Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 181/20
Data wyroku: 2020-10-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Janicz, Przemysław Filipkowski, Ewa Jethon
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art.56 ust.3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 181/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 października 2020 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SA Małgorzata Janicz
Sędziowie: SA Ewa Jethon (spr.)
SO (del.) Przemysław Filipkowski

Protokolant: sekr. sąd. Anna Grajber
przy udziale prokuratora Waleriana Janasa
po rozpoznaniu w dniu 5 października 2020 r.
sprawyH. S.ur. (...)wM., synaJ.iG.
oskarżonego zart. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. akt VIII K 15/18
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 181/20

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 lutego 2019 r.

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wyroku, polegający na niewłaściwej ocenie zeznań świadkaK. G. (1), którym Sąd nie dał wiary w zakresie przemytu i współdziałania w przemycie przez oskarżonegoH. S.narkotyków (amfetaminy) z Polski doS., uznając za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonegoH. S., który zaprzeczył, aby kiedykolwiek przemycał amfetaminę doS.oraz przekazywałK. G. (1)amfetaminę, celem jej przemytu doS., kiedy prawidłowa ocena zeznań świadkaK. G. (1)prowadzi do zupełnie innego wniosku, iż to oskarżonyH. S.przemycał z Polski doS.amfetaminę, którą wS.przekazywałK. G. (1), celem dostarczenia jej odbiorcy wS.iN., a nadto zbywałK. G. (1)amfetaminę w Polsce, celem jej przemytu doS.i dalszego wprowadzenia do obrotu, na co wskazują zeznania świadkaK. G. (1), który dokładnie opisał poszczególne transakcje narkotykowe dokonane z oskarżonym wskazując miejsce i czas odbieranych narkotyków-amfetaminy oraz okoliczności i sposób przemytu amfetaminy z Polski doS., nadto świadek wskazał relacje łączące świadka z oskarżonym zarówno prywatne, jak i w zakresie przemytu narkotyków z Polski doS., dokładnie podał ilości narkotyków przemyconych doS., sposób prowadzonego przemytu, wskazał miejsca gdzie narkotyki były ukrywane podczas przemytu, prawidłowo umiejscowił w czasie poszczególne przemyty narkotyków doS.i w tym zakresie zeznania świadka są spójne, logiczne i dokładne, a nadto niezmienne w swej treści, zarówno te, które świadek złożył w postępowaniu przygotowawczym, jak i w postępowaniu sądowym. W zeznaniach świadkaK. G. (1)brak jest jakichkolwiek wewnętrznych sprzeczności, wbrew twierdzeniom Sądu. Nadto depozycje świadkaK. G. (1), co do przemytu narkotyków z Polski doS.znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych świadków, którzy współdziałali lub dokonywali na polecenieK. G. (1)przemytu narkotyków z Polski doS.tj.,P. C.,J. L.,M. L.,K. B.,T. W.oraz w materiałach z postępowań karnych prowadzonych przeciw tym osobom. Wskazani świadkowie potwierdzili, iż dokonali lub współdziałali w przemycie narkotyków-amfetaminy z Polski doS.na polecenieK. G. (1), a ich zeznania korespondują z zeznaniami świadkaK. G. (1), a nawet wzajemnie się uzupełniają i zasadnym było uznanie za wiarygodne zeznań świadkaK. G. (1), w zakresie w jakim świadek obciążył oskarżonego.

☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Zasadność zarzutu sformułowanego jako błędu w ustaleniach faktycznych, wywiedziony ze wskazanych uchybień w ocenie dowodów okazał się słuszny. Trafnie wskazuje on na uchybienie normieart.7 k.p.k.i jego implikacje dla dokonanych ustaleń.
Zgodzić należy się z twierdzeniami odnoszącymi się do sposobu weryfikacji zeznań świadkaK. G. (1), w oparciu o wybrane obszary materiału dowodowego, co powoduje, że ocena ta jest niepełna a miejscami wybiórcza.
Negatywna weryfikacja depozycjiK. G. (1), wobec uznania wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, w kontekście przedstawionego sposobu analizy nie mogła być podzielona przez sąd odwoławczy.
Twierdzenia oskarżonego dotyczące motywowanego zemstą pomówieniaK. G. (1), nawet wsparte zeznaniami świadkaA. K., nie prezentują się jako przekonujące. Wynikać z nich miałoby, żeK. G. (1)zaproponował oskarżonemu wspólny „interes” polegający na sprowadzaniu zeS.samochodów. W następstwie czego oskarżony zwrócił się doA. K.o opinię, czy możeG.zaufać, na co ten stwierdził, że choć znaG.od dłuższego czasu, to nie wie czy może mu zaufać i za niego nie ręczy. Mimo takiej oto dwukrotnej rekomendacji, później bowiem powtórzonej, oskarżony przekazałG.kwotę 11.000 USD na wspólny, bliżej zresztą nie opisany interes. Następnie „K. G. (1)poinformował jednak, że interes nie wyszedł. Następnie zwlekał ze zwrotem pieniędzy i zaczął unikać kontaktu.”
Nie towarzyszy także wywodowi skutkującemu uznaniem wiarygodności oskarżonego, w tej mierze, uwiarygodnienie prowadzenia przezK. G. (1)działalności polegającej na sprowadzaniu zeS.używanych samochodów. Nie wynika to także z materiału dowodowego a świadekG.w swoich depozycjach, wskazywał, że zajmował się samochodami, ale jedynie poprzez przechowywanie skradzionych pojazdów. Natomiast działalność związana z wyjazdami doS.dotyczyła przywozu różnych, nabywanych tam z udziałemM. B., po niskich cenach z hurtowni przedmiotów, jak odzież, którą to działalność oskarżony zakończył w 1999 r. Natomiast znajomość z oskarżonym w okresie poprzedzającym zarzucane czyny świadekG.opisał w kontekście pomocy mu w odzyskaniu długu. (Taką działalnośćK. G. (1)opisywał takżeK. B.)
Nie sposób zatem odnosić się do wyjaśnień oskarżonego o wzajemnych relacjach ze świadkiem, bez odwołania się do depozycjiK. G. (1)w szerszym zakresie, niż uczynił to Sąd, jak i dopiero ocenić wyjaśnienia oskarżonego i zeznaniaA. K., o nierozliczeniu kwoty 11 000 US, z którego Sąd wywiódł powód bezpodstawnego obciążenia oskarżonego.
Wzajemne relacjeH. S.iK. G. (1)wynikające z zeznań świadkaK.nie zostały zestawione z okolicznościami, opisywanymi przez żonęK. G. (1), jak iI. P. (1).
Sąd w swojej argumentacji całkowicie pomija kwestie koincydencji pojawienia się w wyjaśnieniach oskarżonego (26 września 2012 r. k.2670) przyznania faktu spotkania wS.zK. G. (1)w 2002 r., ze złożonymi przez świadkaI. P. (2)zeznaniami, w których wskazała na ten fakt. Należało zwrócić uwagę, że fakt ten nie wynika z wcześniejszych wyjaśnień oskarżonego, z dnia 6 sierpnia 2012 r. (k.2432-2434), kiedy stwierdził, że po raz pierwszy zdecydował się „udowodnić swoją niewinność”. Wynika zaś, że po propozycjiG.wspólnego przedsięwzięcia importu samochodów, złożonej w 2000 r., w następstwie przekazaniu 11 tys. USD, późniejszym zwodzeniu przezG.i nierozliczeniu się, stwierdził, że potem oskarżonego spotkał dopiero w 2002 r. Spotkanie towarzyskie w tym właśnie roku potwierdziłaI. P. (2)a po tym przyznał je oskarżony.
Także treści zawarte w zeznaniach świadkówR. F.,K. G. (2)iI. W., którzy relacjonowali zdarzenia z pobytu z Zakładzie Karnym z lat 2005-2008, wskazujących na odwetową postawęK. G., także nie zostały ocenione w kontekście przytaczanych przez skarżącego faktów karalności tych osób w oparciu o depozycjeK. G. (1)i pominięcia ich stosunku do świadka. Sąd w tym względzie odniósł się bowiem jedynie do faktu uniewinnieniaK. G. (2)w przedmiotowym procesie, pomijając inne rozstrzygnięcia co do pozostałych świadków. Podobnie zresztą pominął rozstrzygnięcie co do oskarżonegoD. N., także pierwotnie oskarżonego w niniejszej sprawie i to o tożsamy zarzut z zarzutem oskarżonego.
Odniesienie się w aspekcie zapadłych orzeczeń w stosunku do jednego tylko ze świadków wskazujących na odwetowy charakter działańK. G. (1), z pominięciem pozostałych, wskazuje na wybiórczość argumentacji.
Podzielić należy także częściowo argumentację skarżącego, odnoszącą się do kwestionowanej w apelacji wiarygodnościD. N..
Trzeba jednak zauważyć, że świadek ten wykluczał swój udział w zdarzeniu w oparciu o fakt, że skoro przypisano mu przestępstwa dotyczące kilkuset kg narkotyków, bo w takich oto transakcjach uczestniczył, nie uczestniczyłby w zdarzeniu z ilością jedynie 2 kg. Zauważyć należy, że z zeznańK. G. (1)wynika, że ta ilość wynikała z faktu, że amfetamina miała być wzięta na próbę, co zwykle oznacza, że miała zadecydować o dalszym toku współpracy. Z przytoczonych przez Sąd depozycji wynika, że nawet cena narkotyku miała być uzależniona od jej jakości. (str.12 uzasadnienia). Z innych zeznań świadka wynikało, że odbiorca nie był zadowolony z jej jakości iG.otrzymał zapewnienie, że następna będzie lepsza.
Nie sposób także podzielić oceny Sądu, który wykluczył jednoczesną obecność wS.wG.,K. G. (1),H. S.iD. N., w oparciu o wymienione na stronie 23 uzasadnienia dokumenty przekraczania granicy. Wskazane dokumenty z k.619-625 dotycząH. S.a z k.646-649K. G. (1), natomiast dokumenty z k 635-640 dotycząP. C., więc oczywiście nie mają związku z osobąD. N.. Te zaś zawarte są na stronach 2276-2282, obrazując przekraczanie granicy (wyjazdy) także wiosną 2001 r.
Pozostałe dokumenty, jakkolwiek dotyczą oskarżonego i świadka, to brak jest analizy ich treści, więc trudno traktować je w sposób dogmatyczny. Przede wszystkim wynika z nich, że Straż Graniczna nie prowadzi pełnej ewidencji osób przekraczających granicę. Zapis ten odzwierciedlają treści wymienionych dokumentów. Sekwencja odnotowanych faktów przekraczania granicy wskazuje, że części wymienionych wyjazdów nie towarzyszą przyjazdy, czyli powroty, a wskazywane są kolejne wyjazdy, co w oczywisty sposób potwierdza, że nie wszystkie fakty przekraczania granic zostały odnotowane.
OdnośnieH. S., wymieniony dokument wskazuje na częste przekroczenia granic, w tym wiosną 2001 r.- k.621. Wynika z niego, że świadek 30.07.2000 r.przyjechałna teren RP, a kolejny odnotwany fakt, żeprzyjechał10.03 2001 r.,wyjechał04.04.2001 r. iprzyjechał7.04.2001 r., po czym znowuprzyjechał7.05.2001 r.
Nie sposób więc uznać, przy braku jakiejkolwiek analizy we wskazanym zakresie, że wymienione przez Sąd dokumenty przeczą jednoznacznie twierdzeniu świadkaG.o spotkaniu wymienionych trzech mężczyzn na terenieG..
Także w kwestii wykluczenia prawdziwości zeznań świadka co do czwartego z czynów z tej przyczyny, że z dokumentacji przekraczania granicy nie wynika, aby w kwietniu lub maju przekraczał granicę samolotem, argumentacja ta jest niewystarczająca a jest to jedyny argument wykluczający sprawstwo oskarżonego w tym zakresie. Zauważyć jednak należy, że w tym okresieG.przekraczał granicę w dniu 18 maja 2002 r., kiedy pieszo wrócił do Polski a nie odnotowano kiedy wyjechał. Natomiast wylot i powrót tą drogą miał miejsce w październiku 2002 r. Analiza dowodów w zakresie czynu nie odnosi się natomiast do kwestii udziału w zdarzeniuT. W..
Słusznie także zarzuca skarżący ocenie zeznańK. G. (1)brak odniesienia się do potwierdzających je dowodów w postaci zeznań świadkówP. C.,K. B.,J. L.,M. L.iT. W.uczestniczących w wyjazdach doS.w ramach zarzucanych oskarżonemu zdarzeń i dokumentów dotyczących prowadzonych przeciwko nim postepowań.
Z zeznań świadków biorących udział w zdarzeniach przewożenia samochodemmarki D. (...)amfetaminy doS.:P. C.,K. B.,J. L.,M. L.iT. W., niezależnie od wiedzy o przewożonym ładunku, wynika, że to potwierdzili oni że brali udział w owych wyjazdach.
Między innymi osoby te wskazały, że przejazd przez granicę na terytoriumS.odbywał się samochodemD.Lanos. Z zeznańJ. L.iK. B.wynika też, że pojazd taki został na polecenie nabyty a potem zarejestrowany przezJ. L., co potwierdzają dokumenty rejestracji (k. 3454-3458).
Odnośnie drugiego wskazanego przezK. G. (1)samochoduD.Lanos, twierdzenie Sądu, jakoby ten pojazd w ogóle nie istniał, oparte zapewne na informacji ze Starostwa Powiatowego wŻ.(k.887-889), poddaje w wątpliwość zeznanie ojca świadka -L. G., złożone w dniu 14 maja 2015 r.(k.3910-3912), który potwierdził, że był w posiadaniu takiego pojazdu z rocznika 1990, a który został skradziony w grudniu 2004 r. a zarejestrowany był wG.. Analiza dowodów w tym zakresie nie pozwalała zatem na tak stanowcze stwierdzenie Sądu o nieistnieniu, opisanego przez świadkaK. G. (1)iL. G.samochodu.
Odnośnie zaś ósmego czynu analiza Sądu sprowadzona do zakwestionowania dat wskazanych w zarzucie, czyli opisu czynu, całkowicie abstrahuje od oceny dowodów. Dostrzega fakt zatrzymaniaK. G. (1), pomijając zatrzymanie innych osób, ich depozycji jak i ujawnienia przedmiotowej amfetaminy i oceny obszernego w tym zakresie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zakończonej skazaniemK. G. (1)wyrokiem Sądu Rejonowego wM.wS.przejętego do wykonania w Polsce (II Kop 2/04).
Słusznie więc skarżący zarzuca Sądowi uchybienia w ocenie dowodów na tej podstawie, że świadekG.nieco odmiennie określał daty czy okoliczności powtarzające się przy poszczególnych czynach, jak waga poszczególnych porcji narkotyku. Zauważyć należy, że świadek nieco odmiennie podawał także daty tych wyjazdów, co do których zaistnienia wątpliwości nie było. Z tych względów słusznie autor apelacji postuluje odwołanie się w toku oceny tego dowodu do okoliczności wynikających z zeznań wymienionych w niej świadków, którzy w zdarzeniach uczestniczyli i innych dowodów, których prawdziwości nie zakwestionowano a wskazują na czas ich popełnienia.
Tego rodzaju zastrzeżenia budzi też negatywna ocena zeznań świadka co do czynów piątego szóstego. Sąd dostrzegł przecież , że świadek mając wątpliwości w usytuowaniem tych zdarzeń dokładnie w czasie, sytuował je w czasie względem innych opisywanych zdarzeń.
Uchybienia w ocenie zeznań świadkaK. G. (1)i wyjaśnień oskarżonegoH. S., nie pozwoliły na zaaprobowanie tez w zakresie dokonanych przez Sąd okręgowy ustaleń faktycznych.

Wniosek

- o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Uznanie zasadności zarzutu apelacji Prokuratora musiało skutkować uwzględnieniem wniosku apelacyjnego.
Sąd odwoławczy, ograniczony wyrażoną w treści art. 454§1k.p.k. zasadąne peius, nie ma możliwości skazana oskarżonego, gdyby w wyniku analizy dowodów, uznał w określonym zakresie konieczność takiego rozstrzygnięcia. Z tego względu zaskarżony wyrok należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi i instancji.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżeniai podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k.,art. 440 k.p.k.).

1

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3
1

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1
1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

2

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

3

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Zasadność zarzutu apelacji Prokuratora musiała skutkować uwzględnieniem wniosku apelacyjnego.
Sąd odwoławczy, ograniczony wyrażoną w treści art. 454§1k.p.k. zasadąne peius, nie ma możliwości skazana oskarżonego, który w I instancji został uniewinniony, gdyby w wyniku analizy dowodów, uznał w określonym choćby zakresie konieczność takiego rozstrzygnięcia. Kwestionowana ocena dowodów dotyczy stwierdzenia uchybień, jakimi dotknięte są najistotniejsze dowody tego postepowania, zeznania świadkaK. G. (1)i oskarżonegoH. S.. Zatem zaskarżony wyrok uchylić należało w całości.

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd przeprowadzi postępowanie dowodowe, w zakresie zasadniczego dowodu, czyli zeznań świadkaK. G. (1)i wyjaśnień oskarżonego.
Oceni zakres przeprowadzenia dowodów oceniając, które z nich mogą zostać ujawnione (art.442 § 2 k.p.k.) a które wymagają bezpośredniego przeprowadzenia
Weryfikacji twierdzeń powyższych dwóch źródeł dowodowych należy dokonać w sposób kompleksowy i ocenić w sposób odpowiadający normieart.7 k.p.k.
W wyniku prawidłowej oceny dowodów Sąd dokona prawidłowych ustaleń faktycznych.
Biorąc jednak pod uwagę, że sprawa będzie rozpoznawana po raz trzeci, dokonywane ustalenia faktyczne mogą stanowić podstawę rozstrzygnięcia, jedynie w zgodzie z normąart. 434§1 k.p.k.
Oznacza to, że w przypadku, gdyby ustalenia faktyczne, co do poszczególnych czynów były niekorzystne, Sąd nie może dokonać takich ustaleń, gdy taki postulat nie wynika ze stwierdzenia uchybienia podniesionego w środku odwoławczym.

5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6

Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

7

PODPIS

Małgorzata Janicz
Ewa Jethon Przemysław Filipkowski

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana