Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1037/19
Data wyroku: 2020-01-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: sędzia Marcin Schoenborn
Słowa kluczowe: Zaostrzenie kary
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 440 kpk, art. 624 kpk

Sygnatura akt VI Ka 1037/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia7 stycznia 2020r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący sędzia Marcin Schoenborn
Protokolant Aleksandra Pawłowska
przy udziale Marka Kasieczki Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.

po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2020 r.
sprawyC. P.ur. (...)wZ.
synaJ.iJ.
oskarżonego zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 23 września 2019 r. sygnatura akt III K 1303/18
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 440 kpk,art. 624 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

-

w punkcie 1 przyjmuje, iż przypisanego czynu oskarżony dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt VII K 1183/08 za przestępstwo zart. 158 § 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 13 listopada 2015 r. do 1 listopada 2017 r.,

wpunkcie 1, w miejsce kary grzywny, na mocyart. 157 § 1 kkwymierza oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

na mocyart. 41a § 1 i 4 kkorzeka wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonymŁ. F.oraz zakaz zbliżania się do niego na odległość nie mniejszą niż 2 (dwa) metry, każdy na okres 3 (trzech) lat;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zwalnia oskarżonego od zapłaty wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa oraz wymierza oskarżonemu jedną opłatę za obie instancje w kwocie 180 (sto osiemdziesiąt) złotych.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1037/19

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 23 września 2019 r. sygn. akt III K 1303/18

0.1.Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.1.Granice zaskarżenia

0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

☐  na korzyść
☒  na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.0.1.Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.Ustalenie faktów w związku z dowodamiprzeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.1.Ustalenie faktów

0.0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

0.0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

0.1.Ocena dowodów

0.0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego za czyn zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkkary grzywny w ilości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych oraz niezastosowanie środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym i zbliżania się do niego, kiedy orzeczona kara jawi się jako niewspółmierna do popełnionego czynu, jest rażąco niska, nie uwzględnia wystarczająco celów kary w zakresie prewencji indywidualnej oraz potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, nie czyniąc przy tym zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, w szczególności biorąc pod uwagę:

-

brak okoliczności limitujących winę oskarżonego,

okoliczności przedmiotowe przestępstwa, w tym sposób działania sprawcy, intensywność podjętego przez niego zachowania,

rodzaj i charakter naruszonych dóbr chronionych prawem,

popełnienie przez sprawcę przestępstwa w warunkach powrotu do przestępstwa, uwzględniając przy tym sposób jego życia przed popełnieniem przestępstwa, stopień demoralizacji, jego przeszłość kryminalną, nieskuteczność wcześniejszych oddziaływań resocjalizacyjnych oraz okazywanie przez oskarżonego rażącego lekceważenia dla porządku prawnego i dla dobra prawnego, jakim jest życie i zdrowie człowieka

☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wymierzona oskarżonemu najłagodniejsza rodzajowo kara grzywny przy zastosowaniuart. 37a kki to w istocie w niewygórowanej wysokości, po przeliczeniu stawek dziennych oscylująca na poziomie niespełna półtorakrotności najniższego miesięcznego wynagrodzenia obowiązującego w roku 2019, raziła łagodnością, podobnie rezygnacja z fakultatywnego orzeczenia wobec oskarżonego zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym oraz zakazu zbliżania się do niego.
Ma rację skarżący gdy twierdzi, iż Sąd Rejonowy nie uwzględnił bądź nie docenił szeregu obciążających oskarżonego okoliczności, jak też zastosował reakcję karno-prawną na popełnione przez oskarżonego przestępstwo nieadekwatną do jego wagi, a także dalece niewystarczającą dla zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania względem sprawcy, w końcu lekceważącą potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Nie można się zgodzić, iż oskarżony choćby do pewnego stopnia został sprowokowany do pobicia pokrzywdzonego przez uprzednie naganne zachowanie samej ofiary. Nie może przecież tłumaczyć, a tym bardziej usprawiedliwiać zadawania uderzeń drugiemu człowiekowi, żywiona względem niego złość. W przypadkuC. P.miała ona mieć za źródło postrzegane za naganne zachowanie pokrzywdzonego, które dotknęło partnerki życiowej oskarżonego i związane było z szeroko pojętą sferą życia uczuciowego. Fakt, że kobieta ta miała nie odwzajemniać uczucia, którym darzył ją pokrzywdzony, a z jego strony nawet miałby pójść sygnał, że jest mocno zdeterminowany, aby zyskać przychylność i akceptację dla swego emocjonalnego zaangażowania, w żadnym razie nie mógł dawać oskarżonemu prawa do tego, by wynikającą z powyższego sytuację rozwiązywać z użyciem przemocy wobec osoby. Oskarżony musiał też o tym bardzo dobrze wiedzieć pomny uprzedniej karalności, w szczególności za przestępstwa zart. 158 § 1 kk. Zresztą bezpośrednim przyczynkiem do zadania ciosu miało być tak naprawdę zlekceważenie oskarżonego przez pokrzywdzonego, który nie chciał się wdawać z nim w dyskusję. Zamierzał wręcz oddalić się z miejsca, w które uprzednio został podstępem sprowadzony (pod pozorem spotkania z partnerką oskarżonego). Nie mógł być to zaś powód do takiego rozemocjonowania oskarżonego, które miałoby go doprowadzić do pobicia pokrzywdzonego. Takim impulsem nie mogło być też samo zdjęcie męskiego przyrodzenia, które miała otrzymać partnerka oskarżonego poprzez medium społecznościowe z telefonu pokrzywdzonego. Przecież oskarżony zamierzał z pokrzywdzonym sprawę wyjaśnić w rozmowie. Poza tym zauważenia wymaga, iż oskarżony nie poprzestał na jednym ciosie, ale powalonego już pokrzywdzonego jeszcze kopał, skutkiem czego spowodował u niego poważne urazy. Wykazał się zatem brutalnością, która w podanych okolicznościach wykluczała możliwość przyjęcia, że ograniczyłby się do zastosowania reprymendy w stosunku do pokrzywdzonego wykraczającego jedynie poza granice dozwolone prawem. Ze strony oskarżony był to w istocie samosąd i odwet, a zatem czyn chuligański w potocznym tego słowa znaczeniu, stanowiący przy tym przejaw rażącego lekceważenia porządku prawnego. Nie uwzględnił zatem Sąd Rejonowy należycie mocno obciążających oskarżonego sposobu i okoliczności popełnienia przestępstwa, a w konsekwencji i jego następstw, a siłą rzeczy także wagi tego czynu, która była znaczną. Przecież w pełni świadomie i to poważnie godził w jedno z najważniejszych dóbr chronionych normami prawa karnego, jakim jest zdrowie człowieka. Nic natomiast nie stało na przeszkodzie, aby zapanował nad emocjami i powstrzymał się przed użyciem przemocy. Jest to przecież czymś naturalnym i powszednim dla każdego człowieka, żyjącego w zgodzie z normami moralnymi obowiązującymi w każdym cywilizowanym społeczeństwie.
Ewidentnie nie docenił też Sąd Rejonowy, że oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany za przestępstwa umyślne, w tym z użyciem przemocy, również godzące w zdrowie człowieka. Nadto jest doświadczony pobytami w warunkach izolacji penitencjarnej. Przypisanego przestępstwa dopuścił się sporo przed upływem roku po opuszczeniu zakładu karnego, w którym odbywał wcześniej karę 2 lat pozbawienia wolności za czyn rodzajowo tożsamy. Nieprzerwanie wolności pozbawiony był natomiast nawet dłużej, bowiem od 22 stycznia 2011 r.. Niemal sześcioletni okres izolacji nie okazał się więc wystarczającym, by po odzyskaniu wolności przestrzegał porządku prawnego i nie pokusił się ponownie o stosowanie przemocy wobec osoby jako sposobu na rozwiązywanie sytuacji konfliktowych, wiedząc przy tym, że już uprzednio karalność za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu zaprowadziła go w ostatecznym rozrachunku za mury zakładu karnego. Zdziwienie musiało więc budzić przekonanie Sądu Rejonowego, iż obecnie dla osiągnięcia celów kary wobec oskarżonego wystarczy kara wolnościowa i to o charakterze finansowym, kiedy wcześniej wieloletnia izolacja nie powstrzymała go przed kolejnym poważnym konfliktem z prawem karnym, a swym czynem dał wyraz temu, że nie wyciągnął oczekiwanych pozytywnych wniosków z prowadzonych wobec niego oddziaływań resocjalizacyjnych i winien być uważany za osobę zdemoralizowaną. Nie ma zatem żadnej możliwości, żeby mieć przekonanie, iż poprzez karę wolnościową oskarżony zrozumie naganność swego zachowania, a w przyszłości do niego nie będzie powracał.
Niepojętym jest również stanowisko Sądu Rejonowego, iż wielokrotnego przestępcę, z długoletnim doświadczeniem związanym z pobytem w zakładzie karnym, powracającego na drogę przestępstwa, którego na domiar dopuszcza się w warunkachart. 64 § 1 kk, można premiować karą wolnościową i to najłagodniejszego rodzaju, zresztą w przeszłości nigdy samoistnie nie stosowaną. Popełnił przestępstwo, które bez zastosowania rozwiązania przewidzianego wart. 37a kk, uzależnionego od tego, czy cele kary za tym przemawiają (art. 58 § 1 kk), zagrożone jest przecież wyłącznie karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Akceptacja zaskarżonego rozstrzygnięcia o karze oznaczałaby natomiast wyraźny sygnał dla społeczeństwa, że wielokrotni przestępcy są traktowani pobłażliwe i w istocie niczym poważnym oraz dolegliwym nie ryzykują powracając na drogę przestępstwa.
W żadnym razie tak łagodnego potraktowania oskarżonego, jakie wynikało z zaskarżonego rozstrzygnięcia o karze, nie mogło uzasadniać pojednanie się oskarżonego z pokrzywdzonym i zadośćuczynienie jego krzywdzie kwotą 3000 złotych, kiedy jednocześnie w toku procesu nie wykazywał krytycyzmu dla swego nagannego zachowania, o czym musiały przekonywać jego wyjaśnienia składane w toku postępowania sądowego, ocenione jako nieprawdziwe w zakresie opisu przebiegu przedmiotowego zdarzenia.

Wniosek

zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym oraz zbliżania się do niego na odległość nie mniejszą niż 2 metry na okres 3 lat

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Postulowana kara pozbawienia wolności, choć w nieco niższym, niż oczekiwany przez skarżącego rozmiarze, będzie karą sprawiedliwą, nieprzekraczającą stopnia winy oskarżonego, uwzględniającą przy tym należycie znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa, a także właściwą dla osiągnięcia celów zapobiegawczych i wychowawczych w stosunku do oskarżonego oraz kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Pojednanie oskarżonego z pokrzywdzonym i zadośćuczynienie krzywdzie skłaniały do wniosku, iż wnioskowana kara 1 roku pozbawienia wolności byłaby przesadnie surową.
Celowym było również orzeczenie wobec oskarżonego jako odrębnych środków karnych, zakazu kontaktowania się oskarżonego zŁ. F.i zakazu zbliżania się do tego pokrzywdzonego na odległość nie mniejszą niż 2 metry, każdego na oczekiwany przez skarżącego okres 3 lat. Wymagał tego z jednej strony interes pokrzywdzonego i baczenie na jego bezpieczeństwo, z drugiej zaś potrzeba stworzenia prawnej bariery dla oskarżonego przed ewentualnym ponowieniem inkryminowanego zachowania. Dotychczasowym postępowaniem udowodnił, z jaką łatwością może mu to przyjść. Odpowiedni długi czas owych zakazów jest zaś potrzebny, aby oczekiwana refleksja oskarżonego nad dotychczasowym postępowaniem rzeczywiście utrwaliła w nim pożądane społecznie postawy. Nie wystarczało zatem tożsame zakazom zobowiązanie się oskarżonego w ugodzie zawartej z pokrzywdzonym przed mediatorem.

1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów dostrzeżono mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a konkretnie opis recydywy w ramach przypisanego oskarżonemu czynu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że:

-

w związku ze skazaniem oskarżonego za przestępstwo zart. 158 § 1 kkwyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt VII K 189/11 wymierzoną karę pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym 6 miesięcy oskarżony zakończył odbywać w okresie 5 lat poprzedzających popełnienie przestępstwa przypisanego w niniejszym postępowaniu,

uprzednio oskarżony został skazany wyrokiem w sprawie VII K 183/08.

Ponadto poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów dostrzeżono obrazęart. 64 § 1 kkskutkującą tym, że zaskarżony wyrok w zakresie opisu recydywy nie odpowiada prawu, a polegającą na zastosowaniu tego przepisu w związku z uprzednim skazaniem oskarżonego za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu, które nie zostało popełnione z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Zgodnie zart. 64 § 1 kkprzesłanki recydyw specjalnej zwykłej (podstawowej) są następujące:

1
sprawa popełnił przestępstwo umyślne,

2
został za nie skazany na karę pozbawienia wolności,

3
odbył co najmniej 6 miesięcy orzeczonej kary,

4
popełnia przestępstwo umyślne podobne do tego, za które został skazany,

5
popełnia je w ciągu 5 lat od odbycia kary z pkt 3.

Tymczasem w okresie 5 lat poprzedzających popełnienie w dniu 7 sierpnia 2018 r. umyślnego przestępstwa przypisanego w niniejszym postępowaniu oskarżony odbył kary pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym 6 miesięcy za umyślne przestępstwa do niego podobne w rozumieniuart. 115 § 3 kkjedynie z wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt VII K 1183/08 oraz wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 5 października 2011 r. sygn. akt VII K 153/11. W pierwszym przypadku chodzi o tożsamy rodzajowo czyn zart. 158 § 1 kki karę 2 lat pozbawienia wolności odbytą przez oskarżonego w okresie od 13 listopada 2015 r. do 1 listopada 2017 r., w drugim zaś o skazanie na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał od 13 listopada 2014 r. do 13 listopada 2015 r., za przestępstwo zart. 289 § 1 i 3 kkpopełnione z użyciem groźby zastosowania przemocy. Wynika to ewidentnie z danych o karalności oraz dołączonych do akt odpisów orzeczeń z danymi o odbyciu kar (k. 49-54, 59-60, 74-75). Karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo zart. 158 § 1 kkz wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 4 października 2007 r. sygn. akt II 889/07 odbywał natomiast od dnia 22 stycznia 20111 r. do 15 sierpnia 2011 r. oraz od 25 sierpnia 2011 r. do 3 grudnia 2011 r.. Oskarżony nigdy też nie został skazany za popełnienie przestępstwa zart. 288 § 1 kk, o czym zaświadczały już dane o karalności pozostające w dyspozycji Sądu Rejonowego i przez ten sąd ujawnione w toku rozprawy (k. 103-105). Z kolei wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt VII K 189/11 objęte zostały skazania oskarżonego za przestępstwa kradzieży, kradzieży z włamaniem oraz podżeganie do złożenia fałszywych zeznań i fałszywego oskarżenia, niewątpliwie nie będące podobnymi w rozumieniuart. 115 § 3 kkdo przestępstwa godzącego w zdrowie człowieka (różnorodność rodzajowa, przestępstwa przeciwko mieniu oraz wymiarowi sprawiedliwości nie zostały popełnione z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia).
Przypisanie oskarżonemu działania w warunkach recydywy specjalnej zwykłej również z odwołaniem się do okoliczności, które nie wskazywały na spełnienie przesłanek zart. 64 § 1 kk, nie pozwalało utrzymać w mocy zaskarżonego wyroku w mocy w tym zakresie z powodu jego rażącej niesprawiedliwości i wymagało zmiany tego orzeczenia na korzyść oskarżonego w trybieart. 440 kpkpolegającej na redukcji skazań przyjętych za podstawę owej recydywy, a przy okazji doprecyzowaniu i poprawieniu okoliczności świadczących o działaniu oskarżonego w warunkachart. 64 § 1 kk.
Wbrew sygnalizacji oskarżyciela publicznego zawartej w końcowych fragmentach uzasadnienia wywiedzionej apelacji, dostrzeżone z urzędu poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów mankamenty opisu recydywy w żadnym razie w jakimkolwiek zakresie nie stanowiły jedynie oczywistych omyłek pisarskich. Dotykały bowiem meritum rozstrzygnięcia i stanowiły w istocie powielenie przez Sąd Rejonowy błędów oskarżyciela publicznego, których wyrazem był opis recydywy w ramach opisu czynu zarzuconego oskarżonemu w akcie oskarżenia. Nie mogły więc mieć u źródła przyczyn technicznych związanych ze sposobem zredagowania orzeczenia.

1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

zpunktu 1- przypisanie oskarżonemu przestępstwa zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk(opis czynu z pominięciem opisu recydywy, kwalifikacja prawna czynu)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwo w warunkach recydywy specjalnej, kwalifikacja prawna czynu jest prawidłowa. Nie stwierdzono natomiast innych uchybień, niż to, które spowodowało korektę zaskarżonego wyroku na korzyść w zakresie opisu recydywy, a które Sąd odwoławczy zobligowany byłby uwzględnić z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 439 § 1 kpk,art. 440 kpk,art. 455 kpk).

5.1.2.

Przedmiot utrzymania w mocy

z punktu 2 - rozstrzygnięcie o kosztach sądowych obciążające oskarżonego wydatkami Skarbu Państwa w kwocie 144,36 złotych

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Zasadą jest, iż w sprawach z oskarżenia publicznego od skazanego zasądza się na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące zgodnie zart. 616 § 2 pkt 2 kpkwydatki poniesione przez Skarb Państwa w toku postępowania (art. 627 kpk). Nie było podstaw do zwolnienia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w oparciuart. 624 § 1 kpk. Zresztą nie było to podnoszonym w apelacji, jak też wysokość wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w toku postępowania nie była kwestionowana.

0.1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

z punktu 1 - opis czynu przypisanego oskarżonemu w zakresie opisu recydywy, w warunkach której oskarżony działał poprzez wskazanie, że przypisanego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 28 listopada 2008 r. sygn. akt VII K 1183/08 za przestępstwo zart. 158 § 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 13 listopada 2015 r. do 1 listopada 2017 r..

Zwięźle o powodach zmiany

Opis recydywy specjalnej zwykłej należało dostosować do przesłanek określonych wart. 64 § 1 kk, przy czym wystarczało przywołanie tylko jednego uprzedniego skazania, które wskazywało na działanie oskarżonego w jej warunkach, konkretnie tego, które najpełniej oddawało wiążącą się z tym skazaniem wagę bezprawia czynu przypisanego oskarżonemu w niniejszym postępowania. W tym aspekcie kluczowe znaczenie miały:

-

tożsamość rodzajowa poprzednio popełnionego przez oskarżonego przestępstwa z przestępstwem przypisanym w niniejszym postępowaniu,

upływ czasu dzielący zakończenie wykonywania kary pozbawienia wolności za to rodzajowo tożsame poprzednie przestępstwo od popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu w niniejszym postępowania.

5.2.2.

Przedmiot i zakres zmiany

zpunktu 1- rozstrzygnięcie o karze, tak w zakresie podstawy prawnej jej wymiaru, jak też rodzaju kary oraz jej wysokości poprzez wymierzenie, w miejsce kary grzywny, na podstawieart. 157 § 1 kkkary 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach zmiany

Zaostrzenie kary było następstwem uwzględnienia zarzutu apelacji oskarżyciela publicznego. Ponadto jak w sekcji 3.1 w odniesieniu do wniosku apelacji.

5.2.3.

Przedmiot i zakres zmiany

dodanie rozstrzygnięcia o środkach karnych i orzeczenie wobec oskarżonego na podstawieart. 41a § 1 i 4 kkzakazu kontaktowania się zŁ. F.oraz zakazu zbliżania się do tego pokrzywdzonego na odległość nie mniejszą niż 2 metry, każdy na okres 3 lat.

Zwięźle o powodach zmiany

Orzeczenie zakazów kontaktowania się z pokrzywdzonym oraz zbliżania się do niego było następstwem uwzględnienia zarzutu apelacji oskarżyciela publicznego. Ponadto jak w sekcji 3.1 w odniesieniu do wniosku apelacji.

0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

1.Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3

Za zwolnieniem oskarżonego od zapłaty wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym na zasadzie odstępstwa od zasady wyrażonej wart. 627 kpk, a mającej odpowiednie zastosowanie w przypadku zmiany zaskarżonego wyroku na niekorzyść oskarżonego z mocyart. 635 kpk, przemawiały zasady słuszności. Przyczyną ingerencji w wyrok Sądu Rejonowego były uchybienia, za które oskarżony nie ponosi w najmniejszym stopniu odpowiedzialności, nawet jeśli jego oczekiwaniem mogło być przynajmniej wymierzenie mu kary wolnościowej. Nie powinien zatem z tego powodu ponosić negatywnych konsekwencji finansowych.
Co do opłaty, w związku z zaostrzeniem kary przez Sąd odwoławczy, należało zgodnie zart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierzyć oskarżonemu jedną opłatę za obie instancje należną od kary 8 miesięcy pozbawienia wolności. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy chodzi o kwotę 180 złotych.

1.PODPIS

0.1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

prokurator Prokuratury RejonowejG.wG.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wymierzenie oskarżonemu za przypisane przestępstwo zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkkary samoistnej grzywny w ilości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych
nie orzeczenie wobec oskarżonego w związku ze skazaniem za przestępstwo zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkzakazu kontaktowania się oskarżonego z pokrzywdzonym oraz zakazu zbliżania się do niego

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana