Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 339/18
Data wyroku: 2019-07-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Radlińska, Zbigniew Kapiński, Dorota Tyrała
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art.286§1 kk

Sygn. akt II AKa 339/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lipca 2019 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SA – Dorota Tyrała
Sędziowie: SA – Zbigniew Kapiński
SO (del.) – Dorota Radlińska (spr.)
Protokolant: sekr. sądowy Olaf Artymiuk
przy udziale Prokuratora Mirosława Midro
po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2019 r. w Warszawie
sprawy:

1
K. B., synaW.iK.,urodzonego (...)w m.D.,

oskarżonego o  czyn zart.  286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.

2
Ł. A., synaW.iJ.,

urodzonego (...)wŻ.,
oskarżonego o  czyn  zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 30 maja 2018 r.     sygn. akt XVIII K 50/18

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonychK. B.iŁ. A.;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. A. (1)i adw.E. B.kwoty po 738,00 (siedemset trzydzieści osiem  
00
           / 100 ) zł w tym VAT  z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie;

3
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa;

UZASADNIENIE
K. B.iŁ. A.zostali oskarżeni o to, że:
- dnia 1 sierpnia 2017 r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziliK. W. (1)do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem znacznej wartości w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 231.000 zł w ten sposób, iż zgodnie z przyjętym wcześniej podziałem ról nieustalone osoby zadzwoniły do pokrzywdzonejK. W. (1)podając się za funkcjonariusza Policji oraz prokuratora wprowadzając ją w błąd co do swojej tożsamości oraz co do okoliczności, iż prowadzone są działania Policji i prokuratury mające na celu ujęcie sprawców przestępstwa, a następnie udzielając pokrzywdzonej instrukcji dwukrotnie odebrały od pokrzywdzonej pieniądze w kwocie odpowiednio 71.000 zł oraz 20.000 zł, a następnie spowodowały, iż pokrzywdzona przekazała kwotę 140.000 zł na rachunek bankowy prowadzony dlaK. B.w(...) Bank S.A.o nr(...), a pieniądze z tego rachunku w kwocie 43.740,10 zł zgodnie z podziałem ról wypłaciliŁ. A.iK. B.,
to jest o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem w dniu 30 maja 2018 r. sygn. akt XVIII K 50/18:
1. oskarżonychK. B.iŁ. A.w ramach zarzuconego im czynu uznał za winnych tego, że dnia 1 sierpnia 2017 r. wW.działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziliK. W. (1)do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem znacznej wartości w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 231.000 zł w ten sposób, iż zgodnie z przyjętym podziałem ról nieustalone osoby zadzwoniły do pokrzywdzonejK. W. (1)podając się za funkcjonariusza Policji oraz prokuratora i wprowadziły ją w błąd co do swojej tożsamości i co do faktu, że Policja i Prokuratura prowadzą działania nakierowane na ujęcie nieuczciwych pracowników banków przywłaszczających środki z rachunków klientów, a następnie udzielając pokrzywdzonej instrukcji dwukrotnie odebrały od pokrzywdzonej pieniądze w kwocie odpowiednio 71.000 zł i 20.000 zł, a następnie spowodowały, iżK. W. (1)zleciła przelew kwoty 140.000 zł ze swojego rachunku bankowego na rachunek bankowy nr(...)prowadzony przezBank (...) S.A.dlaK. B., a następnieK. B.iŁ. A.zgodnie z podziałem ról podjęli z niego łącznie kwotę 43.740,10 zł, przy czymK. B.czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności wymierzonej za umyślne przestępstwo podobne, co stanowi:

⚫

w przypadkuK. B.występek zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,

⚫

w przypadkuŁ. A.występek zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.,

za który na podstawie wskazanych przepisów skazał każdego z nich, a na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.wymierzył:
a) oskarżonemuK. B.karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
b) oskarżonemuŁ. A.karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
2. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej w punkcie 1.a) /(pierwszym a)/ wyroku kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuK. B.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci tymczasowego aresztowania od dnia 1 sierpnia 2017 r. (godz. 16:50) do dnia 30 maja 2018 r.;
3. na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet wymierzonej w punkcie 1.b) /(pierwszym b)/ wyroku kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuŁ. A.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci tymczasowego aresztowania od dnia 1 sierpnia 2017r. (godz. 16:50) do dnia 30 maja 2018 r.;
4. na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonychK. B.iŁ. A.obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonejK. W. (1)kwoty 134.770,10 (sto trzydzieści cztery tysiące siedemset siedemdziesiąt 10/100) złotych;
5. na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzekł przepadek dowodu rzeczowego opisanego pod pozycją 1. (pierwszą) na wykazie dowodów rzeczowych na karcie 375a) akt sprawy;
6. na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych w całości, wydatkami obciążając Skarb Państwa;
7. przyznał od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie na rzecz adwokataA. A. (1)kwotę 1.402,20 (jeden tysiąc czterysta dwa 20/100) złote tytułem zwrotu nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuK. B.z urzędu, w tym kwotę 262,20 (dwieście sześćdziesiąt dwa 20/100) złote tytułem podatku od towarów i usług; 
8. przyznał od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie na rzecz adwokataE. B.kwotę 1.402,20 (jeden tysiąc czterysta dwa 20/100) złote tytułem zwrotu nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuŁ. A.z urzędu, w tym kwotę 262,20 (dwieście sześćdziesiąt dwa 20/100) złote tytułem podatku od towarów i usług.
Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy obu oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoK. B.
wyrokowi zarzuciła:
1) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.:
a)art. 7 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na bezzasadnej odmowie dania wiary wyjaśnieniom oskarżonegoK. B.w zakresie w jakim wskazał, iż nie był świadomy uczestnictwa w przestępstwie oszustwa „na policjanta”, w sytuacji, gdy zeznania te są ze sobą spójne, logiczne i konsekwentne od początku postępowania. Ponadto, Sąd dokonując oceny świadomości oskarżonego nie wziął pod uwagę obniżonych możliwości poznawczych oskarżonego, wynikających z długotrwałego spożywania alkoholu i choroby psychicznej. Jak wynika bowiem z opinii biegłego, oskarżony częściowo miał ograniczoną możliwość rozpoznania znaczenia swoich czynów i zdolność pokierowania swoim postępowaniem. Okoliczność, iż Sąd powiązał określone sytuacje z możliwością domyślenia się przez oskarżonego, iż uczestniczy w przestępstwie oszustwa „na policjanta” nie oznacza, że oskarżonyK. B.był w stanie dokonać takich samych ustaleń, a tym samym świadomie uczestniczyć w przestępczym procederze,
b)art. 7 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na bezzasadnej odmowie dania wiary zeznaniom oskarżonegoK. B.w części w jakiej wskazał, że nie składał w toku postępowania przygotowawczego zeznań dotyczących otrzymania kartki z danymi pokrzywdzonej. Ponadto, Sąd wyciągnął dowolne, a tym samym błędne wnioski z dowodu w postaci kartki z zapisanymi danymi pokrzywdzonej. Wbrew twierdzeniom Sądu, kartka z danymi pokrzywdzonej nie jest żadnym dowodem na wiedzę oskarżonego, że środki na rachunku nie pochodzą z zagranicy i nie mają związku z unikaniem opodatkowania. Wskazane ustalenie sądu stanowi wyraz dowolności w interpretacji dowodów, bowiem zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wskazanego wniosku nie można jednoznacznie wysnuć z podanych powyżej faktów,
c)art. 7 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na bezzasadnym uznaniu, iż fakt odbycia licznych rozmów telefonicznych przezŁ. A.z nieznanym mężczyzną, a także pobyt oskarżonegoK. B.whotelu (...)zŁ. A.świadczy o zamiarze oskarżonegoK. B.udziału w przestępstwie oszustwa „na wnuczka". Wskazane ustalenie sądu stanowi wyraz dowolności w interpretacji dowodów, bowiem zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wskazanego wniosku nie można jednoznacznie wysnuć z podanych powyżej faktów;
2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, a polegający na błędnym uznaniu, iżK. B.posiadał zamiar bezpośredni udziału z zarzucanym przestępstwie oszustwa „na policjanta”, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na dokonanie wskazanego ustalenia. Sąd Okręgowy błędnie zatem ustalił, iżK. B.dopuścił się popełnienia zarzucanego przestępstwa.
W konkluzji wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonegoK. B.od zarzucanego mu czynu.
Obrońca oskarżonegoŁ. A.
wyrokowi zarzuciła:
1. obrazęart. 7 k.p.k., co miało istotny wpływ na treść orzeczenia i skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że:
a)Ł. A.był jednym z tzw. werbowników poszukujących osób gotowych do wzięcia udziału w tzw. oszustwach na wnuczka w różnych ich modyfikacjach i to jego zadaniem było wyszukanie słupa i wysondowanie jego potencjalne gotowości do udziału w nielegalnym zachowaniu, co w konsekwencji doprowadziło Sąd do przyjęcia, że toŁ. A.zwerbowałK. B.do przestępczego procederu, w sytuacji gdy żaden dowód przeprowadzony w sprawie nie wskazuje na ustalone przez Sąd okoliczności; Sąd takie wnioski wyciągnął jedynie na podstawie tego, że oskarżeni przebywali razem przez dwie doby whotelu (...)i na podstawie wyjaśnieńK. B., który stwierdził, że poznałŁ. A.kilka dni wcześniej a jego wyjaśnienie były w tym zakresie kilka razy zmieniane;
b)Ł. A.podczas pobytu whotelu (...)miał przekazywać instrukcje zachowania i postępowaniaK. B., które otrzymywał od nieustalonej osoby, w sytuacji gdy takie okoliczności nie wynikają z żadnego dowodu, bowiem nie ustalono tożsamości osoby, z którą rozmawiał ani nie wykazano jakie dokładnie informacje ta osoba posiadała i ewentualnie przekazywała, w aktach sprawy brak jest również treści zapisów rozmów, które prowadziłŁ. A.z osobą która uprzednio rezerwowała pokój, a także na takie okoliczności nie wskazywałK. B.w swoich wyjaśnieniach;
c) pobyt wHotelu (...)miał na celu doprowadzenie oskarżonegoK. B.do takiej formy, gdzie wygląd i stan trzeźwości nie będą budzić podejrzeń pracowników banku, w sytuacji gdy oskarżeni przebywali w hotelu w dniach od 27 lipca 2017 r. do 29 lipca 2017 r. a wizyta w banku odbyła się 1 sierpnia 2017 r. a zatem rozumowanie Sądu jest nielogiczne, bo gdyby rzeczywiście pobyt w hotelu miał się o odbyć we wskazanym celu to najprawdopodobniej miałby miejsce bezpośredni przed wizytą w banku bowiem w ciągu dwóch dni, które były miedzy pobytem w hotelu a wizytą w banku oskarżonyB.mógł spożywać alkohol i spać na ulicy;
d)Ł. A.znał wszystkie szczegóły dotyczące przestępstwa oszustwa na policjanta i prokuratora popełnionego na szkodęK. W. (1), co w konsekwencji doprowadziło do naruszeniaart. 18 § 3 k.k.poprzez jego niezastosowania i przyjęcie, że oskarżonyA.dopuścił się przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w formie zjawiskowej współsprawstwa, w sytuacji gdy takie wniosku nie można wyciągnąć na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie bowiem ani z wyjaśnień oskarżonych, ani z zeznań pokrzywdzonej ani też z zeznań pracowników banku oraz z bilingów rozmów telefonicznych nie wynika, że oskarżonyA.wiedział, że uczestniczy w przestępstwie oszustwa metodą na policjanta na szkodęK. W. (2), co w konsekwencji powinno było doprowadzić Sąd do wniosku, że zachowanieŁ. A.w postaci przebywania zK. B.whotelu (...)i następnie uczestniczenie podczas wizyt w banku było ewentualnie pomocnictwem w popełnieniu przestępstwa oszustwa, nie zaś współsprawstwem;
2. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej za przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w szczególności orzeczenia obowiązku naprawienia szkody w całości solidarnie zK. B., w sytuacji gdy oskarżony nie uzyskał korzyści z przestępstwa a także nigdy nie będzie miał realnej finansowej możliwości spłacenia całości kwoty.
W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej i miarkowanie obowiązku naprawienia szkody, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Apelacje nie były zasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie.
Obrońca oskarżonegoK. B.kwestionował ocenę wyjaśnieńK. B., której dokonał Sąd I instancji. Zdaniem obrońcy, Sąd Okręgowy bezzasadnie odmówił dania wiary wyjaśnieniom oskarżonegoK. B.w zakresie, w jakim nie przyznawał się do przypisanego mu czynu. Zdaniem skarżącego podawane przez oskarżonego okoliczności na poparcie tej tezy były logiczne i powinny zostać uznane za wiarygodne przez Sąd I instancji. Odmówienie im wiarygodności spowodowało naruszenie przez Sąd Okręgowy normy zart. 7 k.p.k., co wyrażało się w dowolnej a nie swobodnej ocenie wyjaśnień tego oskarżonego. Skarżący kwestionował ustalenie Sądu I instancji w zakresie, w jakim dotyczyło ono świadomego uczestnictwa oskarżonego w przestępstwie oszustwa „na policjanta.
Wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny wyjaśnień oskarżonegoK. B.. Ocena ta pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.i w żadnym razie nie może być mowy aby charakteryzowała się dowolnością. Analiza uzasadnienia Sądu I instancji /str. 17- 21 uzasadnienia/ nie pozostawia żadnych wątpliwości w tym zakresie. Za zbędne uznać należało przytaczanie profesjonalnie podanej argumentacji przez Sąd I instancji. Wskazać jednak należy, iż Sąd Okręgowy w sposób wręcz drobiazgowy przeanalizował złożone przez oskarżonego wyjaśnienia na kolejnych etapach postępowania. Dokonując ich oceny- Sąd I instancji oparł się o zasady logicznego rozumowania, czemu także dał wyraz we wskazanej części uzasadnienia. Wbrew twierdzeniom obrońcy- Sąd I instancji słusznie ustalił, że oskarżonyK. B.miał pełną świadomość w jakim przestępstwie bierze udział. Sąd Okręgowy wskazując na zachowania oskarżonego i dokonując ich analizy w sposób profesjonalny przedstawił tok rozumowania, który doprowadził do ustalenia świadomego uczestnictwa oskarżonego w przypisanym mu przestępstwie.
Także za chybiony uznać należało zarzut obrońcy w zakresie, w jakim podnosił, że z opinii biegłego wynikało, iż oskarżonyB.miał częściowo ograniczoną możliwość rozpoznania znaczenia swoich czynów i zdolności pokierowania swoim postępowaniem, co z kolei determinowało u oskarżonego występowanie obniżonych możliwości poznawczych.
Jak wynika z uzasadnienia apelacji- powyższe twierdzenie – obrońca wywiódł z wniosku z opinii sądowej, tj. ze stwierdzenia- że skoro stan psychiczny oskarżonego nie znosił, ani nie ograniczał w stopniu znacznym możliwości rozpoznania znaczenia czynów i zdolności do pokierowania swoim postępowaniem, to a contrario oznacza, że stan psychiczny oskarżonego częściowo ograniczał możliwości rozpoznania znaczenia czynów i zdolności do pokierowania swoim postępowaniem.
Wskazana powyżej interpretacja stanu psychicznego oskarżonego podczas przypisanego mu przestępstwa, której dokonał obrońca – była zdaniem Sądu Apelacyjnego co najmniej nieuprawniona. Nie sposób bowiem z wniosku o braku zniesienia bądź znacznego ograniczenia możliwości rozpoznania znaczenia czynów i zdolności do pokierowania swoim postępowaniem wywieźć, że możliwości te były częściowo ograniczone. Nadto wbrew twierdzeniom obrońcy- Sąd I instancji miał na uwadze treść sporządzonych w sprawie opinii zarówno psychiatrycznej, jak też psychologicznej, czemu dał wyraz w pisemnych motywach rozstrzygnięcia /str.21-22 uzasadnienia/. Co więcej także fakt obniżonych możliwości poznawczych, występujący u oskarżonego nie umknął Sadowi I instancji /str. 21 uzasadnienia/.
Reasumując, stwierdzić należy, iż zarzut wskazany w punkcie 1 lit.a) apelacji w ocenie Sądu Apelacyjnego nie był zasadny.
Podobnie, jak wyżej, także zarzut wskazany w punkcie 1 lit.b.) apelacji, zdanie Sądu Apelacyjnego nie zasługiwał na aprobatę. Zasadnie bowiem Sąd I instancji poczynił ustalenia, które dotyczyły posiadania przez oskarżonego kartki z danymi pokrzywdzonej. Z faktu tego- Sąd Okręgowy wywiódł prawidłowe wnioski, które przy zastosowaniu zasady swobodnej oceny dowodów w sposób uprawniony posłużyły do poczynienia ustaleń faktycznych. Także w tym zakresie, wbrew twierdzeniom obrońcy Sąd I instancji nie uchybił normie prawnej zart. 7 k.p.k.
Zarzut wskazany przez obrońcę w punkcie 1 lit. c.) apelacji dotyczył kolejnej – dowolnej- zdaniem obrońcy oceny materiału dowodowego, której w jego ocenie dokonał Sąd I instancji.
Wbrew zatem twierdzeniom obrońcy- Słusznie Sąd I instancji wskazał, że zarówno fakt odbycia szeregu rozmów telefonicznych przezŁ. A.z nieustaloną osobą, jak też wspólny pobyt oskarżonych w hostelu w okolicznościach przedmiotowej sprawy- stanowiły dowody na sprawstwo obydwu oskarżonych. Także tym razem za chybiony uznać należało zarzut obrońcy. Stanowisko Sądu I instancji także tym razem zostało profesjonalnie uzasadnione /str. 17, 19 uzasadnienia/.
W punkcie drugim apelacji skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ zdaniem obrońcy na treść orzeczenia. Błąd ten w ocenie skarżącego polegał na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, żeK. B.posiadał zamiar bezpośredni udziału z zarzucanym przestępstwie oszustwa „na policjanta”. Zdaniem skarżącego ustalenie to stało w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Uznając, że dokonana przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego była rzetelna, zgodna z zasadami logicznego rozumowania, a zatem pozostająca pod ochroną instytucji zart. 7 k.p.k.tym samym, zdaniem Sądu Apelacyjnego oparte na tak dokonanej ocenie ustalenie faktyczne nie budziły żadnych wątpliwości. Tym samym nie sposób podzielić zarzutu obrońcy wskazanego wpunkcie drugimapelacji. Wbrew twierdzeniom obrońcy – za Sądem I instancji wskazać należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony w oparciu o zasady logicznego rozumowania dawał pełne podstawy do przypisania oskarżonemu współudziale w przestępstwie oszustwa.
Mając na uwadze powyższą uznać należało, że apelacja obrońcyK. B.nie była zasadna.
Także obrońcaŁ. A.kwestionował orzeczenie w przedmiotowej sprawie.
Skarżący wyrok w imieniu oskarżonegoŁ. A.zarzucił Sądowi I instancji obrazęart. 7 k.p.k., co zdaniem jego miało istotny wpływ na treść orzeczenia i skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych. Podobnie jak obrońcaB., także obrońcaA.w punkcie II.1.lit. od a.) do d.) apelacji zakwestionował poszczególne fragmenty ustalonego stanu faktycznego, które wskazywały na sprawstwo oskarżonegoŁ. A.. Obrońca poddał materiał dowodowy w tym zakresie własnej ocenie, odmiennej od tej, którą dokonał Sąd I instancji.
Wobec zbieżności zarzutów postawionych przez obydwu obrońców – jeszcze raz zatem powtórzyć należy, iż Sąd I instancji w sposób wnikliwy z daleko idącą precyzją ustalając poszczególne etapy zdarzenia i zachowania oskarżonych w oparciu o zasady logicznego rozumowania wywiódł prawidłowe wnioski w oparciu, o które ustalił prawidłowo stan faktyczny. Sąd I instancji dał temu wyraz w profesjonalnie sporządzonym uzasadnieniu. W szczególności jeszcze raz wskazać należy na rozważania, które Sąd Okręgowy poczynił na stronach 17-21 uzasadnienia. W tej części uzasadnienia Sąd Okręgowy precyzyjnie przedstawił tok rozumowania, który doprowadził do uznania oskarżonych za winnych przypisanego im czynu. Sąd Apelacyjny w całości podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, uznając apelację obrońcy we wskazanym powyżej zakresie za niezasadną.
W punkcie II. 2. apelacji obrońcaŁ. A.podnosił rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec tego oskarżonego w szczególności orzeczenia obowiązku naprawienia szkody w całości solidarnie zK. B., w sytuacji gdy oskarżony nie uzyskał korzyści z przestępstwa a także nigdy nie będzie miał realnej finansowej możliwości spłacenia całości kwoty.
Także w powyżej wskazanym zakresie apelacja obrońcy oskarżonegoA.nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd I instancji na stronach 26- 28 uzasadnienia szczegółowo wskazał co do obydwu oskarżonych jakimi przesłankami kierował się wymierzając im kary. Sąd Okręgowy wskazał na okoliczności zarówno łagodzące, jak też obciążające. Analiza uzasadnienia Sądu I instancji prowadzi do wniosku, że także w tym zakresie orzeczenie wydane zostało w oparciu o profesjonalnie zastosowane zasady wymiaru kary unormowane wart. 53 k.k.
Nie zasługiwało także na aprobatę stanowisko obrońcyŁ. A.w zakresie, w jakim kwestionował on zastosowanie wobec reprezentowanego przez niego oskarżonego instytucji zart. 46§1 k.k.Także w tym zakresie Sąd I instancji w sposób nie budzący żadnych wątpliwości uzasadnił swoje stanowisko /str. 28-29 uzasadnienia/. Argumentacja Sądu I instancji jest przekonująca, a zarzut apelacyjny w tej części zasadniczo uznać można za oczywiście niezasadny.
Konkludując, stwierdzić należy, iż także apelacja obrońcyŁ. A.nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.
Z tych wszystkich przyczyn Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.