Sąd Okręgowy w Gliwicach
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 23/19
Data wyroku: 2019-04-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Samsonowski, Barbara Bonczyk-Popenda, Teresa Spurek
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 1 kk

Sygn. akt IV K 23/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 kwietnia 2019 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach w Wydziale IV Karnym
w składzie:
PrzewodniczącySSO Wojciech Samsonowski
ŁawnicyTeresa Spurek, Barbara Bonczyk - Popenda
ProtokolantK. P.
przy udziale prokuratoraTomasza Międlara
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach3.04.2019 r.
sprawy
A. K.(K.)urodz. (...)wZ.
synaZ.iI.zd.(...)

oskarżonego o to, że:
w dniu 14 maja 2018 r. wZ., działając wspólnie i w porozumieniu  zG. W., używając wobecR. D.przemocy polegającej na użyciu gazu obezwładniającego oraz uderzaniu go po głowie  i klatce piersiowej w wyniku czegoR. D.doznał urazu twarzoczaszki, urazu klatki piersiowej, złamania żebra VIII po stronie prawej, czym naruszyli czynności narządu ciała powyżej siedmiu dni, doprowadzili go do stanu bezbronności i dokonali zaboru rzeczy w postaci telefonu komórkowegoA.o wartości 1000 zł, pęku 6 kluczy na szkodęR. D.oraz laptopa na szkodęS. P.o wartości 2000 zł, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wG.z dnia 21 kwietnia 2017 r. o sygn. akt II K 944/16 za umyślne przestępstwo podobne, którą to karę odbywał od 22.07.2018 r. do 17.02.2018 r.

tj. o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 157 § 1 k.k.

w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

G.urodz. (...)wŚ.
synaP.iG.zd.G.

oskarżonego o to, że:
w dniu 14 maja 2018 r. wZ., działając wspólnie i w porozumieniu  zA. K., używając wobecR. D.przemocy polegającej  na użyciu gazu obezwładniającego oraz uderzaniu go po głowie i klatce piersiowej w wyniku czegoR. D.doznał urazu twarzoczaszki, urazu klatki piersiowej, złamania żebra VIII po stronie prawej, czym naruszyli czynności narządu ciała powyżej siedmiu dni, doprowadzili go do stanu bezbronności i dokonali zaboru rzeczy w postaci telefonu komórkowegoA.o wartości 1000 zł, pęku 6 kluczy na szkodęR. D.oraz laptopa na szkodęS. P.o wartości  2000 zł,

tj. o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 157 § 1 k.k.

w zw. zart. 11 § 2 k.k.

orzeka

1
uznaje oskarżonegoA. K.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia z tym iż ustala iż miał on miejsce w dniu 13 maja 2018 r. a z jego opisu eliminuje słowo „obezwładniającego” i przy ustaleniu, iż szkoda wyrządzona przestępstwem na rzeczS. P.wynosiła 800 zł, a karę orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego wG.z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt III K 944/16 odbywał od dnia 22.07.2017 r. czym wyczerpał znamionaart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i zart. 64 § 1 k.k.i za to na zasadzieart. 280 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkiart. 64 § 1 kkskazuje go na karę3 (trzech)lat pozbawienia wolności;

2
na zasadzieart. 46 § 1 k.k.zasądza od oskarżonegoA. K.na rzeczS. P.kwotę 800 (osiemset) zł tytułem naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody;

3
uniewinnia oskarżonegoG. W.od zarzucanego mu aktem oskarżonego czynu a opisanego wyżej i kosztami postępowania w tej części obciąża Skarb Państwa.

4
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatówI. L.iM. W.kwoty po 900 zł + 23 % VAT łącznie kwotę(...),00 (jeden tysiąc sto siedem) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu;

5
na mocyart. 627 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądza odoskarżonegoA. K.opłatę w kwocie 400 zł (czterysta złotych) oraz obciąża go kosztami postępowania w części jego dotyczącej.

    Teresa Spurek  SSO Wojciech Samsonowski Barbara Bonczyk - Popenda

Sygn. akt IV K 23/19

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
PokrzywdzonyR. D.był konkubentem znajomej oskarżonegoA. K.,S. P..A. K.iS. P.znali się i utrzymywali stałe relacje towarzyskie, bowiem była to przyjaciółka jego matki, którą traktował jak ciocię. W dniu 13 maja 2018 r. po zmroku ok. godz. 19.00A. K.i jego kolegaG. W.udali się do mieszkania przyul. (...)wZ., którego właścicielką byłaS. P.. Na miejscu zapukali do drzwi, które otworzył imR. D., aktualny konkubentS. P.. Tuż po otwarciu drzwi wejściowych przezR. D.,A. K.zapytał, czy w mieszkaniu znajduje się konkubina pokrzywdzonegoS. P..R. D.zaprzeczył i nie wpuścił go do mieszkania. Pomimo tegoA. K.nie ustąpił i poprosił go o poczęstowanie papierosem. Pokrzywdzony realizując prośbę przymknął drzwi i udał się do pokoju, aby poczęstować stojących przy drzwiach gości papierosem. Pokrzywdzony nie zdążył tego uczynić, bowiem współtowarzyszeA. K.iG. W., weszli bez jego zgody do środka i podążyli za nim. W pewnym momencieA. K.wyciągnął pojemnik z gazem i skierował znajdującą się w środku substancję w twarz pokrzywdzonego. Zdziwiony takim zachowaniem pokrzywdzony zapytał intruzów, „co robią”. W odpowiedzi odA. K.usłyszał, że oskarżony chce pożyczyć od niego telefon. Pokrzywdzony odmówił i wtedyA. K.zagroził, że „i tak mu coś ukradną”. Po tym oświadczeniu rzucił się naR. D.i zaczął go bić pięściami po głowie i klatce piersiowej, w wyniku czego pokrzywdzony upadł na łóżko, doznając urazu twarzoczaszki i urazu klatki piersiowej ze złamaniem VIII żebra po stronie prawej. W międzyczasieG. W.próbował zapobiec dalszym uderzeniom i aktywnie odciągałA. K.od pokrzywdzonego, zachęcając kolegę, aby zostawił w spokoju pokrzywdzonego. W wyniku uderzeń zadanych mu przezA. K.pokrzywdzony stracił na chwilę przytomność, a gdy się ocknął zauważył, że oskarżonych już nie było, a z mieszkania zniknął należący do właścicielki mieszkania laptopK.S. N.14.2, telefon pokrzywdzonegomarki A. (...)i pęk kluczy do lokalu. Pokrzywdzony zdał sobie również sprawę, że oskarżeni zamknęli go od zewnątrz i uniemożliwili wyjście z lokalu. W tym momencie pokrzywdzony zaczął hałasować i wołać o pomoc sąsiadów, w celu udzielenia mu pomocy medycznej. Sąsiedzi usłyszeli jego krzyk i wezwali pogotowie, które zabrało go do szpitala w celu udzielenia pomocy i opatrzenia ran odniesionych w wyniku uderzeńA. K.. Badanie przeprowadzono w nocy z 13 na 14 maja. Następnie, skradziony w wyniku rozboju telefon, oskarżony próbował sprzedaćB. P.w parkuD.wZ.. To jednak się nie udało iA. K.postanowił zastawić go w lombardzie(...). Pracownica lombardu potwierdziła fakt przyjęcia przedmiotowego telefonu od oskarżonego w dniu 03.06.2018 roku (k. 59-60).
Dowód: (k. 4-6: zeznania świadka, 9: karta informacyjna ze szpitala, 10-13: protokół oględzin miejsca, 28: opinia sądowo lekarska, 37: notatka urzędowa, 56-58: protokół zatrzymania rzeczy, 454-455: zeznania świadka)
OskarżonyA. K.przesłuchany po raz pierwszy w dniu 10 września 2018 r. w charakterze podejrzanego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu (k. 88-91). Stwierdził, że wraz z kolegąG. W.wybrali się do mieszkaniaS. P.napić się alkoholu. Ponieważ nie zastali właścicielki, do mieszkania wpuścił ich jej konkubentR. D., od którego chciał pożyczyć telefon. Stwierdził, żeR. D.w geście pomocy przekazał mu telefonmarki A.i oświadczył, że nie musi mu go zwracać. Zwrócił przy tym uwagę, że pokrzywdzony w trakcie spotkania był pijany. W toku przesłuchania zaprzeczył, że doszło między nim a pokrzywdzonym do kłótni. Oświadczył także, że nie miał przy sobie w dniu zdarzenia gazu obezwładniającego, ponieważ nie był mu wówczas potrzebny. Przyznał, że jak wychodził z mieszkania to zamknął drzwi na klucz, ponieważ dysponował kluczem do mieszkaniaS. P.. Zaprzeczył kradzieży telefonu komórkowego i laptopa. Przesłuchiwany w dniu 10 września 2018 r. nie kwestionował swojej obecności w mieszkaniu pokrzywdzonego zastrzegając jednocześnie, że pobyt w nim miał miejsce za zgodą pokrzywdzonego (k.101-102). Na kolejnym przesłuchaniu w charakterze podejrzanego w dniu 19 listopada 2018 r. zmienił zdanie. Przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień w sprawie (k. 189-191). W trakcie przesłuchania w dniu 27 grudnia 2018 r. podtrzymał swoje oświadczenie o przyznaniu się do popełnionego czynu, lecz konsekwentnie zaprzeczał użyciu gazu wobec pokrzywdzonego. Stwierdził jednak, że pojemnik z gazem miał przy sobie z racji tego, że jest pracownikiem ochrony i wiąże się to z jego zawodem (k. 280-281). W toku postępowania przed tut. Sądem w dniu 03 kwietnia 2019 r. oświadczył, że przyznaje się do zarzucanego mu czynu, przy czym ponownie zastrzegł, że w dniu zdarzenia nie użył gazu obezwładniającego wobec pokrzywdzonegoR. D.ani wobecS. P., której wtedy nie było w mieszkaniu. Jednocześnie wyjaśnił, że uderzył pokrzywdzonego „z otwartej ręki”. Zaprzeczył przywłaszczeniu telefonu komórkowego, zestawu kluczy i laptopa. Oświadczył, że przedmiotowy telefon otrzymał odR. D.jako podarunek, a jakiś czas później zaniósł go do lombardu, ale nie pamięta kiedy. Ponadto potwierdził, że jako pracownik ochrony, miał przy sobie gaz żelowyfirmy (...)TW 1000 w pojemniku 0,5 l, pałkę i kajdanki (k. 451-452).
OskarżonyA. K.był uprzednio wielokrotnie karany sądownie (k. 296-298).
OskarżonyG. W.przesłuchany po raz pierwszy w dniu 10 września 2018 r. w charakterze podejrzanego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu (k. 113-116). Stwierdził, że wrazA. K.wybrał się do mieszkaniaS. P., w którym przebywał konkubent właścicielkiR. D.. Oświadczył, że po przybyciu na miejsce zapukali do drzwi, a pokrzywdzony ich wpuścił. Po wejściu chcieli wspólnie napić się alkoholu, ponieważ wzięli ze sobą piwa. Dodał, że w dniu zdarzeniaA. K.nie miał przy sobie gazu obezwładniającego ani kluczy do mieszkania. Stwierdził również, żeA. K.nie dostał odR. D.telefonu. Wyjaśnił, że w mieszkaniu był tylkoR. D., który nie był pijany, ale mógł znajdować się pod wpływem alkoholu. Zdaniem oskarżonegoA. K.nie miał kluczy do mieszkaniaS. P.i jak opuszczali lokal, to drzwi za nimi zamknął pokrzywdzony. Na kolejnym przesłuchaniu w charakterze podejrzanego w dniu 11 września 2018 r. podtrzymał, że nie przyznaje się do popełnionego czynu (k. 124-125). Ponadto stwierdził, że w mieszkaniu nie doszło międzyA. K.aR. D.do kłótni. Podtrzymał również oświadczenie, że ani on aniA. K.nie mieli przy sobie w mieszkaniu pokrzywdzonego gazu. Nadmienił powtórnie, że po wyjściu z mieszkaniaR. D.zamknął za nimi drzwi. W trakcie przesłuchania z dnia 21 listopada 2018 r.G. W.zmienił zdanie i przyznał się do zarzucanego mu czynu i jednocześnie skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 207-209). Na rozprawie w dniu 03 kwietnia 2019 r. podtrzymał, że przyznaje się do zarzucanego mu czynu i wyraził chęć złożenia wyjaśnień (k. 452-453). Wyjaśnił, że razem zA. K.udali się do mieszkaniaS. P., w którym zastali pokrzywdzonegoR. D.. Dodał, że do mieszkaniaS. P.przez jakiś czas pukali, bowiem pokrzywdzony nie chciał im otworzyć drzwi. Podkreślił, że nie dobijali się do mieszkania. Oskarżony wyjaśnił również, że po wejściu do środkaA. K.i pokrzywdzony spożywali alkohol, po czym zaczęli się kłócić, ale nie interesowała go ta sprzeczka. Podczas kłótniG. W.zauważył, żeA. K.iR. D.„zaczęli się szarpać” i widział jakA. K.uderzaR. D.„z otwartej ręki” w twarz. Stwierdził również, że pokrzywdzony nie był trzeźwy. Oskarżony wyjaśnił także, że po tym uderzeniuR. D.upadł na łóżko i nie ruszał się. Zwrócił oskarżonemuA. K.uwagę, żeR. D.„ma dosyć” i że powinni opuścić mieszkanie, co też oboje uczynili. Ponadto wyjaśnił, że nie brał udziału w ataku naR. D., nie uderzył go ani niczego z mieszkania nie zabrał, zarówno pokrzywdzonemu jak iS. P.. Nie zauważył także, aby wychodząc z mieszkaniaA. K.zabierał jakieś przedmiotyR. D., w tym telefonumarki A.(k. 452-453).
OskarżonyG. W.nie był uprzednio karany sądownie (k. 300-301).
W lokalnym środowisku oskarżeniA. K.iG. W.mają negatywną opinię. Ich zachowanie cechuje się demoralizacją, brakiem poszanowania obowiązujących norm społecznych i zasad współżycia społecznego. Oskarżeni nadużywają alkoholu, w tym środków odurzających, byli karani, prowadzą pasożytniczy tryb życia. Często awanturują się, a ich zachowanie jest roszczeniowe i zaczepne względem środowiska sąsiedzkiego.
Dowód: (k. 274-277).
Wyjaśnienia oskarżonegoG. W.jawią się Sądowi jako oddające faktyczny bieg wypadków mających miejsce w dniu dokonania czynu zabronionego na osobie pokrzywdzonego w ograniczonym zakresie. Sąd nie dał wiary co do okoliczności, w której oskarżony stwierdził, iż nie widział, abyA. K.zabierał jakieś przedmioty z mieszkaniaS. P.. Takiemu oświadczeniu oskarżonego przeczy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania świadkaB. P., któremu oferowano kupno telefonu, przy czym świadekB. P.rozpoznał okazanego mu na zdjęciuA. K., jako mężczyznę proponującego mu kupno telefonu (k. 44). Sąd nie dał również wiary twierdzeniu oskarżonego, jakobyA. K.nie miał przy sobie gazu oraz temu, żeR. D.zamykał za nimi drzwi, kiedy opuszczali miejsce zdarzenia. Zdaniem Sądu wyjaśnienia te przeczą zebranemu w sprawie materiałowi dowodowego oraz zeznaniom samego pokrzywdzonego.
Podobnie, Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoA. K.tylko w części, w której przyznał, że wraz zG. W.odwiedzili w dniu zdarzenia mieszkanieS. P.. Za niewiarygodne i niespójne Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego dot. nieużycia gazu wobec pokrzywdzonegoR. D., jak również wyjaśnienia, w których oskarżony zaprzeczył jakoby dokonał pobicia, a następnie kradzieży telefonu, kluczy i laptopa. Wyjaśnienia te przeczą ustalonemu stanowi faktycznemu oraz nie korespondują z całokształtem zebranego i ujawnionego w sprawie materiału dowodowego.
Z zeznań przesłuchanej w charakterze świadkaR.G.wynika, iż w parkuD.wZ.dwóch nieznanych mężczyzn proponowało jej iB. P.kupno telefonu komórkowego, ale jej zdaniem, oferentem nie był żaden z występujących w sprawie oskarżonych (k.453). Pierwotnie podczas pierwszego przesłuchania w dniu 06.07.2018 r. świadek zaprzeczyła, aby taka sytuacja miała miejsce (k. 47).
Z zeznań przesłuchanego w charakterze świadkaB. P.w dniu 05.07.2018 r. wynika, iż rozpoznał na zdjęciuA. K., jako osobę, która w parkuD.wZ.namawiała go i jego koleżankę do kupna telefonu komórkowego pochodzącego z kradzieży (k. 44). Świadkiem tego zdarzenia byłaR. G.. Następnie, na rozprawie w dniu 03 kwietnia 2019 r. świadek podtrzymał wcześniejsze zeznania i potwierdził, że taka oferta sprzedaży rzeczywiście miała miejsce. Za telefon proponowano mu 50 zł. Potwierdził także, że do transakcji ostatecznie nie doszło, z uwagi na wątpliwości świadka, co do legalnego źródła pochodzenia przedmiotowego telefonu (k. 44, 454).
Zeznania ww. świadków wprawdzie nie wniosły wiele do oceny przebiegu samego zdarzenia, ale w przypadku przesłuchanegoB. P.potwierdziły, że jeden z oskarżonych usiłował sprzedać zabrany wcześniej z mieszkania telefon należący doR. D.. Sąd w tym miejscu ocenił zeznania świadka jako wiarygodne, rzetelne, logiczne i odpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy, w kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego.
Z zeznań przesłuchanego w charakterze świadkaR. D.na rozprawie w dniu 03.04.2019 r. wynika, że w dniu 14 maja 2018 r. ok. godz. 19.00A. K.iG. W.zapukali do mieszkaniaS. P., w którym akurat znajdował się sam, ponieważ w dniu zdarzenia właścicielka była w Niemczech. Po otwarciu drzwiA. K.zapytał, czy w mieszkaniu jest konkubina pokrzywdzonegoS. P.. Świadek zeznał, że w mieszkaniu nie ma konkubiny i oświadczył że ich nie wpuści. Pomimo odmowy zaproszenia do mieszkania,A. K.nie ustąpił i poprosił pokrzywdzonego o papierosa, który realizując prośbę zostawił uchylone drzwi i udał się w głąb mieszkania po paczkę papierosów, aby poczęstować oskarżonego. W chwili kiedy zmierzał po ww. paczkę papierosów, oskarżeni przekroczyli próg mieszkania i ruszyli za nim, po czym w pewnym momencieA. K.wyjął gaz i skierował znajdującą się w pojemniku substancję w twarz pokrzywdzonego. Świadek zeznał, że po chwiliA. K.rzucił się na niego i zaczął uderzać go pięściami. Pokrzywdzony podejrzewa, że stracił wówczas przytomność, bo jak się „ocknął”, to oskarżonych już nie było w mieszkaniu. Ponadto zeznał, że rozglądając się dookoła zauważył, że z mieszkania zniknął należący do właścicielki laptop o wartości 800 zł, jego telefonmarki A.i klucze do mieszkania. Ponadto, pokrzywdzony zdał sobie sprawę, że oskarżeni zamknęli go od zewnątrz i uniemożliwili wyjście z lokalu. Świadek zeznał, że nie jest możliwe, abyA. K.miał klucze do mieszkaniaS. P., ponieważ wymienił w zamku wkładkę. Zeznał także, że zaczął pukać i wołać o pomoc sąsiadów, bo nie mógł wyjść z zamkniętego na klucz mieszkania, a potrzebna mu była pomoc medyczna. Stwierdził, że sąsiedzi usłyszeli jego krzyk i wezwali pogotowie, które zabrało go do szpitala, w celu udzielenia pomocy i opatrzenia ran, które odniósł w wyniku uderzeńA. K.. Zeznał jednocześnie, że badanie miał robione w nocy z 13 na 14 maja, a całe zdarzenie mogło mieć miejsce 13 maja. Świadek zeznał, że oskarżonyG. W.go nie uderzył i jednocześnie próbował powstrzymywaćA. K.od dalszego bicia pokrzywdzonego, mówiąc przy tym „zostaw go, zostaw go”. Ponadto przesłuchany w charakterze świadkaR. D.zaprzeczył, aby podarował oskarżonemuA. K.telefon. Według zeznań świadkaA. K.stwierdził, że „i tak mu coś ukradną”. Potwierdził, że w dniu zdarzenia wypił ćwiartkę alkoholu i dwa piwa. Dodatkowo zeznał, że zanim przyszli oskarżeni nikt go nie pobił, był zdrowy i nie brał udziału w żadnym innym zdarzeniu.
Dowody: (k. 3: protokół badania stanu trzeźwości, 4-6: zeznania świadka, 454-455: zeznania świadka).
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonegoR. D., uznając że były one spójne, konsekwentne, logiczne, rzeczowe i zgodne w swej treści. Pokrzywdzony w sposób szczegółowy i wiarygodny opisał przebieg zdarzenia. Zeznania świadka nie budzą wątpliwości, Sąd ocenił je pozytywnie i dał im wiarę, bowiem w sposób nie budzący wątpliwości korespondują z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym protokołem oględzin i zatrzymania rzeczy, medyczną dokumentacją i pośrednio z zeznaniami świadkaB. P.(w zakresie zaboru mienia).
Opinia sądowo-lekarska z dnia 18.06.2018 r. (k. 28) potwierdzona zeznaniami złożonymi w toku rozprawy głównej określiła obrażenia doznane przez pokrzywdzonego i przyczyniła się do ustalenia, że obrażenia, jakie odniósł w wyniku pobicia skutkowały naruszeniem prawidłowych czynności narządu ciała na okres czasu trwający powyżej 7 dni. Wnioski z opinii znalazły potwierdzenie w dowodach ze źródeł osobowych, a w szczególności w zeznaniach pokrzywdzonego.
Niezależnie od osobowych źródeł dowodowych Sąd miał na uwadze dowody o charakterze dokumentarnym, w szczególności informację z Krajowego Rejestru Karnego, sporządzony wywiad środowiskowy, dokumentację medyczną, jak również protokół zatrzymania rzeczy. W zakresie oceny obrażeń Sąd oparł ustalenia na przygotowanej opinii lekarskiej, która została sporządzona w sposób fachowy, merytoryczny, wyczerpujący i kompletny. Ponadto opinia przyczyniła się do oceny obrażeń pokrzywdzonego w kontekście użycia gazu, co miało dodatkowo istotne znaczenie przy zmianie kwalifikacji prawnej czynu. Ze znajdującego się w niej opisu jasno wynika, że pokrzywdzony nie wykazywał objawów związanych z użyciem gazu, a jego urazy miały charakter mechaniczny, wynikający z pobicia.
W świetle opisanego wyżej materiału dowodowego Sąd nie miał żadnych wątpliwości, co do winy i sprawstwa oskarżonegoA. K., a jednocześnie brak jest przesłanek mogących ograniczyć lub wyłączyć jego odpowiedzialność karną.
Zdaniem Sądu zachowanieA. K.wyczerpało znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.orazart. 157 § 1 k.k.W ujęciuart. 280 § 1 k.k.przestępstwo rozboju polega na kradzieży popełnionej przy użyciu przemocy wobec osoby lub groźby natychmiastowego jej użycia albo przez doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Rozbój jest przestępstwem złożonym, sprawca bowiem zmierza do dokonania kradzieży, atakując integralność cielesną człowieka stosując przemoc, a zachowanie sprawcy charakteryzuje się kierunkowością działania. Musi on zatem zmierzać do dokonania kradzieży, używając jednocześnie do realizacji tego celu przemocy wobec osoby, groźby natychmiastowego jej użycia albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Innymi słowy, zamiar zaboru mienia musi wystąpić u sprawcy najpóźniej w chwili stosowania wskazanych wart. 280 § 1 k.k.sposobów oddziaływania na osobę pokrzywdzonego. Jest to więc przestępstwo umyślne, które można popełnić jedynie z zamiarem bezpośrednim, tak co do celu działania, jak i używanych środków. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że zachowanieA. K.wyczerpało znamiona, zarówno od strony przedmiotowej jak i podmiotowej, przestępstwa zart. 280 par 1 k.k.. Wiadomym jest żeA. K.wtargnął do mieszkania, użył siły względemR. D.i dokonał zaboru mienia. Są to elementy istotne w kontekście strony przedmiotowej przestępstwa rozboju. Nie ulega wątpliwości, że doszło też do wypełnienia znamion strony podmiotowej. Niewątpliwym bowiem jest, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim gdyż chciał dokonać kradzieży i jednocześnie użyć siły wobec pokrzywdzonego, aby swój cel osiągnąć.
W tym miejscu Sąd zauważa, że poczynione ustalenia musiały skutkować przyjęciem kwalifikacji zmodyfikowanej do tej przyjętej przez prokuratora. Mianowicie, Sąd zakwalifikował zachowanieA. K.zart. 280 § 1 k.k.Rozbieżności pomiędzy ustaleniami Sądu a wersją zaprezentowaną przez prokuratora w akcie oskarżenia dotyczą właściwości gazu (jako środka obezwładniającego lub nie). W tym miejscu Sąd daje wiarę pokrzywdzonemu, iż oskarżony rozpylił w jego twarz pewien rodzaj substancji lotnej przypominającej z pewnością w swej konsystencji gaz, ale substancja, którą w czasie zdarzenia posłużył się oskarżonyA. K.nie była niebezpieczna, tzn. nie stanowiła niebezpiecznego przedmiotu w rozumieniuart. 280 § 2 k.k., a tym bardziej nie była środkiem obezwładniającym lub bojowym, niebezpiecznym dla życia człowieka, o czym świadczy chociażby treść dokumentacji medycznej, sporządzonej w związku z udzieleniem pokrzywdzonemu pomocy (vide: karta informacyjna ze szpitala k. 9, opinia sądowo-lekarska, k.28). Z dokumentacji tej jasno wynika, że obrażenia, jakie odniósł pokrzywdzony świadczą o urazach mechanicznych (uraz twarzoczaszki, uraz klatki piersiowej i złamane żebra), nieadekwatnych do użycia gazu w rozumieniu środka obezwładniającego. Sam pokrzywdzony również nie wykazywał objawów charakterystycznych dla użycia substancji obezwładniającej lub innego związku bojowego. Nie skarżył się także na skutki takiego ataku. Zdaniem Sądu zamroczenie (utrata przytomności), które wystąpiło u pokrzywdzonego było przemijające, miało miejsce wskutek uderzeń, jakie otrzymał od oskarżonego i z pewnością nie doprowadziło do sparaliżowania, którego przyczyną mogła być substancja obezwładniająca. W tym konkretnym przypadku sytuacja niedowładu funkcji ruchowych w wyniku ataku gazowego u pokrzywdzonego nie wystąpiła, tj. nie była spowodowana użyciem substancji obezwładniającej (bojowej). W świetle powyższych okoliczności Sąd przyjął, iż użyty wobec pokrzywdzonego środek nie był niebezpiecznym gazem ani innym narzędziem niebezpiecznym. Tym samym, fakt używania podczas rozboju w dniu zdarzenia innego niebezpiecznego przedmiotu, w postaci gazu obezwładniającego, nie został udowodniony. I w tym ograniczonym zakresie Sąd dał wiarę wyjaśnieniomA. K.. Zastosowany środek nie wykazał bowiem cechy „niebezpieczności” stwarzającej potencjalne właściwości zagrażające życiu i zdrowiu u pokrzywdzonego. Nie sposób więc przypisać oskarżonemu popełnienia przestępstwa rozboju w formie kwalifikowanej i w konsekwencji uzasadnionym staje się przypisanie mu rozboju w formie podstawowej, a więc przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.. W tym miejscu warto przywołać stanowisko Sądu Apelacyjnego w Łodzi w wyroku z dnia 01 grudnia 2011 r., sygn. akt II Aka 230/11, który stwierdził, że „ręczny miotacz gazu nie jest innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym” w stosunku do broni palnej lub noża, o których traktuje przepisart. 280 § 2 k.k.Ze względu na swoją konstrukcję i przeznaczenie nie ma on bowiem takich właściwości przedmiotowych, jak broń palna lub nóż. Cech niebezpieczności nie posiada też zawarta w pojemniku substancja w postaci gazu pieprzowego. Normalne, zwyczajne użycie takiego miotacza gazu nie zagraża bezpośrednio niebezpieczeństwem dla życia człowieka (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt III K 217/07, wyroki Sądu apelacyjnego w Lublinie z dnia 04 kwietnia 2007 r., sygn. akt II Aka 19/02 i z dnia 24 stycznia 2002 r., sygn. akt II Aka 176/01). W niniejszej sprawie, w pojemniku, który miał przy sobie oskarżony, znajdował się roztwór, którym został zaatakowany pokrzywdzony, ale nie była to substancja niebezpieczna i obezwładniająca. W przeciwnym razie pokrzywdzony nie mógłby samodzielnie wykonać jakichkolwiek czynności, np. w postaci wzywania na pomoc sąsiadów, stukania i wołania o uwolnienie go z zamkniętego na klucz mieszkania. W tych okolicznościach Sąd zmuszony został dokonać stosownej zmiany opisu czynu zarzucanego oskarżonemuA. K.i przyjął, że swoim zachowaniem wypełnił on dyspozycjęart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 64 § 1 k.k.Jednocześnie Sąd za nieodpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy uznał oświadczenieA. K., że nie dokonał kradzieży telefonu komórkowego, laptopa i kluczy do mieszkania. Zebrany materiał dowodowy, w tym zeznania pokrzywdzonego, przeczą nieprzekonującym twierdzeniom oskarżonego. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie są zmienne, niespójne i niewiarygodne w kontekście całości ocenionego materiału dowodowego.
Z kolei Sąd za bezsporną uznał kwalifikację zart. 157 § 1 k.k.która wynika jednoznacznie z dokumentacji medycznej oraz oceny i charakterystyki rozmiarów obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego, co stosownie do treściart. 11 § 2 k.k.znajduje odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej przypisanego czynu.
W związku z powyższym, na mocyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.iart. 64 § 1 k.k., Sąd wymierzył oskarżonemu karę bezwzględną 3 lat pozbawienia wolności. Zgodnie bowiem zart. 11 § 3 k.k.w przypadku, gdy czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona opisane w dwóch przepisach ustawy karnej, w tym przypadku wart. 280 § 1 k.k.iart. 157 §1 k.k., podstawą wymiaru kary jest przepis przewidujący karę najsurowszą. Społeczną szkodliwość czynu oraz stopień zawinienia sprawcy należy uznać za znaczne. Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Jako okoliczność obciążającą uwzględniono fakt, iż czynu oskarżonyK.dopuścił się w warunkach recydywy zwyczajnej (art. 64 § 1 k.k.).
Tak określona kara, w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, jako odpowiednio dolegliwa, powinna skutecznie spełnić swe cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego oraz cele związane z kształtowaniem świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie Sądu takie postępowanie wymaga, aby wobec oskarżonego dopuszczającego się rozboju reakcja organów państwa była surowa, stanowcza i adekwatnie represyjna. Jednocześnie Sąd głęboko wierzy, że w sytuacji gdy znane będą oskarżonemu dolegliwości związane z kolejnym pobytem w zakładzie karnym, jego postawa i dotychczasowe wybory życiowe ulegną zasadniczej zmianie w kierunku całkowitego poszanowania porządku prawnego i panujących w nim norm moralnych.
Ponadto na mocyart. 46 § 1 k.k.Sąd zasądził od oskarżonegoA. K.na rzeczS. P.kwotę 800 zł, tytułem naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody.
W przypadku drugiego z oskarżonych, Sąd wydał wyrok uniewinniającyG. W.od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu i kosztami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa. Co prawda, mimo iż formalnie oskarżony przyznał się do winy, to w tej konkretnej sytuacji procesowej postawę (przyznanie się) oskarżonego należy potraktować w kategorii emocjonalnej i przekornej ekspresji, zamanifestowanej przezG. W.na potrzeby toczącego się przeciwko niemu postępowania. W realiach niniejszej sprawy nie ma dowodu wskazującego na winę oskarżonego, bowiem nie wskazują na to wyczerpujące zeznania samego pokrzywdzonego jak i korespondujące w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonych. Nie sposób zatem przypisać mu akceptacji odnoszącej się do przestępnego działania, podjętego przez drugiego oskarżonego, a tym samym nie można przypisaćG. W.zamiaru w chwili zdarzenia. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że sprawca rozboju musi działać w celu przywłaszczenia rzeczy i w celu realizacji tegoż celu stosuje określone środki zmierzające do sparaliżowania ofiary, poprzedzające zabór określonego przedmiotu. W wyroku z dnia 02.02.20217 r., sygn. akt III KK 222/16, Sąd Najwyższy stwierdził, iż „aby przypisać współsprawstwo w sytuacji, gdy oskarżony nie wykonuje chociażby części znamion czynu zabronionego, powinien zostać spełniony zarówno warunek subiektywny, jak i obiektywny w postaci istotnego znaczenia zachowania oskarżonego dla popełnienia czynu”. W okolicznościach niniejszej sprawy oskarżonyG. W.w dniu zdarzenia nie obejmował swoim zamiarem przedmiotowych i podmiotowych znamion przestępnego działania. Oskarżony nie tylko był bierny w zakresie popełnienia zarzucanego czynu, ale co więcej, aktywnie próbował powstrzymaćA. K.i odwodził go od uderzania pokrzywdzonego. Nie można mu zatem przypisać zamiaru w chwili zdarzenia a tym samym współuczestnictwa, bowiem nie tylko nie godził się na zachowanie drugiego oskarżonego, ale i sam w żaden sposób nie przyczynił się do powstania u pokrzywdzonego obrażeń oraz innych dolegliwości związanych z dokonanym rozbojem. Ponadto, zebrany materiał dowodowy nie potwierdził, aby oskarżonyG. W.w dniu zdarzenia dokonał zaboru w celu przywłaszczenia jakichkolwiek przedmiotów znajdujących się w mieszkaniu pokrzywdzonego. Zebrane dowody, w tym zeznania pokrzywdzonego, w żaden sposób nie wskazują na występowanie takiej okoliczności. Z tych względów należy przyjąć, iż zachowanieG. W.nie wyczerpało znamion zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu.
Oskarżeni korzystali z pomocy obrońców z urzędu, dlatego też Sąd, na mocyart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatówI. L.iM. W.kwoty po 900 zł + 23% VAT, co dało łącznie kwotę 1107,00 zł tytułem zwrotu kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu.
Na mocyart. 627 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt. 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychSąd uwzględniając sytuację osobistą i majątkową oskarżonegoA. K.zasądził opłatę w kwocie 400 zł oraz obciążył go kosztami postępowania w części jego dotyczącej.