Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 7/20
Data wyroku: 2020-02-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 7/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
21 lutego 2020r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Agata Wilczewska
Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Sobieraj
po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2020r.
sprawyF. G.
obwinionego z art.86§1 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Turku
z dnia 7 listopada 2019r. sygn. akt II W 735/18

I
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obwinionegoF. G.uznaje za winnego tego, że w dniu 12 stycznia 2018r. wT., naul. (...), na wysokościsklepu (...)kierując samochodem markiB. (...)onr rej. (...)jadąc z prędkością znacznie wyższą od prędkości dozwolonejw terenie zabudowanym, co najmniej 95km/h, nie zachował należytej ostrożności, w wyniku czego nie zdołał wyhamować i uderzył w tył pojazdu markiC. (...)onr rej. (...)kierowanego przezD. P., który włączając się do ruchu stworzył stan zagrożenia bezpieczeństwaw ruchu drogowym ten sposób, że nie zachowując szczególnej ostrożności wymusił pierwszeństwo przejazdu i zajechał drogę kierującemu pojazdem markiB., czym obwiniony spowodował zagrożenie bezpieczeństwaw ruchu drogowym, to jest wykroczenia z art.86§1k.w. i za wykroczenie to na podstawie tego przepisu wymierza mu grzywnę w kwocie 200zł (dwieście złotych).

II
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50zł i wymierza mu opłatę w kwocie 30zł za obie instancje.

Agata Wilczewska
Sygn. akt II Ka 7/20

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2019r. w sprawie II W 735/18 Sąd RejonowywT.uznał obwinionegoF. G.za winnego tego, że w dniu 12 stycznia 2018 roku w miejscowościT., naul. (...), na wysokościsklepu (...), kierując samochodem m-kiB. (...)onr rej. (...)nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze, w wyniku czego nie zdążył wyhamować i zderzył się z pojazdem m-kiC. (...)onr rej. (...)kierowanym przezD. P., który włączył się do ruchu, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i wymierzył mu karę grzywny w kwocie 300,00 złotych.
Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 121 § 1 k.p.w.zwolnił obwinionego w ½ części od ponoszenia kosztów postępowania i obciążył obwinionego kosztami postępowania w kwocie 1.593,43 złotych, nie wymierzając opłaty.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. rażącą obrazę prawa procesowego poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów –art. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. polegającą na:
- niewłaściwej ocenie dowodu w postaci zapisu kamery pojazdu markiA., z którego to dowodu wynika odległość pojazdu obwinionego od miejsca zdarzenia, co ma wpływ na ustalenie prędkości pojazdu obwinionego przed zdarzeniem i ocenę możliwości uniknięcia przez niego kolizji;
- pominięcie części zeznań świadkaD. P., z których wynika, iż zaraz po wjechaniu na pas ruchu obwinionego zamierzał zmienić kierunek ruchu i skręcić w lewo;
2. naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.w., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w realiach niniejszej sprawy obwiniony nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze, w wyniku czego nie zdążył wyhamować i zderzył się z pojazdem markiC. (...)kierowanym przezD. P., który włączył się do ruchu, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.
W oparciu o te zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokui uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje.
Apelacja okazała się celowa i doprowadziła do wydania orzeczenia o charakterze reformatoryjnym.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie analizy całokształtu okoliczności, ujawnionych w toku postępowania, mających znaczenie dla przedmiotowego rozstrzygnięcia, czemu Sąd I instancji dał wyrazw prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. Ponadto Sąd I instancji w sposób wszechstronnyi wyczerpujący wskazał na jakich dowodach zostało wydane przedmiotowe rozstrzygnięcie. W świetle powyższego, kontrola instancyjna wykazała, iż sprawstwo obwinionego jest bezsprzeczne.
W ocenie Sądu odwoławczego, zarzut obrońcy dotyczący obrazy naruszeniaart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. jest całkowicie niezasadny. Wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd I instancji nie pominął części zeznań świadkaD. P., bowiem przeanalizował jei ocenił w całości, w tym w zakresie podnoszonym przez skarżącego, czemu dał wyrazw sporządzonym uzasadnieniu, wskazując z jakich powodów dał im wiarę jedynie częściowo. Ponadto wbrew twierdzeniom obrońcy, ustalenia w zakresie prędkości pojazdu, którym kierował obwiniony zostały poczynione nie tylko na podstawie dowodu w postaci zapisu kamery markiA., lecz również na podstawie dowodu z opinii biegłego sądowego, która nie budzi wątpliwości Sądu odwoławczego, bowiem jest rzetelna spójna i zawiera logiczne wnioski.
Z opinii tej wynika, iż kierujący pojazdemB. (...)onr rej. (...), jechałz prędkością znacznie wyższą od prędkości dozwolonej w terenie zabudowanym, tj. co najmniej 95 km/h, a prędkość ta miała znaczący wpływ na przebieg zaistniałej kolizji, bowiem gdyby obwiniony jechał z dozwoloną prędkością, uniknąłby zagrożenia, bowiem zdążyłby podjąć manewr, skutkujący uniknięciem kolizji pojazdów. W świetle powyższego, niezasadne jest twierdzenie obrońcy obwinionego, że Sąd orzekający przyjął iż obwiniony spowodował zagrożenie w ruchu drogowym przez to, że nie uniknął kolizji.
Sąd I instancji prawidłowo ustalił też, iż pierwotną przyczyną powstałej kolizji było zachowanie kierującego pojazdemD. P., który kierując pojazdemC. (...), włączając się do ruchu stworzył stan zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachowując szczególnej ostrożności wymusił pierwszeństwo przejazdui zajechał drogę obwinionemu.
Przekroczenie dozwolonej prędkości przez obwinionego w terenie zabudowanym o co najmniej 45 km/h, było natomiast istotnym przyczynieniem się przez obwinionego do zaistniałej kolizji i spowodowało również zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, gdyż jak wyżej wskazano obwiniony gdyby jechał z prędkością dozwoloną to miałby możliwość podjęcia skutecznego manewru obronnego i zapobiegłby zaistnieniu kolizji.
Ponieważ takie, prawidłowe ustalenia, w oparciu o opinię biegłego poczynił Sąd I instancji, a nie dał temu wyrazu w opisie czynu przypisanego obwinionemu, Sąd odwoławczy zmienił opis czynu w ten sposób, że obwinionegoF. G.uznał za winnego tego, żew dniu 12 stycznia 2018r. wT., naul. (...), na wysokościsklepu (...)kierując samochodem markiB. (...)onr rej. (...)jadąc z prędkością znacznie wyższą od prędkości dozwolonej w terenie zabudowanym, co najmniej 95km/h, nie zachował należytej ostrożności, w wyniku czego nie zdołał wyhamować i uderzył w tył pojazdu markiC. (...)onr rej. (...)kierowanego przezD. P., który włączając się do ruchu stworzył stan zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym ten sposób, że nie zachowując szczególnej ostrożności wymusił pierwszeństwo przejazdu i zajechał drogę kierującemu pojazdem markiB., czym obwiniony spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to jest wykroczenia z art. 86 § 1 k.w.
Jednocześnie w ocenie Sądu odwoławczego, twierdzenia obrońcy zakładające alternatywne scenariusze przedmiotowego zdarzenia stanowią jedynie polemikęz prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Ponadto Sąd I instancji z uwagi na poczynione ustalenia w zakresie oceny zachowaniaD. P., zwolnił obwinionego w ½ części od ponoszenia kosztów postępowania i obciążył obwinionego kosztami postępowania jedyniew połowie.
Kierunek apelacji obrońcy obwinionego obligował Sąd odwoławczy do kontroli zaskarżonego orzeczenia także co do orzeczonej wobec obwinionego kary (art. 447 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 k.p.w.). Mając na uwadze dyrektywy sądowego wymiaru kary (art. 33k.w.), okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu obwinionego oraz okoliczność, iż toD. P.swoim zachowaniem stworzył stan zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, orzeczoną karę grzywny należało obniżyć do kwoty 200 złotych. Karę grzywny w tej wysokości należy uznać za adekwatną i sprawiedliwą reakcję na zachowanie obwinionego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy nie znajdując przy tym uchybień określonych wart. 104 k.p.w.iart. 440 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność dalszej zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.orzekł jak w wyroku.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.orazart. 118 § 1 k.p.w.w zw. z§ 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. z 2001 r., Nr 118, poz. 1269), Sąd odwoławczy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł. Nadto na podstawieart. 3 ust. 1, art. 8 i art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzył obwinionemu opłatę w kwocie 30 zł za obie instancje.
Agata Wilczewska