowanego postanowieniem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 5 października 2018 roku, sygn. akt III Kp 696/18,do dnia 31 stycznia 2021 roku, do godz. 6:05.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Częstochowie wnioskiem z dnia 15 września 2020 roku w sprawie o sygn. akt II K 98/20, wystąpił na podstawieart. 249 § 1 k.p.k.,art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k.orazart. 263 § 4 k.p.k.do Sądu Apelacyjnego w Katowicach o przedłużenie stosowania na dalszy okres oznaczony, tj. do dnia 31 stycznia 2021 roku środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec oskarżonegoD. C..
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd Okręgowy prawidłowo wykazał istnienie w przedmiotowej sprawie przesłanek, które uzasadniają przedłużenie stosowania najsurowszego środka zapobiegawczego wobec oskarżonegoD. C.na okres do dnia 31 stycznia 2021 roku.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w toku przeprowadzonego jak do tejpory postępowania nie zdezaktualizowała się przesłanka podstawowa stanowiąca o zasadności stosowania wszystkich środków zapobiegawczych, o jakiej mowa wart. 249 § 1 k.p.k.Duże prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonegoD. C.zarzucanych mu czynów nadal wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazanego we wniosku inicjującym niniejsze postępowania, m.in. w postaci wyjaśnień współoskarżonych, zeznań świadków oraz dowodów z dokumentów. Powyższe oczywiście nie jest równoznaczne z udowodnieniem tego, że oskarżony jest sprawcą zarzucanych mu czynów, gdyż w aktualnej fazie postępowania nie chodzi o merytoryczną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a jedynie o wskazanie, czy stwarzają one stan dużego prawdopodobieństwa, że oskarżony popełnił przestępstwo, czy też nie. Zauważyć zatem trzeba, że dowody dotychczas zgromadzone przez organy ścigania składają się na ogólną przesłankę do kontynuowania wobec wyżej wymienionego oskarżonego stosowanego izolacyjnego środka zapobiegawczego.
Na pełną akceptację zasługuje również wyrażony przez Sąd Okręgowy pogląd co do występowania w przypadku oskarżonego szczególnej przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania określonej wart. 258 § 2 k.p.k.Wynika ona z domniemania związanego z możliwością bezprawnego zakłócania prawidłowego toku postępowania przez oskarżonego w obliczu grożącej mu surowej kary. Biorąc pod uwagę okoliczności zarzuconych oskarżonemu czynów (3 spośród 4 zarzucanych oskarżonemu czynów zagrożonych jest surową karą pozbawienia wolności, o jakiej mowa wart. 258 § 2 k.p.k.), ich wagę i stopień społecznej szkodliwości, działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i kierowanie nią, a także wysokość wyrządzonej szkody oraz fakt, że oskarżonyD. C., jak zarzucono, z przestępczej działalności miał uczynić sobie stałe źródło dochodu, groźba wymierzenia wyżej wymienionemu surowej kary – w przypadku udowodnienia jego sprawstwa i winy – niewątpliwie nabiera realnych kształtów.
Dalsze stosowanie najsurowszego środka zapobiegawczego jest konieczne również po to, by zapobiec matactwu w rozumieniuart. 258 § 1 pkt 2 k.p.k., z uwagi na charakter i sposób popełnienia zarzucanych oskarżonemu przestępstw.P. C.miał prowadzić przestępczy proceder na terenie polskich miast, jak również poza granicami kraju, a nadto w ramach kierowanej przez siebie zorganizowanej grupie przestępczej. Jako osoba mająca znajdować się najwyżej w hierarchii grupy, może on w związku z tym posiadać pełną wiedzę o jej członkach, a także konkretnych zdarzeniach objętych treścią zarzutów, co z pewnością może ułatwić mu wywieranie wpływu na pozostałych współoskarżonych. Sama struktura zorganizowanej grupy przestępczej wiąże się przy tym z istnieniem różnego rodzaju powiązań i zależności osobowych, a tym samym ze względu na znajomość jej uczestników, ich wzajemne powiązanie, istnienie dróg przepływu informacji, solidarność grupową daje szerokie możliwości oskarżonemu i ułatwia podjęcie decyzji o ukrywaniu się lub ucieczce (zob. post. Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II AKz 265/14, KZS 2014/7-8/71). Przyjęta obawa matactwa wynika zarówno z surowości kary jaka może być wymierzona oskarżonemu, jak również z ewentualnej możliwości podjęcia przez niego działań o charakterze destabilizującym tok postępowania karnego.
Kierując się zatem powyższymi uwagami stwierdzić trzeba, że dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania sądowego konieczne jest dalsze stosowanie wobec oskarżonego środka zapobiegawczego o charakterze izolacyjnym.
Podzielić wreszcie należy stanowisko Sądu I instancji, że niezbędnym jest przedłużenie najsurowszego środka zapobiegawczego w związku z realizacją przesłanki wynikającej zart. 263 § 4 k.p.k.Mając bowiem na względzie rozległość przedmiotu niniejszego postępowania wynikającą z tego, że zarzuty postawiono 9 oskarżonym, wagę stawianych oskarżonemu zarzutów, obszerność materiału dowodowego zgromadzonego przez prokuratora w toku postępowania przygotowawczego oraz ilość świadków występujących w sprawie (68 świadków zawnioskowano o przesłuchanie na rozprawie, a co do grupy 111 świadków wniesiono o odczytanie ich zeznań), a przede wszystkim uwzględniając to, że akt oskarżenia wpłynął do Sądu Okręgowego w Częstochowie w dniu 14 sierpnia 2020 r., natomiast w toku postępowania sądowego należy przesłuchać oskarżonych oraz świadków, których zawnioskował prokuratora w akcie oskarżenia – w ocenie Sądu Apelacyjnego – przedłużeniem stosowania względem oskarżonegoD. C.tymczasowego aresztowania do dnia 31 stycznia 2021 roku jest w pełni uzasadnione
Jednocześnie Sąd Apelacyjny w Katowicach nie dostrzegł ewentualnego występowania przesłanki negatywnej dalszego stosowania tymczasowego aresztowania uregulowanej wart. 263 § 4b k.p.k., jak też okoliczności wskazanych wart. 259 § 1 k.p.k., mogących przemawiać za odstąpieniem od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.
Zarządzenia:

1
odpis postanowienia doręczyć oskarżonemu z pouczeniem o prawie, terminie i sposobie wniesienia zażalenia oraz jego obrońcy i prokuratorowi.

2
odpis postanowienia doręczyć informacyjnie dyrektorowi właściwej jednostki penitencjarnej, w której przebywa oskarżony.

3
akta prawy zwrócić.

Katowice, dnia 29 września 2020 roku.