Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1071/19
Data wyroku: 2019-10-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Poteralski

Sygn. akt. IV Ka 1071/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 października 2019 r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Marek Poteralski
Protokolant Aneta Malewska
przy udziale Tadeusza Kaczana Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r.
spraw:Ł. O.synaD.iE. z domu S.
urodzonego w dniu (...)weW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 278§1 kkw zw. zart. 64§1 kki zart. 284§2 kkw zw. zart. 64§1 kk.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu
z dnia 30 maja 2019r. sygn. akt II K 464/18
*****

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia) na rzecz adwokataK. M.kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście i  
60
           / 100 , w tym VAT) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt. IV Ka 1071/19

UZASADNIENIE
Ł. O.oskarżony został o to, że:

I
w dniu 08 kwietnia 2018 roku weW., z chodnika przy skrzyżowaniuul. (...), zabrał w celu przywłaszczenia(...)onr rej. (...)o wartości 10 000 złotych, na szkodę(...)Sp. z o.o., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 27.03.2014 r., sygn. akt II K 1189/13 za przestępstwo zart. 279 §1 kk. na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 14.11.2013 r. do 14.11.2013 r. oraz w okresie od 25.05.2016 r. do 22.12.2016 r.;

tj. o czyn zart. 278 §1 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.

II
w dniu 14 kwietnia 2018 roku weW.przyul. (...), zabrał w celu przywłaszczenia rowerK. (...)wartości 5 000 złotych, na szkodęM. D., a czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt I

tj. o czyn zart. 278 §1 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.
Wyrokiem z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt II K 464/18 Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia:

I
uznał oskarżonegoŁ. O.za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa zart. 278 §1 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.i za to na podstawieart. 278 §1 kkwymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
uznał oskarżonego za winnego popełnienia tego, że w dniu 14 kwietnia 2018 roku weW.przyul. (...), przywłaszczył powierzony mu rowerK. (...)wartości 5 000 złotych, na szkodęM. D., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 27.03.2014 r., sygn. akt II K 1189/13 za przestępstwo zart. 279 §1 k.k.na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 14.11.2013 r. do 14.11.2013 r. oraz w okresie od 25.05.2016 r. do 22.12.2016 r., to jest uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa zart. 284 §2 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.i za to na podstawieart. 284 §2 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 §1, 2 i 3 kkiart. 86 §1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone w punktach I i II części dyspozytywnej wyroku i wymierzył oskarżonemu karę łączną 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 63 §1 i 5 k.k.zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania od dnia 08 kwietnia 2018 r. godz. 15:00 do dnia 09 kwietnia 2018r. godz. 10:40 oraz w dniu 07 maja 2018 r. od godz. 08:50 do godz. 09:50, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równy jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 44 §2 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego opisanego pod poz. 1 w wykazie dowodów rzeczowych nr(...)i zarządził jego pozostawienie w aktach sprawy;

VI
na podstawieart. 624 k.p.k.iart. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym nie wymierzył mu opłaty;

VII
na podstawie § 17 ust 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. M.kwotę 929, 88 zł (w tym VAT) z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu

Apelację od powyższego wyroku w całości wniósłobrońca oskarżonegoŁ. O., zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając:

I
obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 278 §1 k.k.w z w. zart. 64 §1 k.k., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wynikające z przyjęcia, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstwa kradzieży, dokonując go w warunkach recydywy, podczas gdy oskarżony nie obejmował swoim zamiarem zaboru skutera w celu przywłaszczenia;

II
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to:

-

art. 6 k.p.k.w zw. zart. 78 §1 k.p.k.,art. 353 §5 k.p.k.i art. 6 ust. 3 lit. c) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące pozostawieniem bez rozpoznania wniosku oskarżonego o przyznanie mu obrońcy z urzędu w oparciu o prawo ubogiego, następnie przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka i - przy braku zmiany okoliczności - wyznaczenie oskarżonemu obrońcy z urzędu w toku tej samej rozprawy, co mogło wpłynąć na wynik sprawy, podczas gdy realizacja prawa do obrony w zestawieniu z wnioskiem o przyznanie obrońcy z urzędu w oparciu oart. 78 §1 k.p.k.wymagała przyznania oskarżonemu obrońcy z urzędu przed odebraniem wyjaśnień od oskarżonego, a to celem uzyskania pomocy prawnej przed złożeniem wyjaśnień, które co najmniej w części

stanowić mogły dowód rozstrzygający w przedmiocie orzeczenia winy oskarżonego za zarzucane mu czyny;

-

art. 4 k.p.k.,art. 5 §2 k.p.k.i zart. 7 k.p.k.poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na dowolnej ocenie dowodów, w tym zwłaszcza błędnego przypisania mocy dowodowej zeznaniomA. S.w zestawieniu z wyjaśnieniami oskarżonego oraz pozostałymi okolicznościami sprawy skutkującej przyjęciem, że oskarżony zabrał skuter w celu przywłaszczenia, podczas gdy ocena dowodów oparta o dyrektywy swobodnej oceny dowodów pozwala na przyjęcie, że oskarżony nie obejmował swoim zamiarem przywłaszczenia skutera.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,ewentualniezmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynu opisanego w punkcie IIrubrumwyroku. Nadto, obrońca oskarżonego wniósł o przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu także na etapie postępowania odwoławczego, gdyż nie zostały opłacone choćby w części, powiększonych o należny podatek VAT, ponieważ pozostaję płatnikiem podatku od towarów i usług.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoŁ. O.nie zasługuje na uwzględnienie.
Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrola instancyjna nie wykazała uchybień Sądu I instancji, które mogłyby skutkować wzruszeniem zaskarżonego wyroku.
Szczegółową ocenę zasadności wywiedzionej apelacji rozpocząć trzeba od odnotowania wadliwej konstrukcji sformułowanego przez obrońcę zarzutu obrazy prawa procesowego tj.art.4k.p.k.,art. 5 §2 k.p.k.i zart. 7 k.p.k.
Nie jest, bowiem możliwe jednoczesne powołanie się na fakt, że Sąd I instancji kształtował swe przekonanie wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów statuowanej wart.7 k.p.k.oraz jednoczesne wskazanie, że Sąd ten nie rozstrzygnął powstałych wątpliwości w sposób nakazany normąart.5§2k.p.k. Ugruntowane w tej materii orzecznictwo jednolicie wskazuje, że przytoczone wyżej przepisy mają charakter rozłączny, a zatem zastosowanieart. 5 § 2 k.p.k.możliwe jest jedynie wówczas, gdy mimo przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów oraz dokonania ich oceny spełniającej wymogi określone wart. 7 k.p.k., pozostaną wątpliwości Sądu, których nie da się wyeliminować (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II KK 141/11). W judykaturze podnosi się nadto, że naruszenia zasadyin dubio pro reo(art. 5 § 2 k.p.k.) jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do
treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Tak, więc, gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasadyin dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia, co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez Sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikającej z treściart.7 k.p.k.(vide:wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2002 r., sygn. akt V KKN 221/01).
Skoro, zatem Sąd Rejonowy nie powziął w rozpoznawanej sprawie niedających się usunąć wątpliwości, zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.jest bezprzedmiotowy.
Przechodząc, zatem dalej do oceny zarzutu naruszeniaart.7 k.p.k., Sąd Okręgowy stwierdził, że jest on bezzasadny. Szczegółowa analiza akt postępowania wskazuje, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie rozpoznawcze w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy, gromadząc i ujawniając wszelki materiał dowodowy, dążąc do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii. Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy zostały oparte na całokształcie zgromadzonego oraz ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, który został oceniony z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.co sprawiło, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne. Ponadto Sądmeritiswoje stanowisko w sposób należyty uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, sporządzonych zgodnie z wymogami, o jakich mowa wart. 424 k.p.k.Wymowa dowodów przeprowadzonych w toku postępowania nie pozostawia wątpliwości również dla Sądu Odwoławczego, który w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, iż całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego daje wystarczające podstawy do uznania, iż wina i sprawstwo oskarżonegoŁ. O.w zakresie obu przypisanych mu czynów, a to przestępstwa kradzieży zart. 278 §1 k.k.w zw. zart.64§1 k.k.oraz przestępstwa przywłaszczenia powierzonego mienia zart. 284 §2 k.k.w zw. zart.64 §1 k.k., nie budzi wątpliwości.
Sąd Odwoławczy aprobuje przyjęte przez Sądmeritistanowisko, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na bezsprzeczne uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie obu przypisanych mu czynów, przychylając się też ku tezie, że podstawą czynienia ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie I z przypisanychŁ. O.czynów winny być przede wszystkim zeznania funkcjonariusza policjiA. S., jako te, które w sposób najbardziej pełny i zgodny z rzeczywistością obrazują przebieg zdarzenia z dnia 8 kwietnia 2018r., będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Relacja świadkaA. S.odnośnie przebiegu interwencji z dnia 8 kwietnia 2018 r. jest spójna, logiczna i nie sposób jest doszukiwać się w niej sprzeczności mogących podważyć jej wiarygodność. Zeznania świadkaS.pozostają przy tym w pełni zgodne z zeznaniami drugiego funkcjonariusza policji biorącego udział w interwencji dnia 8 kwietnia 2018r., a to świadkaK. L.. ŚwiadekL.słuchany przed Sądem na rozprawie dnia 5 listopada 2018 r. nie pamiętał już, co prawda szczegółów ww. interwencji, potrzymał jednakże swe zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego, które pozostają w pełni zgodne z zeznaniami świadkaA. S.. Zeznania wskazanych świadków korespondujące z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a to w szczególności protokołem badania stanu trzeźwości oskarżonego, protokołem przeszukania osoby, protokołem oględzin rzeczy - skutera elektrycznego onr rej (...), czy też regulamin określający warunki wypożyczania skuterów, a nadto także zeznaniami świadkówP. P.(prezesa firmy(...)Sp. Z o.o.) i świadkaE. K.- która dnia 7 kwietnia 2018 r. zdała wypożyczony przez nią skuter onr rej (...), pozostawiając go w podwórku przyul. (...)weW..
Wskazując na powyższe, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań świadkaA. S.. Podkreślić trzeba, iż nie sposób w przedmiotowej sprawie doszukać się powodów, których co istotne nie wskazuje także sam skarżący, by świadekS., będący osobą dla oskarżonego obcą, dodatkowo funkcjonariusz policji, świadom odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, miał celowo obciążać oskarżonego.
Ustosunkowując się następnie do podnoszonej przez obronę obrazy przepisów prawa materialnego, tj.art. 278 §1 k.k.w z w. zart. 64 §1 k.k.wskazać trzeba, iż przestępstwo kradzieży zart. 278 § 1 k.k.przynależy do grupy przestępstw kierunkowych. Popełnić tego rodzaju przestępstwo można więc wyłącznie wówczas, gdy sprawca działa w zamiarze bezpośrednim zabarwionym (dolus directus coloratus), a to celem przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej. Cel przywłaszczenia jest objaśniany w piśmiennictwie dwojako. Sprawca działa w celu przywłaszczenia zarówno wówczas, gdy zamierza włączyć przedmiot czynności wykonawczej do własnego majątku, jak i wtedy, gdy zamierza postępować z tym przedmiotem jak z własnym (J. Giezek (red.),Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, LEX 2014).
Zamiar sprawcy ustalany winien być przy tym w oparciu o całokształt przedmiotowych, jak i podmiotowych okoliczności danej sprawy, a wyjaśnienia oskarżonego nie mogą stanowić jedynej, a nawet głównej okoliczności w zakresie ustaleń, co do zamiaru. Przy zamiarze bezpośrednim niezbędna jest świadomość sprawcy, co do celu i środków do tego prowadzących, czyli znamion czynu zabronionego oraz wola ich realizacji. Przy czym w niektórych wypadkach na tle samej strony przedmiotowej przestępstwa, a zatem na podstawie działania sprawcy, można w sposób niewątpliwy ustalić zamiar, jaki mu towarzyszył (vide:postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2017 r., II KK 104/17; wyrok z dnia 15 marca 2017 r. Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu II AKa 33/17).
Mając powyższe na uwadze wskazać trzeba, że dokonując ustaleń w zakresie działania przez oskarżonego z zamiarem bezpośrednim przywłaszczenia skutera elektrycznego, Sąd Rejonowy słusznie wskazała tu po pierwsze, że do wypożyczenia tego typu sprzętu wymagane jest zainstalowanie odpowiedniej aplikacji w telefonie komórkowym, czego jak wynika wyraźnie z zeznań świadkaA. S., oskarżony miał świadomość. Oskarżony takiej aplikacji zaś nie posiadał i nie dysponował nawet telefonem komórkowym, na którą takową aplikację mógłby ewentualnie zainstalować.
Nadto nie sposób tu także pominąć okoliczności, w jakich został zatrzymany przy oskarżonym skuter elektryczny. W momencie podjęcia przez funkcjonariuszy policji interwencji oskarżony wprowadzał, bowiem rzeczony skuter do pomieszczenia piwnicznego.
Trafnie wskazuje Sąd Rejonowy, że pojazdy z wypożyczalni, zwłaszcza te wartościowe, a to na przykład właśnie skuter elektryczny są wyposażone w nadajniki(...), które w pomieszczeniach piwnicznych nie mają zasięgu. Po wprowadzeniu pojazdu do piwnicy możliwym było na przykład rozebranie skutera na części, czy też chociażby pozbawienie go nadajnika oraz emblematów świadczących o tym, że jest to skuter z wypożyczalni.
Wreszcie słusznie Sądmeritizwrócił uwagę na opisane przez świadkaA. S.zachowanie oskarżonego podczas interwencji dnia 8 kwietnia 2018 r., kiedy to oskarżony początkowo nie potrafił wskazać, co robi z wypożyczonym skuterem w piwnicy, po czym twierdził, że rzeczony skuter wypożyczył. Wezwany zaś przez funkcjonariuszy do okazania telefonu wraz ze stosowną aplikacją, stwierdził, że telefon został w mieszkaniu. Po czym już w mieszkaniu oskarżony wskazał, że telefon zastawił w lombardzie, ale umowy z lombardu już nie posiadał. Na koniec interwencji dopiero oskarżony stwierdził, że co prawda zabrał skuter samowolnie, ale to dla tego, że planował go wypożyczyć i nim pojeździć. Powyższe wyjaśnienia oskarżonego są niespójne i dostosowywał on je do przyjętej na danym etapie linii obrony, mające uwiarygodnić, iż jego celem nie było przywłaszczenie mienia. Mając na uwadze powyższe trafnie Sąd Rejonowy wyjaśnienia oskarżonego ocenił, jako całkowicie niewiarygodne albowiem są sprzeczne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym.
Odnosząc się następnie do drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów, a to przestępstwa zart.284§2 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k., Sąd Odwoławczy również w tym zakresie aprobuje przyjęte przez Sądmeritistanowisko, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na bezsprzeczne uznanie winy i sprawstwa oskarżonego, przychylając się też ku tezie, że podstawą czynienia ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie II z przypisanychŁ. O.czynów winny być przede wszystkim spójne i logiczne zeznania pokrzywdzonegoM. D., które znajdują nadto potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności w postaci przedwstępnej umowy sprzedaży roweru zawartej przez oskarżonego w lombardzie przyul (...)weW.. W zakresie drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów uwzględniono przy tym także wyjaśnienia samego oskarżonegoŁ. O., który słuchany na rozprawy dnia 24 września 2018 r. przyznał się do popełnienia czynu na szkodęM. D., wskazując, iż kolega poprosił go, żeby odprowadził jego rower, ale oskarżony zamiast tego zastawił go w lombardzie, by za uzyskane pieniądze kupić alkohol.
Przechodząc dalej do zarzutu obrony naruszenia prawa procesowego, a to 6k.p.k.w zw. zart.78§1 k.p.k.,art. 353 §5 k.p.k.i art. 6 ust. 3 lit. c) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, a więc zarzutu naruszenia prawa do obrony poprzez pozostawieniem bez rozpoznania wniosku oskarżonego złożonego na rozprawie dnia 24 września 2018 r. o przyznanie mu obrońcy z urzędu w oparciu o prawo ubogiego, stwierdzić trzeba, iż z podniesionym w tym zakresie zarzutem analizując akta sprawy i obowiązujące przepisy procedury karnej w żadnym wypadku nie można się zgodzić. Podkreślić, bowiem należy, iż w świetleart. 353 § 5 k.p.k.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 października 2019 r.), wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu winien być złożony w terminie 7 dni od daty doręczenia oskarżonemu wezwania lub zawiadomienia o terminie rozprawy, a wniosek taki, złożony po tym terminie podlega rozpoznaniu tylko wówczas, jeżeli nie powoduje to konieczności odroczenia rozprawy. Przepis ten wprowadzony na mocy nowelizacji przepisówkodeksu postępowania karnego, która weszła w życie w dniu 1 lipca 2015 r., miał na celu usprawnienie postępowań sądowych poprzez zapobieżenie możliwości torpedowania rozpoczęcia przewodu sądowego przez składanie dopiero na rozprawie lub tuż przed nią przez oskarżonych wniosków o ustanowienie obrońcy z urzędu w sytuacji, gdy zawiadomienia o rozprawach zostały oskarżonym doręczone dużo wcześniej. W tym konkretnym przypadku Sąd I instancji skorzystał z możliwości przewidzianej we wskazanym przepisie, do czego miał pełne prawo. Otóż zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonym na dzień 24 września 2018 r. zostało do oskarżonego przesłane na adres wskazany przez niego podczas przesłuchania dnia 9 kwietnia 2018 r. (k.23 ) jako adres do doręczeń. Zawiadomienie to zostało dnia 1 sierpnia 2018 r. (dataprezentatyk.121) zwrócone, jako niepodjęte w terminie. Zgodnie zaś z treściąart. 133 § 2 k.p.k.pismo takowe uznaje się za skutecznie doręczone. Oskarżony zaś dopiero na rozprawie w dniu 24 września 2018 r., a więc po upływie terminu określonego wart. 353 § 5 k.p.k., złożył wniosek o ustanowienie mu obrońcy z urzędu, wskazując przy tym, iż o terminie rozprawy dowiedział siępoprzez ojca, a ojciec w urzędzie pocztowym(k.122). Rozpoznanie wniosku oskarżonego powodowałoby, więc konieczność odroczenia rozprawy, aby ewentualnie ustanowiony obrońca mógł przygotować się do sprawy - tym samym Sąd I instancji zasadnie pozostawił wniosek oskarżonego bez rozpoznania, zgodnie z treściąart. 353 § 5 k.p.k.Zatem nie może, więc być w tym wypadku mowy o naruszeniu
przez Sądmeritiprawa oskarżonego do obrony. Tym bardziej, iż sam oskarżony wskazał, iż o terminie rozprawy wiedział już wcześniej.
Na końcu wskazać trzeba, iż kierunek wywiedzionej apelacji, (co do winy) obligował Sąd Okręgowy, zgodnie z treściąart. 447 § 1 k.p.k., do całościowej oceny zaskarżonego wyroku, a zatem koniecznym było przeanalizowanie, czy zaskarżone orzeczenie nie nosi cech rażącej niewspółmierności w zakresie wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i kary łącznej. W ocenie Sądu Okręgowego również i w tym zakresie nie sposób kwestionować zasadności wydanego orzeczenia. Realizując uprawnienie do wymierzenia kary według swego uznania Sąd I instancji z całą pewnością nie dopuścił się naruszenia dyrektyw wymiaru kary wskazanych wart. 53 k.k.iart.85a kk. należycie oceniając okoliczności podmiotowe i przedmiotowe sprawy, tak w zakresie kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonego za poszczególne przypisane mu czyny, jak i wymierzonej kary łącznej.
Reasumując, kierując się wyżej wskazanymi względami, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji, Sąd Odwoławczy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.
Sąd zasądził od Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia) na rzecz adw.K. M.kwotę 516, 60 zł (w tym VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym. Wysokość tej kwoty ustalono na podstawie § 17 ust 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz.18 t.j.).
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego Sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.