Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 548/17
Data wyroku: 2019-03-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Justyna Koska-Janusz
Podstawa prawna: art. 157 § 1 kk

Sygn. akt II K 548/17

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. S.iA. J. (1)pozostawali w nieformalnym związku, z którego mają dwoje dzieci. Po rozstaniuA. J. (1)wraz z dziećmi zamieszkała u swoich rodziców wW.przyul. (...).
W dnu 25 czerwca 2016 r. około godz. 21.30M. S.przyjechał pod dom, w którym zamieszkiwałaA. S., gdyż był z nią umówiony, że wcześniej tego dnia udadzą się razem na konsultację psychologiczną. Z uwagi na to, żeA. J. (1)nie zjawiła się w umówionym miejscu, zdecydował się przyjechać do jej miejsca zamieszkania. Gdy zjawił się na miejscu, zauważył, że pod dom podjechał samochód, z którego wysiadłaA. J. (1). Kierowcą tego samochodu był młody mężczyzna, który po chwili stamtąd odjechał.A. J. (1)zaproponowała, żeby weszli do mieszkania. Z uwagi na wcześniejsze konflikty,M. S.był temu niechętny, niemniej zgodził się na wejście. Po kilku minutach, kiedy siedzieli w kuchni i rozmawiali, zadzwonił domofon i wówczasA. J. (1)ponagliłaM. S., aby ten wyszedł z mieszkania, wszedł na klatce piętro wyżej, podczas gdy ona zeszła na dół.M. S.wszedł piętro wyżej i po około pięciu minutach oczekiwania wyszedł przed budynek. Przed budynkiem stałaA. J. (1)w towarzystwie mężczyzny, z którym wcześniej przyjechała samochodem.M. S.przywoływał ją do siebie, aby podeszła i porozmawiali. Z chwilą gdy mężczyzna ten zobaczyłM. S., zaczął mu wygrażać, mówić, żeby poszedł z nim na „solówkę”.M. S.podszedł do nich i gdy znalazł się w odległości około metra od nich, mężczyzna ten zaczął na niego pluć, szarpać, próbował go uderzyć pięścią w twarz, aleM. S.zdążył się odsunąć. Widząc toA. J. (1)zaczęła się z tego miejsca oddalać. Wówczas mężczyzna ten kopnąłM. S.w twarz, który w wyniku tego ciosu przewrócił się na chodnik, na chwilę stracił przytomność, gdy próbował wstać, mężczyzna ten podbiegł do niego i uderzył go pięścią w twarz. GdyM. S.zdołał wstać, mężczyzna ten złapał go za koszulę i ponownie uderzył pięścią w głowę. Po chwili puścił jego ubranie, kopnął go jeszcze w głowę i zaczął uciekać w kierunkuul. (...). Po tym kopnięciuM. S.był zamroczony, poczuł jednak, że ktoś ciągnie go od tyłu. Osobą tą okazała sięM. J., do której zaraz podszedłA. J. (2). W tym czasieA. J. (1)również pojawiła się w pobliżu.A. J. (2)zacząłM. S.popychać, po czym pchnął go tak, żeM. S.przewrócił się o znajdujący się płotek. UpadającM. S.zahaczył nogą o metalowe ogrodzenie trawnika i poczuł ból w kostce. GdyM. S.wstał,A. J. (2)szarpał go za ubranie, nie dając mu możliwości ucieczki. Mężczyzna, który wcześniej uderzał go pięścią i kopał, pojawił się jeszcze na miejscu, po czym za chwilę się znowu oddalił. W czasie, gdyA. J. (2)szarpałM. S.na miejscu pojawił się przechodzień, którym okazał się byćP. S.. Przechodzień ten stanął pomiędzyM. S.iA. J. (2), próbując ich rozdzielić. Po chwiliA. J. (2)odstąpił odM. S.i wraz z żoną i córką powrócili do mieszkania.M. S.oczekiwał wraz z tym przechodniem na wysokości budynku przyul. (...)na przyjazd załogi Policji. Na miejsce została wezwana też karetka pogotowia, która przewiozłaM. S.do szpitala. (dowód: zeznaniaM. S.k. 26-26v, 136v, 238-240, 247-249, 430-431; zeznaniaP. S.k. 36v-37, 419-421)
Funkcjonariusze Policji –D. P.iP. Ż.udali się z polecenia radiooperatora(...)naul. (...), gdzie miało dojść do awantury domowej. Na miejscu w mieszkaniu zastaliM. J.,A. J. (2)oraz ich dwie córki –A. J. (1)iP. J.. Otrzymali wówczas informację odM. J., żeA. J. (1)wracając do domu spotkała się z jej byłym konkubentemM. S., że doszło pomiędzy nimi do awantury, po czymM. S.odjechał. Funkcjonariusze powrócili do radiowozu i po chwili otrzymali od radiooperatora informację, że naul. (...)jest pobity człowiek. W tym momencie na miejsce to przybyła również karetka pogotowia, do której podeszli dwaj mężczyźni, którymi okazali się byćM. S.i świadek tego zdarzenia –P. S.. Usłyszeli wówczas odM. S., że przyjechał on do swojej byłej konkubiny porozmawiać, ona przyszła na miejsce z „łysym mężczyzną” i po paru słowach ten mężczyzna uderzył go pięścią w twarz, kopnął w głowę, a w tym czasieA. J. (1)podburzała tego mężczyznę do bicia.A. J. (1)odmówiła natomiast podania jakichkolwiek informacji, w związku z czym podjęto decyzję o zatrzymaniu zarównoA. J. (1)jak iA. J. (2). (dowód: zeznaniaD. P.k. 22v-23, 384-386)
Z uwagi na zachodzące podejrzenie, iżA. J. (2)iA. J. (1)uczestniczyli wraz z n/n mężczyzną w pobiciuM. S., zostali zatrzymani w dniu 25 maja 2016 r. o godz. 23.00. (dowód: protokół zatrzymaniaA. J. (1)k. 3; protokół zatrzymaniaA. J. (2)k. 12)
Po przewiezieniuM. S.doSzpitala (...)stwierdzono u niego uraz głowy z utratą przytomności bez zaburzeń neurologicznych i zmian pourazowych OUN i kości czaszki, uraz twarzoczaszki – złamanie ściany oczodołu prawego z przemieszczeniem odłamów oraz złamaniem kości nosa z nieznacznym przemieszczeniem odłamów, krwiak okularowy oka prawego, uraz oka prawego – zaburzenia ruchomości gałki ocznej, obrzęk siatkówki oraz skręcenie stawu skokowego prawego (dowód: kopia dokumentacji medycznej k. 30-34; materiał fotograficzny k. 58-59; opinia sądowo-lekarska k. 61; opinia biegłego z zakresu chirurgii k. 462-465)
A. J. (2)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w dniu 25 maja 2016 roku usłyszał przez otwarty balkon krzyk swojej córkiA. J. (1). Pierwsza z domu wyskoczyła jego żona -M. J., za nią córkaK. J., a następnie on. Kiedy wyszedł na ulicę, zobaczył po drugiej stronieM. S.nękał i molestował jego córkę –A., tj. łapał ją za bark, za rękę i coś do niej krzyczał. Kiedy podszedł doM. S., złapał go, doszło pomiędzy nimi do szarpaniny, w wyniku którejM. S.przewrócił się o ogrodzenie i upadł na trawnik, po czym zerwał się błyskawicznie, przeskoczył ten i następnie wyciągnął pięści w jego kierunku i zaczął krzyczeć ”no udrze mnie”.M. S.machnął ręką w jego kierunku, w wyniku czego dostał lekkie uderzenie, ale nie takie, żeby się przewrócił. Widząc, że jego prowokacja nie doszła do skutku, zaczął na niego pluć krwią. Ślady tej krwi zostały na jego koszuli i twarzy. Wyjaśnił też, że cały czas musiał uważać naM. S., czy czasem nie wyciągnie on broni. Potwierdził też, że do tej sytuacji wtrącił się jakiś człowiek z ulicy, po krótkiej wymianie zdań zabrałe córkęA.w kierunku domu, przy czym dodał, żeM. S.próbował ich jeszcze gonić. Stwierdził też, że nie zauważył u niego żadnej kontuzji nóg, a jak podszedł do córki, to widział, że miał zakrwawiony nos, więc musiał się z kimś wcześniej bić. Zaprzeczył, aby na miejscu zdarzenia widziałJ. N., nawet wtedy go nie znał. Wyjaśnił, że wystąpił w obronie córki, którą napastowałM. S.. (k. 234-237)
J. N.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w dniu 25 maja 2016 roku nie było go wW., aczkolwiek nie pamiętał gdzie z uwagi na upływ czasu. Kategorycznie zaprzeczył, aby pobił pokrzywdzonego. (k. 237)
J. N.iA. J. (2)nie byli dotychczas karani (dowód: informacje z KRK k. 427-428)
Sąd zważył, co następuje:
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na dokonanie kategorycznych ustaleń, jak również do zakwestionowania wiarygodności depozycji oskarżonych nie przyznających się do popełnienia zarzucanego im czynu.
Zdaniem Sądu, na miano wiarygodnych zasługują zeznania pokrzywdzonegoM. S.(k. 26-26v, 136v, 238-240, 247-249, 430-431), który w sposób rzeczowy opisał przebieg zdarzenia. Jego relacje są po pierwsze niesprzeczne z tym, co podała podczas pierwszego przesłuchaniaA. J. (1). Były one także spójne z zeznaniami całkowicie postronnego w tej sprawie świadka –P. S.. Należy również podkreślić, że do pierwszego przesłuchania pokrzywdzonego doszło już w dniu 26 maja 2016 r., w krótkim czasie po zdarzeniu i opuszczeniu przez niego szpitala. Jego zeznania ocenić zatem należy jako spontaniczne, oddające rzeczywisty przebieg wydarzeń. Pokrzywdzony już wówczas szczegółowo opisał rolę każdego ze sprawców, wyraźnie rozgraniczał to, jakie ciosy zadawał mu pierwszy z napastników, a jakie działania i akty przemocy spotkały go ze stronyA. J. (2). Taką samą relację zapamiętał funkcjonariusz Policji –D. P.(k. 23), któremu pokrzywdzony na miejscu zdarzenia przedstawił po krótce, co się stało.
Należy również zauważyć, że pokrzywdzonyM. S.po okazaniu mu tablicy poglądowej w dniu 8 maja 2017 r. rozpoznał na niej osobę sprawcy, który zadawał mu ciosy pięścią i kopał. Świadek podkreślił, że rozpoznaje go po wyrazie oczu, ustach i twarzy. Poczynił także uwagę co do zdjęcia, wskazując iż w inkryminowanym czasie mężczyzna ten był szczuplejszy.
Zdaniem Sądu,M. S.nie ma powodów, aby bezpodstawnie obciążać oskarżonegoJ. N.i przypisywać mu czyn, którego się nie dopuścił. Konflikt, który mógłby ewentualnie wpływać na chęć rewanżu, istnieje bowiem pomiędzy nim a rodzinąJ., nie zaś –J. N..
Jako w pełni wiarygodne Sąd ocenił też zeznania

P. S.
(k. 36v-37, 419-421), osoby całkowicie postronnej, nie zainteresowanej wynikiem niniejszego postępowania i nie uwikłanej w konflikt rodzinny, jaki istnieje pomiędzy członkami rodzinyJ.aM. S.. Depozycje tego świadka były rzeczowe i spójne. Świadek opisał sytuację, którą sam zaobserwował, zeznając, że „
    jeden mężczyzna wepchnął drugiego na trawnik tak, że tamten wywrócił się o barierki oddzielające zieleń od chodnika”. Świadka zaniepokoiło to, że jedna z osób upadła, wstała, chciała odejść, ale dalej została zaatakowana, nawet wtedy, gdy była do atakującego odwrócona plecami. Potwierdził też, że z miejsca tego - zanim zdołał tam podjechać na rowerze - oddalił się jakiś mężczyzna, o którym potrafił powiedzieć tylko tyle, że nie był starszy, był niższy od niego. Przyznał także, że pokrzywdzony spostrzegł że w wyniku tego zdarzenia utracił klucze od samochodu, że ich poszukiwał oraz to, że oczekiwał z pokrzywdzonym na przyjazd karetki pogotowia.
ZeznaniaA. J. (1)Sąd ocenił jako niewiarygodne. Depozycje tego świadka, aczkolwiek mającego bezpośrednią wiedzę na temat przebiegu zdarzenia i osób w nim uczestniczących, były niekonsekwentne, wyraźnie obliczone na przedstawienie wersji mającej wykluczyć udziałJ. N.i umniejszyć zawinienieA. J. (2).
A. J. (1), przesłuchana bowiem w dniu 26 maja 2016 r. (k. 42v-43v), a zatem w czasie gdy była zatrzymana i nie miała możliwości kontaktu z ojcemA. J. (2), również zatrzymanym, podała, że: „przyjechała do miejsca swojego zamieszkania samochodem. Znajomy ten później pobiłM. S.”. Zeznała też, że „nie poda danych tego znajomego, gdyż obawia się o życie i zdrowie swoich dzieci, jak też swoje”. W odniesieniu do przebiegu zdarzenia, roli poszczególnych osób, jej relacje były spójne z tym, co opisał pokrzywdzonyM. S.iP. S..
Z pierwszego przesłuchaniaA. J. (1), a zatem z czasu kiedy nie mogła ona ustalić wraz zA. J. (2)wersji wydarzeń i skonfrontować swojej wersji wydarzeń z relacjami i linią obrony przyjętą przez swojego ojca, nie wynika też, abyM. S.w jakikolwiek sposób zagrażał jej fizycznie, aby zastosował wobec niej siłę, np. chociażby poprzez szarpanie czy przytrzymywanie. Świadek opisała natomiast, żeM. S.był namolny, że nalegał na rozmowę. Dopiero przy kolejnym przesłuchaniu twierdziła, żeM. S.ją szarpał, przypadkowo uderzył pięścią w ramię, że w chwili gdy chciała uciec do domu toM. S.złapał ją za rękę i nie chciał puścić. Na to miał zareagowaćA. J. (2)i tak złapać za rękęM. S.i przytrzymać, żeA. J. (1)zdołała się uwolnić. (k. 144) Pokrzywdzony zaprzeczył natomiast, aby był w jakikolwiek sposób agresywny wobecA. J. (1), zaprzeczył, aby przytrzymywał ją za ręce czy bark. (k. 240)
A. J. (1)w toku postępowania przygotowawczego została ponownie przesłuchana w obecności biegłego psychologa (k. 143v-144). Do czynności tej doszło w dniu 23 czerwca 2017 r., a zatem po ponad roku od zdarzenia, i wówczas w odniesieniu do samego przebiegu tego zajścia podała wersję zbliżoną do tej, jaką podała w czasie pierwszego przesłuchania. Twierdziła jedynie dodatkowo, że toM. S.jako pierwszy „wyszedł z pięścią”, że „ona sama została przez niego uderzona, ale było to uderzenie przypadkowe”. W odniesieniu natomiast do sprawcy pobiciaM. S.zeznała, że „w tym czasie pod blokiem była inna osoba, jej znajomy”. Odmówiła ponownie podania odpowiedzi na pytanie, kto to był ponieważ z tą osobą w najbliższym czasie ma zamiar wziąć ślub. Zeznała też, że bała się reakcji tej osoby, jeżeli powiedziałaby kto to zrobił.
Sporządzona przezbiegłego psychologa, uczestniczącego w przesłuchania świadka, opinia (k. 159-165) jest - zdaniem Sadu - dowodem w pełni wartościowym. Biegły wnioski końcowe co do sprawności procesów poznawczych świadka wyczerpująco uzasadnił. Opinia ta potwierdziła, iż procesy te nie były u świadka zaburzone, a niepełność jej relacji wynika z faktu istnienia przewlekłego konfliktu rodzinnego.
Będąc przesłuchiwaną na rozprawie, również w obecności biegłego psychologa, w odniesieniu do osoby sprawy pobiciaM. S.,A. J. (1)zeznała (k. 297-301), że ten ostatni miał ją szarpać i nalegać, żeby do niego wróciła i „w tym momencie osoba, która była na ulicy stanęła w jej obronie; to była osoba, której ja nie znała. Był to mężczyzna, trudno jej powiedzieć w jakim wieku, może po trzydziestce[…]ten człowiek, który szarpał się zM. S.uciekł, a na dół wybiegła jej mama, siostraK.i jej tata”. (k. 297)
ŚwiadekA. J. (1)twierdziła też, żeM. S.w dalszym ciągu ją szarpał i na prośbę mamy,A. J. (2)go przytrzymał, żeby przestał. Zeznała też, żeM. S.przewrócił się, jak tata go przytrzymał, on stracił równowagę i przewrócił się przez niski parkan. Twierdziła, że nie widziała, aby ktokolwiek uderzyłM. S.pięścią, widziała szarpaninę, że toM. S.pierwszy uderzył tego człowieka i uderzył ją. Zaprzeczyła, aby widziała, żeby ktoś kopałM. S., widziała tylko, że on się przewrócił, a potem miał krew na twarzy. (k. 297) Jak wynika zaś z jej depozycji,M. S.nie przyjechał do niej z już widocznymi obrażeniami ciała, a doświadczenie życiowe wskazuje, iż nieprawdopodobnym jest, aby od upadku mógł odnieść tak rozległe obrażenia głowy.
Składając zeznania na rozprawie świadekA. J. (1)zaprzeczyła też, aby tego dnia podjechała pod dom samochodem wraz zJ. N.(k. 298) W tym zakresie jej zeznania są częściowo sprzeczne ze wcześniejszymi jej relacjami, kiedy wprawdzie nie podała danych znajomego, z którym wówczas była, niemniej potwierdziła, iż przyjechała wraz z tą osobą samochodem (k. 42v)
Zdaniem Sądu, nie są również wiarygodne twierdzenia świadkaA. J. (1), złożone na rozprawie w odniesieniu co do tego, iż toM. S.miał próbować szarpać się zA. J. (2)czy próbować go odepchnąć. Przeczą temu zeznania świadkaP. S., który kategorycznie zeznał, iż popychany mężczyzna chciał się oddalić, ale uniemożliwiał mu to atakujący, którym jak się okazało byłA. J. (2).
Jako nieprzekonywujące Sąd ocenił argumentację świadka co do niepodtrzymania treści zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego w odniesieniu do sprawcy pobicia.A. J. (1)twierdziła bowiem, że zeznała, iż „do miejsca zamieszkania przyjechała ze znajomym, bo chciała, żebyM. S.pomyślał, że w końcu nie jest sama i sprawi to, że nie będzie się w ten sposób zachowywał i nie będzie stosował przemocy”oraz że: „obawia się o życie, o zdrowie swoich dzieci i mściwego zachowania ze stronyM. S.” (k. 42v), gdyż taki zapis miał jej zasugerować policjant. Stwierdziła też, żemówiąc o znajomym nie myślała o nikim konkretnym(k. 300). W ocenie Sądu, wersja ta nie wytrzymuje próby w konfrontacji z jej późniejszymi zeznaniami, gdzie twierdziła, że obawiała się zemsty ze stronyM. S.nie tylko na tym mężczyźnie, i że odmowa podania jego danych miałaby uchronić ją samą, dzieci i tego ostatniego, skoro świadek zamierzała zawrzeć ślub z tą osobą (k. 143v). W takiej bowiem sytuacjiM. S.i tak poznałby dane tej osoby. Także nieujawnienie tych informacji przez świadka nie mogło w żaden logiczny sposób wpływać na ewentualne powstrzymanieM. S.od jakichkolwiek aktów rewanżu, o ile takowe w ogóle by miał. Należy również zwrócić uwagę, iż świadek ponownie indagowany co do rzekomo odczuwanych obaw i nieujawnienia z tego powodu danych sprawcy pogubiła się w swojej argumentacji i podała, że „funkcjonariusze policji zasugerowali mi przebieg tych wydarzeń, powiedzieli, że nikt jej nie uwierzy, że ona nie zna danych tej osoby i dlatego miała powiedzieć, że tę osobę zna, ale się jej obawia” (k.301). Wynika zatem z tego, iż miała się tym razem obawiać tego mężczyzny, a nie – jak suponowała dotychczasM. S.. W tym zakresie twierdzenia świadka całkowicie mijają się zatem z prawdą i są złożone wyłącznie w tym celu, aby uchronićJ. N.przed odpowiedzialnością karną.
Nadto argumentację co do tego, iż złożyła zeznania takiej treści, gdyż tak miał jej to zasugerować przesłuchujący ją policjant, mówiąc, że „jeżeli podpisze tę wersję to ją wypuści”, o tyle jest nieprzekonywująca, iż w dacie składania tych zeznań świadek nie była już zatrzymana, stąd nie mogła kierować się rzekomą sugestią ze strony przesłuchującego, że podpisanie protokołu z treścią zeznań, których nie złożyła, sprawi, że zostanie zwolniona.
Reasumując, zeznaniaA. J. (1), obliczone były wyłącznie na to, aby uchronić przed odpowiedzialnością karnąJ. N.oraz umniejszyć zawinienie jej ojcaA. J. (2). Sprzeczności i nieścisłości, jakie znalazły się w jej depozycjach, nie były bowiem wynikiem zakłóceń w procesach poznawczych świadka, lecz celową, w pełni uświadomioną postawą. Sporządzona na etapie postępowania jurysdykcyjnegoopinia biegłej psycholog, uczestniczącej w przesłuchaniuA. J. (1)(k. 355-360), potwierdziła bowiem, iż jej zdolności w zakresie postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania faktów oraz zjawisk są prawidłowe i niezakłócone. Opinia ta jest zdaniem Sądu jasna, pełna i kategoryczna, wykonana przez osobę dysponującą specjalistyczną wiedzą w dziedzinie, w której opinię tę sformułowała, stąd należało ją uznać za dowód w pełni wartościowy. Z tej przyczyny Sąd uznał, iż sprzeczności w depozycjachA. J. (1)nie są rezultatem jakichkolwiek jej dysfunkcji, lecz intencjonalnym działaniem obliczonym na umniejszenie zawiniania osób dla niej bliskich.
ZeznaniaM. J.(k. 100v-101) Sąd ocenił jako wiarygodne jedynie w części. Należy podkreślić, iż z uwagi na więzy pokrewieństwa i powinowactwa świadek pozostaje emocjonalnie zaangażowany w relacje pomiędzyA. J. (1)iM. S., jest żoną oskarżonegoA. J. (2). RelacjaM. J.z uwagi na to, iż świadek nie była obecna przy pobiciuM. S.przez nieznanego mu wówczas z imienia i nazwiska mężczyznę, jest też fragmentaryczna. Sąd dał zatem wiarę twierdzeniom co do tego, że z chwilą, gdy wyszła ona wraz z mężem i córką przed budynek, to na twarzyM. S.widoczne były już obrażenia i ślady krwi. Sąd nie dał natomiast wiary twierdzeniom świadka co do tego, że toM. S.był agresywny, prowokujący, że dążył do fizycznej konfrontacji zA. J. (2)i że to ten ostatni chciał rozdzielićA. J. (1)iM. S., gdyż w tej części zeznania te stoją w sprzeczności z depozycjamiP. S., który podawał, że toM. S.był osobą, która chciała się z tego miejsca oddalić, aA. J. (2)mu to uniemożliwiał. Poza tym toP. S.rozdzielałA. J. (2)iM. S.i dążył do uspokojenia sytuacji. Jako sprzeczne z doświadczeniem życiowym Sąd ocenił twierdzenia świadka co do tego, że nie rozmawiała zA. J. (1)na temat tego, kto był sprawcą pobiciaM. S.. W ocenie Sądu, zaprzeczenie temu faktowi wynika z chęci uchronienia konkretnych osób przed odpowiedzialnością karną. Zdarzenie o takiej dynamice, powodujące tak rozległe obrażenia z pewnością było przedmiotem rozmów, w szczególności że wzajemne pretensje pomiędzyA. J. (1)i jej rodziną, a byłym konkubentem –M. S.są głębokie.
Zdaniem Sądu, świadek przesłuchiwana na rozprawie celowo używała określeń przesadnych dla opisania zachowaniaM. S.w inkryminowanym czasie, aby tym samym usprawiedliwić działaniaA. J. (2). Składając zeznania na rozprawie świadekM. J.podała bowiem, iż jej córkaA.była atakowana przezM. S.i to spowodowało, że wyszli oni przed budynek. W ocenie Sądu, twierdzenia o „atakowaniu” są w odniesieniu do zachowania, które wykazywałM. S.wobecA. J. (1), przesadzone. Pomiędzy nimi była rozmowa i nie można wykluczyć, że ewentualnie podniesionym głosem, ale sytuacji tej nie można uznać za „atak”, skoro samaA. J. (1), będąc przesłuchiwaną po raz pierwszy, sytuację tę zrelacjonowała w ten sposób, żeM. S.nalegał na rozmowę, że był w tej kwestii namolny.
ZeznaniaM. J.przeczą też twierdzeniomA. J. (2), który swoją linię obrony i uzasadnienie zastosowania siły wobecM. S., usprawiedliwiał koniecznością stanięcia w obronie córki, której wówczas groziło ze stronyM. S.niebezpieczeństwo. Po pierwsze, zwrócić należy uwagę na fakt, iż pokrzywdzony wówczas, gdyA. J. (2)miał stawać w obronie córki i odpierać atak na nią, miał już wyraźne ślady pobicia, był zakrwawiony. Po wtóre,M. J.podała, że doszło do „zwykłej przepychanki” pomiędzy jej mężem aM. S.(k. 378), przy czymA. J. (1)udało się już wyswobodzić. Opisała też, że po tej szarpaninieM. S.potknął się o płotek przy trawniku, przewrócił się i wstał, ale nie zgłaszał żadnych obrażeń. W świetle tych zeznań upada - zdaniem Sądu - linia obrony oskarżonegoA. J. (2)jakoby stanął w obronie córki i odpierał bezpośredni atak ze stronyM. S.wobec niej. Z relacjiM. J.wynika ponadto, iżA. J. (1)była już poza zasięgiem tego zdarzenia, a szarpanina miała być już tylko pomiędzy jej mężem a pokrzywdzonym.
Zeznania świadkaM. J.nie mogą być też ocenione jako spontaniczne. Świadek przyznała bowiem wprost, iż czytała protokoły zeznań, do których miała realny dostęp z uwagi na to, iż oskarżonym w tej sprawie jest jej mąż. Przyznała też otwarcie, iż jest negatywnie nastawiona do pokrzywdzonego (k.378)
Podobnie również Sąd ocenił zeznaniaK. J.(k. 121v-122), która jest córkąA. J. (2)iM. J.oraz siostrąA. J. (1). Łączące ją więzy pokrewieństwa oraz niechętne stosunek do pokrzywdzonego powodowały, iż jej relacje nie były obiektywne, o czym świadczy fakt, iż to, że pokrzywdzony omdlewał, postrzegała jako udawanie z jego strony, nie zaś reakcję na odniesione obrażenia, w szczególności w obrębie głowy. Świadek potwierdziła natomiast, żeM. S.został popchnięty przezA. J. (2), w wyniku czego się przewrócił, i w tym zakresie jej depozycje korelują z zeznaniamiM. S.iP. S., stąd w tym zakresie należało tym zeznaniom dać wiarę.
Świadek w zeznaniach tych opisała też, że była świadkiem awantury pomiędzyM. S.a jakąś osobą, że była to awantura pomiędzy jej siostrąA. J. (1), jej ojcem –A. J. (2)i jeszcze nieznaną jej osobą. (k. 121v) Świadek sama nie opisała bliżej tej „osoby”, nie została też o to szczegółowo dopytana na etapie postępowania przygotowawczego.
W toku rozprawy świadekK. J.zeznała (k. 379-381), że nie pamięta, dlaczego wyszli oni z mieszkania, ale twierdziła, że: „było coś takiego, że usłyszała, żeM.szarpieA.”, nie była natomiast pewna, czy ktoś wyszedł na balkon i to zobaczył i tak powiedział. Z zeznań tych wynika zatem to, że rzekome szarpanieA. J. (1)przezM. S.nie było jej własnym spostrzeżeniem, skoro zdarzenie to obserwować mogła dopiero z chwilą, gdy znalazła się przed budynkiem.
Jako niewiarygodne Sąd ocenił zeznania świadka w tej części, w jakiej utrzymywała ona na rozprawie, iż jej siostra bezpośrednio po zdarzeniu miała twierdzić, że nie wie, kto pobiłM. S.i że była to obca osoba, która stanęła w jej obronie. Zeznania te nie są ani spontaniczne ani prawdziwe. Podkreślić bowiem należy, że równieżK. J., przed jej przesłuchaniem w Sądzie, czytała protokoły zeznań i wyjaśnień innych osób. W odniesieniu zaś do tego, że sprawcą miała być obca osoba, zwrócić należy uwagę, że takowych twierdzeń nie podawałaA. J. (1), kiedy była przesłuchiwana. Wręcz przeciwnie utrzymywała ona, że jest to znana jej osoba, której danych nie chce podać. Także twierdzeniom świadkaK. J.co do tego, że toM. S.miał być osobą atakującą, przeczą zeznaniaP. S., który nie w pokrzywdzonym, ale - w oskarżonymA. J. (2)dostrzegał zachowania agresywne, atakujące. Zapytana o ustosunkowanie się do swoich zeznań z postępowania przygotowawczego stwierdziła, iż nie było tak, że widziała tę nieznaną osobę, co mogłoby z tych odczytanych zeznań wynikać, i nie podtrzymała twierdzeń co do tego, że pokrzywdzony przewrócił się o płotek. Zmiany tych depozycji w żaden sposób nie uzasadniła (k. 381). Zdaniem Sądu, zmiana relacji świadka wynika wyłącznie z chęci podporządkowania ich linii obrony, jaka została obrana przez jej ojca –A. J. (2). Temu też celowi służyło zapoznawanie się z dotychczasowymi protokołami zeznań i wyjaśnień.
ZeznaniaJ. J.(k. 103v; 302-303) nie wniosły do sprawy żadnych istotnych okoliczności, albowiem świadek w dniu zdarzenia pozostawał poza miejscem zamieszkania, a kiedy do niego powrócił do był po spożyciu alkoholu. Potwierdził jedynie te okoliczności, które w sposób niewątpliwy wynikają z treści protokołu zatrzymania osób. Jego depozycje z etapu postępowania sądowego, a mianowicie sposób, w jakim opisuje on oskarżyciela posiłkowego, wskazują na istnienie głębokiego konfliktu rodzinnego oraz niechęci, jaką żywi wobec niego.
ZeznaniaG. M.(k. 72, 117v, 386-387) w zakresie, w jakim opisywała ona charakter relacji pokrewieństwa zJ. N.Sąd ocenił jako wiarygodne. Natomiast jako labilne ocenić należało twierdzenia świadka co do faktu użyczenia telefonuJ. N., który miał się następnie logować w pobliżu miejsca zdarzenia. Świadek nie potrafiła przekonywująco wytłumaczyć, z jakiego powodu jej telefon łączył się ze stacjami bazowymi w tym rejonie, dlaczegoJ. N.miałby pożyczać od niej telefon. Twierdzenia te nie miały jednak istotnego znaczenia z uwagi na to, iż nie zostały zabezpieczone dokumenty, na podstawie których można by dokonywać ustaleń co do miejsca łączenia się telefonu ze stacjami bazowymi.
Jako w pełni wiarygodne Sąd ocenił zaś zeznania

D. P.
(k. 22v-23, 384-386). Świadek w sposób rzeczowy, logiczny przedstawił przebieg czynności służbowych, jakie podejmował jako funkcjonariusz Policji w związku ze zgłoszeniem dokonanym przez rodzinęJ.. Zdaniem Sądu, zgłoszenie faktu, iżM. S.miał nachodzić tego dniaA. J. (1), służyć miało wyłącznie odwróceniu uwagi od rzeczywistego przebiegu wydarzeń i pokazaniu, że toA. J. (1)iA. J. (2), który stanął w jej obronie, byli osobami pokrzywdzonymi.
Na miano wiarygodnych zasługiwały też zeznaniaP. Ż.(k. 421-422), który wraz zD. P.przeprowadzał czynności w miejscu zamieszkania oskarżonegoA. J. (2). Świadek nie pamiętał wprawdzie szczegółów tej interwencji, nie był bowiem przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego, stąd też nie mógł odtworzyć w pamięci szczegółów przebiegu tej sytuacji. Okoliczności, które zapamiętał, w pełni korespondowały jednak z zeznaniamiD. P.. Potwierdził on też, że wedle jego pamięci pokrzywdzony „miał być pobity przez oskarżonego(...)i przez obecnego chłopaka p.A.”.
Jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd ocenił zeznaniaA. S.(k. 440-441). Świadek nie była bowiem naocznym obserwatorem zdarzenia, przedstawiła jedynie relację jednego z wnuków, z wypowiedzi którego wywnioskowała, iż sprawcą pobiciaM. S.byłJ. N.. Zauważyć natomiast należy, iż świadek relacjonowała słowa wówczas trzyletniego dziecka, w odniesieniu do którego nie można stwierdzić, czy ta jego wiedza była zasłyszana, czy też samodzielnie zaobserwowana. Przesłuchiwanie obecnie tego dziecka po tak długim upływie czasu od zdarzenia, kiedy wyrasta ono w środowisku osób sobie nieżyczliwych, skonfliktowanych, Sąd ocenił jako całkowicie niezasadne, jeśli nie wręcz dla takiego dziecka szkodliwe, stąd nie przeprowadzał tego dowodu z urzędu.
W sprawie jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego sporządzona została opinia przezbiegłego sądowego z zakresu chirurgii(k. 61), który na podstawie akt sprawy na dzień 7 lipca 2016 r. i zawartych w niej dokumentacji medycznej ocenił, iż obrażenia, których doznał wówczas pokrzywdzony naruszyły czynności narządu ciała na okres przekraczający 7 dni. Ocena ta obejmowała łącznie odniesione przez pokrzywdzonego obrażenia.
W kolejnej opinii biegły sądowy podtrzymał swoją ocenę co do obrażeń głowy i twarzoczaszki, przy czym indagowany o wyodrębnienie oceny obrażeń kończyn dolnych stwierdził, iż nie zostały one opisane w dokumentacji SOR-uSzpitala (...)i nie wykonano badań obrazowych, co nakazywało uznać, że pokrzywdzony doznał lekkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządu ciała na okres nie przekraczający 7 dni. Dodatkowo w opinii tej zawarł kategoryczne stwierdzenie, iż obrażenia te powstały w okolicznościach podanych przez pokrzywdzonego. W ocenie Sądu, powyższe dwa stwierdzenia nakazywały zasięgnięcie opinii innego biegłego, kategoryczne stwierdzenie przez biegłego, w jakich okolicznościach doszło do powstania obrażeń jest wyjściem biegłego poza jego rolę jako osoby posiadającej wiedzę specjalistyczną, która ma się wypowiedzieć wyłącznie co do oceny określonych danych przy wykorzystaniu takiej specjalistycznej wiedzy. Biegły nie może natomiast czynić ustaleń faktycznych, na podstawie których następnie opiniuje. Także konstatacja, iż brak badań obrazowych nakazuje przyjąć konkretny charakter odniesionych obrażeń, nie daje się uznać za przekonywującą również ze względu na wskazania doświadczenia życiowego i zawodowego. Niewykonanie określonych badań może bowiem świadczyć również o błędzie na etapie diagnostycznym, a nie - o rozmiarze odniesionych obrażeń. Co więcej, w materiale dowodowym brak było wprawdzie medycznych badań obrazowych, wykonana została natomiast dokumentacja fotograficzna, która utrwaliła wygląd kończyny dolnej bezpośrednio po zdarzeniu. Niedostatki tej dokumentacji medycznej winny były być również przed opiniowaniem przez biegłego uzupełnione, chociażby poprzez fizykalne zbadanie pokrzywdzonego. Niewykonanie tej czynności, jak również przywołane powyżej zastrzeżenia co do tez uzupełniającej opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii (k. 97), spowodowały konieczność sięgnięcia po opinię innego biegłego, który w odniesieniu do obrażeń w obrębie kończyny dolnej dokonałby ponownej oceny.
W toku postępowania jurysdykcyjnego sporządzona została zatem opiniabiegłego sądowego z zakresu chirurgii, który zarówno na podstawie akt, zawierających dodatkową dokumentację medyczną, oraz badania fizykalnego pokrzywdzonego, w sposób kategoryczny wypowiedział się co do rodzaju obrażeń w zakresie kończyny dolnej, jakich doznał w inkryminowanym czasie. Zdaniem Sądu, opinia ta jest jasna, pełna, wykonana przez osobę dysponującą specjalistyczną wiedzą, stąd mogła ona stanowić podstawę dokonania ustaleń faktycznych. (k. 462-465)
Pozostałe ujawnione dowody z dokumentów nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności czy autentyczności.
Mając na uwadze wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd uznałJ. N.za winnego tego, że w dniu 25 maja 2016 roku wW.przyul. (...)naruszył czynności narządu ciałaM. S.na okres trwający powyżej dni siedmiu w ten sposób, że kilkakrotnie uderzył go pięścią i kopał w głowę oraz twarz, w wyniku czego spowodował u pokrzywdzonego uraz głowy z utratą przytomności bez zaburzeń neurologicznych i zmian pourazowych OUN i kości czaszki, uraz twarzoczaszki – złamanie ściany oczodołu prawego z przemieszczeniem odłamów oraz złamaniem kości nosa z nieznacznym przemieszczeniem odłamów, krwiak okularowy oka prawego, uraz oka prawego – zaburzenia ruchomości gałki ocznej, obrzęk siatkówki. Czyn ten został zakwalifikowany jako występek zart. 157 § 1 kk, za który oskarżonemu wymierzona została mu kara 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.
Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1 i 2 kk. Zgodnie z treściąart. 53 § 1 kkSąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Nadtoart. 53 § 2 kkstanowi, że wymierzając karę, Sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
Jako okoliczność obostrzającą Sąd uznał wysoki stopień społecznej szkodliwości tego czynu, wyrażający się w rozmiarze odniesionych obrażeń przez pokrzywdzonego, ilością zadawanych ciosów, sposobem ich zadawania, a mianowicie tym, że pokrzywdzony był nie tylko uderzany pięścią, ale i kopany w głowę. Jedyna okolicznością łagodzącą była dotychczasowa niekaralność oskarżonego.
Zważywszy na tę uprzednią niekaralność oskarżonego Sąd na podstawieart. 69 § 1 kkw zw. zart. 70 § 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata. Należy w tym miejscu podkreślić, iż oskarżony dotychczas prowadził ustabilizowane życie, jest aktywny zawodowo, stąd uzasadniony jest wniosek, iż pomimo niewykonania kary będzie on przestrzegał porządku prawnego. Oznaczony okres próby jest zdaniem Sądu wystarczający do zweryfikowania, czy ta pozytywna prognoza co do jego osoby była trafna.
Celem wychowawczego oddziałania na osobę oskarżonego Sąd na podstawieart. 71 § 1 kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 kkorzekł wobec niego grzywnę 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20,00 zł (dwadzieścia złotych). W ocenie Sądu, kara ta spełni funkcje prewencyjne, jak również przyczyni się do ukształtowania krytycznego stosunku oskarżonego do popełnionego przez niego czynu. Ilość wymierzonych stawek odpowiada wysokiemu stopniowi społecznej szkodliwości czynu, zaś wysokość stawki dziennej warunkowana była wysokością dochodów osiąganych przez oskarżonego.
Ponadto w okresie próby Sąd na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 kkzobowiązał oskarżonegoJ. N.do informowania Sądu co 6 (sześć) miesięcy o jej przebiegu.
W oparciu o wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd uznał też oskarżonegoA. J. (2)za winnego tego, że w dniu 25 maja 2016 roku wW.przyul. (...)naruszył czynności narządu ciałaM. S.na okres trwający powyżej dni siedmiu w ten sposób, że szarpał i popchnął pokrzywdzonego, który upadając zaczepił prawą stopą o metalowe ogrodzenie trawnika, w wyniku czego spowodował u pokrzywdzonego skręcenia stawu skokowego prawego bez widocznych zmian kostnych. Występek ten zakwalifikowany został zart. 157 § 1 kk, za który Sąd na podstawieart. 157 § 1 kkw zw. zart. 37a kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 kkwymierzyłA. J. (2)grzywnę 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20,00 zł (dwadzieścia złotych).
W ocenie Sądu, z uwagi na stopień społecznej szkodliwości czynu, wyrażający się tak w sposobie działania, jak i zakresie odniesionych obrażeń, zasadnym było wymierzenieA. J. (2)kary innego rodzaju aniżeli przewidziana wart. 157 § 1 kki zastosowanie na podstawie dyspozycjiart. 37a kk– w to miejsce grzywny.
Przy wymiarze tej kary Sąd jako okoliczność obostrzającą uznał wysoki stopień społecznej szkodliwości tego czynu, wyrażający się nie tylko w rozmiarze obrażeń powstałych na skutek jego działania, ale także w okolicznościach, w jakich doszło do popełnienia tego czynu. Należy bowiem przypomnieć, iż zamach na pokrzywdzonego skierował on w czasie, gdyM. S.był już dotkliwie pobity, miał wyraźne obrażenia na twarzy, kiedy pokrzywdzony chciał się z miejsca tego oddalić, a mimo to był nadal przez oskarżonego popychany. Również i w tym przypadku jedyną okolicznością łagodzącą była uprzednia niekaralność oskarżonego. Fakt, iż jest ojcemA. J. (1), w żaden sposób nie usprawiedliwiał zaś jego zachowania wobec pokrzywdzonego i tym samym nie mógł stanowić żadnej okoliczności łagodzącej.
Tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę Sąd na podstawieart. 46 § 1 kkzasądził od oskarżonegoJ. N.na rzecz pokrzywdzonegoM. S.kwotę 5.000 zł, zaś od oskarżonegoA. J. (2)- kwotę 1.000 zł. W ocenie Sądu, kwoty te kompensują krzywdę, jaka została wyrządzona pokrzywdzonemu przez każdego z oskarżonych.
Ponadto Sąd na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonegoA. J. (2)grzywny zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 25 maja 2017 r. od godz. 23.00 do dnia 26 maja 2017 r. do godz. 14.40.
Przedmioty, uznane za dowody rzeczowe, wobec ich zbędności dla dalszego toku postępowania zostały na podstawieart. 230 § 2 kpkzwrócone osobom, od których zostały odebrane.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 626 § 1 kpk,art. 627 kpkorazart. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.o opłatach w sprawach karnychzasądzając od oskarżonegoJ. N.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300,00 zł (trzysta złotych 00/100) tytułem zwrotu części wydatków oraz kwotę 580,00 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych 00/100) tytułem opłaty, a w pozostałej części na podstawieart. 624 § 1 kpkzwalniając oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Zdaniem Sadu, wysokość osiąganych przez oskarżonego dochodów nie pozwala mu pokrycie całości tych kosztów bez narażenia go na niemożność pokrycia kosztów swojego podstawowego utrzymania.
Również w stosunku do oskarżonegoA. J. (2)Sąd na podstawieart. 626 § 1 kpk,art. 627 kpkorazart. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.o opłatach w sprawach karnychzasądził kwotę 100,00 zł (sto złotych 00/100) tytułem zwrotu części wydatków oraz kwotę 200,00 zł (dwieście złotych 00/100) tytułem opłaty, a w pozostałej części na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Wysokość dochodów oskarżonego, jego ograniczone możliwości ze względu na stan zdrowia, uzasadniały zwolnienie go od obowiązku ponoszenia całości tych kosztów, których pokrycie narażałoby go na niemożność zaspokojenia jego podstawowych potrzeb.

ZARZĄDZENIE
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć zgodnie z wnioskami.
12 marca 2019 r.