Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 255/19
Data wyroku: 2019-05-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabela Kościarz-Depta
Słowa kluczowe: Bezwzględny powód odwoławczy
Podstawa prawna: art. 439 § 1 kpk, art. 440 kpk

Warszawa, dnia 24 maja 2019 r.
Sygn. akt VI Ka 255/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSR del. Izabela Kościarz - Depta
protokolant: aplikant adwokacki Tomasz Zamorski
przy udziale prokuratora Anety Ostromeckiej
po rozpoznaniu dnia 24 maja 2019 r. w Warszawie
sprawyM. N., córkiW.iM.,ur. (...)wP.
oskarżonej o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 5 grudnia 2018 r.    sygn. akt V K 1114/16
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zwalnia oskarżoną od uiszczania kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wołominie na rzecz adw.C. K.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT.
Sygn. akt VI Ka 255/19

UZASADNIENIE
Apelacja obrońcy oskarżonej nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż apelujący nie kwestionuje ustaleń faktycznych Sądu I Instancji, co zwalnia Sąd Odwoławczy od szerszego zajmowania się tą kwestią i pozwala na ograniczenie się do stwierdzenia, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie sprawstwa i winy oskarżonejM. N.w zakresie przypisanego jej czynu. Zarazem w sprawie nie zachodzą przyczyny wymienione wart. 439 § 1 k.p.k.iart. 440 k.p.k.Natomiast w związku z zarzutem apelacyjnym obowiązkiem Sądu Okręgowego było rozważenie, czy karę orzeczoną wobec oskarżonej, należy uznać za rozstrzygnięcie rażąco surowe.
Należy wskazać, że rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., występuje tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo SN (
    por. III KR 254/73, OSNPG 1974, nr 3-4, poz. 51 i aprobatę tego stanowiska: M. Cieślak, Z. Doda, Przegląd orzecznictwa, Pal. 1975, nr 3, s. 64). O niewspółmiernie rażącej karze możemy mówić zatem tylko wówczas gdy mamy do czynienia z dysproporcją „rzucającą się w oczy”, „wyraźną” czy „oślepiającą” (
    por. wyrok SA w Krakowie z dnia 28.05.2010r., II AKa 82/10, KZS 6/10 poz. 45).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że - wbrew twierdzeniom apelującego – kara 1 roku pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej takich cech nie nosi, a należycie uwzględnia wszelkie dyrektywy sądowego wymiaru kary przewidziane wart. 53 § 1 k.k.Orzeczona wobec oskarżonej kara jest dostosowana do jej zawinienia, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu przez nią popełnionego oraz cele kary, tak w zakresie zapobiegania kolejnemu popełnianiu przestępstw przez oskarżoną, jak i jej wychowaniu. Ponadto Sąd uwzględnił przy wymiarze kary sposób życia oskarżonej przed popełnieniem zarzuconego jej przestępstwa, to jest jej wielokrotną karalność. W pełni uprawniony jest, zatem pogląd, że oskarżona w sposób utrwalony nie przestrzega norm funkcjonowania w społeczeństwie.
Czyn przypisany oskarżonej, wypełniający dyspozycjęart. 286 § 1 k.k.zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. Ponadto zarzucanego czynu dopuściła się w warunkach powrotu do przestępstwa (art. 64 § 1 k.k.), co umożliwia wymierzenie kary przewidzianej za przypisane przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Orzeczona wobec oskarżonejM. N.kara 1 roku pozbawienia wolności jest karą wyważoną, oscyluje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, uwzględniającą z jednej strony stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, a z drugiej strony okoliczności łagodzące. Nie nosi ona zatem cechy rażącej niewspółmierności uzasadniającej ewentualną zmianę wyroku w tym zakresie i zmniejszenie kary.
Skarżący uzasadniając rzekomą nieproporcjonalną surowość kary odwołuje się do faktu przyznania się do winy przez oskarżoną oraz wymiaru szkody. Powyższe nie może jednak skutkować postulowanym złagodzeniem kary, która i tak jest wymierzona w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, z uwagi właśnie na okoliczności łagodzące takie jak przyznanie oskarżonej, wyrażenie skruchy, jak również wysokość szkody. Należy jednak podkreślić, że oskarżona dopuściła się występku umyślnego, a więc musiała zdawać sobie sprawę z tego, że kolejne, podobne naruszenie porządku prawnego rodzić dla niego będzie określone skutki. Z istoty jakiejkolwiek kary wynika bowiem, że ma ona dla oskarżonego stanowić dolegliwość i być realnie odczuwalna, gdyż tylko w ten sposób prowadzi do realizacji jej celów – refleksji oskarżonego co do nieopłacalności popełnienia przestępstwa i w rezultacie zmiany postępowania w przyszłości. Ponadto oskarżona jest osobą wielokrotnie karaną i pomimo orzekanych wobec niej kar z warunkowym zawieszeniem wykonania wchodziła ponownie w konflikt z prawem i nie przestrzegała obowiązujących przepisów, co skutkowało zarządzeniem wykonania kary. Świadczy to o znacznej demoralizacji oskarżonej, lekceważącym stosunku do porządku prawnego i nikłych efektach procesu resocjalizacyjnego. Wskazuje to jednoznacznie, iż jedynie odbycie kary w warunkach izolacji penitencjarnej spełni cele wychowawcze i prewencyjne, a ponadto stanowić będzie karę sprawiedliwą w odczuciu społecznym.
Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, iż orzeczona w stosunku do oskarżonejM. N.kara 1 roku pozbawienia wolności jest w ocenie Sądu Okręgowego adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonej oraz należycie realizuje dyrektywy indywidualno i ogólnoprewencyjne. Wymierzona kara jest zatem sprawiedliwa i nie sposób jej uznać za karę rażąco surową.
Nie podzielając więc argumentów przedstawionych w apelacji i nie dostrzegając przesłanek zart. 439 § 1 k.p.k.lub zart. 440 k.p.k.– Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy i zwolnił oskarżoną od uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa z uwagi na jej sytuację materialną, w szczególności fakt przebywania w warunkach izolacji penitencjarnej, która umożliwia pokrycie należności sądowych.
Jednocześnie Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa wynagrodzenie na rzecz adw.C. K.za obronę oskarżonej z urzędu w instancji odwoławczej.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.