Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 121/19
Data wyroku: 2019-07-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Renata Folkman
Słowa kluczowe: Przestępstwa karnoskarbowe, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 57 § 1 kks, art. 77 § 3 kks

Sygnatura akt II W 121/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 lipca 2019 r.
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Renata Folkman
Protokolant: sekr. sądowy Agnieszka Duraj
przy udziale oskarżyciela publicznego: Małgorzaty Lebelt
po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2019 r.
sprawy przeciwko:
1.W. B. (1)
s.W.iM. z d. Ś.
ur. (...)wR.
oskarżonego o to, że:

I
będąc właścicielem nieruchomości na terenie GminyR., wbrew przepisomart. 6a ust. 6 i 10a, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym(t.j Dz.U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm.),art. 6 ust 7 i 11a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych(t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.) w okresie od dnia 16.03.2018 r. do 11.02.2019 r. uporczywie nie wpłacał w terminach do dnia 15.03.2018 r., 15.05.2018 r., 17.09.2018 r. i 15.11.2018 r., na rachunek GminyR., rat ustalonego przez Wójta GminyR.łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości w kwocie 56 250,00 zł,

tj. o wykroczenie skarbowe zart. 57 § 1 kks

II
wbrew obowiązkowi określonemu wart. 45 ust. 1 i 4 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(t.j. Dz.U z 2018 r., poz. 1509 ze zm.) w okresie od dnia 01.05.2018 r. do 26.02.2019 r. uporczywie nie wpłacał w terminie do dnia 30 kwietnia roku następnego po roku podatkowym, na rachunek Urzędu Skarbowego wP., należnego podatku dochodowego w kwocie 64 167,00 zł wynikającego z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2017 /PIT-36L/,

tj. o wykroczenie skarbowe zart. 57 § 1 kks,

III
wbrew obowiązkowi określonemu wart. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3f i ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm.) w okresie od 20.02.2018 r. do 31.12.2018 r. będąc podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uporczywie nie wpłacał w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, na rachunek Urzędu Skarbowego wP., zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za m-ce: styczeń, luty, marzec 2018 r., w łącznej kwocie 29 733,00 zł,

tj. o wykroczenie skarbowe zart. 57 § 1 kks,

IV
będąc podatnikiem podatku od towarów i usług, wbrew obowiązkowi określonemu wart. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług(t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.) w okresie od dnia 26.01.2018 r. do 26.02.2019 r. uporczywie nie wpłacał w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek Urzędu Skarbowego wP., podatku od towarów i usług za m-ce: grudzień 2017 r., styczeń, luty, marzec, czerwiec, wrzesień, październik, listopad 2018 r., w łącznej kwocie 145 914,00 zł,

tj. o wykroczenie skarbowe zart. 57 § 1 kks,

V
wbrew obowiązkowi określonemu wart. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm.) w okresie od 20.10.2017 r. do 22.01.2018 r., będąc płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych cztery razy z wykorzystaniem takiej samej sposobności nie wpłacił w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek Urzędu Skarbowego wP., pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za m-ce: wrzesień, październik, listopad, grudzień 2017 r., w łącznej kwocie 3 148,00 zł,

tj. o wykroczenie skarbowe zart. 77 § 3 kksw zw. zart. 6 § 2 kks
2.E. B. (1) z d. S.
c.Z.iS. z d. C.
ur. (...)wP.
oskarżonej o to, że:
VI. będąc właścicielem nieruchomości na terenie GminyR., wbrew przepisomart. 6a ust. 6 i 10a, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym(t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm.),art. 6 ust 7 i 11a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych(t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.) w okresie od dnia 16.03.2018 r. do 11.02.2019 r. uporczywie nie wpłacała w terminach do dnia 15 marca, 15 maja, 17 września, 15 listopada roku podatkowego, na rachunek GminyR., rat ustalonego przez Wójta GminyR.łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości w łącznej kwocie 56 250,00 zł,
tj. o wykroczenie skarbowe zart. 57 § 1 kks
orzeka

1
uznaje oskarżonegoW. B. (1)za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu wykroczeń skarbowych i za to na podstawieart. 50 § 1 kksw zw. zart. 57 § 1 kksw zw. zart. 77 § 3 kkswymierza mu łącznie karę 5.000 (pięciu tysięcy) złotych grzywny,

2
uznaje oskarżonąE. B. (2)za winną popełnienia zarzucanego jej wykroczenia skarbowego i za to na podstawieart. 57 § 1 kkswymierza jej karę 1.000 (jednego tysiąca) złotych grzywny,

3
zasądza od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 70,00 (siedemdziesiąt) złotych tytułem wydatków postępowania, natomiast zwalnia oskarżonych z opłaty.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W.iE.małż.B.są właścicielami położonej na terenie GminyR.nieruchomości, w której skład wchodzą budynki mieszkalne, budynki, budowle oraz grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie ruchomość oskarżonych podlega opodatkowaniu zobowiązaniem pieniężnym na podstawieustawy o podatku rolnym(podatek rolny oraz podatek od nieruchomości).W. B. (1)od 5 listopada 2003 r. prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na produkcji konstrukcji metalowych i ich części. Z uwagi na wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usługW. B.podlega obowiązkowi podatkowemu na podstawieustawy o podatku od towarów i usługoraz na podstawieustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z powodu problemów dotyczących braku płynności finansowejW. B. (1)iE. B. (2)wbrew przepisomart. 6a ust. 6 i 10a, art. 6c ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnymorazart. 6 ust. 7 i 11a ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnychw okresie od 16 marca 2018 r. do 11 lutego 2019 r. uporczywie nie wpłacali na rachunek GminyR.w terminie do dnia 15 marca 2018 r., 15 maja 2018 r., 17 września 2018 r. i 15 listopada 2018 r. rat ustalonego przez Wójta GminyR.łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości w kwocie 56 250,00 zł.
(dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoW. B.k. 30v, 98v-99v, częściowo wyjaśnienia oskarżonejE. B.k. 99v-100, wniosek k. 1, decyzja – nakaz płatniczy k. 2, potwierdzenie odbioru k. 3, postanowienie SKO k. 4-6, pismo SKO k. 7, wyrok WSA wŁ.k. 8-10, informacja z CEIDG k. 59)
Wspomniane problemy finansowe miały również wpływ na inne zaległości podatkoweW. B. (1). Oskarżony wbrew obowiązkowi określonemu wart. 45 ust. 1 i 4 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznychw okresie od 1 maja 2018 r. do 26 lutego 2019 r. uporczywie nie wpłacał w terminie do dnia 30 kwietnia roku następnego po roku podatkowym, na rachunek Urzędu Skarbowego wP., należnego podatku dochodowego w kwocie 64 167,00 zł wynikającego z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2017 tj. PIT-36L.
PonadtoW. B. (1)będąc podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie regulował w terminie na rachunek właściwego organu skarbowego innych należności wynikających z przepisów podatkowych. Wbrew obowiązkowi określonemu wart. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3f i ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznychw okresie od 20 lutego 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. uporczywie nie wpłacał w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, na rachunek Urzędu Skarbowego wP.zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: styczeń, luty i marzec 2018 r., w łącznej kwocie 29 733,00 zł. Wbrew obowiązkowi określonemu wart. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usługw okresie od 26 stycznia 2018 r. do 26 lutego 2019 r. uporczywie nie wpłacał w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek Urzędu Skarbowego wP., podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2017 r., styczeń, luty, marzec, czerwiec, wrzesień, październik i listopad 2018 r., w łącznej kwocie 145 914,00 zł. Wbrew obowiązkowi określonemu wart. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznychw okresie od 20 października 2017 r. do 22 stycznia 2018 r. nie wpłacił w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek Urzędu Skarbowego wP., pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za m-ce: wrzesień, październik, listopad i grudzień 2017 r., w łącznej kwocie 3 148,00 zł.
(dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoW. B.k. 30v, 98v-99v, zawiadomienie k. 11, 12, 13, 14, decyzja k. 15-17, potwierdzenie odbioru k. 18, protokół kontroli k. 19-23, pismo k. 26, deklaracja PIT-4R(6) k. 39-40, zeznanie PIT36L(14) k. 41, deklaracje k. 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, informacja o należnościach, zaległościach i wpłatach k. 52-52v, pismo k. 53)
W. B. (1)ma 54 lata, żonaty. Wykształcenie średnie, z zawodu technik spawalnik. Aktualnie nie osiąga żadnych dochodów. Ma troje dzieci, na jego utrzymaniu pozostaje najmłodsza córka w wieku 20 lat. Posiada majątek w postaci nieruchomości o wartości około 4 mln zł. Nie był karany (dane k. 64, oświadczenie k. 98-98v, dane o karalności k. 57).
E. B. (2)ma 47 lat, mężatka. Wykształcenie zawodowe, z zawodu sprzedawca. Pozostaje na utrzymaniu męża. Ma troje dzieci. Pozostaje z mężem we wspólności majątkowej małżeńskiej. Nie była karana (dane k. 64v, oświadczenie k. 98v, dane o karalności k. 58).
OskarżonyW. B. (1)w trakcie postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, ale wyjaśnił, że nie unika spłaty zaległości podatkowych, po prostu ma trudną sytuację finansową, w miarę możliwości ma zamiar spłacać zaległe zobowiązania. Przed Sądem oskarżony podał, że nie zgadza się w całości z zarzutami. Wyjaśnił, że przed dłuższy okres czasu spłacał do urzędu skarbowego po 20.000 zł miesięcznie, jeśli nie miał takiej kwoty wpłacał wówczas 10.000 zł, na co posiada pokwitowania. Oskarżony za całą sytuację obwiniał jednego ze swoich kontrahentów, który początkowo zalegał z zapłatą 200.000 zł, po czym uiścił jedynie część tj. 145.000 zł. DodatkowoW. B. (1)miał pretensje do urzędu skarbowego, ponieważ twierdził, że „dogadał” się odnośnie zawieszenie spłaty rat na dwa miesiące. Dodał, że winne są również władze gminy, ponieważ utrudniają mu sprzedaż bądź wydzierżawienie nieruchomości. Oskarżony wyjaśnił, że nie stać go na płacenie bieżących należności do urzędu skarbowego. Przyznał, że zwracał się o umorzenie bądź rozłożenie na raty zaległych należności ale tylko do gminy.W. B. (1)dodał, że posiada podpisaną ugodę-porozumienie z urzędem skarbowym, było o w 2016 albo 2017 r. (wyjaśnienia k. 30v, 98v-99v).
OskarżonaE. B. (2)w toku dochodzenia przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i odmówiła składania wyjaśnień. Przed Sądem przyznała się do winy, wyjaśniła, że wpłacali do urzędu skarbowego kwoty rzędu 20.000 zł, ale nie mieli pewności na jaki cel są one przeznaczone. Dostawali potwierdzenia wpłaty, razem z mężem myśleli, iż część pieniędzy jest kierowana do gminy (wyjaśnienia k. 35v, 99v-100).

Sąd zważył co następuje:
Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania dowodowego, wina oraz sprawstwoW. B. (1)iE. B. (2)w zakresie zarzucanych im aktem oskarżenia czynów nie budzi wątpliwości Sądu. Zgromadzone w sprawie dowody jak i samo przyznanie sięE. B. (2)do winy wykazały, iż dopuściła się czynu zart. 57 § 1 kks. Stanowisko oskarżonej znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym m.in. zebranych w sprawie dokumentach ujawnionych w toku postępowania. Wobec powyższego przyznanie się przezE. B. (2)do winy należało uznać za w pełni wartościowe.
Podobnie sytuacja wygląda wobecW. B. (1), który w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów jednocześnie tłumacząc, iż jest to spowodowane problemami finansowymi. Jednak oskarżony przed Sądem zmienił stanowisko twierdząc, że przez dłuższy czas wpłacał określone kwoty do urzędu skarbowego, na dowód czego przedłożył potwierdzenia wpłat. Analizując treść złożonych przezW. B. (1)wyjaśnień, wskazać należy, iż podniesione przez niego okoliczności i podana jako przyczyna niewpłacania w ustawowym terminie należności podatkowych tj. brak płynności finansowej - nie może oskarżonego w pełni usprawiedliwiać. Zaznaczyć też trzeba, iż oskarżony prowadzi własną działalność od 2003 r. Miał zatem świadomość, iż do jego obowiązków należy dokonywać wpłat na rachunek Urzędu Gminy wR.należnego podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością. Ponadto oskarżony będąc podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych doskonale zdawał sobie sprawę z obowiązku regulowania należności podatkowych do Urzędu Skarbowego wP.Oskarżony nigdy wcześniej nie składał do urzędu skarbowego wniosków o rozłożenie zobowiązania podatkowego na raty bądź o odroczenie płatności. WprawdzieW. B. (1)dokonywał wpłat na rachunek urzędu skarbowego, co zostało potwierdzone dowodami wpłat, jednakże jak oboje oskarżeni przyznali, nie wiedzieli na co przeznaczane są wpłacane przez nich pieniądze do organu podatkowego. Wskazuje to na lekceważący i niepoważny stosunek do swoich obowiązków podatnika. Ponadto zadłużenie nie zostało uregulowane do pełnej wysokości. Oskarżony również nie udowodnił podawanych przez siebie okoliczności. W żaden sposób nie wykazał, iż rzeczywiście „dogadał się” z urzędem skarbowym odnośnie odroczenia zapłaty należności o 2 miesiące. Podobnie dotyczyło to zawartej ugody z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego.
W sprawie niniejszej oskarżonemuW. B. (1)zarzucono popełnienie wykroczeń skarbowych zart. 57 § 1 kksoraz zart. 77 § 3 kksw zw. zart. 6 § 2 kks. Natomiast oskarżonejE. B. (2)zarzucono czyn zart. 57 § 1 kks.
Wykroczenie uporczywego naruszania terminu wpłaty podatku, ujęte wart. 57 § 1 kks, polega na uporczywym niewpłacaniu w terminie dowolnego podatku. Uporczywość przejawia się zaś w wielokrotnym naruszaniu obowiązku terminowej wpłaty podatku, pomimo możliwości dokonania wpłaty. Zważyć należy przy tym, iż pojęcie „uporczywy” w języku polskim oznacza także stan „utrzymujący się długo”, niekoniecznie powtarzający się. Podobne stanowisko wyraził również Sąd Najwyższy, który w wydanym postanowieniu z dnia 28 listopada 2013 roku, sygn. akt I KZP 11/13, wskazał, iż „na zaistnienie znamienia uporczywego niewpłacania podatku w terminie, będącego warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe zart. 57 § 1 kks, może wskazywać zarówno cykliczność zachowań podatnika, polegająca na umyślnym niestosowaniu się do wymogu terminowego płacenia podatku, jak i jednorazowe, ale długotrwałe zaniechanie przez niego uregulowania podatku płaconego jednorazowo, mające miejsce już po terminie płatności tego podatku, a więc gdy ma on uregulować go już jako zaległość podatkową, jeżeli zachowanie to wskazuje, że zamiarem podatnika w momencie upływu terminu płatności podatku było uporczywe jego niewpłacanie, a więc odsunięcie uregulowania tego podatku na dłuższy okres.” Zatem zarówno powtarzające się, jak i długotrwałe, jednorazowe opóźnienie w uregulowaniu podatku może być potraktowane jako uporczywe niewpłacanie podatku w ustawowym terminie. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż oskarżona swoim zachowaniem wypełniła znamiona wskazane wart. 57 § 1 kksi dopuściła się tym samym popełnienia zarzuconego jej aktem oskarżenia wykroczenia skarbowego.
Jednocześnie biorąc pod uwagę okres, w jakim oboje oskarżonych nie dopełniło wymaganych obowiązków, stwierdzić należy, iż ich zachowanie cechowała uporczywość (przemawia za tym przede wszystkim cykliczność zachowań, co w myśl powołanego już wyżej orzeczenia Sądu Najwyższego przemawia za zaistnieniem znamienia uporczywości). Należy przy tym podkreślić, że nie ma tu zasadniczego znaczenia kondycja finansowa podmiotu tj. czy posiadał on środki finansowe na zapłatę podatków oraz powody nieopłacenia należnych podatków w ustawowych terminach. W tym miejscu warto przywołać uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2003 roku, sygn. I KZP 2/03, OSNKW 2003/5-6/57, gdzie trafnie zauważono, że nie można do rozliczeń podatnika z fiskusem stosować takich samych reguł, jak do rozliczeń cywilnoprawnych, których naruszenie stanowi przestępstwo (np. do uporczywego uchylania się od płacenia alimentów). Podatnik nie może przerzucać na Skarb Państwa i pozostałych, regulujących terminowo podatki podatników, swoich niepowodzeń gospodarczych, i nie płacić w terminie swych zobowiązań podatkowych, tłumacząc się brakiem środków finansowych na wymagane podatki. Uwzględnić też należy, że prawo podatkowe przewiduje, na wniosek zainteresowanego, złożony z odpowiednim wyprzedzeniem, odraczanie płatności i rozkładanie na raty należności podatkowych, w tym i zaległości podatkowych, gdy ważny interes podatnika za tym przemawia (art. 48 ustawy - ordynacja podatkowa z 1997 roku). Tym samym podatnik, nie mogąc uregulować w terminie podatku, ma prawne instrumenty dla zmiany terminu jego płatności. Jeżeli uzyska on odroczenie płatności lub rozłożenie podatku na raty, to reguluje go w nowym, ustalonym przez organ podatkowy, terminie. Nie popełnia zatem wówczas wykroczenia określonego wart. 57 kks. Oskarżeni jednak żadnych działań w tym kierunku nie podejmowali.
Nie można przy tym uznać za usprawiedliwiające opóźnienie w regulowaniu podatku nie zgromadzenie przez podatnika na czas środków finansowych na pokrycie podatku w terminie, skoro podatek od towarów i usług jest regulowany od konkretnych czynności (transakcji) i skoro posiadał środki finansowe na przeprowadzenie transakcji, które były podstawą opodatkowania, to oskarżony powinien był zabezpieczyć również stosowne środki na uregulowanie podatku od towarów i usług związanego z tymi transakcjami i wpłacić je w ustawowym terminie właściwemu organowi.
Zaś nie dokonywanie w terminach ustawowych przezW. B. (1)wpłat na rachunek Urzędu Skarbowego wG.pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, wyczerpuje znamiona wykroczenia zart. 77 § 3 kks. Zauważyć należy, iż zaliczki te rozliczane są rocznie. W myślart. 38 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznychwinno to nastąpić do dnia 20. miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki na rachunek właściwego urzędu skarbowego.
Zapisartykułu 77 § 3 kkpenalizuje zatem nieodprowadzenie w terminie pobranych od podatnika (tj., osoby zatrudnionej) kwot podatku, nakazując tym samym płatnikom (tj. przedsiębiorcy) wpłacać pobrane zaliczki na podatek dochodowy w ustawowym terminie do urzędu skarbowego. Przez „pobranie” należy rozumieć nie tylko fizyczne przejęcie od podatnika określonej kwoty stanowiącej część jego wynagrodzenia brutto, ale także samo potrącenie mu z wynagrodzenia kwoty należnego podatku (czyli zaliczki na podatek). Zgodnie zart. 21 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa, w przypadku, gdy przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje przez zaistnienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż oskarżonyW. B. (1)swoim zachowaniem wypełnił znamiona wskazane wartykule 77 § 3 kksw zw. zart. 6 § 2 kks, ponieważ dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony. Nie może budzić wątpliwości, że oskarżony nie płacąc nagminnie i notorycznie podatku dochodowego od osób fizycznych, działał z góry powziętym zamiarem. Przesądza o tym przede wszystkim wielokrotność naruszeń terminów wpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w krótkich odstępach czasu.
Od strony podmiotowej czyn oskarżonej charakteryzuje wina umyślna. Oskarżony będąc osobą dorosłą, sprawną umysłowo, prowadzącą działalność gospodarczą od 2003 r. doskonale zdawał sobie sprawę z ciążących na nim obowiązków podatkowych, jak również rozumiała istotę podatku od towarów i usług, pobieranego na każdym kolejnym etapie obrotu towarami lub usługami oraz istotę podatku dochodowego od osób fizycznych, z którym spotkać się musiał każdy przedsiębiorca działający na terenie kraju.
Od strony przedmiotowej o przyjętych kwalifikacjach zadecydował fakt wielokrotnego i powtarzającego zaniechania dokonywania wpłat, jakiego w okresach podanych w zarzutach dopuścił sięW. B. (1)orazE. B. (2).
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na zebranych w sprawie dokumentach. Strony nie kwestionowały prawdziwości ani autentyczności wyżej wymienionych dokumentów. Sąd z urzędu również nie dostrzegł powodów, dla których należałoby im odmówić wiarygodności i mocy dowodowej. W związku z powyższym uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych. Na podstawie niniejszych dokumentów Sąd ustalił wysokość zobowiązań podatkowych obojga oskarżonych.
Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynów zarzucanych oskarżonym Sąd uznał, iż są one szkodliwe społecznie. Na taką ocenę wpływ miało działanie oskarżonych charakteryzujące się winą umyślną oraz skutkujące narażeniem na uszczuplenie należności publicznoprawnych w postaci podatku rolnego i podatku od nieruchomości w niemałej kwocie bo 56 250,00 zł (pkt I wyroku). PonadtoW. B. (1)nie uregulował w terminie na rachunek Urzędu Skarbowego wP.należnego podatku dochodowego wynikającego z zeznania PIT-36L za rok 2017 r. w kwocie 64 167,00 zł (pkt II wyroku) zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie 29 733,00 zł (pkt III wyroku), podatku od towaru i usług w łącznej kwocie 145 914,00 zł (pkt IV wyroku) oraz pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie 3 148,00 zł (pkt V wyroku). Sąd na korzyść obojga oskarżonych poczytał ich dotychczasową niekaralność.
Mając na uwadze stopień zawinieniaW. B. (3), społeczną szkodliwość zarzucanych mu czynów oraz wspomnianą okoliczność łagodzącą, Sąd uznał, iż za popełnienie wszystkich zarzucanych mu wykroczeń skarbowych orzeczona kara 5.000 zł grzywny jest karą sprawiedliwą, wyważoną i uwzględniającą zarówno elementy przedmiotowe, jaki i podmiotowe stypizujące przypisane mu czyny. Ponadto cele ogólno oraz indywidualno – prewencyjne zostaną osiągnięte, w szczególności, iż biorąc pod uwagę łączną kwotę niewpłaconych w terminie przez oskarżoną podatków, kara ta jawi się jako stosunkowo łagodna w odniesieniu do rozmiaru ujemnych następstw popełnionych wykroczeń skarbowych, niemniej jednak spełni ona swoje cele w stosunku do oskarżonej. W tych okolicznościach jednocześnie stwierdzić należy, że orzeczona wobecE. B. (4)grzywna w wysokości 1.000 zł jest karą w pełni uzasadnioną, która spełni pokładane w niej cele, będzie adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu a w odniesieniu do sytuacji finansowej oskarżonej niewątpliwie stanowić będzie dla niej odpowiednią dolegliwość.
Z uwagi na rodzaj orzeczonych wobec oskarżonych, ich sytuację finansową oraz wysokość zaległych należności podatkowych Sąd zasądził odW. B. (3)iE. B. (4)kwotę po 70 zł tytułem wydatków postępowania, jednocześnie zwalniając ich z opłaty, orzekając w tej kwestii na podstawieart. 113 § 1 kksw zw. zart. 624 § 1 kpkorazart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.