Sąd Rejonowy w Rybniku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1300/19
Data wyroku: 2020-02-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Ewa Buczek-Fidyka
Teza: 1.	zasądza od pozwanego na rzecz powoda 15.772,19  zł  (piętnaście  tysięcy siedemset siedemdziesiąt dwa złote dziewiętnaście groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 lipca 2019 roku; 

2.	zasądza od pozwanego na rzecz powoda 3.917 zł (trzy tysiące dziewięćset  siedemnaście  złotych) tytułem zwrotu kosztów  procesu.

Sygn. akt I C 1300/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 lutego 2020 r.
Sąd Rejonowy w Rybniku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Ewa Buczek - Fidyka

Protokolant:

sekretarz sądowy Lucyna Kłapczyk - Brych

po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2020 r. w Rybniku
sprawy z powództwa(...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą wW.
przeciwkoH. S.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanego na rzecz powoda 15.772,19 zł (piętnaście tysięcy siedemset siedemdziesiąt dwa złote dziewiętnaście groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 lipca 2019 roku;

2
zasądza od pozwanego na rzecz powoda 3.917 zł (trzy tysiące dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

sędzia Ewa Buczek – Fidyka
Sygn. akt. I C 1300/19

UZASADNIENIE
Powód(...)Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą wW.pozwem wniesionym 30 lipca 2019 roku wniósł o zasądzenie od pozwanegoH. S.15.772,19 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej z(...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.nabył w stosunku do pozwanego wierzytelność z tytułu umowy pożyczki z dnia 21 listopada 2018 roku, z której pozwany się nie wywiązywał. Umowa została zatem wypowiedziana, a cała należność postawiona w stan wymagalności. Wezwanie do zapłaty pozostało bezskuteczne.
Nakazem zapłaty z 25 października 2019 roku wydanym w postępowaniu upominawczym przez Referendarza sądowego przy Sądzie Rejonowym w Rybniku powództwo zostało uwzględnione w całości.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwai zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Zakwestionował roszczenie powódki co do zasady jak i co do wysokości. Podkreślił, że przedłożony przez powódkę materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia istnienia i wysokości wierzytelności, a zatem roszczenie powinno podlegać oddaleniu. Wskazał na niemożliwość weryfikacji kwoty dochodzonej pozwem z uwagi na nieprzedłożenie przez powódkę szczegółowego rozliczenia w tym zakresie.
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 21 listopada 2018 roku(...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.zawarła z pozwanym umowę pożyczki. Kwota pożyczki wynosiła 16.000 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 18.150,83 zł. Pożyczka miała być spłacana w 30 ratach po 605,03 zł płatnych w terminie do 28 każdego miesiąca począwszy od dnia 28 grudnia 2018 roku
(umowa pożyczki k. 5-6, informacja k. 7, formularz informacyjny k. 8-9, tabela opłat k. 10)
Umową przelewu wierzytelności z dnia 11 września 2015 roku(...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.cedowała wierzytelność w dniu 23 listopada 2018 roku na rzecz(...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą wW..
(umowa przelewu wierzytelności k. 14-16, zestawienie przelanych wierzytelności k. 21, oświadczenie o dokonaniu cesji k. 22
Pozwany zaprzestał terminowego spłacania rat pożyczki wobec czego powód pismem z 8 marca 2019 r. wezwał go do zapłaty zaległych należności do dnia 18 marca 2019 roku pod rygorem wypowiedzenia umowy kredytu.
(pismo k. 26)
Z uwagi na bezskuteczny upływ terminu, powód pismem z dnia 8 maja 2019 roku, odebranym przez pożyczkobiorcę 14 maja 2019 roku, wypowiedziałumowę pożyczki nr (...)z zachowaniem okresu wypowiedzenia i wezwał go do zapłaty całej należności.
(zawiadomienie k. 11, potwierdzenie odbioru k. 12)
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na dowodach powołanych powyżej uznając je za wiarygodne w całości. Miały one status dokumentów prywatnych, jednak brak było dowodów przeciwnych, które poddawałyby w wątpliwość okoliczności z nich wynikające. Pozwany jedynie w sprzeciwie od nakazu zapłaty zaprzeczał faktom przedstawionym przez powódkę, nie podając jednak żadnych konkretnych argumentów bądź zarzutów procesowych, tym samym Sąd nie miał możliwości odnieść się do ogólnej argumentacji pozwanego. Wskazać również należy, że pozwany zaprzeczył istnieniu stosunku prawnego i wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron na tę okoliczność, po czym nie stawił się na rozprawie bez usprawiedliwienia swojej nieobecności. Sąd uznał jednocześnie przeprowadzenie tego dowodu za zbędne uznając, że dowód ten ma charakter jedynie subsydiarny i służy wyjaśnieniu wątpliwości, które nasuwają się w związku z innymi dowodami przedstawionymi w sprawie. Tymczasem pozwany nie przedstawił żadnych dowodów wpłat poddających w wątpliwość wysokość należności dochodzonej pozwem nie przedstawił również żadnych argumentów na okoliczność, iż zobowiązanie nie istnieje lub nie może być dochodzone przez powoda ograniczając się jedynie do gołosłownego i lakonicznego kwestionowania żądania pozwu co do zasady i co do wysokości. Sąd zatem uznał za udowodnione fakty wskazywane przez powoda albowiem korelowały z całym przedłożonym przez niego materiałem dowodowym.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treściąart. 6 k.c.powód zobowiązany był do przedstawienia dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Powołany przepis nakłada na stronę powodową, jako wywodzącą ze swych twierdzeń skutki prawne obowiązek wykazania swoich racji. Przepisart. 232 k.p.c.normuje natomiast jedną z podstawowych zasad procesu cywilnego, jaką jest zasada kontradyktoryjności. W myśl tej zasady przygotowanie, gromadzenie i dostarczanie materiału dowodowego należy do stron, do sądu należy zaś jedynie ocena tego materiału i wydanie na jej podstawie rozstrzygnięcia. Zasada ta oznacza odstąpienie od odpowiedzialności sądu orzekającego za rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są strony.
Podstawę faktyczną pozwu w sprawie niniejszej stanowiła umowa pożyczki zawarta przez cedenta i pozwanym. Wbrew twierdzeniom pozwanego istnienie zobowiązania zostało wykazane przez przedłożenie umowy pożyczki z dnia 21 listopada 2018 roku podpisanej przez pozwanego.
Stosownie doart. 720 k.c.przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Zgodnie zart. 509 § 1 k.c.wierzyciel (cedent) może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (cesjonariusza), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast zgodnie z 509§ 2 k.c.wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
Z kolei w myślart. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckimprzez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki.
Przy umowie pożyczki, głównymi świadczeniami stron są: po stronie pożyczkodawcy udostępnienie określonych środków finansowych do korzystania na określony okres czasu, a ze strony pożyczkobiorcy, zwrot tych środków. Umowa pożyczki została przy tym ukształtowania wkodeksie cywilnymw taki sposób, że co do zasady może być zarówno umową odpłatną, jak i nieodpłatną. W przypadku zawarcia przez strony odpłatnej umowy pożyczki, wynagrodzenie pożyczkodawcy winno być wyraźnie określone w umowie. Zwyczajowo formę wynagrodzenia za korzystanie z cudzego kapitału stanowią odsetki, ewentualnie zapłata prowizji. Ustawodawca, aby przeciwdziałać ocenianemu negatywnie w świetle zasad współżycia społecznego zjawisku lichwy oraz aby chronić interesy słabszych uczestników obrotu gospodarczego, jakimi zazwyczaj są konsumenci, wprowadził przy tym dokodeksu cywilnegoinstytucję odsetek maksymalnych (art. 359 § 2 1 k.c.). Odsetki, obok prowizji za udzielenie pożyczki, stanowią wynagrodzenie pożyczkodawcy za korzystanie przez kredytobiorcę z jego środków finansowych. Trzeba też podkreślić, że umowa pożyczki, sformułowana zgodnie z zasadami uczciwego i rzetelnego obrotu na rynku kapitałowym, powinna jasno określać, które opłaty i prowizje stanowią zysk pożyczkodawcy.
Z przedłożonych w sprawie dokumentów wynikało, że 21 listopada 2018 roku pozwany i poprzednik prawny powoda zawarli umowę pożyczki na kwotę 16.000 zł. Z uwagi jednak na wystąpienie zaległości w spłacie zobowiązania umowa została wypowiedziana w piśmie z 8 maja 2019 roku, co spowodowało postawienie należności w stan natychmiastowej wymagalności.
Odnosząc się do zarzutów pozwanego dotyczących wysokości należności dochodzonej pozwem, podkreślenia wymaga fakt, iż pozwany nie przedłożył żadnych dowodów, z których wynikałoby, iż należność dochodzona pozwem została spłacona w całości lub w części, w konsekwencji twierdzenia pozwanego w tym zakresie należało uznać za gołosłowne. Poprzednik prawny powoda udzielił pozwanemu pożyczki, której pozwany nie spłacił w całości, a w związku z powstaniem zaległości w regulowaniu rat pożyczki wypowiedzenie umowy pożyczki było skuteczne. Zatem Sąd na podstawie powołanych przepisów uwzględnił całe roszczenie objęte pozwem. Strona powodowa skutecznie wypowiedziała umowę, przedstawiła na tę okoliczność wypowiedzenie oraz zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane własnoręcznie przez pozwanego. Powódka dopełniła obowiązku wykazania istnienia zobowiązania i jego wysokości. Tymczasem pozwany nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby na okoliczność, iż zobowiązanie wobec powódki nie istnieje, albo, że istnieje w mniejszym rozmiarze niż wskazany. Podkreślenia wymaga fakt, iż ten kto odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje (wyr. SN z 20 grudnia 2006 roku, sygn. akt: IV CKS 299/06). Wskazać przy tym należy, że strona nie może poprzestać na gołosłownym kwestionowaniu roszczenia co do zasady, jak i wysokości. Skoro zatem pozwany nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych wykazujących spełnienie roszczenia czy też niezasadność wypowiedzenia umowy kredytu, to przy przedstawieniu wszelkiej dokumentacji przez stronę przeciwną, brak było podstaw dla uznania że roszczenie nie zostało wykazane i to zarówno co do zasady, jak i co do wysokości.
O odsetkach Sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 i 2 zd. 1 k.c.Zgodnie zart. 481 k.c.jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W konsekwencji zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu należało uznać za uzasadnione.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy. Na koszty powódki złożyły się: opłata od pozwu 300 zł, 17 zł opłaty od pełnomocnictwa, wynagrodzenie pełnomocnika powódki w kwocie 3.600 zł ustalone w oparciu o § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015r., w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia pozwu. Sąd zatem w pkt 2 wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powódki 3.917 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Sędzia

ZARZĄDZENIE

1
odnotować;

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć:

- pozwanemu z pouczeniem o apelacji,

3
kal. 21 dni lub z wpływem

R., dnia 5 marca 2020 roku
Sędzia Ewa Buczek-Fidyka