Sąd Okręgowy w Elblągu
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 640/18
Data wyroku: 2019-02-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Kosecka-Sobczak

Sygn. akt VI Ka 640/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 lutego 2019 r.
Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodnicząca: SSO Elżbieta Kosecka-Sobczak
Protokolant: Patrycja Pakulska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej wE.K. P.
przy udziale przedstawiciela Naczelnika(...)Skarbowego wO.M. T.
po rozpoznaniu dnia 28 lutego 2019r. wE.sprawy:
M. W. (1)s.P.iM.ur. (...)wW.
S. K. (1)s.W.iK.ur. (...)wS.
G. W. (1)c.R.iB.ur. (...)wI.
oskarżonych zart.107§1 kks
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego wI.
z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt II K 297/17
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu wI.
do ponownego rozpoznania.
Sygn. aktVI Ka 640/18

UZASADNIENIE
M. W. (1)został oskarżony o to, że w okresie od 01 grudnia 2014r. do 23 lutego 2015r. urządzał w punkcie giero nazwie „. (...)" mieszczącym się przyulicy (...)wI.gry na automatach w rozumieniuart. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(teks jednolity Dz. U. z 2015r. poz. 612 z późn. zm.) w postaci automatów w łącznej ilości 3 sztuk w tym: automatu(...)C.o numerze(...)w okresie od 01 grudnia 2014r. do 23 lutego 2015r., jako Prezes Zarządu(...) Sp. z o.o.z/s wW.oraz automatów:(...)o numerze(...)iA.G.o numerze o(...)okresie od 12 grudnia 2014r. do 23 lutego 2015r., jako Prezes Zarządu(...) Sp. z o.o.z/s wW.wbrew przepisom art. 3, art. 4, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23, art. 23a w/w ustawy tj. w szczególności bez wymaganej koncesji oraz poza kasynem gry, tj. o przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kksw zw. zart. 9 § 3 kks.
S. K. (1)został oskarżony o to, że w okresie od 01 grudnia 2014r. do 23 lutego 2015r. będąc osobą odpowiedzialną jako podmiot serwisujący urządzał w punkcie giero nazwie „. (...)" mieszczącym się przyulicy (...)wI.gry na automatach w rozumieniuart. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(teks jednolity Dz. U. z 2015r. poz. 612 z późn. zm.) w postaci automatów w łącznej ilości 3 sztuk w tym: automatu(...)C.o numerze(...)w okresie od 01 grudnia 2014r. do 23 lutego 2015r., będącego w dyspozycji(...) Sp. z o.o.z/s wW.oraz automatów:(...)o numerze(...)iA.G.o numerze o(...)okresie od 12 grudnia 2014r. do 23 lutego 2015r., będących w dyspozycji(...) Sp. z o.o.z/s wW.wbrew przepisom art. 3, art. 4, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23, art. 23a w/w ustawy tj. w szczególności bez wymaganej koncesji oraz poza kasynem gry, tj. o przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kks.
G. W. (1)została oskarżona o to, że w okresie od 01 grudnia 2014r. do 23 lutego 2015r. w punkcie giero nazwie „. (...)" mieszczącym się przyulicy (...)wI., będąc osoba odpowiedzialną jako dzierżawca przedmiotowego lokalu, prowadziła gry na automatach w rozumieniuart. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(teks jednolity Dz. U. z 2015r. poz. 612 z późn. zm.) w postaci automatów w łącznej ilości 3 sztuk w tym: automatu(...)C.o numerze(...)w okresie od 01 grudnia 2014r. do 23 lutego 2015r., będącego w dyspozycji(...) Sp. z o.o.z/s wW.oraz automatów:(...)o numerze(...)iA.G.o numerze o(...)okresie od 12 grudnia 2014r. do 23 lutego 2015r., będących w dyspozycji(...) Sp. z o.o.z/s wW.wbrew przepisom art. 3, art. 4, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23, art. 23a w/w ustawy tj. w szczególności bez wymaganej koncesji oraz poza kasynem gry, tj. o przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kks.
Sąd Rejonowy wI.wyrokiem z dnia 18 grudnia 2017r. w sprawie II K 297/17 umorzył postępowanie karne p-koM. W. (1), oskarżonychS. K. (1)iG. W. (1)uniewinnił od popełnienia zarzucanych im czynów, nakazał zwrócić interwenientom automaty do gier, a kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Z wyrokiem tym nie zgodził się oskarżyciel publiczny, którzy zaskarżył wyrok w całości, na niekorzyść oskarżonych i Prokurator Rejonowy wI.wyrokowi temu zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na dowolnym i błędnym uznaniu, że oskarżeniS. K. (1)iG. W. (1)nie popełnili zarzucanych im czynów, podczas gdy
prawidłowa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów prowadzi do wniosku wskazującego , że w czasie popełnienia zarzuconych im przestępstw działalność w zakresie gier na automatach mogła być prowadzona jedynie w kasynie po uzyskaniu na jego prowadzenie koncesji co ostatecznie potwierdza, że oskarżeni wyczerpali znamiona zarzucanych m występków,
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść a polegający na uznaniu, że prawomocny wyrok innego sądu uznający oskarżonegoM. W. (1)za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego zart. 107§ 1 k.k.s w zw. zart. 6§ 2 k.k.s w zw. zart. 9 § 3 k.k.s z uwagi na pokrywający się czasookres ujęty w zarzucie w przedmiotowej sprawie stanowi powagę rzeczy osądzonej co w konsekwencji było podstawą dla Sądu do umorzenia postępowania wobec oskarżonegoM. W. (1).
A stawiając takie zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesiona apelacja zasługiwała na jej uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że oskarżonym zarzucono popełnienie przestępstw zart. 107§1kkspolegających na urządzaniu gier na automatach wbrew przepisomart. 3, art. 4, 6 ust. 1, 14 ust. 1, art. 23 oraz art. 23 a ust. 1 ustawy o grach hazardowych(ugh). Sąd I instancji miał więc za zadanie ustalenie czy oskarżeni działali wbrew przepisomustawy o grach hazardowychwymienionym w treści postawionych im zarzutów. Wynikało z tych zarzutów bowiem, że oskarżeni mieli naruszyć zarównoart. 6 ust. 1ugh (tj. prowadzić działalność bez udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry) , jak i art. 14 ust. 1 ugh (tj. urządzać gry hazardowe na automatach poza kasynem gry)art. 23ugh (tj. urządzać gry z pominięciem przystosowania automatów do ochrony praw grających i realizacji przepisów ustawy) czyart. 23 a ust. 1ugh (tj. urządzać gry na automatach bez ich zarejestrowania przez naczelnika urzędu celnego). Mimo jednak tak sformułowanych zarzutów, to sąd I instancji- co wynika z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku – wydając zaskarżony wyrok uniewinniającyG. W.iS. K.tylko oparł się na tym, że do czasu wejścia w życie w dniu 03.09.2015r. znowelizowanejustawy o grach hazardowych, to nie można było stosować w sprawie o przestępstwo zart. 107§1kksprzepisuart. 14 ust. 1ugh, który przed tą datą nie był jako przepis techniczny właściwie notyfikowany Komisji Europejskiej.
Jednak takie uzasadnienie rozstrzygnięcia o uniewinnieniu oskarżonychG. W.iS. K.nie przekonuje, że zapadły wyrok jest prawidłowy. Przede wszystkim w zarzutach postawionych oskarżonym w a/o, poza wskazaniem w nichart. 14ugh, to wskazano na naruszenie też innych przepisówustawy o grach hazardowychtj. 6ust. 1ugh,art. 23ugh czyart. 23 a ust. 1ugh, zaś sąd orzekający nie poczynił żadnych rozważań co do tego czy oskarżeni naruszyli te pozostałe przepisy zustawy o grach hazardowych, tym bardziej, że w zakresie dot.art. 23ugh czyart. 23a ust. 1ugh to nie było w doktrynie czy orzecznictwie kontrowersji co do ich charakteru a tym samym mocy obowiązującej, a jakie były podnoszone w zakresie obowiązywaniaart. 14 ust. 1ugh; zaśart. 6 ust. 1ugh jako przepis nietechniczny nie musiał być notyfikowany i w czasie czynów zarzucanych oskarżonym obowiązywał,
Ponadto nie można nie zauważyć tego, że rzeczywistość prawna z okresu czynów zarzucanych oskarżonym, to wskazywała na pewne wątpliwości co do braku możliwości stosowaniaart. 107§1kksw związku z naruszeniemart. 14 ust. 1ugh, a to- według sądu I instancji- powodowało, że brak było po stronie oskarżonych znamion czynu zabronionego zart. 107§1kks. Jednak z niezrozumiałych względów – bo pisemne uzasadnienie wyroku tego nie wyjaśnia - taki wniosek spowodował uniewinnienie tylko dwojga z oskarżonych, zaś w stosunku doM. W.sąd ten umorzył postępowanie z uwagi na spełnienie przesłanki zart. 17§1 pkt. 7 kpk, a więc co doM. W.musiał po pierwsze przyjąć, że jednak może on odpowiadać za czyn zart. 107§1kks, a dopiero w dalszej kolejności mógł stwierdzić przesłankę zart. 17§1 pkt. 7 kpkna tle skazania go w innej sprawie za taki sam czyn.
Przy czym brak było podstaw do całkowitego uniewinnienia oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów.
Bowiem wbrew temu co wyjaśnialiM. W.iS. K., że byli upewniani opiniami czy orzeczeniami , że działają legalnie, to w różnych sprawach dot. kwestii obowiązywania przepisówustawy o grach hazardowychzapadały nie takie same, ale różne orzeczenia (patrz: postanowienia SN z 28 listopada 2013r. w sprawie I KZP 15/13, wyrok TK z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie P 4/11), przy czym oskarżeni powoływali się tylko na te o korzystnej dla nich wymowie. Nie można też tracić z pola widzenia tego, że w czasie czynów zarzucanych wszystkim oskarżonym tj. od 01 grudnia 2014r. do 23 lutego 2015r. były zatrzymywane kolejne automaty i wszczynane kolejne postępowania o czyny zart. 107§1kks(co wynika z danych o karalnościM. W.zawierających sygnatury akt spraw z lat 2012-2014r. czy wydruku z ewidencji spraw karnychG. W.), że doszło nawet do nieprawomocnego skazania za taki czyn wyrokiem z 14.10.2014r. w sprawie III K 241/14 w Sądzie Rejonowym w Bielsku-Białej czy wyrokiem z 02.10.2012r. w sprawie II K 39/12 w Sądzie Rejonowym w Świebodzinie (co wynika z informacji zK.), a to powinno wywołać wątpliwości co do legalności działalności oskarżonych, którzy nie podporządkowali się nie tylko przepisowi art. 14 ust. 1 ugh, ale i art. 6 ust. 1 ugh, czy mieli naruszyć też art. 23 ugh czy art. 23a ust.1 ugh (co można było stwierdzić analizując protokoły oględzin automatów czy nagranie z eksperymentu).
Ponadto należy zwrócić uwagę na nietypowe zapisy zawarte w umowach ramowych dzierżawy czy w umowie w zakresie obsługi urządzeń, z których wynika, że strony tej umowy tj. oskarżeni wcale nie mogli być upewnieni co do legalności swojej działalności polegającej na urządzaniu gier hazardowych wbrew przepisom ugh, aG. W.nie była tylko osobą wydzierżawiającą lokal. W treści ramowych umów dzierżawy powierzchni w § 2 dzierżawca (czyli dana spółka) zobowiązywała się płacić wydzierżawiającemu czyliG. W.czynsz, przy czym stawki czynszu stanowiły procent od uzyskiwanego przychodu z zainstalowanych urządzeń, co wskazuje na żywotny interesG. W.w tym aby automaty działały i aby prowadzono na nich gry, a nadto przemawia za tym, że nie zawarła ona typowych umów dzierżawy, tylko że uczestniczyła w prowadzeniu gier. A skoro zajęła się taka działalnością to powinna zapoznać się z przepisami działalność taką regulującymi i do nich się stosować. Natomiast w umowie w zakresie obsługi urządzeń do gier rozrywkowych, której uzupełnieniem są trójstronne umowy serwisowe, w § 3. I pkt.8 zleceniobiorca (czyliS. K., który nie kwestionował swojego podpisu na tych umowach, a który również podejmując się działalności w zakresie dot. urządzania gier na automatach o charakterze stwierdzonym opinią biegłego) zobowiązywał się do określonego postępowania, zgodnie z załączoną instrukcją, na wypadek zatrzymani urządzenia przez organy dochodzeniowo-śledcze. A taki zapis nie miałyby racji bytu gdyby podpisujący umowę byli przekonani, że nie naruszają przepisówustawy o grach hazardowych, bo przecież gdyby byli pewni co do legalności prowadzonej działalności to taki zapis byłyby zbędny, tym bardziej, że nie był to zapis typowy dla takiej umowy . Nasuwa się więc logiczny wniosek, że został on umieszczony w tej umowie właśnie na wypadek zatrzymania automatów do gier hazardowych, a następnie problemów prawnych na tle takich zatrzymań, z czym strony umowy się liczyły. A te okoliczności w powiązaniu z tym, że w doktrynie i orzeczeniach nie panowała pewność co do niemożności skazywania zart. 107§1kks, tylko rozbieżność orzeczniczą co do oceny możliwości stosowania technicznego przepisuart. 14 ust. 1ugh przed nowelizacja z 03.09.2015r. jako wypełniającego blankietowyart. 107§1kks, a także stosowaniaart. 6 ust. 1ugh, ale bez jednoznacznego w nich przyjęcia, że przepisyustawy o grach hazardowychnie mogą być stosowane, to dodatkowo nie pozwalały na uniewinnienie oskarżonych. Tym bardziej, że wątpliwości były zgłaszane głównie wobecart. 14 ust. 1ugh, sąd I instancji oparł uniewinnienie oskarżonych na „wyłączeniu możliwości zastosowania w sprawie o przestępstwo zart. 107§1kksprzepisuart. 14 ust.1ugh”, gdy tymczasem oskarżonym zarzucono naruszenia i innych przepisów ugh, zaś oskarżeniS. K.czyM. W.powoływali się na obiekcje co do obowiązywania tylko części przepisów z ugh, bez wskazania na zastrzeżenia co do obowiązywania choćby art. 23 ugh czy art. 23a ust. 1 ugh.
Tymczasem z przepisówustawy o grach hazardowychwynikało iż państwo chce utrzymać pełną kontrolę nad organizacją gier hazardowych, a zart. 3ugh, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie, co wskazywała na to, że oskarżeni winni podporządkować się wszystkim wymogom wynikającym z tej ustawy. Samo więc -przyjęte przez sąd I instancji - wyłączenie konieczności podporządkowania się art. 14 ust. 1 ugh (który był przepisem technicznym i nie został prawidłowo notyfikowany) w czasie czynów w okresach od 01 grudnia 2014r. do 23 lutego 2015r., nie zwalniało oskarżonych od respektowania innych przepisów tej ustawy, w tym wskazanych w opisach zarzutów tj. art. 6 ust.1 ugh, z art.23 ugh czy zart. 23a ust. 1ugh. A skoro oskarżeni nie podporządkowali się innym przepisom zustawy o grach hazardowych, to jednak urządzali czy prowadzili gry na automatach wbrew przepisom ustawy, czym wyczerpali znamiona przestępstw zart. 107§1kks.
Dlatego zasadny okazał się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie nieprawidłowego uniewinnieniaG. W.iS. K.. Należy zgodzić się ze stanowiskiem z uzasadnienia apelacji, że skoro tylkoart. 14 ust. 1ugh miał charakter techniczny i powinien przez uchwaleniem zostać notyfikowany, a obowiązek taki nie istniał co do art. 6 ust. 1 ugh, to skutek niedopełnienia procedury notyfikacyjnej przepisu technicznegoart. 14 ust. 1ugh nie mógł odnosić się do całej ustawy i prowadzić do wniosku o braku możliwości stosowania np. art. 6 ust. 1 ugh. Tym bardziej, że stanowisko to, które podziela sąd odwoławczy, zostało wyrażone w tezie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie I KZP 17/16, iż „Kolizja prawa krajowego z prawem unijnym, w świetle zasady bezpośredniego stosowania prawa Unii Europejskiej (art. 91 ust. 3 Konstytucji), może prowadzić do zastąpienia przepisów krajowych uregulowaniami prawa unijnego albo do wyłączenia normy prawa krajowego przez bezpośrednio skuteczną normę prawa Unii Europejskiej. W konsekwencji norma niestosowania krajowego przepisu technicznego, którego projektu nie notyfikowano Komisji Europejskiej, wynikająca z dyrektywy 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., ze zm.), wyłącza możliwość zastosowania w sprawie o przestępstwo zart. 107 § 1 k.k.s.przepisuart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz.U. z 2015 r., poz. 612) w pierwotnym brzmieniu. Natomiast art. 6 ust. 1 tej ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej wart. 107 § 1 k.k.s., o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony.” (publ. OSNKW 2017/2/7, KZS 2017/2/5, LEX nr 2188435, Prok.i Pr.-wkł. 2017/3/5,(...)Biul.SN 2017/1/16-17,(...)). Skoro zaś przepisart. 6 ust. 1ugh (czyart.23ugh czyart. 23a ust.1ugh), nie został uchwalony z naruszeniem zasad prawidłowej legalizacji, to mógł wypełnić blankietowy przepisart. 107§1kks, a pominięcie tego przez sąd I instancji doprowadziło do względnej przesłanki odwoławczej, która miała wpływ na treść wyroku co do uniewinnieniaG. W.iS. K..
A z uwagi na powyższe, to zaskarżony wyrok w pkt. II okazał się być nieprawidłowy i podlegał uchyleniu.
Jak już wyżej wskazano, to sąd I instancji nie uzasadnił tego dlaczego uznał, że co do osobyM. W.to należało umorzyć postepowanie, a nie uniewinnić go na takich samych podstawach jak pozostałych oskarżonych. Natomiast odnosząc się do samego umorzenia z pkt. I wyroku, to należało się zgodzić ze skarżącym, że działanieM. W.w różnych miejscach w odniesieniu do czynu z tej sprawy i co do czynu ciągłego zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kksprzypisanego mu prawomocnym wyrokiem w innej sprawie, nie stanowiło podstawy do przyjęcia powagi rzeczy osądzonej i że i co do rozstrzygnięcia z pkt. I wyroku, to sąd orzekający dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych.
Bowiem aktualnie ze stanowiska Sądu Najwyższego z wyroku SN z dnia 19 września 2018 r. w sprawie V KK 415/18 oraz podobnego stanowiska wskazanego w postanowieniu SN z 13.11.2018r. w sprawie V KK 391/18 (opublikowanych na stronie Sądu Najwyższego) wynika, że „Skoro urządzanie gry hazardowej w postaci gry na automatach (art. 1 ust. 2w zw. zart. 2 ust. 3 i 5u.g.h.) wymaga uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1u.g.h.), a koncesja taka udzielana jest w odniesieniu do jednego kasyna, prowadzonego w ściśle określonym (geograficznie) miejscu (art. 41 ust. 1, art. 42 pkt 3 i art. 35 pkt 5u.g.h.), to zachowanie osoby, która nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna podejmuje działanie w postaci urządzania gry na automatach w różnych miejscach (miejscowościach, lokalach), stanowi każdorazowo - od strony prawnokarnej - inny czyn, podjęty z zamiarem naruszenia tych przepisów w każdym z tych miejsc. Uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo zart. 107 § 1 k.k.s., popełnione w innym miejscu, w warunkach czynu ciągłego (art. 6 § 2 k.k.s.), w którym czas jego popełnienia obejmuje czasokres popełnienia czynu zart. 107 § 1 k.k.s.co do którego toczy się jeszcze postępowanie karno-skarbowe, nie stanowi w tym późniejszym procesie przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, albowiem nie jest spełniony warunek tożsamości czynów.”
A z uwagi na argumentację wskazaną w ww orzeczeniach Sądu Najwyższego, na którą zwróciła też uwagę w piśmie załączonym do akt I Prezes SN odnosząc się do sygnalizacji co do rozbieżności w orzecznictwie dot. tej kwestii, to brak było podstaw do uwzględnienia uprzedniego prawomocnego skazaniaM. W.za czyn ciągły kwalifikowany zart. 107§1kksw zw. zart. 6 §2kkspopełniony w tożsamym okresie jak w rozpoznawanej sprawie, ale w innym miejscu, jako powodu do przyjęcia, że zaszła negatywna przesłanka procesowa zart. 17§1pkt. 7 kpkw zw. zart. 113§1kksdo umorzenia postępowania.
A w świetle powyższego, to należało stwierdzić, że i zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i argumenty z apelacji oskarżyciela, w których wskazywano na inne miejsca działaniaM. W.(w tej sprawie i wskazanego w prawomocnym wyroku zawierającym przypisanie temu oskarżonemu czynu ciągłego zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kks), w powiązaniu z przytoczonymi orzeczeniami SN, to musiały doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku i w pkt. I w zakresie dot.M. W. (1).
Dlatego też sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę wszystkich oskarżonych Sądowi Rejonowemu wI.do ponownego rozpoznania (art. 437 kpkw zw. zart. 113§1kks). Mimo bowiem tego, że sąd I instancji musiał przyjąć, że oskarżonyM. W.dopuścił się zarzucanego mu czynu, skoro nie uniewinnił go, tylko umorzył postępowanie na podstawieart. 17§1 pkt. 7 kpkw zw. zart. 113§1kks- czego nikt nie kwestionował-, to z uwagi na treśćart. 454§1kpkw zw. zart. 113§1kks, który nie pozwala sądowi odwoławczemu na skazanie oskarżonego co do którego w pierwszej instancji postępowanie umorzono, to sąd II instancji nie mógł zmienić zaskarżonego orzeczenia sądu I instancji w pkt. I. Również z uwagi na treśćart. 454§1kpkw zw. zart. 113§1kks, to sąd odwoławczy nie mógł skazać pozostałych oskarżonych, których w pierwszej instancji w pkt. II wyroku uniewinniono, pomimo, że materiał dowodowy, a w szczególności podpisane przez nich umowy, to dawały podstawę do ich skazania za zarzucane im czyny zart. 107§1kks.
Natomiast przy kolejnym rozpoznaniu sprawy, które będzie polegało na ponownym przeprowadzeniu dowodów dot. zarzutów stawianych oskarżonym, to sąd I instancji powinien uwzględnić powyższe rozważania.