Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1788/19
Data wyroku: 2020-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Ustalenie opłaty
Podstawa prawna: art. 189 kpc

Sygn akt III Ca 1788/19

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi sprawie z powództwaC. S.przeciwko MiastuŁ.o ustalenie istnienia stosunku najmu lokalu mieszkalnego i o żądanie ewentualne zobowiązania pozwanego do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego:

1
oddalił powództwa,

2
zasądził odC. S.na rzecz MiastaŁ.kwotę 900 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu,

3
przyznał i nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Łodzi –Śródmieścia w Łodzi na rzecz pełnomocnika z urzędu adwokataM. R.kwotę 1107 złotych tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Powód złożył apelację od tego rozstrzygnięcia zaskarżając wyrok w zakresie punktu 1 i 2 i zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a toart. 233 § 1 k.p.c.przez przyjęcie przez Sąd dowolnej oceny dowodów wskutek braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, poczynienia ustaleń w sposób nasuwający zastrzeżenia z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania i w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego poprzez:
a. poczynienie ustaleń w zakresie niezamieszkiwania powoda w spornym lokalu co najmniej od 2014 r. do czasu wypowiedzenia umowy najmu, jak również w zakresie stanu pokoju zajmowanego przez powoda w oparciu o:
- zeznania świadkówM. G. (1),M. G. (2)iA. O.w sytuacji, gdy świadkowie ci przyznali, że nie bywali wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)wŁ.przed datą kiedyM.iT.małż.D.weszli do pokoju zajmowanego przez powoda (M. G. (1)), bądź w ogóle w tym lokalu nie bywali;
- zeznania świadkówE. O.iJ. W.w sytuacji, gdy świadkowie ci byli wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)wŁ.jedynie w celu przeprowadzenia oględzin, nigdy nie widziały wnętrza pokoju powoda, z powodem nigdy nie rozmawiały;
- zeznań świadkówM. D.iT. D.w sytuacji, gdy zeznania tych osób są niewiarygodne z uwagi na konflikt interesów pomiędzy powodem a świadkami istnieje długoletni konflikt na tle spornegolokalu mieszkalnego nr (...)przyul. (...)wŁ., świadkowie jako najemcy tego mieszkania są bezpośrednio zainteresowani przegraną powoda w niniejszej sprawie, rozwiązaniem łączącej powoda z pozwanym umowy najmu, a w konsekwencji zajęcia całości spornego lokalu;
b. poczynienia ustaleń, że stan pokoju powoda uniemożliwiał korzystanie z niego zgodnie z przeznaczeniem w oparciu o dokumentację fotograficzną pochodzącą wyłącznie z jednego dnia, w którymM.iT.małż.D.weszli do pokoju zajmowanego przez powoda, w sytuacji gdy brak jest innych dowodów wskazujących, że w pozostałym okresie poprzedzającym ww. datę stan pokoju był tak zły, iż powód nie mógł z niego korzystać;
c. uznanie za niewiarygodne zeznań powoda co do jego zamieszkiwania w spornym lokalu przed wypowiedzeniem umowy najmu w sytuacji, gdy powód nie ma innego miejsca zamieszkania poza spornym lokalem, co do przyczyn unikania kontaktów z małż.D., skoro Sąd potwierdza w ustaleniach istnienie długoletniego konfliktu między nimi a powodem;
d. pominięcie okoliczności, iż powód nie ma innego miejsca zamieszkania niż sporny lokal;
2. sprzeczność ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez ustalenie, że powód nie pojawiał się w mieszkaniu i nie zamieszkiwał w nim od 2014 r., przed wypowiedzeniem umowy najmu, w sytuacji gdy z zeznań świadkaT. D.wynika, że bywał w roku 2015, co również przyznajeM. D.;
3. co doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci:
a.art. 11 ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz. U. z 2016r. poz. 1610 t.j.)poprzez błędną wykładnie i w konsekwencji przyjęcie, że wypowiedzenie umowy najmulokalu nr (...)przyul. (...)wŁ.jest skuteczne;
b.art. 58 § 1 kcpoprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że wypowiedzenie umowy najmu spornego lokalu nie narusza zasad współżycia społecznego , w sytuacji, gdy powód nie ma prawa do innego lokalu mieszkalnego i jest to jedyny lokal, w którym może zamieszkiwać, a na pozwanym ciąży szczególny obowiązek zapewnienia warunków mieszkaniowych mieszkańcom tejże gminy.
W związku z tym skarżący wniósł o zmianę wyroku przez uwzględnienie powództwa i zasądzenie pod pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania.
Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy tej oceny nie wykazują nieprawidłowości w rozumowaniu, błędów logicznych bądź też niezgodności z doświadczeniem życiowym. Z tego względu Sąd Okręgowy podziela poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia, a w konsekwencji przyjmuje za swoje, uznając za zbędne powielanie ich w treści niniejszego uzasadnienia.
Podstawowy zarzut apelacji dotyczył naruszenia normart. 233 § 1 k.p.c.który w ocenie Sądu Okręgowego nie zasługiwał na uwzględnienie. Wbrew stanowisku powoda Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej i wyczerpującej analizy materiału dowodowego, w tym zeznań powoda ii wywiedzione przez niego konkluzje były trafne. Przede wszystkim prawidłowe postawienie zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wskazania przez skarżącego konkretnych zasad (logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, całokształtu zebranego materiału dowodowego, przeprowadzenia określonych dowodów niezgodnie z zasadami procedury cywilnej, na przykład niezgodnie z zasadą bezpośredniości) lub przepisów, które sąd naruszył przy ocenie określonych dowodów (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 16 grudnia 2005 r., III CK 314/05, lex nr 172176, z dnia 13 października 2004 r., III CK 245/04, lex nr 174185). Takie zaś zarzuty w sprawie niniejszej nie zostały postawione. Zauważyć również należy, że zarzut podnoszony przez powoda naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.sprowadza się do przedstawienia własnej wersji stanu faktycznego opartej wyłącznie na zeznaniach powoda z pominięciem pozostałych dowodów. Dla skutecznego postawienia zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.koniecznym jest bowiem wykazanie, które to konkretnie dowody były przedmiotem błędnej oceny Sądu oraz z jakich przyczyn.
Apelujący zdaje się nie zauważać, że o fakcie, że powód nie zamieszkuje w spornym lokalu co najmniej od 2014 r. mówili nie tylko świadkowieD., którzy w ocenie apelującego mieli interes w składaniu zeznań niekorzystnych dla powoda, ale również świadkowieM. G. (1),A. O.,M. G. (2). Wbrew zarzutom apelacji nie trzeba bywać w spornym lokalu, aby mieć wiedzę, czy powód w nim przebywał. ŚwiadekM. G. (1)np. zeznała, że nie widziała powoda na nieruchomości od 6-7 lat, a cały czas przebywa w domu, gdyż nie pracuje.
Również wydanie decyzji Prezydenta MiastaŁ.z dnia 18 września 2015 roku o wymeldowaniu powoda z przedmiotowego mieszkania opierało się na postępowaniu dowodowym w celu ustalenia, czy powód zamieszkuje w lokalu. Pracownicy urzędu przesłuchali świadków i przeprowadzili wizję lokalną, o której poinformowali powoda, ale powód nie był na niej obecny.
W tej sytuacji, przy prawidłowo ustalonym w sprawie stanie faktycznym, całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy prawa materialnego w postaciart. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz. U. z 2016r. poz. 1610 t.j.) bowiem zgromadzony materiał dowodowy ponad wszelką wątpliwość wskazał, że powód nie zamieszkiwał w spornym lokalu przez okres ponad 12 miesięcy.
Jeśli idzie o zarzut naruszeniaart. 58 § 1 kcpoprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że wypowiedzenie umowy najmu spornego lokalu nie narusza zasad współżycia społecznego, to powód w żadnym zakresie nie wykazał, aby czynność prawna pozwanego w postaci wypowiedzenia umowy najmu była sprzeczna z ustawą lub była podjęta w celu obejścia ustawy. Natomiast nie można za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego uznać czynności strony pozwanej polegającej na wypowiedzeniu umowy najmu w celu odzyskania lokalu wchodzącego w skład zasobu gminnego, jeżeli ten lokal nie jest użytkowany przez dotychczasowego najemcę.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i § 3 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.i zasądzono od powoda na rzecz pozwanego kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym ustaloną na podstawie§ 3 ust. 1 pkt 3w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 poz.1800 ze zm.) O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi w postępowaniu apelacyjnym Sąd Okręgowy orzekł na podstawie§ 8 pkt 3w zw. z § 4 ust.3 i § 16 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( Dz U z 2016 r. poz. 1714 )