Sąd Okręgowy w Rybniku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III Ka 189/20
Data wyroku: 2020-08-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Katarzyna Gozdawa-Grajewska

Rybnik, 6 sierpnia 2020r.
Sygn. akt III Ka 189/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy w Rybniku

III Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:Sędzia Katarzyna Gozdawa-Grajewska
Protokolant:Beata Pinior
w obecności oskarżyciela Sławomira Szczubiała - funkcjonariusza Straży Miejskiej w Raciborzu

po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2020r.
sprawy:

I. M./M./

s.J.iJ.

ur. (...)wW.

obwinionego o czyn z art. 92 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu
z dnia 6 lutego 2020r. sygn. akt II W 836/19
I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II.obciąża obwinionego opłatą za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych oraz zryczałtowanymi kosztami postępowania w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych.

Sędzia Katarzyna Gozdawa-Grajewska
Sygn. akt. III Ka 189/20

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Raciborzu wyrokiem z dnia 6 lutego 2020r. w sprawie o sygn. akt. II W 836/19 uznał obwinionegoI. M.za winnego wykroczenia z art. 92 § 1 kw polegającego na tym, że w dniu 31 października 2019r. (czwartek) o godz. 8: 00 wR.naul. (...)dokonał postoju pojazdu markiO.onumerze rej. (...)w miejscu w którym obowiązywał znak drogowy B-35 „zakaz postoju” z tabliczką pod znakiem, że obowiązuje on w czwartki w godzinach 7;00-9;00 i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 zł. Nadto zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 120 zł oraz opłatę w wysokości 30 zł.
Apelację osobistą wniósł obwiniony i zaskarżył orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błędne ustalenia faktyczne polegające na bezzasadnym uznaniu przez Sąd, że nie jest możliwym zatrzymanie pojazdu i pójście po torby do mieszkania w czasie krótszym niż minuta. Obwiniony zarzucił że wykonanie tych czynności w czasie krótszym niż minuta jest możliwe. Na dowód swych twierdzeń wniósł o przeprowadzenie dowodu z nagrania na urządzeniu rejestracyjnym symulacji w której zatrzymał pojazd, przemierzył chodnik do mieszkania zabrał z niego torbę , wsiadł do samochodu i odjechał w czasie krótszym niż minuta. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Zarzuty podniesione w środku odwoławczym obwinionego, nie zasługiwały na uwzględnienie. Wbrew jego twierdzeniom, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie naruszając przy tym, żadnych norm regulujących przebieg postępowania karnego. W tej sytuacji brak było podstaw do uwzględnienia wniosków apelacyjnych o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania co w konsekwencji musiało doprowadzić do utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku.
Odtworzony sposób zachowaniaI. M.w dniu 31 października 2019r ok. godziny 8:00 przyul. (...)wR.znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. W szczególności wynikał on z obszernych i konsekwentnych zeznań świadkówA. J.iŁ. W.(funkcjonariuszy Straży Miejskiej) i korespondujących z nimi dowodami z dokumentów, a mianowicie: dokumentacji fotograficznej i notatki urzędowej. Zeznania strażników miejskich są jednoznaczne i wzajemnie ze sobą spójne. W czytelny i jasny sposób wskazują na to, że obwiniony wbrew znakowi drogowemu pozostawił w czwartek 31 października 2019r. w godzinach rannych swój samochód osobowy naulicy (...)wR.na czas dłuższy niż minuta. Świadkowie ci zeznali konsekwentnie że czynności przy niewłaściwie zaparkowanym samochodzie wykonywali około 10 minut, a przez ten czas osoba obwinionego nie pojawiła się przy samochodzie. Brak też jakichkolwiek przesłanek do uznania, że w sprawie funkcjonariusze Straży Miejskiej bezpodstawnie pomawiali obwinionego. Wykonywali w inkryminowanym dniu rutynowe czynności zawodowe. Spisali wówczas kilka samochodów zaparkowanych wzdłuż ulicy wbrew znakowi drogowemu B-35 co nadto udokumentowali zdjęciami. Wśród tych pojazdów nieprawidłowo zaparkowany stał samochód własności obwinionego. Ewidentnie parkując samochódO. (...)w czwartek około godziny 8:00 postąpił wbrew znakowi, który w tych godzinach w czwartki zakazywał postoju na tej ulicy. Celem tego znaku było umożliwienie przejazdu śmieciarki i uprzątniecie ulicy. Na okoliczność, iż obwiniony w dniu 31 października 2019r. postawił samochód na czas krótszy niż minuta i tym samym nie dopuścił się wykroczenia - poza twierdzeniami obwinionego - nie ma żadnych dowodów. Wersja ta musi być też uznana za sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego – jak słusznie uznał Sąd Rejonowy. Żaden ze świadków – funkcjonariuszy Straży Miejskiej nie potwierdził, a nawet w jakikolwiek sposób nie sugerował, by obwiniony pojawił się podczas spisywania jego samochodu i wykonywaniu zdjęć , które to czynności trwały dłużej niż minutę.
Sąd Okręgowy w pełni aprobuje stanowisko organu orzekającego I instancji, iż wyjaśnienia obwinionegoI. M.nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnośnie wyjaśnień obwinionego to wypada jedynie zauważyć, że zostały poddane przez Sąd Rejonowy wnikliwej i rzeczowej analizie i konfrontacji z całokształtem ujawnionych okoliczności.
W szczególności o prawdziwości ustaleń Sądu Rejonowego przemawiają przeprowadzone w sprawie dowody i dokonana przez Sąd ich prawidłowa analiza. Z zeznań funkcjonariuszy Straży Miejskiej przesłuchanych w sprawie w charakterze świadków wynika, że po przybyciu na wezwanie kierowcy śmieciarki zastali miedzy innymi naulicy (...)samochód należący do obwinionego zaparkowany wbrew informacji na znaku drogowym że w czwartki między godziną 7 a 9 parkować po tej stronie ulicy nie można. Sąd I instancji analizując te zeznania w zestawieniu z dowodami z dokumentów wysnuł prawidłowy wniosek logiczny, iżI. M.dopuścił się wykroczenia z art. 92 § 1 kw.
Sąd Okręgowy oddalił wniosek dowodowy obwinionego o przeprowadzenie dowodu z nagrania symulacji , że jest możliwe zaparkowanie samochodu wzdłużulicy (...)wejście do mieszkania obwinionego, zabranie toreb, powrót do auta i odjazd w czasie krótszym niż jedna minuta. Dowód ten nie mógł stanowić przeciwwagi dla kluczowych w sprawie zeznań strażników miejskich i wykonanej przez nich dokumentacji zdjęciowej. Świadkowie w sprawie opisywali zdarzenie, które miało miejsce w konkretnym dniu: 31 października 2019r. podkreślając iż są absolutnie pewni, że wówczas nie mieli kontaktu z osobą kierowcy, który auto na ulicy pozostawił. Podkreślali, że ich czynności trwały dłużej niż minutę. Nawet jeżeli więc teoretycznie możliwym byłoby wykonanie czynności o których wyjaśniał obwiniony w czasie krótszym niż minutę i udokumentowanie tego nagraniem to i tak dowód ten nie byłby w stanie podważyć zeznań przesłuchanych w sprawie świadków. Nagranie obwinionego nie dokumentowało przecież jego zachowania w dniu 31 października 2019r. Nagranie dotyczyło innego dnia i było wykonane przez obwinionego po to, by wykazać jego własne twierdzenie o możliwym krótszym niż minuta czasie potrzebnym do wyniesienia toreb z mieszkania. Tak przeprowadzone nagranie przez obwinionego nie może być uznane za dowód w sprawie, nie ma istotnego znaczenia i takiej wagi, by było w stanie podważyć zeznania świadków – strażników miejskich.
Przeprowadzona kontrola odwoławcza nie dała podstaw do stwierdzenia, że naruszono przepisy postępowania przy rozpoznawaniu sprawy. Sąd meriti baczył, by przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy wyjaśnić wszystkie okoliczności tej sprawy.
Z przedstawionych powyżej powodów nie można stawiać Sądowi I instancji zarzutu naruszeniaart. 7 kpk, gdyż analiza dowodów nie miała charakteru dowolnej. Sąd Rejonowy rozstrzygał w sprawie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej. Tym samym skoro na podstawie prawidłowej oceny materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie, Sąd Rejonowy wyciągnął logiczne wnioski co do zachowania obwinionego w dniu 31 października 2019r. to nie można czynić zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Z pewnością ocena dowodowa Sądu była wszechstronna, a nie selektywna i wybiórcza. Sąd Rejonowy prawidłowo też ustalił kwalifikację prawną czynu przypisanego obwinionemu poprzez przyjęcie, iż dopuścił się on wykroczeniaart. 92 § 1kw.
Sąd Rejonowy uznając winę obwinionego wymierzył mu symboliczna karę 100 złotych grzywny. Sąd I instancji wziął pod uwagę okoliczności łagodzące i obciążające i należycie je uwzględnił ustalając rodzaj i wysokość kary. W tym kontekście zaskarżony wyrok jest orzeczeniem sprawiedliwym uwzględniającym fakt, iż obwiniony nie jest osobą nagminnie naruszającym przepisyprawa o ruchu drogowym, a inkryminowane zdarzenie miało charakter incydentalny w jego życiu. Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że wyrok w takiej postaci wdrożyI. M.w przyszłości do przestrzegania porządku prawnego i prawidłowego parkowania kierowanych przez niego samochodów.
Z tych też względów, nie podzielając zarzutów stawianych zaskarżonemu rozstrzygnięciu i uznając orzeczenie Sądu Rejonowego za słuszne, Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok nie znajdując jakichkolwiek podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Kosztami postępowania odwoławczego obciążono obwinionego jako, że wniesiony w jego imieniu środek odwoławczy nie został uwzględniony. Złożyły się na nie zryczałtowane wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł oraz opłata za II instancję w kwocie 30 zł.

SSO Katarzyna Gozdawa-Grajewska