Sąd Okręgowy w Lublinie
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 2882/18
Data wyroku: 2019-02-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Jawor-Piszcz
Teza: Skoro w art. 2 ust .5 ustawy o emeryturach pomostowych  rekompensata stanowi odszkodowanie za utratę prawa  do wcześniejszej emerytury to nie może należeć  się ubezpieczonemu, który tego prawa nie utracił i w świetle obowiązującego stanu prawnego mógł  zrealizować swe prawo, spełniwszy  przesłanki do emerytury w obniżonym wieku, a tylko z własnego wyboru powyższego zaniechał i wybrał  kontynuowanie podlegania ubezpieczeniu społecznemu i świadczenie emerytalne w powszechnym wieku . Inaczej mówiąc rekompensata nie przysługuje  ubezpieczonemu który  nie utracił możliwości nabycia prawa  do emerytury wcześniejszej

Sygn. akt VIII U 2882/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lutego 2019 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący Sędzia SO Iwona Jawor –Piszcz
Protokolant st. sekretarz sądowy Monika Zięba
po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2019 roku w Lublinie
sprawyG. R.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wL.
o wysokość kapitału początkowego i wysokość emerytury
na skutek odwołańG. R.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wL.
z dnia 8 listopada 2018 roku znak(...)
z dnia 8 listopada 2018 roku znak(...)
z dnia 19 listopada 2018 roku znak(...)
oddala odwołania.
Sygn. akt VIII U 2882/18

UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.decyzjami z dnia 8 listopada 2018 roku, z dnia 8 listopada 2018 roku i z dnia 19 listopada 2018 roku odmówił przeliczenie wysokości kapitału początkowego, przeliczenia emerytury poprzez ustalenie rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach na podstawie przepisówustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. 2018, poz. 1270 tekst jednolity ze zmianami, zwana dalej ustawą emerytalną)oraz ustawy z dani 19 grudnia 2008 roku o emeryturach pomostowych(Dz.U 2018 poz. 1924 tekst jednolity), wskazując, iż wnioskodawczyni nie udowodniła 15 lat wykonywania pracy w szczególnych warunkach(decyzje k. 16 akt emerytalnych).
G. R.odwoła się od powyższych decyzji, wnosząc w dniach 10 grudnia 2018 roku, 13 grudnia 2018 roku odwołania. Podniosła, iż pracowała wHucie (...)w okresie od dnia 3 kwietnia 1978 roku do dnia 15 października 1996 roku i wykonywała pracę w szczególnych warunkach.
W uzasadnieniu odwołania podnosiła, że w sprawie o ustalenia emerytury w obniżonym wieku emerytalnym nie wniosła apelacji od niekorzystnego wyroku z przyczyn osobistych(odwołania k. 3, k.15).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.w odpowiedziach na odwołania wniósł o ich oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji(k. 5-6,16-17).
Strony na rozprawie w dniu 19 lutego 2019 roku podtrzymały swoje stanowiska procesowe(k. 24 - 25).
Sąd Okręgowy w Lublinie ustalił, co następuje.
G. R.urodziła się w dniu (...)
W dniu 17 listopada 2010r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do emerytury(wniosek k. 1 akta(...).). Do wniosku dołączyła kwestionariusz dotyczący okresów składkowych i nieskładkowych oraz m.in. świadectwo pracy wykonywania prac w szczególnych warunkach wystawione przez(...) S.A.Hutę (...)wL.z którego wynikało, iż była zatrudniona w tym zakładzie pracy w okresie od dnia 3 kwietnia 1978 roku do dnia 15 października 1996 roku, przy czym w powyższym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywała prace przy produkcji wyrobów ze szkła i operatora urządzeń do produkcji kartonów na stanowisku zdobnika szkła i operatora urządzeń do produkcji kartonów wymienionym w wykazie A, dziale XIII i XI, poz. 12 i 5, pkt 1 i 5 wykazu stanowiącego załącznik numer 1 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego Numer 7 z dnia 7 lipca 1987 roku w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego(świadectwo pracy k. 9 a.e.).Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 29 września 2011 roku oddalił odwołanie wnioskodawczyni, uznając, iż w okresie jej zatrudnienia wHucie (...)nie pracowała przez okres 15 lat w szczególnych warunkach. Wyrok uprawomocnił się dnia 3 listopada 2011 roku.
W dniu 11 lipca 2015 rokuG. R.wystąpiła z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury(k. 1 akta(...)).Decyzją z dnia 23 sierpnia 2016 roku ustalono wnioskodawczyni prawo do emerytury(decyzja k. 10 akta(...)).Dnia 25 października 208 roku wystąpiła z wnioskiem o ponowne ustalenie wysokości emerytury poprzez doliczenie rekompensaty(k. 12 akta(...)).ZUS w dniu 8 listopada 2018 roku odmówił wnioskodawczyni przeliczenia emerytury. W dniu 19 listopada 2018 przeliczył wysokość emerytury nie doliczając do wysokości kapitału początkowego rekompensaty.
Decyzją z dnia 22 września 2006 roku ZUS ustaliłG. R.wysokość kapitału początkowego(k. 19 akta(...)).Rozpoznając wniosek o ustalenie rekompensaty w dniu 8 listopada 2018 roku ZUS wydał decyzję o odmowie ponownego ustalenia kapitału początkowego(decyzja akta(...)).
G. R.pracowała wHucie (...)od dnia 3 kwietnia 1978 roku do dnia 15 października 1996 roku, przebywając na urlopie wychowawczym przez okres roku 6 miesięcy i 25 dni. Następnie przebywała na świadczeniu rentowym od dnia 16 października 1996 roku do dnia 30 czerwca 2001 roku(decyzja ZUS k. 40 akta ZUS I, wyrok SO w Lublinie z dnia 15 maja 2003 roku k. 98 akta ZUS I).Od dnia 24 lipca 2001 roku do dnia 8 maja 2005 roku była zarejestrowana jako osoba poszukująca pracy(zaświadczenie PUP k.10 akt ZUS SP).W okresie od dnia 9 maja 2005 roku do dnia 30 września 2010 roku pracowała w(...)wL.jako sprzątaczka(świadectwo pracy k. 7 akta ZUS SP).Kolejno przebywała na  zasiłku dla bezrobotnych, a następnie na świadczeniu przedemerytalnym(zaświadczenie k.5, decyzja ZUS k. 28 akta ZUS SP).
G. R.na dzień 1 stycznia 1999 roku uwodniła 20 lat 7 miesięcy i 9 dni okresów składkowych oraz 11 miesięcy 13 dni okresów nieskładkowych, rok 6 miesięcy 25 dni okresów sprawowania opieki na dzieckiem(decyzja z dnia 28 września 2015 roku akta(...)).
Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów i zeznań wnioskodawczyni(k. 24-25).
Sąd obdarzył wiarą zgromadzone w sprawie dowody nieosobowe w postaci dokumentów. Ich treść nie była kwestionowana przez żadną ze stron, nie budziły one również wątpliwości Sądu. Także zeznania wnioskodawczyni zostały uznane za wiarygodne bowiem znajdują oparcie w zgromadzonych dowodach .
Sąd Okręgowy uznał, iż nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia dowodu z zeznań zgłoszonych w odwołaniu świadków na okoliczność pracy wnioskodawczyni w szczególnych warunkach w okresie od dnia 3 kwietnia 1978 roku do dnia 15 października 1996 roku, bowiem nawet w przypadku udowodnienia wskazanej tezy dowodowej, tj. iż wnioskodawczyni w okresie swego zatrudnienia wHucie (...)pracowała przez konieczny okres 15 lat w szczególnych warunkach okoliczność ta nie spowoduje ustalenia wnioskodawczyni rekompensaty, tz. zaspokojenia jej żądania i uwzględnienia odwołania. Wnioskodawczyni bowiem wskazała, iż po dniu 15 października 1996 roku nie pracowała w szczególnych warunkach. Zatem cały okres pracy w szczególnych warunkach jaki miałby być podstawą do ustalenia rekompensaty przypada do dnia 1 stycznia 1999 roku.
Sąd Okręgowy w Lublinie rozważył, co następuje.
Dokonując oceny prawnej ustalonego jak wyżej stanu faktycznego należy podać analizie treść normatywną pojęcia rekompensaty przez pryzmat legalnej definicji zawartej wart. 2 ust. 5 ustawy o emeryturach pomostowychiart. 21 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach pomostowych.
Należy przypomnieć, iż emerytury pomostowe zostały wprowadzone do polskiego prawa przezustawę z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych

    ,która weszła w życie 1 stycznia 2009 r. Wcześniejszym ich odpowiednikiem były emerytury w obniżonym wieku emerytalnym dla osób wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wypłacane na podstawieart. 32 i art. 33 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

    (Dz.U. 2017 poz.1383 tj. ze zm. dalej: ustawa emerytalna )oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (

    Dz.U. Nr 8, poz. 43, ze zm);(M. Zieleniecki, Uprawnienia emerytalne osób wykonujących pracę w szczególnych warunkach, „Gdańskie Studia Prawnicze” 2005, t. XIV, s. 1015-1024).Emerytury w obniżonym wieku emerytalnym przysługiwały również górnikom, pracownikom kolei oraz nauczycielom. Uchwalenieustawy o emeryturach pomostowychstanowiło element reformy systemu ubezpieczeń społecznych, której celem była m.in. stopniowa likwidacja odrębności zasad przechodzenia na emeryturę różnych grup zawodowych oraz ujednolicenie wieku emerytalnego wszystkich ubezpieczonych. Zostało ono zapowiedziane w art. 24 ust. 2 i 3 ustawy emerytalnej i było poprzedzone kilkoma bezskutecznymi próbami uregulowania tej kwestii (zob. porównanie projektów rządowych z 9 maja 2005 r., 30 lipca 2007 r. i 29 września 2008 r. na stronie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej oraz obywatelski projekt ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw, druk sejmowy nr 150/VI kadencja). Ważną okolicznością, która wpłynęła na uchwalenie tej ustawy, było również wygaszenie dotychczasowych zasad przechodzenia na emeryturę w obniżonym wieku emerytalnym przez osoby pracujące w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, planowane na 31 grudnia 2008 r. (art. 46 ust. 1 pkt 2 i art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej; wygaszanie innych emerytur w obniżonym wieku emerytalnym wynikało zart. 88 ust. 2 a ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r.- Karta Nauczyciela. Emerytury pomostowe mają być rozwiązaniem przejściowym („pomostem” między dotychczasowym systemem z licznymi możliwościami przechodzenia na emeryturę w obniżonym wieku emerytalnym i nowym systemem, w którym tego typu rozwiązania mają być wyjątkiem), a nie wprowadzonym na stałe. Obok wykładni językowej, do takiego rozumienia art. 24 ust. 2 ustawy emerytalnej także wykładnia systemowa i teleologiczna tego przepisu. Podstawowe znaczenie mają tutaj zwłaszcza założenia reformy ubezpieczeń społecznych, takie jak dążenie do ujednolicenia zasad przechodzenia na emeryturę (także pod względem wieku emerytalnego), likwidacji przywilejów branżowych, racjonalizacji i zwiększenia efektywności systemu emerytalnego, dopasowania go do zmian demograficznych i gospodarczych, a także pełniejszej realizacji zasady równości

    (wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dniaz 25 listopada 2010 r.

    K 27/09, OTK-A 2010, Nr 9, poz. 109; z dnia 22 czerwca 1999 r., sygn.K 5 /99, OTK ZU nr 5/1999, poz. 100 ;n z dnia 4 stycznia 2000 r., sygn. K 18/99)

    .Z istoty swej emerytury pomostowe nie stanowią trwałego elementu nowego systemu ubezpieczeń społecznych, ponieważ głównym założeniem reformy było stworzenie systemu opartego na jednolitych zasadach dla wszystkich ubezpieczonych. I w tym miejscu należy przechodzimy do istotnego stwierdzenia, iż rygoryzm wyłączenia z grona uprawnionych „łagodzi” instytucja rekompensat, wprowadzona przezustawę o emeryturach pomostowych-  odszkodowania za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze została ustanowiona instytucja rekompensat. Osoba, która w wyniku zmiany przepisów utraciła możliwość uzyskania wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych, może starać się o rekompensatę w wysokości ustalonej wg wzoru w formie dodatku do kapitału początkowego

    .Przepisart. 2 ust. 5 ustawy o emeryturach pomostowychwprost stanowi, iż rekompensata jest odszkodowaniem za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które rozpoczęły pracę przed 1 stycznia 1999 r. i nie nabędą prawa do emerytury pomostowej (bowiem znacznie ograniczono zakres pojęciowy pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze z) przysługuje w zamian za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze

    (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 listopada 2010 r. K 27/09, OTK-A 2010, Nr 9, poz. 109, wyroki  Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2018 r. III AUa 673/17 LEX nr 2445210; Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2016 r. III AUa 1899/15 LEX nr 2044406;Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 25 października 2017 r. III AUa 812/16 LEX nr 2409316).Ustawodawca zatem w ustawie wprowadził szczególnego rodzaju wzrost świadczenia emerytalnego o charakterze odszkodowawczym dla określonego kręgu podmiotowego, a nie dla wszystkich emerytów. Dla wyjaśnienia istoty rekompensaty należy także zważyć na powołany wyżejart. 2 ust. 5 ustawy o emeryturach pomostowych, a także art. 24 ust. 2 i 3 ustawy emerytalnej , w którym ustawodawca wskazał, iż emerytury pomostowe zostaną ustanowione dla ubezpieczonych, urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, z wyjątkiem ubezpieczonych mających prawo do emerytury na warunkach określonych wart. 32, 33, 39, 40, 46, 50, 50a i 50e, 184oraz w art.88 ustawy, o której mowa w art. 150. Z tym przepisem koreluje przepisart. 21 ust. 2 ustawy o emeryturach pomostowych, który stanowi, iż rekompensata nie przysługuje osobie która nabyła prawo do emerytury z FUS. Utrwalone orzecznictwo jednoznacznie wskazuje, iż ustawodawca w przepisie tym odniósł się do emerytury wcześniejszej z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, dokonując wykładni przepisu właśnie z powołaniem naart. 2 ust. 5 ustawy o emeryturach pomostowychwskazując odszkodowawczy charakter rekompensaty. Celem doprecyzowania negatywnej przesłanki rekompensaty jaką stanowiart. 21 ust. 2 ustawy o emeryturach pomostowychnależy, nie tracąc z pola widzenia ustawowej definicji pojęcia rekompensaty, zastanowić się co oznacza w powołanym artykuł „nabycie prawa do świadczenia”. Zgodnie z art. 100 ustawy emerytalnej, prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do jego nabycia. Nabycie prawa nie przesądza jednak o możliwości jego realizacji, gdyż zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej, świadczenia wypłaca się, poczynając od dnia powstania do nich prawa, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Czym innym jest bowiem prawo do emerytury nabyte na mocy art. 100 ustawy emerytalnej, czym innym zaś prawo do określonej wysokości świadczenia, o którym mowa może być dopiero wówczas, gdy wysokość ta zostanie ustalona decyzją organu rentowego, tj. kiedy ubezpieczony składa wniosek o świadczenie realizując swe prawo. Taki stan rzeczy oznacza, że prawo do świadczenia powstaje z mocy prawa z dniem spełnienia wszystkich przesłanek wymaganych do jego nabycia, a wydanie decyzji jest potwierdzeniem tego prawa w celu uruchomienia wypłaty ustalonego świadczenia w określonej wysokości, które wymaga złożenia stosownego wniosku i jego rozpoznania w stanie prawnym adekwatnym dla jego oceny

    (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2000 r. III ZP 29/00, wyrok Sadu Najwyższego z dnia 4 listopada 2014 r. I UK 100/14).Analiza aktów prawnych, w których ustawodawca posłużył się pojęciem nabył prawo skłania do stwierdzenia, iż oznacza ono zrealizowanie przesłanek materialno-prawnych bez konieczności wystąpienia o zrealizowanie danego prawa, dodatku itp.

    (np. rozporządzenie MPiPS z dnia 30 kwietnia 2008 r. sprawie warunków wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników zatrudnionych w niektórych państwowych jednostkach budżetowych Dz.U.2018.714 j.t, rozporządzeni Prezesa RM z dnia 25 listopada 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz zasad jej obliczania i wypłacania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Dz.U.2018.520 j.t.).

Warto w tym miejscu podkreślić, iż rekompensata nie jest dodatkiem za pracę w szczególnych warunkach, nie ma samodzielnego charakteru, jest zgodnie zart. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowychwyliczana jako dodatek do kapitału początkowego i w ten sposób zwiększa świadczenie(wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 października 2017 r. III AUa 1350/16 LEX nr 2396234). Natomiast dodatek za pracę w szczególnych warunkach był znany w naszym systemie zabezpieczenia społecznego do dnia wejście w życieustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw(Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.). Do dnia 15 listopada 1991 r. (data wejście w życieustawy z dnia 17 października 1991 r.o rewaloryzacji emerytur i rent, wzrosty, dodatki do świadczeń przysługiwały z mocy przepisówustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin(Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.),w szczególnościart. 54 ust. 1 pkt 2w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., określającymi rodzaje zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz warunki, na podstawie których mógł być przyznany wzrost emerytury lub renty w wysokości 10 lub 15% podstawy jej wymiaru. Dodatki te i wzrosty były niewątpliwie świadczeniami akcesoryjnymi do emerytury lub renty, ale nie pozbawiało to ich odrębnego charakteru świadczeń emerytalno-rentowych (art. 7 pkt 4 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.Ustawa z dnia 17 października 1991 r.pogarszała sytuację pewnych kategorii uprawnionych do świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, co podniósł Trybunał Konstytucyjny rozpoznając zgodność niektórych jej przepisów zKonstytucją, w tym także art. 21 ust. 4 ustawy o rewaloryzacji (…) i wydał orzeczenie o potrzebie zrekompensowania emerytom i rencistom utraty ekwiwalentu za pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (orzeczenie z dnia 11 lutego 1992 r., K 14/91, OTK 1992 r., poz. 9).Ustawą z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent(Dz.U. 1997 Nr 30 poz. 164)ustalono rekompensaty z tytułu utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakter. Natomiast reformą systemu ubezpieczeń społecznych i wejściem w życie ustawy emerytalnej zdecydowano o ujednoliceniu zasad na jakich przysługują świadczenia emerytalne, likwidacji przywilejów branżowych, co omówione zostało powyżej. Zatem obecnie rekompensata nie ma stanowić powrotu do dodatku o jakim mowa była wart. 54 ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Takim dodatkiem, wbrew woli ustawodawcy, stałaby się jeśli uznamy, iż każdej osobie która uzyskała prawo do emerytury powszechnej w systemie składki zdefiniowanej przysługuje rekompensata. Skoro wart. 2 ust. 5 ustawy o emeryturach pomostowychrekompensata stanowi odszkodowanie za utratę prawa do wcześniejszej emerytury to nie może należeć się ubezpieczonemu, który tego prawa nie utracił i w świetle obowiązującego stanu prawnego mógł zrealizować swe prawo, spełniwszy przesłanki do emerytury w obniżonym wieku, a tylko z własnego wyboru powyższego zaniechał i wybrał kontynuowanie podlegania ubezpieczeniu społecznemu i świadczenie emerytalne w powszechnym wieku. Inaczej mówiąc rekompensata nie przysługuje ubezpieczonemu który nie utracił możliwości nabycia prawa do emerytury wcześniejszej.
Powyższe rozważania oznaczają , że warunkami uzyskania rekompensaty są:
1) utrata przez ubezpieczonego możliwości przejścia na emeryturę (tzw. wcześniejszą) w związku z wygaśnięciem po dniu 31 grudnia 2008 r. – w stosunku do ubezpieczonych urodzonych po 31 grudnia 1948 r. a przed 1 stycznia 1969 r. – podstawy prawnej przewidującej takie uprawnienie,
2) niespełnienie przez ubezpieczonego warunków uprawniających go do emerytury pomostowej,
3) posiadanie przez ubezpieczonego co najmniej 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze,
4) nienabycie przez ubezpieczonego prawa do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS(tak też Sąd Okręgowy w Lublinie w wyroku z dnia 13 października 2015 roku VIII U 1110/15).
Zaprezentowana jak wyżej wykładnia znajduje potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego, tj. w wyroku z dnia 16 maja 2018 roku III UK 88/17, Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2018 roku III AUa 548/18, z dnia 23 stycznia 2019 roku III AUa 627/18.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy podnieść, iż ustalenie charakteru pracy w szczególnych warunkachG. R.w okresie jej zatrudnienia wHucie (...)od dnia 3 kwietnia 1978 roku do dnia 15 października 1996 roku, przy jednoczesnym ogólnym stażu ubezpieczeniowym wnioskodawczyni w wymiarze ponad 20 lat liczonym do dnia 1 stycznia 1999 roku byłoby równoznaczne ze spełnieniem przesłanek prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym i nabyciem ex lege prawa do emerytury w trybie art. 184 ustawy emerytalnej co wyklucza możliwość nabycia rekompensaty.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy w Lublinie na podstawie powołanych przepisów orazart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł jak w sentencji wyroku.