Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 320/19
Data wyroku: 2019-06-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Skibińska

Sygn. akt II W 320/19

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
27 czerwca 2019 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Skibińska
Protokolant: Katarzyna Jagiełło
po rozpoznaniu na rozprawie
s p r a w y :P. B.
córkiA.iJ.zd.K.
ur. (...)

obwinionej o to, że:
W dniu 10 stycznia 2019 roku około godziny 14:00 wK.przyulicy (...), woj.(...), nie zachowała nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu psa w wyniku czego doszło do pogryzieniaA. M., które spowodowało zagrożenie dla jej zdrowia,

tj. o czyn z art. 77 par. 2 kw.

I
uznaje obwinionąP. B.za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 77 § 2 k.w. i za to na podstawie art. art. 77 § 2 k.w. wymierza jej karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych;

II
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 121 § 1 k.p.o w. zwalnia obwinionąP. B.od ponoszenia kosztów sądowych w całości,

III
na podstawieart. 119 § 1 k.p.o w. zasądza od obwinionejP. B.na rzeczI. M.- przedstawicielki ustawowej małoletniej oskarżycielki posiłkowejA. M.kwotę 360 (trzystu sześćdziesięciu) złotych tytułem ustanowienia pełnomocnika z wyboru

Sygn. akt II W 320/19

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
10 stycznia 2019 roku około godziny 14:00 wK.przyulicy (...)P. B.nie zachowała środków ostrożności przy trzymaniu psa, na skutek czego doszło do pogryzienia dłoniA. M., które spowodowało zagrożenie dla jej zdrowia.
Dowód: wyjaśnienia obwinionejP. B.– k. 23, zeznania świadkaP. M.– k. 11, zeznania świadkaI. M.– k. 19, dokumentacja medyczna – k. 14,, notatka urzędowa – k. 5, 9,10.
P. B.nie była uprzednio karana.
Dowód – dane o niekaralności k. 25.
P. B.nie posiada majątku.W.pracę zarobkową w oparciu o umowę o pracę uzyskując miesięczny dochód w kwocie 1.300 złotych. Ma na utrzymaniu dwóch synów.
Dowód: dane o osobie – k. 22.
W toku czynności wyjaśniającychP. B.przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu.
Sąd zważył, co następuje:
Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionej wobec braku podstaw do ich kwestionowania.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadków przesłuchanych w sprawie, albowiem wzajemnie ze sobą korespondowały. Relacje świadków i obwinionej różnią się w detalach, zgodnie potwierdzają zaistnienie czynu zarzucanego obwinionej.
Treść dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości, gdyż zostały on sporządzone w prawidłowy sposób, przez osoby posiadające ku temu stosowne uprawnienia, a ich treść nie była w toku postępowania kwestionowana.
P. B.jest zdolna do zawinienia. Nie była niepoczytalna, osiągnęła odpowiedni wiek i stopień rozwoju intelektualnego, a więc miała możliwość rozpoznania bezprawności popełnionego czynu.
Sprawstwo obwinionej w zakresie stawianego zarzutu nie budzi wątpliwości. Materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza popełnienie zarzucanego obwinionej czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 77 § 2 k.w.
Art. 33 k w. stanowi, że organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego (§1). Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia (§ 2). Jako okoliczności łagodzące uwzględnia się w szczególności działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem ciężkich warunków rodzinnych lub osobistych;  działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego krzywdzącym stosunkiem do niego lub do innych osób; działanie z pobudek zasługujących na uwzględnienie; prowadzenie przez sprawcę nienagannego życia przed popełnieniem wykroczenia i wyróżnianie się spełnianiem obowiązków, zwłaszcza w zakresie pracy; przyczynienie się lub staranie się sprawcy o przyczynienie się do usunięcia szkodliwych następstw swego czynu (§ 3). Jako okoliczności obciążające uwzględnia się w szczególności działanie sprawcy w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej; działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie; uprzednie ukaranie sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie; chuligański charakter wykroczenia; działanie pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka; popełnienie wykroczenia na szkodę osoby bezradnej lub osoby, której sprawca powinien okazać szczególne względy; popełnienie wykroczenia we współdziałaniu z małoletnim (§ 4). Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do środków karnych (§ 5).
Dokonując wymiaru kary i środka karnego Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 33 k.w. Za okoliczność łagodzącą Sąd przyjął przyznanie się do popełnienia zarzucanego obwinionej czynu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności obciążających. W ocenie Sądu grzywna w wysokości trzystu złotych będzie kwotą odpowiednią, a jednocześnie wypełni cele kary w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej, uświadamiając sprawcy nieopłacalność niepoprawnego zachowania, zwłaszcza, że czyny takie należą do powszechnie bezzasadnie lekceważonych.
Sąd nie dopatruje się żądnych podstaw prawnych do uwzględnienia w postępowaniu w sprawie o wykroczenie wniosku pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej o zasądzenie zadośćuczynienia.
Z uwagi na sytuację życiową obwinionej Sąd zwolnił ją od kosztów sądowych w całości.
Sąd zasądził od obwinionej na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 360 złotych tytułem kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Sąd nie zasądził tej należności w wysokości żądanej przez pełnomocnika, albowiem brak jakichkolwiek dowodów, ze należność z tytułu ustanowienia pełnomocnika wynosiła więcej niż kwota wskazana w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności adwokackie. Sprawa ma charakter prosty, nieskomplikowany, dlatego też Sąd nie dopatrzył się z urzędu przesłanek do zasądzenia tej należności w wysokości wyższej niż stawka minimalna.