Sąd Okręgowy w Elblągu
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 585/19
Data wyroku: 2020-05-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: sędzia Elżbieta Kosecka-Sobczak
Słowa kluczowe: Przestępstwa karnoskarbowe
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks, art. 107 § 1 kks

Sygn. akt VI Ka 585/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 07 maja 2020 r.

    Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: sędzia Elżbieta Kosecka - Sobczak
Protokolant: stażysta Anna Pikulska

    przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Elblągu Jerzego Adamowskiego

    przy udziale przedstawiciela Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie Agnieszki Łaciny

    po rozpoznaniu w dniach 05 marca 2020r. i 07 maja 2020 r. w Elblągu sprawy

M. W. (1)s.P.iM.ur. (...)wW.
oskarżonego o czyn zart. 107 § 1 kks
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Iławie
z dnia 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt II K 1145/17
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,
II. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie przed sądem II instancji.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 585/19

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Iławie z dnia 18 kwietnia 2019r. sygn. akt II K 1145/17

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1,2,3

M. W. (1)

dot. czynu z a/o zarzucanego i przypisanegoM. W.
1- za który w pkt. I wymierzono karę grzywny:
a) że zapadały orzeczenia, którymi uniewinniano oskarżonego lub umarzano postępowania dot. czynów oskarżonego kwalifikowanych zart. 107§1kks,
b) że zapadały wyroki którymi skazywanoM. W.za czyny zart. 107§1kks,
c) w zakresie wymiaru kary – co do zmiany sytuacji majątkowej oskarżonego
2- dot. wykonania wielu kar przezM. W.na tle skazań zart. 107§1kks
3. – dot. wyroku zapadłego w SN sygn. akt III KK 640/18 i tego, że wskazano w nim rozważenie możliwości skorzystania z mechanizmu przewidzianego wart. 11 kpk

1.a) orzeczenia wskazane na k. 1095-1096,
1.b) informacja z KRK,
1.c) kopia umowy o pracę
2) informacja z AŚE.
3) opis wyroku SN sygn. akt III KK 640/18

k. 1121-1192,
k. 1237-1393
k.1193
k.1418-1443
k.1445-1451

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1,2,3

1 a,b, c, 2 i 3

dowody dopuszczone przez sąd odwoławczy należało uznać za wiarygodne, gdyż zostały sporządzone przez uprawnione organy, instytucje, podmioty, stąd nie ma powodów do kwestionowania okoliczności z nich wynikających

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Naruszenie prawa materialnego:
a) art. 4 ustawy z 12.06.2015r. o zmianieustawy o grach hazardowych,
b)art. 10§1kks

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1 a) w pkt. I wyroku sądu pierwszej instancji oskarżonemu przypisano przestępstwo popełnione w okresie od 01.03.2016r. do 31.05.2016r. tj. już po wejściu w życie od 3 września 2015 r noweliustawy o grach hazardowych(ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianieustawy o grach hazardowych), która m.in. wprowadzała do polskiego porządku prawnego uprzednio właściwie notyfikowany przepisart. 14 ust. 1ugh.
Art. 4 tej noweli nawiązano wprost do podmiotów prowadzących działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust.1-3 lub art. 7 ust. 2 u.g.h., w dniu wejścia w życie tej ustawy, a powołanie art. 6 ugh wskazywało, że chodziło tylko o te podmioty, które legalnie prowadziły działalność na podstawie koncesji. Należy podkreślić, że przepisy ww noweli (w tym art. 4) nie powstały w próżni normatywnej. Służyły bowiem poprawieniu funkcjonowania ustawy dot. organizacji gier hazardowych, która określała wiele warunków ( nie tylko jeden warunek z art. 14 ust. 1 ugh, który eksponuje w swojej apelacji oskarżony), które musi spełnić dany podmiot by legalnie organizować gry hazardowe. Z danych o karalności oskarżonego wynika, że nie spełniał on tych warunków i przed 03.09.2015r. i po tej dacie, stąd należy wywodzić, że miał świadomość możliwości popełnienia przestępstwa zart. 107§1kks. Tym bardziej, że ze zmiany stanu prawnego obowiązującej od 3 września 2015 r. nie wynikało, iż prowadzenie lub urządzanie gier losowych bez koncesji i bez stosowania się do innych rygorów wynikających z tej ustawy (choćby z wynikających z treści przypisanego czynu oprócz art. 6 ust. 1 ugh czy art. 14 ust. 1 ugh-art. 23 i 23a ugh) jest działalnością legalną, że państwo rezygnowało z koncesjonowania, reglamentowania tej działalności.
Oskarżony interpretując treść art. 4 noweli na swoją korzyść, po to by dalej organizować gry hazardowe z pominięciem ustawy obszar ten regulującej, nie wskazał by po dniu 2 września 2015 r. podjął jakieś działania u uprawnionych organów (np. zwrócenie się o pisemną interpretację na gruncie ustawy Ordynacja podatkowa lubustawy o swobodzie działalności gospodarczej; zaprzestanie działalności do czasu ustalenia treści normatywnej, jaką za sobą nosi zmiana) by ustalić, czy od dnia 3 września 2015 r. rzeczywiście prowadzenie lub urządzanie gier losowych jest w jego sytuacji (bez koncesji, poza kasynami gry, bez rejestracji automatów) dozwolone przez prawo, pomimo, iż miał wiedzę, że i na tle stanu prawnego sprzed 03.09.2015r. organy celne i wymiaru sprawiedliwości miały zastrzeżenia co do legalności prowadzonej wcześniej -bez koncesji, poza kasynami gry, bez rejestracji automatów- takiej działalnościM. W., które skutkowały setkami postępowań karnych o przestępstwa zart. 107§1kkw części zakończonymi wyrokami skazującymi (np. wyrok SR wB.z 14.10.2014r. w spr.(...), SR wE.z 29.05.2015r.(...), SR wŚ.z 02.10.2012r.(...), SR wŻ.z 20.05.2015r.(...)) . Dlatego nawet gdyby uznać, że treść art. 4 noweli mogła budzić u oskarżonego wątpliwości interpretacyjne, co doprowadziłoby u niego do błędnego przekonania o istniejącej rzeczywistości prawnej, to wobec braku wykazania że oskarżony podjął działania by wątpliwości te wyjaśnić, nie można było uznać, że zaszły powody do zastosowaniaart. 10 kks. Tym bardziej, że należy skarżącemu wskazać, że przestępstwo przypisane mu w niniejszej sprawie trwało od 01.03.2016r. do 31.05.2016r., a w jego czasie co do wykładni ww przepisu art. 4 noweli wypowiedział się już Sąd Najwyższy, który to w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie I KZP 1/16 wyraźnie wskazał, że „Przepis art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianieustawy o grach hazardowych, Dz. U. z 2015 r. poz. 1201, dotyczy wyłącznie podmiotów, które prowadziły taką działalność zgodnie zustawą o grach hazardowychw brzmieniu sprzed dnia 3 września 2015 r. (na podstawie koncesji albo zezwolenia)”/publ. OSNKW 2016/6/36, KZS 2016/7-8/20, KZS 2016/6/44, Biul.PK 2016/4-6/7-8, Biul.SN 2016/6/18/. A także w postanowieniu tym wskazano, że według SN usytuowanie i treść art. 4 noweli nie wymagała podjęcia uchwały zawierającej wykładnię tego przepisu. SN bowiem wyraźnie wskazał, że sąd kierujący zapytanie, to podnosząc wątpliwości co do wykładni przepisu art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianieustawy o grach hazardowych, to w swoich rozważaniach pominął pełną treść art. 4 ustawy nowelizującej, gdyż całkowicie przemilczał i nie dostrzegł tego, że przepis ten odsyłał wprost do przepisówart. 6 ust. 1-3 i art. 7 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Aart. 6 ust. 1ugh nie był znowelizowany ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianieustawy o grach hazardowychi przepis art. 4 tej ustawy to akurat nie dotyczyłart. 6 ust. 1ugh jako przepisu który miał zostać dostosowany do wymogów ustawy zmieniającej z dnia 12 czerwca 2015 r. w terminie do dnia 01 lipca 2016r. Stąd nie można było wywodzić, że na tle zagadnienia przedstawionego SN, w wyniku którego zapadło postanowienie SN z 28 kwietnia 2016r. w spr. I KZP 1/16, to faktycznie można było stwierdzić, że przepis art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianieustawy o grach hazardowych, to był niejasny, czy wywołujący wątpliwości co do jego wykładni.
A wobec tego należało przyjąć, że wprost ani treść przepisu art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r , ani jego wykładnia językowa czy celowościowa, nie stwarzała podstaw do przyjęcia, że oskarżonyM. W.mógł pozostawać w przekonaniu, że z uwagi na okres dostosowawczy wyrażony w przepisie wwart. 4, to ma czas do dnia 01 lipca 2016r. by urządzić dopiero po tej dacie gry na automatach zgodnie z wszystkimi wymogami zawartymi w przepisachustawy o grach hazardowych, mimo, że przed dniem 03 września 2015r. to urządzał gry na automatach wbrew przepisomustawy o grach hazardowychobowiązujących przed dniem 03.09.2015r. (m.in. wbrewart. 6 ust. 1ugh,art.23czy 23a ugh) i dlatego nie mógł się uważać za „podmioty prowadzące działalność w zakresie o którym mowa wart. 6 ust.1-3lub wart.7 ust.2” w okresie przestępstwa mu przypisanego w zaskarżonym wyroku, tym bardziej, że kwestia ta została wyjaśniona i przesądzona postanowieniem SN z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie I KZP 1/16, jeszcze w czasie trwania okresu przestępstwa z pkt. I wyroku. Ponadto- co sądowi wiadomo z urzędu- to na tle interpretacjiart. 4noweliustawy o grach hazardowychwcale nie zapadały tylko orzeczenia, które oskarżony wskazał w apelacji, a które miały oczywiście wydźwięk korzystny dla oskarżonego. Choćby Sąd Okręgowy w Elblągu prezentował odmienne stanowisko w tej kwestii, tożsame z tym zaprezentowanym w postanowieniu SN z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie I KZP 1/16 i z tego względu sądu tego nie ma wśród wymienionych na k. 1100-1101 w apelacji orzeczeń.
Dlatego argumentami podniesionymi dla wykazania naruszenia art. 4 noweli, to i tak oskarżony nie mógłby uzyskać wnioskowanej zmiany wyroku i uniewinnienia od popełnienia zarzucanego czynu
Ad 1 b)
Należy też podkreślić, że przepis art. 4 noweli dot. przepisów znowelizowanych tą nowelą, w tym art. 14 ust. 1 ugh. Tymczasem art. 6 ust. 1 ugh obowiązywał i przed i po 3.09.2015r. tj. wejściu w życie ustawy zmieniającej ugh, gdyż przepis ten nie miał charakteru technicznego i nie podlegał notyfikacji, stąd posiadał moc prawną i winien być stosowany (patrz: uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2017 r., I KZP 17/16, gdzie przeprowadzono wywód zarówno w obszarze przepisów krajowych, jak i prawa unijnego, także w kontekście przepisuart. 91 ust. 3 Konstytucji RP, w związku z treścią wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13 października 2016 r., C-303/15 i ostatecznie przyjęto, że przepis art. 6 ust. 1 ugh nie miał charakteru technicznego).
Sąd I instancji w wyroku przypisał zaś oskarżonemu – obok naruszeniaart. 14 ust. 1ugh – także naruszenia obowiązujących i przed i po 3.09.2015r. przepisów, których nie dotyczyła nowela z 12.06.2015r. tj.art. 6 ust. 1ugh,art. 23ugh czyart. 23augh. Przy czym dla wydania wyroku przypisującego popełnienie przestępstwa zart.107§1kkswystarczyło stwierdzenie naruszenia innych wymienionych, pozaart. 14 ust. 1ugh, w wyroku przepisów, co stanowiło działanie „wbrew przepisom ustawy” stanowiące znamię przestępstwa zart. 107§1kks.
Tymczasem oskarżony w apelacji- dla wykazania naruszeniaart. 10§1 kks- skupił się jedynie na wykazywaniu, że prowadził swoją działalność w mylnym wyobrażeniu, że przepisyart. 14 ust. 1ugh czy art. 6 ust. 1 ugh go nie obowiązują ze względu na treść art. 4 ustawy nowelizującej (którą interpretował na swoją korzyść, opierając się tylko na orzeczeniach czy poglądach dla siebie korzystnych, a pomijając te, które wskazywały, że art. 4 ustawy nowelizującej nie powodował, że oskarżony nie musiał poddawać się rygorom z art. 6 ust. 1 ugh czy zart. 14 ust. 1ugh). Całkowicie pominął zaś to, że przypisano mu też naruszenie art. 23 ugh iart. 23augh, nie odniósł się do stwierdzenia naruszenia tych przepisów w apelacji, gdy tymczasem przypisanie naruszeń art. 23 ugh iart. 23augh było już wystarczające do przyjęcia znamienia przestępstwa zart. 107§1kksw postaci urządzania/prowadzenia gier hazardowych „wbrew przepisom ustawy Co czyni zarzut naruszeniaart. 10§1kksniezasadnym, skoro odnosił się on tylko do argumentacji wskazującej na to, że oskarżony interpretował na swoją korzyść art. 4 nowelizacji czy kwestię obowiązywania w czasie czynuart. 14ust. 1ugh ewentualnie art. 6 ust. 1 ugh, a nie odnosił się do przypisanego przez sąd w pkt. I naruszenia art. 23 ugh czyart. 23augh.
Oceniając zarzut naruszeniaart. 10§1 kksnależy uznać, że oskarżony decydując się na prowadzenie działalności w tak szczególnym obszarze jak organizowanie gier hazardowych na automatach to winien poznać i stosować wszystkie przepisy działalność taką regulujące. Przepisyustawy o grach hazardowychbyły jasne, a już sama literalna treśćart. 6 ust. 1ugh czyart. 23ugh czyart. 23augh wskazywała na to jakie obowiązki państwo nakłada na podmiot, który chciał wykonywać działalność w zakresie gier na automatach tj., że może ona być prowadzona m.in. na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, po zarejestrowaniu automatów. Natomiastart. 107§1kksprzewidywał odpowiedzialność karno-skarbową za urządzanie lub prowadzenie gier hazardowych wbrew przepisom ustawy, bez szczegółowego wskazania przepisów ustawy, a w omawianym przypadku działanie wbrew przepisom ustawy dotyczyło – obok naruszeniaart. 14 ust. 1ugh w brzmieniu obowiązującym od 03.09.2025r. - urządzania gier wbrew też innym przepisomustawy o grach hazardowych, w tym wbrewart. 6 ust. 1ugh,art. 23ugh czyart. 23augh.
Nie wszystkie te przepisy zustawy o grach hazardowychmiały charakter techniczny i wymagały notyfikowania. Wynikające z przedstawionych w sprawie przez oskarżonego wątpliwości co do obowiązywania przepisów dotyczyły tylkoart. 14 ust. 1ugh czyart. 6 ust. 1ugh,i to na tle przepisu art. 4 ustawy nowelizującej. Przy czym nie można przyjąć byart. 14 ust. 1ugh czyart. 6 ust. 1ugh były względem siebie subsydiarne, by stwierdzenie wątpliwości co do prawidłowego notyfikowania jednego przepisu technicznego z ustawy powodowało, że inne przepisy tej ustawy automatycznie nie obowiązywały. Bowiem w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 13.10.2016r. w sprawie C-303/15, w tezie 28 wyraźnie wskazano, żeart. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1ugh nie mają charakteru sprzężonego i subsydiarnego względem siebie. Trybunał uznał tu za prawidłowe stanowisko z opinii Rzecznika Generalnego przedstawionej w dniu 7 lipca 2016r. do sprawy C-303/15, z którego wynika, że ograniczenia dotyczącego lokalizacji zapisanego wart. 14 ust. 1ugh nie należy w ogóle uważać za element procedury udzielania zezwoleń zart. 6ugh, bo wymogi dotyczący zezwolenia i ograniczenie dotyczące lokalizacji charakteryzują się różnym zakresem i spełniają różne funkcje. Ponadto i w wyroku SN z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie V KK 21/17, to wyraźnie stwierdzono, że „mimo więc pewnego związku występującego pomiędzyart. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, to jednak przepisy te mają niezależny od siebie charakter”.
Dlatego oskarżony nie mógł pozostawać w błędzie co do okoliczności stanowiących znamię przestępstwa zart. 107§1kks. Tym bardziej, że sam oskarżony nie przytoczył szerszych argumentów aby wykazać, że nie było w czasie czynu mu przypisanego podstaw do stosowaniaart. 23ugh czy art.23 a ugh czy innych przepisów tej ustawy wymienionych w opisie przypisanego czynu, że nie znał w ogóle przepisów z tej ustawy. Z wyroku SN z 19.06.2019r. w sprawie V KK 248/18, LEX nr 2686359 wynika, że „W wypadku klauzuli normatywnej "wbrew przepisom ustawy", takiej jak zawarta wart. 107 § 1 k.k.s., w grę wchodzi element określający bezprawność czynu, a nieświadomość znamienia czynu (znamienia podmiotu), wyłączająca umyślną realizację znamion ma miejsce wyłącznie wtedy (art. 10 § 1 k.k.s.), gdy sprawca nie zna w ogóle treści przepisu prawa finansowego wypełniającego blankiet "wbrew przepisom ustawy". A tego w niniejszej sprawie oskarżony nie dowiódł, a wręcz z wywodów zawartych w apelacji wynika, że zna on i przepisyustawy o grach hazardowychiart. 107§1 kksi poglądy doktryny oraz orzecznictwo przepisów tych się tyczące, a mimo to urządzał gry hazardowe na automatach wbrew przepisom ustaw wskazanym w pkt. I wyroku.
Dlatego nie zachodziła podstawa do stwierdzenia naruszeniaart. 10§1 kksi postulowanego uniewinnienia oskarżonego.

Wniosek

o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z przyczyn wskazanych w powodach uznania zarzutu za niezasadny

Lp.

Zarzut

2.

błędu w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony działał z zamiarem urządzania gier na automatach, mimo, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień oskarżonego, pism procesowych i dokumentów do nich załączonych wynika, że oskarżony nie miał zamiaru popełnienia czynu opisanego wart. 107§1 kksw zw. zart. 9§3 kks

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ze wskazanych wyżej powodów dla których nie stwierdzono naruszenia przepisów art. 4 ustawy z 12.06.2015r. o zmianieustawy o grach hazardowychiart. 10§1kks, to nie można przyjąć by oskarżony nie miał świadomości, że może naruszyć przepisyustawy o grach hazardowychi wyczerpać znamiona przestępstwa umyślnego zart. 107§1kks. Dodatkowo należy zaznaczyć, że oskarżony dla wykazania zasadności zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych powołał się tylko na opinie prawne czy poglądy doktryny lub orzeczenia prokuratur czy sądów okręgowych o korzystnym -dla przyjętej przez oskarżonego wykładni przepisów- wydźwięku. Przy czym mimo, iż oskarżony w apelacji podniósł, że zapadłe co do reprezentowanych przez niego spółek rozstrzygnięcia jednoznacznie wskazywały, że art. 4 ustawy nowelizującej ma zastosowanie dospółki z o.o. (...), to – z oczywistych względów pominął- inne orzeczenia, które wskazywały, że przyjęta przez niego argumentacja art. 4 ustawy nowelizującej jest mylna. Nie istniała bowiem zgodność co do tego jak interpretować art. 4 ustawy nowelizującej, ale pojawiły się dwie linie w orzecznictwie i doktrynie. Dlatego oskarżony w takich okolicznościach winien się powstrzymać od prowadzenia dalszej działalności. Tymczasem oskarżony całkowicie pominął i nie przyjmował do wiadomości orzeczeń dla siebie niekorzystnych, w tym argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia SN z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie I KZP 1/16, mimo, że orzeczenie to w SN zapadło w czasie trwania okresu przestępstwa z pkt. I wyroku, a mimo tego oskarżony po tym orzeczeniu nie odstąpił od działania które naruszało przepisyustawy o grach hazardowych. Przy czym – co jeszcze raz należy podkreślić- i przed ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianieustawy o grach hazardowychzawierającą kwestionowany przez skarżącego art. 4, to wcale też nie było tak jak twierdzi oskarżony, że wydawano tylko orzeczenia umarzające lub uniewinniające oskarżonego a dot. zarzutów zart. 107§1kks. Z informacji z KRK i z list orzeczeń dotyczących tego oskarżonego wynika bowiem znaczna skala działalnościM. W., ale przede wszystkim to, że jego działalność wcale nie była uznawana za legalną przez wszystkie organy, że były zatrzymywane automaty z grami hazardowymi, które ww urządzał, wnoszono akty oskarżenia do sądów (co wynika z sygnatur akt spraw z informacji z KRK), zapadały wyroki skazujące (np. wyrok SR wB.z 14.10.2014r. w spr.(...), SR wE.z 29.05.2015r.(...), SR wŚ.z 02.10.2012r.(...), SR wŻ.z 20.05.2015r.(...)), a tym samym kwestionowano zgodność z prawem jego zachowań. A to wskazywało, iż nie mógł on być upewniony w sposób bezsporny i jednoznaczny, że taka jego działalność jest dozwolona, że nie jest karalna.
Samo więc stanowisko oskarżonego, w którym akcentował tylko okoliczności dla niego korzystne, wobec wymowy całego zebranego materiału dowodowego (w tym danych o jego karalności) i analizy stanu prawnego z okresu czynu przypisanegoM. W., to nie wskazuje na to, że oskarżony był upewniony iż jego działalność jest legalna i że z pewnością nie będzie odpowiadał on za naruszenie przepisówustawy o grach hazardowychi za przestępstwo zart. 107§1 kks, bo przepisyart. 6 ust. 1ugh iart. 14 ust. 1ugh nie obowiązują, a nawet jeżeli obowiązują w czasie czynu z pkt. I wyroku, to oskarżony nie musiał się do nich stosować z uwagi na treść art. 4 ustawy nowelizującej.
Nadto w uzasadnieniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych oskarżony nie kwestionował przypisania mu w pkt. I wyroku naruszeniaart. 23ugh iart. 23augh, a już naruszenie tych dwóch przepisów wypełniało znamiona przestępstwa zart. 107§1kks.

Wniosek

o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z przyczyn wskazanych w powodach uznania zarzutu za niezasadny

Lp.

Zarzut

3

a) orzeczenie rażąco niewspółmiernie surowej kary 150 stawek dziennych grzywny po 100zł
c) wniosek o umorzenie absorpcyjne postępowania

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 3 a) oskarżony wniósł o obniżenie kary grzywny wskazując:
-że o jej rażącej niewspółmierności świadczy to, że oskarżony był przekonany , iż działa legalnie,
ale w rozważaniach co do zarzutów zpkt. 1 i 2wykazano, że oskarżony nie mógł był upewniony iż jego działalność jest legalna i że z pewnością nie będzie odpowiadał on za naruszenie przepisówustawy o grach hazardowychi za przestępstwo zart. 107§1 kks, ponadto przestępstwo zart. 107§1kksjest popełnione umyślnie, więc gdyby przyjąć argumentację oskarżonego (czego przecież sąd nie uczynił) że nie miał świadomości nielegalności swoich poczynań to nie mógłby zostać skazany za przestępstwo zart. 107§1kks,
- że nie wzięto pod uwagę jego sytuacji finansowo –rodzinnej,
ale mimo, że w informacji z KRK nie wynika by oskarżony był prawomocnie skazany w czasie czynu przypisanego w pkt. I wyroku, że ma on niepełnosprawną córkę, że aktualnie przebywa w jednostce penitencjarnej, a wcześniej pracował osiągając zarobki wskazane w umowie o pracę z k.1193, że ma do zapłaty wiele grzywien, to za orzeczeniem kary powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia przemawia 3-miesięczny okres czynu a także to, że urządzał gry hazardowe na 3 automatach, że jest osobą karaną za setki przestępstw zart. 107§1kksa te ostatnie okoliczności – w myślart. 13 kks-wymagają wymierzenia odpowiedniej grzywny, która spełni cele wychowawcze i prewencyjne, w tym prewencji ogólnej,
nadto kara grzywny nie została przecież wymierzona w górnej granicy ustawowego zagrożenia z sankcjiart. 107§1 kksa wysokość jednej stawki dziennej określonej na podstawieart. 23§3 kks- skoro oscyluje wobec 1/30 minimalnego wynagrodzenia z 2016r. a więc najniższej wysokości stawki dziennej- orzeczono uwzględniając już sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego,
stąd nie ma podstaw by stwierdzić rażącą surowość kary i przyjąć, że wymierzono karę rażąco wysoką, której nie da się zaakceptować
Ad. 3 b) wniesiono o umorzenie absorpcyjne - mimo, że już sąd I instancji wniosku takiego nie uwzględnił- powołując się przede wszystkim na niecelowość kolejnej kary wobec orzeczenia wobecM. W. (1)setek kar.
Sąd odwoławczy uznał jednak, że brak oczywistych podstaw do postulowanego umorzenia absorpcyjnego. Przepisart. 11§1kpkma charakter fakultatywny, a więc nie zawiera nakazu stosowania zawartej w nim normy. W komentarzu doart. 11 kpkpod red. Dariusza Świeckiego (Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, Lex 2020) stwierdzono, iż „Komentowana instytucja nie skutkuje koniecznością umorzenia postępowania karnego, ale jedynie umożliwia podjęcie takiej decyzji. Jest to zatem przepis
    ius dispositivum, który umożliwia odstąpienie od prowadzenia postępowania, ale nie stanowi obligatoryjnego nakazu jego zakończenia”. W ocenie sądu odwoławczego możliwość zastosowania instytucji umorzenia absorpcyjnego zart. 11§1 kpkpojawia się w przypadku gdy sprawca popełnił dwa przestępstwa: jedno z nich to czyn poważny, za który orzeczono już surową, wysoką karę, a drugi to ,,lekki'' występek zagrożony karą do 5 lat pozbawienia wolności. Orzeczenie za czyn poważny (np. zbrodnię zart. 148 kk) wysokiej znacznej kary (np. pozbawienia wolności w wymiarze 25 lat) często powoduje, że nie ma już sensu karanie sprawcy jeszcze za ten drugi drobniejszy występek (choćby zart. 107§1kks), co powoduje że istnieje możliwość by umorzyć postępowanie w sprawie lżejszego czynu. I właśnie do takich sytuacji, gdy występuje opisana niecelowość karania za lekki występek wobec wcześniejszego prawomocnego orzeczenia surowej wysokiej kary za inne przestępstwo, zastosowanie maart. 11 §1 kpk. Ponadto – w ocenie sądu odwoławczego- niecelowość karania jako przyczyna umorzenia musi być oczywista. Wskazanym wart. 11§1 kpkukładem odniesienia jest "rodzaj i wysokość kary prawomocnie orzeczonej za inne przestępstwo", a więc odnosi się to do sytuacji, gdy zachodzi drastyczna dysproporcja między surową co do rodzaju i wymiaru karą już prawomocnie orzeczoną w innej sprawie a dość łagodną karą, która byłaby orzeczona w ocenianym postępowaniu. Również w komentarzach doart. 11 kpkwskazuje się, że niecelowość, o której mowa jest w§ 1, będzie miała miejsce wówczas, gdy zachodzi drastyczna dysproporcja między surową, co do rodzaju i wymiaru, karą już prawomocnie orzeczoną a relatywnie łagodną karą, jaka prawdopodobnie byłaby orzeczona w postępowaniu podlegającym umorzeniu, kładąc nacisk na to, że musi istnieć i być prawomocna taka surowa kara która będzie stanowiła podstawę do porównań z drugą łagodną karą (patrz: Komentarz do art. 11 KPK T. I red. Hofmański 2011, wyd. 4, Komentarz do art. 11 KPK Boratyńska 2009, wyd. 3/Sakowicz, Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany).
Tymczasem, mimo, że nie można kwestionować to, że zapadły setki wyroków skazujących na kary i że suma tych kar jest znaczna (co eksponowano w orzeczeniach sądów cytowanych w „stanowisku obrońcy”), to z danych o karalności oskarżonego i tych wyeksponowanych w pismach oskarżonego i obrońcy nie wynika by zapadły wobecM. W. (1)jednostkowe wyroki skazujące go na bezwzględne drastycznie wysokie kary pozbawienia wolności w wymiarze wielu lat czy też na grzywny stanowiące wielokrotność grzywny, którą orzekł w tej sprawie sąd I instancji. Nie zachodzi więc realnie owa drastyczna dysproporcja między surową co do rodzaju i wymiaru karą już prawomocnie orzeczoną w innej sprawie a dość łagodną karą, która byłaby orzeczona w postępowaniu w niniejszej sprawie.
Nawiązując do argumentacji z orzeczeń, w których zastosowano instytucję zart. 11§1kpk, a przywołanych przez obrońcę oskarżonego, to należy przyznać, że faktycznie wobecM. W. (1)toczyło się wiele postępowań karnych i zapadły setki wyroków, ale to, że orzeczono wobec niego w nich wiele kar było przecież zawinione przez samego oskarżonego, który popełnił setki przestępstw, w wielu miejscowościach na terenie Polski, na przestrzeni wielu lat tj. od 2010 do połowy 2016r. I mimo prowadzenia postępowań karnych i zatrzymywania kolejnych automatów do gier hazardowych (co było sygnałem dla oskarżonego że narusza on przepisyustawy o grach hazardowychi może odpowiadać zart. 107 §1 kks), które oskarżony wstawiał do lokali, które nie były kasynami i przy notorycznym niestosowaniu się przez oskarżonego przy urządzaniu gier na automatach do wielu przepisówustawy o grach hazardowychnp.art. 6 ust. 1ugh,art. 23ugh czyart. 23augh (co wynika z treści wyroków), to od nowa, w wielu miejscowościach na terenie Polski, prowadził on aż do połowy 2016r. przestępczą działalność czym wyczerpywał znamiona setek przestępstw zart. 107§1kks. I to właśnie było powodem, po kolejnym ujawnieniu, że oskarżony w danym lokalu, w danej miejscowości znowu urządzał gry na automatach wbrew przepisomustawy o grach hazardowych, do wszczynania i prowadzenia setek kolejnych postępowań i wydania wielu setek wyroków skazujących oskarżonego przez organy/sądy właściwe według miejsca popełnienia danego przestępstwa. Stąd podnoszona przez oskarżonego i jego obrońcę – a opisana choćby w cytowanym uzasadnieniu wyroku SO wW.w spr.(...)okoliczność, że prowadzono w sposób rozdrobniony wiele postępowań karnych, jest – czego obrona i organy w cytowanych przez obrońcę orzeczeniach nie dostrzegają- ewidentnie wynikiem zachowań oskarżonego podejmowanych od nowa w dość długim okresie czasu i w wielu miejscach i nie można za to „rozdrobnienie” krytykować przede wszystkim organów wymiaru sprawiedliwości. Należy też zauważyć, że z utrwalonego orzecznictwa sądów wyższych instancji, w tym Sądu Najwyższego, wynika, że oskarżonyM. W. (1)popełniając przestępstwa zart. 107§1kknie czynił tego w formule jednego czynu ciągłego, a „skoro urządzanie gry hazardowej w postaci gry na automatach (art. 1 ust. 2w zw. zart. 2 ust. 3 i 5u.g.h.) wymaga uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1u.g.h.), a koncesja taka udzielana jest w odniesieniu do jednego kasyna, prowadzonego w ściśle określonym (geograficznie) miejscu (art. 41 ust. 1, art. 42 pkt 3 i art. 35 pkt 5u.g.h.), to zachowanie osoby, która nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna podejmuje działanie w postaci urządzania gry na automatach w różnych miejscach (miejscowościach, lokalach), stanowi każdorazowo - od strony prawnokarnej - inny czyn, podjęty z zamiarem naruszenia tych przepisów w każdym z tych miejsc.”(patrz: wyrok SN z dnia 19 września 2018 r. w sprawie V KK 415/18 oraz podobne stanowisko wskazane w orzeczeniach SN np. w sprawach V KK 391/18
    ,V KK 428/18, V KK 419/18, V KK 334/18 , V KK 314/18).
Mimo postulatu wynikającego z przywołanego przez obrońcę uzasadnienia wyroku SO wW.w spr.(...), by wszystkie te sprawy – mimo, że stanowiły one nie jeden ale za każdym razem nowe czyny- sądzić w ramach jednego postępowania i że brak było ku temu przeszkód technicznych czy prawnych, to należy stwierdzić, że jednak istniały przeszkody techniczne i prawne, by tak postąpić. Po pierwsze, co już zaznaczono, z uwagi na wiele różnych miejsc popełnienia przestępstw i to, że przestępstwa te nie stanowiły jednego czynu ciągłego, to postępowania prowadziły różne właściwe miejscowo urzędy celne, prokuratury, a następnie sądy. Po drugie dopiero aktualnie, z perspektywy czasu, widać olbrzymią skalę długotrwałej przestępczej działalności oskarżonego, ale w czasie popełniania poszczególnych przestępstw przez oskarżonego, szczególnie w pierwszych latach jego przestępczej działalności, ale i później, nie było podstaw do prognozowania tego jak wiele kolejnych przestępstw jeszcze oskarżony popełni i nie było też podstaw do tego aby czekać z rozpoznaniem spraw wpływających do poszczególnych sądów i np. zawieszać postępowania dot. czynów popełnionych w pierwszym czy kolejnym roku działalności oskarżonego z powodu zdarzenia przyszłego i niepewnego a sprowadzającego się do tego, żeM. W.może jeszcze w przyszłości (jak się później okazało do połowy 2016r.) popełniać kolejne i to setki przestępstw zart. 107§1kksi że będzie może zachodził powód by wszystkie sprawy o te przestępstwa tego oskarżonego połączyć do wspólnego prowadzenia. Nota bene oczekiwanie na to, że oskarżony może popełni kolejne przestępstwa i że sprawy o te przestępstwa mogą być połączone do wspólnego rozpoznania nie może być rozpatrywana jako długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania i podstawa do zawieszenia postępowania w danej sprawie. Po trzecie – wbrew poglądowi sądu w sprawie(...)a cytowanemu w piśmie obrońcy oskarżonego- jednak trudne z powodów „technicznych” dot. choćby objętości akt takiej postulowanej „jednej, połączonej sprawy” (gdzie pojedyncze akta danej sprawy dot.M. W.liczą- co sądowi wiadomo z urzędu- przeciętnie od 3 do 6 tomów, co po pomnożeniu tylko 3 tomów przez 800 spraw(wynikających zaktualnej informacji z KRK) daje 2.400 tomów liczących 480.000 kart) i trudne i z tego względu i z tego, że nie było podstaw do „czekania” z wyrokowaniem w danej sprawie bo może oskarżony popełni kolejne przestępstwa, byłoby połączenie wszystkich spraw w jedno postępowanie i prowadzenie jednej sprawy oskarżonegoM. W.dot. setek zarzutów, gdzie jeden sąd musiałby pozyskać i zapoznać się z aktami połączonych spraw o objętości ponad 2 tysięcy tomów i przesłuchać setki świadków zeznających co do jednostkowych przestępstw (którzy musieliby dojechać do sądu z różnych miejscowości). Po czwarte w poszczególnych sprawach oskarżonym był nie tylkoM. W., ale współoskarżonymi były też osoby serwisujące automaty, właściciele lokali czy inne osoby które uczestniczyły w urządzeniu/prowadzeniu gier hazardowych na automatach przy zignorowaniu przepisówustawy o grach hazardowych, a z pewnością konieczność zawiadomienia o rozprawie w „jednej, połączonej” sprawie wszystkich oskarżonych wymienionych w jednostkowych aktach oskarżenia i przesłuchania tych którzy by się stawili na rozprawie (i musieliby dojechać do sądu z różnych miejscowości) lub odczytanie wyjaśnień tych oskarżonych, którzy by na rozprawę nie przyjechali, z pewnością powodowałoby dodatkową, znaczną trudność w szybkim rozpoznaniu takiej „jednej, połączonej” sprawy. A to realnie powodowałoby, że taka „jedna, połączona” sprawa podsumowująca całą przestępczą działalność oskarżonegoM. W.z lat 2010-2016 musiałaby wiele lat (do definitywnego zakończenia przestępczej działalności przez oskarżonego i wpływu aktów oskarżenia dot. poszczególnych przestępstw) czekać na jej rozpoznanie i wydanie wyroku w sprawie; byłaby rozpoznana- z uwagi na ww powody- ze znacznym naruszeniem zasad ekonomii procesowej. Za słusznością takiej argumentacji przemawia też to, że dotychczas nie zapadł wyrok łączny, który też by stanowił takie podsumowanie całej przestępczej działalności oskarżonego mimo, że materiał potrzebny dla wydania wyroku łącznego z pewnością jest o wiele mniej obszerny (bo sprowadza się do zgromadzenia odpisów wyroków, opinii o skazanym, danych o karalności) niż taki, który by trzeba zgromadzić i dopuścić na potrzeby rozpoznania jednej połączonej sprawy dot. wszystkich przestępstw zart. 107§1kkspopełnionych przez oskarżonego.
Skoro zaś prowadzenie jednej sprawy dot. wszystkich przestępstw zart. 107§1kkspopełnionych przez oskarżonegoM. W.i inne osoby z nim współdziałające w praktyce byłoby znacznie utrudnione a nawet niemożliwe, to można przyjąć, że ewentualnie kary łączne (pozbawienia wolności i grzywny) w prawomocnym wyroku łącznym a orzeczone w maksymalnym wymiarze zart. 39§1 kkspowodowałyby jasną sytuację niecelowości karania za kolejny osądzany, po tym jak zapadł taki wyrok łączny, występek popełniony przezM. W.. Bo dopiero w wyniku porównania takich maksymalnych kar łącznych z prawomocnego wyroku łącznego z karą za kolejny występek uzyska się pewność, że oczekiwana kara w całości zostanie pochłonięta przez istniejącą już karę łączną, co ewidentnie pozwoli uznać, że spełniona jest przesłanka niecelowości dalszego karania. Przy czym w chwili obecnej postępowanie o wydanie wyroku łącznego toczy się i taki wyrok jeszcze nie zapadł. Dlatego należy przyjąć, że aktualnie brak rzeczywistego prawomocnego wyroku zawierającego surowe kary (pozbawienia wolności i grzywny), który mógłby stanowić punkt odniesienia do porównania z karą grzywny orzeczoną w toczącym się w rozpoznawanej sprawie postępowaniu.
Co zaś do argumentacji, że prowadzenie wielu rozproszonych spraw naruszało prawo do obrony oskarżonego, to przecież nie było przeszkód byM. W.wnosił o odroczenie rozprawy w danej sprawie z uwagi na wcześniej wyznaczony na ten sam dzień termin rozprawy w innej sprawie i nie ma podstaw by twierdzić, że takie wnioski nie byłyby uwzględniane. Ponadto w wielu sprawach- co sądowi odwoławczemu wiadomo z urzędu-M. W.reprezentował obrońca, natomiast sam oskarżony bardzo rzadko stawiał się na rozprawy i składał wyjaśnienia przed sądem.
Oczywistym jest też, że konsekwencją zapadających wyroków skazującychM. W.na kary jest prowadzenie postępowań wykonawczych, ale jest to wynikiem tego, że oskarżony popełnił setki przestępstw karno-skarbowych. A decydując się na ich popełnianie i to w takich ilościach musiał się liczyć z tym, że za nie wszystkie będą orzeczone kary, które będą podlegały wykonaniu. Orzekanie kar podlegających wykonaniu ma zaś spełnić cel prewencji indywidualnej i ogólnej- uświadomić i skazanemu i innym członkom społeczeństwa nieopłacalność popełniania wielu przestępstw. A w sytuacji, gdy oskarżony okazał się być sprawcą niepoprawnym, bo – według informacji zK.- popełnił setki przestępstw kwalifikowanych zart. 107§1kks, to aktualnie umorzenie postępowania w oparciu oart. 11§1kpkw tej sprawie naruszałoby społeczne poczucie sprawiedliwości i byłoby sprzeczne z celem prewencji ogólnej.
Z wyżej wskazanych powodów sąd odwoławczy nie stwierdził by aktualnie zaszły podstawy do zastosowania w omawianej sprawie fakultatywnej instytucji umorzenia absorpcyjnego zart. 11§1kpk.

Wniosek

o zmianę wyroku w części dot. rozstrzygnięcia o karze i orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w dolnej granicy ustawowego zagrożenia lub o umorzenie absorpcyjne postępowania

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

z przyczyn wskazanych w rozważaniach o powodach uznania zarzutu rażącej niewspółmierności kary i wniosku o umorzenie absorpcyjne postępowania za niezasadne

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

cały wyrok w zakresie dot.M. W.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

w świetle wymowy wszystkich dowodów, ujawnionych okoliczności sprawy i analizie stanu prawnego brak podstaw do uwzględnienia zarzutów i wniosków z apelacji

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt. II

z uwagi na nieuwzględnienie apelacji wniesionej przez oskarżonego kosztami za postępowanie odwoławcze powinno się obciążyć oskarżonego (art. 636§1kpk), ale z uwagi na jego pobyt w jednostce penitencjarnej, który może potrwać jeszcze wiele lat i aktualną sytuację majątkową, to zwolniono M.W.od zapłaty kosztów sądowych w całości (art. 624§1 kpk)

7

PODPIS