Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 769/18
Data wyroku: 2019-10-24 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Beata Winnicka – Pyrgiel

Sygn. akt I C 769/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 października 2019 r.
Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: sędzia Beata Winnicka – Pyrgiel
Protokolant: Małgorzata Małecka- Królikowska
po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019 r. w Gdańsku na rozprawie
sprawy z powództwaT. M.
przeciwkoGminie M.G.
o ustalenie
I. oddala powództwo,
II. zasądza od powodaT. M.na rzecz pozwanejGminy M.G.kwotę 90 zł (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.
SSR Beata Winnicka – Pyrgiel
Sygn. akt I C 769/18

UZASADNIENIE
PowódT. M.pozwem skierowanym przeciwkoGminie M.G.domagał się ustalenia, iż wypowiedzenie umowy dzierżawy ogrodu przydomowego przyul. (...)wG.(działka nr (...),(...), dokonane przez pozwaną pismem z 03.11.2017 r. ze skutkiem na 31.05.2018 r. jest bezskuteczne. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu pozwu wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2007r. nakazano mu, aby wydałGminie M.G.ww. nieruchomość. Powód podniósł, że w uzasadnieniu wyroku Sąd przyjął, iż do zamknięcia rozprawy i wyrokowania w sprawie nie nastąpiło podpisanie projektu umowy dzierżawy datowanej na dzień 18 kwietnia 2007 r. Dopiero po wydaniu wyroku eksmisyjnego powód podpisał z pozwaną umowę dzierżawy ogrodu przydomowego, położonego przyul. (...)(działka nr (...),(...)wG.o ogólnej powierzchni 518 m3, która była corocznie aneksowana w związku ze zmianą stawek czynszu. Pismem z 03.11.2017 r. pozwana wypowiedziała umowę z 18.04.2007 r. z zachowaniem 6-cio miesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem na 31.05.2018r. Pomimo wezwania do wycofania się z decyzji o wypowiedzeniu umowy dzierżawy, to nie nastąpiło. Zdaniem powoda zachodzi sprzeczność w uzasadnieniu wypowiedzenia z wyrokiem z 09.04.2007 r. Tym bardziej, że 10.05.2018 r. pozwana przedstawiła kolejny aneks do umowy.
W odpowiedzi na pozew pozwanaGmina M.G.wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, wskazała, iż umowa dzierżawy została skutecznie wypowiedziana w dniu 3 listopada 2017 r. ze skutkiem na 31 maja 2018 r. w oparciu oart. 704 k.c.Zdaniem pozwanej nie ma znaczenia to, że w kolejnym piśmie z 26.02.(...). pozwana wskazała, że wypowiedzenie następuje w związku z prawomocnym wyrokiem z 19.04.2007 r. Strony nie określiły warunków wypowiedzenia umowy, stąd możliwe było zastosowanieart. 704 k.c.Przepis ten nie określa warunków wypowiedzenia umowy. Zdaniem pozwanej miała ona prawo do złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu na podstawie ww. przepisu i nie można jej z tego czynić zarzutu. W ocenie pozwanej dla skuteczności złożonego oświadczenia nie miało znaczenia sformułowanie aneksu z 10.05.2019 r., gdyż odnosił się on wyłącznie do wysokości czynszu, co wyraźnie wynika z jego treści.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:
Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt I C 1319/05 nakazałT. M., aby wydałGminie M.G.nieruchomość – działkę gruntu, położoną wG.przyul. (...)o powierzchni 630 m3, oznaczoną w ewidencji gruntów, jakodziałka numer (...), dla której Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku prowadziksięgę wieczystą nr KW (...).
Po zamknięciu rozprawy w ww. postępowaniu sądowym,T. M.zawarł zGminą M.G.umowę dzierżawy ogrodu przydomowego, położonego przyul. (...)(działka nr (...),(...)wG.o ogólnej powierzchni 518 m3. Na dzień wyrokowania w dniu 19.04.2007r. w sprawie I C 1319/05 umowa dzierżawy opatrzona datą 18.04.2007 r. nie została podpisana przezGminę M.G./dowód: kopia wyroku wraz z uzasadnieniem k.11-14, umowa dzierżawy wraz z załącznikiem k.15-17, dowód wpłaty k.18, aneks do umowy dzierżawy k.19 w zw. z k.21-25, zeznania świadkaE. S.k. 73-74, zeznaniaT. M.k.74-75, zeznania świadkaG. B.k.75, zeznania świadkaI. G.k.75-76 ( protokół elektroniczny k.77)/.
Pismem z dnia 3 listopada 2017 r.Gmina M.G.na podstawieart. 704 k.c.wypowiedziałaT. M.umowę dzierżawy ogrodu przydomowego z dnia 18 kwietnia 2007 r. ze skutkiem na dzień 31 maja 2018 r. Wypowiedzenie zostało doręczoneT. M.w dniu 8 listopada 2017 r. Powód pismem z dnia 12 lutego 2018 r.
wniósł o cofniecie wypowiedzenia. Pozwana pismem z 26.02.2018 r. wskazała, iż wypowiedzenie dzierżawy nastąpiło w związku z wydaniem prawomocnego wyroku. Pozwana również w późniejszym okresie nie cofnęła wypowiedzenia. Obecnie na tym terenie Gmina nie zawiera umów dzierżawy /dowód: wypowiedzenie k.26, pismo z dnia 12.02.2018r. k.27, pismo z dnia 26.02.2018r. k.28, potwierdzenie nadania wypowiedzenia k.54-56, zeznania świadków jw./.
W przeszłości powód wystąpił o stwierdzenie zasiedzenia własności ww. nieruchomości – działki gruntowej, ale wniosek został prawomocnie oddalony. Powód wystąpił przeciwko pozwanej również o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w postaci wyroku z 19 kwietnia 2007r., jednak powództwo oddalono /dowód: zeznaniaT. M.k. 74-75 (protokół elektroniczny k. 77)/.
Powództwo podlegało oddaleniu jako bezzasadne.
Stan faktyczny sprawy, który w określonym powyżej zakresie był między stronami niesporny, ustalony został również w oparciu o powołane powyżej dowody, w tym na podstawie treści dokumentów wymienionych w opisie stanu faktycznego sprawy, zeznaniach świadkówE. S.,G. B.,I. G.oraz zeznaniach powodaT. M..
Bezspornym w sprawie było, że pozwana jest właścicielem spornej nieruchomości. położonej wG.przyul. (...), co do której strony zawarły umowę dzierżawy na czas nieokreślony. Niesporne było też to, że w dniu 03.11.2017 r. pozwana w oparciu o treśćart. 704 k.c.złożyła oświadczenie o wypowiedzeniu umowy dzierżawy i powód otrzymał to wypowiedzenie w dniu 18.11.2017 r. /k.55/.
Powód domagał się uznania wypowiedzenia umowy dzierżawy za nieważną. Żądanie to w ujęciu procesowym podlega zakwalifikowaniu, jako dotyczące ustalenia nieistnienia stosunku prawnego lub prawa na podstawieart. 189 k.p.c.W myśl tego przepisu powód może żądać ustalenia przez Sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, jeżeli ma w tym interes prawny. Unormowanie to ma charakter materialnoprawny, jako że interes prawny stanowi merytoryczną przesłankę powództwa o ustalenie (zob.uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 1996 r., II CZP 115/96, OSNC 1997/4/35). W okolicznościach niniejszej sprawy niewykazanie przez powoda interesu prawnego skutkuje oddaleniem powództwa, bez badania kwestii ważności wypowiedzenia umowy dzierżawy z dnia 3 listopada 2017r.
Celem wykazania, że przysługuje mu interes prawny w dochodzeniu zgłoszonego w niniejszym postępowaniu żądania, powód powinien był wykazać, że oczekiwane przezeń rozstrzygnięcie wywoła między stronami skutki, w następstwie, których sytuacja prawna stron zostanie określona w sposób jednoznaczny, eliminując zarazem niebezpieczeństwo naruszenia określonych praw powoda w przyszłości. Innymi, bowiem słowy interes prawny zachodzi wówczas, jeżeli w następstwie wydania prawomocnego wyroku powód uzyska zabezpieczenie jego prawnie chronionych interesów – wobec definitywnego zakończenia istniejącego między stronami sporu lub poprzez prewencyjne zapobiegnięcie powstaniu takiego sporu w przyszłości.
Potrzeba uzyskania ochrony prawnej lub usunięcia zagrażającej prawom powoda niepewności, co do istnienia prawa lub stosunku prawnego musi mieć przy tym charakter obiektywny, co oznacza, że świadczy o niej jedynie takie naruszenie lub zagrożenie sfery prawnej powoda, które ma charakter rzeczywisty (zob.wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 19 lutego 2002 roku, sygn. IV CKN 769/00; z dnia 15 października 2002 roku, sygn. II CKN 833/00).
Wykazanie interesu prawnego w rozumieniuart. 189 k.p.c.uzależnione jest także od stwierdzenia, iż powód nie może na innej drodze osiągnąć w pełni ochrony swoich praw. Istnienie interesu prawnego, jako materialnoprawnej przesłanki powództwa o ustalenie na podstawieart. 189 k.p.c.należy oceniać w kontekście utrwalonego w judykaturze stanowiska, że nie zachodzi on, gdy powód może dochodzić ochrony swoich praw w inny sposób, skutkujący definitywnym przesądzeniem o przysługujących mu uprawnieniach i jednoznaczny usunięciem stanu zagrożenia (zob.wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 6 czerwca 1997 r., II CKN 201/97, M. Prawn. 1998/2/3; z dnia 21 stycznia 1998 r., II CKN 572/97 nie publ.; z dnia 5 października 2000 r. II CKN 750/99, nie publ.; z dnia 29 marca 2001 r, I PKN 333/00, Prok. i Pr. 2002/2/43; z dnia 22 listopada 2002 r., IV CKN 1519/00, nie publ.).
Powoda występującego z powództwem o udzielenie ochrony prawnej na podstawieart. 189 k.p.c.obciążał – zgodnie zart. 6 k.c.– obowiązek wykazania faktów uzasadniających uznanie bezskuteczności wypowiedzenia umowy.
W ocenie Sądu żaden z przytoczonych przez powoda argumentów nie przemawiał za uznaniem jego żądania za zasadne.
W zakresie oceny, czy doszło do zakończenia łączącego strony stosunku prawnego - wobec braku uregulowań umownych - zastosowanie powinny mieć, zatem przepisy ogólnekodeksu cywilnegoi odpowiednio stosowane przepisy o dzierżawie. Co do zasady, skoro umowa w tej fazie była zobowiązaniem bezterminowym i strony nie przewidziały w niej przypadków, kiedy i w jakim terminie mogłaby zostać wypowiedziana, pozwana była uprawniona, w oparciu o odpowiednio stosowane przepisy o dzierżawie (art. 704 k.c.), do jej wypowiedzenia. Możliwość wypowiedzenia umowy dzierżawy w oparciu o powyższy artykuł nie jest uzależniona od wystąpienia jakichkolwiek okoliczności, a skuteczność uwarunkowana jest upływem czasu, który w wypowiedzeniu był wyraźnie określony.
Jak wyżej wskazano niesporne było, że umowa dzierżawy została skutecznie wypowiedziana przez pozwaną Gminę pismem z dnia 3 listopada 2017 r., ze skutkiem na dzień 31 maja 2018 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru załączone do akt sprawy - wypowiedzenie zostało doręczoneT. M.w dniu 8 listopada 2017 r. (k. 55). Zaznaczyć należy, iż nie ma powodów by uznać nieważność powyższego oświadczenia. Działka, na której posadowiony jest ogród przydomowy pozostawała i nadal pozostaje we własności pozwanej Gminy, a powód w dalszym ciągu włada przedmiotową nieruchomością bez tytułu prawnego. Dodać przy tym należy, iż mimo wyroku Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt I C 1319/05 oraz wstąpienia przez strony w stosunek dzierżawy, wypowiedzenie umowy dzierżawy z dnia 18 kwietnia 2007r. było dopuszczalne. W wypowiedzeniu wyraźnie określono podstawę prawną oświadczenia. Po dacie jego złożenia nie nastąpiły żadne okoliczności, które mogłyby stanowić o zmianie decyzji pozwanej. Słusznie, bowiem pozwana podnosi, że nawet wysłanie w okresie wypowiedzenia decyzji o stawce opłat czynszu, co jak wynika z zeznań świadka nastąpiło omyłkowo, nie stanowi o zmianie oświadczenia woli pozwanej. Tym bardziej, że jak wskazuje sam powód w 2018 r. na spornym terenie, przy udziale radnej odbyło się spotkanie stron, które nie doprowadziło do zmiany stanowiska pozwanej.
W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił powództwo na podstawieart. 6 k.c.a contrario.
O kosztach niniejszego postępowania Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawieart. 98 § 1 k.p.c., obciążając nimi powoda, jako stronę przegrywającą.
SSR Beata Winnicka - Pyrgiel

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...);

3
(...)