Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 826/19
Data wyroku: 2020-02-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Marek Dziwiński

Sygnatura akt I C 826/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 lutego 2020 r.
Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze I Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Marek Dziwiński
Protokolant: Joanna Pulkowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2020 r. wK.
sprawy z powództwaCentrum (...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.
przeciwkoS. W.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanegoS. W.na rzecz strony powodowejCentrum (...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.kwotę 2.348,72 z ( słownie złotych: dwa tysiące trzysta czterdzieści osiem złotych, 72/100 ) wraz z odsetkami liczonymi następująco:

- od kwoty 2.102,04 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 13.07. 2019 r. do dnia zapłaty;
- od kwoty 246,68 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 13.07.2019 r. do dnia zapłaty;

II
zasądza od pozwanegoS. W.na rzecz strony powodowejCentrum (...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.kwotę 1.017,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 900,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

Sygn. akt I C 826/19

(...)
Strona powodowaCentrum (...) sp. z o.o.z siedzibą wW.wniosła o zasądzenie od pozwanegoS. W.kwoty 2 348,72 zł wraz z odsetkami liczonymi w sposób następujący:
- od kwoty 2 102,04 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od 13.07.2019 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 246,68 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 13.07.2019 r. do dnia zapłaty.
Strona powodowa wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów sądowych w kwocie 30 zł.
W uzasadnieniu pozwu strona powodowa podała, że w dniu 22.05.2018 r. udzieliła pozwanemu pożyczki refinansującej. Strona powodowa zaznaczyła, że pozwany nie wywiązał się z warunków umowy. Strona powodowa podniosła, że bezskutecznie próbowała skontaktować się z pożyczkobiorcą w celu uregulowania zadłużenia.
PozwanyS. W.w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Uzasadniając swoje stanowisko pozwany podniósł, że zgłoszone przez stronę powodową dowody są spóźnione, ponadto strona powodowa nie udowodniła roszczenia, nie wykazała, że świadczenie zostało przez nią spełnione. W ocenie pozwanego umowa pożyczki jest nieważna co najmniej w części, gdyż pożyczkodawca zmierzał do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych i obciążał pożyczkobiorcę prowizją co sprzeczne jest z zasadami współżycia społecznego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 21.02.2018 r. strona powodowa zawarła z pozwanymumowę pożyczki nr (...)na następujących warunkach. Pożyczkobiorcy udzielono pożyczki w kwocie 2 190 zł, z czego wypłacono kwotę 1 700 zł. Prowizja wynosiła 473,55 zł, a odsetki – 16,45 zł. Pożyczka miała zostać spłacona jednorazowo w terminie do 28.03.2018 r.
Dowody: informacja o dokumencie k. 28, regulamin k. 29-30, dane przelewu k.31, umowa pożyczki k. 50, regulamin świadczenia usług drogą elektroniczną k.42-49.
W dniu 1.04.2018 r.(...) Sp. z o.o.udzieliła pozwanemuS. W.pożyczki refinansującej, na podstawieumowy nr (...). Kwota pożyczki – 2 191,95 zł miała zostać wypłacona na rachunek bankowy Centrum(...)sp. z o.o. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 2 811,75 zł, z czego prowizja wynosiła 120,36 zł, a oprocentowanie 18zł.S. W.zobowiązał się zwrócić pożyczkę w terminie do dnia 1 maja 2018 r.
Dowody: umowa pożyczki k. 14, regulamin świadczenia usług drogą elektroniczną k.20-27, ramowa umowa pożyczki z załącznikiem k. 15-19.
W dniu 15.05.2018 r. pozwany spłacił na poczet zadłużenia zumowy pożyczki nr (...)kwotę 728,37 zł, a w dniu 22.05.2018 r. - kwotę 5,67 zł, a także zawnioskował o udzielenie pożyczki refinansującej.
Dowód: potwierdzenie operacji k.79-80, umowa pożyczki k. 32, regulamin świadczenia usług drogą elektroniczną k.42-49.
W dniu 21.05.2018 r. pozwany zaakceptował warunki ramowej umowy pożyczki stosowane przez stronę powodową.
W dniu 22.05.2018 r. strony niniejszego postępowania zawarłyumowę pożyczki nr (...), na podstawie którejC. K.wypłaciła kwotę pożyczki udzieloną pozwanemu, to jest kwotę 2 102,04 zł, na rzecz(...) Sp. z o.o.Całkowita kwota pożyczki wynosiła 2 969,34 zł, przy czym prowizja stanowiła 576,90 zł, oprocentowanie - 17,40 zł. Stopa oprocentowania pożyczki wynosiła 10 % rocznie.S. W.zobowiązał się zwrócić kwotę 2 696,34 zł w całości do dnia 21 czerwca 2018 r. Według postanowień stron jeśli pożyczka lub jej część nie zostanie uiszczona w terminie pożyczkobiorca zobowiązany jest do zapłaty odsetek za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie.
Dowody: umowa pożyczki k. 32, formularz informacyjny k. 38-41, regulamin świadczenia usług drogą elektroniczną k.42-49, ramowa umowa pożyczki k.81-84, potwierdzenie operacji k.89, zaświadczenie k. 90.
W dniu 23 lipca 2018 r. strona powodowa nadała do pozwanego listem poleconym wezwanie do zapłaty. Pozwany spłacił w sierpniu 2018 r. na poczet zadłużenia kwotę 550 zł, a w grudniu 2018 r. – kwotę 110 zł.
Dowody: wezwanie k. 51, potwierdzenie nadania przesyłki k. 52,potwierdzania operacji k. 77-78.

Sąd zważył co następuje:
Ustaleń stanu faktycznego dokonano wyłącznie w oparciu o przełożone przez stronę powodową dowody z dokumentów, w szczególności - dokumenty umów pożyczek, regulaminów, potwierdzeń przelewów oraz zaświadczenia. Autentyczność żadnego z dokumentów nie była kwestionowała, a nadto nie budziła wątpliwości.
Strona powodowa dochodziła zwrotu udzielonej pozwanemu pożyczki. Zgodnie z treściąart. 720 § 1 k.c.przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Powodowa Spółka złożyła do akt sprawy trzy dokumenty umów pożyczek wskazujących na to, żeS. W.udzielono pożyczek gotówkowych. Wszystkie te umowy pozwany zawierał przez internet. Dochodzenie należności z tytułu takich umów jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie. W myśl przepisuart. 720 § 2 k.c.umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. Rygor ten został zastrzeżony dla celów dowodowych. Wprawdzie żadna z tych umów nie została przez pożyczkobiorcę własnoręcznie podpisana, to wszystkie one są ważne i stanowią źródło stosunków zobowiązaniowych między stronami. Zgodnie z przepisemart. 60 k.c.z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Pozwany skorzystał z udostępnionych przez pożyczkodawcę formularzy internetowych. Pierwsza pożyczka (w kwocie 1 700 zł) zostałaS. W.udostępniona i przelana na jego konto bankowe (zob. k. 31). Kolejne dwie umowy miały charakter refinansujący – pożyczkobiorcy udzielano dalszych pożyczek na spłatę poprzednio zaciągniętych zobowiązań. I takS. W.w dniu 1.04.2018 r.Spółka (...)udzieliła pożyczki na spłatę zobowiązania z umowy pożyczki z dnia 21.02.2018 r. , a następnie w dniu 22.05.2018 r. strona powodowa udzieliła pożyczki na spłatę zadłużenia z umowy z 1.04.2018 r. na rzeczSpółki (...). Wątpliwości nie budził fakt, że strona powodowa wykonała swoją część umowy poprzez spłatę zadłużenia pozwanego na rzecz podmiotu trzeciego. Okoliczność tę potwierdza zarówno przelew z dnia 23.05.2018 r. dotyczący ogółu dłużnikówSpółki (...)(k.89), jak i zindywidualizowane już zaświadczenie wystawione przez poprzedniego wierzyciela (k.90). Z treści tego zaświadczenia złożonego przez poprzedniego pożyczkodawcę wynika, że strona powodowa spłaciła długS. W.i tym samym wykonała umowę. Niezależnie od powyższego, podkreślić trzeba, że o istnieniu zobowiązania świadczą dobrowolne spłaty dokonywane przezS. W.dokonywane przed i po zaciągnięcie trzeciej pożyczki. Rzecz jasna potwierdzenia operacji bankowych mogły stanowić pełnowartościowy dowód w postępowaniu cywilnym. Pogląd, według którego niepodpisany wydruk komputerowy jest „innym środkiem dowodowym” w rozumieniuart. 309 k.p.c., znajduje aprobatę w orzecznictwie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2016 r., V CSK 13/16, LEX).
Z powyższych względów trzeba przyjąć, że pozwany związany był umową pożyczki z 22.05.2018 r. na warunkach określonych w dokumencie umowy pożyczki oraz umowy ramowej. Należy również zauważyć, że pozwany nie wykazał się żadną inicjatywą dowodową, a jego działania ograniczyły się wyłącznie do kwestionowania twierdzeń powoda. W sytuacji, gdy złożone przez powodową Spółkę dowody wskazują na treść i zakres zobowiązania, pozwany chcąc zwolnić się z długu powinien wykazać istnienie faktów niweczących (np. to, że spłacił dług). Tego pozwany nie uczynił. Strona powodowa przedłożyła potwierdzenia dwóch przelewów dokonanych przez pozwanego po zawarciu umowy z 22.05.2018 r. na łączną kwotę 660 zł. Spłaty te zmniejszały całkowite zadłużenie pozwanego (całkowita kwota do zapłaty wynosiła 2 696,34 zł plus odsetki za opóźnienie) i strona powodowa uwzględniła je przy wyliczeniu stanu zadłużenia. W tych warunkach zasadnym było uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej kwoty 2 348,72 zł wraz z odsetkami.
Odnośnie pozostałych zarzutów pozwanego – strona powodowa występując przed sądem elektronicznym powołała dowody wskazujące na zobowiązanie, a po skierowaniu sprawy do sądu właściwości ogólnej pozwanego – w terminie złożyła te dokumenty. Złożenie dowodów na spełnienie świadczenia usprawiedliwiona była kwestionowaniem tych okoliczności przez pozwanego. Brak jest podstaw do uznania umów za nieważne, w sytuacji gdy umowy takie są powszechnie zawierane w obrocie cywilnoprawnym. Prawo nie zabrania refinansowania długu przez zaciąganie kolejnych pożyczek. Sąd nie stwierdził również, aby pozaodsetkowe koszty poszczególnych pożyczek przekraczały maksymalne stawki liczone w oparciu o zapisy ustawy o kredycie konsumenckim.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie przepisuart. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do kosztów procesu strony powodowej należały: 900,00 zł – wynagrodzenie adwokata, 100,00 zł – opłaty sądowej oraz 17 zł kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.