Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IX P 74/18
Data wyroku: 2019-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON

UZASADNIENIE
PowódkaE. R.wniosła o zasądzenie od pozwanejM. M. (1)odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę w kwocie 677,76 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 maja 2017 r. oraz o zasądzenie od pozwanej, na swoją rzecz, kosztów procesu. W uzasadnieniu swego stanowiska powódka wskazała, iż wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 r. wydanym przez tut. Sąd w sprawie IX P 822/15, zasądzono od pozwanej na rzecz powódki tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę kwotę 1.812 zł, przy czym jednocześnie w uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że należne powódce odszkodowanie winno wynosić 2.489,76 zł, a Sąd zasądził kwotę określoną przez zawodowego pełnomocnika, gdyż jest związany wysokością żądania i nie może wyjść ponad nie. Dochodzona obecnie kwota stanowi zatem różnicę między 2.489,76 zł a 1.812 zł.
W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości z uwagi na powagę rzeczy osądzonej oraz o zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów procesu.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Prawomocnym obecnie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 r., wydanym w sprawie IX P 822/15, Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie, zasądził od pozwanejM. M. (2)na rzecz powódkiE. R.kwotę 1.812 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę w dniu 6 listopada 2015 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż odszkodowanie należne powódce winno być równe jednomiesięcznemu wynagrodzeniu wyliczonemu według zasad jak ekwiwalent za urlop. Sąd zaznaczył również, że wynagrodzenie wyliczone według ww. zasad wynosi 2.489,76 zł (Sąd powołał się w tej mierze na wyliczenie dokonane przez stronę pozwaną, a znajdujące się w aktach sprawy IX P 822/15 na k. 56), jednakże powódka – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – oznaczyła kwotę odszkodowania na 1.812 zł, a Sąd jest związany wysokością żądania i nie może wyjść ponad nie.
Niesporne, a nadto: odpis wyroku wraz z uzasadnieniem – k. 6-14;
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo okazało się niezasadne.
Podstawę prawną żądania odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę stanowiart. 45 § 1 k.p., w myśl którego w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
Zgodnie z treściąart. 264 § 1 k.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu wypowiedzenia powódce umowy o pracę, odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę. Termin przewidziany w tym przepisie jest przy tym terminem prekluzyjnym (zawitym) prawa materialnego, wobec czego skutkiem jego uchybienia jest wygaśnięcie uprawnienia do zgłoszenia danego żądania. Jeśli więc pozew zostanie wniesiony po upływie tego terminu, i nie zostanie on przywrócony, Sąd oddala powództwo nie dokonując oceny, czy rozwiązanie umowy o pracę było zgodne z prawem (tak m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2011r. II PK 21/11 i z dnia 9 stycznia 2007r. II PK 158/06). Przywrócenie terminu możliwe jest w oparciu o treśćart. 265 § 1 i 2 k.p.stanowiącego, iż jeżeli pracownik nie dokonał - bez swojej winy – w terminie czynności, o których mowa wart. 264 k.p., sąd pracy na jego wniosek postanowi przywrócenie terminu, przy czym wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu.
Wyżej wskazanyart. 264 §1 k.p.zakreśla termin, w ramach którego, w razie niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę, można skutecznie wytoczyć powództwo o odszkodowanie lub uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, a po upływie terminu wypowiedzenia o przywrócenie do pracy. Co istotne, mowa tu o odszkodowaniu zryczałtowanym przewidzianym wart. 471k.p., a nie o odszkodowaniu przenoszącym tę kwotę (ewentualnym odszkodowaniu uzupełniającym wykraczającym poza ramy odszkodowania zryczałtowanego). W ocenie Sądu pogląd, iż wytoczenie powództwa o pozostałą (wcześniej nie żądaną) część zryczałtowanego odszkodowania jest zasadne również po prawomocnym zakończeniu sprawy o odszkodowanie, nie może znaleźć aprobaty. Przyjęcie takiego stanowiska prowadziłaby bowiem do nieuprawnionych sytuacji, w których – np. w celu uniknięcia opłaty od pozwu (która w sprawach z zakresu prawa jest pobierana od pracowników dopiero, gdy wartość przedmiotu sporu wynosi 50.000 zł) – pracownicy celowo domagaliby się odszkodowań w niższych kwotach, aby w razie wygarnia powództwa i przesądzenia niezgodności z prawem wypowiedzenia umowy o pracę wnieść kolejny pozew. Ponadto, co akcentowano już powyżej, termin 7 dni (obecnie 21 dni) na wytoczenie powództwa jest terminem prekluzyjnym (zawitym), a brak jego dotrzymania skutkuje oddaleniem powództwa. Oczywiście złożenie odwołania w terminie nie jest równoznaczne z brakiem możliwości podwyższenia, w toku trwającego na skutek tego odwołania procesu, wysokości żądanego odszkodowania, mieszczącego się w ramach odszkodowania zryczałtowanego, tak samo jak nie wyklucza zmiany roszczenia z pierwotnie żądanego przywrócenia do pracy na odszkodowanie. Powódka jednak, i to reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, na co również zwrócił uwagę Sąd orzekający w sprawie IX P 822/15, mimo takiej możliwości (wyliczenie jej wynagrodzenia według zasad jak ekwiwalent za urlop znajdowało się w aktach sprawy IX P 822/15 od dnia 7 marca 2016 r.), nie podwyższyła wysokości żądanego odszkodowania, decydując się na dochodzenie brakującej różnicy dopiero w ramach odrębnego powództwa, które, z przyczyn wskazanych powyżej, musiało ulec oddaleniu. Z oczywistych przy tym względów na gruncie niniejszej sprawy nie sposób również mówić o ewentualnym przywróceniu terminu (powództwo zostało wytoczone w terminie w sprawie IX P 822/15)
Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, iż w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do odrzucenia pozwu. Zgodnie z treściąart. 199 §1 pkt 2 k.p.c.sąd odrzuci pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa została już prawomocnie osądzona. Dzieje się tak wówczas, gdy roszczenie poddane pod osąd jest tożsame z przedmiotem, który został z powagą rzeczy osądzonej rozstrzygnięty w poprzednim postępowaniu. W świetleart. 366 k.p.c.powagą rzeczy osądzonej objęte jest to, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Przedmiot ten determinowany jest treścią przytoczonego w pozwie żądania, a w każdym przypadku żądania w takiej postaci, jaką posiadało ono w chwili miarodajnej dla orzekania. Brzmienieart. 366 k.p.c.przesądza zarazem, że jeżeli sąd przykładowo wykroczył ponad granice żądania, powagą rzeczy osądzonej objęte jest to, o czym rzeczywiście rozstrzygnięto, a nie to, o czym sąd powinien rozstrzygnąć. W konsekwencji do przyjęcia powagi rzeczy osądzonej konieczne jest ustalenie identyczności dwóch elementów – żądania i jego podstawy faktycznej (tak: Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, pod red. Tadeusza Erecińskiego, Tom II, wyd. V, art. 366 k.p.c.). Sąd w sprawie IX P 822/15 zasądził tytułem odszkodowania kwotę 1.812 zł i nie oddalił powództwa w pozostałym zakresie (na rzecz powódki zasądzono dokładnie taką kwotę, jakiej się domagała), stąd też nie sposób mówić o powadze rzeczy osądzonej w zakresie pozostałej części zryczałtowanego odszkodowania, którego powódka mogła (a tego nie zrobiła) w pełnej wysokości domagać się w procesie prowadzonym w wyniku wytoczenia powództwa w ww. siedmiodniowym terminie.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu oparto na treściart. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, przy czym do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się jego wynagrodzenie. Wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika powoda wynosiło w niniejszej sprawie 180 zł (§ 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów) – tak też (w zakresie analogicznych stawek w przypadku żądania odszkodowania i przywrócenia do pracy) uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2011 r. (sygn. akt I PZP 6/10) i taką też kwotę zasądzono w punkcie II wyroku od powódki na rzecz pozwanej.

ZARZĄDZENIE
1.(...),
2.(...);
3.(...).
14 marca 2019