Sąd Rejonowy w Szczytnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 539/18
Data wyroku: 2019-05-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Herman

Sygn. akt II K 539/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 maja 2019 roku
Sąd Rejonowy w Szczytnie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Joanna Herman
Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Strzelec
Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Szczytnie Anny Szelugi – Skłodowskiej
po rozpoznaniu dnia 14 stycznia, 18 lutego, 4 marca, 8 kwietnia, 13 maja 2019r. na rozprawie sprawy:
T. W., s.T.iF. z d. K.,ur. (...)wS.
oskarżonego o to, że:
w dniu 20 czerwca 2018r. na drodze publicznej w m.W., gm.S., woj.(...), prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki(...)onr rej. (...), pomimo wydania przez funkcjonariuszy policji poruszających się pojazdem służbowym, przy użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych polecenia zatrzymania się, nie zatrzymał się i kontynuował jazdę
tj. o czyn zart. 178b kk

I
oskarżonegoT. W.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego czynuz tym ustaleniem, że dopuścił się go w okolicach msc.W.i za to z mocyart. 178b kkskazuje go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby2 (dwóch) lat;

III
na podstawieart. 42 § 1a pkt. 1 kkorzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat;

IV
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
T. W.mieszka w miejscowościZ.wraz z żonąM. W.. Wymieniony nie pracuje, porusza się o kuli, pozostaje na utrzymaniu żony.
(dowody: wyjaśnienia oskarżonego k. 75, zeznania świadkaM. W.k. 34v.)
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 29 listopada 2018r. w sprawie II K 129/18, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 6 marca 2019r. w sprawie VII Ka 121/19T. W.skazany został za przestępstwo zart. 226 § 1 kkw zb. zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkpopełnione w dniu 28 stycznia 2018r. na szkodę funkcjonariuszy policjiM. M.iM. G., na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 1 roku.
(dowody: odpisy wyroków Sądu Rejonowego w Szczytnie w sprawie II K 129/18 i Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 6 marca 2019r. k. 90 i 91 – 92, kopia aktu oskarżenia k. 56 – 57, kopia postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa k. 58 - 62)
W dniu 20 czerwca 2018r. w godzinach wieczornychT. W.jechał samochodem markiA. (...)onr rej. (...)wraz z żonąM. W.z miejscowościZ.w kierunkuS.. Samochodem kierowałT. W., jego żona zaś siedziała na przednim fotelu pasażera.
W tym czasie dwa patrole policji z KPP wS.w składzie:M. M.iK. M.orazJ. N.iP. W.oczekiwały przy jezdni w pobliżu miejscowościW.na przejazd kolumny wojsk amerykańskich, którą miały następnie pilotować w dalszej trasie. W pewnym momencie stojący przy jezdniM. M.zobaczył, że nadjeżdżającym od strony miejscowościZ.samochodem markiA. (...)onr rej. (...)kieruje znany mu z wcześniejszej interwencji służbowejT. W., który na widok funkcjonariuszy policji przyspieszył. WówczasM. M.wraz zK. M.niezwłocznie wsiedli do radiowozu i udali się zaT. W.w celu zatrzymania go do kontroli drogowej. Kierujący radiowozemM. M.natychmiast włączył sygnały dźwiękowe i świetle dając znak kierowcy samochoduA. (...)do zatrzymania. Za autemT. W.ruszył również drugi patrol policji włączając sygnały dźwiękowe i świetlne w celu spowodowania zatrzymania się kierującego.T. W.jednak, mimo, że radiowóz jechał bezpośrednio za nim w odległości około 30 metrów przyspieszył, a następnie skręcił w drogę leśną, zatrzymał się i opuścił pojazd udając się w nieznanym kierunku. Gdy funkcjonariusze policji dojechali do stojącego na drodze leśnej samochoduA. (...), była już przy nim tylko będąca pod wpływem alkoholuM. W., która zachowując się agresywnie wobec funkcjonariuszy policji kategorycznie zaprzeczyła, by jechała z mężem wskazując, że samochodem kierował jej kochanek i odmawiając podania jego danych personalnych.
(dowody: zeznania świadków:M. M.k. 21 – 22, 82v. – 83,K. M.k. 41, 51 – 53, 76, - 76v.,P. W.k. 95 – 95v.,J. N.k. 49, 83, informacja ze Starostwa Powiatowego wS.k. 24, decyzja Starosty(...)k. 25 – 28)
OskarżonyT. W.nie przyznał siędo popełnienia zarzucanego czynu. W toku postępowania przygotowawczego wymieniony odmówił składania wyjaśnień, zaś na rozprawie przed sądem wyjaśnił, że w dniu zdarzenia około godziny 11.00 znajomy podwiózł go do jego brataJ. W.mieszkającego wT.. Jak podał oskarżony, u brata przebywał on do dnia 21 czerwca 2018 roku spożywając wraz z nim alkohol.T. W.w swych wyjaśnieniach zaprzeczył, by jeździł wraz z żoną samochodem markiA. (...)w dniu 20 czerwca 2018 roku. Jak wskazał, samochód ten stanowi jego własność,M. W.zaś nie ma posiada prawa jazdy. Oskarżony podkreślił, że jest w bardzo dobrych relacjach z żoną, nie są w trakcie rozwodu, nic mu nie wiadomo, by żona miała kochanka.
(wyjaśnienia oskarżonego k. 75v., 46)
Sąd zważył, co następuje:
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przekonuje, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. W szczególności podkreślenia wymaga, że zgromadzone w sprawie dowody przekonują, że nie sposób dać wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której zaprzecza, by w dacie objętej zarzutem kierował samochodem markiA. (...)opisanym w akcie oskarżenia.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że, jak wynika z zeznań świadkaM. M., w czasie, gdy wraz z pozostałymi funkcjonariuszami policji oczekiwał on na przejazd kolumny wojsk amerykańskich, stojąc przy jezdni, w pobliżu zaparkowanego w odległości kilku metrów od drogi radiowozu, zauważył nadjeżdżający samochódA. (...), w którym za kierownicą, przez boczną szybę auta, dostrzegł znanego mu osobiścieT. W.. Jak podał przy tymM. M., nie ma on żadnych wątpliwości co do osoby kierującego,T. W.zna bowiem z wcześniejszej interwencji z jego udziałem. Powyższa relacja wymienionego świadka znajduje potwierdzenie w zeznaniach pozostałych funkcjonariuszy policji wchodzących w skład patroli oczekujących przy drodze na przejazd kolumny wojsk amerykańskich. Jak wynika bowiem z zeznańK. M., w czasie, gdy stał przy radiowozie, a drogą jechał samochód markiA.koloru białego,M. M.krzyknął, że autem kieruje znany muT. W., który nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami. Z zeznań wskazanego świadka wynika w sposób jednoznaczny, żeM. M.od razu rozpoznał kierującego autem oskarżonego informując o tym pozostałych, towarzyszących mu policjantów. Co więcej, jak podał świadekK. M., on sam również widział twarz kierującego i rozpoznał zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie oskarżonego jako kierującego samochodem markiA.w czasie objętym zarzutem.
Z zeznaniami świadkówM. M.iK. M.korespondują nadto relacje funkcjonariuszy policji z drugiego patrolu tj.P. W.iJ. N.. Jak zeznał bowiemJ. N., on sam wprawdzie nie widział twarzy kierującego, jednakże potwierdził, że na widok kierującego autem mężczyznyM. M.niezwłocznie poinformował pozostałych policjantów, że rozpoznał kierowcęA. (...), o którym wie, że nie posiada on uprawnień do kierowania pojazdami, co stało się podstawą dalszych czynności zmierzających do jego zatrzymania i skontrolowania. Podobnie świadekP. W.wskazał, że od początkuM. M.rozpoznał kierującego i nie miał wątpliwości co do osoby kierującego autem informując pozostałych funkcjonariuszy, że osoba ta nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami. Powyższe, spójne, wzajemnie uzupełniające się relacje funkcjonariuszy policji, tworzące logiczną całość zasługują, zdaniem sądu na wiarę.
Mieć na uwadze również należy okoliczność, iż, jak wynika z zeznań funkcjonariuszy policji, radiowozy stały zaparkowane na znajdującym się w pobliżu jezdni parkingu,M. M.zaś stał przy drodze w odległości kilku metrów od radiowozu, miał zatem możliwość nie tylko zaobserwowania twarzy kierującego, ale i niezwłocznego podjęcia za nim pościgu.
Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że, mając na uwadze treść wyroku w sprawie II K 129/18 Sądu Rejonowego w Szczytnie, w którymT. W.skazany został za przestępstwo zart. 226 § 1 kkw zb. zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkpopełnione w dniu 28 stycznia 2018r. na szkodę m.in. funkcjonariusza policjiM. M., nie dziwi fakt, że wymieniony nie miał trudności z rozpoznaniem za kierownicą znanego mu osobiście z wcześniejszej interwencjiT. W..
W świetle powyższych dowodów nie sposób dać wiary wyjaśnieniom oskarżonego zaprzeczającego popełnieniu zarzucanego mu czynu i wskazującego, że w czasie objętym zdarzeniem samochodem jeździła jego żonaM. W.jadąca z inną, bliżej nieokreśloną osobą. Konstatacja powyższa jest tym bardziej uzasadniona biorąc pod uwagę treść zeznań samejM. W.. Wymieniona będąca żoną oskarżonego, składając zeznania na rozprawie, w sposób widoczny starała się uchronić męża od ewentualnej odpowiedzialności karnej, opisując szczegóły zdarzenia w sposób odmienny niż w toku postępowania przygotowawczego. Wprawdzie każdorazowo w toku składanych zeznańM. W.zaprzeczała, by w czasie objętym zarzutem samochodem kierował oskarżony, tym niemniej podkreślenia wymaga niespójność poszczególnych jej relacji, czy to w zakresie tożsamości mężczyzny, z którym w czasie zdarzenia miała rzekomo jechać, czy swoich z nim relacji, uprzedniego spożycia przez nią alkoholu, czy powodów ucieczki przed policją. Zwrócić uwagę bowiem należy, że podczas pierwszego przesłuchaniaM. W.zeznała, że w dacie zdarzenia samochodem kierował jej kochanek, który na widok policji przestraszył się i uciekł, ponieważ nie ma prawa jazdy, ona sama zaś w tym dniu była po alkoholu. Na rozprawie w tym zakresieM. W.złożyła natomiast zeznania odmiennej treści podnosząc, że jechała wówczas nie z kochankiem, a ze znajomym, którego danych personalnych nie chciała podać z uwagi na to, że mężczyzna ten jest żonaty, sama nie spożywała alkoholu, a przed policją „uciekała”, gdyż przestraszyła się policji, na widok której – jak podała - zawsze ucieka. Powyższe relacjeM. W., w sposób rażący, nielogiczne, niespójne i zmienne, jednoznacznie nakierowane na uchronienie oskarżonego przed odpowiedzialnością karną, zdaniem sądu nie zasługują na podzielenie i nie mogą stanowić podstawy do dokonywania ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.
Podobnie, zdaniem sądu, nie sposób dać wiary zeznaniom świadkówJ. W.iI. W.wskazujących, że oskarżony przebywał u nich w domu od dnia 20 czerwca 2018r. do 21 czerwca 2018 roku nieprzerwanie, nie mógł zatem w dacie zdarzenia kierować autem w okolicach miejscowościW.. Mając na uwadze korespondujące, zbieżne i uzupełniające się wzajemnie relacje świadkówM. M.,K. M.,J. N.iP. W.nie sposób uznać, by faktycznie w czasie zdarzenia oskarżony przebywał w miejscu zamieszkaniaJ.iI. W.. Podkreślenia wymaga w tym miejscu fakt, że wymienieni są członkami rodziny oskarżonego i w przeciwieństwie do wskazanych wyżej funkcjonariuszy policji niewątpliwie zainteresowani są oni wynikiem postępowania w niniejszej sprawie i rozstrzygnięciem jej na korzyść oskarżonego będącego bratemJ. W.. Okoliczność natomiast, iż jak podaje oskarżony około godziny 11.00 w dniu zdarzenia podwozić go miał go do brataJ. W.jego znajomy o nieustalonych dotychczas danych pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, albowiem zdarzenie objęte aktem oskarżenia miało miejsce w godzinach wieczornych, a zatem po upływie znacznego okresu czasu od momentu ewentualnego podwiezienia oskarżonego do brata.
Wreszcie zauważyć należy, że, jak wynika z relacjiM. M., gdy rozpoznał on za kierownicą przejeżdżającego samochodemT. W., niezwłocznie informując o tym fakcie pozostałych funkcjonariuszy policji, podjął wraz zK. M.radiowozem pościg za oskarżonym oddalającym się i wyraźnie zwiększającym prędkość jazdy. Jak wskazałM. M., podejmując pościg za oskarżonym włączył on zarówno sygnały świetlne, jak i dźwiękowe w radiowozie, dając mu czytelny sygnał do zatrzymania. Jak podał przy tymM. M., oskarżony mimo włączenia sygnałów dźwiękowych i świetlnych w radiowozie jadącym za jego samochodem nie tylko nie zatrzymał się niezwłocznie do kontroli, ale wręcz na ten widok przyspieszył, po czym na łuku drogi skręcił w drogę leśną. RównieżK. M., który na rozprawie pewnych szczegółów zdarzenia już nie pamiętał, zeznając w toku postępowania przygotowawczego był jednak pewien, że ruszając w pościg za oskarżonym włączone zostały w ich radiowozie zarówno sygnały świetle, jak i dźwiękowe, na które oskarżony nie zareagował. Z relacjami powyższymi zbieżne pozostają zeznania świadkówP. W.iJ. N., którzy jako drugi patrol włączyli się do pościgu za oskarżonym również włączając sygnały dźwiękowe i świetle w celu zatrzymania kierującego do kontroli. Mając na uwadze powyższe, zbieżne, pozbawione luk i logiczne zeznania wymienionych świadków, nie sposób uznać, że oskarżony mógł nie widzieć lub nie słyszeć dawanych mu przez funkcjonariuszy policji sygnałów do zatrzymania, tym bardziej, że jak wskazałJ. N., radiowóz na sygnałach jechał bezpośrednio za oskarżonym w odległości około 30 metrów.
W tym stanie rzeczy wina oskarżonego wykazana została przeprowadzonymi dowodami i polega na tym, że w dniu 20 czerwca 2018r. na drodze publicznej w okolicach miejscowościW., gm.S., woj.(...), prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki(...)onr rej. (...), pomimo wydania przez funkcjonariuszy policji poruszających się pojazdem służbowym, przy użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych polecenia zatrzymania się, nie zatrzymał się i kontynuował jazdę, czym wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 178b. Sąd zmienił opis czynu w zakresie miejsca zdarzenia, jak wynika bowiem z zeznań wszystkich przesłuchanych świadków, do zdarzenia do szło na drodze w okolicach miejscowościW..
Wymierzając karę w niniejszej sprawie sąd jako okoliczność łagodzącą miał na uwadze fakt pokonania przez oskarżonego stosunkowo niedługiego odcinka drogi podczas kontynuowania jazdy mimo nadawanych sygnałów do zatrzymania w radiowozach policji, a także okoliczność niekaralności oskarżonego w momencie popełnienia mu przypisanego w niniejszej sprawie przestępstwa (karta karna k. 31). Jednocześnie jednak nie sposób tracić z pola widzenia faktu, iż w sprawie II 129/18 Sądu Rejonowego w Szczytnie został on również skazany za przestępstwo, co wskazuje, że podejmując działanie przypisane mu w niniejszej sprawie, dopuścił się po raz kolejny zachowania naruszającego obowiązujący porządek prawny. Dodatkowo wskazać należy, że finalnie po zatrzymaniu pojazdu na drodze leśnej oskarżony uciekł do lasu faktycznie uniemożliwiając przeprowadzenie kontroli drogowej.
W tym stanie rzeczy, zdaniem sądu, jedynie kara pozbawienia wolności może być uznana za adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Zdaniem sądu, kara pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby, wzmocniona wychowawczym i prewencyjnym oddziaływaniem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres 2 lat w sposób realny uświadomi oskarżonemu konsekwencje popełniania przestępstw i zapobiegnie ponownemu naruszeniu przez niego przepisów prawa.
Na marginesie wskazać należy, że z uwagi na sytuacje materialna oskarżonego pozostającego na utrzymaniu żony i poruszającego się o kuli, brak jest realnych możliwości wykonania przez niego kar o innym, wolnościowym charakterze tj. grzywny lub kary ograniczenia wolności.
O kosztach sądowych orzeczono uwzględniając trudną sytuację materialną oskarżonego nie posiadającego żadnego źródła dochodów.