Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 1743/19
Data wyroku: 2019-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 96 par 3 kw
Teza: obwinionego uniewinniono od popełnienia zarzuconego mu czynu

Sygn. akt VW 1743/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 października 2019 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący Sędzia Klaudia Miłek
Protokolant: Tomasz Janiak
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4.10.2019 roku sprawy, przeciwkoŁ. S.s.R.iT.ur. (...)wO.
obwinionego o to że:
W piśmie z dnia 10 września 2018r., będąc właścicielem pojazdu markiF.onr rej. (...), wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 05 sierpnia 2018r. ok. godz. 15:30
tj. za wykroczenie zart.96 § 3 Kodeksu Wykroczeńw związku zart. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.1997 Prawo o ruchu drogowymDz. U. Nr 108 poz. 908 z późn. zm.
orzeka

I
ObwinionegoŁ. S.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu.

II
Zasądza od(...) W.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 ( sto) złotych tytułem kosztów postępowania.

Sygn. akt V W 1743/19

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 5 sierpnia 2018 roku ok. godz. 15:30 przyul. (...)wW.Straż Miejska(...) W.ujawniła wykroczenie polegające na niezastosowaniu się do znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się”, popełnione przez kierującego pojazdem markiF.onumerze rejestracyjnym (...), tj. czyn z art. 92 § 1 kw.
Z uwagi na powyższe Straż Miejska podjęła czynności wyjaśniające i w ich wyniku ustaliła, że właścicielem pojazdu jestŁ. S., którego wezwała następnie do wskazania kierującego pojazdem lub użytkownika pojazdu w wymienionym wyżej dniu. Adresat odebrał pismo osobiście – w dniu 3 września 2018 roku. W odpowiedzi na wezwanie obwiniony ustosunkował się do jego dyspozycji i wskazał, iż nie użyczał pojazdu do kierowania lub używania w oznaczonym czasie żadnej innej osobie.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

1
notatek urzędowych - k. 1, 8

2
dokumentacji fotograficznej - k. 2

3
wezwania - k. 3

4
potwierdzenia odbioru - k. 4

5
pism obwinionego – k. 5, 31

6
częściowo wyjaśnień obwinionego – k. 53

ObwinionyŁ. S.w toku całego postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W odpowiedzi na wezwanie Straży Miejskiej wskazał w piśmie, iż pojazd użytkowany jest także przez współwłaścicielkę,A. S.. Ponadto wskazał, iż nie użyczał w przedmiotowym dniu innej osobie pojazdu. Nadto, w piśmie z dnia 20 maja 2019 roku wskazał, iż zarzucony mu czyn nie zawiera znamion wykroczenia, z uwagi na fakt, iż w powyższym piśmie wywiązał sięz ciążącego na nim obowiązku , wskazując, że w przedmiotowym dniu nie użyczał nikomu pojazdu.
Obwiniony stawił się na rozprawie i w całości powtórzył przedstawione wcześniej stanowisko, podtrzymując dotychczasowe wyjaśnienia.
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do uznania obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 96 § 3 kw.
Wyjaśnienia obwinionego zasługują na obdarzenie ich wiarą, a Sąd nie dysponuje dostateczną ilością wiarygodnego materiału dowodowego który mógłby skutecznie kwestionować ich prawdziwość. Przedstawiony przez obwinionego przebieg wydarzeń jest spójny i logiczny, a także zbieżny z dokumentacją zebraną w sprawie.
Ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie Sąd dokonał przede wszystkim w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, których autentyczności nie kwestionowała żadna ze stron postępowania. Istotne znaczenie miały w niniejszej sprawie przede wszystkim pisma skierowane do Straży Miejskiej, w których obwiniony wyraźnie wskazywał, iż w przedmiotowym dniu nie użyczał pojazdu żadnej innej osobie, tym samym wywiązując się z nałożonego na niego obowiązku uregulowanym wart. 78 ust 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Zgodnie zart. 96 § 3kw, karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone wart. 96 § 3kw ma na celu m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się wprost do obowiązku wynikającego z wyżej wymienionymart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.
W niniejszej sprawie na obwinionym jako właścicielu pojazdu, ciążył obowiązek w zakresie uregulowanym wartykułach 96 § 3kw i 78ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Co prawda żaden przepis prawa nie nakłada na właściciela pojazdu obowiązku prowadzenia rejestru komu w danym dniu udostępnia on swój pojazd, jednakże powyższe regulacje oznaczają, że osoba zobowiązana wobec organu ma obowiązek posiadania danych na temat tego, kto użytkował jej pojazd i czynić to może w sposób dla siebie dogodny i przez siebie obrany, np. poprzez zwykłe zapamiętywanie tych faktów, bądź jeśli osoba nie przechowuje w pamięci takich danych – w inny korzystny dla niej sposób, tak by zgodnie z ustawą móc efektywnie wywiązać się z obowiązku wobec organu, w sytuacji zwrócenia się o takie dane przez organ zgodnie z dyspozycjąart. 96 § 3kw.
W tym miejscu należy podkreślić, że ustawa nie zrównuje osoby, której pojazd został powierzony z osobą kierującą tym pojazdem. Wobec tego koniecznym staje się zaznaczenie, iż organ nie zwraca się z zapytaniem o wskazanie osoby, która popełniła wykroczenie – zwraca się wyłącznie o wskazanie osoby, której pojazd został powierzony do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Osoba, której pojazd powierzono, mogła przecież na przykład bez zgody lub wiedzy właściciela powierzyć ten pojazd jeszcze komuś innemu. Organ zaś nie zwraca się z zapytaniem o wskazanie osoby, która popełniła wykroczenie – lecz wyłącznie o wskazanie osoby, której pojazd został powierzony do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.
Z akt sprawy wynika, że obwiniony w piśmie skierowanym do Straży Miejskiejw odpowiedzi na kierowane do niego wezwanie wskazał, iż nie jest on jedynym właścicielem przedmiotowego pojazdu i z uwagi na ciążący na nim obowiązek wynikający zart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wskazał iż w przedmiotowym dniu nie użyczał pojazdu żadnej innej osobie. Nadto, 23 maja 2019 roku do tutejszego Sądu wpłynął wniosekw przedmiocie umorzenia postępowania. Obwiniony, powołując się naart. 5 § 2 kpwwniósł o umorzenie postępowania, wskazując, iż nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy czyn nie zawiera znamion wykroczenia.Ł. S.odpierając przedstawione mu zarzuty, podkreślił iż wyjaśniając w piśmie z dnia 29 sierpnia 2018 roku, że nie użyczył innej osobie przedmiotowego pojazdu, wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku.
W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego, w szczególności złożoną dokumentację oraz wyjaśnienia obwinionego, nie sposób dopatrzyć się jego winy.W świetle powyższych rozważać, w przekonaniu Sądu Rejonowego, brak jest podstaw do uznania słuszności stawianego obwinionemu zarzutu. Wobec powyższego, zdaniem Sądu ujawniony materiał dowodowy nie dał podstaw do uznaniaŁ. S.za winnego dokonania zarzucanego mu wykroczenia. W konsekwencji Sąd uniewinnił obwinionegow niniejszej sprawie.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 119 § 2 pkt 1 kpw, obciążając nimi oskarżyciela publicznego. Stosownie bowiem do treści wskazanego przepisu (w brzmieniu obowiązującym od dnia 01.01.2018 r.) w razie uniewinnienia obwinionego koszty postępowania ponosi - w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny – odpowiednio Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. W przedmiotowej sprawie wniosek o ukaranie został skierowany przez Straż Miejską(...) W., a zatem koszty postępowania obciążają(...) W.. Wysokość tych kosztów została natomiast określona w oparciu o § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.