Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 590/20
Data wyroku: 2020-09-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Artur Achrymowicz

Sygn. aktXI Ka 590/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 września 2020 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący Sędzia Artur Achrymowicz
Protokolant Agnieszka Furdel
po rozpoznaniu dnia 25 września 2020 roku
sprawyB. P. (1)c.J.iM.z domuF.ur.(...)wS.
obwiniona z art. 154 § 2 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną
od wyroku Sądu Rejonowego w Rykach z dnia 30 czerwca 2020 roku sygn. akt II W 429/19

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II
zasądza odB. P. (1)na rzecz Skarbu Państwa 50 (pięćdziesiąt) złotych wydatków postępowania odwoławczego.

Artur Achrymowicz
XI Ka 590/20

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy uznałB. P.za winną wykroczenia z art. 154 § 2 K.w. i wymierzył jej karę nagany.
Skarżąca, stawiając zarzuty:
I obrazy art. 154 § 2 K.w. przez zastosowanie go, choć Sąd Rejonowy nie ustalił „charakteru” zaśmieconej nieruchomości;
II obrazy:

1
art. 5 § 2 K.p.k.przez rozstrzygnięcie wątpliwości na jej niekorzyść;

2
art. 7 K.p.k.przez:

a
uznanie za wiarygodne zeznańD. F.,

b
uznanie za niewiarygodne zeznańG. P.;

3
art. 4, 7, 366 § 1 i 424 § 1 K.p.k.przez nieustalenie „charakteru” nieruchomości;

4
art. 39 K.p.w.przez nieustalenie „charakteru” nieruchomości;

III błędu w ustaleniach faktycznych przez:

1
uznanie, że obwiniona popełniła czyn;

2
uznanie obwinionej za winną na podstawie zeznańT. Z.iD. F.;

wniosła o uniewinnienie, a ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Ad I, II 3 i 4 Zarzuty są zupełnie chybione w świetle argumentacji Sądu Rejonowego co do podstawy faktycznej (k. 118 in fine) i prawnej (k. 121 in fine i pkt 6 na k. 122) uznania gruntu za polny.
Ad II 1 Skarżąca nie wskazała o jakie wątpliwości miałoby chodzić, a żadne istotne okoliczności nie pozostały wątpliwe w świetle treści dowodów, którym Sąd dał wiarę.
Ad II 2 To, że świadek może mieć tendencje do konfabulacji i podatności na sugestie, biegła miała na względzie, lecz nie stwierdziła takich mankamentów jego depozycji w niniejszej sprawie. Brak zaś realnych podstaw, by uznać, że świadek nie mógł widzieć zachowania obwinionej z odległości rzędu zaledwie 30 m. ZeznaniaD. F.uwiarygadnia dodatkowo spójność z zeznaniamiT. Z.. Z kolei przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena zeznańG. P.jest racjonalna i odpowiada regułomart. 7 K.p.k.(k. 120/121).
W tym stanie rzeczy, nie zachodziła potrzeba uzupełnienia przewodu sądowego, zaś oględziny miejsca zdarzenia nie tylko nie przyczyniłyby się to do przyspieszenia postępowania, ale wręcz przeciwnie – powodowały jego przewlekłość, więc zgodnie z dyspozycjąart. 106a K.p.w.były na tym etapie wykluczone.
Ad III Zarzut ma charakter tautologiczny w stosunku do omówionego wyżej zpkt. II 2więc nie wymaga odrębnego komentarza. Co więcej, nie wskazuje on, by Sąd I instancji ustalił cokolwiek wbrew treści dowodów, którym dał wiarę, a skoro ustalenia wynikają wprost z treści dowodów uznanych przez Sąd I instancji za wiarygodne, to o błędzie w rozumieniuart. 438 pkt 3 K.p.k.w ogóle nie może być mowy.
Wobec powyższego apelacja okazała się niezasadna, co z kolei pociągnęło za sobą obciążenie obwinionej zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego.
Artur Achrymowicz