Sąd Rejonowy w Bydgoszczy
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII P 39/19
Data wyroku: 2019-06-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jan Sobociński, Krzysztof Witkowski, Katarzyna Błażejowska
Słowa kluczowe: Stosunek pracy
Podstawa prawna: art. 63 kp w zw z art. 51 ust. 7 pkt 3 ustawy z 10.02.2017r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa.

Sygn. akt VII P 39/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 czerwca 2019 r.
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Katarzyna Błażejowska

Ławnicy:

Jan Sobociński, Krzysztof Witkowski

Protokolant:

st. sekr. sąd. Wiktoria Niesiobędzka - Pawlak

po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2019 r. w Bydgoszczy na rozprawie
sprawy z powództwaK. F.
przeciwkoKrajowy Ośrodek (...) OddziałwB.
o przywrócenie do pracy

1
oddala powództwo,

2
zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,

3
kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.

SSR Katarzyna Błażejowska
Jan Sobociński    Krzysztof Witkowski
Sygn. akt VII P 39/19

UZASADNIENIE
PowódK. F.pozwem przeciwko Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy wB.wniósł o przywrócenie do pracy bez orzekania o odszkodowaniu za okres po wygaśnięciu umowy o pracę. W uzasadnieniu powód wskazał, iż zatrudniony był u poprzednika prawnego pozwanego tj. Agencji Nieruchomości Rolnemu oraz podległej jednostce Gospodarstwa Zasobu Skarbu Państwa w Administrowaniu Oddziału Terenowego wB.na stanowisku specjalisty w Sekcji Gospodarowania Zasobem. Powód wskazał, iż z nieznanych mu kryteriów umowa o pracę z Agencją Nieruchomości Rolnych, zawarta na czas nieokreślony, została rozwiązana na skutek wygaśnięcia. Jednocześnie powód wskazał, iż pracę w okresie zatrudnienia wykonywał sumiennie i starannie, zaś kierownictwo nie miało żadnych zastrzeżeń do jego pracy. Ponadto powód w trakcie zatrudnienia doszkalał się oraz nabywał niezbędnych kwalifikacji potrzebnych na zajmowanym przez niego stanowisku.
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Pozwany nadto podniósł, iż pozew powoda jest spóźniony, bezpodstawny i jako taki winien być oddalony. W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż powód nie może skutecznie domagać się w niniejszej sprawie orzeczenia zgodnego z prawem, bowiem przekroczył on 21-dniowy termin wynikający zart. 264 kpna złożenie powództwa o przywrócenie do pracy, bowiem stosunek pracy powoda wygasł z dniem 31 sierpnia 2017 r., zaś termin do wniesienia powództwa upływał w dniu 21 września 2017 r. Ponadto pozwany wskazał, iż powództwo jest bezzasadne z uwagi na fakt, iż wygaśnięcie stosunku pracy powoda z Agencją Nieruchomości Rolnych nastąpiło z mocy prawa. Zgodnie z art. 45 Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa z dniem 31 sierpnia 2017 r. znosi się Agencję Rynku Rolnego i Agencję Nieruchomości Rolnych, a z dniem 1 września 2017 r. tworzy się Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa. Pozwany wskazał, iż pod był pracownikiem Agencji Nieruchomości Rolnych. Celem dokonania restrukturyzacji i optymalizacji oraz koncentracji zadań związanych ze wsparciem rolnictwa, ustawodawca postanowił ograniczyć liczbę agencji rolnych z trzech do dwóch. Do dnia 31 sierpnia 2017 r. funkcjonowały: ANR, Agencja Rynku Rolnego (ARR) oraz Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnej (ARiMR), z czego została tylko jedna agencja płatnicza (ARiMR), a przy tym została utworzona jednostka odpowiedzialna za zadania w zakresie programowania polskiej wsi i gospodarowania nieruchomościami rolnymi pozostającymi w zasobie Skarbu Państwa – KOWR. Na podstawie art. 51 ust 3 przepisów wprowadzających ustawę o KOWR wybranym pracownikom ANR i ARR zaproponowano na piśmie, zatrudnienie w KOWR, określając warunki pracy i płacy. Stosownie zaś do art. 7 ustawy dotychczasowy stosunek pracy pracowników ANR i ARR wygasł w dniu 31 sierpnia 2017 r. w przypadkach: złożenia oświadczenia o odmowie przyjęcia warunków zatrudnienia zaproponowanych na podstawie ust 3 lub 4; niezłożenia w terminie oświadczenia, o którym mowa w ust 5; jeżeli w terminie do dnia 31 sierpnia 2017 r. nie zostało im zaproponowane zatrudnienie na podstawie ust 3 albo 4. Zdaniem pozwanego nie sposób stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie doszło do wygaśnięcia stosunku pracy z naruszeniem jakichkolwiek przepisów prawa.
Jednomiesięczne wynagrodzenie powoda liczone jako ekwiwalent za urlop wynosiło 6 217,55 zł (k. 43).
Sąd ustalił, co następuje:
PowódK. F.był zatrudniony od dnia 15 sierpnia 2011 r. w Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy wB.(poprzednik prawny: Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy wB.; dalej: ANR), początkowo na podstawie umowy o pracę na okres próbny, a następnie od dnia 16 listopada 2011 r. na czas nieokreślny na stanowisku specjalisty w sekcji gospodarowania zasobem.
Dowód: umowa o pracę na okres próbny z dnia 12 sierpnia 2011 r. – k. 2B akt osobowych, umowa o pracę na czas nieokreślony z dnia 14 listopada 2011 r. – k. 14B akt osobowych, przesłuchanie powoda – k. 54v
Na mocy ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. 2017 r., poz. 624) z dniem 31 sierpnia 2017 r. zniesiono Agencję Rynku Rolnego i Agencję Nieruchomości Rolnych. Zaś z dniem 1 września 2017 r. tworzy się Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa. Dotychczasowy stosunek pracy pracowników ANR i pracowników ARR wygasa w dniu 31 sierpnia 2017 r., jeżeli w terminie do dnia 31 maja 2017 r. nie zostanie im zaproponowane zatrudnienie. Powód przedmiotowej propozycji nie otrzymał. Zamiast tego został wytypowany, jako pracownik, którego stosunek pracy wygaśnie w dniu 31 sierpnia 2017 r.
W dniu 1 września 2017 r. powód otrzymał świadectwo pracy, z którego wynikało, iż stosunek pracy ustał w wyniku wygaśnięcia na podstawie art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa. Powód powyższego nie zakwestionował zarówno, co do sposobu jak i co do kryteriów wytypowania jego osoby.
Dowód: pismo z dnia 10 sierpnia 2017 r. – k. 4C akt osobowych, świadectwo pracy z dnia 31 sierpnia 2017 r. – k. 3C akt osobowych
Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy oraz aktach osobowych powoda, których autentyczność oraz wiarygodność nie była kwestionowana przez strony w niniejszym postępowaniu. Nadto Sąd przeprowadził dowód z przesłuchania stron, ograniczony na zasadzieart. 304 k.p.c., do przesłuchania powoda, którego zeznania były, w ocenie Sądu, wiarygodne, konkretne, logiczne, spójne i odpowiadały pozostałemu materiałowi dowodowemu.
Oceniając zebrany materiał dowodowy Sąd kierował się zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego.
W niniejszej sprawie istotnym był fakt, iż z dniem 31 maja 2017 r. powodowi nie zaproponowano dalszego zatrudnienia tj. od dnia 1 września 2017 r. Z tym też dniem w miejsce zniesionej Agencji Nieruchomości Rolnych powołany został Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa na mocy ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. 2017 r., poz. 624).
Nie ulega wątpliwości, że sięganie przez ustawodawcę do szczególnych przepisów regulujących przekształcenia w różnych dziedzinach sektora publicznego, przede wszystkim ma na celu umożliwienie sprawnego działania tym jednostkom publicznym, które posiadają określone kompetencje i zadania. Osoby zarządzające tymi jednostkami lub upoważnione przepisami prawa uzyskują określony termin, w tym przypadku 3 miesięczny, na podjęcie decyzji o wytypowaniu osób, które pozostają w strukturze zatrudnienia w nowopowstałej jednostce, i tych, którym umowy wygasną - nie zostaną z nimi nawiązane nowe stosunku pracy.
Stosunek pracy powoda wygasł, więc na podstawieart. 63 k.p., z którego wynika, iż umowa o pracę wygasa w przypadkach określonych w kodeksie oraz w przepisach szczególnych. Takim przepisem szczególnym w przedmiotowej sprawie jest art. 51 ust 7 Przepisów wprowadzających ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 624). Przepis ten rozstrzyga, iż dotychczasowy stosunek pracy pracowników Agencji Nieruchomości Rolnej i pracowników Agencji Rynku Rolnego wygasa w dniu 31 sierpnia 2017 r., jeżeli w terminie do dnia 31 maja 2017 r. nie zostanie im zaproponowane zatrudnienie na podstawie ust. 3 albo 4. Przepis ust. 3 art. 51 ustawy przewiduje, iż pełnomocnik powołany w trybie art. 49 ustawy w terminie do dnia 31 maja 2017 r. proponuje na piśmie zatrudnienie w KOWR, określając warunki pracy i płacy pracownikom Agencji Rynku Rolnego innym, niż określeni w ust. 2 oraz pracownikom Agencji Nieruchomości Rolnej, stosując zasady wynagradzania, o których mowa w art. 50 ust. 1 ustawy. Natomiastdotychczasowy stosunek pracy pracowników Agencji Nieruchomości Rolnych i pracowników Agencji Rynku Rolnego wygasa w dniu 31 sierpnia 2017 r.:

1
w przypadku złożenia oświadczenia o odmowie przyjęcia warunków zatrudnienia zaproponowanych na podstawie ust. 3 albo 4;

2
w przypadku niezłożenia w terminie oświadczenia, o którym mowa w ust. 5;

3
jeżeli w terminie do dnia 31 maja 2017 r. nie zostanie im zaproponowane zatrudnienie na podstawie ust. 3 albo 4.

Przedmiotowa ustawa przewidywała możliwość wygaszania z określonymi pracownikami stosunków pracy i taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Fakt, iż powód nie otrzymał jakiejkolwiek propozycji zatrudnienia w strukturach nowo powstałego KOWR nie stanowi, w ocenie Sądu, naruszenia przepisów prawa pracy. Powód nadto nie wykazał w trakcie postępowania sądowego, aby brak zaproponowania mu pracy związany był z naruszeniem przez pozwanego przepisów prawa, bowiem okoliczność niezaproponowania zatrudnienia w KOWR wynikała wprost z ustawy.
Stosunek pracy powoda wygasł, więc na podstawieart. 63 k.p.w związku z art. 51 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r., ponieważ nie zaproponowano mu nowych warunków pracy i płacy na dalszy okres. Wygaśnięcie to nastąpiło z mocy prawa. Natomiast w przypadku powoda pracodawca mógł nie dopuścić do wygaśnięcia stosunku pracy powoda, albowiem zgodnie z art. 51 ust 3 pracodawca miał czas do dnia 31 maja 2017 r., na zaproponowanie mu warunków pracy i płacy na dalszy okres, bowiem to do pracodawcy zależała decyzja o kontynuowaniu zatrudnienia a następnie od wyrażenia przez pracownika zgody. Samo wygaśniecie stosunku pracy powoda nie może być uznane za sprzeczne z prawem, ponieważ skutek ten przewidywała bezpośrednio ustawa. Pozwany nie miał zamiaru dalszego zatrudniania powoda i dlatego też nie złożył mu propozycji w KOWR. Nadto pozwany nie naruszył żadnych przepisów odnoszących się do praw pracowniczych. Na podstawie powyższej ustawy ustawodawca pozostawił organom autonomiczne prawo do decydowania o tym, czy danej osobie zostanie złożona propozycja dalszego zatrudnienia, jak i wyboru rodzaju dalszego zatrudnienia. Pozwany miał możliwość swobodnego wytypowania osób, których stosunek pracy wygaśnie zgodnie z art. 51 ust 3 i 7 ustawy, z czego w sposób jak najbardziej uprawniony skorzystał. Z akt sprawy jak i akt osobowych powoda nie wynika, aby pozwany w sposób dyskryminujący, wykorzystując swoją silniejszą pozycję w stosunkach z powodem, jako pracownikiem, celowo wykorzystał przysługującą mu w/w możliwość, w związku z chęcią. To powód w niniejszym postępowaniu zobowiązany był, zgodnie z regułąart. 6 kc, do wykazania, iż wygaśniecie jego stosunku pracy było niezgodne z przepisami.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
O kosztach procesu orzeczono z kolei w punkcie 2 wyroku na podstawieart. 98 k.p.c., w którym została wyrażona zasada odpowiedzialności za wynik procesu. Zgodnie z treścią tego przepisu strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Pozwany wygrał przedmiotową sprawę w całości, a na koszty procesu, które poniósł składa się wynagrodzenie ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Wysokość przyznanych pozwanemu kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych zmienionego rozporządzeniem z dnia 3 października 2016 r. zasądzając na rzecz pozwanego kwotę 180,00 zł (§9 ust 1 pkt 1 rozporządzenia).
O kosztach sądowych orzeczono natomiast w punkcie 3 wyroku, w myślart. 108 kpc, mając na uwadze fakt, że powód jest z mocy prawa zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych (art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Dz. U. z 2010 r. Nr 90 poz. 594 tekst jedn. z zm.), a powództwo zostało w całości oddalone. Zatem w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do obciążania którejkolwiek ze stron kosztami sądowymi, które w tej sytuacji ponieść musiał Skarb Państwa (na podstawie stosowanego a contrario art. 113 ust. 1 -3 oraz art. 97 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).
SSR Katarzyna Błażejowska