Sąd Okręgowy w Łomży
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 303/18
Data wyroku: 2019-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

sygn. akt II Ka 303/18

UZASADNIENIE
J. G. (1)został oskarżony prywatnym aktem oskarżeniaS. L.o to, że: „w dniu 4 września 2017r. dopuścił się zniesławienia mojej osoby w ten sposób, że w obecności sąsiadów (ojca oraz matki) pomówił mnie o to, że jestem z(...), używając sformułowania(...)oraz wykrzykiwał obraźliwe słowa w kierunku mojej osoby :(...), w ten sposób, że słowa te mogły dotrzeć do szerszej publiczności (innych sąsiadów ), które to słowa poniżyły mnie w opinii publicznej”  tj. o czyn zart. 212 § 1 kkoraz o to, że: „w dniu 04.09.2017 r. o godz. 11.00 w miejscowościĆ.(...)naruszył nietykalność cielesną mojej osoby po nieuprawnionym wtargnięciu na moją posesję poprzez popychanie, uderzanie kijem po plecach z lewej strony, następnie po przejściu na swoją posesję rzucał kamieniami w moją stronę uderzając w moje nogi” tj. o czyn zart. 217 § 1 kk.
NatomiastJ. G. (2)został oskarżony przez ww. oskarżyciela prywatnego o to, że: „w dniu 4 września 2017 roku po nieuprawnionym wtargnięciu na moją posesje naruszył nietykalność cielesną mojej osoby poprzez kopanie po nogach, następnie po przejściu na swoją posesję rzucał kamieniami w moją stronę czym naruszył integralność mojej osoby” tj. o czyn zart. 217 § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 23 października 2018 r. w sprawie II K 413/17 Sąd RejonowywZ.oskarżonegoJ. G. (1)uznał za winnego tego, że w dniu4 września 2017 roku w miejscowościĆ., gm.K.,pow.(...), woj.(...)pomówiłS. L.w obecności innych osóbo zachowanie i właściwości, które mogły poniżyć go w opinii publicznej tj. popełnienia czynu zart. 212 § 1 kki za to na mocyart. 212 § 1 kkskazał go, a na mocyart. 212 § 1 kkw zw.zart. 33 § 1 i 3 kkwymierzył mu karę grzywny w wymiarze 70 (siedemdziesiąt) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych.
OskarżonegoJ. G. (1)Sąd uznał za winnego tego, że w dniu4 września 2017 roku o godz. 11.00 w miejscowościĆ., gm.K., pow.(...), woj.(...)po nieuprawnionym wtargnięciu na posesjęS. L.naruszył jego nietykalność cielesną poprzez popychanie, uderzanie kijem po plecachz lewej strony, a następnie po przejściu na swoją posesję poprzez rzucanie kamieniami w jego stronę i uderzając w jego nogi, czym naruszył nietykalność cielesnąS. L.tj. popełnienia czynu zart. 217 § 1 kki za to na mocyart. 217 § 1 kkskazał go, a na mocyart. 217 § 1 kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 kkwymierzył mu karę grzywny w wymiarze90 (siedemdziesiąt) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwotę10 (dziesięć) złotych.
Na mocyart. 85 § 1 kkw zw. zart. 86 § 1 i § 2 kkSąd połączył orzeczone wobec oskarżonegoJ. G. (1)w punkcie I (pierwszym) i II (drugim) wyroku jednostkowe kary grzywny i wymierzył mu karę łączną grzywny w wymiarze 140 (sto czterdzieści) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych.
OskarżonegoJ. G. (2)Sąd uznał za winnego tego, że w dniu 4 września 2017 roku w miejscowościĆ., gm.K., pow.(...), woj.(...)po nieuprawnionym wtargnięciu na posesjęS. L.naruszył jego nietykalność cielesną poprzez kopanie go po nogach, następnie po przejściu na swoją posesję poprzez rzucanie kamieniami w jego stronę czym naruszył nietykalność cielesnąS. L.tj. popełnienia czynu zart. 217 § 1 kki za to na mocyart. 217 § 1 kkskazał go, a na mocyart. 217 § 1 kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 kkwymierzył mu karę grzywny w wymiarze90 (siedemdziesiąt) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwotę10 dziesięć złotych.
Sąd zasądził od oskarżonegoJ. G. (1)na rzecz oskarżyciela prywatnegoS. L.kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów procesu, oraz zasądził od oskarżonegoJ. G. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 (sto czterdzieści) złotych tytułem opłaty.
Sąd zasądził od oskarżonegoJ. G. (2)na rzecz oskarżyciela prywatnegoS. L.kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów procesu, oraz zasądził od oskarżonegoJ. G. (2)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.
Powyższy wyrok na zasadzieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżyli apelacjami obaj oskarżeni. Na podstawie natomiastart. 427 § 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 i 4 k.p.k.powyższemu wyrokowi zarzucili:
- Obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej oceny treści materiału dowodowego z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzyi doświadczenia życiowego co skutkowało przypisaniem waloru wiarygodności zeznaniom oskarżyciela prywatnegoS. L.w sytuacji gdy pozostają one sprzeczne z treścią zeznań funkcjonariuszy KPP wZ.jak i dowodami w postaci zapisu dźwięku z KPPwZ.oraz ze spójnymi , szczerymi i konsekwentnymi zeznaniamiJ.iJ. G. (2).
Obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczeniaart. 270 § 1 kkpoprzez poświadczenie nieprawdy przez Sąd w Zambrowie,
- Obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczeniaart. 235 kkpoprzez tworzenie nieprawdziwych dowodów.
Z ostrożności procesowej gdyby Sąd nie zaaprobował w/w zarzutów i uznał,że oskarżeni dopuścili się zarzucanych czynów orzeczeniu zarzucam:
- rażącą niewspółmierność kary wymierzoną oskarżonymJ.iJ. G. (2), gdyż toS. L.jest winowajcą wszystkich sporów, które trwają od kilku lat.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez odstąpienie od wymierzenia oskarżonym kar.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacje oskarżonych okazały się bezzasadne, niemniej jednak Sąd odwoławczy zobligowanych ich kierunkiem zmienił zaskarżone orzeczenie w zakresie ilości wymierzonych stawek grzywny oraz wobecJ. G. (1)co do wysokości kary łącznej grzywny.
Analiza akt sprawy wskazała na brak jakichkolwiek podstaw do uznania, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania tj.art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.
Do wywiedzenia bowiem zarzutu naruszeniaart. 7 k.p.k.niewystarczające jest to,że przyjęte przez Sąd orzekający założenia dowodowe nie odpowiadają preferencjom apelujących. W oparciu o lekturę uzasadnienia zaskarżonego wyroku, można jednoznacznie stwierdzić, że przedmiotem zainteresowania Sądu był całokształt okoliczności sprawy bez pominięcia istotnych jego części. Sąd wskazał dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych przedstawiając cały proces myślowy, jaki doprowadził go do takich wniosków. Przede wszystkim natomiast słusznie zauważył, że twierdzenia oskarżonych są sprzecznez obiektywnym dowodem tj. nagraniem, które przedstawił pokrzywdzonyS. L.. Przy czym Sąd nie miał wątpliwości, że zapisu obrazu i dźwięku dokonano w dniu 4 września 2017 r., a osoby widoczne na nagraniu toJ. G. (1)iJ. G. (2). Obaj oskarżeni potwierdzili, że uczestniczyli w takim zdarzeniu, odmiennie jedynie niż oskarżyciel prywatny podając przyczyny zajścia. OskarżonyJ. G. (1)sam wskazał „widziałem pierwszy film, jestem na tym filmie, ojciec też jest na tym filmie” (k.66), aJ. G. (2)stwierdził „widziałem ten pierwszy film. Chyba tam byłem” (k.66). Tym samym przyznając, że to ich dotyczy nagranie. Zeznania oskarżyciela prywatnego znalazły natomiast potwierdzenie zarówno w tym dowodzie, jak i zeznaniach funkcjonariuszy policji oraz w zapisie dźwięku z Komendy Powiatowej Policji wZ.. Jakkolwiek jednoznacznie zarówno z twierdzeń oskarżonych jak i pokrzywdzonego wynika, że obie strony pozostają w głębokim konflikcie, to zasadnie Sąd nie dał wiary temu, że toS. L.w dniu 4 wrześni 2017 r. pierwszy zaatakowałJ. G. (2), w ten sposób, że uderzył go w twarz kijem, wyjętym uprzednio z jego auta. Przede wszystkim bowiem fakt ten nie wynika z nagrania, na którymJ. G. (2)nie wygląda na zbolałego i nie ma jakichkolwiek śladów pobicia, nadto przybyli na miejsce zdarzenia policjanci żadnych obrażeń – w tak widocznym miejscu jak twarz – uJ. G. (2)nie stwierdzili. FunkcjonariuszM. B.podał jednoznacznie „nie widzieliśmy żadnych widocznych śladów pobicia” (k.50). Nagranie przekonuje, że oskarżeni nie odpierali jakiegokolwiek ataku, co więcej to oni zbliżali się doS. L., wykrzykiwali i rzucali w niego kamieniami.
Natomiast bez znaczenia dla oceny prawno – karnej zachowania będącego przedmiotem osądu w niniejszym postępowaniu pozostawały decyzje podejmowane przez prokuratora, czy sąd w innych sprawach toczących się między stronami. Zadaniem Sądu pierwszej instancji była bowiem ocena zajścia jakie miało w miejsce w dniu 4 września 2017 r. o godz. 11.00 w miejscowościĆ.5, a nie inne nie wyjaśnione między stronami kwestie.
Chybionym również okazał się zarzut naruszenia przepisuart. 410 k.p.k.Oskarżeni nie wskazali bowiem, które okoliczności nieujawnione na rozprawie stały się podstawą ustaleń faktycznych. Okoliczności takich nie dostrzegł również Sąd Okręgowy wobec czego szczegółowe odniesienie się do tak postawionego zarzutu okazało się niemożliwe.
Wadliwe również okazały się zarzuty obrazy przepisów postępowania poprzez uchybienia przepisomart. 270 § 1 kk, iart. 235 kk. Zauważyć należy, że są to normy prawa karnego materialnego, które nie były przedmiotem osądu.
Sąd nie podzielił również zapatrywania oskarżonych, iż orzeczona wobec nich kara jest rażąco niewspółmiernie surowa. Odnosząc się to tego zarzutu podnieść należy, iż rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary zachodzi tylko wówczas gdy zastosowana kara za przypisane przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego. Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k.zachodzić może tylko wówczas gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncieart. 438 pkt 4 k.p.k.nie chodzi bowiem o każdą ewentualna różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – równieżw potocznym znaczeniu tego słowa „rażącą” niewspółmierną tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. A zatem, zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści sięw granicach ustawowego zagrożenia nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa osobowości sprawcy jak i stopnia zawinienia – innymi słowy gdy jest w społecznym odczuciu karą niewspółmierną.
Orzekając o karze Sąd I instancji należycie uwzględnił wszystkie okoliczności wpływające na jej ostateczny kształt wskazane wart. 53 k.k.i dał temu wyraz w części merytorycznej uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Niemniej jednak jak wynika z treści zaskarżonego wyroku Sąd popełnił błąd wpisując w punktach II i IV wyroku cyfrą „90” w odniesieniu do stawek dziennych grzywny, a w nawiasie słownie „siedemdziesiąt”. Z uwagi na to, że apelacja została wniesiona jedynie na korzyść oskarżonych, a zatem zgodnie zart. 434 § 1 k.p.k.sąd odwoławczy nie mógł orzec na ich niekorzyść i dokonać odpowiedniej korekty zgodnej z faktycznymi intencjami sądu orzekającego (vide uzasadnienie wyroku i wysokość zasądzonej opłaty), a zobowiązany był do wyeliminowania powyższego uchybienia, dokonał stosownej zmiany wyroku i zmniejszenia kary grzywny do 70 stawek dziennych. Konsekwencją obniżenia jednostkowych kar grzywny było również złagodzenieJ. G. (1)wymiaru kary łącznej grzywny.
W rezultacie nie dopatrując się żadnych innych uchybień w procedowaniu Sądu I-ej instancji, ani też błędów natury logicznej, czy faktycznej w jego ustaleniach, nie było żadnych podstaw do podzielenia wniosku apelacji o uniewinnienie oskarżonych ewentualnie odstąpienie od wymierzonych kar. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § k.p.k.zaskarżony wyrok zmienił w określonej części, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy orzekłw oparciu o przepisart. 636 § 1 k.p.k., w zw. zart. 628 k.p.k.art. 3 ust. 1w zw. zart. 6 i art. 10 Ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r.(Dz. U. 1973 r. nr 27 poz. 152 ze zm.)