Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 794/20
Data wyroku: 2020-08-18 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, DECISION, REASON
Sędziowie: sędzia Alicja Bochenek

Sygn. akt II AKz 794/20

POSTANOWIENIE
Dnia 18 sierpnia 2020r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: sędzia SA Alicja Bochenek
Protokolant: Kamil Klupś
w sprawieA. G.(G.)
podejrzanego o popełnienie przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.
zażalenia obrońcy podejrzanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 13 lipca 2020 roku, sygn. akt XXI Kp 310/20
w przedmiocie przedłużenia czasu trwania aresztu tymczasowego
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

postanawia:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2020 roku sygn. akt XXI Kp 310/20 Sąd Okręgowy w Katowicach, na podstawieart. 263 § 2 k.p.k.,art. 249 § 1 k.p.k.iart. 258 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.k.przedłużył okres stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec podejrzanegoA. G., zastosowany na mocy postanowienia Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach z dnia 22 kwietnia 2020r., sygn. akt IV Kp 227/20, do dnia 17 października 2020r. godz. 16:40.
Od powyższego postanowienia zażalenie wywiódł obrońca podejrzanego, zarzucając orzeczeniu obrazę przepisów prawa procesowego w postaciart. 249 § 1 k.p.k.,art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.,art. 258 § 2 k.p.k.orazart. 257 § 1 k.p.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Wniesione w sprawie zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przeprowadzona kontrola odwoławcza potwierdza, że trafnie sąd I instancji wskazał na aktualność w sprawie ogólnej, wynikającej zart. 249 § 1 k.p.k.przesłanki stosowania środków zapobiegawczych, jak też przesłanek o szczególnym charakterze wymienionych wart. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.iart. 258 § 2 k.p.k., uzasadniających konieczność przedłużenia tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego.
Na wstępie należy odnieść się do kwestii występowania w niniejszej sprawie przesłanki zart. 249 § 1 k.p.k.i na tej płaszczyźnie wskazać trzeba, iż lektura akt sprawy – wbrew twierdzeniom obrony – prowadzi do wniosku, że ustalenia Sądu I instancji są trafne, bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (wskazanego w uzasadnieniu skarżonego postanowienia) wynika duże prawdopodobieństwo, iż podejrzany dopuścił się zarzuconego mu czynu. O ile sąd nie przesądza o odpowiedzialności, winie i sprawstwie podejrzanego i oczywistym pozostaje, iż kwestie te do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia (w przypadku wniesienia aktu oskarżenia) pozostają otwarte, to jednak nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, iż żaden ze zgromadzonych dotychczas w niniejszej sprawie materiałów nie uprawdopodobnia sprawstwa podejrzanego. W szczególności należy wskazać przy tym m. in. zeznania pokrzywdzonego, depozycje świadków, protokoły okazania wizerunku, czy opinię z analizy lekarskiej. Na obecnym etapie koniecznym jest zasadniczo rozważenie, czy zebrane w sprawie dowody owo duże prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa przez podejrzanego stwarzają. Analizując natomiast akta sprawy nie można przyjąć odmiennych od sądua quoustaleń oraz wniosków, co do realizacji przesłanki zart. 249 § 1 k.p.k.
Potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania łączy się także z występującą w sprawie przesłanką szczególną, o której mowa wart. 258 § 2 k.p.k., co potwierdza w szczególności fakt, iż podejrzany stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. Wziąwszy pod uwagę kwestie podmiotowo-przedmiotowe, takie jak wagę i charakter czynu, wysoki stopień społecznej szkodliwości i okoliczności jego popełnienia prognozowanie, iż grozi podejrzanemu surowa kara pozbawienia wolności nie jest jedynie hipotetyczne. Taka zaś groźba, jak wskazuje się w wielu orzeczeniach, może skłaniać podejrzanego do działań zakłócających prawidłowy tok postępowania w celu uchylenia się od odpowiedzialności karnej. Z uwagi na fakt, że wskazana wart. 258 § 2 k.p.k.okoliczność ma charakter domniemania prawnego, nie jest konieczne dowodowe wykazywanie, czy podejrzany podejmował już w przeszłości konkretne działania w tym kierunku (vide: m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II KK 83/14).
Sąd odwoławczy podziela zapatrywania sądu I instancji wyrażone w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia odnośnie obawy nakłaniania przez podejrzanego do składania fałszywych zeznań lub utrudniania postępowania w inny bezprawny sposób, o której traktuje przepisart. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.Przedstawiona wyżej kwestia ma szczególne znaczenie z uwagi na znajomość i relacje podejrzanego z pokrzywdzonym i nie można wykluczyć, iż będzie podejrzany próbował wpłynąć na dotychczasowe zeznania pokrzywdzonego celem umniejszenia swojej odpowiedzialności. Wprawdzie złożył podejrzany wyjaśnienia, jednak ich treść nie koresponduje z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Nie można zatem wyeliminować obawy, iż podejrzany w warunkach wolnościowych, mógłby podjąć działania celem uniemożliwienia dokonania pełnego rozeznania przez organy ścigania, tym bardziej, iż interes w tymże działaniu podejrzany niewątpliwie ma. Powyższe daje zatem podstawy do oparcia rozstrzygnięcia o przesłankę zart. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.
W przedmiotowym postępowaniu nie może być mowy o naruszeniu dyrektywy minimalizacji oraz proporcjonalności środków zapobiegawczych, gdyż tylko ten środek zapobiegawczy jest w stanie zabezpieczyć prawidłowy tok postępowania przygotowawczego. Mając zatem w polu widzenia powyższe okoliczności oraz nasilenie przesłanek warunkujących stosowanie środków zapobiegawczych, a także realne zagrożenie dla prawidłowego przebiegu postępowania, uznać należało, że tymczasowe aresztowanie w sposób należyty zabezpieczy prawidłowy tok dalszego postępowania. Środki o charakterze wolnościowym, wobec ich mniejszej efektywności, nie dają takiej gwarancji, dlatego też, za niezasadny uznano zarzut naruszeniaart. 257 § 1 k.p.k.
Nadto w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne zart. 259 k.p.k., których występowanie musiałoby skutkować odstąpieniem od dalszego stosowania wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania.
W związku z powyższym, kierując się przedstawioną wyżej argumentacją, Sąd Apelacyjny w Katowicach orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.

ZARZĄDZENIE
- odpis postanowienia doręczyć podejrzanemu z pouczeniem o prawomocności i jego obrońcy;
- zwrócić akta sprawy.
Katowice, dnia 18 sierpnia 2020r.