Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 257/19
Data wyroku: 2019-05-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Dorota Dobrzańska

Sygn. aktXI Ka 257/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 maja 2019 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Dorota Dobrzańska
Protokolant Wioleta Zawadzka
przy udziale Prokuratora Elżbiety Książek – Sadło
po rozpoznaniu dnia 23 maja 2019 roku
sprawyL. W.s.W.iJ. z domu W.,urodzonego (...)wK.
oskarżonego zart. 193 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Kraśniku z dnia 23 listopada 2018 roku sygn. akt.II K 256/18

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw.P. K.Kancelaria Adwokacka wK.516, 60 (pięćset szesnaście 60/100) zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wchodzącymi w ich skład wydatkami obciążając Skarb Państwa.

XI Ka 257/19Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2018r. Sąd Rejonowy w Kraśniku uznałL. W.za winnego czynu zart. 193 kki skazał go na karę miesiąca pozbawienia wolności, rozstrzygnął o kosztach procesu.
Apelację od powyższego orzeczenia wniósł obrońca i zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć w pływ na treść rozstrzygnięcia poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego,

2
błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do uznania winy oskarżonego, podczas gdy materiał dowodowy wskazuje na uzgodnienia pomiędzy nim a pokrzywdzoną, że będzie mógł zabrać swoje rzeczy z lokaluL. M..

Wskazując na powyższe skarżący wnosił o uniewinnienie, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja okazała się chybiona.
Obrońca eksponuje wyjaśnienia oskarżonego jako dowód pewny, natomiast co do zeznańL. M.ogranicza się tylko do zarzucenia, że jest zainteresowana niekorzystnym dla oskarżonego rozstrzygnięciem. W rzeczy samej każdy pokrzywdzony w sprawie jest zainteresowany takim rozstrzygnięciem, a idąc tokiem rozumowania autora apelacji, tacy świadkowie byliby z góry skazani na odmówienie im wiary. Nie na tym jednak polega właściwa ocena materiału dowodowego, którą wyznacza ją w głównej mierzeart. 7 kpk. Ocena zatem dokonana przez Sąd musiała uwzględniać zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Analiza pisemnych motywów wyroku pozwala na wniosek, że Sąd I instancji sprostał temu zadaniu. Skrupulatnie prześledził wyjaśnienia oskarżonego, by następnie wykazać, że są niewiarygodne jako niespójne, nielogiczne i sprzeczne z pozostałymi dowodami. Był więc w pełni uprawniony, by takim depozycjom odmówić waloru prawdziwości. Należycie również uzasadnił, dlaczego podzielił zeznania pokrzywdzonejL. M.. Podkreślić wypada, że jeśli miałoby tak być, jak twierdzi obrońca w apelacji (oskarżony uzgodnił telefonicznie zabranie swoich rzeczy z lokalu), to zupełnie nielogiczne byłoby niekwestionowane wyłamywanie przez niego zamka w drzwiach.
Odnośnie do nadmiernej surowości kary poruszonej w końcowym akapicie uzasadnienia środka odwoławczego, to wskazać należy, że nie stanowi zarzutu apelacji podlegającego rozpoznaniu w oparciu oart. 438 pkt 4 kpk. Tym samym Sąd Okręgowy był zwolniony od omówienia tej kwestii (art. 457§3 kpk). Nie nakazuje tegoart. 447§1 kpk. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w Komentarzu doKodeksu postępowania karnegopod red. Dariusza Świeckiego (LEX): ”Jednak pomimo rozszerzenia granic kontroli odwoławczej w zakresie wskazanym w
art. 447 § 1–3sąd odwoławczy pozostaje związany podniesionymi zarzutami (
art. 433 § 1). Wobec tego zachodzi konieczność zsynchronizowania granic kontroli odwoławczej z wymogiem uwzględnienia
art. 447 § 1–3. Należy przyjąć, że chodzi tu o możliwość orzekania w rozszerzonych granicach zaskarżenia przy uwzględnieniu zarzutu odwoławczego. Może to nastąpić wówczas, gdy sąd odwoławczy stwierdza zaistnienie uchybienia wskazanego w zarzucie odwoławczym. W takiej sytuacji zastosowanie
art. 447 § 1–3umożliwia wydanie orzeczenia w szerszym zakresie niż wynikający z podniesionego zarzutu.

    Ratio legis

art. 447 § 1–3łączy się z koniecznością dostosowania środków reakcji karnej do zmienionej sytuacji prawnej oskarżonego związanej z uwzględnieniem zarzutu odwoławczego. Chodzi tu o zachowanie wewnętrznej spójności i sprawiedliwości wydanego orzeczenia. Przykładowo uwzględnienie apelacji co do zarzutu błędnej kwalifikacji prawnej czynu może uzasadniać konieczność orzeczenia innej kary na nowej podstawie prawnej. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia zarzutu odwoławczego orzekanie poza jego granicami powinno nastąpić tylko w wypadkach wskazanych w ustawie, np. w art. 440. Wówczas bowiem odpada potrzeba zastosowania
art. 447 § 1–3, skoro nie dochodzi do zmiany orzeczenia w granicach zarzutów. Niestwierdzenie uchybień podniesionych w środku odwoławczym wyłącza orzekanie w granicach zaskarżenia. W takiej sytuacji kontrola odwoławcza jest przeprowadzana w szerszym zakresie tylko na podstawie szczególnych przepisów i tylko w okolicznościach tam wskazanych może nastąpić orzekanie poza granicami zarzutów (art. 435, 439 § 1, art. 440 i 455; zob. też uwagi do
art. 433 § 1)”.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 624§1w zw. zart. 634 kpk.