Sąd Rejonowy w Giżycku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 27/19
Data wyroku: 2019-03-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Garbarczyk
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji
Podstawa prawna: art. 86§1 kw

Sygn. akt II W 27/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 07 marca 2019 roku
Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnymw składzie:
Przewodnicząca – SSR Katarzyna Garbarczyk
Protokolant –st. sekr. sąd. Aneta Dybikowska
w obecnościoskarżyciela publicznego KPP wG.- asp. szt. Sylwestra Piotrowicz
po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2019 roku sprawy
N. Ż.
córkiJ.iM. z d. L.
ur. (...)wG.
obwinionej o to, że:W dniu 13 listopada 2018 roku około godz. 16.00 wG.naul. (...), prowadząc samochód osobowy markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i podejmując manewr omijania pojazdu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...), nie zachowała należytej ostrożności, nie upewniła się, czy ma odpowiednią ilość miejsca do wykonania manewru, w wyniku czego zmusiła jadącego z naprzeciwka kierowcę pojazduV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)do gwałtownego hamowania i zjechania maksymalnie do prawej krawędzi jezdni oraz doprowadziła do zderzenia z omijanym pojazdemV. (...), czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
tj. o czyn z art. 86§1kw

1
ObwinionąN. Ż.uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawie art. 86§1 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje ją na karę grzywny w wysokości 500 ( pięćset) złotych.

2
Zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa 50 ( pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciąża ją pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 120 ( sto dwadzieścia) złotych.

Sygn. akt II W 27/19

UZASADNIENIE
W dniu 07 marca 2019 roku, w sprawie sygn. akt IIW 27/19, zapadł przeciwkoN. Ż.wyrok, mocą którego obwinioną uznano za winną popełnienia czynu z art. 86§1 kw i na podstawie art. 86§1 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw, Sąd skazał ją na karę grzywny w wysokości 500 ( pięćset) złotych.
Przy wymiarze kary grzywny Sąd kierował się ogólnymi jej dyrektywami zawartymi w art. 33§1 - 4 kw, jak również treścią art. 24§1 i 3 kw, mając na uwadze m. in. stopień zawinienia obwinionej, społecznej szkodliwości czynu, stopień i wagę naruszonych obowiązków, warunki osobiste, majątkowe sprawcy.
Odpowiedzialność na podstawie art. 86 § 1 kw ponosił sprawca, który poprzez zachowanie nienależytej ostrożności powoduje realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, czyli groźbę wypadku drogowego czy innego niebezpieczeństwa mogącego prowadzić do kolizji drogowej.
Zgodnie zart. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym- uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie.
N. Ż.prowadząc samochód osobowy markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i podejmując manewr omijania pojazdu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...), nie zachowała należytej ostrożności i nie upewniła się, czy ma odpowiednią ilość miejsca do wykonania manewru - zmusiła jadącego z naprzeciwka kierowcę pojazduV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)do gwałtownego hamowania i zjechania maksymalnie do prawej krawędzi jezdni oraz doprowadziła do zderzenia z omijanym pojazdemV. (...). Tym samym obwiniona nie tylko spowodowała realne i konkretne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ale również spowodowała skutek w postaci kolizji pojazdów. ZachowanieN. Ż.stanowiło zagrożenie nie tylko dla mienia, ale przede wszystkim dla zdrowia i życia i innych uczestników ruchu drogowego. Obwiniona naruszyła podstawowe, elementarne zasady obowiązujące w ruchu drogowym, a jej zachowanie mogło doprowadzić do bardziej poważnych skutków. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż po zaistniałym darzeniuN. Ż.w sposób wulgarny odniosła się do kierowcyV. (...), lekceważąc zaistniałe zdarzenie i jego skutki.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd przyjął dotychczasową niekaralność obwinionej.
N. Ż.pozostaje w zatrudnieniu, pobierając wynagrodzenie w kwocie 2700 złotych. Nikogo nie ma na utrzymaniu.
W świetle przytoczonych okoliczności, zdaniem Sądu, orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu i spełni cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej, nie przekracza także zdolności finansowych obwinionej. Kara ta również stanowić będzie dla niej – zgodnie z założeniami, jakie niesie za sobą każda kara- pewną dolegliwość.
Zasądzając od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa 50 ( pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciążając ją pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 120 ( sto dwadzieścia) złotych, Sąd kierował się treściąart. 119§1 kpw.