Sąd Okręgowy w Zielonej Górze
VI Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ca 29/20
Data wyroku: 2020-06-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: S. Kaczanowski, Sławomir Kaczanowski

Sygn. akt VI Ca 29/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 czerwca 2020 roku
Sąd Okręgowy w Zielonej Górze VI Wydział Cywilny Odwoławczyw składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SO Sławomir Kaczanowski
po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2020 roku w Zielonej Górze
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaProkura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą weW.
przeciwkoR. D.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Żaganiu
z dnia 31 października 2019 r., sygn. akt I C 477/18

I
oddala apelację;

II
nie obciąża pozwanego obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz powoda w instancji odwoławczej.

Sędzia SOS. K.
Sygn. akt VI Ca 29/20

UZASADNIENIE

wgart. 505 
13
          § 1 kpc, albowiem Sąd II instancji nie prowadził postepowania dowodowego ani nie ustalał odmiennego stanu faktycznego
Apelacja pozwanego ograniczona była do żądania rozłożenia należności na ratyi ograniczona do zarzutu naruszeniaart. 320 kpc.
Podstawą zastosowania tej normy miałyby być niepełnosprawności skarżącego oraz jego niski dochód.
W tak określonych ramach rozpoznania apelacji, gdyż Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które bierze pod rozwagę z urzędu, stwierdzić należy oczywistą bezzasadność tego żądania.
Art. 320 kpcstanowi: w szczególnie uzasadnionych wypadkach Sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie…
Ocena istniejących szczególnie uzasadnionych wypadków należy do wyłącznej kompetencji sądu. Niepełnosprawność czy też niski dochód nie są okolicznościami, które same w sobie przesądzają o zastosowaniu tej normy. Każdy przypadek bada się indywidualniei ocenia na tle całokształtu sytuacji obu stron i interesów obu stron.
Od razu należy zauważyć, że sprawa dotyczy zobowiązania obiektywnie niskiego (co do wysokości) istniejącego od 7 lat i które wiele lat temu miało być spłacone wg zobowiązania pozwanego.
Następnie trzykrotnie odraczano i rozkładano pozwanemu spełnienie świadczenia (ugody stron). Ostatni raz w 2017 roku. Pomimo tego pozwany praktycznie swego zobowiązania nie wykonywał, a ostatniego wcale. Oznacza to, że w procesie od trzech lat całkowicie zaniechał zaspokojenia wierzyciela. Kolejne zaś żądanie rozłożenia na raty nic nie zmieni, bo dochód miesięczny, jaki uzyskuje pozwany i brak podjęcia przez 7 lat działańi starań zwiększających jego możliwości dochodowe lub polepszających czy też stabilizujących jego dochody, poziom życia, przemawiają za tym, że pozwany jest, jeśli nie trwale, to długotrwale i przewlekle niewypłacalny. Jego zadłużenie już dawno przekroczyło jego możliwości obsługi długu. Wobec osób tego typu nie może sąd stosować tej normy, bo celemi zadaniem tego przepisu jest zaspokojenie wierzyciela a nie przedłużanie stanu niewypłacalności czy też upadłości konsumenckiej.
Powyższe okoliczności powodują, że rozłożenie należności na raty nie jest możliwe. Pozwany bowiem swoją postawą – zachowaniem sam pozbawił się tej możliwości. Nie ma on rzeczywistej woli spłaty zobowiązania, ograniczając się od 7 lat do deklaracji słownychi biernych zachowań (trwały brak spłaty).
Osoba niewypłacalna nie może uzyskać rozłożenia na raty zobowiązania, którego i tak nie spłaci.
W efekcie zarzut naruszeniaart. 320 kpcjest zarzutem chybionym, pozbawionym racjonalnych podstaw faktycznych i prawnych.
Podstawę orzeczenia stanowiart. 385 kpc.
Mając na uwadze trudną sytuację materialną pozwanego i trudną sytuację osobistąi zdrowotną, Sąd na podstawieart. 102 kpcnie obciążył pozwanego obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz powoda, wychodząc z założenia, że pozwany ma prawo do kontroli poprawności orzeczenia Sądu I instancji.
Sędzia SO Sławomir Kaczanowski
E.Ś.