Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
VIII Wydział Cywliny
Sygnatura akt: VIII C 1119/19
Data wyroku: 2020-09-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Tomasz Kalsztein
Słowa kluczowe: Najem
Podstawa prawna: art. 691 kc

Sygn. akt VIII C 1119/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 września 2020 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Tomasz Kalsztein
Protokolant: sekr. sąd. Dorota Piasek
po rozpoznaniu w dniu 10 września 2020 roku w Łodzi
na rozprawie
z powództwaB. B. (1)
przeciwkoGminie M.Ł.-(...)wŁ.
o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu

1
ustala, żeB. B. (1)wstąpiła w stosunek najmulokalu mieszkalnego nr (...)położonego wŁ.przyul. (...)w miejsce dotychczasowego najemcyL. S.zmarłego w dniu 3 grudnia 2018 roku;

2
zasądza od pozwanegoGminy M.Ł.-(...)wŁ.na rzecz powódkiB. B. (2)kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu w postaci wynagrodzenia pełnomocnika pozwanej;

3
nakazuje pobrać od pozwanegoGminy M.Ł.-(...)wŁ.na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

VIII C 1119/19

UZASADNIENIE
W dniu 10 czerwca 2019 roku powódkaB. B. (1)wytoczyła przeciwko pozwanemu MiastuŁ.-(...)wŁ.powództwo o ustalenie wstąpienia w stosunek najmulokalu mieszkalnego nr (...)położonego wŁ.przyul. (...), w miejsceL. S.zmarłego w dniu 3 grudnia 2018 roku. W uzasadnieniu podniosła, że była wieloletnią partnerką życiowąL. S.i razem z nim zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu od 2009 roku. Oboje prowadzili wspólne gospodarstwo domowe, powódka opiekowała się nim przez całą dobę, bowiem zmarły po przebytym w 2014 roku udarze potrzebował opieki i pielęgnacji, nadto w ostatnim okresie życia miał problemy z poruszaniem się. Powódka sprawowała osobistą opiekę nad partnerem aż do jego śmierci.
(pozew k. 4-5)
W odpowiedzi na pozew pozwany, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o jego oddalenie w całości oraz o zasądzenie od powódki zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu podniósł, że powódka nie pozostawała we wspólnym pożyciu z najemcą ani nie zamieszkiwała stale z najemcą w chwili jego śmierci.
(odpowiedź na pozew k. 18)
W toku dalszego procesu stanowiska stron nie uległy zmianie. Na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 roku powódka ustanowiła pełnomocnika w osobie radcy prawnego do reprezentowania jej w niniejszym postępowaniu. W piśmie procesowym z dnia 8 września 2020 roku pełnomocnik powódki wniósł o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki kosztów zastępstwa procesowego.
( pismo procesowe k.87, protokoły rozpraw k.39-44, k. 72-74, k.90-92)

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
L. S.zawarł umowę najmulokalu mieszkalnego nr (...)położonego wŁ.przyul. (...).
(okoliczności bezsporne)
PowódkaB. B. (1)iL. S.znali się od urodzenia. Powódka początkowo mieszkała wlokalu mieszkalnym nr (...)położonym wŁ.przyul. (...), które przejęła po śmierci swojej matki, zaś później zamieniła na inny lokal położony przyul. (...).
Wlokalu nr (...)położonym wŁ.przyul. (...). zamieszkiwałL. S.wraz z ówczesną żoną i dwojgiem dzieci.L. S.rozwiódł się. Powódka orazL. S.początkowo pozostawali w przyjacielskich relacjach, które następnie uległy przekształceniu w związek partnerski. W początkowym okresie powódka jedynie odwiedzałaL. S., pozostając w jego mieszkaniu na kilka dni. Na około 4 lata przed śmierciąL. S., mieszkanie powódki spaliło się i wtedy podjęli zL. S.decyzję o wspólnym zamieszkaniu w lokaluL. S.na stałe.
L. S.i powódka pozostawali w stałym związku i prowadzili wspólne gospodarstwo domowe. Powódkę zL. S.łączyły bliskie kontakty, planowali ślub. W 2014 rokuL. S.przeszedł udar i od tego czasu powódka stale się nim opiekowała.L. S.doceniał pomoc i obecność powódki w jego życiu. Powódka przygotowywała posiłki, robiła zakupy, razem zL. S.chodzili do lekarza, powódka stale przebywała w przedmiotowym lokalu. Powódka wraz zL. S.w okresie wspólnego zamieszkiwania wspierali się wzajemnie.
Powódce iL. S.pomagali również sąsiedzi.D. G., odwiedzała ich niemal codziennie, pomagała robić zakupy w okresie kiedy powódka miała złamaną nogę i problemy z poruszaniem się. Podczas pojedynczych wizyt w przedmiotowym lokaluC. I.orazR. O.widzieli w mieszkaniu powódkę, jej rzeczy osobiste i w ich opinii wszystko wskazywało na to, iż powódka w przedmiotowym lokalu mieszka. Tożsame obserwacje dotyczące wspólnego pożycia powódki iL. S.poczyniła sąsiadkaL. J.K..
SąsiedziL. S.D. G.,J. K.iR. O.a także znajmyC. I.traktowaliL. S.i powódkę jak parę. Widywali oni powódkę orazL. S.razem, a także samą powódkę o różnych porach dnia i nocy, przy okazji różnych okoliczności/czynności.
(zeznania świadkówD. G.,C. I.,R. O.protokół rozprawy z dnia 18 lutego 2020 r. 00:21:48- k. 39-44, zeznania świadkaJ. K., protokół rozprawy z dnia 7 lipca 2020 r. k. 72-74, dowód z przesłuchania powódki- protokół rozprawy z dnia 18 lutego 2020 roku 00:53:19 k. 39-44 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 10 września 2020 roku k 90-92)
W dniu 3 grudnia 2018 rokuL. S.zmarł. Powódka wystąpiła do pozwanego o potwierdzenie zawarcia umowy najmu w związku ze śmierciąL. S., jednakże pozwany poinformował powódkę, że brak jest możliwości przyznania jej tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu z uwagi na niespełnienie przesłanek zart. 691 § 1 k.c.
(okoliczności bezsporne)
Powódce nie przysługują prawa do innego lokalu. Powódka obecnie utrzymuje się z renty socjalnej w wysokości 640 zł i otrzymuje dodatek żywieniowy w wysokości 200 zł, nie pracuje.
(dowód z przesłuchania powódki- protokół rozprawy z dnia 18 lutego 2020 roku 00:53:19 k. 39-44 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 10 września 2020 roku k 90-92)
Za podstawę ustaleń faktycznych Sąd przyjął dowód z przesłuchania powódki oraz dowód z zeznań świadkówD. G.,R. O.,J. K.iC. I.. Osoby te utrzymywały bliskie kontakty zL. S., bywały u niego w domu, miały zatem największą wiedzę na temat jego osobistego życia i charakteru relacji z powódką. Świadkowie ci zgodnie wskazali, żeL. S.iB. B. (1)byli parą, prowadzili wspólne gospodarstwo domowe, powódka stale zamieszkiwała i nocowała w lokalu na co najmniej 4 lata przed śmierciąL. S., miała tam swoje rzeczy. Lokal ten stanowił jej centrum życiowe. Osoby te w istocie traktowały powódkę iL. S.jak parę. Zeznania wyżej wymienionych świadków i powódki były spójne, wzajemnie ze sobą korelowały a także wzajemnie się uzupełniały, dając pełny obraz relacji jakie łączyłyL. S.z powódką, a także okoliczności wspólnego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu.
W ocenie Sądu niewielkie znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy miały zeznania świadkówA. G.iG. G., którzy nie potrafili powiedzieć, czy powódka zamieszkiwała zL. S.i nie znali ich relacji. Nie wiedzieli również kto w przedmiotowym mieszkaniu przebywał. Ani kto odwiedzałL. S..
Odnosząc się do zeznań świadkaT. P.Sąd uznał, że są one niewystarczające do przyjęcia, że powódka nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu i nie była zL. S.w stałym związku. Poczynione przez nią obserwacje, że powód nie chciał mieszkać z powódką należy ocenić jako dotknięte dużym marginesem błędu i jako jedyne stojące w opozycji do zeznań pozostałych świadków należy uznać za niewiarygodne i budzące wątpliwość Sądu.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo było zasadne w całości.
Roszczenie powódki skonstruowane zostało w oparciu oart. 189 k.p.c.w zw. zart. 691 § 1 k.c., tzn. jest powództwo o ustalenie. Powódka ma interes prawny w żądaniu ustalenia, że wstąpiła w stosunek najmu lokalumieszkalnego oznaczonego nr (...)położonego wŁ.przyul. (...), albowiem strona pozwana kwestionuje jej prawo do zamieszkiwania w tym lokalu po śmierci dotychczasowego najemcy tego lokalu –L. S..
Przypomnienia wymaga, że orzeczenie w sprawie o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu mieszkalnego ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. O ile zachodzą przesłanki wymienione wart. 691 § 1 i 2 k.c.w brzmieniu nadanymart. 26 pkt 12 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego, osoba pozostała w mieszkaniu z mocy samego prawa wstępuje w stosunek najmu lokalu z chwilą śmierci dotychczasowego najemcy, a orzeczenie Sądu jedynie potwierdza ten fakt.
W rozpoznawanej sprawie powódka wystąpiła z żądaniem ustalenia, że wstąpiła w stosunek najmu przedmiotowego lokalu po śmierci swego konkubenta, który zmarł w 2018 roku, a zatem przepisem prawa materialnego jest przepisart. 691 k.c., który enumeratywnie określa krąg osób uprawnionych do wstąpienia w stosunek najmu. Zgodnie z tym przepisem w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą, jeżeli stale zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci.
O czym była mowa, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, że powódka zamieszkiwała na stałe w lokalu zL. S.do chwili jego śmierci, z którym pozostawała w związku konkubenckim i prowadziła wspólne gospodarstwo domowe. W konsekwencji zgodnie zart. 691 k.c.powódka wstąpiła z mocy prawa w stosunek najmu tego lokalu po swoim zmarłym konkubencie.
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że powódka od wielu lat identyfikuje swoje centrum życiowe zlokalem mieszkalnym nr (...), położonym wŁ.przyulicy (...). Skoro zaś należy ona do kręgu osób objętych dyspozycjąart. 691 § 1 k.c., a przy tym zamieszkiwała na stałe zL. S.(jednocześnie najemcą lokalu) w chwili jego śmierci to powództwo było w pełni uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze, Sąd ustalił, żeB. B. (1)wstąpiła w nawiązany z pozwanym stosunek najmulokalu mieszkalnego nr (...)położonego wŁ.przyul. (...)w miejsceL. S.zmarłego w dniu 3 grudnia 2018 roku.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 98 k.p.c.statuującego zasadę odpowiedzialności stron za wynik procesu. Powódka wygrała sprawę w całości, a zatem strona pozwana zobowiązana jest do zwrotu na jej rzecz kosztów procesu w kwocie 900 zł, na którą składają się: koszty zastępstwa procesowego w stawce minimalnej (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U. 2015, poz. 1804 ze zm.).
W zakresie nieuiszczonych kosztów sądowych wyrażających się w opacie sądowej od pozwu w wysokości 200 zł orzeczono odpowiednio do treściart. 83 ust. 2w zw. zart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1025 z późn. zm.).
Z powyższych względów orzeczono, jak w sentencji.