Sąd Rejonowy w Puławach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 40/19
Data wyroku: 2019-11-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Stachoń

Sygn. akt II K 40/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 listopada 2019 roku
Sąd Rejonowy w Puławach II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Stachoń
Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anita Szczepanik
w obecności Prokuratora Ewy Lewandowskiej - Stojek
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09.05.2019 r., 19.08.2019 r. 23.10.2019 r.
sprawyM. R.,synaB.iJ. z d. G.,urodzonego dnia (...)wP.,
oskarżonego o to, że: 09 stycznia 2010 r. wP., woj.(...)pomimo ciążącego na nim obowiązku opieki wynikającego z tytułu wykonywania czynności lekarza dyżurnego Oddziału WewnętrznegoSzpitala (...)wP.zaniechał zgodnego z zasadami wiedzy medycznej leczenia pacjentkiA. P. (1)w ten sposób, że w trakcie konsultacji z lekarzem dyżurnym Oddziału RatunkowegoSzpitala (...)wP.nie zaproponował postępowania diagnostycznego i leczniczego oraz odmówił jej przyjęcia na Oddział Chorób Wewnętrznych, a także bezpodstawnie zaproponował transportA. P. (1)doSzpitala (...)im.prof. M. K.SPZOZ wL.pomimo zagrożenia życia pacjentki, czym nieumyślnie doprowadził do śmierci pokrzywdzonej tj. o czyn zart. 160§2 k.k.w zb. zart. 155 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.
sprawyT. T. (1)synaM.iT. z d. M.,urodzonego dnia (...)wP.
oskarżonego o to, że: w dniu 9 stycznia 2010 r. wP.woj.(...)pomimo ciążącego na nim obowiązku opieki wynikającego z tytułu wykonywania czynności lekarza dyżurnego Szpitalnego Oddziału RatunkowegoSzpitala (...)wP.zaniechał zgodnego z zasadami wiedzy medycznej leczenia pacjentkiA. P. (1)w ten sposób, że nie monitorował w sposób ciągły zaburzeń kwasowo – zasadowych, wydolności układu oddechowego, wydolności układu krążenia, parametrów biochemicznych, stopnia świadomości pacjentki i objawów neurologicznych oraz nie wdrożył stosowanego do jej stanu zdrowia leczenia, a także bezpodstawnie zlecił transportA. P. (1)doSzpitala (...)im.prof. M. K.SPZOZ wL.pomimo, że istniało zagrożenie życia pacjentki, czym nieumyślnie doprowadził do śmierci pokrzywdzonej tj. o czyn zart. 160§2 k.k.w zb. zart. 155 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.
sprawyK. D.synaE.iK. z d. K.,urodzonego dnia (...)wL.
oskarżonego o to, że: w nocy z 9 na 10 stycznia 2010 r. wL.pomimo ciążącego na nim obowiązku opieki wynikającego z tytułu wykonywania czynności lekarza dyżurnego Oddziału Chorób WewnętrznychSzpitala (...)im.prof. M. K.SPZOZ wL.zaniechał zgodnego z zasadami wiedzy medycznej leczenia pacjentkiA. P. (1)w ten sposób, że nie monitorował parametrów metabolicznych istniejących zaburzeń gospodarki węglowodanowej, wodno-elektrolitowej, kwasowo-zasadowej, czynności układu oddechowego, krążenia i zaburzeń neurologicznych oraz nie zlecił podania pacjentce stosownych do jej stanu zdrowia leków, czym nieumyślnie doprowadził do śmierci pokrzywdzonej tj. o czyn zart. 160§2 k.k.w zb. zart. 155 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.
I. oskarżonegoM. R.uniewinnia od popełniania zarzucanego mu czynu;
II. oskarżonegoT. T. (1)uniewinnia od popełniania zarzucanego mu czynu;
III. oskarżonegoK. D.uniewinnia od popełniania zarzucanego mu czynu;
IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. G.kwotę 2892,96 (dwa tysiące osiemset dziewięćdziesiąt dwa 96/100) złotych tytułem reprezentowania oskarżyciela posiłkowego z urzędu;
V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoM. R.kwotę 5227,50 ( pięć tysięcy dwieście dwadzieścia siedem 50/100) złotych tytułem reprezentowania przez obrońcę z wyboru;
VI. ustala, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.
II K 40/19

UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Rykach oskarżyła:
1.M. R.o to, że w dniu 9 stycznia 2010 roku wP.województwa(...)pomimo ciążącego na nim obowiązku opieki wynikającego z tytułu wykonywania czynności lekarza dyżurnego Oddziału WewnętrznegoSzpitala (...)wP.zaniechał zgodnego z zasadami wiedzy medycznej leczenia pacjentkiA. P. (1)w ten sposób, że w trakcie konsultacji z lekarzem dyżurnym Oddziału RatunkowegoSzpitala (...)wP.nie zaproponował postępowania diagnostycznego i leczniczego oraz odmówił jej przyjęcia na Oddział Chorób Wewnętrznych, a także bezpodstawnie zaproponował transportA. P. (1)doSzpitala (...).M. K.SPZOZ wL.pomimo zagrożenia życia pacjentki, czym nieumyślnie doprowadził do śmierci pokrzywdzonej, tj. o czyn zart. 160 § 2 k.k.w zb. zart. 155 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
2.T. T. (1)o to, że w dniu 9 stycznia 2010 roku wP.województwa(...)pomimo ciążącego na nim obowiązku opieki wynikającego z tytułu wykonywania czynności lekarza dyżurnego Szpitalnego Oddziału RatunkowegoSzpitala (...)wP.zaniechał zgodnego z zasadami wiedzy medycznej leczenia pacjentkiA. P. (1)w ten sposób, że nie monitorował w sposób ciągły zaburzeń kwasowo – zasadowych, wydolności układu oddechowego, wydolności układu krążenia, parametrów biochemicznych, stopnia świadomości pacjentki i objawów neurologicznych oraz nie wdrożył stosownego do jej stanu zdrowia leczenia, a także bezpodstawnie zlecił transportA. P. (1)doSzpitala (...).M. K.SPZOZ wL.pomimo, że istniało zagrożenie życia pacjentki, czym nieumyślnie doprowadził do śmierci pokrzywdzonej, tj. o czyn zart. 160 § 2 k.k.w zb. zart. 155 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
3.K. D.o to, że w nocy z 9 na 10 stycznia 2010 roku wL.pomimo ciążącego na nim obowiązku opieki wynikającego z tytułu wykonywania czynności lekarza dyżurnego Oddziału Chorób WewnętrznychSzpitala (...).M. K.SPZOZ wL.zaniechał zgodnego z zasadami wiedzy medycznej leczenia pacjentkiA. P. (1)w ten sposób, że nie monitorował parametrów metabolicznych istniejących zaburzeń gospodarki węglowodanowej, wodno-elektrolitowej, kwasowo-zasadowej, czynności układu oddechowego, krążenia i zaburzeń neurologicznych oraz nie zlecił podania pacjentce stosownych do jej stanu zdrowia leków, czym nieumyślnie doprowadził do śmierci pokrzywdzonej, tj. o czyn zart. 160 § 2 k.k.w zb. zart. 155 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Sąd ustalił i zważył, co następuje:

A. P. (1)leczyła się z powodu jadłowstrętu psychicznego od 2001 roku i kilkakrotnie opuszczała szpital przed zakończeniem leczenia na własną prośbę, a ponieważ była pełnoletnia, rodzice starali się w sądzie o uzyskanie orzeczenia o ubezwłasnowolnieniu i przymusowym leczeniu (zeznania świadkaL.P.– k. 953v-955, 80-81, 462v-465v, 634v,Z. P.– k. 955v-956, 86-87, 465v-466, 634v).A. P. (1)od 2002 roku leczyła się w(...)wP.z powodu jadłowstrętu psychicznego (historia choroby – k. 33-50). W dniu 30 sierpnia 2006 rokuA. P. (1)została przywieziona do Szpitala wR.po próbie samobójczej polegającej na nadużyciu leków psychotropowych i po płukaniu żołądka została przewieziona do Szpitala wL.na Oddział Toksykologii (zlecenie wyjazdu – k. 65, karta informacyjna – k. 66, skierowanie do szpitala – k. 67, zlecenie wyjazdu – k. 68, zlecenie na transport sanitarny – k. 69). W dniu 18 września 2006 rokuL.iZ. P.złożyli do Wydziału Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego w Rykach wniosek o przymusowe leczenie córkiA. P. (1)z powodu anoreksji uzasadniając to trwającą od pięciu lat chorobą, samowolnym przerywaniem leczenia szpitalnego oraz próbami samobójczymi (wniosek – k. 991). W dniach od 12 marca 2008 roku do 30 maja 2008 rokuA. P. (1)leczyła się w(...) Szpitalu (...)wŁ.z rozpoznaniem jadłowstrętu psychicznego czyli anoreksji (karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 456). W dniach od 21 listopada 2006 roku do 19 stycznia 2007 rokuA. P. (1)przebywała wSzpitalu (...)wL.z rozpoznaniem jadłowstrętu psychicznego (historia choroby – k. 627-629, elektrokardiogram – k. 630-631).A. P. (1)w dniach od 2 listopada 2007 roku do 25 stycznia 2008 roku przebywała wSzpitalu (...)wL.z rozpoznaniem jadłowstrętu psychicznego, niedokrwistości, epizodami zasłabnięć i ogólnego wyniszczenia (historia choroby – k. 622, epikryza – k. 623-625, elektrokardiogram – k. 626). W dniu 28 lutego 2008 rokuA. P. (1)została przywieziona do Szpitala wR.z objawami skrajnego wyczerpania i po podaniu glukozy skierowana na dalsze leczenie doSzpitala (...)wL.(karta informacyjna – k. 61, skierowanie do laboratorium – k. 62, zlecenie na transport sanitarny – k. 63).A. P. (1)przebywała w okresie od 15 września 2008 roku do 10 października 2008 roku w Oddziale WewnętrznymSzpitala (...)wL.z rozpoznaniem jadłowstrętu psychicznego, zapalenia płuc, wyniszczenia i anemii wtórnej. W trakcie pobytu chowała jedzenie i znaleziono w jej rzeczach środki przeczyszczające. W dniu 10 października 2008 roku została przeniesiona na oddział psychiatryczny (historia choroby – k. 615, epikryza – k. 616, karta informacyjna – k. 617-621). W dniu 20 kwietnia 2009 rokuA. P. (1)została przywieziona do Szpitala wR.na płukanie żołądka po próbie samobójczej polegającej na zażyciu leków i popiciu ich dużą ilością alkoholu (karta informacyjna – k. 58-60).A. P. (1)przebywała w okresie od 7 lipca 2009 roku do 29 sierpnia 2009 roku wSzpitalu (...)wL.z rozpoznaniem jadłowstrętu psychicznego, wyniszczenia i niedokrwistości wtórnej. Przyjęta została w stanie bardzo poważnym, skrajnie wyniszczona na Oddział Wewnętrzny, gdzie została nawodniona i uzupełniono jej elektrolity. Została poddana leczeniu psychiatrycznemu. W dniu 29 sierpnia 2009 roku samowolnie oddaliła się ze szpitala (historia choroby – k. 603, 604, 605, karta informacyjna – k. 606-609, wywiad – k., badanie somatyczne – k. 611, obserwacje bieżące – k. 612-613, 614). Przed Sądem Okręgowym w Lublinie toczyło się w sprawie I Ns 151/09 postępowanie z wnioskuZ. P.iL.P.o ubezwłasnowolnienie ich córkiA. P. (1). Ostatni termin posiedzenia miał miejsce w dniu 6 listopada 2009 roku (kopia protokołu – k. 185-189). W dniu 13 listopada 2009 rokuL. P.złożyła do Sądu Rejonowego w Rykach wniosek o przymusowe leczenie córkiA. P. (1)(kopia pozwu – k. 184, 933). W dniu 27 listopada 2009 rokuL. P.złożyła zażalenie na odrzucenie wniosku o przymusowe leczenie córkiA. P. (1)w sprawie III RNs 101/09 (zażalenie – k. 992). Na posiedzeniu w dniu 18 grudnia 2009 roku w sprawie III RNs 105/09 Sądu Rejonowego w RykachL. P.cofnęła wniosek o przymusowe leczenie córki motywując to tym, iż córka jej wyraziła zgodę na leczenie (kopia protokołu – k. 190), wobec czego postępowanie zostało umorzone (kopia postanowienia – k. 191). W dniu 23 grudnia 2009 rokuA. P. (1)otrzymała od lekarzaW. A.skierowanie do Szpitala wR.(skierowanie – k. 55).W. A.była jej lekarzem rodzinnym i często wraz z rodzicami namawiała ją na leczenie, aleA. P. (1)była temu niechętna. W dniu tym chciała jedynie wzmocnić się poprzez krótkotrwałe leczenie szpitalne (zeznania świadkaW. A.– k. 468, 178, 635v, 958v). W dniu 27 grudnia 2009 rokuA. P. (1)zgłosiła się doSzpitala (...)na Oddział Wewnętrzny ze skierowaniem z dnia 23 grudnia 2009 roku od lekarza rodzinnego. Przyjechała z rodzicami i została przyjęta przez lekarzaR. K.. Chciała wykorzystać przerwę świąteczną na studiach i wzmocnić się, gdyż czuła się osłabiona. Powiedziała, że od około ośmiu lat choruje na anoreksję.R. K.stwierdziła, że właściwym miejscem będzieSzpital (...)wL., więc powinna udać się do lekarza o skierowanie do tego szpitala, na co matka oświadczyła, że tam córkę przyjmą bez żadnego skierowania, ale pobyt może wówczas tam trwać około 3 miesiące, a córka nie chce przerywać studiów.R. K.zleciła badania na SOR, których wynik nie potwierdził zagrożenia życia, więc po podaniu kroplówki w celu poprawy wyników zwolniła pacjentkę, by zgodnie z jej zaleceniami udała się z rodzicami doSzpitala (...)wL.. Nadzór nad pacjentką w trakcie podawania kroplówki sprawował lekarzH. M..S.. W przeszłości w sytuacji zagrożenia życiaA. P. (1)nie była przyjmowana na oddział wewnętrzny, ale przewożona transportem sanitarnym doSzpitala (...)wL.(zeznania świadków:R. K.– k. 104-105, 956v-957,H. M..S.– k. 468-468v, 201-202, 635v-636, 959-959v,L.P.– k. 953v-955, 80-81, 462v-465v, 634v, karta informacyjna – k. 203). W dniu 8 stycznia 2010 rokuA. P. (1)zgłosiła się z matką na(...)Szpitala (...)wP.z objawami infekcji górnych dróg oddechowych, zaczerwienieniem gardła, bez gorączki. Przyjmował lekarzP. O., który zlecił podanie płynów infuzyjnych. Po czterech godzinach pacjentka stwierdziła, że czuje się lepiej, więc została wypisana do domu z receptą na antybiotykZ.(zeznania świadkaP. O.– k. 467v-468, 110, 635-635v, 957v-958). W dniu 9 stycznia 2010 roku o godzinie 18:22 do mieszkania położonego wP.przyul. (...)została wezwana karetka pogotowia z lekarzemJ. K. (1)do nieprzytomnejA. P. (1), która mieszkała tam na stancji uH. D.. Po przybyciu na miejsce lekarz stwierdził zaburzenia świadomości, niskie ciśnienie tętnicze oraz niski poziom glikemii, więc na jego polecenie pielęgniarka lub ratownik medyczny podała dożylnie 10 ampułek 10% glukozy, a następnie kroplówkę 250 ml 5% glukozy. Następnie została w ciągu pięciu minut przewieziona na Izbę PrzyjęćSzpitala (...)wP.(zeznania świadków:H. D.– k. 504v-505, 657v, 995-995v,J. K. (1)– k. 1494-1495v, 228-230, 485v-487, 637, 999-1000). KiedyA. P. (1)została przywieziona karetką pogotowia na SOR, lekarzem dyżurnym był wówczasT. T. (1), który postanowił skonsultować się z lekarzem z Oddziału wewnętrznegoM. R.. W trakcie pobytu na SOR poziom cukru został podniesiony, a ciśnienie zostało podniesione i ustabilizowane (wyjaśnienia oskarżonegoT. T. (1)– k. 1491v-1492, 429-430, karta zleceń lekarskich – k. 220).M. R.zbadał pacjentkę po czym stwierdził znaczne wyniszczenie organizmu. Podjął decyzję o podaniu jej dożylnie płynów: soli fizjologicznej, glukozy i sterydów. Zalecił decyzję o transporcie chorej doSzpitala (...)wL., jeżeli stan fizyczny na to pozwoli (wyjaśnienia oskarżonegoM. R.– k. 1490v-1491v, 428-429). W szpitalu wP.był uA. P. (1)przez niecałą godzinę jej krewnyD. G.poproszony o to przez swoją babcięH. K., ale miał problem z nawiązaniem z nią kontaktu, gdyż była skołowana i tylko coś niewyraźnie mówiła i w tym czasie nie było przeprowadzanych żadnych badań (zeznania świadków:D. G.– k. 490v-491, 659v, 998v-999,H. K.– k. 505, 657v-658). Bezpośrednią opiekę nad pacjentką wP.sprawowała pielęgniarkaA. P. (2). Była obecna podczas szczegółowego badaniaA. P. (1)i sama na polecenie lekarza dyżurnego pobierała krew do badań oraz monitorowała parametry, które stopniowo poprawiały się i z czasem można było nawiązać kontakt z pacjentką (zeznania świadkaA. P. (2)– k. 508-508v, 658-658v, 996v-997). Na podstawie zlecenia nr 51 w godzinach od 21:40 do 22:45A. P. (1)była przewożona doSzpitala (...)wL.karetką transportową wyposażoną we wszystkie niezbędne leki oraz sprzęt do ratowania życia z lekarzemN. C., który zbadał pacjentkę przed transportem i nie odmówił transportu uznając, że transport nie stanowi dla niej zagrożenia. Przez cały czasN. C.monitorował stan pacjentki i był on stabilny, nie wymagający w trakcie transportu żadnych interwencji, pacjentka była przytomna i rozmawiała z lekarzem zarówno przed transportem jak i w trakcie przekazywania jej wL.. Saturacja, tętno, ciśnienie były w granicach normy i w takim stanieN. C.przekazał pacjentkę. Karetka nie była nieogrzewana, gdyż lekarz zdjął kurtkę w trakcie jazdy, aleA. P. (1)miała subiektywne poczucie zimna, więc towarzysząca jej matkaL. P.przykryła ją własną kurtką pomimo tego, że była już przykryta kocem termoizolacyjnym (zeznania świadków:L.P.– k. 953v-955, 80-81, 462v-465v, 634v,Z. P.– k. 955v-956, 86-87, 465v466, 634v,N. C.– k. 1509v-1511, 231-233, 487-489, 961-963,B. B.– k. 489-490v, 234-235, 637-637v, 1000-1000v,M. S.– k. 509v-510, 658v-659, 998-998v). Po przybyciu doSzpitala (...)wL.pełniąca wówczas nocny dyżur na izbie przyjęć lekarzJ. K. (2)stwierdziła, żeA. P. (1)ze względu na ciężki stan nie kwalifikuje się do przyjęcia na Oddział Psychiatryczny więc zdecydowała o przekazaniu jej do Oddziału Wewnętrznego z Pododdziałem Intensywnej Terapii (zeznania świadkaJ. K. (2)– k. 1493-1494, 508v-509v, 658v, 997v-998). Ordynator tego oddziałuK. D.zapoznał się z dokumentacją zP., z której wynikało, że poziom cukru został podniesiony na skutek wlewów glukozy i zlecił badanie poziomu cukru, który to poziom po otrzymaniu wyniku wskazywał, że nie trzeba było podejmować interwencji. Dysponował wynikami morfologii krwi obwodowej, stężenia CRP i aktywności enzymów wątrobowych. Stwierdził również, że wP.pacjentka miała dwukrotnie stwierdzony prawidłowy poziom jonów potasowych, z czego drugi pomiar był zdecydowanie lepszy od poprzedniego i otrzymała jony potasowe w płynie wieloelektrolitowym. Akcja serca 100 na minutę była podobna jak w trakcie poprzednich jej pobytów, ale przy wzmożonym napięciu i pobudzeniu psychoruchowym jest to reakcja naturalna. Zlecił natomiast kroplówkę z solą fizjologiczną oraz podanie 4 mgD., którego podania pielęgniarkaA. G.nie odnotowała, gdyż uznała, że wystarczy wpis w zleceniu lekarza dyżurnego. Pacjentki trzeba było cały czas pilnować, gdyż nie chciała kroplówki i cały czas zwijała w rękach kabel od kroplówki uniemożliwiając przepływ płynu.A. P. (1)została przewieziona w kocu termoizolacyjnym, a ponieważ było jej nadal zimno została przykryta dodatkowym kocem. Cały czas pobytuA. P. (1)wSzpitalu (...)wL.zajmował się niąK. D.oraz pielęgniarkaA. G., którejA. P. (1)była znana z wcześniejszych pobytów, podczas których potrafiła odłączać sobie kroplówkę, odmawiała przyjmowania pokarmów, a to co zjadła starała się zwymiotować, samowolnie opuszczała szpital, odmawiała współpracy z lekarzami i pielęgniarkami. Cały czas był z chorą kontakt słowny. Nawadniano ją i podnoszono jej poziom sodu, kilkakrotnie sprawdzano poziom cukru. Około godziny 6:30A. G.zauważyła, żeA. P. (1)nie oddycha, więc wezwałaK. D.i wraz z pielęgniarkąA. O.przygotowały sprzęt do reanimacji.K. D.przeprowadził akcję reanimacyjną, ale bez powodzenia (wyjaśnienia oskarżonegoK. D.– k. 1492-1492v, 430-431, 633-633v, 1547-1547v, zeznania świadków:A. G.– k. 505v-506v, 208-209, 636v-637, 960v, 933-937,A. O.– k. 507-508, 658, 996, karta bieżących obserwacji pielęgniarskich – k. 198, karta cukrzycowa – k. 199, historia choroby – k. 70-72). W styczniu 2010 rokulaboratorium Szpitala (...)wL.było w godzinach od 20:00 do 7:00 nieczynne, a wykonywanie badań w tych godzinach było realizowane wLaboratorium (...)ul. (...)wL.na podstawie umowy zeSzpitalem (...)i z uwagi na konieczność transportu materiału do badań oraz długi okres realizacji badań wyniki były dostarczane z kilkugodzinnym opóźnieniem (zaświadczenie z dyrekcji szpitala – k. 602). W dniu 11 stycznia 2010 rokuL. P.złożyła podanie o zwolnienie z sekcjiA. P. (1)nie zgłaszając zastrzeżeń do prowadzonego leczenia (podanie – k. 74). W dniu 15 stycznia 2010 roku Zakład Medycyny Sądowej(...)wL.przeprowadził oględziny i sądowo – lekarską sekcję zwłokA. P. (1), podczas której stwierdzono, iż przyczyną zgonu stało się nagłe zatrzymanie krążenia w przebiegu znacznego wyniszczenia organizmu, zgon nie był skutkiem urazu mechanicznego ani uchwytnych makroskopowo zmian chorobowych, pierwotną przyczyną śmierci uznano zaburzenia łaknienia prowadzące do takiego wyniszczenia, zabezpieczono materiał biologiczny do ewentualnych badań toksykologicznych i histopatologicznych, które nie zostały wykonane (protokół oględzin i sądowo-lekarskiej sekcji zwłok – k. 93-99). Postanowieniem z dnia 22 września 2010 roku Prokuratura Rejonowa w Rykach umorzyła śledztwo w części w sprawie zaistniałego w dniu 27 grudnia 2009 roku wR.województwa(...)narażeniaA. P. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia poprzez niepodjęcie skutecznych działań medycznych w toku hospitalizacji przez lekarzy Kliniki sp. z o.o. Szpital wR., na których ciążył obowiązek opieki tj. o czyn zart. 160 § 2 k.k.wobec braku znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu podniesiono, ze zgodnie z opinią biegłegoJ. K. (3)stan zdrowiaA. P. (1)w dniu 27 grudnia 2009 roku nie stanowił bezpośredniego zagrożenia życia pacjentki i w związku z tym nie wymagała pilnej hospitalizacji oraz brak jest związku przyczynowego pomiędzy postępowaniem lekarzy a niepomyślnym skutkiem (kopia postanowienia – k. 142-145). Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2014 roku Prokuratura Rejonowa w Puławach umorzyła śledztwo przeciwkoP. O.podejrzanemu o to, że w dniu 8 stycznia 2010 roku wP.województwa(...)jako lekarz Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Szpitala Miejskiego wP.będąc zobowiązanym do opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo naraził pacjentkęA. P. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że w trakcie procesu diagnostyczno-terapeutycznego wdrożonego wobec wyżej wymienionej zachował się nieprawidłowo, obserwując kliniczne wykładniki wyniszczenia organizmu nie ocenił BMI, a także nie traktując stanu zdrowiaA. P. (1)jako stanu nagłego zagrożenia zdrowotnego, w kontekście toczącego się zakażenia, którego ciężkości nie mógł ocenić ze względu na zaawansowane zmiany ogólnoustrojowe, w konsekwencji czego nie podjął decyzji o skierowaniuA. P. (1)do leczenia w oddziale szpitalnym chorób wewnętrznych z odcinkiem intensywnego nadzoru, tj. o czyn zart. 160 § 2 k.k.wobec stwierdzenia, że czyn zarzucany podejrzanemu nie zawiera znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z opinią biegłych z(...)J.działanieP. O.było nieprawidłowe, ale wobec braku badań histopatologicznych nie można stwierdzić związku przyczynowego pomiędzy jego zaniedbaniami, a śmiercią pacjentki (kopia postanowienia – k. 732-738). Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 roku Prokuratura Rejonowa w Puławach ponownie umorzyła śledztwo przeciwkoP. O.podejrzanemu o to, że w dniu 8 stycznia 2010 roku wP.województwa(...)jako lekarz Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Szpitala Miejskiego wP.będąc zobowiązanym do opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo naraził pacjentkęA. P. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że w trakcie procesu diagnostyczno-terapeutycznego wdrożonego wobec wyżej wymienionej zachował się nieprawidłowo, obserwując kliniczne wykładniki wyniszczenia organizmu nie ocenił(...), a także nie traktując stanu zdrowiaA. P. (1)jako stanu nagłego zagrożenia zdrowotnego, w kontekście toczącego się zakażenia, którego ciężkości nie mógł ocenić ze względu na zaawansowane zmiany ogólnoustrojowe, w konsekwencji czego nie podjął decyzji o skierowaniuA. P. (1)do leczenia w oddziale szpitalnym chorób wewnętrznych z odcinkiem intensywnego nadzoru, tj. o czyn zart. 160 § 2 k.k.wobec stwierdzenia, że czyn zarzucany podejrzanemu nie zawiera znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z opinią biegłych ze(...)P. O.nie popełnił żadnych błędów w procesie diagnostyczno-terapeutycznym, właściwie rozpoznał infekcję i zastosował odpowiedni antybiotyk (kopia postanowienia – k. 1055-1063).M. R.nie był dotychczas karany (dane z Krajowego Rejestru Karnego – k. 273, 470, 531, 539, 707, 968, 1083, 1153, 1173, 1277, 1373, 1483).T. T. (1)nie był dotychczas karany (dane z Krajowego Rejestru Karnego – k. 274, 471, 529, 540, 706, 969, 1084, 1152, 1171, 1278, 1365, 1484).K. D.nie był dotychczas karany (dane z Krajowego Rejestru Karnego – k. 275, 472, 530, 541, 705, 967, 1082, 1151, 1172, 1276, 1366, 1482).
Ustalając powyższy stan faktyczny sąd obdarzył wiarą zeznania świadków:L.P.za wyjątkiem stwierdzenia, że karetka była nieogrzewana i było w niej zimno,Z. P.za wyjątkiem jego ocen zastosowanych procedur medycznych,R. K.,P. O.,W. A.,H. M..S.,A. G.,T. C.,H. D.,H. K.,A. O.,A. P. (2),J. K. (2),M. S.,D. G.,J. K. (1),B. B., ponieważ w tym zakresie są logiczne, zgodne i konsekwentne oraz znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Sąd dał wiarę biegłym z(...)wB., że ostateczną przyczyną zgonuA. P. (1)stało się nagłe zatrzymanie krążenia w przebiegu znacznego wyniszczenia organizmu i chociaż podczas sekcji zwłok został zabezpieczony materiał biologiczny do ewentualnych badań toksykologicznych i histopatologicznych i był przechowywany przez okres 30 dni, ale nie zlecono tych badań. Lekarze zP.T. T. (1)iM. R.podjęli prawidłowe działania zmierzające do ustabilizowania stanu chorej, a stan kliniczny po ustabilizowaniu stanu chorej pozwalał na jej transport z lekarzem doSzpitala (...)wL.bez negatywnego wpływu na jej stan zdrowia, gdyż wymagała złożonej, wielokierunkowej opieki medycznej w placówce posiadającej doświadczenie w leczeniu pacjentów z następstwami jadłowstrętu psychicznego, a wobec ustabilizowania parametrów wP.postępowanieK. D.również było prawidłowe włącznie z podjętymi działaniami resuscytacyjnymi. Przyczyną śmierciA. P. (1)było odwlekanie podjęcia właściwego wieloetapowego leczenia internistycznego, psychiatrycznego, psychoterapii oraz leczenia żywieniowego. Opinia biegłych nie zawiera sprzeczności zarówno wewnętrznych jak też z pozostałym materiałem dowodowym, a została wydana przez osoby obiektywne i kompetentne, więc brak jest podstaw do jej zakwestionowania (k. 755-784). Sąd obdarzył wiarą opinię biegłych ze(...)wK., w której stwierdzają, że specjalistyczne oddziały internistyczne posadowione w szpitalach psychiatrycznych są dedykowane leczeniu pacjentów z zaburzeniami lub chorobami psychicznymi, którzy są obciążeni somatycznie, aK. D.jest specjalistą chorób wewnętrznych, więc posiada odpowiednie kompetencje do leczenia powikłań anoreksji u pacjentki, którą znał z racji jej poprzednich pobytów, a jako endokrynolog jest w stanie ocenić problemy hormonalne występujące u pacjentek z jadłowstrętem psychicznym. Podstawowym problememA. P. (1)był jadłowstręt psychiczny, który doprowadził do krytycznego wyniszczenia organizmu, a tego typu sytuacja kliniczna stanowi duże ryzyko niepowodzenia leczniczego i jest obarczona wysoką śmiertelnością pacjentów. Lekarze udzielający pomocy w SOR wP.podjęli prawidłowe działania zmierzające do ustabilizowania stanu chorej uzyskując poprawę w zakresie ciśnienia tętniczego i glikemii a także stanu chorej, gdyż kontakt z nią był możliwy do nawiązania. Najlepszym rozwiązaniem byłby transport dnia następnego, ale niezwłoczny transport nie był błędem i nie przyczynił się do pogorszenia stanu zdrowia chorej, która trafiła doSzpitala (...)wL.wydolna krążeniowo i oddechowo. Chora wymagała złożonej, wielokierunkowej opieki medycznej w placówce posiadającej doświadczenie w leczeniu pacjentów z następstwami jadłowstrętu psychicznego, a taką placówką jest Oddział WewnętrznySzpitala (...)wL., gdzieA. P. (1)była w niedalekiej przeszłości przywożona w ciężkim stanie i leczona kilkakrotnie, a pracujący tam personel dobrze ją znał.K. D.dysponował wynikami badań zP.: morfologią krwi obwodowej, stężenia(...), aktywności enzymów wątrobowych, więc ponowne badania nie przyczyniłyby się do zmiany postępowania z chorą. Pacjentka wymagała monitorowania, wyrównania potencjalnych zaburzeń elektrolitowych i nawodnienia, co miało miejsce, a nawodnienie chorej 1000 ml 0,9% roztworem NaCl było uzasadnione. Wynik badania makroskopowego potwierdza, że nagłe zatrzymanie krążenia nastąpiło na skutek krańcowego wyniszczenia organizmu. Zmiany ogólnoustrojowe uA. P. (1)były już na tyle zaawansowane, że żaden ośrodek nawet o najwyższym stopniu referencyjności nie zapobiegłby niekorzystnemu przebiegowi zdarzeń i śmierci chorej. Ważnym elementem przy ocenie wiarygodności tej opinii jest fakt, że biegli ci mają praktyczne doświadczenie w leczeniu tego typu przypadków, a ponadto ich opinia nie zawiera sprzeczności, jest wydana przez obiektywne i kompetentne osoby, więc nie ma podstaw do jej zakwestionowania (k. 1175-1234, 1280-1282v, 1284v, 1287-1287v, 1522-1542). Sąd ponadto obdarzył wiarą w/w dowody znajdujące się w aktach sprawy: historie choroby, zlecenia wyjazdu, karty informacyjne, skierowanie do szpitala, zlecenia na transport sanitarny, wniosku do sądu, elektrokardiogramów, epikryz, skierowania do laboratorium, wywiadu, badania somatycznego, obserwacji bieżących, kopii protokołu, kopii zażalenia, kopii postanowień, skierowania, karty zleceń lekarskich, karty bieżących obserwacji pielęgniarskich, karty cukrzycowej, zaświadczenia z dyrekcji szpitala, wniosku do szpitala, protokołu oględzin i sądowo-lekarskiej sekcji zwłok, danych z Krajowego Rejestru Karnego, ponieważ zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby i w przewidzianej prawem formie, a żadna z zainteresowanych stron nie zakwestionowała ich prawdziwości. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaL.P.w części, gdzie twierdzi, że jej córka była przewożona doL.nieogrzewaną karetką, ponieważ jest to sprzeczne z zeznaniami pozostałych świadków biorących udział w transporcie, a ponadto niezgodne z doświadczeniem życiowym, gdyż nie ogrzewanie samochodu przy mrozie doprowadziłoby do zamarznięcia szyb i uniemożliwiłoby jazdę, więc w interesie kierowcy, lekarza i ratownika przebywającego w tym samym przedziale karetki co chora i jej matka było włączenie ogrzewania, by im samym nie dokuczało zimno i by mogli bezpiecznie dojechać do celu. Taka treść zeznań spowodowana była tym, żeA. P. (1)ze względu na stan zdrowia, niskie ciśnienie, niską masę ciała i zanik tkanki tłuszczowej miała subiektywne poczucie zimna i musiało to się udzielić jej matce. Chorej było zimno także w szpitalu wL.i musiała być dodatkowo okrywana. Ponadto świadek po śmierci córki złożyła wniosek o odstąpienie od sekcji zwłok nie zgłaszając zastrzeżeń do prowadzonego leczenia. Trudno uznać, że będąc niezadowolonym z warunków transportu córki karetką mogła złożyć takie oświadczenie, a taka niekonsekwencja podważa wiarygodność jej zeznań w tym zakresie. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaZ. P.w części, gdzie ocenia przyczyny śmierci córki oraz zastosowane procedury medyczne, gdyż nie ma on właściwego wykształcenia do dokonywania takich ocen. Sąd nie dał wiary opinii wydanej przez biegłegoJ. K. (3), który stwierdził, że pacjentka powinna być hospitalizowana wP.z możliwością ciągłego monitorowania funkcji życiowych oraz intensywnego leczenia hipoglikemii, a transport byłby możliwy, gdyby istniała możliwość zastosowania skuteczniejszej diagnostyki i terapii, ale stwierdził też, że na skutek podania glukozy nastąpiła poprawa poziomu cukru, lecz była to chwilowa poprawa i nadal istniało zagrożenie życia poprzez obniżenie poziomu cukru we krwi. Stwierdził też, że hipoglikemia może być spowodowana anoreksją. W takiej sytuacji bez opanowania pierwotnej przyczyny hipoglikemii każda poprawa poziomu cukru we krwi byłaby chwilowa, a transport zgodnie z opinią biegłego niemożliwy. Biegły jedynie założył, że transport miał negatywny wpływ na stan zdrowia nie uzasadniając tego szczegółowo ani nie mając wiedzy na temat jego przebiegu twierdząc, że można złożyć, iż transport miał negatywny wpływ. Nie jest to stwierdzenie będące podstawą nie budzących wątpliwości ustaleń w wyroku skazującym. Ponadto biegły nie zauważył, że pacjentka była przez cały czas monitorowana podczas transportu karetką specjalistyczną oraz błędnie założył przewożenie pacjentki nieogrzewaną karetką. Biegły założył również niewłaściwe leczenie wL.nie wiedząc jaki był wówczas poziom cukru, którego badanie zostało zlecone, co biegły przecząc faktom zakwestionował. W szczególności biegły nie wykazał różnicy w sytuacji pomiędzy obserwacją wP.po podniesieniu poziomu cukru, a obserwacją w trakcie transportu po podniesieniu poziomu cukru, który to poziom nie wymagał interwencji już po przetransportowaniu doL.. Biegły stwierdził, że działaniaK. D.były nie wystarczające pomijając fakt, że poziom cukru został ustabilizowany, a funkcje życiowe były monitorowane i zarzucił, że podanie soli fizjologicznej i lekuD.było niewystarczające nie wskazując, co byłoby wystarczające. Biegły twierdzi, że leczenie hipoglikemii jest procesem rozłożonym w czasie nie zauważając, że zgon pacjentki nastąpił w przeciągu kilku godzin od przyjęcia jej do szpitala oraz przedstawia domniemanie o nie podjęciu prawidłowego leczenia z powodu niewłaściwie prowadzonej dokumentacji medycznej zapominając, że opiniuje w sprawie karnej, gdzie podstawą jest pewność ustaleń. Twierdzeniu biegłego, że działanie lekarzy doprowadziło do zgonu pacjentki przeczą wszystkie pozostałe opinie włącznie z opinią biegłych z(...)J.. Biegły ten jednocześnie stwierdził, że nie jest medykiem sądowym i nie ma doświadczenia w ustalaniu związku przyczynowo – skutkowego, a jednocześnie twierdził, że błędy popełnione przez lekarzy doprowadziły do śmierci pacjentki. W wyborze osób objętych aktem oskarżenia widoczny jest brak konsekwencji i logiki. Oskarżyciel pominął fakt, że lekarz wykonujący transport może odmówić jego wykonania jeżeli stwierdzi, że transport stanowi zagrożenie dla pacjenta, aleN. C.nie odmówił. Skoro biegłyJ. K. (3)stwierdził, że transport pacjentki miał negatywny wpływ na przebieg choroby i stanowił czynnik prowadzący do pogorszenia stanu zdrowiaA. P. (1), to logicznym wydaje się, że zarzut powinien być postawiony również lekarzowi odpowiedzialnemu za transport, skoro nie odmówił mając takie prawo i mając obowiązek sprawdzenia czy chora nadaje się do transportu. Jeżeli oskarżyciel za podstawę aktu oskarżenia bierze opinię tego biegłego, to wybór osób oskarżonych jest co najmniej wątpliwy (k. 125-128, 137-140, 245-256, 517v-519, 1047v-1052, 1106-1107, 1107v, 1285-1287, 1287v-1288, 1520). Sąd nie dał wiary opinii biegłych z(...)J., którzy stwierdzili, że transport doL.za który odpowiada wyłącznieT. T. (1), ponieważ decyzjaM. R.miała charakter doradczy i niewiążący, był przeniesieniem chorej ze stanu niebezpiecznego w stan jeszcze większego niebezpieczeństwa nie przedstawiając szczegółowego i przekonywującego uzasadnienia tej opinii, a w szczególności nie argumentując dlaczego Oddział WewnętrznySzpitala (...)wL.i zatrudniona tam kadra są mniej kompetentne odSzpitala (...)wP.i zatrudnionej tam kadry, a ponadto istnieją sprzeczności w ich opinii, a mianowicie twierdzą, że warunkiem wdrożenia leczenia jadłowstrętu psychicznego jest podniesienie wskaźnika BMI do 14, przy czym podniesienie o jeden poziom może zając nawet trzy miesiące i wymaga wieloprofilowego leczenia czyli w szpitalu posiadającym intensywną terapię, oddział chorób wewnętrznych z możliwością konsultacji psychiatrycznych, a takimszpitalem Szpital (...)wP.nie jest, gdyż nie dysponuje oddziałem psychiatrycznym, co biegłym umknęło. Natomiast w odniesieniu doK. D.biegli stwierdzili, że niekontrolowane podawanie płynów bez odpowiedniego monitorowania przeniosłoA. P. (1)ze stanu niebezpiecznego w stan jeszcze większego niebezpieczeństwa, co nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, gdyż płyny były podawane pod pełną kontrolą, co potwierdzają świadkowie, więc jest to stwierdzenie gołosłowne. Jednak biegli stwierdzili, że nie można stwierdzić, że wszystkie te nieprawidłowości przyczyniły się do śmierciA. P. (1), a zmiany w jej organizmie były tak daleko posunięte, że i bez tych nieprawidłowościA. P. (1)mogła umrzeć. Biegli ci podobnie jak biegłyJ. K. (3)nie zwracają uwagi na fakt, że warunkiem skutecznego leczenia jest współpraca chorej bądź przynajmniej brak utrudniania terapii z jej strony. W przypadkuA. P. (1)zarówno w latach poprzedzających jak i w dniu śmierci współpraca była bardzo trudna, a wręcz chora utrudniała leczenie na przykład zaciskając przewód od kroplówki. Leczenie takiej chorej wymaga doświadczenia z podobnymi przypadkami ze strony personelu, a nawet wsparcia ze strony psychiatry, czegoSzpital (...)wP.nie mógł zapewnić. Samo przepisanie określonej kuracji nawet słusznej nic nie da, jeżeli nie zostanie ona skutecznie wdrożona, na co nie zwrócili uwagi biegli dysponujący niewątpliwie rozległą wiedzą teoretyczną, ale nie posiadający doświadczenia z podobnymi przypadkami. Podczas przesłuchania na rozprawie biegłyP. K.stwierdził, że musiałby sięgnąć do literatury, żeby zobaczyć co dzieje się u pacjentów ze skrajnym wyniszczeniem, a problem osoby ze skrajnym wyniszczeniem jest tak wyjątkowy i wyszukany, że wymaga to odniesienia się do źródeł i osób, które się tymi problemami zajmują. Jednak biegli ci stwierdzili również i w tym zakresie sąd dał im wiarę, że brak wyniku badań histopatologicznych nie pozwala na stwierdzenie, że działanie lekarzy przyczyniło się do śmierci pacjentki bądź nieumyślnego jej spowodowania, gdyż w tym zakresie opinia biegłych pokrywa się z obdarzonymi wiarą opiniami biegłych z(...)wB.i(...)(k. 545-553, 670-670v, 1101v-1105v, 1283-1284v, 1287v, 1519).
OskarżonyM. R.(wyjaśnienia – k. 1490v-1491v, 428-429) nie przyznał się do winy i wyjaśnił, że nie odmówił przyjęcia chorej na oddział wewnętrzny, lecz poproszony przezT. T. (1)o konsultację stwierdził krańcowe objawy wyniszczenia organizmu, niski stan glukozy, niskie ciśnienie, odwodnienie organizmu i doradził po poprawie parametrów transport na Oddział WewnętrznySzpitala (...)wL., gdyż nie miał doświadczenia z leczeniem chorych, którzy odmawiają leczenia i jest konieczne stosowanie przymusu bezpośredniego, a wSzpitalu (...)wP.brak jest psychiatry niezbędnego do przedłużenia przymusu bezpośredniego, a transport karetką specjalistyczną, w której znajduje się lekarz, ratownik i wyposażoną w urządzenia niezbędne do monitorowania parametrów, leki niezbędne do ratowania życia, w której można stosować metody leczenia takie same jak w oddziałach, nie wpłynął negatywnie na stan chorej. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, ponieważ korespondują z obdarzonymi wiarą opiniami biegłych ze(...)i(...)wB.oraz pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym.
OskarżonyT. T. (1)(wyjaśnienia – k. 1491v-1492, 429-430) nie przyznał się do winy i wyjaśnił, że po konsultacji zM. R.zgodził się z nim, że po ustabilizowaniu parametrów chorej należy przewieźć ją karetką specjalistyczną na Oddział WewnętrznySzpitala (...)wL., który jest właściwy tego typu złożonych przypadków. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, ponieważ korespondują z obdarzonymi wiarą opiniami biegłych ze(...)i(...)wB.oraz pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym.
OskarżonyK. D.(wyjaśnienia – k. 1492-1492v, 430-431, 633-633v, 1549-1549v) nie przyznał się do winy i wyjaśnił, że badał pacjentkę przed przyjęciem na oddział, w trakcie kolejnych badań stan pacjentki był stabilny, przez cały czas była wydolna oddechowo i krążeniowo, nie miała zmian klinicznych ani radiologicznych, nie stwierdzono wzrostu temperatury ciała, duszności ani innych objawów infekcji, aA. P. (1)zmarła w wyniku nagłego zatrzymania krążenia w przebiegu wieloletniej anoreksji.K. D.znał chorą z racji jej wcześniejszych pobytów w jego oddziale, gdzie przewożona była w ciężkim stanie, a jej leczenie było problematyczne, gdyż nie współpracowała przy leczeniu i samowolnie przerywała leczenie. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, ponieważ korespondują z obdarzonymi wiarą opiniami biegłych ze(...)i(...)wB.oraz pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym.
Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że nie możnaM. R.uznać winnym dokonania zarzucanego mu czynu, ponieważ zrobił wszystko, co w tej sytuacji można było zrobić. Jak wynika z wiarygodnych opinii biegłych właściwym miejscem leczenia był Oddział WewnętrznySzpitala (...)wL., po ustabilizowaniu stanu chorej, co zostało zrobione. Godzinny transport karetką specjalistyczną z lekarzem nie spowodował dla chorej zagrożenia tym bardziej, że jej stan po przewiezieniu był taki sam jak i przed. Oddział WewnętrznySzpitala (...)wL.był właściwym dla chorej, ponieważ poprawa jej stanu somatycznego przed wdrożeniem właściwego leczenia psychiatrycznego wymagała podania jej niezbędnych lekarstw, co jest bardzo trudne w przypadku pacjenta, który nie chce współpracować i wręcz utrudnia przeprowadzanie procedury medycznej, a tak dzieje się często w przypadku osoby chorej na anoreksję i nie jest to rozważanie czysto teoretyczne, gdyż w tym konkretnym przypadku takie zachowania miały miejsce. Osoby niedoświadczone z podobnymi przypadkami i nie mające zaplecza doradczego w postaci lekarza psychiatry mogą nie poradzić sobie z leczeniem pacjenta chorego na anoreksję, więc zamiast ryzykować zdrowiem i życiem pacjenta podejmując nieudolne próby leczeniaM. R.podjął słuszną decyzję, że właściwym miejscem leczenia będzie oddział wewnętrzy dysponujący zapleczem psychiatrycznym, gdzie pracują osoby doświadczone w leczeniu podobnych przypadków tym bardziej, że w tym konkretnym oddziale, do którego chora została wysłana, była już jej kilkakrotnie udzielana pomoc.
Powyższe ustalenia prowadza do wniosku, że nie możnaT. T. (1)uznać winnym dokonania zarzucanego mu czynu, ponieważ zrobił to co do niego należało w sposób kompetentny nie popełniając przy tym żadnego błędu. Przeprowadził konsultacje z lekarzem dyżurnym z Oddziału WewnętrznegoSzpitala (...)wP.M. R.co do możliwości leczenia chorej na tym oddziale, a po otrzymaniu opinii, że właściwym byłby Oddział WewnętrznySzpitala (...)wL.ze względu na złożoność problemu występującą przy anoreksji i brak doświadczenia pracowników(...)szpitala w tym zakresie, zdecydował o transporcie doL.w pełni wyposażoną specjalistyczną karetką wraz z lekarzem i ratownikiem medycznym, ale dopiero po ustabilizowaniu parametrów pacjentki. Podczas transportu nie doszło do pogorszenia stanu pacjentki i została przyjęta w szpitalu wL.w stanie stabilnym. Prawidłowość decyzjiT. T. (1)o przekazaniu chorej na Oddział WewnętrznySzpitala (...)wL.potwierdzają obdarzone wiarą opinie biegłych, a zasadność takiej opinii została uzasadniona w rozważaniach co do winyM. R..
Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że nie możnaK. D.uznać winnym dokonania zarzucanego mu czynu, ponieważ po przekazaniu mu chorej zrobił wszystko z najlepszą wiedzą i sztuką medyczną, by uratować pacjentkę, co potwierdziły obdarzone wiarą opinie biegłych.K. D.nie tylko sprawdził wszystkie parametry po przejęciu chorej i zlecił właściwe badania, lekarstwa oraz kroplówkę, ale również monitorował regularnie jej stan, który przez cały czas był stabilny aż do chwili, kiedy doszło do zatrzymania akcji serca, a wówczas przeprowadził prawidłową chociaż niestety nieskuteczną akcję reanimacyjną. W szczególności badania chorej przeprowadzone w godzinach nocnych nie wykazały niskich wartości glukozy we krwi, a stężenie potasu stwierdzone jeszcze w szpitalu wP.znajdowało się w granicach normy.
Reasumując należy stwierdzić, że brak badań histopatologicznych, które z niezrozumiałych względów nie zostały zlecone przez prokuraturę, spowodował nie dające się usunąć wątpliwości co do istotnych szczegółów stanu zdrowiaA. P. (1)i związku przyczynowego pomiędzy działaniami poszczególnych lekarzy w ostatnich dniach jej życia a jej śmiercią. Stwierdzone w badaniu sekcyjnym jako ostateczna przyczyna śmierci nagłe zatrzymanie krążenia w przebiegu znacznego wyniszczenia organizmu, a jako przyczyna pierwotna - zaburzenia łaknienia prowadzące do takiego wyniszczenia nie mogły zostać zawinione przez lekarzy, którzy zajmowali się chorą w ostatnich dniach jej życia, gdyż przyczyna śmierci narastała przez lata wobec negatywnej postawy chorej w przedmiocie jej leczenia oraz braku ubezwłasnowolnienia i przymusowego leczenia. Żaden z tych lekarzy nie miał na to wpływu. Gdyby zostały przeprowadzone badania histopatologiczne, to wówczas przyczyna śmierci stwierdzona w badaniu sekcyjnym mogłaby zostać zweryfikowana, chociaż jak wynika z opinii wiarygodnych biegłych jest to mało prawdopodobne. Wątpliwą jako przyczyna śmierci jest infekcja, gdyż pacjentka otrzymała dobry antybiotyk, co potwierdzili wszyscy biegli i poza właściwą opieką nic już nie można było w tym względzie zrobić. Logicznym jest, że w przypadku wyniszczenia organizmu czyli procesu postępującego w stosunkowo długim odcinku czasu skuteczne działania muszą być podjęte jak najwcześniej, a ich skutek nie nastąpi natychmiast, więc trudno zrozumieć, że zarzuty zostały postawione lekarzom, którzy zajmowali się chorą na kilka godzin przed jej śmiercią. Brak uchybień w procesie leczniczym został wykluczony przez obiektywnych i kompetentnych biegłych ze(...), którzy swoją wiedzę na temat leczenia i ratowania życia chorych na jadłowstręt psychiczny czerpali nie tylko z literatury ale również z bogatej praktyki, gdzie decyzję co do leczenia trzeba podejmować w krótkim czasie i nie ma czasu na dokształcanie się przed podjęciem decyzji. Biegły z(...)J.stwierdził podczas przesłuchania, że musiałby sięgnąć do literatury, żeby zobaczyć co dzieje się u pacjentów ze skrajnym wyniszczeniem, a problem osoby ze skrajnym wyniszczeniem jest tak wyjątkowy i wyszukany, że wymaga to odniesienia się do źródeł i osób, które się tymi problemami zajmują. Takie dokształcanie się lekarza jest jak najbardziej wskazane, ale w sytuacji w jakiej znalazła sięA. P. (1)w szpitalu wP.nie było już na to czasu. Należało podjąć natychmiastową decyzję i jedyną słuszną decyzją wobec braku własnego doświadczenia w postępowaniu z tego rodzaju chorymi było przekazanie chorej na oddział, gdzie nikt nie musi się dokształcać i od razu będzie wiedział jak postępować z taką chorą, a takim oddziałem byłOddział (...)Szpitala (...)wL., gdzie otrzymała odpowiednią opiekę, co zrozumieć i właściwie ocenić mogli tylko biegli praktycznie zajmujący się leczeniem i ratowaniem chorych na jadłowstręt psychiczny. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia jedynym słusznym rozstrzygnięciem był wyrok uniewinniający w odniesieniu do wszystkich trzech oskarżonych.
Orzeczenie o kosztach uzasadniaart. 632 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.i w zw. zart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.