Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 200/19
Data wyroku: 2019-05-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Kara łączna
Podstawa prawna: art. 437 kpk, 438 kpk, 624 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 200/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia10 maja 2019r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Protokolant Barbara Szkabarnicka
przy udziale Ewy Szlosar
Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.

po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2019 r.
sprawyM. P. (1)(P.)ur. (...)Ś.
synaE.iM.
oskarżonego zart. 279§1 kkw zw. zart. 64§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 8 listopada 2018 r.    sygnatura akt III K 682/18
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 624§1 kpk

1
zmienia punkt 3 zaskarżonego wyroku przyjmując, że podstawę prawną wymierzenia kary łącznej stanowiart. 85§1 i §2 kkorazart. 86§1 kk;

2
w pozostałej części utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. P. (2)kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

4
zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa

Sygn. akt VI Ka 200/19

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Apelacja obrońcy okazała się skuteczna jedynie o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia należało zmienić pkt. 3 zapadłego wyroku poprzez przyjęcie, że podstawę prawną wymierzenia kary łącznej stanowiart. 85 § 1 i § 2 kkorazart. 86 § 1 kk.
W badanym przypadku znajdowały zastosowanie – tak w sferze rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie oskarżonego, jak i w zakresie orzeczenia o karze łącznej – znowelizowane przepisy ustawy karnej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. Przesądzały o tym bowiem daty obu przypisanychM. P. (1)czynów: 16/17 sierpnia 2017 r. oraz 22/23 października 2017 r. Sąd Rejonowy trafnie zastosował przepisy znowelizowane, o czym przekonywała treść części sprawozdawczej badanego wyroku.
Sąd I instancji w niedostatecznym stopniu dał jednak temu wyraz, gdy chodziło o wskazanie podstawy prawnej wymierzenia łącznej kary pozbawienia wolności. W punkcie 3 dyspozycji tegoż wyroku wskazanoart. 85 kkiart. 86 § 1 kk.
O ile powołanie drugiego z tych przepisów nie budzi żadnych zastrzeżeń, o tyle „całościowe” przytoczenieart. 85 kkpowoduje uzasadnione wątpliwości. Przepis ten tylko w wersji sprzed nowelizacji, a zatem sprzed daty 1 lipca 2015 r nie dzielił się na jednostki redakcyjne niższego rzędu (tj. paragrafy, ustępy, punkty). „Ogólne” przywołanieart. 85 kksprowadza sugestie błędnego zastosowania tego przepisu w wariancie obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.
Z kolei, na gruncie ustawy karnej w wersji obowiązującej aktualnie – wskazanie w podstawie prawnej ukształtowania in concreto kary łącznejart. 85 kk„ w całości” – również nie jest prawidłowe. Jedynie dwie pierwsze obecne jego jednostki redakcyjne (tzn. paragrafy) znajdują zastosowanie w realiach faktycznych rozpatrywanego przypadku i tylko one winny były zostać przywołane.
Stąd modyfikacja pkt. 3 zaskarżonego wyroku wprowadzona przez Sąd odwoławczy.
Co do zasady natomiast apelacja obrońcy nie zasługiwała na akceptację.
Sąd Rejonowy starannie i w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe i w pisemnych motywach orzeczenia dokonał prawidłowej analizy oraz oceny przeprowadzonych na rozprawie głównej dowodów. W świetle niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń faktycznych nie budziły najmniejszych zastrzeżeń i wątpliwości sprawstwo i winaM. P. (1). Także przyjęta przez Sąd orzekający kwalifikacja prawna jego występków jest prawidłowa.
Sąd merytoryczny trafnie też ustalił, wskazał i ocenił okoliczności, jakie legły u podstaw wyboru rozmiaru jednostkowych i łącznej – kar pozbawienia wolności, w tym wyboru metody, wedle której orzeczona została ta ostatnia. Żadna ze wspomnianych kar nie zawiera w sobie cech rażącej i niewspółmiernej surowości.
W zakresie kar „cząstkowych” wymierzono oskarżonemu – i to pomimo działania w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64 § 1 kk– kary po jeden rok pozbawienia wolności, a zatem, w rozmiarze najniższym przewidzianym sankcją przepisuart. 279 § 1 kk. Bezprzedmiotowe pozostają tym samym wszelkie dywagacje na temat nadmiernej represyjności rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
Sąd ten nie popełnił jednakże błędu korzystając z zasady asperacji (i to w formie zbliżonej do sumy kar jednostkowych) przy kształtowaniu kary łącznej.
Stopień podmiotowych i przedmiotowych związków pomiędzy obu zbiegającymi się przestępstwami był co prawda – znaczny. Chodziło bowiem o identyczne w praktyce czyny o analogicznej kwalifikacji prawnej, skierowane przeciwko jednemu i temu samemu dobru chronionemu prawem, popełnione w zbliżony sposób i w zbliżonych okolicznościach. Dzielił je przy tym stosunkowo mały odstęp czasowy. Identycznie wyglądały też pobudki i motywy kierujące sprawcą. Identycznie wyglądała postać winy i zamiaru.
W rachubę wchodziła jednakże odmienność podmiotów pokrzywdzonych.
Omawiany czynnik decydujący o wyborze sposobu i metody wymierzenia kary łącznej przedstawiał się dlaM. P. (1)dodatnio.
Nader negatywnie wyglądał jednak czynnik kolejny, a to w postaci wzglądu na prewencyjne i wychowawcze oddziaływanie kary łącznej.
Oskarżony dopuścił się aż dwóch przestępstw o znacznym stopniu szkodliwości społecznej, działając w ramach recydywy. Był nadto jak dotąd (licząc z przedmiotowymi występkami) karany dziesięciokrotnie. Pierwszy prawomocny wyrok skazujący zapadł w roku 1998, a zatem przed ponad dwudziestu laty. Wobec oskarżonego zapadały wyroki, gdzie wymierzano kary pozbawienia wolności z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia ich wykonania. Systematycznie jednak dochodziło do zarządzeń wykonania tychże kar.M. P. (1)odbywał już zatem kary izolacyjne.
Dysponował dostatecznie dużą ilością czasu, by zmienić swoją postawę życiową i dostosować się do obowiązującego porządku prawnego. Nie uczynił jednak tego, czego wyrazem były kolejne skazania i aktualnie popełnione przestępstwa.
Wszystko to przemawiało za stosunkowo surowym potraktowaniem oskarżonego przy wymierzaniu kary łącznej. Ze względów prewencyjnych i wychowawczych orzekanie łagodniejszej kary łącznej, zwłaszcza wedle metody pełnej absorpcji – stanowiłoby dlaM. P. (1)nieuzasadnioną niczym nagrodę. Instytucja kary łącznej nie została natomiast pomyślana jako swoista premia dla sprawcy dopuszczającego się większej liczby przestępstw. W takim wypadku jej rola byłaby wręcz demoralizująca i utwierdzająca przekonanie o opłacalności podobnego procederu.
Kara łączna orzeczona przez Sąd Rejonowy należycie spełni zatem swe cele ustawowe i winna być potraktowana jako zasłużona i pozbawiona cech represji nadmiernej. Oskarżony popełniając dalsze przestępstwa winien był się liczyć ze zdecydowaną rekcją organów wymiaru sprawiedliwości, czego wyraz stanowi przedmiotowa kara łączna.
Sąd Okręgowy w pozostałej niezmienionej części utrzymał zatem zaskarżony wyrok w mocy.
O należnościach obrońcy z urzędu oraz o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono jak w punktach: 3 i 4 wyroku niniejszego.