Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 118/18
Data wyroku: 2019-02-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Irena Mazurek, Barbara Gonera, Ewa Preneta-Ambicka
Słowa kluczowe: Emerytura wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy z FUS i art. 385 kpc

Sygn. akt

III AUa 118/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia28 lutego 2019 r.
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Irena Mazurek (spr.)

Sędziowie:

SSA Barbara Gonera
SSA Ewa Preneta-Ambicka

Protokolant

st. sekr. sądowy Anna Kuźniar

po rozpoznaniu w dniu28 lutego 2019 r.
na rozprawie
sprawy z wniosku
M. C. (1)

przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wJ.
o emeryturę z tytułu pracy w warunkach szczególnych
na skutek apelacji pozwanego
od wyrokuSądu Okręgowego w Krośnie
z dnia4 grudnia 2017 r.sygn. aktIV U 273/15

I
oddala apelację ,

II
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wJ.na rzecz wnioskodawczyniM. C. (1)kwotę 240 zł( słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym .

Sygn. akt III AUa 118/18

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 28 lutego 2019 r.
Decyzją z dnia 31 stycznia 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wJ.odmówił wnioskodawczyniM. C. (1)prawa do emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych , dochodzonego wnioskiem z dnia 15 stycznia 2013 r. trybie przepisówustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz.U .z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.).Powołując w podstawie prawnej decyzjiart. 184ww. ustawy w zw. z§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzeDz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) organ rentowy stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia wszystkich koniecznych przesłanek nabycia prawa do dochodzonego świadczenia emerytalnego ponieważ nie udowodniła , wymaganych na dzień 1 stycznia 1999 r., 15 lat pracyw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze , a jedynie 1 rok 9 miesięcy i 13 dni . Jednocześnie organ rentowy podawał , że nie uznał za pracę w warunkach szczególnych zatrudnienia wnioskodawczyni na stanowisku laborantaw okresie od 7 marca 1979 r. do 31 grudnia 1998 r. w(...)Zakładach (...)„ przy uzasadnieniu ,że laboranci nie wykonują stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wyłącznie czynności zaliczanych do pracyw szczególnych warunkach.
Wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. ( sygn. akt IV U 232/13) Sąd OkręgowywK., po rozpoznaniu odwołaniaM. C. (1)od ww. decyzji ZUS , oddalił odwołanie, przyjmując za pozwanym organem rentowym ,że odwołująca się nie wykazała koniecznych do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku15 lat pracy w warunkach szczególnych. W tym bowiem względzie , dokonując oceny charakteru zatrudnienia wnioskodawczyni w(...)Zakładach (...)„ na stanowisku laboranta , sąd pierwszej instancji ,w oparciu o opinię biegłego inż.M. M.specjalisty z zakresu bhp – uznał ,że nie była to praca w warunkach szczególnych ponieważ w Laboratorium nie była zainstalowana instalacja doświadczalna o jakiej mowa w Dziale IV poz. 41 Wykazu A załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lubw szczególnym charakterze( Dz.U. Nr 8, poz.43 ze zm.) , do której to pozycji przyporządkował pracę wnioskodawczyni w kwalifikowanym w świadectwie pracy jej pracodawca . Niezależnie od tego Sąd Okręgowy – także w oparciu o ww. opinię biegłego - podkreślał , że pomimo uprawnienia wnioskodawczyni do dodatkowego6 dniowego urlopu czy pobierania dodatku szkodliwego ,warunki pracy w laboratorium były mniej szkodliwe niż te występująca na linii technologicznej (produkcyjnej). W podstawie prawnej wyroku powołany został art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS , a takżeart. 47714§ 1 k.p.c.
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie ,po rozpoznaniu apelacji wnioskodawczyniM. C. (1), wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 r. (sygn. akt III AUa 536/14 ) uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 12 marca 2014 r. przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi z pozostawieniem mu także rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego,na podstawieart. 386 § 4 k.p.c.i iart. 108 § 2 k.p.c.Sąd drugiej instancji podzielił bowiem zarzut zaskarżenia niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy (co stanowiło o uznaniu zaskarżonego wyroku za co najmniej przedwczesny ) , a to wobec ujawnionego w postępowaniu apelacyjnym faktu wydania w innej sprawie z odwołania laboranta(...)Zakładów (...)„L. M. (1)( sygn. akt IV U 1433/13) krańcowo odmiennej opinii innego biegłego sądowego z zakresu bhp inż.A. B., co ostatecznie skutkowało potwierdzeniem przez Sąd Okręgowy Krośnie uprawnienia wyżej wymienionej do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny uznał, że wobec zachodzącej rozbieżności stanowisk biegłych co do istnienia w laboratorium w którym pracowała wnioskodawczyni instalacji doświadczalnej zachodzi konieczność wyjaśnienia tej kwestii w pierwszym rzędzie przez samego pracodawcę , który wydał wnioskodawczyni kwalifikowane świadectwo pracy z takim a nie innym przyporządkowaniem jej pracy do pracy w warunkach szczególnych ,przy następczym zweryfikowaniu tego stanowiska w drodze opinii jeszcze innego biegłego.

    Sąd Okręgowy w Krośnie, po ponownym rozpoznaniu sprawy wyrokiemz dnia 4 grudnia 2017 r. (sygn. akt IV U 273/15) zmienił zaskarżoną decyzję ZUS przyznającM. C. (1)prawo do emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych od dnia 26 stycznia 2013 r. , przy zasądzeniu od pozwanego organu rentowego na rzecz wnioskodawczyni kwoty180 tytułem zwrotu kosztów procesu.
Stosując się do zaleceń Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r. III AUa 536/14 Sąd Okręgowy w Krośnie pozyskał od zakładu pracy wnioskodawczyni dodatkowe wyjaśnienia zawierające m.in. przyjmowaną przez pracodawcę definicję instalacji doświadczalnej, ze wskazaniem urządzeń na jakich pracowała odwołująca się ( miksery ,walcarki , prasy wulkanizacyjne, wanna solna ), przy stanowczej konkluzji, żeM. C. (1)zajmując się badaniem mieszanek gumowych wykonywała pracę w na instalacjach doświadczalnych w przemyśle chemicznym w rozumieniu prac wymienionych w Dziale IV poz.41 Wykazu A załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze( Dz.U. Nr 8 poz. 43 ze zm.) W tej sytuacji sąd pierwszej instancji zdecydował o przeprowadzeniu dowodu z opinii , powołanego do jej wydania w przedmiotowej sprawie biegłego , (który opiniował także w ww. sprawieL. M. (2)przed Sądem Apelacyjnym w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt III AUa 79/15) - pracownika naukowego Wydziału Chemicznego, Katedry(...)Chemicznej i Procesowej Politechniki(...)dr. hab. inż.W. P., który po dokonaniu bezpośrednich oględzin miejsca pracy wnioskodawczyni ostatecznie potwierdził prawidłowość stanowiska pracodawcy, iż pracaM. C. (1)była pracą na instalacjach doświadczalnych w przemyśle chemicznym. Przyjmując pełną miarodajność tego dowodu osobowego (przy podkreśleniu fachowości opiniującego , zupełności opinii ) z jednoczesnym odrzuceniem stanowiska biegłego inż.M. M.( jako bliżej nieuzasadnionego gdy idzie o wykluczenie istnieniaw laboratoriom instalacji doświadczalnej Sąd Okręgowy w Krośnie – opierając się na ww. opinii biegłego dr. hab. inż.W. P.stwierdził , że brak jest legalnej prawnej definicji pojęcia instalacji doświadczalnej w przemyśle chemicznym ,stąd posiłkując się terminologię naukową stosowaną w technologii chemicznej należy przyjąć , że jest to zarówno zestaw wielu powiązanych ze sobą urządzeń (aparatów ) jak i jedno pojedyncze urządzenie służące do przeprowadzenia określonego procesu badawczego w danej skali. Stąd w przypadku laboratorium w którym pracowała odwołująca się omawianą instalacja doświadczalną były wszystkie występujące tam a obsługiwane przez nią urządzenia służące do badania właściwości chemicznych i fizykochemicznych mieszanek gumowych w celu osiągnięcia jednego celu badawczego to jest uzyskania założonych w specyfikacji technicznej parametrów tych mieszanek pod kątem dalszego ich wykorzystania w produkcji. Tym samym (wbrew temu co założył biegły inż.M. M.) instalację doświadczalną w laboratorium stanowiły zarówno prasy wulkanizacyjne, wanna solna i jak i inne urządzenia służące do badań chemiczno-fizycznych jak np. wytłaczarki , które to urządzenia były o parametrach standardowych, a nie zminiaturyzowanych prowadząc do narażenia laborantów na czynniki szkodliwe dla zdrowia , co rekompensować miały :dodatek szkodliwy oraz dodatkowy 6 dniowy urlop. Jednocześnie wielkość wsadu wulkanizowanych w laboratorium mieszanek stanowi o skali doświadczalnej mieszczącej sięw przedziale wielkolaboratoryjnej, ćwierć lub półtechnicznej ( co przewiduje poz.41 pkt 1 Działu IV Wykazu zarządzenia resortowego tj. zarządzenia Nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 r. – Dz. Urz. MG. 1987.4.7.) Uznając tym samym ostatecznie, że praca wnioskodawczyni w spornym okresie czasu była pracą w warunkach szczególnych – przy jej przyporządkowaniu, tak jak uczynił to pracodawca w kwalifikowanym świadectwie pracy , doDziału IV poz. 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze( Dz.U. Nr 8 poz. 43 ze zm.) - sąd pierwszej instancji stwierdził, że odwołująca sięM. C. (1), na dzień złożenia wniosku emerytalnego , spełniła wszystkie konieczne warunki nabycia prawa do dochodzonego świadczenia .W podstawie prawnej wyroku powołany został art. 184 ustawy o emeryturach i rentachz FUS, a takżeart. 477(
    14)§ 2 k.p.c., zaś w zakresie przyjętego rozstrzygnięciao kosztach procesuart. 98 § 1 k.p.c.oraz § 12 ust. 2 w zw. z§ 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(tekst jednolity Dz.U.z 2013 r., poz. 490 )
    .

Wyrok Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 4 grudnia 2017 r. zaskarżony został przez pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wJ., który w apelacji z dnia 10 stycznia 2018 r., wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie odwołania wnioskodawczyni , zarzucił zarówno naruszenie prawa procesowego tj.art. 233 § 1 k.p.c.przez wybiórczą ocenę dowodów polegającą na bezzasadnym uznaniu przewagi mocy dowodowej opinii biegłego dr. hab. inż.W. P., a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego tj. art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS przez nieuzasadnione przyjęcie, że wnioskodawczyni spełniła wszystkie warunki nabycia prawa do dochodzonego świadczenia emerytalnego . W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego skarżący w szczególności podkreślał, że stanowisko pracy wnioskodawczyni tj. stanowisko laboranta nie jest wymienione zarówno w przepisachrozporządzeniach Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze( Dz.U. Nr 8 poz. 43 ze zm.) jak też w przepisach zarządzenia resortowego tj. zarządzenia Nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 r. – Dz. Urz. MG. 1987.4.7.) , a uznanie przez biegłego , że laboratorium było instalacją doświadczalną jest swoistym nadużyciem bo w tej sytuacji praca każdego laboranta musiałaby być uznana za pracę w warunkach szczególnych. Jednocześnie skarżący zarzucał , że biegły nie wskazał na jakich urządzeniach pracowała wnioskodawczyni , nie określał ich zastosowania ani też nie uzasadnił bliżej dlaczego te urządzenia w jego rozumieniu stanowią instalację doświadczalną . W końcu organ rentowy odnosząc się do tożsamej sprawyL. M. (1)zauważał, że pracowała ona w laboratorium badawczo-kontrolnym kontrolnym podczas gdy wnioskodawczyniM. C. (1)w laboratorium zwalniania mieszanek.
WnioskodawczyniM. C. (1)w odpowiedzi na apelację z dnia5 lutego 2018 r. wniosła o jej o oddalenie na koszt skarżącego, podkreślając prawidłowość zarówno ustaleń faktycznych jak i oceny prawnej sprawy sądu pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, rozpoznający apelację pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wJ., zważył co następuje :
Apelacja jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu .
Zaskarżony bowiem wyrok Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 4 grudnia2017 r. jest – wbrew zarzutom zaskarżenia – w ocenie tut. Sądu ,wyrokiem trafnym , odpowiadającym prawu , opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych dokonanych w ramach swobodnej oceny dowodów , bez przekroczenia zakreślonychw tym względzie przezart.233 § 1 k.p.c.ram. To zaś powoduje ,że ustalenia te jaki w konsekwencji ocenę prawną sprawy sądu pierwszej instancji sąd odwoławczy uznaje za własne , co czyni zbędnym ich powielanie w uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r.I PKN 339/98, OSNP 1999/24/776) .
Odnosząc się więc w tej sytuacji jednie pokrótce do zarzutów zaskarżenia stwierdzić należy ,że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena dowodów nie była wybiórcza , bo przyznanie przewagi mocy dowodowej opinii biegłego dr. hab. inż.W. P., nad opinią biegłego z zakresu bhp inż.M. M.zostało należycie uzasadnione z właściwym zaakacentowaniem nie tylko większej fachowości tego pierwszego z wymiennych biegłych w zakresie wiedzy o technologii chemicznej , koniecznej do zdefiniowania istotnego dla wyniku sporu pojęcia instalacji doświadczalnej w przemyśle chemicznym , ale także faktu dokonania przez niego przed wydaniem opinii ( czego nie uczynił biegłyM.) bezpośrednich oględzin laboratorium , nadto z uwzględnieniem dodatkowych wyjaśnień i informacji pracodawcy wnioskodawczyni m.in. co do rodzaju obsługiwanych przez nią urządzeń , czym także nie dysponował drugi z opiniujących . W tej zaś sytuacji stwierdzenie przez biegłego dr. hab. inż.W. P.,że instalacją doświadczalną były wszystkie występujące w laboratorium , a obsługiwane przez odwołującą się urządzenia służące do badania właściwości chemicznych i fizykochemicznych mieszanek gumowych w celu osiągnięcia jednego celu badawczego tj. uzyskania założonych w specyfikacji technicznej parametrów tych mieszanek pod kątem dalszego ich wykorzystania w produkcji , przy stosownej specyfikacji tych urządzeń zwartejw odrębnej uprzedniej informacji pracodawcy , czyniło już zbędnym ich szczegółowe wymienianie w opinii, co bezzasadnie zarzuca skarżący . Z kolei tak mocno akcentowane przez skarżącego zawarte w omawianej opinii stwierdzenie biegłego ,że nie zna laboratorium zwalniania mieszanek , a jedynie laboratorium badawczo- kontrolne nie ma znaczenia dla wyniku sprawy , skoro opis wykonywanych przez wnioskodawczynię czynności jak też rodzaj urządzeń , którymi posługiwała się ona w procesie badawczym był tożsamy . Co więcej wyniki innych tego rodzaju postępowań sądowych ( o czym poniżej) wskazują ,że laboranciZakładów (...)„ pracowali w tych samych warunkach w laboratorium zwalniania mieszanek , które następnie zmieniło jedynie nazwę na laboratorium kontrolno- badawcze. Odnosząc się zaś w tym miejscu do zawartych w uzasadnieniu apelacji twierdzeń skarżącego o braku zajmowanego przez wnioskodawczynię stanowiska laboranta w wykazie prac w warunkach szczególnych zarówno w zarządzeniu resortowym jak i wykazierozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.należy zauważyć, że jest to ewidentne nieporozumienie , skoro przykładowo pod pozycją24 czy 25 Działu XIV powołanego wykazu nie wymieniono wprost na przykład stanowiska brakarza czy ślusarza , a przecież tego rodzaj okresy zatrudnienia są uznawane przez ZUS za pracę w warunkach szczególnych. Oznacza to ,że zajmowanie stanowiska laboranta samodzielnie nie przesądza jeszcze o charakterze świadczonej pracy , która tym samym pod pewnymi warunkowymi może być kwalifikowana jako praca w warunkach szczególnych ( por. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 15 września 2015 r. ,III AUa 1956/14, Lex nr 1856875 , w którym pracę laboranta zakwalifikowano do kontroli jakości produkcji )- w tym więc wypadku jako praca na instalacjach doświadczalnych w przemyśle chemicznym , co przewiduje Dział IV poz. 41 Wykazu A załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze( Dz.U. Nr 8, poz.43 ze zm.) .
Niezależnie od powyższych wywodów należy zauważyć , że przedmiotowa sprawa jest jedną z wielu jakie zawisły przed Sądem Apelacyjnym Rzeszowie ,w której spór koncentrował się na ocenie charakteru zatrudnienia laborantaZakładów (...)„ jako pracy w warunkach szczególnych przy dokonanym przez pracodawcę w kwalifikowanym w świadectwie pracy jej przyporządkowania do wymienionej w Dziale IV poz. 41 Wykazu A załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze( Dz.U. Nr 8 , poz.43 ze zm.) ,a więc jako pracy na instalacjach doświadczalnychw przemyśle chemicznym , co uszczegółowione zostało w zarządzeniu resortowym Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 r. pod poz. 41 pkt 1 Działu IV Wykazu jako prace na stanowiskach bezpośredniej obsługi i nadzoru urządzeń i instalacji doświadczalnych skali wielkolaboratoryjnej, ćwierć i półtechnicznej , w produkcji doświadczalnej oraz w pracach aplikacyjnych i wdrożeniowych w procesach technologicznych przemysłu chemicznego , co oznaczało konieczność odkodowania tych pojęć przy ich następczej implikacji do prac wykonywanych przez odwołującą się . Uprzednio zaś rozpoznane przez tut. Sąd Apelacyjny sprawy tego rodzaju to sprawy z odwołania :L. M. (1)( sygn. akt III AUa 79/15) ,Z. R.(sygn. akt III AUa 181/16) ,K. R.( sygn. akt III AUa 815/16) ,A. R.(sygn. akt III AUa 797/16) , czyM. H.(sygn. akt III AUa 795/16 ) ,w których ostatecznie potwierdzono prawidłowość naprowadzonej wyżej kwalifikacji pracy laborantówZakładów (...)„ jako pracy w warunkach szczególnych , przy oparciu się- podobne jak miało to miejscew przedmiotowej sprawie - na opinii biegłego dr. hab. inż.W. P.
( dodatkowo odnotować należy ,że stanowisko ww. biegłego co do oceny charakteru pracy laborantów(...)Zakładów (...)„ nie było odosobnione , bo w innych tego rodzaju sprawach tożsame konkluzje wyrazili także biegli z zakresu bhp. inż.B.i inż.S.) . Co istotne , w pierwszej z wyżej powołanych sprawL. M. (1), Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 5 grudnia 2016 r. sygn. akt III UK 35/16 oddalił skargę kasacyjną ZUS , a z kolei w sprawieZ. R.postanowieniem z dnia 2 czerwca 2017 r. sygn. akt III UK 223/16 Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej organu rentowego do rozpoznania. W pozostałych zaś wyżej wskazanych sprawach organ rentowy nie wywodził już skarg kasacyjnych .Co więcej wyniki dotychczasowych postępowań sądowych w sprawach tego rodzaju wykazują, że sam pozwany organ rentowy początkowo nie miał wątpliwości co do prawidłowej kwalifikacji pracy laborantów(...)Zakładów (...)„ jako pracy warunkach szczególnych przyznając im emerytury bez konieczności występowania przez nich na drogę sądową, co dotyczyło m.in.K. L.,A. P.,J. P., czyA. S.. Powyższe zaś okoliczności nie mogły też pozostać zupełnie obojętne dla wyniku przedmiotowego sporu , bo jakkolwiek polski porządek prawny nie opiera się na prawie precedensowym ( common law) ale jest systemem prawa stanowionego , to jednak wydanie w sprawie wnioskodawczyni innego jak ww. sprawach wyroku pozostawałoby w sprzeczności z poczuciem sprawiedliwości społecznej , którą winien także kierować się sąd orzekający w ramach obwiązującego porządku prawnego. Należy też zauważyć ,że w ostatnim czasie Sąd Najwyższy , dokonując oceny charakteru zatrudnienia laborantów jako pracy w warunkach szczególnych (por. m.in. wyroki : z dnia 5 grudnia 2016 r. sygn. akt III UK 35/16 i 2 lipca 2015 r. sygn. akt III UK 206/14) w istotny sposób akcentuje narażenie na czynniki szkodliwe dla zdrowia tych zatrudnionych , odsyłając w tym względzie do legalnej definicji pojęcia pracy w warunkach szczególnych zawartej w art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach rentach z FUS , a w przedmiotowej sprawie -podobnie jak w wyżej wymienionych już prawomocnie zakończonych - bezsporne jest ,że laboranci(...)Zakładów (...)„ narażeni byli na tego rodzaju czynniki szkodliwe dla zdrowia i to w stopniu , który uzasadniał przyznanie im prawa do dodatkowego 6 dniowego urlopu ,czy dodatku szkodliwego.
Z tych wszystkich wyżej naprowadzonych względów należało w postępowaniu apelacyjnym potwierdzić uprawnienieM. C. (1)do dochodzonej emerytury stwierdzając , że spełniła ona wszystkie konieczne ku temu przesłanki przewidziane w art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS , co równocześnie skutkowało oddaleniem apelacji ZUS na podstawieart. 385 k.p.c.( pkt I sentencji wyroku) . Tak przyjęty końcowy wynik sprawy uzasadniał z kolei obciążenie skarżącego organu rentowego poniesionymi przez wnioskodawczynię w postępowaniu apelacyjnym kosztami zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł , o czym orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.w zw. zart. 108 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu minimalnej stawki wynagrodzenia fachowego pełnomocnika odwołującej się przewidzianej w § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwościz dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych( tekst jednolity Dz.U. z 2018 r.,poz.265).

ZARZĄDZENIE
1/(...)

(...)D. P.(...)(...)
-(...)J.-(...).P. M.,
2/(...)

    3/(...)–(...)
(...)(...)