Sąd Apelacyjny w Lublinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 872/18
Data wyroku: 2019-11-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Elżbieta Czaja, sędzia Małgorzata Rokicka-Radoniewicz, sędzia Małgorzata Pasek
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Sygn. akt III AUa 872/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 listopada 2019 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

sędzia Małgorzata Rokicka-Radoniewicz (spr.)

Sędziowie

sędzia Elżbieta Czaja
sędzia Małgorzata Pasek

Protokolant: st. prot. sądowy Kinga Panasiuk-Garbacz

po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2019 r. w Lublinie
sprawyS. P.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o prawo do emerytury
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.
od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt VI U 787/17

zmienia zaskarżony wyrok i oddala odwołanie.
Elżbieta Czaja Małgorzata Rokicka-Radoniewicz Małgorzata Pasek

III AUa 872/18

UZASADNIENIE
Organ rentowy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.decyzją z dnia 18 sierpnia 2017 roku odmówiłS. P.prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, ponieważ wnioskodawca nie legitymuje się wymaganym 15 letnim okresem pracy w warunkach szczególnych.
Od tej decyzji odwołanie do Sądu Okręgowego w Radomiu wniósł wnioskodawcaS. P., domagając się uznania, że pracował w warunkach szczególnych w okresie od 1 lipca 1989 roku do 20 czerwca 1997 roku wCentrali (...) S.A.wR.w charakterze elektromechanika. W tym czasie stale świadczył pracę związaną z przesyłaniem energii elektrycznej oraz montażem, remontami i eksploatacją urządzeń elektroenergetycznych, np. agregatów prądotwórczych i wózków akumulatorowych, załadunkiem i rozładunkiem surowców i wyrobów pylistych na rampach i w elewatorach oraz bieżącą konserwacją agregatów i urządzeń na oddziale będącym w ruchu, w którym jako podstawowe były wykonywane prace związane z przetwarzaniem surowców pylistych, tj. na hali produkcyjnej. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do emerytury.
Sąd Okręgowy w Radomiu wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2018 roku zmienił zaskarżoną decyzję i ustaliłS. P.prawo do emerytury od dnia(...). Sąd Okręgowy ustalił, żeS. P.urodzony w dniu (...)w okresie od 8 kwietnia 1978 roku do 31 grudnia 1979 rokuS. P.zatrudniony był w(...) Państwowych (...)jako elektromonter. Pracował wówczas na liniach trakcyjnych, zajmował się wymianą mocowań trzymających linie napięcia, naprawą usterek, zerwanych przewodów – linii kolejowych.
W dniu 18 kwietnia 1980 roku został zatrudniony wWojewódzkiej Spółdzielni (...)wR.(następniePrzedsiębiorstwie Hurtu (...)wR.) jako elektromonter na warsztacie przyul. (...). Do zakresu jego obowiązków należało m. in. prowadzenie bieżącej konserwacji i przeglądów maszyn i urządzeń elektrycznych, prowadzenie dziennika zużycia energii elektrycznej w obsługiwanych obiektach, czynny udział przy natychmiastowym usuwaniu awarii. Od dnia 1 czerwca 1982 roku zatrudniony był jako elektromonter w dziale energetycznym, zaś od dnia 1 października 1982 roku jako elektromonter w dziale techniczno-administracyjnym. Z dniem 1 sierpnia 1983 roku został zatrudniony jako elektromechanik na warsztacie mechanicznym. Do zakresu jego czynności należało wówczas m. in. odpowiadanie za stan maszyn i urządzeń będących na stanie zakładu i utrzymanie ich w stałej sprawności, odpowiadanie za stan i sprawność maszyn i urządzeń będących na wyposażeniu warsztatu, odpowiadanie za szybkie usuwanie awarii, przeprowadzanie raz w miesiącu przeglądu instalacji elektrycznej i oświetleniowej, wszystkich skrzynek bezpiecznikowych i usuwanie zauważonych usterek, przeprowadzanie konserwacji, przeglądów oraz bieżące i okresowe naprawy wózków akumulatorowych, przeprowadzanie konserwacji i doraźne naprawy automatów wagowych oraz czuwanie nad sprawnym ich działaniem. Z dniem 1 kwietnia 1987 rokuS. P.powierzono obowiązki elektromontera na wydziale(...). W ramach obowiązków wnioskodawca miał odpowiadać za stan maszyn i urządzeń będących na stanie zakładu i utrzymanie ich w stanie gotowości technicznej (wózki akumulatorowe, maszyny wagowe), odpowiadać za szybkie usuwanie awarii, przeprowadzać raz w miesiącu przegląd instalacji elektrycznej oświetleniowej, wszystkich skrzynek bezpiecznikowych i usuwać zauważone usterki, przeprowadzać naprawy, konserwacje i remonty wszelkich instalacji elektrycznych zgodnie z posiadanymi uprawnieniami, przeprowadzać doraźne naprawy oraz konserwacje automatów, ładować baterie wózków akumulatorowych, przeprowadzać bieżące i okresowe naprawy, przeglądy i konserwacje w zakresie układów elektrycznych, wykonywać czynności z zakresu elektromechaniki tj. zakładanie instalacji elektrycznych oświetleniowych i sitowych, montaż maszyn i urządzeń, kwalifikowanie maszyn i urządzeń do remontu. Prace te wykonywał do dnia 30 czerwca 1989 roku. Mimo zmian w angażach wnioskodawca w całym okresie zatrudnienia wykonywał te same prace w warsztacie znajdującym się przyul. (...). Warsztat był osobnym pomieszczeniem gdzie była akumulatorownia, rozlewanie kwasów, biurko kierownika i stołówka. Zadaniem wnioskodawcy było utrzymanie ruchu w firmie. W przedsiębiorstwie było 30 wózków akumulatorowych służących do przewożenia towarów.S. P.odpowiadał za ich sprawność. Jeden wózek jeździł około 3 godziny i trzeba go było ładować. Wnioskodawca zajmował się wymianą ognisk w tych wózkach, uzupełnianiem elektrolitu.
W dniu 1 lipca 1989 rokuS. P.został zatrudniony w(...) Przedsiębiorstwie (...)wR.(następnieCentrali (...) S.A.wR.) na stanowisku elektromontera. Przedsiębiorstwo zajmowało się przyjmowaniem nasion zbóż, traw, roślin drobnych tj. słonecznik, rzepak od rolników, załadunkiem z wagonów i wyładunkiem w zakładzie, czyszczeniem nasion, ich obróbką chemikaliami – funamenem i witawaxem, impregnacją. Poza centralą wR.przedsiębiorstwo miało oddziały – filie wP.,B.,K.,L.i wI.. Wnioskodawca pracował na warsztacie samochodowo-mechanicznym wR., a w ramach delegacji kierowany był do pracy w poszczególnych oddziałach. W warsztacie był 1 mechanik samochodowy i wnioskodawca jako elektryk do elewatorów i wózków akumulatorowych. Jego zadaniem było utrzymanie maszyn czyszczących, podajników i elewatorów, które podawały zboże do silników w ciągłym ruchu. Jak zepsuł się jeden silnik to dwie pozostałe maszyny pracowały. Tam było duże zapylenie, kurz, hałas. Wnioskodawca wR.codziennie uruchamiał maszynę chemiczną która obrabiała zboże. Rano przez około godzinę wnioskodawca sprawdzał stężenie kwasu siarkowego w wózkach akumulatorowych, uzupełniał ten kwas i wydawał 4-5 wózków akumulatorowych wózkarzom. Sprawdzał pływy w akumulatorze - to jest gęstość elektrolitów. Prace te wykonywał w ochronnym płaszczu, butach i masce. Wnioskodawca wykonywał też przeglądy i remonty wózków akumulatorowych, wymieniał szczotki, płyny do podnośników. Główne remonty wykonywał wR., a mniejsze w danej filii. Raz w tygodniu był w danej placówce by zachować ciągłość produkcji.S. P.zajmował się także konserwacją i naprawą starych maszyn - elewatorów na halach gdzie odbywała się obróbka (czyszczenie) zboża. Na każdej z dwóch hal znajdowało się 4-5 elewatorów o wysokości 6-7 metrów. Wnioskodawca pracę wykonywał w środku maszyn, naprawiał usterki elektryczne i mechaniczne, naprawiał mniejsze usterki silników. W czasie naprawy remontowany elewator był wyłączany, a pozostałe elewatory były czynne. Na elewator wnioskodawca wchodził po drabinach, miał badania wysokościowe. Naprawiał także podajniki zboża o wysokość 2,5 piętra. Takie podajniki stały na zewnątrz i podawały zboże z samochodu. Były to dmuchawy o silniku mocy - 60 kW. Podajniki te ulegały zapychaniu. Wnioskodawca musiał też zabezpieczać dopływ prądu do wszystkich maszyn. W przypadku dużej awarii naprawiał maszynę nawet cały dzień. Nikt mu nie pomagał, robił to sam.S. P.zajmował się też oświetleniem na magazynach, wymianą żarówek czy kabli. W razie awarii zajmował się naprawą sieci instalacji elektrycznej, tablic firmowych na których była rozdzielnia przewodów. W okresie od sierpnia do grudnia, kiedy do przedsiębiorstwa przyjeżdżały wagony ze słonecznikiem, 2 razy w miesiącu podłączał elewator do słupa wysokiego napięcia. Jeśli usuwał mniejsze usterki w 2-3 godziny to pomagał fizycznie przy załadunkach i rozładunkach nasion. W czasie produkcji wnioskodawca około 7 godzin dziennie spędzał bezpośrednio przy naprawach maszyn.
Sąd Okręgowy orzekł, że warunkiem nabycia uprawnień emerytalnych wedługart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw związku przepisami § 2 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz.43 ze zm.). jest ukończenie wieku 60 lat oraz spełnienie przed dniem 1 stycznia 1999 r. przesłanki stażu ubezpieczeniowego wynoszącego dla mężczyzn 25 lat, w tym 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało, że wnioskodawca w dniu(...)osiągnął wiek emerytalny, udowodnił 25 – letni okres ubezpieczenia oraz że przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego, ale złożył oświadczenie o przekazaniu środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu państwa. Okolicznością sporną było natomiast czy udowodnił, iż wykonywał prace w warunkach szczególnych wymienione w wykazie A w wymiarze co najmniej 15 lat i czy staż ten osiągnął przed dniem 1 stycznia 1999 roku.
W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala uznać, iżS. P.w okresie od 18 kwietnia 1980 roku do 30 czerwca 1989 roku (tj. 9 lat, 2 miesiące i 13 dni) w ramach zatrudnienia wWojewódzkiej Spółdzielni (...)wR.(następniePrzedsiębiorstwie Hurtu (...)wR.) na stanowisku elektromontera pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonując prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, dziale XIV pod pozycją 13, gdzie wskazano prace w akumulatorowniach: opróżnianie, oczyszczanie i wymiana stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych.
W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala także uznać, iżS. P.w okresie od 1 lipca 1989 roku do 20 czerwca 1997 roku (tj. 7 lat, 11 miesięcy i 20 dni) w ramach zatrudnienia w(...) Przedsiębiorstwie (...)wR.(następnieCentrali (...) S.A.wR.) na stanowisku elektromontera pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonując prace w szczególnych warunkach wymienione w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, w wykazie A, w dziale XIV poz. 25 w zw. z działem IV poz. 40 wykazu A, tj. bieżąca konserwacja agregatów i urządzeń oraz prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace magazynowe, załadunkowe, rozładunkowe, transport oraz konfekcjonowanie surowców, półproduktów i wyrobów gotowych – pylistych, toksycznych, żrących, parzących i wybuchowych.
W spornym okresie wnioskodawca zajmował się także sprawdzaniem stężenia kwasu siarkowego w wózkach akumulatorowych, uzupełniał ten kwas i wydawał 4-5 wózków akumulatorowych wózkarzom. Sprawdzał pływy w akumulatorze - to jest gęstość elektrolitów. Zatem wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, dziale XIV pod pozycją 13, gdzie wskazano prace w akumulatorowniach: opróżnianie, oczyszczanie i wymiana stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych.
Zdarzało się także, że wnioskodawca pomagał fizycznie przy załadunkach i rozładunkach nasion, które to prace zostały wymienione w wykazie A, dziale VIII, poz. 1 tj. ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie.
Wyżej uwzględnione przez Sąd okresy od 18 kwietnia 1980 roku do 30 czerwca 1989 roku i od 01 lipca 1989 roku do 20 czerwca 1997 roku w łącznej ilości 17 lat, 2 miesiące i 3 dni są już zatem okresami wystarczającym do spełnienia przesłanki 15-letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych określonejart. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Od tego wyroku apelację wniósł organ rentowy – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.zaskarżając wyrok w całości.
Wyrokowi zarzucał:
- naruszenie przepisów prawa materialnego tj.art.184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw związku z§ 1 ust.1, § 4 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzepoprzez nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów i ustalenie, że powód wykonywał pracę w szczególnych warunkach w sposób stały i w pełnym wymiarze czasu pracy przez co najmniej 15 lat, podczas gdy z materiału zgormadzonego w postępowaniu wynika, ze wnioskodawca wykonywał szereg prac niestanowiących pracy w warunkach szczególnych;
- sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że wnioskodawca głównie wykonywał prace w szczególnych warunkach w rozmiarze, który pozwala na ustalenie, że praca ta była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, podczas gdy z materiału dowodowego wynika wykonywanie także innych prac i w istotnej niemarginalnej ilości.
Wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego jest zasadna i prowadzi do zmiany zaskarżonego wyroku.
Przedmiotem sporu jest prawo do emerytury w związku z pracą w szczególnych warunkach. Zgodnie zart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz.U.2018.1270) ubezpieczeni urodzeni po dniu 31 grudnia 1948 r. uzyskują prawo do emerytury po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 ustawy jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym oraz mają niezbędny okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy (25 lat dla mężczyzn). Warunek odpowiednio długiego okresu pracy w warunkach szczególnych został określony w§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43). Okres ów winien wynosić co najmniej 15 lat, a sama praca musi być wymieniona w wykazie A stanowiącym załącznik do przedmiotowego rozporządzenia. Sąd Okręgowy przyjął, że za pracę w szczególnych warunkach należy uznać pracę wykonywaną przez odwołującego na stanowisku elektromontera wWojewódzkiej Spółdzielni (...)wR.w okresie od 18 kwietnia 1980 roku do 30 czerwca 1989 roku za pracę wymienioną w wykazie A, dziale XIV pod poz. 13 - prace w akumulatorowniach: opróżnianie, oczyszczanie i wymiana stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych.
Poza sporem jest rzeczywisty charakter zatrudnienia wnioskodawcy w spornym okresie. Z prawidłowych ustaleń faktycznych Sądu I instancji wynika, że do zakresu jego obowiązków należało prowadzenie bieżącej konserwacji i przeglądów maszyn i urządzeń elektrycznych, prowadzenie dziennika zużycia energii elektrycznej w obsługiwanych obiektach, usuwanie awarii, przeprowadzanie przeglądu instalacji elektrycznej i oświetleniowej, skrzynek bezpiecznikowych i usuwanie zauważonych usterek, przeprowadzanie konserwacji, przeglądów oraz bieżące i okresowe naprawy wózków akumulatorowych, przeprowadzanie konserwacji i doraźne naprawy automatów wagowych i wózków akumulatorowych, w tym ładowanie baterii, zakładanie instalacji elektrycznych oświetleniowych i sitowych, montaż maszyn i urządzeń, kwalifikowanie maszyn i urządzeń do remontu.
Jak wynika z zapisu literalnego poz. 16 dział XIV wykazu A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. pracą uprawniającą do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym jest praca w akumulatorowniach przy opróżnianiu, oczyszczaniu i wymianie stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych, co tym samym nie pozwala na przyjęcie, że każda praca mechanika przy akumulatorach stanowi zatrudnienie w warunkach szczególnych, lecz jedynie taka, w której stałym i jedynym obowiązkiem jest praca w akumulatorowni przy opróżnianiu, oczyszczaniu i wymianie stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych, a czynności te stanowią podstawowy obowiązek pracownika i są wykonywane w pełnym wymiarze obowiązującego pracownika czasu pracy.
Jak podnosi się w judykaturze „czym innym jest obsługa akumulatorów polegająca na wymianie lub uzupełnieniu płynów, demontażu, zestawianiu akumulatorów i czym innym jest praca stała i w pełnym wymiarze w akumulatorowniach polegająca na opróżnianiu, oczyszczaniu i wymianie stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych. Nie każda praca przy obsłudze akumulatorów to praca w akumulatorowni. Praca szczególna w akumulatorowni to wyłącznie rodzajowo określone czynności, polegające na opróżnianiu, oczyszczaniu i wymianie stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych. Innymi słowy wymiana, demontaż akumulatorów na wózkach albo uzupełnienie płynu w akumulatorach, to nie to samo co wymiana stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych w akumulatorach w akumulatorowni. /Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2014 r. I UK 384/13 LEX nr 1466626/.
Sąd Okręgowy stwierdził, że jakkolwiek wnioskodawca w spornym okresie zatrudnienia wykonywał pracę przy opróżnianiu, oczyszczaniu i wymianie stężonego kwasu siarkowego oraz wymianie płyt ołowianych i ich spawaniu, to jednakże czynności te stanowiły tylko wycinek jego codziennych obowiązków pracowniczych, do których należały wszakże wszystkie czynności związane z obsługą wózków akumulatorowych: naprawa i remonty w zakresie wszystkich układów mechanicznych czy hydraulicznych wózków i ich bieżąca konserwacja, które wszakże nie były wykonywanie w akumulatorowni i nie były związane z obsługą akumulatorów, a więc nie nalezą do czynności z wykazu A, dział XIV, pkt 13. Ponadto wnioskodawca poza obsługa i remontami wózków zajmował się również usuwaniem różnych awarii maszyn i urządzeń, przeglądem instalacji oświetleniowej, które to prace nie mają żadnego związku z obsługą akumulatorów w akumulatorowniach.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało aby wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w akumulatorowni przy ściśle określonych pracach wymienionych w przytoczonym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów. Wnioskodawca tylko doraźnie, w miarę potrzeby przebywał w akumulatorowni i wykonywał takie prace jak ładowanie akumulatora, sprawdzenie poziomu płynów, uzupełnienie wody destylowanej.
Przypomnieć tu trzeba, że prawo do emerytury przewidziane w art. 184 w związku z art. 32 ustawy emerytalnej ma charakter wyjątkowy, jest odstępstwem od ogólnej reguły dotyczącej warunków przechodzenia na emeryturę, a zatem właściwe przepisy muszą być wykładane w sposób ścisły. Niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca, prowadząca w konsekwencji do wypaczenia idei, że emerytura w wieku wcześniejszym jest wynikiem pracy w obciążających dla zdrowia warunkach. Tym samym praca elektromontera świadczona w sposób opisany w zeznaniach świadków i samego wnioskodawcy nie może być zakwalifikowana jako praca wymieniona w wykazie A, dziale XIV pod poz. 13 - prace w akumulatorowniach: opróżnianie, oczyszczanie i wymiana stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych. Przepis§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) jednoznacznie stanowi, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Wnioskodawca wykonywał prace, nie objęte stosownym wykazem stanowiącym załącznik do rozporządzenia, ponieważ nie wykonywał pracy w akumulatorowni.
Sąd Apelacyjny zwraca też uwagę, że drugi z okresów zatrudnienia wnioskodawcy od 1 lipca 1989 roku do 20 czerwca 1997 roku w(...) Przedsiębiorstwie (...)wR.również nie może być uznany za wykonywanie pracy w warunkach szczególnych, ale z uwagi na fakt, że wnioskodawca po wyłączeniu okresu pracy wWojewódzkiej Spółdzielni (...)nie legitymuje się okresem 15 lat, nie zachodzi potrzeba szczegółowego omawiania przyczyn uniemożliwiających uznania tej pracy jako pracy w warunkach szczególnych.
W konsekwencji zasadny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, poprzez stwierdzenie, że wnioskodawca spełnia wszystkie, wymagane art. 184 w związku z art. 32 ustawy emerytalnej, warunki niezbędne do przyznania emerytury, w tym warunek co najmniej 15 letniego stażu pracy w warunkach szczególnych na dzień 1 stycznia 1999 r.
Z tych względów i na mocy powołanych powyżej przepisów oraz na podstawieart.386 § 1 KPCorzekł, jak w sentencji.