Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1214/18
Data wyroku: 2019-07-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Muszka

Sygn. akt II W 1214/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
29 lipca 2019 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny
w składzie:
Przewodnicząca  SSR Andrzej Muszka
Protokolant Marta Pross
po rozpoznaniu 29 lipca 2019 r.
sprawy przeciwkoD. B.
PESEL: (...)
obwinionemu o to, że:

1
W dniu 15 sierpnia 2018 roku ok. godz.08.25 wM.na drodze publicznej w trakcie kierowania pojazdem markiM.onr rej. (...)nie zastosował się do znaku P-4 (podwójna linia ciągła)

tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.;

2
W dniu 15 sierpnia 2018 roku ok. godz. 08.25 wM.na drodze publicznej podczas kierowania pojazdem markiM.onr rej. (...)w trakcie manewru wyprzedzania spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla nieustalonego kierującego pojazdem markiS.o nieustalonym numerze rejestracyjnym poprzez zmuszenie go do wykonania manewru skrętu oraz hamowania w celu uniknięcia zderzenia.

tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.;
3.W dniu 15 sierpnia 2018 roku ok. godz. 08.25 wM.na drodze publicznej podczas kierowania pojazdem markiM.onr rej. (...)nie zastosował się do znaku P-4 (podwójna linia ciągła)
tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.;
4.W dniu 15 sierpnia 2018 roku ok. godz. 08.25 wM.na drodze publicznej podczas kierowania pojazdem markiM.onr rej.(...)nie zastosował się do zakazu wyprzedzania w obrębie skrzyżowania
tj. o wykroczenie zart. 97k.w. w zw. zart. 24 ust. 7 pkt 3 prawo o ruchu drogowym;
5. W dniu 15 sierpnia 2018 roku ok. godz. 08.25 wM.na drodze publicznej nie zastosował się do ograniczenia prędkości 90 km/h przekraczając go o 89 km/h
tj. o wykroczenie z art. 92a k.w.;

I
uniewinnia obwinionegoD. B.od popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych w punkcie 1 i 2 części wstępnej wyroku;

II
uznaje obwinionegoD. B.za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach 3, 4 i 5 części wstępnej wyroku przyjmując, że kierując pojazdem w warunkach opisanych w punkcie 5 części wstępnej wyroku, przekroczył dopuszczalną prędkość o 39,8 km/h tj. wykroczeń z art. 92 § 1 k.w., art. 97 k.w. i art. 92a k.w. i za to na podstawie art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierza mu karę grzywny w wysokości 700 (siedmiuset) złotych,

III
zasądza od obwinionegoD. B.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wymierza mu opłatę w wysokości 70 zł., w pozostałym zakresie obciążając kosztami procesu Skarb Państwa.

Sygn. akt II W 1214/18

UZASADNIENIE
15 sierpnia 2019 r.D. B.kierując samochodem osobowym markiM.onumerze rejestracyjnym (...)jechał zJ.doK.. Po opuszczeniu obszaru zabudowanego, dogonił nieoznakowany radiowóz policyjny markiB., przyspieszający w związku z zamiarem przeprowadzenia kontroli drogowej poprzedzającego oba te pojazdy samochodu markiV..D. B.podjął manewr wyprzedzenia samochodu markiB.. Manewr ten został dostrzeżony przez kierującego radiowozemK. D.dopiero w momencie, gdy pojazdD. B.zrównał się z jego pojazdem. W związku z tym funkcjonariusz Policji zaprzestał przyśpieszania dopiero, gdy został wyprzedzony, co utrudniłoD. B.powrót na prawy pas przed zakrętem, do którego się zbliżali. W okresie pięciu sekund poprzedzających wyprzedzenia radiowóz przyspieszył o 30 km/h., osiągając w chwili gdy fragment pojazdu znalazł się w obiektywie kamery prędkość 113,2 km/h, a w chwili, gdy cały pojazd wyprzedzający znalazł się w obiektywie kamery prędkość 115,1 km/h. Wykonywany manewr został w związku z tym zakończony przezD. B.poprzez przekroczenie podwójnej linii ciągłej poprzedzającej zakręt w lewo. Nadjeżdżający z naprzeciwka pojazd markiS.został zmuszony do wykonania manewru obronnego poprzez skręt oraz hamowanie, celem uniknięcia zderzenia.
Dowód: wyjaśnienia obwinionegoD. B.k. 33-34, częściowo zeznania świadkaK. D.k. 34, zeznania świadkaA. C.k. 47-48, opinia biegłego sądowego z zakresu pomiaru prędkości pojazdów k. 86-107,
D. B.kontynuował szybką jazdę w kierunkuK.. Dojeżdżając do poprzedzającego samochodu markiV., podejmując manewr wyprzedzania go nie zastosował się do znaku P-4 ( podwójna linia ciągła ).D. B.nie zastosował się następnie do zakazu wyprzedzania w obrębie skrzyżowania. Kierując następnie wM., na drodze publicznej,D. B.nie dostosował się do ograniczenia prędkości do 90 km/h, kierując z prędkością 129,8 km/h. Po wykonaniu manewru wyprzedzaniaD. B.został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji do kontroli drogowej, podczas której odebrano mu dokument prawa jazdy.
dowód: wyjaśnienia obwinionegoD. B.k. 33-34, zeznania świadkaK. D.k. 34, zeznania świadkaA. C.k. 47-48, opinia biegłego sądowego z zakresu pomiaru prędkości pojazdów k. 86-107,
D. B.był uprzednio karany sądownie, wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 7 września 2017 r. za czyn z art. 92a polegający na przekroczeniu, na obszarze zabudowanym, prędkości o 31 km/h w dniu 19 lipca 2017 r..
dowód: informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 21.
Wyjaśnienia obwinionego, w których nie przyznał się do popełnienia pierwszych dwóch spośród zarzucanych mu czynów, zasługiwały na przydanie waloru wiarygodności. Znajdują one swoje potwierdzenie w pełni obiektywnym zapisie video rejestratora zamontowanym w radiowozie Policji. Wskazuje on, że do czasu zakończenia przez obwinionego manewru wyprzedzania, radiowóz przez cały czas przyspieszał. Dopiero po zakończeniu tego manewru, przez jedną sekundę, utrzymywał stałą prędkość 115,1 km/h. W tym stanie rzeczy zasadnym jest stwierdzenie, że kierujący radiowozem sierżant sztabowyK. D.przekroczył ciążący na nim ustawowy zakaz zwiększania prędkości podczas wyprzedzania, wynikający z treściart. 24 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Logicznym następstwem zachowania funkcjonariusza Policji było wydłużenie drogi wyprzedzania przez pojazd kierowany przez obwinionego oraz doprowadzenie do stanu zagrożenia dla pojazdu nadjeżdżającego z naprzeciwka. Zważywszy na obiektywny charakter dokumentacji przedstawiającej powyższy ciąg zdarzeń, częściowo odmienne zeznania świadkaK. D., który zapamiętał z przebiegu zdarzenia, że zaprzestał przyśpieszania w momencie gdy dostrzegł wyprzedzający go pojazd, mogły stanowić podstawę ustaleń stanu faktycznego jedynie w zakresie, w którym wskazywały, że omawiany manewr miał miejsce, że pojazd obwinionego przekroczył podwójną linię ciągłą w chwili, gdy kończył manewr wyprzedzania oraz, że w jego wyniku doszło do wywołania stanu zagrożenia w ruchu drogowym dla podróżującego z naprzeciwka użytkownika pojazdu markiS.. Również pomocniczo Sąd skorzystał w tej części z treści zeznań złożonych przez świadkaA. C., które korespondowały co do zasady z zeznaniami świadkaK. D.. W tej części Sąd uznał, iż zeznania świadków polegają na prawdzie i obok wyjaśnień obwinionego mogą stanowić podstawę kategorycznych ustaleń stanu faktycznego.
Następnie Sąd zważył, iż wyjaśnienia obwinionego, w których nie kwestionował on, że doszło do wyczerpania znamion czynów opisanych w punktach 3-5 części wstępnej wyroku to jest, że ponownie przekroczył oś jezdni, wyprzedzał w obrębie skrzyżowania pojazd markiV.i przekroczył dopuszczalną prędkość, zasługiwały na przydanie im waloru wiarygodności. Z zeznaniami tym korespondowały zarówno zeznania złożone przez wymienionych funkcjonariuszy Policji oraz treść zapisu z video rejestratora, która została zweryfikowana treścią opinii biegłego sądowego z zakresu pomiaru prędkości pojazdów. Tak zgromadzony materiał dowodowy mógł , z racji swojej wiarygodności, stanowić podstawę ustaleń stanu faktycznego w sprawie.
Odtwarzając stan faktyczny w sprawie Sąd skorzystał również z treści dowodów z dokumentów, zgromadzonych w aktach postępowania. Zostały one sporządzone przez upoważnione do tego osoby, w przewidzianej prawem formie. Mogły tym samym stanowić podstawę kategorycznych ustaleń stanu faktycznego w sprawie.
Dokonując całościowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazać należy, iż
D. B.swoim zachowaniem podczas i w związku z wyprzedzaniem nieoznakowanego pojazdu policyjnego nie wyczerpał znamion czynu zabronionego zart. 92§1kw iart. 86§1kw. Planując manewr wyprzedzania miał prawo oczekiwać, że kierujący pojazdem wyprzedzanym dostosuje się do zakazu wynikającego zart. 24 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zakazującego przyśpieszania w czasie wyprzedzania. Tymczasem, w ciągu pięciu sekund poprzedzających zakończenie tego manewru, prędkość wyprzedzanego pojazdu zwiększyła się o 30 km/h, wzrastając do 115,1 km/h. Na krótkim odcinku jezdni pomiędzy pokonywanymi przez pojazdy zakrętami, zachowanie funkcjonariusza Policji istotnie, w ocenie Sądu, utrudniło wykonywany manewr, wydłużyło go prowadząc do sytuacji, w której obwiniony musiał kończyć manewr przecinając podwójną linię ciągłą oraz stwarzając zagrożenie dla kierującego pojazdem nadjeżdżającym z naprzeciwka. W tym stanie rzeczy Sąd uniewinnił obwinionego od popełnienia czynów opisanych w punkcie 1 i 2 części wstępnej wyroku uznając, że zachowanie to nie było przezD. B.zawinione.
Następnie Sąd zważył, że kontynuując jazdę w kierunkuK.,D. B.swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynów opisanych w treści art. 92§1 kw i art. 97 kw oraz art. 92a kw. Sąd nie podzielił stanowiska obwinionego, zgodnie z którym nie ponosi odpowiedzialności za wskazane wykroczenia, skoro obawiał się osób jadących za nim w samochodzie markiB.. PrzepisyKodeksu wykroczeńiustawy Prawo o ruchu drogowymnie przewidując możliwości uniknięcia odpowiedzialności przez sprawcę wykroczeń, gdy ten obawia się jadących za nim uczestników ruchu w pojeździe określonej marki. Dolna granica wieku umożliwiająca uzyskanie dokumentu prawa jazdy ustalona została na poziomie mającym zapewnić dostateczny stopień dojrzałości emocjonalnej kierowców. Mimo doznawanych emocji wynikających z nieprzepisowego stylu jazdy innych kierowców, przekraczających przepisy ruchu drogowego, nie jest on uprawniony do narażania pozostałych uczestników ruchu drogowego na utratę życia, czy zdrowia. Obwiniony nie znajdował się w sytuacji wykluczającej zachowanie zgodne z prawem. Mógł zwolnić i poruszać się z prędkością dozwoloną. Żadne z zachowań kierowcyB.nie wskazywało na to, że zmierza do wyrządzenia obwinionemu krzywdy. Nie działał on w warunkach błędu ( art. 7 kw ), obrony koniecznej ( art 15 kw ) ani stanu wyższej konieczności ( art. 16 kw ). Jego sprawstwo i wina nie budziły zatem wątpliwości Sądu.
Kierując się treścią opinii biegłego z zakresu pomiaru prędkości, Sąd przyjął, że obwiniony poruszał się z prędkością 129,8 km/h. Wiarygodność tej opinii, której treść była pełna, jasna, i wewnętrznie spójna, nie budziła wątpliwości Sądu. Nie była ona również kwestionowana przez strony postępowania.
Za powyższe wykroczenie Sąd przy przyjęciu art. 9§2kw, wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 700 złotych.
W ocenie Sądu tak wymierzona kara w należyty sposób uwzględnia stopień winy i społecznej szkodliwości czynów. Osiągnie ona zarazem cele wychowawcze i zapobiegawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec ukaranego oraz cele w zakresie społecznego oddziaływania.
Przy orzekaniu rodzaju kary Sąd wziął pod uwagę okoliczności dotyczące sposobu popełnienia wykroczeń oraz rodzaj i charakter ciążących na obwinionym obowiązków, które uzasadniają przypuszczenie, że zastosowanie tej właśnie kary będzie wystarczające do wdrożenia go do poszanowania prawa. W szczególności Sąd miał na uwadze wysokość przekroczenia dopuszczalnej prędkości, rodzaj naruszonego zakazu związanego ze szczególnym niebezpieczeństwem wykonywania manewru wyprzedzania na obszarze skrzyżowania oraz fakt, iż obwiniony poruszał się pojazdem o dużej masie własnej. Sąd miał również na względzie kulturalne zachowanie obwinionego w czasie przeprowadzanej kontroli drogowej. Okoliczność ta nie mogła mieć jednakże istotnego wpływu na wymiar kary, skoro niewątpliwie zachowanie takie winno być standardem w społeczeństwie.
Kara wymierzona obwinionemu uwzględnia przy tym możliwości zarobkowe obwinionego, zdolnego do wykonywania pracy, prowadzącego własną działalność gospodarczą
Stosownie do treściart. 627 kpkw zw. zart. 119kpow Sąd zasądził od obwinionego koszty sądowe. Skarb Państwa obciążony został natomiast kosztami opinii biegłego z zakresu badania prędkości, skoro nieprawidłowy pomiar prędkości, wymagający korekty za pomocą opinii biegłego, został wykonany bez winyD. B..