Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 75/19
Data wyroku: 2019-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 437§ 1 kpk

Sygn. akt II Ka 75/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 maja 2019 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grażyna Jaszczuk

Protokolant:

st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

przy udziale prokuratora Sylwii Kiersnowskiej
po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r.
sprawyK. U.
oskarżonego zart. 178a § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie
z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. akt II K 252/18
wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 270 zł tytułem opłaty oraz 20 zł tytułem wydatków - za II instancję.
Sygn. akt II Ka 75/19

UZASADNIENIE
K. U.został oskarżony o to, że w dniu 13 lutego 2018 roku wŁ.naAl. (...), w powiecie(...), w województwie(...), w ruchu lądowym, kierował samochodem markiF. (...)nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. mając 0,88 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,
tj. o czyn zart. 178a § 1 kk
Sąd Rejonowy w Węgrowie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. II K 252/18:

I
oskarżonegoK. U.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 178a § 1 kkskazał go na karę grzywny w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 (piętnastu) złotych;

II
na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat;

III
na podstawieart. 43a § 2 kkorzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej – konto(...)/W.nr(...)świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

IV
na podstawieart. 63 § 4 kkna poczet orzeczonego środka karnego zaliczył oskarżonemu okres zatrzymaniaprawa jazdy nr (...)wydanego przez Starostę(...)od dnia 14 lutego 2018 r. do daty uprawomocnienia się wyroku;

V
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 13 lutego 2018 r. godz. 20:30 do dnia 14 lutego 2018 r., godz. 13:20, przyjmując, że 1 (jeden) dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się 2 (dwóm) stawkom dziennym grzywny;

VI
zasadził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 270 (dwustu siedemdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz obciążył go poniesionymi w sprawie wydatkami w kwocie 70 (siedemdziesięciu) złotych.

Wyrok ten w całości zaskarżył obrońca oskarżonego, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, a mianowicie:

a
art. 4 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpk, polegającą na niewzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym okoliczności dla oskarżonego korzystnych, nienależytej ocenie poszczególnych dowodów, w szczególnosci poprzez:

- dokonanie błędnej oceny dowodu z zeznań świadkówJ. K. (1)iD. P. (1)i tym samym uznaniu za udowodnione faktów niemających wystarczającego oparcia w dowodach, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, jakobyK. U.przyznał się do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwościJ. K. (1)iD. P. (1), w sytuacji, gdy takie zdarzenie nie miało miejsca, a jak wynika z zeznań tychże świadków oskarżony przyznał im się jedynie do prowadzenia pojazdu i ucieczki z miejsca zdarzenia spowodowanej szokiem, a zeznaniaJ. K. (1)iD. P. (1)nie dają w żadnej mierze podstaw do przyjęcia, iż wynika z nich fakt przyznania się oskarżonego do zarzucanego mu czynu w rozmowach z w/w świadkami;
- fragmentaryczną ocenę dowodu z zeznań świadkówR. G. (1)iR. T.i pominięcie ich depozycji w zakresie, w jakim wskazywali oni, iż mężczyzna zastany na miejscu kolizji drogowej zachowywał się normalnie, a świadkowie ci nie zauważyli, aby mężczyzna ten znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu, co wpłynęło na poczynienie błędnych ustaleń faktycznych , prowadzących w efekcie do niesłusznego skazaniaK. U.;
- całkowite pominięcie wyjaśnień oskarżonego, złożonych na rozprawie w dniu 18 września 2018 r. i tym samym poczynienie ustaleń na podstawie niepełnego materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych;

b
art. 5kpk, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, poprzez przyjęcie, żeK. U.prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, w sytuacji, gdy z opinii biegłego sądowego wynika, iż oskarżony zakończył konsumpcję alkoholu nie później niż 1,5 h przed pierwszym pobraniem krwi na zawartość alkoholu, a co za tym idzie nie jest możliwym ustalenie czasu spożywania alkoholu przezK. U.i wskazanie czy oskarżony spożywał alkohol przed zdarzeniem, czy też po nim, tj. czy kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczającym dla uznania oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu;

c
art. 173 § 1, 2 i 3 kpkoraz§ 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 czerwca 2003 r. w sprawie warunków technicznych przeprowadzenia okazania(Dz.U.2003.104.981 z dnia 2003.06.13), polegającą na przeprowadzeniu okazaniaK. U.świadkowiJ. K. (1)podczas rozprawy, w sytuacji, gdy jedyną osobą znajdującą się przed salą rozpraw był poza świadkiem tylko oskarżony, ponadto okazanie na sali rozpraw nastąpiło w takich warunkach, że świadek mogła dokonać wyboru spośród jednej osoby znajdującej się na ławie oskarżonych, co w sposób oczywisty wpłynęło na czynność okazania, które to zostało przeprowadzone nieprawidłowo i w sposób sprzeczny z zasadą wyłączenia sugestii.

Podnosząc powyższy zarzut obrońca oskarżonego wniósł o uniewinnienie oskarżonegoK. U.od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Węgrowie.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 16 maja 2019 r. nie stawili się oskarżony i jego obrońca – o terminie zawiadomieni prawidłowo. Przewodnicząca odczytała fax z dnia 16 maja 2019 r., z którego wynikało, że obrońca oskarżonego adw.A. S.nie może uczestniczyć w rozprawie z powodu choroby i wnosi o odroczenie rozprawy.
Prokurator wniósł o prowadzenie rozprawy, bowiem obrońca nie usprawiedliwił w sposób należyty swojej nieobecności.
Sąd Okręgowy postanowił nie uwzględnić wniosku obrońcy, bowiem zaświadczenie ZUZ ZLA nie jest właściwym usprawiedliwieniem nieobecności i nie może stanowić podstawy do odroczenia rozprawy. Właściwym dokumentem jest zaświadczenie od lekarza sądowego, a dodatkowo wskazać należy, że obrońca gdy nie może sprawować obrony winien wyznaczyć do reprezentowania oskarżonego substytuta.
Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie i nie mogła doprowadzić do postulowanego w jej treści skutku.
Sąd I instancji dokonał oceny dowodów odpowiadającej zasadom logicznego rozumowania, z wykorzystaniem wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnej z wymogami płynącymi zart. 7 kpk. Na tej podstawie dokonał klarownych i pozbawionych uchybień ustaleń faktycznych. Sąd Rejonowy analizował przy tym i rozważał wszystkie dowody zebrane w sprawie i nie pominął żadnego z nich, zachowując nakazany ustawą obiektywizm w stosunku do stron procesowych. Ocena wyjaśnień oskarżonego, jak i zeznań świadków, a także pozostałych dowodów, poprzedzona została ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, zarówno tych korzystnych, jak i niekorzystnych dlaK. U..
Nie wszystkie fakty ustalone przez Sąd I instancji muszą być oparte na dowodach bezpośrednich, w tym przyznaniu się do winy oskarżonego, ale mogą wynikać także z nieodartej logiki oraz jednoznacznego kontekstu sekwencji faktów ubocznych. Zdaniem Sądu Okręgowego, właśnie z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w tej sprawie, gdzie wina oskarżonego została ustalona w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie faktów ubocznych: weryfikacji nieszczerych wyjaśnień oskarżonego, iż samochód opisany w treści a/o został mu skradziony dnia poprzedniego, zbicia tezy, iż kierowała nim inna osoba, jak również na podstawie wzajemnie się uzupełniających i korelujących ze sobą zeznań świadków:J. K. (1),D. F.,R. K.,D. P. (1)iP. R.. Sąd Odwoławczy, podobnie jak Sąd I instancji nie znalazł podstaw, aby w świetle zasadart. 7 kpkpodważyć depozycjeJ. K. (1)w części, w której przyznała, iż oskarżony przyznał jej się, iż to on zniszczył ogrodzenie jej posesji w wyniku uderzenia samochodemF. (...)nr rej. (...). Przyznanie przez Sąd Rejonowy przymiotu wiarygodności poszczególnym dowodom w ich wzajemnym powiązaniu zostało oparte o racjonalne, logiczne i przekonujące, a zatem zgodne zart. 7 kpkprzesłanki, będąc jednocześnie kluczowe dla ustalenia winy oskarżonegoK. U..
W orzecznictwie wskazuje się, iż niedopuszczalne jest analizowanie poszczególnych dowodów w kwestii ich wiarygodności jak i istotności dla orzekania w oderwaniu od ich całokształtu, ignorowanie ich wzajemnego powiązania i zależności. I o ile analizowanie kwestii wiarygodności konkretnego dowodu może odbywać się - przynajmniej we wstępnej fazie owej analizy - przy uwzględnieniu wyłącznie jego treści, o tyle rozstrzyganie co do winy nie może się toczyć odrębnie na gruncie każdego dowodu. Obowiązek dostrzegania wszystkich dowodów i okoliczności zart. 410 kpknie może zostać prawidłowo zrealizowany wówczas, gdy każda z okoliczności wynikających z przeprowadzonego przewodu sądowego widziana jest osobno, niejako w sposób wyizolowany i oderwany od wszystkich okoliczności pozostałych. Takie swoiste atomizowanie dowodów i okoliczności wyklucza możliwość dokonania ich oceny w sposób zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, jak tego wymagaart. 7 kpk. Jest oczywiste, że izolacja od siebie poszczególnych dowodów i wynikających z nich faktów powoduje, iż będące przedmiotem osądu zdarzenie faktyczne przestaje być spójnym ciągiem następujących po sobie i wzajemnie powiązanych elementów faktycznych(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. II AKa 377/14, Legalis Numer 1186074).
Artykuł 410 kpki wymóg uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy, obowiązuje zatem nie tylko Sąd ferujący dany wyrok, ale również strony postępowania. Sąd Okręgowy nie mógł oprzeć się wrażeniu, iż skarżący w tej sprawie sformułował wniesiony środek odwoławczy nie respektując treści tegoż przepisu, tj. omawiając poszczególne źródła dowodowe w tym wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadków w oderwaniu od reszty dowodów, a nawet podkreślając te fragmenty relacji konkretnych osób, które zostały niemal całkowicie odizolowane od kontekstu ich wypowiedzi.
Zdaniem Sądu Okręgowego, doskonałym przykładem takiego zabiegu ze strony obrońcy jest zarzut z pkt 1a akapit 2 dotyczący zeznańR. T.iR. G. (2)i twierdzenie obrońcy, iż w ogóle nie zauważyli oni, aby kierowca samochoduF. (...)znajdował się w stanie nietrzeźwości. Zwrócić należało uwagę, iżR. T.zeznał, iż „ja stałem kilka metrów dalej od niego i nawet nie wyczułbym, czy czuć było od niego alkohol” (k 137). Z kolei z zeznań złożonych przezR. G. (1)(pomijając całkowicie ich wiarygodność, bądź jej brak) w ogóle nie wynika, aby na miejscu zdarzenia świadek ten miał styczność z oskarżonym, lub jakimkolwiek innym, nawet czysto hipotetycznym kierowcą samochoduF. (...)(k. 65v).
Weryfikując pierwszoinstancyjną ocenę dowodów przez prymat zarzutów podniesionych przez obrońcę pamiętać należało, iż stan dowodów zgromadzonych w tej sprawie nie pozostawiał cienia wątpliwości, iż od momentu zetknięcia się zP. P.i funkcjonariuszami Policji oskarżony ani przez chwilę nie został sam i nie miał okazji spożywać alkoholu. Dowieziony niezwłocznie przez funkcjonariuszy na Komendę Policji na stosowne badanie stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, musiał mu się poddać – jak wiemy z wynikiem wskazanym w akcie oskarżenia, tj. 0,88 mg/l w wydychanym powietrzu, czyli odpowiednio 1,76 promila we krwi. W nawiązaniu do powyższego należało zadać sobie logiczne w tej sytuacji pytanie: skoro oskarżony twierdził, że w dniu zdarzenia nie kierował samochodem w stanie nietrzeźwości (do zniszczenia ogrodzeniaJ. K. (1)przecież się przyznał, a nawet przeprosił pokrzywdzoną), to dlaczego jego znajomyR. K., a poprzedni właściciel auta, na poczekaniu „zorganizował” trzeźwą osobę , tj.D. F., który początkowo na miejscu zdarzenia podawał się za kierowcę, który dokonał tegoż zniszczenia.
W ocenie Sądu Okregowego, wniesiony środek odwoławczy cechowała także wyjątkowa niekonsekwencja skarżącego. Warto zwrócić uwagę, iż obrońca z jednej strony powołuje zeznaniaD. P. (1), jako świadka, który złożył depozycje korzystne dla oskarżonego, zaś z drugiej strony nie zauważa, iż to z treści relacji w/w świadka wynika, że oskarżony w dniu zdarzenia pił z kolegami z pracy po jej zakończeniu, tj. po godz. 17:00 (k. 49v), przy czym pamiętać należało, iż do zdarzenia, a właściwie zniszczenia ogrodzenia posesjiK.w wyniku wjechania w nie samochoduF. (...)doszło ok. godz. 18:45.
Na marginesie dodać należy jedynie, iż sam oskarżony podał do protokołu badania stanu trzeźwości (k. 5v), iż spożywał alkohol w postaci wódki, wina i piwa, w ilości 1 litra, około godz. 17:50.
Wyciągnięcie racjonalnych, zgodnych zart. 7 kpk, wniosków z powyższego fragmentu relacji świadkaD. P.w powiązaniu z w/w protokołem przeczyło racjonalności przyznania waloru wiarygodności twierdzeniom oskarżonego, kwestionującym w późniejszym czasie nie tyle zniszczenie ogrodzenia należącego doJ. K. (1)i ucieczkę z miejsca zdarzenia, ile samo pozostawanie wówczas w stanie nietrzeźwości.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, nieprawidłowe i zbędne jest przeklejanie do uzasadnienia całości wyjaśnień oskarżonych oraz zeznań świadków w celu dokonania ich oceny. Zabieg taki powoduje zazwyczaj wyłącznie pogorszenie czytelności i przejrzystości zawartych w nim ocen i wniosków. Cytowanie zeznań świadków czy wyjaśnień oskarżonego może znaleźć uzasadnienie wyłącznie w sytuacji kluczowych fragmentów materiału dowodowego, jeśli ma on unaocznićin extensopowody, dla których Sąd oparł się na jednych dowodach, a inne zdezawuował(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. II AKa 184/14, OSA Kat 2015 nr 1, poz. 13, KZS 2015 nr 5, poz. 109, Legalis Numer 1219049).
W kontekście tego judykatu, stwierdzenia wymagało, iż mimo tego, iż akurat powyższy fragment relacjiD. P. (1)z k. 49v nie został wyłuszczony i szczegółowo omówiony w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, zdaniem Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy oceniając zeznania tegoż świadka całościowo i kontekście wszystkich zgromadzonych w tej sprawie dowodów, ważąc ich wzajemne powiązanie, sprostał normieart. 7 kpk. Niedostatki uzasadnienia pierwszoinstancyjnego zostały niejako zrekompensowane w niniejszych rozważaniach.
„Stan nie dających się usunąć wątpliwości”, o jakich stanowi przepisart. 5 § 2 kpk, dotyczy wątpliwości, które ma i których nie jest w stanie rozstrzygnąć Sąd rozpoznający sprawę merytorycznie. Przepis ten nie dotyczy wątpliwości obrońcy lub oskarżonego co do stanu dowodów. W przedmiotowej sprawie ma to o tyle doniosłe znacznie, o ile argumentacja obrońcy, popierająca podniesione przez niego zarzuty, sprowadza się w istocie do zanegowania pierwszoinstancyjnej oceny dowodów. Sama tylko okoliczność, że oskarżonyK. U.w toku niniejszego postępowania zaprzeczał swojemu sprawstwu, nie może być wystarczającym powodem do przyznania jego twierdzeniom waloru wiarygodności, w sytuacji, gdy pozostałe zgromadzone dowody w niniejszej sprawie stanowczo przeczą wersji zdarzeń prezentowanej przez oskarżonego. W ramach omówienia tego zarzutu dodać należy także, iż nie przekonały Sądu Okręgowego argumenty skarżącego odnoszące się do opinii biegłego toksykologa i rachunku retrospektywnego. Sąd Odwoławczy, podobnie jak Sąd I instancji, nie powziął wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego, które wynikałyby z tegoż dowodu. W świetle tejże opinii, z badań stężenia alkoholu we krwi oskarżonego wynikało z znajdował się on w fazie eliminacji, przy czym spadek stężenia krwi w jednostce czasu, przeciętnie kształtuje się w granicach 0,1-0,2 promila na godzinę. W tym kontekście, po raz kolejny nieuprawnionym było rozpatrywanie znaczenia dowodu z opinii biegłego w oderwaniu od zeznań świadków, z których nie wynika, aby oskarżony spożywał alkohol po zniszczeniu ogrodzeniaJ. K.. Charakterystycznym pozostawało, iż sam oskarżony nie podawał gdzie, w jakiej objętości i rodzaju, z kim i w jakich okolicznościach miał spożywać alkohol w późniejszym czasie. Powyższe powodowało, iż uwzględnienie zarzutu z pkt b) apelacji w zakreślonej przez obrońcę formie, wiązałoby się z podzieleniem nie popartej absolutnie żadnym dowodem, gołosłownej i czysto hipotetycznej możliwości.
Nieprawidłowości w czynnościach okazania i tym samym obrazaart. 173 kpkrzeczywiście miała miejsce w tej sprawie, niemniej jednak z aprobatą należało odnotować, iż Sąd Rejonowy przyznał się do zaistniałego uchybienia i szczegółowo wyjaśnił jego przyczyny w pisemnych motywach wyroku (k. 164v-165), niejako wybiegając w przyszłość przeciwko argumentom podniesionym przez skarżącego w apelacji. Wyczerpujący (i powołujący się na stosowne orzecznictwo) wywód Sądu Rejonowego w tym względzie w pełni podzielił Sąd Odwoławczy. Dodatkowo pamiętać należało, iż zgodnie zart. 438 § 1 pkt 2 kpk, dla skuteczności zarzutu obrazy przepisu postępowania, koniecznym jest wykazanie przez skarżącego wpływu tego konkretnego uchybienia na treść zaskarżonego wyroku i właśnie tego elementu zdaniem Sądu II instancji zabrakło w apelacji obrońcy oskarżonego. W przekonaniu Sądu Okregowego, sama wadliwość czynności okazania akurat w tej sprawie nie miała wpływu na treść zaskarżonego wyroku, skoro dowód ten nie był jedynym na podstawie którego ustalono winę oskarżonego, a za ustaleniem w zakresie tego, żeK. U.był sprawcą czynu zart. 178a § 1 kkprzemawiały inne, wiarygodne i niepodważone przez obrońcę dowody.
Na zakończenie, celem sprostania wymogom nałożonym na Sąd Odwoławczy przez przepisart. 433 § 2 kpk, wskazać należy, iż podniesienie przez skarżącego zarzutu naruszeniaart. 4 kpknie wzmocniło mocy wniesionego środka odwoławczego i bynajmniej nie przyczyniło się do uznania wadliwości zaskarżonego wyroku. Unormowanie zawarte w tym przepisie wyznacza ogólną dyrektywę, zasadę, które powinna być realizowana w toku procesu karnego, a jej naruszenie nastąpić może tylko poprzez naruszenie konkretnego przepisu procesowego o bardziej szczegółowym charakterze, przepisu zawierającego konkretny nakaz lub zakaz, który został np. zignorowany, opacznie zrozumiany lub nie doszło do jego zastosowania.
Biorąc pod uwagę kategorię zarzutów podniesionych w apelacji, przy braku przesłanek zart. 440 kpk, Sąd Okręgowy nie miał podstaw, by na skutek ich treści odnieść się do rodzaju i wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 275/17, Legalis Numer 1728581).W ocenie Sądu Okręgowego, przy apelacji wniesionej wyłącznie „na korzyść” trudno mówić o rażącej niesprawiedliwości orzeczenia w kierunku surowości kary, w sytuacji, w której w tej konkretnie sprawie mamy do czynienia z najłagodniejszą rodzajowo, możliwą do wymierzenia za czyn zart. 178a § 1 kkkarą grzywny, zaś liczba stawek i ich wysokość została orzeczona przez Sąd Rejonowy w dolnych granicach przewidzianych wKodeksie Karnym(art. 33 § 1 i § 3 kk).
Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, stosownie do treściart. 456 kpkw zw. zart. 437 § 1 kpk, Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 627 kpkiart. 2 ust.2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.),obciążył oskarżonegoK. U.kosztami sądowymi za II instancję (270 zł opłaty od kary, tj. 10 % kary grzywny wymierzonej w I instancji oraz 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym).
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wszystkie poczynione powyżej rozważania, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.