Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 8/19
Data wyroku: 2019-04-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Liszka
Słowa kluczowe: Świadczenia emerytalno-rentowe
Podstawa prawna: art. 2 pkt 5, art. 21 ust. 1 i 2  ustawy z dn. 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1924 ze zm)

Sygn. akt IV U 8/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 kwietnia 2019 roku
Sąd Okręgowy w Tarnowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Jacek Liszka
Protokolant: st. sekr. sądowy Patrycja Czarnik
po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 roku w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaJ. G. (1)
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 27 listopada 2018 roku nr(...)
w sprawieJ. G. (1)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do rekompensaty

1
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu sięJ. G. (1)prawo do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych;

2
ustala, iż organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

Sygn. akt IV U 8/19

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 10 kwietnia 2019 r.
Decyzją z dnia 27 listopada 2018 r., nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT., na podstawie przepisówustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(Dz. U. z 2015 r., poz. 965), po rozpatrzeniu wniosku z dnia5 listopada 2018 r., odmówiłJ. G. (1)przyznania prawa do rekompensaty z tytułu utraty możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, ponieważ ubezpieczony nie udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze do dnia 31 grudnia 2008 r. Uzasadniając swoje stanowisko Zakład podał, że w przedłożonych dokumentach nie podano charakteru wykonywanej przez ubezpieczonego pracy oraz nie wskazano prawidłowo jego stanowiska pracy.
Decyzja ta została zaskarżona przezJ. G. (1)odwołaniem. W odwołaniu ubezpieczony domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania mu prawado rekompensaty. W uzasadnieniu odwołujący podał, że legitymuje się co najmniej 15- letnim okresem pracy w szczególnych warunkach, ponieważ pracę taką wykonywał od 30 kwietnia 1974 r. do 30 września 1992 r. Odwołujący wskazał też nazwiska świadków, którzy okoliczność tę mogą potwierdzić. Do odwołania ubezpieczony dołączył kserokopię świadectwa 3/94 wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze z dnia 3 marca 1994 r.J. G. (2), wystawionego przezPrzedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe (...) Sp. z o.o.wG.Zakład wT., potwierdzającego, że od 11 kwietnia 1974 r. do 30 września 1992 r. świadek stale i w pełnym wymiarze godzin wykonywał prace montera, która wymieniona została w Dziale V, poz. 5 pkt 1 wykazu A, stanowiącego załącznik Nr 4 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego Nr 7 z dnia 7 lipca 1987 r. w sprawie prac wykonywanychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego. W piśmie procesowym z dnia 20 stycznia 2019 r.(data prezentaty: 22 stycznia 2019 r.) odwołujący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko (k. 13).
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu podał, że w aktach znajduje się co prawda świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach za sporny okres zatrudnienia odwołującego, ale nie wskazano w nim na charakter pracy ubezpieczonego w tym czasie.W ocenie organu rentowego, na podstawie przedłożonych dokumentów brak jest możliwości określenia, czy praca na stanowisku montera była wykonywana przez odwołującegow szczególnych warunkach.
Bezsporne w niniejszej sprawie było, żeodwołującyJ. G. (1), urodzonyw dniu(...)od 15 października 1992 r. był uprawniony do renty inwalidzkiej III grupy inwalidów, a następnie do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, która była mu wypłacana do dnia 31 stycznia 2014 r.
W dniu 5 listopada 2018 r. ubezpieczony wystąpił do ZUS z wnioskiem o emeryturę.
Decyzją z dnia 26 listopada 2018 r.(...) OddziałwT.ponownie ustaliłJ. G. (1)wartość kapitału początkowego na dzień 1 stycznia 1999 r. w kwocie 146.078,46 zł. Podstawę wymiaru kapitału początkowego wyliczył na kwotę 1.543,57 zł. Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego przyjął wskaźnik wysokości podstawy wymiaru renty z tytułu niezdolności do pracy ustalony w decyzji o jej przyznaniu w wysokości 126,43%. Podstawę wymiaru kapitału organ rentowy ustalił w wyniku pomnożenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru przez kwotę bazową, tj. 1.220,89 zł. Obliczając wysokość kapitału początkowego, ZUS uwzględnił ubezpieczonemu 23 lata, 7 miesięcy i 2 dni okresów składkowych oraz 2 miesiące okresów nieskładkowych. Współczynnik proporcjonalnydo osiągniętego do 31 grudnia 1998 r. wieku oraz okresu składkowego i nieskładkowego wyniósł 76,39%. Do ustalenia wartości kapitału Zakład nie zaliczył ubezpieczonemu przerwy w zatrudnieniu po powrocie z budowy eksportowej od 26 sierpnia 1986 r. do 8 września1986 r. oraz okresu urlopu bezpłatnego od 26 sierpnia 1989 r. do 25 listopada 1989 r.
Decyzją z dnia 27 listopada 2018 r.(...) OddziałwT.przyznał odwołującemu emeryturę od(...)tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego, obliczonąna podstawie art. 26 ustawy emerytalno-rentowej.
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 listopada 2018 r.(...) OddziałwT.odmówiłJ. G. (1)przyznania prawa do rekompensaty z tytułu utraty możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lubw szczególnym charakterze, ponieważ nie udowodnił on 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze do dnia 31 grudnia 2008 r.
(okoliczności bezsporne)

Sąd ustalił ponadto następujący stan faktyczny sprawy:
OdwołującyJ. G. (1)od 30 kwietnia 1974 r. do 28 lutego 1991 r. był zatrudnionywPrzedsiębiorstwie (...)G.- Zarząd (...)Montażowych wT.w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach montera, montera aparatury chemicznej na wysokości, montera maszyn i urządzeń przemysłowych oraz montera maszyn i urządzeń chemicznych. W trakcie tego zatrudnienia wyjeżdżał na roboty eksportowe do NRD. Na budowie eksportowej pracował w latach 1975-1976 orazod 18 września 1979 r. do 31 grudnia 1980 r. jako monter. Od 27 maja 1985 r. do 18 maja 1987 r. świadczył pracę na budowieW.w NRD, zajmując stanowiska montera oraz montera-spawacza. Od 26 sierpnia 1989 r. do 25 listopada 1989 r. odwołujący korzystałz urlopu bezpłatnego. Od 1 marca 1991 r. do 30 września 1992 r. pracował zaśwPrzedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowym (...) Sp. z o.o.G.ZakładwT.w pełnym wymiarze godzin również jako monter.
dowód:

-

świadectwa pracy z dnia: 28.02.1991 r. i 30.09.1992 r.- k. 5, 6 cz. I akt ZUS, akta osobowe,

dokumenty zgromadzone w aktach osobowych: umowa o pracę z dnia 01.03.1991 r., angaże, zaświadczenia kwalifikacyjne, umowy czasowego przeniesienia, umowy o pracę na budowie zagranicznej wraz z aneksami, zaświadczenia pracodawcy na budowie eksportowej, zaświadczenie pracyNr 4/80, zaświadczenie pracodawcy z dnia 26.11.1988 r.,

zeznania odwołującegoJ. G. (1)- k. 32,

Przedsiębiorstwo (...)zajmowało się wykonywaniem prac montażowych, demontażowych i remontowych różnych konstrukcji metalowych, instalacji, rurociągów metalowych, zbiorników, turbin i kompresorów na potrzeby przemysłu chemicznego. Były to prace na wysokości 6, 10-15, 30, a nawet 60 metrów.(...)i instalacje znajdowały się na estakadach. Prace takie prowadzone były głównie na terenieZakładów (...)wT., ale zdarzały się okresy, kiedy monterzy wykonywali swoje obowiązki w delegacjach. Na terenieZakładów (...)wT.prace monterskie odbywały się na wszystkich wydziałach, w tym na wydziałach kwasów, nawozów, syntezy, PCV i cykloheksanów. Odwołujący był monterem konstrukcji metalowych na wysokości na terenieZakładów (...)wT., wG.i na terenieZakładów (...)weW.. Zajmując stanowiska montera, montera aparatury chemicznej na wysokości, montera maszyn i urządzeń przemysłowych oraz montera maszyn i urządzeń chemicznych, odwołujący pracował na co dzień stale i w pełnym wymiarze godzin przy montażu, demontażu i remontach konstrukcji metalowych, instalacji, rurociągów, zbiorników, turbin i kompresorów. Wszystkie te prace realizował na wysokości. Przygotowaniem elementów metalowych, które następnie były montowane przez monterów konstrukcji stalowych na wysokości, zajmowali się pracownicy w warsztacie. W warsztacie zatrudniano osoby, które nie posiadały uprawnień do pracy na wysokości. Podobniejak pozostali monterzy, odwołujący posiadał uprawnienia do spawania podstawowego. Zdarzało się bowiem, że monterzy wykonywali również prace spawalnicze. Realizując prace monterskie należało czasem coś uciąć szlifierką, połączyć jakieś elementy albo coś wyszlifować. Brygady liczyły 5-6, a nawet do 8, czy 20 osób, w zależności od potrzeb.W brygadzie byli monterzy oraz spawacze. Na poziomie zerowym monterzy pracowali tylko sporadycznie, np. gdy trzeba było zapiąć jakiś element do dźwigu. Na poziomie zerowym różne czynności wykonywały osoby, które nie posiadały uprawnień wysokościowych.W pracy monterzy konstrukcji stalowych na wysokości, w tym odwołujący, używali rusztowań wiszących oraz pasów zabezpieczających i linek zabezpieczających. Odwołujący legitymował się zaświadczeniem lekarskim o zdolności do pracy na wysokości. Wszyscy monterzy co dwa lata byli poddawani badaniom wysokościowym. Pracę montera konstrukcji metalowych na wysokości odwołujący wykonywał stale i w pełnym wymiarze godzin również na eksporcie.
dowód:

-

zeznania świadkaK. S.- k. 30v-31,

zeznania świadkaH. S.- k. 31-31v,

zeznania świadkaJ. G. (2)- k. 31v-32,

zeznania odwołującegoJ. G. (1)- k. 32-32v,

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów oraz zeznania świadków i odwołującego.
Sąd pozytywie ocenił dowody z dokumentów, których autentyczność oraz wiarygodność, jak również poprawność materialna i formalna nie budziły wątpliwości,zaś ich treść i forma nie były kwestionowane przez strony postępowania. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw, także takich, jakie należałoby uwzględnić z urzędu, aby dokumentom tym odmówić właściwego im znaczenia dowodowego. Dokumenty urzędowe stanowiły więc dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone (art. 244 § 1 k.p.c.), zaś dokumenty prywatne, dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie zawartew dokumencie (art. 245 k.p.c.).
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadkówK. S.,H. S.iJ. G. (2)oraz słuchanego w charakterze stronyJ. G. (1), którzy wskazali na okoliczności istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia, dotyczące rodzaju, charakterui warunków pracy ubezpieczonego w spornym okresie zatrudnienia. Zeznania te zasługiwały na walor pełnej wiarygodności, gdyż były wewnętrznie spójne, logiczne, a przy tym przekonujące w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego. Wzajemnie też ze sobą korespondowały i pośrednio znalazły potwierdzenie w treści dokumentacji pracowniczej ubezpieczonego. Z zeznań ponad wszelką wątpliwość wynika, że w spornym okresie odwołujący stale i w pełnym wymiarze godzin pracował jako monter konstrukcji metalowych na wysokości.
Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.

Sąd Okręgowy rozważył, co następuje:
Odwołanie od zaskarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych OddziałwT.z dnia 27 listopada 2018 r. zasługiwało na uwzględnienie.
W tej sprawie rozstrzygnąć należało, czy zasadnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił odwołującemuJ. G. (1)przyznania prawa do rekompensaty z tytułu utraty możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury, ponieważ ubezpieczonynie udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzedo dnia 31 grudnia 2008 r.
Kwestie dotyczące rekompensaty uregulowane zostały w przepisachustawy z dnia19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(Dz. U. z 2018 r., poz. 1924 ze zm.).Jak stanowi art. 2 pkt 5 tej ustawy, rekompensata to odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkachlub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Celem rekompensaty, podobnie jak i emerytury pomostowej, jest łagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez pracowników zatrudnionych przy pracach w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W przypadku rekompensaty realizacja tego celu polega nie na stworzeniu możliwości wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej, lecz na odpowiednim zwiększeniu podstawy wymiaru emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, do której osoba uprawniona nabyła prawo po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego.
Rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturachi rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat (art. 21 ust. 1 ustawy). Rekompensatanie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisówo emeryturach i rentach z FUS (art. 21 ust. 2 ustawy). Rekompensata jest adresowana wyłącznie do ubezpieczonych objętych systemem emerytalnym zdefiniowanej składki, którzy przed osiągnięciem podstawowego wieku emerytalnego nie nabyli prawa do emeryturyz FUS obliczanej według formuły zdefiniowanego świadczenia. Z treściart. 23 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowychwynika, że ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę. W art. 23 ust. 2 tej ustawy wskazano zaś, że rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Prawo do rekompensaty mają osoby urodzone po 1948 r., które przed 1 stycznia2009 r. wykonywały przez co najmniej 15 lat prace w szczególnych warunkach lub charakterze w rozumieniu art. 32 i 33 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. emeryturach i rentach z FUS. Przy ustalaniu prawa do rekompensaty mogą być uwzględnione tylko takie okresy,w których praca była realizowana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Zgodnie zart. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2018 r., poz. 1270 ze zm.), ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 ust. 1. Stosownie do dyspozycji tego przepisu, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względuna bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Art. 32 ust. 4 cytowanej ustawy stanowi, iż wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala sięna podstawie przepisów dotychczasowych. Mowa tu o rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.). W myśl§ 1 wskazanego rozporządzenia, stosuje się je do pracowników wykonujących pracew szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia. W myśl§ 2 ust. 1 natomiast okresami uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu uważa się okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniuart. 244 § 1 i 2 k.p.c., gdyż podmiot wydający takie świadectwo nie jest organem państwowym, ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast świadectwa pracy traktuje się w postępowaniu sądowym jak dokumenty prywatne w rozumieniuart. 245 k.p.c., które stanowią dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości podanej w nim podstawy prawnej. Sąd może więc prowadzić postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia, czy świadczona przez stronę praca była wykonywanaw warunkach wymaganych przepisami rozporządzenia i czy ubezpieczony zajmował któreś ze stanowisk pracy wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia7 lutego1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (por. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2012 r., III AUa 1717/11, LEX nr 1129731, wyrok SA w Katowicach z dnia 4 listopada2008 r., III AUa 3113/08, LEX nr 552003, wyrok SA w Białymstoku z dnia 24 września2008 r., III AUa 795/08, OSAB 2008/4/60-68).
Praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze to praca wykonywana w ramach stosunku pracy, stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy)w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionychw wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. (por. wyroki SN: z dnia 8 czerwca 2011 r., I UK 393/10, LEX nr 950426, z dnia 19 maja2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652, z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 21/10,LEX nr 619638, z dnia 24 marca 2009 r., I PK 194/08, LEX nr 528152, z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 210/07, OSNP 2009/5-6/75, z dnia 6 grudnia 2007 r., III UK 66/07, LEXnr 483283, z dnia 19 września 2007 r., III UK 38/07, OSNP 2008/21-22/329 i z dnia14 września 2007 r., III UK 27/07, OSNP 2008/21-22/325).
Analiza akt osobowych odwołującego i treści zgromadzonej w nich dokumentacji pracowniczej w połączeniu z zeznaniami świadków i ubezpieczonego prowadzi do wniosku, żeJ. G. (1)legitymuje się co najmniej 15-letnim stażem pracy w szczególnych warunkach.
Przeprowadzone w sprawie dowody z dokumentów oraz z zeznań świadkówi odwołującego w sposób jednoznaczny potwierdziły, że w okresach zatrudnieniaod 30 kwietnia 1974 r. do 28 lutego 1991 r. wPrzedsiębiorstwie (...)G.- Zarząd (...)Montażowych wT.oraz od 1 marca 1991 r. do 30 września 1992 r. wPrzedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowym (...)Sp. z o.o. (...)wT., za wyjątkiem okresu urlopu bezpłatnegood 26 sierpnia 1989 r. do 25 listopada 1989 r., zajmując stanowiska montera, montera aparatury chemicznej na wysokości, montera maszyn i urządzeń przemysłowych oraz montera maszyn i urządzeń chemicznych, odwołujący stale i w pełnym wymiarze godzin realizował prace montera konstrukcji metalowych na wysokości. Odwołujący był monterem konstrukcji metalowych na wysokości na terenieZakładów (...)wT., wG.i na terenieZakładów (...)weW.. Na co dzień pracował stale i w pełnym wymiarze godzin przy montażu, demontażu i remontach konstrukcji metalowych, instalacji, rurociągów, zbiorników, turbin i kompresorów. Czasem wykonywał prace spawalnicze. Podobnie jak pozostali monterzy, posiadał uprawnienia do spawania podstawowego. Wszystkie wymienione wyżej prace odwołujący realizował na wysokości 6, 10-15, 30,a nawet 60 metrów. Odwołujący legitymował się zaświadczeniem lekarskim o zdolnoścido pracy na wysokości. W aktach osobowych znajduje się skierowanie na badanie lekarskie dla nowowstępujących do pracy z dnia 25 kwietnia 1974 r. wystawione odwołującemu,w którym jako rodzaj wykonywanej przez niego pracy wskazano: monter aparatury chemicznej- na wysokości. Jest też orzeczenie lekarskie z dnia 26 kwietnia 1974 r.o zdolności odwołującego do pracy na wymienionym wyżej stanowisku montera aparatury chemicznej na wysokości. Treść tego dokumentu potwierdza tylko wiarygodność zeznań świadków i ubezpieczonego. Pracę montera konstrukcji metalowych na wysokości odwołujący realizował również na eksporcie. Na budowie eksportowej pracował w latach 1975-1976 oraz od 18 września 1979 r. do 31 grudnia 1980 r., zajmując stanowisko montera. Od 27 maja 1985 r. do 18 maja 1987 r. świadczył zaś pracę na budowieW.w NRD, zajmując stanowiska montera oraz montera-spawacza.
Praca montera konstrukcji metalowych na wysokości wymieniona została w Dziale V, zatytułowanym: „W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych”, pod pozycją5 (prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości) wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Prace zaś przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowowodorowym wskazane zostały w Dziale XIV, zatytułowanym: „Prace różne”pkt 12 wykazu A.
Rozstrzygając, czy w spornym okresie odwołujący pracował w szczególnych warunkach Sąd miał na uwadze, że dla oceny, czy pracownik taką pracę wykonywał, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie)i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrówz dnia 7 lutego 1983 r. (por. wyroki SN: z dnia 8 czerwca 2011 r., I UK 393/10, LEXnr 950426, z dnia 19 maja 2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652, z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 21/10, LEX nr 619638, z dnia 24 marca 2009 r., I PK 194/08, LEX nr 528152, z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 210/07, OSNP 2009/5-6/75, z dnia 6 grudnia 2007 r., III UK 66/07, LEX nr 483283, z dnia 19 września 2007 r., III UK 38/07, OSNP 2008/21-22/329 i z dnia14 września 2007 r., III UK 27/07, OSNP 2008/21-22/325).
To, że w spornym okresie odwołujący pracował w szczególnych warunkach potwierdza znajdujące się w aktach ZUS, wystawione przezPrzedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe (...) Sp. z o.o.wG.Zakład wT., świadectwo(...)wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze z dnia18 lutego 2000 r. W dokumencie tym podano, że od 30 kwietnia 1974 r. do 30 września1992 r. odwołujący stale i w pełnym wymiarze godzin wykonywał prace montera, która wymieniona została w Dziale V, poz. 5 pkt 1 wykazu A, stanowiącego załącznik Nr 4do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego Nr 7 z dnia 7 lipca 1987 r.w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzew zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego. W Dziale V, zatytułowanym: „W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych” tego wykazu, w punkcie5 dotyczącym prac przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości (w części A- dla przedsiębiorstw stosujących nomenklaturę zawodów-specjalności wynikającą z zasad wynagradzania pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwach budowlano-montażowych) w punkcie 1 wymieniono montera urządzeń i konstrukcji metalowych.
Sporny okres pracy w połączeniu z pracą wykonywaną na eksporcie daje odwołującemu łącznie 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach.
Mając to na uwadze, na podstawie powołanych przepisów prawa materialnegoorazart. 47714§ 2 k.p.c., Sąd zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych (punkt1 wyroku).
Sąd nie stwierdził odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji (punkt 2 wyroku). W tej mierze miał na uwadze przepisart. 118 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2018 r., poz. 1270 ze zm.). Dopiero bowiem postępowanie sądowe, a w szczególności przeprowadzone w tym postępowaniu dowodyz zeznań świadków i odwołującego pozwoliły na ustalenie istotnych, a nie znanych wcześniej organowi rentowemu okoliczności i przesądziły ostatecznie o zasadności wnioskuo rekompensatę.