Sąd Rejonowy w Lesku
VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Ustrzykach Dolnych
Sygnatura akt: VI K 207/18
Data wyroku: 2019-05-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lidia Różycka-Sroka
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 §1 kk
Teza: nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym

Sygn. akt VI K 207/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 maja 2019r.
Sąd Rejonowy w Lesku, Zamiejscowy Wydział VI Karny z siedzibą w Ustrzykach Dolnych w składzie:

Przewodniczący SSR Lidia Różycka- Sroka

Protokolant stażysta Daniel Superson
po rozpoznaniu w dniach 27.11.208r.,24.01.,21.03.,14.05.2019r. w Ustrzykach Dolnych, na rozprawie
sprawy
E. M. (1)-s.R.iJ. z domu R.,ur. (...)wS., zam.U.,ul. (...), obywatelstwa polskiego, nie karanego,pesel (...)

oskarżonego o to, że:

w dniu 12 sierpnia 2018r. w miejscowościU., pow.(...), woj.(...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...)w wyniku niedostatecznej obserwacji drogi i niezachowania szczególnej ostrożności podczas wyjeżdżania z drogi podporządkowanej na skrzyżowaniu dróg nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującej motocyklemmarki D. (...)onr rej. (...)E. D. (1)w wyniku czego odniosła ona obrażenia ciała w postaci złamania guzowatości kości piszczelowej prawej z krwiakiem śródstawowym, złamania głowy kości strzałkowej prawej, stłuczenia obu stawów kolanowych z otarciem naskórka i ogólnych stłuczeń ciała skutkujące rozstrojem zdrowia i naruszeniem sprawności narządu ruchu na okres powyżej dni 7 w myślart. 157 §1 kk
tj. o czyn zart. 177 §1 kk

I
u z n a j eoskarżonegoE. M. (1)za winnego czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, a stanowiącego przestępstwo zart. 177 §1 kki za to na podstawieart. 177 §1 kk

s k a z u j e
go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 69 §1 i §2 kkiart. 70 §1 kkwykonanie orzeczonej oskarżonemuE. M. (1)kary pozbawienia wolnościwarunkowo zawieszana okres 2 (dwóch) lat próby,

III
na podstawieart. 42 §1 kkw zw. zart. 43 §1 kkorzekawobec oskarżonegoE. M. (1)środek karnyw postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1(jednego) roku,

IV
na podstawieart. 43 §3 kkzobowiązujeoskarżonegoE. M. (1)do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów do właściwego według miejsca zamieszkania Wydziału Komunikacji i Drogownictwa,

V
na podstawieart. 72 §1 pkt. 2 kkzobowiązujeoskarżonegoE. M. (1)do przeproszenia pokrzywdzonej,

VI
na podstawieart. 46 §1 kkorzekaod oskarżonegoE. M. (1)na rzecz pokrzywdzonejE. D. (1)zadośćuczynienie w wysokości 8.000 (ośmiu tysięcy) złotych,

VII
na podstawieart. 627 kpkzasądzaod oskarżonegoE. M. (1)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoE. D. (2)poniesione koszty ustanowienia pełnomocnika procesowego w kwocie 3.075,00 (trzy tysiące siedemdziesiąt pięć) złotych brutto.

VIII
na podstawieart. 627 kpkoraz art. 17 ust. 1 ustawy „o opłatach w sprawach karnych” z dnia 23.06.1973 r. (Dz.U. z 1983r. Nr49, poz.223 z zm.)zasądzaod oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 1030,37 (tysiąc trzydzieści, 37/100) złotych i zwalnia od uiszczenia opłaty sądowej.

Sygn. akt VI K 207/18

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 14 maja 2019 roku
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego sąd ustalił następujący stan faktyczny w niniejszej sprawie:
W dniu 12 sierpnia 2018 roku w godzinach popołudniowychE. M. (1)kierując samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...)poruszał sięul. (...)II wU.w kierunku centrum miasta. Na miejscu pasażera z przodu siedziała jego konkubinaM. R. (1). Warunki drogowe tego dnia były bardzo dobre, było słonecznie i sucho. Mężczyzna dojechał do skrzyżowania zul. (...)po czym zatrzymał się, chcąc skręcić w lewo z drogi podporządkowanej na drogę główną z pierwszeństwem przejazdu i jechać dalej w kierunku centrumU.. W tym samym czasieulicą (...)w przeciwnym kierunku poruszała się kierująca motocyklemmarki D. (...)onr rej. (...)E. D. (1).E. M. (1)rozpoczął wykonywanie manewru włączania się do ruchu, nie upewniwszy się wcześniej dostatecznie dokładnie czy z lewej strony nie nadjeżdża jakiś pojazd. Skręcając w lewo, wyjechał na drogę z pierwszeństwem przejazdu, a gdy jego samochód znajdował się na prawym pasie ruchu patrząc w kierunkuU., w przód pojazdu uderzył bokiem motocykl kierowany przezE. D. (1). Kobieta ta, na wysokości przystanku autobusowego zauważyła wyjeżdżający z bocznej drogi po jej prawej stronie pojazd i zdecydowała się wyminąć go z lewej strony. Sądziła, że kierowca w końcu ją zauważy i zatrzyma swój pojazd, umożliwiając jej bezkolizyjny przejazd.E. M. (1)kontynuował jednak jazdę, hamując dopiero po zderzeniu. W wyniku uderzenia,E. D. (1)przeleciała przez kierownicę i upadła na prawy bok, nieopodal motocykla. Była przytomna, ale uskarżała się na ból w prawej nodze. Sytuację obserwowali idący wówczas chodnikiemA. K. (1)i jej mążP. K. (1), którzy udzielili poszkodowanej pomocy i wezwali pogotowie.E. M. (1)wysiadł z samochodu zszokowany sytuacją i także pytał o zdrowie motocyklistki, mówiąc że nie wie jak doszło do wypadku, bo nie zauważył jadącego z lewej strony motoru. Na miejsce zdarzenia przybyła straż pożarna, funkcjonariusze PolicjiK. D.iG. K.oraz pogotowie ratunkowe.E. D. (1)została przetransportowana do szpitala. W wyniku zdarzenia doznała obrażeń ciała w postaci złamania guzowatości kości piszczelowej prawej z krwiakiem śródstawowym, złamania głowy kości strzałkowej prawej, stłuczenia obu stawów kolanowych z otarciem naskórka i ogólnych stłuczeń ciała, skutkujących rozstrojem zdrowia i naruszeniem sprawności narządu ruchu na okres powyżej 7 dni.
OskarżonyE. M. (1)- 52 lata, rozwiedziony, ojciec 2 dzieci w wieku 25 i 26 lat. Posiada średnie wykształcenie, z zawodu jest zootechnikiem. Utrzymuje się z renty chorobowej w kwocie 960 złotych miesięcznie. Jest właścicielem samochodu markiV. (...), współwłaścicielem domu wS.oraz współwłaścicielem domu wK.. Dotychczas nie był karany. (dane o karalności oskarżonego k. 70)
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: protokołu oględzin miejsca wypadku (k. 3-5a), protokołów oględzin pojazdu (6-9), dokumentacji medycznejE. D. (1)(k. 38-57, 135-145), opinii sądowo-lekarskiej lek. med.J. B.(k. 59), opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego mgr inż.L. S.(k. 108-113), opinii ustnej uzupełniającej (k. 146-147v) oraz zeznań świadkówE. D. (1)(k. 92-93v),A. K. (1)(k. 93v-94),M. R. (1)(k. 94-95),K. D.(k. 100v-101),G. K.(k. 101-101v),P. K. (1)(k. 30-31) oraz częściowo wyjaśnień oskarżonegoE. M. (1)(k. 90v-91).
OskarżonyE. M. (1)nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Złożył wyjaśnienia, w których wskazał, iż zatrzymał swój samochód przy skrzyżowaniuulic (...)zJ. P.II, że przed wykonaniem skrętu w lewo porozglądał się w obie strony i po lewej, w okolicy przejścia dla pieszych obok przystanku autobusowego zauważył zbliżający się motocykl. Uznał, że zdąży przed nim wyjechać na drogę z pierwszeństwem przejazdu, jednak gdy jego samochód przekroczył oś jezdni poczuł silne uderzenie z przodu. Wyjaśnił, że gdyby kierująca motocyklem nie dodała gazu i nie zjechała na lewy pas ruchu tylko jechała prosto zgodnie ze swoim kierunkiem jazdy, do zderzenia by nie doszło, bowiem odległość jaka dzieliła te dwa pojazdy była wystarczająca do tego, by zdążył wykonać manewr włączenia się do ruchu w kierunku centrumU.. (wyjaśnień oskarżonegoE. M.k. 90v-91).
Wyjaśnienia oskarżonego sąd uznał za niewiarygodne w części odnoszącej się do jego udziału w zdarzeniu, jak również sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W szczególności nie korelują z wiarygodnymi zeznaniami świadków zdarzenia twierdzenia jakoby oskarżony widział zbliżający się motocykl i postanowił mimo to wyjechać na drogę główną, przekonany że zdąży uniknąć zderzenia. W ocenie sądu wyjaśnienia oskarżonego realizują jedynie przyjętą przez niego linię obrony polegającą na przerzuceniu odpowiedzialności za zdarzenie na pokrzywdzoną.
PokrzywdzonaE. D. (1)w sposób szczegółowy i spójny opisała przebieg zdarzenia. Wskazała, iż poruszając sięulicą (...), w okolicy przystanku autobusowego zauważyła wyjeżdżający z prawej strony samochód. Ponieważ świadek zdawała sobie sprawę z tego, że w motocyklu nagłe hamowanie do zatrzymania może grozić przerzuceniem kierującego przez kierownicę, zaczęła hamować lekko w nadziei, że kierowca ją zauważy i zatrzyma się, a ona ominie go z lewej strony. Zdaniem świadka, w tej sytuacji był to prawidłowy odruch ratunkowy. Niestety kierowca nie zauważył jadącego z lewej strony motocykla i doszło do kolizji obu pojazdów. W wyniku zdarzenia pokrzywdzona doznała rozległego złamania prawej nogi oraz uszkodzenia stawu kolanowego, przebywała najpierw w szpitalu, a później długo na zwolnieniu lekarskim. Podała, iż oskarżony odwiedził ją dwa razy w szpitalu i przeprosił za to co się stało, tłumacząc iż nie zauważył jej i nie wie jak doszło do wypadku.( zeznania świadkaE. D.k. 92-93v)A. K. (1)iP. K. (1)byli naocznymi świadkami zdarzenia. Oboje poruszali się chodnikiem po prawej stronieul. (...), w kierunkuU.. W pewnym momencie, gdy znajdowali się na wysokości przystanku autobusowego zauważyli nadjeżdżający od strony miasta motocykl, jak również próbujący włączyć się do ruchu z ulicy podporządkowanej samochód. Podali, że kierujący samochodem ruszył skręcając w lewo i mniej więcej na środku drogi uderzył w motocyklistę. Wskazali, iż oskarżony wysiadł z samochodu i przyznał, że nie widział pokrzywdzonej. (zeznania świadkówA. K.k. 93v-94, iP. K.k. 30-31) ŚwiadekM. R. (1)jest konkubinąE. M. (1)i w dniu zdarzenia podróżowała razem z nim samochodem, siedząc na miejscu pasażera z przodu. W swoich zeznaniach wskazała, iż przed włączeniem się do ruchu na drogę główną popatrzyła w prawą i lewą stronę, i nie widziała nadjeżdżającej motocyklistki. Zeznała, że zarówno ona jak i oskarżony po zderzeniu byli w szoku, aE. M. (1)powiedział do niej: „tam jej nie było”, mając na myśli kierującą motocyklem. ( zeznania świadkaM. R.(k. 94-95)
Zeznaniom powyżej powołanych świadków sąd dał wiarę w całości, uznając je za spójne, logiczne i korespondujące z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Na aprobatę zasługują również zeznania świadkówK. D.(k. 100v-101) iG. K.(k. 101-101v). Są oni funkcjonariuszami Policji, którzy pełnili służbę w dniu zdarzenia. Na miejscu dokonali rozpytania świadków, z których relacji wynikało, że jadącej z pierwszeństwem motocyklistce drogę zajechał samochód wyjeżdżający z drogi podporządkowanej. Zeznali, iż kierujący samochodem mówił do nich na miejscu zdarzenia, że nie widział kierującej motocyklistki i dlatego zdecydował się na manewr skrętu i włączenia do ruchu. Natomiast pokrzywdzona podała im, że próbowała uniknąć zdarzenia zjeżdżając na lewy pas w nadziei, że samochód zatrzyma się i zdoła go ominąć, co policjanci ocenili jako słuszną decyzję. Zeznaniom tych świadków sąd dał wiarę w całości, uznając je za spójne i logiczne.
Pozostałym dowodom z dokumentów, w szczególności w postaci opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego, dokumentacji medycznej dotyczącej pokrzywdzonej oraz opinii sądowo-lekarskiej, jak również protokołom oględzin sąd dał wiarę w całości. Zostały one sporządzone przez uprawnione do tego podmioty, a prawdziwość danych w nich zawartych nie była kwestionowana w toku postępowania.
Mając na uwadze wyniki przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania dowodowego, sąd uznał oskarżonegoE. M. (1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, stanowiącego przestępstwo zart. 177 §1 kk.
W myśl wskazanego przepisu przestępstwo popełnia ten, kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart. 157 §1 kk. Realizacja znamion strony przedmiotowej polega na naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu, zawartych zarówno w przepisach, jak i wynikających z istoty bezpieczeństwa w ruchu oraz wywołaniu skutku w postaci co najmniej średniego uszczerbku na zdrowiu, tj. naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia inny niż wskazany wart. 156 §1 kk, ale jednocześnie trwający dłużej niż 7 dni. Przypisanie sprawcy popełnienia omawianego przestępstwa wymaga wykazania związku przyczynowego pomiędzy jego zachowaniem a skutkiem, który można sprowadzić do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy przestrzeganie zasady, którą sprawca naruszył ustrzegłoby go przed sprowadzeniem skutku. Odnośnie strony podmiotowej, naruszenie zasad bezpieczeństwa może nastąpić umyślnie albo nieumyślnie.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż oskarżonyE. M. (1)swoim zachowaniem zrealizował znamiona czynu zart. 177 §1 kk. Wyjeżdżając z drogi podporządkowanej na drogę główną nie upewnił się dostatecznie czy ma wolną przestrzeń do wykonania tego manewru i czy drogą z pierwszeństwem przejazdu nie poruszają się inne pojazdy. Nie ustąpił pierwszeństwa jadącej prawym pasem motocyklistce i wyjechał tuż przed nią, doprowadzając do zderzenia. Ponadto, wykonując manewr włączania się do ruchu naul. (...)nie zachował szczególnej ostrożności, bowiem powinien kilkukrotnie upewnić się, czy z lewej i prawej strony w bliskiej odległości nie znajdują się pojazdy uniemożliwiające wyjazd i to zarówno przed ruszeniem jak i w trakcie wykonywania tego manewru. Gdyby to zrobił, z pewnością zauważyłby nadjeżdżający motocykl i mógłby zatrzymać samochód wcześniej, unikając zderzenia, bowiem poruszał się z niewielką prędkością. Tym samym, swoim zachowaniem naruszył regułę bezpieczeństwa wyrażoną wart. 17 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W wyniku zderzenia z samochodem jadąca motorem pokrzywdzona upadła, doznając obrażeń ciała w postaci złamania guzowatości kości piszczelowej prawej z krwiakiem śródstawowym, złamania głowy kości strzałkowej prawej, stłuczenia obu stawów kolanowych z otarciem naskórka i ogólnych stłuczeń ciała. Zgodnie z opinią sądowo-lekarską lek. med.J. B., obrażenia te spowodowały u niej rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ruchu na okres przekraczający 7 dni. (opinia sądowo-lekarskiej lek. med.J. B.(k. 59).
W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne pozostaje istnienie związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem sprawcy a skutkiem w postaci obrażeń odniesionych przez pokrzywdzoną. Jak wynika z opinii przedstawionej przez biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego mgr inż.L. S.„podstawowym czynnikiem mającym wpływ na zaistnienie wypadku nie była prędkość motocykla ani jego manewr obronny, lecz niezachowanie szczególnej ostrożności przez kierującego samochodem podczas włączania się do ruchu i nieustąpienie pierwszeństwa kierującej motocyklem”.( opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego mgr inż.L. S.k. 108-113) Gdyby bowiemE. M. (1)ustąpił kierującej motocyklemE. D. (1)pierwszeństwo przejazdu i nie wyjechał naul. (...)tuż przed motocykl lub rozejrzał się w trakcie manewru i zatrzymał samochód, nie doszłoby do zderzenia pojazdów. Powołując się ponownie na opinię biegłego przedstawiającą rekonstrukcję wypadku stwierdzić należy, iż pokrzywdzona w żaden sposób nie przyczyniła się do zaistniałej sytuacji, a zmniejszając prędkość i podejmując próbę ominięcia samochodu oskarżonego z lewej strony dokonała prawidłowej oceny sytuacji i wyboru manewru ratunkowego. Jako uczestnik ruchu drogowego poruszający się drogą z pierwszeństwem przejazdu była uprawniona do jazdy bez konieczności przepuszczania innych pojazdów.
W ocenie sądu oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się nieumyślnie. Z wiarygodnych zeznań świadków wynika bowiem, że po zdarzeniu był w szoku, twierdził, że nie widział motocyklistki i nie wie jak mogło dojść do zdarzenia.
Czyn zart. 177 §1 kkzagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 3. Mając na uwadze dyrektywy wymiaru kary wymienione w przepisieart. 53 kksąd wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie na okres 2 (dwóch) lat próby.
W ocenie sądu orzeczona kara takiego rodzaju i w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. W tym zakresie wzięto pod uwagę zarówno rozmiar i rodzaj wyrządzonej szkody, tj. obrażenia ciała jakich doznała pokrzywdzona oraz uszkodzenie motocykla, naruszenie przez oskarżonego podstawowych reguł bezpieczeństwa, ale jednocześnie fakt, iż sprawca działał nieumyślnie.
Do okoliczności łagodzących sąd zaliczył wcześniejszą niekaralność oskarżonego. (karta karna k. 70)
Jako okoliczność obciążającą potraktował natomiast zachowanie sprawcy po popełnieniu przestępstwa, w tym próbę zrzucenia odpowiedzialności za zdarzenie na pokrzywdzoną w toku postępowania sądowego, pomimo wcześniejszych wizyt w szpitalu i przeproszeniaE. D. (1).
Na podstawieart. 42 §1 kkw zw. zart. 43 §1 kksąd orzekł wobec oskarżonegoE. M. (1)środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku, zobowiązując go jednocześnie do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów do właściwego według miejsca zamieszkania Wydziału Komunikacji i Drogownictwa. W ocenie sądu orzeczenie tego środka karnego jest konieczne z uwagi na postawę oskarżonego po popełnieniu przestępstwa.E. M. (1)nie dostrzegał bowiem wadliwości swojego zachowania, twierdząc, że to pokrzywdzona naruszyła przepisy ruchu drogowego, dodając gazu na widok jego samochodu i zjeżdżając na lewy pas z przekroczeniem linii podwójnej ciągłej.
Na podstawieart. 72 §1 pkt 2 kksąd zobowiązał oskarżonegoE. M. (1)do przeproszenia pokrzywdzonej, zaś w myślart. 46 §1 kkorzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejE. D. (1)zadośćuczynienie w wysokości 8.000 (ośmiu tysięcy) złotych. Pokrzywdzona w wyniku zdarzenia musiała przejść liczne badania i zabiegi, na dowód czego przedstawiła stosowną dokumentację medyczną. Przez 60 pierwszych dni przyjmowała zastrzyki przeciwzakrzepowe, początkowo poruszała się w ortezie i o kulach, a do wykonywania codziennych czynności potrzebowała pomocy innych osób. W dalszym ciągu odczuwa skutki wypadku, bowiem przyjmuje leki przeciwbólowe, czeka ją zabieg rekonstrukcji kolana i kolejna rehabilitacja. Do tej pory na leczenie wydała z własnych środków kwotę 1.500 złotych. W ocenie Sądu zadośćuczynienie w orzeczonej kwocie zrekompensujeE. D. (1)krzywdy i cierpienia jakich doznała w wyniku wypadku.
Na podstawieart. 627 kpksąd zasądził od oskarżonegoE. M. (1)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoE. D. (2)poniesione koszty ustanowienia pełnomocnika procesowego w kwocie 3.075,00 (trzy tysiące siedemdziesiąt pięć) złotych brutto, zgodnie z rachunkiem przedłożonym przez pełnomocnika, uznając iż koszty te odpowiadają nakładowi pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie.
Na podstawieart. 627 kpkoraz art. 17 ust. 1 ustawy „o opłatach w sprawach karnych” z dnia 23.06.1973 r. (Dz.U. z 1983r. Nr49, poz.223 z zm.) sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 1030,37 (tysiąc trzydzieści, 37/100) złotych i zwolnił od uiszczenia opłaty sądowej.E. M. (1)osiąga miesięczne dochody, z których w ocenie sądu będzie w stanie ponieść zasądzone koszty bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny.