Sąd Okręgowy w Łodzi
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 200/18
Data wyroku: 2019-07-26 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko życiu
Podstawa prawna: 156§3 kk

IV K 200/18

UZASADNIENIE
Pod koniec kwietnia 2018 roku w godzinach rannych, przyulicy (...)wŁ.,D. P.spotkałM. S. (1)iJ.D.. W tym czasieM. S. (1)nie miał gdzie mieszkać i zapytałD. P., czy może wraz zJ.D.przespać się u niego jedną noc. Wspólnie udali się do mieszkaniaA. P. (1), gdzieD. P.na stałe przebywał. Zapytali jej, czyM. S. (1)zJ.D.mogą przenocować. Zgodziła się na to.M. S. (1)zakupił alkohol. Wszyscy zaczęli go wspólnie spożywać w mieszkaniuA. P. (1). Spotkanie przebiegało w spokojnej atmosferze.
ZeznaniaD. P.– k.48v (akt postępowania przygotowawczego), 122v-123 (akt sądowych), zeznaniaJ. D.– k.95v (akt postępowania przygotowawczego), 84v (akt sądowych).
20 kwietnia 2018 roku, około godziny 22:00, do mieszkaniaA. P. (1)przyszedłM. K.. Zginął mu piesi chciał z kimś napić się alkoholu. Drzwi otworzył muM. S. (1). W tym czasieA. P. (1)iD. P.spali.M. K.wspólnie zM. S. (1)iJ.D.zaczęli spożywać alkohol. Gdy się skończył,M. K.udał się na stację benzynową i tam kupił kolejna butelkę. Spożył ją wspólnie zM. S. (1)iJ.D.. Nad ranem,21 kwietnia 2018 roku, gdyM. K.siedział w fotelu,M. S. (1)podszedł do niego i kopnął go w twarz. Po tym kopnięciuM. K.opuścił mieszkanieA. P. (1).
ZeznaniaM. K.– k.54v (akt postępowania przygotowawczego), 83v-84 (akt sądowych), częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k.114 – 115 (akt postępowania przygotowawczego).
W sobotę rano, 21 kwietnia 2018 roku,M. S. (1)wyszedł z mieszkania celem zakupienia alkoholu. Gdy wrócił,to wraz zD. P.,A. P. (1)iJ.D.zaczęli go spożywać. Rozmowy dotyczyły neutralnych tematów. Toczyły się spokojnie. W godzinach popołudniowychA. P. (1)oświadczyłaM. S. (1)iJ. D., że mają opuścić jej mieszkanie.
ZeznaniaD. P.– k.48v (akt postępowania przygotowawczego), 122v-123 (akt sądowych), zeznaniaJ. D.– k.95v (akt postępowania przygotowawczego), 84v (akt sądowych).
Po tych słowachM. S. (1)zaczął zachowywać się nerwowo. Zrzucił telewizor ze stolika, blatem ławy rzucił w okno, czym spowodował wybicie szyby. Coś przy tym krzyczał.D. P.zdenerwował się tą sytuacją. Na skutek tego musiał udać się do toalety. Wyszedł z mieszkania, albowiem toaleta ta znajdowała się na korytarzu, na I piętrze posesji.
ZeznaniaD. P.– k.48v (akt postępowania przygotowawczego), 122v-123 (akt sądowych).
Po wyjściuD. P.M. S. (1)wielokrotnie, silnie uderzyłA. P. (1)pięścią w głowę, lewą część twarzy oraz tułów.
Opinia biegłych – k. 175-180, 199v (akt postępowania przygotowawczego), 109-110v (akt sądowych), częściowo wyjaśnienia oskarżonego – 114-115 (akt postępowania przygotowawczego), częściowo zeznaniaJ. D.– 96 (akt postępowania przygotowawczego), 85 (akt sądowych).
Po kilku minutachD. P.wrócił z toalety.A. P. (1)leżała wówczas na łóżku. Powiedziała do niego „zobacz co mi zrobił”. Wskazała zasinienie i opuchliznę lewej części twarzy w okolicy oka. Ponieważ w mieszkaniu byli tylkoM. S. (1)iJ. D.,D. P.uznał,że wskazanie dotyczyM. S. (1). W tym czasieM. S. (1)iJ. D.siedzieli na fotelach. Po chwiliJ. D.powiedziała doM. S. (1)„chodźmy już stąd”.M. S. (1)wstał, przewrócił segment, a następnie wraz zJ.D.opuścił mieszkanieA. P. (1).
ZeznaniaD. P.– k.48v (akt postępowania przygotowawczego), 122v-123 (akt sądowych), częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k.115 (akt postępowania przygotowawczego).
Po wyjściuM. S. (1)iJ. D.D. P.położył się kołoA. P. (1). Chwilę z nią porozmawiał. Później wydało mu się, że zasnęła.
ZeznaniaD. P.– k.48v (akt postępowania przygotowawczego), 122v-123 (akt sądowych)
Około godziny 19:00 do mieszkaniaA. P. (1)przyszedłM. T.. Po wejściu zwrócił uwagę na bałagan panujący w domu. Zauważył wybitą szybę w oknie, przewrócony blat ławy, wywróconą część segmentu, a także leżące na podłodze, potłuczone szkło. Zauważył też opuchliznę i krew na twarzyA. P. (1). Próbował z nią porozmawiać. Stwierdził,że nie ma z nią kontaktu. SpytałD. P., co się wydarzyło.D. P.powiedział mu, że byli u nichM. S. (1)iJ. D.i doszło do awantury. GdyM. T.zapytał, kto to zrobiłA.,D. P.odpowiedział, żeM. S. (1)zJ..M. T.sprawdził oddechA. P. (1)i jej puls. PowiedziałD. P., aby zadzwonił po pogotowie, bo zA.jest źle. Po tymD. P.zadzwonił na numer alarmowy.
ZeznaniaD. P.– k.48v (akt postępowania przygotowawczego), 122v-123 (akt sądowych), zeznaniaM. T.– 59v (akt postępowania przygotowawczego), k.134v-135v (akt sądowych).
Tuż po telefonieD. P.do mieszkaniaA. P. (1)przyjechało pogotowie ratunkowe i funkcjonariusze policji.A. P. (1)znajdowała się wówczas w stanie ogólnym ciężkim. Była nieprzytomna, bez kontaktu słowno - logicznego. Po zbadaniu i udzieleniu pierwszej pomocy zespół ratunkowy odwiózł ją doSzpitala im. (...)wŁ.. Podczas pierwszej diagnozy rozpoznano u niej uraz śródczaszkowyz krwotokiem podtwardówkowym nad lewą półkulą mózgu. Niezwłocznie przeprowadzono operację tego obrażenia. LeczenieA. P. (1)wSzpitalu im. (...)było kontynuowane do dnia 28 kwietnia 2018 roku. W trakcie leczenia ustalono, iż w chwili przywiezienia doszpitala (...)posiadała obrażenia w postaci sińców, podbiegnięć krwawych, wybroczyn śródskórnych w powłokach głowy, wylewu podspojówkowego lewej gałki ocznej, ogniska stłuczenia tkanki mózgowej, obrzęk mózgu, krwiaka podtwardówkowego pod lewą półkulą mózgu i złamania trzonu kręgu C4, a także obrażeniaw postaci podbiegnięć krwawych w mięśniach grzbietu, lewej kopule przepony i mięśniach tylnej ściany jamy brzusznej po stronie lewej oraz dwuczasowego pęknięcia śledziony z krwiakiem do jamy otrzewnej.
Karta medycznych czynności ratunkowych – k. 280 (akt postępowania przygotowawczego), dokumentacja Szpitalaim.B.wŁ.– k.200 (akt postępowania przygotowawczego), zeznaniaR. W.– k.22v (akt postępowania przygotowawczego).
Krwiak podtwardówkowy stwierdzony uA. P. (1)doprowadził do ciasnoty wewnątrzczaszkowej skutkującej zaburzeniami działania ośrodkowego układu nerwowegoi stanowił ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu. Także dwuczasowe pęknięcia śledzionyz krwiakiem do jamy otrzewnej stanowiło ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu. Wszystkie te obrażenia doprowadziły do śmierciA. P. (1), która nastąpiła w dniu 28 kwietnia 2018 roku. Mechanizm śmierci był taki, iż po początkowym wystąpieniu ostrej niedomogi krążeniowo – oddechowej doszło do wstrząsu hipowolemicznego, który rozwinął się na skutek krwawienia do jamy otrzewnej z rozerwanego miąższu śledziony, w czasie, gdyA. P. (1)znajdowała się w stanie obłożności spowodowanym obrażeniami wewnątrzczaszkowymi. Każdez powyższych obrażeń mogło doprowadzić do śmierciA. P. (1). Jednoczesne ich wystąpienie przyśpieszyło jej zgon.
Opinia biegłych – k. 175-180, 199v (akt postępowania przygotowawczego), 109-110v (akt sądowych).
W wyniku kopnięcia zadanegoM. K.przezM. S. (1)M. K.doznał obrażeń w postaci stłuczenia twarzy w okolicy ust z obrzękiem wargi górnej, otarcia naskórka w obrębie czerwieni obu warg, podbiegnięcia krwawego pod śluzówką wargi górnej oraz zwichnięcia zębów 11 i 21 z ich ruchomością.
Opinia biegłego – k.104 (akt postępowania przygotowawczego), 108v – 109 (akt sądowych)

Wyjaśnienia oskarżonego

Przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczymM. S. (1)przyznał się do dokonania zarzucanych czynów.W zakresie spowodowania obrażeńM. K.oskarżony wyjaśnił, iż w nocy z piątku na sobotę, gdyD. P.iA. P. (1)już spali, do mieszkania zapukałM. K.. Oskarżony otworzył mu drzwi i zaprosiłdo środka. Wyjął butelkę wódki i wspólnie zM. K.zaczął ją spożywać. Towarzyszyła imJ. D.. W czasie piciaM. K.osuwał się z fotela, spadał z niego, ale nie było widać na jego ciele żadnych obrażeń. Po wypiciu wódkiM. K.osunął się na ziemię i zasnął. W nocy potknęła się o niegoA. P. (1). Zwróciła oskarżonemu uwagę,że wpuściłM. K., a ten posikał się w spodnie.Po pewnym czasie obudził go krzykA. P. (1). Odpędzała onaM. K.od swojego łóżka. PóźniejM. K.próbował wejść do łóżka zajmowanego przez niego iJ.D.. Ponieważ w tym czasieM. K.oddał kał w spodnie oskarżony nakazał mu spać na podłodze, a gdy to nie pomogło to wstał i kopnął go w twarz.M. K.zasnął wtedy na podłodze, a jak się ocknął, to oskarżony „wystawił” go za drzwi. Odnośnie drugiego z zarzucanych czynów oskarżony wyjaśnił, iż rzeczywiście uderzyłA. P. (1)pięściąw lewą część twarzy. Zrobił to dlatego, że ona wyszła z kuchnii trzymając w ręku nóż podchodziła do niego nic nie mówiąc. Poczuł wtedy zagrożenie. To spowodowało, że ją uderzył.Po uderzeniuA. P. (1)zemdlała, straciła przytomność albo ją zamroczyło. Wspomniał, że kilkadziesiąt minut wcześniejA. P. (1)groziła mu, że pójdzie po nóż i go zadźga.Po uderzeniuA. P. (1)przewróciła się na wersalkę. Nie miała żadnych obrażeń.
wyjaśnienia oskarżonego – k. 114 - 115 (akt postępowania przygotowawczego).
W toku posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego dodał, iż w toku spotkaniaA. P. (1)dostawała szeregu ataków padaczkowych, na skutek których przewracała się na podłogę i wersalkę.
wyjaśnienia oskarżonego – k. 120 (akt postępowania przygotowawczego).
Składając ostatnią relację w postępowaniu przygotowawczymM. S. (1)przyznał się do zarzucanych czynów i podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia.
wyjaśnienia oskarżonego – k. 271v (akt postępowania przygotowawczego).
Będąc przesłuchiwanym podczas rozprawyM. S. (1)doprecyzował oświadczenie w zakresie zarzucanych mu czynów. Wskazał, iż przyznaje się do zarzutu spowodowania obrażeńM. K.w całości. W tym zakresie złożył wyjaśnienia ogólnie zgodne z tymi złożonymi uprzednio. Co do czynu dotyczącegoA. P. (1)nie przyznał się do jego popełnienia. Odmiennie opisał przebieg tego zdarzenia. Wedle tej relacji, podczas spotkania i picia alkoholuA. P. (1)bardzo często miała dostawać ataków padaczki, w wyniku których przewracała się i uderzała o różne przedmioty, w tym parapeti podłogę. Oskarżony wraz zJ.D.udzielali jej pomocyi podawali leki przeciwpadaczkowe.A. P. (1)zażywała je popijając alkoholem. Co do krytycznego momentu zdarzenia wyjaśnił, że w pewnej chwili zauważył, iżA. P. (1)podchodzi do niego z kuchennym nożem. Przestraszył sięi w pierwszej chwili zszedł jej z drogi. Gdy ta dalej szła z nożemw kierunkuJ. D., wtedy pchnął ją albo uderzył, a gdyw wyniku tegoA. P. (1)przewróciła się na wersalkę, to wyrwał jej nóż. Podał, żeA. P. (1)nie straciła przytomności, lub straciła ją na krótką chwilę, bo od razu wstałai poszła do pokoju, w którym byłD. P.. Niedługo po tym opuścił mieszkanie wraz zJ.D.. Wychodząc potknął sięo dywan, złapał za półkę od segmentu, co spowodowało jego przewrócenie. Wtedy też segment upadł na stolik, który z kolei blatem wybił szybę w oknie. Rozbieżności w relacjach złożonych przed sądem i w postępowaniu przygotowawczymM. S. (1)tłumaczył tym, iż wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym składał pozostając jeszcze pod wpływem alkoholu oraz tym, iż był popędzany przez panią prokurator. Tym też tłumaczył brak wzmianki o atakach padaczki w toku pierwszych składanychw postępowaniu wyjaśnieniach. Ostatecznie stwierdził jednakże, że podczas pierwszego przesłuchania mówił prawdę.
Wyjaśnienia oskarżonego k. 124 (akt sądowych).
M. S. (1)urodził się w (...)roku, jest obywatelem polskim, nie posiada miejsca stałego zameldowania, jest kawalerem, ojcem jednego dziecka, nie posiada nikogo na utrzymaniu, legitymuje się wykształceniem zawodowym, jest stolarzem, przed zatrzymaniem zatrudniony był wZ.Miejskiej i uzyskiwał z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie 1700 złotych netto, nie posiada majątku, w miejscu poprzedniego zamieszkania nie posiada pozytywnej opinii wśród sąsiadów, a to ze względu spożywanie alkoholu i utrzymywanie kontaktówz osobami z „marginesu” społecznego, w przeszłości był karany za przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece oraz przeciwdziałaniu narkomanii, za czyn zart. 207 § 1 k.k.karę odbywał w okresie od 10 sierpnia 2017 roku do 6 kwietnia 2018 roku.
Dane o karalności – k. 101 - 103 (akt postępowania przygotowawczego), odpis wyroku – k.140 (akt postępowania przygotowawczego), informacja o odbyciu kary – k.141 (akt postępowania przygotowawczego), dane osobowe – k. 81v (akt sadowych), wywiad środowiskowy - k. 165 (akt postępowania przygotowawczego).

Sąd zważył co następuje:

Jako bezsporne w sprawie sąd uznał okoliczności dotyczące spotkania przezD. P.zM. S. (1)iJ.D.w dniu 20 kwietnia 2018 roku przyulicy (...),ich przyjścia do mieszkaniaA. P. (1), a następnie wspólnego spożywania, tego dnia, alkoholu do późnych godzin wieczornych. W tej części stanu faktycznego dowody z zeznańJ. D.iD. P.oraz wyjaśnień oskarżonego są w pełni zgodne, w kwestiach kluczowych dla sprawy. Dlatego też sąd dał wiarę wszystkim wymienionym dowodom w omawianej części.
Ustalenie, że po położeniu sięA. P. (1)iD. P.spać, wieczorem 20 kwietnia 2018 roku,do mieszkaniaA. P. (1)przyszedłM. K.i wspólnie zM. S. (1)iJ.D.spożywał alkohol do późnych godzin nocnych, sąd oparł na zeznaniachM. K.i wyjaśnieniachM. S. (1). Zbieżnie opisali oni taki przebieg wydarzeń. W dużej mierze opis ten korelujez zeznaniamiJ. D.. Ona jednakże wskazywałaA. P. (1), jako jedną z osób uczestniczących w piciu alkoholu po przejściuM. K.. Z uwagi na odosobnienie tej relacji, sąd nie przyjął takiego ustalenia. Podkreślenia przy tym wymaga, iż okoliczność ta nie była na tyle doniosła, aby mieć jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Sąd czyniąc ustalenie, iż tuż przed wyjściemM. K.z mieszkaniaA. P. (1)M. S. (1)kopnął go w twarz, oparł na zeznaniachM. K.i wyjaśnieniachM. S. (1), dając tym dowodom, w zakresie tego fragmentu stanu faktycznego, w pełni wiarę. I w tej części obydwa dowody są w pełni zbieżne i kategoryczne. Przyjęciu takich ustaleń nie stoi na przeszkodzie to, żeD. P.nie widział tego zdarzenia i nie opisał go w swoich zeznaniach.Jak wynika z zeznańM. K.i wyjaśnień oskarżonego, gdy doszło do tego spotkania spał on w innym pomieszczeniu,nie mógł zatem zdarzenia tego zapamiętać i odtworzyć. Sąd czyniąc omawiane ustalenie odmówił waloru wiarygodności zeznaniomJ. D.. Jej relacja, w zakresie okoliczności opuszczenia mieszkania przezM. K.i braku na jego twarzy jakichkolwiek obrażeń, jest całkowicie odosobniona. Sprzeczna nie tylko z zeznaniami pokrzywdzonegoM. K., ale także wyjaśnieniami oskarżonego.
W zakresie okoliczności i powodów, dla którychM. S. (1)kopnąłM. K., sąd oparł się na relacji pokrzywdzonego.M. K.w przekroju całego postępowania wypowiadał się spójnie, kategorycznie i konsekwentnie. W jego zeznaniach brak jest elementów wyolbrzymiania czy tendencji.Co ważne z jego relacji nie wynika, aby był on negatywnie nastawiony do oskarżonego i żywił do niego urazę. W tych warunkach sąd uznał zeznania tego świadka za w pełni wiarygodne i mogące stanowić podstawę do przyjęcia ustalenia,iżM. K.został kopnięty w twarz przez oskarżonego bez uchwytnego motywu. Czyniąc to ustalenie i odmawiając tym samym wiary wyjaśnieniom oskarżonego i korelującymi z nimi zeznaniamiJ. D., co do tego, że powodem kopnięcia było usiłowanie położenia sięM. K., znajdującego sięw bardzo złym stanie higienicznym, do zajmowanego przez nich łóżka, sąd zwrócił uwagę na fakt, iż nawet przyjęcie takiego przebiegu wydarzeń, nie miałoby znaczącego wpływu na ocenę zachowania oskarżonego. Przyjęcie bowiem, że ubrudzony kałemi uryną,M. K.rzeczywiście usiłował położyć się w łóżku zajmowanym przez oskarżonego, w żaden sposób nie usprawiedliwia użycia siły fizycznej, w sposób zastosowany przez oskarżonego. Nie znosi i nie umniejsza jego winy. Sąd przyjął przy tym, iż podanie przez oskarżonego takiego właśnie przebiegu wydarzeń i powodu kopnięcia, było subiektywną próbą usprawiedliwienia swojego postępowania.
W zakresie przebiegu wydarzeń od godzin porannych dnia21 kwietnia 2018 roku, sąd za materiał szczery i dający podstawę do czynienia ustaleń faktycznych uznał zeznaniaD. P.. Zeznania tego świadka, podobnie jakM. K., są zgodne, konsekwentne i adekwatnie szczegółowe w odniesieniu do czasokresu zdarzenia i stanu psychofizycznego w jakim świadek się znajdował – stan po spożyciu dużych ilości alkoholu w krótkim czasie. W relacjach świadka sąd nie dopatrzył się tendencji, w kierunku obciążenia oskarżonego.D. P.stanowczo i konsekwentnie zastrzegał, że nie był świadkiem uderzeń zadawanychA. P. (1). Podał powód takiego stanu rzeczy. Gdyby był negatywnie nastawiony do oskarżonegoi kierował się zamiarem jego bezpodstawnego oskarżenia,bez przeszkód mógł opisać, że uderzenia widział i zrelacjonować je w sposób drastyczny, niekorzystny dla oskarżonego, czego nie uczynił. Podkreślenia wymaga, iż zarówno oskarżony, jak iJ. D.twierdzili, że w tym czasieD. P.byłw mieszkaniu, co ułatwiłoby mu przekonanie sądu do prawdziwości takiej relacji, jako bezpośredniego świadka wydarzeń. Nie bez znaczenia dla pozytywnej oceny zeznań tego świadka pozostawało i to, że kilka istotnych szczegółów jego relacji znalazło potwierdzenie w pierwszych złożonych przez oskarżonego wyjaśnieniach. Po pierwsze, w zakresie tego, że w godzinach wczesnopopołudniowychA. P. (1)nakazała opuścić oskarżonemu iJ. D.mieszkanie, po drugie, w zakresie umyślnego uszkodzenia przez oskarżonego mebli. Okolicznościte są przy tym kluczowe dla wyjaśnienia motywów działania oskarżonego. Jak sam opisał w wyjaśnieniach, wychodzącz mieszkania powiedział doA. P. (2)iD. P., że „najpierw zapraszają gości, a później, po nachlaniu się wódą, wypraszają ich głodnych z mieszkania”. Słowa te świadczą o dużym rozgoryczeniu oskarżonego wyproszeniem z mieszkania. Rozgoryczeniu, które mogło stanowić powód jego agresji. Fakt niszczenia mebli świadczy natomiast o wysokim jej stopniu. Oceniając pozytywnie dowód z zeznańD. P.sąd nie stracił z pola analiz tego, iż zeznając przed sądem nie podałon pewnych okoliczności, a niektóre z nich przedstawił niezgodnie z pierwszą relacją. Po odczytaniu pierwszych zeznań świadek potwierdził je jednak w całości. Przeoczenia i przeinaczenia nie dotyczą przy tym kluczowych dla rozstrzygnięcia kwestii i mogły mieć swoje źródło w odległości czasowej od zdarzenia do złożenia zeznań na rozprawie.
Czyniąc ustalenia w zakresie tego, żeM. S. (1)podczas nieobecnościD. P.w mieszkaniu, zadałA. P. (1)kilka uderzeń oraz, że to w ich wyniku pokrzywdzona doznała wszelkich stwierdzonych u niej obrażeń, skutkujących śmiercią, sąd oparł na wyjaśnieniach oskarżonego, zeznaniachJ. D., zeznaniachD. P., dokumentacji medycznej oraz opinii biegłych medycyny sądowejJ. K.iA. J..
Po pierwsze, na podstawie powyższych dowodów sąd wykluczył, aby obrażeniaA. P. (1)powstały w wyniku ataków padaczki. Zaistnieniu jakiegokolwiek ataku padaczki przeczy treść zeznańD. P., który kategorycznie taką okoliczność wykluczył. Sąd nie znalazł podstaw do podważania wiarygodności zeznań tego świadka także w tym fragmencie.S.charakter zeznańD. P.wynika choćby z tego, iż nie próbował on zataić faktu chorowaniaA. P. (1)na tę chorobę. Racjonalnie omówił kiedyA. P. (1)dostaje ataków, wskazując, iż są to fazy abstynencyjne. Nie bez znaczenia dla pozytywnej oceny zeznańD. P., w tej części, wynika z faktu, iż zeznania te korelują z treścią opinii biegłych. Biegłe wskazały bowiem, że wystąpienie szeregu ataków padaczki, w krótkim po sobie okresie, nie jest możliwe, a to z uwagi na fakt, że po każdorazowym ataku następuje okres obniżonej aktywności, snu. Z uwagi na powyżej omówione okoliczności sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniomJ. D.,co do tego, że w czasie od piątku 20 kwietnia 2018 roku do soboty 21 kwietnia 2018 roku,A. P. (1)doznała szeregu ataków padaczki.
Zaistnieniu obrażeń w wyniku ataku padaczkowego przeczy natomiast treść opinii biegłych, z której wynika, iż zakresi umiejscowienie obrażeń wskazuje na to, że powstały w wyniku uderzania, nie zaś w sposób wypadkowy. Co wymaga podkreślenia, z zeznańJ. D.i wyjaśnień oskarżonego nie wynika nawet, aby obrażeniaA. P. (1)powstaływ wyniku ataków padaczki. Jakkolwiek powołują oni w swoich relacjach, żeA. P. (1)wielokrotnie upadała, niemniej jednak w żadnym momencie nie opisują, aby po takim upadku powstały u niej obrażenia, w szczególności poważne, wymagające interwencji pogotowia ratunkowego. Co istotne z opisów ataków padaczki zaprezentowanych przezJ.D.i oskarżonego, nie wynika absolutnie, w jaki sposób doszło do uszkodzenia śledziony. Jak wynika bowiem z opinii biegłych, obrażenieto mogło powstać od uderzenia w powłoki brzucha,w specyficznych okolicznościach, którego to zdarzenia ani oskarżony, aniJ. D., w swoich relacjach nie opisali.
Nie bez znaczenia dla powyższych analiz i ustaleń pozostawało i to, że oskarżony przyznał się w pierwszych wyjaśnieniach do tego, że mocno uderzyłA. P. (1)pięścią w lewą część twarzy, po którym to uderzeniu zamroczyło ją lub straciła przytomność. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w tym fragmencie, korelują one bowiem z danymiz dokumentacji medycznej, zeznaniamiD. P.i opinią biegłych. Okoliczność ta, ma kapitalne znaczenie dla sprawyz dwóch względów. Po pierwsze, miejsce zadania tego ciosuw pełni koreluje z kluczowym, ze względu na śmiertelny skutek, obrażeniemA. P. (1). Po drugie, z omawianego fragmentu wyjaśnień oskarżonego, a także korespondującychz nimi zeznańJ. D.nie wynika, aby w tym czasie,w mieszkaniuA. P. (1)oprócz nich, przebywał ktokolwiek inny. A zetem nikt inny nie mógł zadać ciosówA. P. (1)i spowodować stwierdzonych u niej obrażeń.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniomJ. D., co do tego, że oskarżony jedynie jednokrotnie uderzył pokrzywdzoną. Przeczy temu obraz i mechanizm stwierdzonych przez biegłe obrażeń, typowych dla pobicia (k.109v). Odmawiając wiary omawianym dowodom,w analizowanym fragmencie, sąd miał na względzie to, iż zarówno oskarżony, jak iJ. D., będąca osobą blisko, emocjonalnie związana z oskarżonym, mieli motywy do niezgodnego ze stanem rzeczywistym, ale korzystnego dla oskarżonego, przedstawiania przebiegu zdarzenia. Dążyli do umniejszenia odpowiedzialności oskarżonego i zmniejszenia negatywnych dla niego skutków prawnych. Tendencjaw relacjonowaniu przebiegu wydarzeń przezJ.D.jest przy tym wyraźnie zauważalna. Jej zeznania są niezgodne nawetz wyjaśnieniami oskarżonego.J. D.nie wspomniaław ogólne o kopnięciuM. K.przezM. S. (1), choć oskarżony konsekwentnie to przyznawał. Opisując zaś uderzenieA. P. (1)podała, że nastąpiło to otwartą dłonią, choć oskarżony, opisał, że uderzył pięścią i to z taką siłą, że po uderzeniuA. P. (1)straciła przytomność.O utracie przytomności po uderzeniuJ. D.w ogóle nie wspominała. Z kolei wyjaśnienia oskarżonego nie są konsekwentne. Na przestrzeni poszczególnych relacji zauważalne jest stopniowe umniejszanie swojej roli w zdarzeniui wskazywanie okoliczności wypadkowych, jako przyczyn zaistnienia obrażeńA. P. (1). Omówione czynniki zadecydowały o uznaniu dowodów z wyjaśnień oskarżonegoi zeznańJ. D.za nierzetelne, nie mogące stanowić samoistnej podstawy do czynienia ustaleń faktycznych w sprawie.
Wszystkie omówione wyżej okoliczności zadecydowałynatomiast o przyjęciu przez sąd, że wszelkie obrażenia stwierdzona na cieleA. P. (1)spowodowane były przezM. S. (1).
Ustalając zakres obrażeń i ich skutki sąd oparł się na opinii biegłych. Jednocześnie sąd opinię biegłychJ. K.iA. J.uznał za zasługującą na nadanie waloru wiarygodności. Biegłe legitymują się odpowiednią wiedząi doświadczeniem do prowadzenia tego typu badań, przeprowadziły badania na kompletnym materiale dowodowym, zaś sporządzona przez nie opinia jest zupełna, niesprzecznai jednoznaczna. Biegłe szczegółowo i przekonująco uzasadniły postawione przez siebie wnioski.
Ustalając zakres obrażeń i ich skutków w odniesieniu do kopnięcia zadanegoM. K.sąd oparł się na opinii biegłegoP. B.. I ten biegły legitymuje się odpowiednią wiedzą i doświadczeniem, badania przeprowadził na kompletnym materiale dowodowym, zaś sporządzona przez niego opinia, uwzględniając jej uzupełnienie na rozprawie, jest zupełna, niesprzeczna i jednoznaczna.
Sąd za rzetelne i prawidłowe uznał protokoły z oględzin miejsca zdarzenia oraz dokumentacji fotograficznej, jak i inne protokoły sporządzone w toku postępowania przygotowawczego. Protokoły te zostały wykonane przez odpowiednio przeszkolonych funkcjonariuszy, których zaangażowanie w czynności nie wynikało z motywów osobistych, lecz z poleceń przełożonychi przyjętego zakresu obowiązków. Czynności przeprowadzone zostały zgodnie z obowiązującymi kanonami, a ich prawidłowość potwierdzają podpisy osób uczestniczących w tychże czynnościach.
Za wiarygodne, ale nie wnoszące nic istotnego do sprawy sąd uznał zeznaniaM. T.. Brak jest podstawdo zakwestionowania prawdziwości podawanych przez świadka danych. Dotyczyły one okoliczności mających miejsce już po krytycznym momencie i znajdują potwierdzenie w zeznaniachD. P..
Za wiarygodne sąd uznał dowody z dokumentacji medycznych, wywiadu kuratora, jak również pozostałych dokumentów urzędowych. Brak jest podstaw do zakwestionowania wartości omawianych dowodów. Dokumentacja medyczna została sporządzona przez wykwalifikowanych pracowników służby zdrowia, którzy legitymują się właściwą wiedzą i umiejętnościami. Brak jest podstaw do zakwestionowania wartości dowodowej także pozostałych dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym wywiadu kuratora. Dokumenty te zostały wytworzone przez uprawnionych i prawidłowo przeszkolonych urzędników.
Reasumując wszystkie powyższe ustalenia i oceny sąd uznał, iż: w ramach zarzucanegoM. S. (1)w punkcie I. czynu uznał go za winnego tego, że w dniu 21 kwietnia 2018 rokuwŁ.wielokrotnie uderzyłA. P. (1)pięściąw głowę, lewą część twarzy oraz tułów, czym spowodował u niej obrażenia w postaci sińców, podbiegnięć krwawych, wybroczyn śródskórnych w powłokach głowy, wylewu podspojówkowego lewej gałki ocznej, ogniska stłuczenia tkanki mózgowej, obrzęk mózgu, krwiaka podtwardówkowego pod lewą półkulą mózgu i złamania trzonu kręgu C4, z których krwiak podtwardówkowy doprowadził do ciasnoty wewnątrzczaszkowej skutkującej zaburzeniami działania ośrodkowego układu nerwowego i stanowił ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu, a także obrażenia w postaci podbiegnięć krwawychw mięśniach grzbietu, lewej kopule przepony i mięśniach tylnej ściany jamy brzusznej po stronie lewej oraz dwuczasowego pęknięcia śledziony z krwiakiem do jamy otrzewnej, z których to ostatnie obrażenie stanowiło ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu, a w konsekwencji spowodowania wszystkich opisanych obrażeń, doprowadził do śmierciA. P. (1), która nastąpiła w dniu 28 kwietnia 2018 roku, w mechanizmie ostrej niedomogi krążeniowo – oddechowej w przebiegu wstrząsu hipowolemicznego, który rozwinął się na skutek krwawienia do jamy otrzewnejz rozerwanego miąższu śledziony u osoby w stanie obłożności spowodowanym obrażeniami wewnątrzczaszkowymi, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne podobne, to jest o czyn zart. 156 § 3 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k., zaś w ramach zarzucanego mu wpunkcie II.czynu uznał go za winnego tego, że w dniu 21 kwietnia 2018 roku wŁ., poprzez kopnięcieM. K.w twarz spowodował u tego pokrzywdzonego obrażenia w postaci stłuczenia twarzy w okolicy ust z obrzękiem wargi górnej, otarcia naskórka w obrębie czerwieni obu warg, podbiegnięciem krwawym pod śluzówką wargi górnej oraz zwichnięcie zębów 11 i 21 z ich ruchomością,z których zwichnięcie zębów spowodowało naruszenie czynności narządu zgryzu inne niż określone wart. 156 § 1 k.k.na czas przekraczający 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne podobne, to jest o czyn zart. 157 § 1 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.
Sąd nie podzielił poglądu oskarżyciela publicznego przyjętego w akcie oskarżenia i uznał, że czyn popełniony przez oskarżonego na szkodęA. P. (1)wypełnił znamionaart. 156 § 3 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k., eliminując z podstawy skazaniaart. 156 § 1 punkt 2 k.k.W ocenie sądu oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przypisanego mu czynu.W sposób świadomy zadał pokrzywdzonej kilka uderzeń. Uderzenia te charakteryzowały się dużą siłą i skierowane byływ newralgiczne dla życia i zdrowia części ciała, jakimi są głowai tułów. Okoliczności te świadczą o tym, iż działał on z zamiarem bezpośrednim spowodowania poważnych obrażeń ciała pokrzywdzonej, które w konsekwencji obrażeń głowy i śledziony, rzeczywiście wystąpiły. Zaistnienie tychże obrażeń pozostajew związku przyczynowym ze śmierciąA. P. (1).Jak wynika z opinii biegłych to one były przyczyną śmierci.Te wszystkie okoliczność świadczą, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu zart. 156 § 3 k.k.Przypisanie skutku w postaci spowodowania śmierci wykluczaw ocenie sądu zastosowanie kumulatywnej kwalifikacji zart. 156 § 1 punkt 2 k.k.Art., 156§ 3 k.k.określa typ kwalifikowany przestępstwa zart. 156 § 1 k.k., stąd też uwzględnianie tego ostatniego w kwalifikacji prawnej przypisanego czynu nie było konieczne.
W zakresie drugiego z przypisanego czynu sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem wszystkie ustawowe znamiona przypisanego występku.M. S. (1),w sposób celowy, wyprowadził kopnięcie w kierunku głowyM. K.. Kopnięcie to trafiło w twarz pokrzywdzonegoi spowodowało obrażenia, z których zwichnięcie zębów 11 i 21z ich ruchomością, spowodowało naruszenie czynności narządu zgryzu na czas przekraczający 7 dni. Działanie oskarżonego było umyślne, cechowane zamiarem bezpośrednim, o czym świadczy użyta do zadania obrażeń kończyna i newralgiczna dla życiai zdrowia część zaatakowana ciała pokrzywdzonego.
Sąd uznał, że obydwa przypisane oskarżonemu czyny popełnione zostały w ramach recydywy określonej wart. 64 § 1 k.k.Przyjęcie działania oskarżonego w ramach recydywy zwykłej wynikało z faktu, iż wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi z 27 lutego 2017 roku w sprawie III K 337/16,M. S. (2)został skazany na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie czynu zart. 207 § 1 k.k., w ramach którego groził pokrzywdzonej użyciem przemocy - pozbawieniem życia, którą to karę odbywał w okresie od 10 sierpnia 2017 roku do 6 kwietnia 2018 roku. Tym samym wszelkie przesłanki działaniaM. S. (1)w ramach recydywy uregulowanej wart. 64 § 1 k.k.zostały spełnione. Przypisane mu niniejszym wyrokiem czyny są przestępstwami podobnymi do tego objętego wyrokiemIII K 337/16, to zaś ze względu na użycie przemocy, a dokonane zostały w okresie 5 lat od odbycia przez oskarżonego kary pozbawienia wolności orzeczonej za tamto przestępstwow wymiarze przekraczającym 6 miesięcy.
Bezprawność i karygodność czynów przypisanych oskarżonemu nie budzi wątpliwości. W toku postępowania,nie ujawniono okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie,że obydwa czyny są społecznie szkodliwe w stopniu znikomym. Jednocześnie obydwa czyny mogą być przypisaneM. S. (1)jako zawinione. W sprawie nie zebrano danych, które mogłyby świadczyć, iż w chwili popełnienia czynu poczytalność oskarżonego była ograniczona bądź zniesiona.
Wobec wszystkich powyższych ustaleń sąd uznał, iż czyny popełnione przez oskarżonego są bezprawne, karygodnei zawinione oraz podlegają odpowiedzialności karnej.
Wymierzając oskarżonemu karę w zakresie obydwu czynów, sąd uwzględnił jako okoliczności obciążające działanie pod wpływem alkoholu, z błahego powodu, w ramach recydywy, popełnienie obydwu przestępstw w bardzo krótkim okresie od opuszczenia zakładu karnego po odbyciu kary pozbawienia wolności w innej sprawie, zaatakowanie twarzy pokrzywdzonegoM. K.nogą, zadanie wielu uderzeń z dużą siłą kobiecie i spowodowanie u niej dwóch niezależnych obrażeń skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu, a także nieprawidłowy sposób życia przed osadzeniem, wyrażony negatywną opinią sąsiedzką.
Na korzyść oskarżonego sąd poczytał w obydwu przypadkach, działanie w zamiarze nagłym, bez uprzednio przyjętego planu, przyznanie się do drugiego z przypisanych czynów i częściowe przyznanie do czynu pierwszego.
Uwzględniając wszystkie omówione okoliczności mające wpływ na wysokość kary, jak również mając na względzie względy indywidualnego i społecznego jej oddziaływania sąd uznał, że kara 10 lat pozbawienia wolności za czyn pierwszy oraz kara 1 roku pozbawienia wolności za czyn drugi, będą karami adekwatnymi,w odniesieniu do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynów, a także w pełni zrealizują cele zapobiegawczei wychowawcze względem oskarżonego. Sąd decydując się na orzeczenie kar w średnim i dolnym przedziale zagrożenia uwzględnił w szczególności fakt, iż oskarżony działał z zamiarem nagłym. Brak przemyślanego działania po stronie oskarżonego nie pozostaje bez wpływu na ocenę stopnia jego zawinienia, który należy ocenić jako niższy od maksymalnego(podobnie w Wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w z 13 czerwca 2018 roku w sprawie II AKa 126/18 – publikacja legalis poz. Nr(...)). Także sposób życia oskarżonego przed dokonaniem zarzucanych czynów, jakkolwiek obarczony uprzednimi skazaniami za przestępstwa, nie może zostać oceniony jako zdecydowanie negatywny i przemawiający za wymierzeniem oskarżonemu kary w górnych granicach jej zagrożenia. Choć oskarżony był dwukrotnie skazany, to tylko jednokrotnie za czyn związanyz kierowaniem gróźb. Ważne dla ocen sądu było też to,iż pokrzywdzona tymi zachowaniami –U. S., nie żywi do oskarżonego urazy i utrzymuje z oskarżonym pozytywne relacje, co wynika z wywiadu kuratora.
Wymierzenie oskarżonemu dwóch kar tego samego rodzaju zobligowało sąd do orzeczenia kary łącznej.
Zgodnie z regułami orzekania kary łącznej określonymiw treściart. 85 § 1 k.k.karę łączną orzeka się wtedy,gdy sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, za które orzeczono kary tego samego rodzaju. Zgodnie zaś z regułąart. 85 § 2 k.k.podstawą orzeczenia kary łącznej mogą być kary wymierzone i podlegające wykonaniu. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja ma miejsce.M. S. (1)przypisano popełnienie dwóch przestępstw, za które orzeczone zostały kary pozbawienia wolności, a więc tego samego rodzaju.
Granice określania wysokości kary łącznej uregulowane sąw treściart. 86 § 1 k.k.. dolną granicą kary łącznej jest najwyższa z wymierzonych kar lub kar łącznych podlegających łączeniu(zasada absorpcji),a najwyższą suma kar lub kar łącznych orzeczonych za jednostkowe czyny(zasada kumulacji).W rozpoznawanej sprawie dolną granicą kary łącznej stanowi kara 10 lat pozbawienia wolności orzeczona za czyn zart. 156 § 3 k.k., górną zaś kara 11 lat pozbawienia wolności wynikająca z sumy kary 10 lat pozbawienia wolności orzeczona za czynzart. 156 § 3 k.k.oraz kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczona za czyn zart. 157 § 1 k.k.
Jak wynika z treściart. 85a k.k.przy ustalaniu wymiaru kary łącznej sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele wychowawcze i zapobiegawcze, które kara ma osiągnąćw stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Przekładając powyższe reguły na grunt rozpoznawanej sprawy sąd stwierdził, iż w odniesieniu do oskarżonego adekwatnym będzie zastosowanie przy łączeniu kar zasady mieszanej. Z jednej strony oskarżony jest osobą niepoprawną, która w rozłożonym czasie była skazywana za popełnienie przestępstw o zróżnicowanej kwalifikacji, które to okoliczności przemawiają za zastosowaniem zasady kumulacji. Z drugiej strony fakt przyznania się do czynu drugiego i częściowego przyznania się do czynu pierwszego, świadczy o dużej dozie krytycyzmu wobec dotychczasowego postępowania. Okoliczność tę sąd poczytał jako przemawiającą za zastosowaniem względem oskarżonego zasady absorpcji. Ostatecznie, biorąc pod uwagę wszystkie omówione okoliczności oraz względy wychowawcze, zapobiegawcze i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, sąd uznał, że kara łączna w wymiarze 10 lati 6 miesięcy pozbawienia wolności będzie karą adekwatną, spełniającą wszystkie cele określone w treściart. 85a k.k.tak indywidualne, jak i społeczne.
Z uwagi na fakt, iż w toku postępowania w stosunkudo oskarżonego był stosowany środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania sąd okres stosowania tego środka, zgodnie z zasadąart. 63 § 1 k.k., zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności.
Z uwagi na zbędność zabezpieczonych dowodów rzeczowych dla potrzeb dalszego postępowania sąd, w oparciu o regułęart. 230 § 1 k.p.k.zadecydował o zwrocie dowodów osobom uprawnionym.
Na podstawieart. 618 § 1 punkt 11 k.p.k.w zw. z§ 2w zw. z§ 4 ust. 3w zw. z § 17 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., 1714, ze zmianami), mając na uwadze, że adw.R. P.udzielał oskarżonemu pomocy prawnej z urzęduw toku 4 terminów rozprawy, a koszty obrony nie zostały uiszczone w żadnej części, na podstawie powyższej powołanych przepisów sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kwotę 1549,80 zł, która zawiera podatek od towarów i usług.
Uwzględniając, iż sytuacja materialna oskarżonego jest trudna, nie osiąga on żadnych dochodów i nie ma żadnego majątku, a przypadku uprawomocnienia się wyroku będzieon w dłuższej perspektywie pozbawiony wolności, sąd zwolnił goz kosztów sądowych w całości przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.