Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1217/18
Data wyroku: 2019-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Anna Szeląg
Podstawa prawna: art. 272 kk

Sygn. akt II K 1217/18

UZASADNIENIE

- na podstawieart.423§1a kpkuzasadnienie ograniczono do rozstrzygnięcia do oskarżonegoP. S. (1)

Na podstawie ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego Sąd Rejonowy ustalił co następuje:
Latem 2014 roku do oskarżonegoP. S. (1)przyjeżdżał samochodemB. (...)oskarżonyD. P.. Obaj mężczyźni znali się wcześniej i dlategoD. P.zwrócił się do współoskarżonego o przekazanie mu jego danych osobowych, aby mógł zarejestrować w/w samochód na nazwiskoP. S. (1).D. P.tłumaczył, że nie może zarejestrować tego samochodu na siebie, ponieważ prowadzone jest przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne i obawiał się, że komornik może zająć pojazd. Oskarżony zgodził się i w dniu 7 lipca 2014r. wL.D. P.wprowadził w błąd pracownika Wydziału Komunikacji co do osoby będącej faktycznym właścicielem pojazdu markiB. (...)onr rej. (...). Wyłudził dzięki temu poświadczenie nieprawdy w postaci dowodu rejestracyjnego na wskazany pojazd, gdzie jako właściciela wpisanoP. S. (1). W trakcie dalszych czynności ustalono, że w/w pojazd makiB.typ 320 został skradziony z posesji wM.na szkodęC. W..
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie zeznań świadkówT. B.(k.3272, 162),J. K. (1)(k.3272, 615-616),P. J.(k.3273, 618-619),A. R. (1)(k.3299-3300, 866),P. B. (1)(k.3321-3322, 1605-1606),P. B. (2)(k.3322, 673-674),K. K. (1)(k.3346, 2984-2985),B. J. (1)(k.3399-3400, 2934),M. J.(k.46-50, 53-55, 58-62, 66-69, 73-77, 81- 93, 96-102, k. 106-108, k. 111-115),B. R.(k.3418, 1152-1153), wyjaśnień oskarżonegoP. S. (1)(k.3271-3271v., 1590-(...)),D. P.(k.3271v., 142-145, 149-150, 576-578, 582-583,(...)- (...),(...),(...)),G. W.(k.3345, 685-686),Ł. W.(k.694) oraz na podstawie dowodów wymienionych w akcie oskarżenia (k.3077-3087).
OskarżonyP. S. (1)początkowo nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i stwierdził, że „ja nic nie zrobiłem” (k.3271). Wyjaśnił, że daty dokładnie nie pamięta, ale było to latem kiedy przyjechał do niegoD. P.samochodemB. (...)i zapytał się oskarżonego, czy mógłby zarejestrować na siebie jego samochód.D. P.obawiał się, że gdy zarejestruje samochód na swoje dane, to może zając go komornik. Oskarżony stwierdził, że „trochę się zastanawiałem, ale się zgodziłem, dałem mu swoje dane, potem zarejestrował na mnie jeszcze coś innego o czym ja nie wiedziałem” (k.3271). Samochód miał być przepisany naD. P.po zakończeniu postępowania egzekucyjnego. JednocześnieP. S. (1)zaprzeczył, aby wiedział, ze w/w samochód mógł być kradziony. Jak również wyjaśnił, że nie podpisywał żadnych dokumentów, nie dał mu również żadnego pełnomocnictwa, przekazałD. P.jedynie swoje dane.
Następnie po ujawnieniu wyjaśnień złożonych w trakcie śledztwa, w którychP. S. (1)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, oskarżony stwierdził, że je potwierdza. Wyjaśnił wówczas, że na wszystkich okazanych mu wnioskach o rejestrację pojazdów nie ma jego podpisu, nic nie wiedział o ich rejestrach poza w/w samochodemB..P. S. (1)zaprzeczył także aby znałM. M. (1), nie udzielał mu również pełnomocnictwa do rejestracji jakichkolwiek pojazdów. Wprost wyjaśnił, że „ja uważam, że zostałem wrobiony przezP., on wszystkie pojazdy za wyjątkiemB.zarejestrował na moje nazwisko bez mojej wiedzy i woli” (k.1591).
OskarżonyD. P.był kilkukrotnie przesłuchiwany w niniejszej sprawie, z tym że na rozprawę się nie stawił i nie złożył wyjaśnień. Pierwsze przesłuchanie odbyło się w dniu 28.01.2015r. i wówczas oskarżony wyjaśnił, że nie przyznaje się do zarzutu z pkt I z a/o, stwierdził, że nigdy nie brał udziału w kradzieży żadnego samochodu. Jednocześnie nie zaprzeczył, że znaM. J., jego kolegęM. M. (2)orazK. M. (1)od której wynajmował posesję i jej mężaM. M. (1). Oskarżony stwierdził także, że znaP. W., którego podwoził „w różne miejsca” swoim samochodem markiV. (...)nr rej. (...). Poza tymD. P.wyjaśnił, że nigdy faktycznie nie był właścicielem żadnego samochodu, choć w przeciągu jednego miesiąca w 2014 roku na swoje nazwisko zarejestrował w Wydziale Komunikacji wL.chyba siedem samochodów. Robił to na polecenieM. M. (1), który w tym czasie miał w toku postępowania egzekucyjne i obwiał się, że pojazdy te mogą zostać zajęte przez komornika. Z tego co pamiętał to był wśród nich samochód markiB. (...), pozostałych nie pamiętał, bo nigdy ich nie widział. Oskarżony nie wiedział skądM. M. (1)miał te samochody, ale był pewny, że przy ich rejestracji znajomy przekazywał mu hiszpańskie dokumenty. W zamian za rejestrację tych pojazdów na swoje dane, oskarżony mógł wynajmować posesję wK., innego wynagrodzenia za to nie otrzymywał. Przyznał również, że podpisywał umowy sprzedaży tych samochodów.
Oskarżony jeździł również samochodem markiA. (...), gdzie w dowodzie rejestracyjnym, jako właściciel wpisany byłR. S., samochód ten stał na terenie posesji wK., zaś kluczyki od niego dostał odM. J..
Jeśli chodzi oP. S. (1), toD. P.wyjaśnił, że to on namówił współoskarżonego, aby zarejestrował na siebie jeden z samochodówM. M. (1). Gdy otrzymał pełne dane osobowe odP. S. (1), to przekazał jeM. M. (1), ten zaś przygotowywał dokumenty potrzebne do rejestracji. NastępnieD. P.sam rejestrował samochody na nazwiskoP. S. (1), osobiście wypisywał wnioski rejestracyjne i podpisywał się z upoważnienia. Do rejestracji pojazdów oskarżony namówił takżeŁ. W.z tym, że wszelkie szczegółyŁ. W.omawiał bezpośrednio zM. J.. Jednym z zarejestrowanych w ten sposób samochodów byłaT. (...), ale skąd miał jąM. J., to oskarżony nie wiedział, zaprzeczył także aby brał udział w jej kradzieży. Choć przyznał, że na przełomie 2014 /2015 roku kilka razy jeździł zP. W.poW.samochodem markiV. (...)i wyszukiwali samochodów nadających się do kradzieży. Następnie przy użyciu „jakiegoś urządzenia elektrycznego”P. W.takie samochody uruchamiał, głownie były toH. (...).
W pozostałej części wyjaśnieńD. P.opisywał jakM. J.„produkował fałszywe dokumenty potrzebne do rejestracji samochodów” (k.144), jakimi samochodami dysponował, gdzie w jaki sposób i z kim dokonywał ich rozbiórki na części.
Drugie wyjaśnienia oskarżony złożył w dniu 18.05.2015r. i wówczas potwierdził, że na polecenieM. J.zarejestrował na swoje nazwisko kilka samochodów, w tymB. (...)oraz kilka motocykli, nie dostał za to żadnych pieniędzy. Wszelkie niezbędne do tego dokumenty otrzymał doM. J.. Wprawdzie wcześniej twierdził, że robił to na polecenieM. M. (1), ale tylko dlatego, bo bał się „wyjaśniać naJ.” (k.577). Następnie na polecenieM. J.podpisał z nieznanym mu mężczyzną umowę wynajmu na w/wB. (...), za co obaj mężczyźni rozliczyli się miedzy sobą. Gdy jesienią 2014 rokuD. P.otrzymał wezwanie na przesłuchanie do CBŚ wW.w sprawie samochoduB. (...)orazV. (...), uzgodnił zM. J., że zezna, że jest właścicielem obu pojazdów, że prowadzi działalność gospodarczą w ramach której zajmuje się wynajmem samochodów i dlatego wypożyczył oba pojazdy. Po kilku dniach samochody te zostały wydane oskarżonemu po okazaniu dostarczonych przezM. J.dokumentów w postaci dwóch umów wynajmu, faktury zakupu Passata i swojego dowodu rejestracyjny naB. (...).B.D. P.odebrał osobiście, zaś samochódV. (...)odebrał znajomyM. J.. Następnego dnia na polecenieM. J., oskarżony pojechałB.na parking podhotelem (...)wL., gdzie ponownie podpisał umowę wynajmu w/w samochodu z tym samym mężczyzną. Zgodnie z wiedząD. P., to „potem samochód ten doJ.nie wrócił, nie wiem z jakiego powodu” (k.577). Oskarżony stwierdził, że „pomimo, iż ja podpisałem protokół oddania pojazdów na przechowanie z dnia 12.12.2014r. to faktycznie na polecenieJ.samochód markiB. (...)wydałem temu nieznanemu mi osobnikowi” (k.578).
Jeśli chodzi o pozostałe samochody i motocykle zarejestrowane na nazwisko oskarżonego, to stwierdził, że nie miał osobistego kontaktu z żadnym z tych pojazdów, jak również nie zna źródła ich pochodzenia, ani też nie brał udziału w ich sprzedaży, choć nie zaprzeczył, że mógł podpisać in blanco umowy sprzedaży. Z wyjątkiem samochodówM. (...)orazF. (...), gdzie uczestniczył w ich sprzedaży.
W dalszej część wyjaśnieńD. P.opisał jego powiązania zA. K., okoliczności udzielenie leasingu na samochód markiA.oraz okoliczności nabycia samochodu markiM.i umowa ta faktycznie była forma pożyczki dlaM. J..
W trakcie przesłuchania w dniu 22.02.2016r.D. P.wyjaśnił, że spośród okazanych mu zdjęć nie rozpoznał mężczyzny, któremu przekazał w/w samochódB. (...), zaś daneK. M. (2)dyktował mu ten mężczyzna, oskarżony wiedział tylko, żeM. J.nazywał gopseudonimem (...). Jednocześnie oskarżony przyznał, że pojazdyY. W.(...),H. (...),N. (...),B. (...),M. (...),S. (...),M. (...),T. (...),F. (...),S. (...)zostały na niego zarejestrowane i to on osobiście składał niezbędne dokumenty w Wydziale Komunikacji wL.. Natomiast w przypadku pojazdówM. (...),K. (...),Y. (...),A. (...),B. (...), to wnioski o rejestrację wypełnił osobiście i złożył na nich podpis jako(...)w polu podpisu właściciela. Zaś w przypadku motocyklaY. (...)oraz samochoduM. (...)oskarżony podpisał wnioski „z upoważnieniaP.”.M. J.mówił mu, żeP. S. (1)o wszystkim wie. Jeśli zaś chodzi o samochódL. (...),L. (...), to wniosek o rejestrację nie został wypełniony przezD. P., ale jednocześnie nie zaprzeczył, że to on podpisał je swoim nazwiskiem. Wszystkie te pojazdy były własnościąM. J.i to na jego polecenie i na podstawie dostarczonych przez niego dokumentów oskarżony dokonywał rejestracji. Jeśli zaś chodzi o samochódS. (...), to wprawdzie oskarżony wypełnił wniosek o rejestrację oraz podpisał się nazwiskiemP. S. (1), jednakże pojazd ten należał do niego.D. P.kupił go odA. W., a zarejestrował na współoskarżonego, ponieważ obawiał, że po zarejestrowaniu na siebie, mógłby zostać zajęty przez komornika na poczet prowadzonego postępowania egzekucyjnego.P. S. (1)zgodził się na takie rozwiązanie.
Oskarżony zaprzeczył, aby wypełnił wniosek i rejestrował samochód markiM. (...), wyjaśnił, że „wydaje mi się, że wypełnił goG. W.” (k.2156).
Ponowne przesłuchanie odbyło się w dniu 20.06.2017r. i wówczasD. P.opisał wyjazd do Wielkiej Brytanii wraz zM. J.,A. W.oraz kolegąM. J..
Natomiast w dniu 14.06.2018r. oskarżony stwierdził, że nie ma żadnej wiedzy odnośnie samochodówR. (...),R. (...). Jeśli zaś chodzi o samochódB. (...)oraz Passat, które zostały zatrzymane przez CBŚ, a następnie mu wydane, to oskarżony nie wiedział, gdzie te samochody są.B. (...)początkowo stało pod jego domem, a późniejD. P.przekazał pojazd na polecenieM. J., mężczyźnie opseudonimie (...). Z kolei Passat oskarżony użytkował aż do kolizji z samochodemO. (...)wW.przy skrzyżowaniu zul. (...), na miejsce nie była wzywana Policja. Oskarżony odstawił Passata do warsztatu, w tym okresie został też zatrzymany do sprawy i jak stwierdził, to „nie przypominam sobie, żebym odbierał ten samochód z warsztatu, wydaje mi się, ze nie chciałem mieć z nim nic wspólnego i zostawiłem go w tym warsztacie” (k.2926). Nie wiedział co się z nim dalej stało, ale „warsztat, w którym zostawiłem Passata był tak jakby zaprzyjaźniony zM. M. (1), więc może on odebrał to auto” (k.2926).
Ostatecznie w dniu 23.10.2018r.D. P.wyjaśnił, że przyznaje się częściowo do czynu z pkt I oraz przyznaje się do popełnienia pozostałych zarzucanych mu czynów i stwierdził, że nie ma już nic więcej do powiedzenia w tej sprawie (k.3028).
OskarżonyG. W.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w wakacje 2014 roku nie miał stałego zatrudnienia i poszukiwał pracy o czym mówił swoim znajomym. Po jednej z takich rozmów zadzwonił do niego nieznany mu mężczyzna i zaproponował pieniądze w zamian za zarejestrowanie na oskarżonego dwóch samochodów, za co obiecał mu 700 zł. Mężczyzna ten nie mógł zarejestrować tych samochodów na siebie, ponieważ miał już za dużo zarejestrowanych samochodów na swoje nazwisko.G. W.zgodził się na tą propozycje i umówił się z tym mężczyzną pod budynkiem Starostwa Powiatowego wL., gdzie dostał od niego niezbędne dokumenty, które wraz z wnioskami o rejestracje, wypełnionym przez oskarżonego osobiście, złożył w Wydziale Komunikacji. Oskarżony nie pamiętał jakie to były dokumenty, ale nie miał wątpliwości, że dotyczyły one samochoduH.orazM.. Po otrzymaniu tymczasowego dowodu rejestracyjnegoG. W.oddał je w/w mężczyźnie i umówili się na kolejne spotkanie gdy będą już gotowe stałe dowody rejestracyjne. Do drugiego spotkania doszło około miesiąca później, oskarżony ponownie wszedł sam do Wydziału Komunikacji, jednakże otrzymał wiadomości, że dowody nie zostaną wydane ponieważ „zainteresowała się nimi prokuratura” (k.685v.). Mężczyzna, któremu miał przekazać te dowody, przekonywał oskarżonego, że nic się nie stało, że to są jakieś nieścisłości w dokumentach.
OskarżonyŁ. W.przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że na prośbęD. P.zarejestrował na siebie kilka samochodów.D. P.tłumaczył, że nie może rejestrować samochodów na siebie, ponieważ ma już zarejestrowane w ten sposób pojazdy. To współoskarżony przyniósł wszystkie niezbędne dokumenty, zaśŁ. W.złożył w Wydziale Komunikacji wypełnione przez siebie wnioski o rejestrację samochodów i otrzymane tzw. miękkie dowody rejestracyjne przekazałD. P.. Za rejestrację pojazdów oskarżony otrzymał 200 zł i jak stwierdził, to „ja uważałem, że te pojazdy są tylko chwilowo na mnie rejestrowane, nie myślałem, co będzie później” (k.694v.).
Sąd zważył, co następuje:
Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnieniaP. S. (1), albowiem odtworzył on przebieg przedmiotowych wydarzeń zgodnie ze stawianym mu zarzutem. Wprawdzie oskarżony przekonywał, że niejako nie działał ze złych pobudek i właściwe to on czuje się oszukany przezD. P., jednakże nie zmienia to faktu, żeP. S. (1)przekazał współoskarżonemu swoje dane osobowe i że wiedział, że posłużą one do rejestracji w/w samochoduB.. Należy jedynie w tym miejscu zwrócić uwagę na to, żeD. P.tak głęboko był uwikłany w proceder rejestracji pojazdów na dane podstawionych osób, że mylił nawet markę samochodu, którym przyjeżdżał doP. S. (1).P. S. (1)nie miał żadnych wątpliwości, żeD. P.przyjeżdżał do niego samochodem markiB. (...)i o tym samochodzie także rozmawiali w kontekście jego rejestracji na nazwisko oskarżonego. TymczasemD. P.twierdził, że było to samochód markiS. (...).
Sąd zasadniczo dał wiarę wyjaśnieniomD. P., jednakże tylko w tym zakresie w jakim są zgodne z ustalonym stanem faktycznym, ponieważ tylko w tej część znajdują one potwierdzenie w pozostałych wiarygodnych dowodach ujawnionych w niniejszej sprawie. W ocenie sadu oskarżony umniejszał swoją rolę w przebiegu przedmiotowych zdarzeń, co było realizacją przyjętej linii obrony sprowadzającej się do obciążenia główną odpowiedzialnością prawno-karnąM. J..D. P.przedstawiał się wyłącznie jako wykonawcę pleceńM. J., czemu przeczą chociażby wyjaśnienia pozostałych współoskarżonych. Jak wynika z wyjaśnieńP. S. (1), czy teżŁ. W.to zgłosił się do nich nieM. J., aleD. P., który wykorzystując fakt, że był im dobrze znany, że przez to darzyli go pewnym zaufaniem, namówił ich do rejestracji na swoje dane w/w samochodów. Należy również wskazać, że o ile oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, to w przypadku zarzutu opisanego w pkt I, czyli kradzieży z włamaniem samochodu markiH. (...)najpierw wyjaśnił, ze nie przyznaje się, zaś później stwierdził, że przyznaje się częściowo, mimo że wcześniej opasywał okoliczności kradzieży. W tym przypadkuD. P.także nie przejmował na siebie odpowiedzialności twierdząc, że sprawcą tego występku byłP. W., który wyszukiwał samochody i kradł je przy użyciu „jakiegoś urządzenia elektronicznego”. Rola oskarżonego ograniczała się do zakupu, na polecenieP. W.klucza tzw. „10”, które później wykorzystywał jako trzpienie do nałożenia tzw. łamaków. Odnośnie zaś kradzieży samochoduH. (...)w nocy z 28/29.09.2014r., toD. P.wyjaśnił, że siedząc w swoim samochodzie około 400 metrów dalej, czekał naP. W., a następnie zabrał go z parkingu wL., gdzieP. W.odstawił w/w samochód i nie uznawał tego jako współudział.
Sąd dał również wiarę wyjaśnieniomG. W.orazŁ. W., którzy nie zaprzeczali swojemu sprawstwu i stawianym im zarzutom. Ich wyjaśnienia są o tyle istotne, że jednoznacznie dowodzą, że proceder rejestracji pojazdów był zakrojony na szeroką skalę i czynny udział brał w tymD. P..
P. B. (1)potwierdziła, że w 2014 rokuD. P.wraz z rodzina mieszkał w miejscowościK., tam również spotkałaM. J., który poprosił ją o rejestrację na siebie jednego samochodu. Świadek nie chciała się na to zgodzić wówczas, jak stwierdziła to „D.zaczął mnie namawiać i prosił abym pomogła jego koledze i zarejestrowała to auto” (k.1609). Do rejestracji jednak nie doszło ponieważ pracownik Wydziału Komunikacji miała wątpliwości co do autentyczności potwierdzenia przeglądu technicznego. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, ponieważ logicznie wpisują się one w przebieg całości zdarzeń objętych niniejszą sprawą.
Z koleiM. W. (1)zeznał, że nie ma wiedzy odnośnie kradzieży w/wH. (...), jak również odnośnie kradzieży dwóch samochodówT. (...)oraz(...). Jego zeznania dotyczyły innej sprawy, gdzie występuje w charakterze oskarżonego i głównie skupił się on na kwestii działalnościM. M. (1)orazM. J.. Jednocześnie świadek potwierdzał fakt rejestrowania pojazdów ma dane w/w oskarżonych i udział w tymD. P.. Jednakże w jego przekonaniu to takżeM. J.„jest człowiekiem, który potrafi wywierać wpływ na ludzi, potrafi kłamać w żywe oczy, że człowiek mu wierzy, potrafi manipulować ludźmi” (k.3272v).
Sąd dał wiarę, że świadek ma taką ocenę charakteru i postawyM. J., jednakże nie zmienia to ogólnych ustaleń w zakresie sprawstwaD. P.. Nie można tutaj pominąć faktu, żeA. W.jest współoskarżony w jednej sprawie razem zM. J.. Tym samym w odniesieniu do zdarzeń objętych niniejszą sprawą, sąd dął wiarę zeznaniomM. W. (1).
W niniejszej sprawie przesłuchano takżeM. J., który jednocześnie ze statusem świadka łączył status oskarżonego w sprawie sygn. akt V Ds. 59/14 i w związku z tym skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań. W tej sytuacji sąd ujawnił jednie jego uprzednie wyjaśnienia, które po odczytaniu potwierdził. Należy w tym miejscu wskazać, że wyjaśnienia te w przeważającej części dotyczą innej sprawy, która jedynie w zakresie części zarzutu z pkt V oraz VI dotyczy zarzutów stawianychD. P.. (k.3394-3397). Świadek opisał w jakich okolicznościach nawiązał współpracę z oskarżonym, który wówczas mieszkał pod adresem(...), na posesji wynajmowanej odK. M. (1). W tym też zakresie sąd dał wiarę zeznaniomM. J., które zasadniczo są zgodne z wyjaśnieniamiD. P.. Różnica dotyczy tylko niejako zakresu zaangażowania oby mężczyzn w proceder rejestracji pojazdów na podstawie fałszywych dokumentów.D. P.przekonywał, że działał wyłącznie na skutek namowy, naciskówM. J., zaś świadek opisując ich współpracę twierdził, że oskarżony czerpał z tego regularny zysk. Jednakże w ocenie sądu takie umniejszanie swojej roli w przebiegu przedmiotowych wydarzeń zarówno przez oskarżonego, jak iM. J., nie daje podstaw do ustalenia, że świadek nie odtwarzał rzeczywistych wydarzeń.
W charakterze świadka przesłuchani równieżT. B., który opisał w jakim stanie zostawił na parkingu należący do niego samochód i co istotne nie miał on żadnych wątpliwości, że „ja przed kradzieżą tego dnia zamknąłem pojazd, samochód całą niedzielę stał na parkingu” (k.3272). Z koleiK. K. (1), to współwłaścicielka samochoduT. (...)nr rej. (...), która w dniu 08.11.2014r. zgłosiła jego kradzież. Świadek opisała kiedy ostatni raz korzystała z w/w samochodu, natomiast odnośnie okoliczności jego kradzieży nie miała żadnej wiedzy. TakżeB. J. (2)właścicielka samochodu markiT. (...)onr rej. (...)opisała kiedy ostatni raz korzystała z w/w samochodu, natomiast odnośnie okoliczności jego kradzieży nie miała żadnej wiedzy.
Sąd w całości dał wiarę w/w świadkom, ponieważ brak jest podstaw do ich podważenia, czy też ustalenia faktów, które negatywnie rzutowałyby na ich wiarygodność.
Z koleiJ. K. (1),P. J.orazP. B. (3)to osoby, które miały uprawnienia do wykonywania, czy też potwierdzania wykonania badań diagnostycznych pojazdów i których danym posłużyli się sprawcy przy podrobieniu dokumentacji potwierdzającej przedmiotowe badania diagnostyczne. Podobnie było w przypadkuA. R. (1), który jako funkcjonariusz służby celno-skarbowej zajmował się wystawianiem potwierdzeń zapłaty akcyzy. Świadek zaprzeczył, aby na okazanych mu dokumentach skarbowych widniał jego podpis.
Sąd w całości dał wiarę w/w świadkom, ponieważ brak jest okoliczności, które negatywnie rzutowałyby na ich wiarygodność, świadkowie przedstawiali tylko te fakty, które były im znane.
Nic istotnego dla ustalenia stanu faktycznego nie wniosły zeznaniaA. B. (1)orazB. P..A. B. (1)potwierdziła jedynie, że ubezpieczyła pojazdy, gdzie w tzw. miękkich dowodach rejestracyjnych, jako właściciel wymieniony byłP. S. (1), zaś umowę podpisywałM. M. (1). NatomiastB. P.nie miał żadnej wiedzy odnoście działalności swojego wnukaD. P., ponieważ w 2014 roku mieszkali w różnych miejscowościach.
Sąd dal wiarę zeznaniom tych świadków, ponieważ opisywali zdarzenia zgodnie ze stanem swojej wiedzy.
W trybieart. 333§2kpkprokurator wniósł o doczytanie zeznań świadkówM. M. (2)(k.155-157),M. W. (1)(k.201-202, 282-283),M. W. (2)(k.207-208),M. W. (3)(k.537-538, 565-567),P. B. (4)(k.587-588),M. W. (4)(k.591-593),G. K. (1). (k710-713),B. K.((...)-987),J. K. (2)(k.1019-1020),T. I.(k.1025-1026),P. P. (3)(k.1031-1033),M. S.(k.1066-1067),L. M.(k.1090-1091),K. M. (3)(k.1198),M. Ż.(k.1222-1223),P. S. (2)(k.1228-1229),P. L.(k.1273-1274, 1282),J. K. (3)(k.1291-1292, 1314-1316),K. C.(k.1400),M. P.(k.1510-1511),R. N.(k.1546),E. G.(k.1548-1550),D. G. (1)(k.1553-1556, 1583-1585),R. C.(k.1680-1682),R. W.(k.1737-1738),A. B. (2)(k.1823-1824),C. G.(k.1994-1995, 1994-1995),P. B. (5)(k.1932-1933),R. B.(k.2082-2084),J. M. (1)(k.2091-2093),P. B. (6)(k.2134-2135, 2138-2141),D. G. (2)(k.2209-2210),K.kucharczyka (k.2249),J. M. (2)(k.2263-2264),A. R. (2)(k.2309-2310),P. D.(k.2332-2333),D. B.(k.2341-2342, 2345-2346),P. C.(k.2459-2461),A. M.(k.2463-2465),J. K. (4)(k.2467-2469),Ł. R.(k.2499, 2503, 2505),J. P.(k.2545-2547),G. K. (2)(k.2549-2555),E. K.(k.2570-2572),E. C.(k.2660-2661),W. C.(k.2730-2731),J. W.(k.2738-2739),P. K. (1)(k.2787-2788),J. K. (5)(k.2819-2820),P. K. (2)(k.2823-2826),P. K. (3)(k.2880-2881, 2910-2911). Sąd poprzestał na ujawnieniu treści ich zeznań bez odczytywania, ponieważ świadkowie ci zeznają na okoliczności, którym oskarżeni nie przeczą, jak rejestracja w/w pojazdów, jakimi dokumentami się posługiwali, ich pochodzenie, czy też na okoliczności które w ogóle nie mają znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego, jak to skąd te pojazdy pochodziły oraz kto je nabył już po zarejestrowaniu. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, sąd dał wiarę zeznaniom w/w świadków, zwłaszcza że żadna ze stron ich nie kwestionowała.
Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia pozostałych ujawnionych w sprawie dowodów nieosobowych, jak również dołączonych do sprawy opinii, w tym opinii z zakresu badań mechanoskopijnych, nie była przedmiotem zarzutów stron, a także nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd nie odmówił im wiarygodności.
W świetle poczynionych przez sąd ustaleń winaP. S. (1)nie budzi żadnych wątpliwości i czynem tym oskarżony wyczerpał dyspozycjęart.18§3kkw zw. zart.272kk. W dniu 07.07.2014r. wL.działając w zamiarze, abyD. P.dokonał czynu zabronionego polegającego na wprowadzeniu w błąd pracownika Wydziału Komunikacji co do osoby będącej faktycznym właścicielem pojazdu markiB. (...)onr rej. (...)i wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy w postaci dowodu rejestracyjnego na wskazany pojazd, swoim zachowaniem polegającym na przekazaniu mu swoich danych osobowych, oskarżony ułatwił mu jego popełnienie. Należy w tym miejscu wskazać, że strona przedmiotowa pomocnictwa polega na ułatwieniu innej osobie popełnienia czynu zabronionego. Nie należy jednak wymagać, aby podjęte zachowanie stanowiło warunek konieczny realizacji czynu przez sprawcę. Pomocnictwo jest ułatwieniem "w sensie obiektywnym" (A. Zoll, w: Buchała, Zoll, Kodeks karny, s. 184; zob. także: J. Giezek, w: Giezek (red.), Kodeks karny. Część ogólna, 2007, s. 179; Marek, Kodeks karny, 2007, s. 61; wyr. SA w Warszawie z 30.6.2016 r.,II AKa 177/16, Legalis). Nie musi mieć charakteru kazualnego (jako waruneksine qua non)w stosunku do czynu sprawcy bezpośredniego (zob. Wąsek, Kodeks karny, s. 272; P. Kardas, w: Zoll (red.), Kodeks karny, t. 1, 2007, s. 327). Nie należy też wymagać, aby rzeczywiście ułatwiło innej osobie popełnienie przestępstwa (zob. wyr. SA w Warszawie z 19.10.2015 r.,II AKa 300/15,L.). W konsekwencji nie zachodzi potrzeba ustalenia, że udzielona pomoc rzeczywiście się przydała, ani tego, że bez niej do dokonania czynu zabronionego by nie doszło (zob. L. Tyszkiewicz, w: Filar (red.), Kodeks karny, 2010, s. 78; wyr. SA w Warszawie z 22.2.2017 r.,II AKa 8/17, Legalis). Dlatego przekazanie przezP. S. (1)sowich danych osobowychD. P.bez wątpienia spełniło wymogi pomocnictwa w popełnieniu przestępstwa wyłudzenia poświadczenia nieprawdy, czego skutkiem było wystawienie przez upoważnioną osobę dokumentu poświadczającego nieprawdę wskutek działania sprawcy. Należy w tym miejscu wskazać, że oskarżony przyznał także, że wiedział do czego jego dane miał wykorzystaćD. P..
Kodeks karnyza popełnienie przestępstwa stypizowanego wart.272kkprzewiduje sankcję w postaci kary do 3 lat pozbawienia wolności. Dokonując wyboru kary, spośród katalogu kar, sąd uznał za najbardziej adekwatną karę ograniczenia wolności i w tym względzie, sąd kierował się treściąart.37akk stanowiącego, że jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności, o której mowa wart. 34 § 1a pkt 1, 2 lub 4kk. Przepis ten zawiera zasadę preferencji kar nieizolacyjnych. Oznacza to, że bezwzględna kara pozbawienia wolności stanowi środek ostateczny (ultima ratio), po który można sięgnąć tylko wtedy, gdy żadna z wymienionych kar lub żaden środek karny "nie może spełnić celów kary" (por. uchwała SN z dn.30 X 1979 r., sygn. akt VII KZP 31/77, OSNKW 1979, nr 7, poz. 77). Wyrokując w niniejszej sprawie, sąd doszedł do przekonania, że karą współmierną do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego będzie kara ograniczenia wolności. Kara ta winna spełnić swe cele zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, tj. uświadomić oskarżonemu, że nie ma przyzwolenia i społecznej akceptacji na wyżej opisane zachowanie.
Przystępując do wymiaru kary za popełnione przestępstwo, sąd kierował się dyrektywami zawartymi w treściart.53§ 1 i §2 kk. Biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, sąd wziął pod uwagę w szczególności właściwości i warunki osobiste oskarżonego. WprawdzieP. S. (1)był już kilkukrotnie karany, w tym również na karę pozbawienia wolności, jednakże sąd nie mógł pominąć faktu, że w/w czynu dopuścił się ponad pięć lat temu. Na korzyść oskarżonego należy wziąć również fakt, że przyznał się, a z jego wyjaśnień wynika, że nie kierował się pobudkami zasługującymi na szczególne potępienie. Choć było to zachodnie naruszające normy karne, to jednak działaniemP. S. (1)kierowała chęć pomocy koledze, a nie osobistego zysku. Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd uznał, że kara ograniczenia wolności w wymiarze 7 miesięcy, polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wysokości 20 godzin w stosunku miesięcznym, będzie karą bardziej resocjalizacyjną w odniesieniu do oskarżonego, aniżeli kara pozbawienia wolności, zwłaszcza że oskarżony nie ma stałego zatrudnienia.
Stosownie do treściart.624§1kpksąd obciążył kosztami sądowymi Skarb Państwa uznając, że oskarżony nie będzie w stanie ich uiścić z uwagi na swoją sytuację majątkową.