Sąd Rejonowy w Mrągowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 75/18
Data wyroku: 2020-09-30 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, DECISION, REASON
Sędziowie: sędzia Krzysztof Połomski

Sygn. akt: I Ns 75/18

POSTANOWIENIE
Dnia 30 września 2020 roku
Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Krzysztof Połomski

Protokolant:

starszy sekretarz sądowy Milena Urbanowicz

po rozpoznaniu w dniu 16 września 2020 roku w Mrągowie
na rozprawie
sprawy z wnioskuS. B.iB. B. (1)
z udziałem GminyM.
o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości

I
wniosek oddala,

II
zasądza od wnioskodawcówS. B.iB. B. (1)na rzecz uczestniczki postępowania GminyM.kwotę900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania wrazz odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

ZARZĄDZENIE
1. odnotować,
2. za 7 dni lub z wnioskiem o uzasadnienie.
M., dnia 30.09.2020r.
Sygn. aktI Ns 75/18

UZASADNIENIE
WnioskodawcyS. B.iB. B. (1)wystąpiliz wnioskiem o stwierdzenie, że nabyli z dniem 1 sierpnia 2016 roku przez zasiedzenie własność części nieruchomości o powierzchni 33m2, stanowiącej działkę gruntu onumerze ewidencyjnym (...), położonej wM., dla której Sąd Rejonowy w MrągowieIV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą (...). Nadto wnieśli o zasądzenie od uczestniczki postępowania GminyM.na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazali, że są właścicielami nieruchomości stanowiących działki gruntu onumerach ewidencyjnych (...), położonych wM.. Podnieśli,że wskutek umowy darowizny poczynionej na ich rzecz przez matkę wnioskodawcy –T. S.w dniu 23 października 1995 roku nabyli prawo użytkowania wieczystego działkionumerze ewidencyjnym (...). Natomiast stosownie do treści umowy z dnia 25 sierpnia 1997 roku, zawartej z GminąM.nabyli prawo użytkowania wieczystegodziałki numer (...). Podali, że decyzją z dnia 14 kwietnia 1998 roku Burmistrz Miasta i GminyM.przekształcił prawo użytkowania wieczystego wyżej wymienionych działek w prawo własności, przy czym rzeczone przekształcenie nie zostało ujawnione w treściksięgi wieczystej numer (...), prowadzonej dla nieruchomości onumerach ewidencyjnych (...). Nadto wskazali, że pierwotnie, tj. od dnia 1 czerwca 1981 roku działka onumerze ewidencyjnym (...)była przedmiotem użytkowania wieczystego matki wnioskodawcy –T. S.(z domuB.). Podali, że przez cały okres od dnia1 czerwca 1981 roku do chwili obecnej korzystali z części spornej nieruchomości samoistniei nieprzerwanie, jak właściciele. Podkreślili, że już od chwili przejęcia działkiw użytkowanie wieczyste przez matkę wnioskodawcy na spornej części nieruchomości było posadowione ogrodzenie oraz budynki, w których aktualnie prowadzą działalność gospodarczą, przy czym o fakcie, iż znajdują się one na działce onumerze ewidencyjnym (...)dowiedzieli się dopiero w związku ze wszczęciem przez Starostę Powiatu(...)postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nabrzeża nadJeziorem M.w obrębie miastaM.. W odczuciu wnioskodawców posiadają oni część spornej nieruchomości przez okres blisko 37 lat, a tym samym ich wniosek jestw pełni zasadny.
Uczestniczka postępowania GminaM.wniosła o oddalenie wniosku w całości oraz zasądzenie od wnioskodawców na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zarzuciła, że wnioskodawcy jako użytkownicy wieczyści gruntu nie mogą wnosićo nabycie prawa własności, albowiem do okresu posiadania samoistnego prowadzącegodo nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia nie dolicza się okresu posiadania rzeczy jako użytkownik. Wskazała tym samym, że czas trwania ich prawa użytkowania wieczystego, jak również poprzedniczki prawnej wnioskodawców nie mógł prowadzićdo zasiedzenia prawa własności. Nadto podała, że w jej odczuciu wnioskodawcy znali granice posiadanej w użytkowaniu wieczystym nieruchomości, a przynajmniej przy zachowaniu należytej staranności mogli tę wiedzę uzyskać z operatu szacowania wartościdziałki gruntu numer (...)oraz załącznika graficznego z dnia 12 sierpnia 1997 roku, opracowanegona potrzeby przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, któreto w sposób jednoznaczny określały granice ich nieruchomości. GminaM.wskazała, że wnioskodawcyde factonie udowodnili okresu wymaganego prawem do zasiedzenia własności nieruchomości.
Sąd ustalił, co następuje:
GminaM.wpisana jest wksiędze wieczystej numer (...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Mrągowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych jako właściciel nieruchomości oznaczonejnumerem ewidencyjnym (...)położonejwM..
(bezsporne, a nadto dowód: dokumenty w aktachksięgi wieczystej numer (...), wydrukksięgi wieczystej (...)– k. 27-43).
Z wyżej wymienioną działką sąsiadują nieruchomości oznaczone jako działkionumerach ewidencyjnych (...)o łącznej powierzchni 0,0276 ha, położonenaul. (...)wM., dla których Sąd Rejonowy w Mrągowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą numer (...).
(bezsporne, a nadto dowód: opinia biegłego z zakresu geodezji i kartografiiM. S. (1)–k. 188-192).
Zgodnie z treściąksięgi wieczystej numer (...)właścicielemdziałek numer (...)jest GminaM., a prawo ich użytkowania wieczystego na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej przysługujeS. B.orazB. B. (1). Wskutek umowy darowizny poczynionejna ich rzecz przez matkęS. T.S.w dniu 23 października 1995 roku nabyli oni prawo użytkowania wieczystego działki onumerze ewidencyjnym (...). Z kolei dnia 25 sierpnia 1997 roku w drodze umowy zawartej z GminąM.nabyli prawo użytkowania wieczystegodziałki numer (...). Decyzją z dnia 14 kwietnia1998 roku Burmistrz Miasta i GminyM.przekształcił prawo użytkowania wieczystego wyżej wymienionych działek w prawo własności. Przekształcenie to nie zostało ujawnionew treściksięgi wieczystej (...)prowadzonej Sąd Rejonowy w MrągowieIV Wydział Ksiąg Wieczystych. W związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w dniu 12 sierpnia 1997 roku został sporządzony operat szacunkowy wartościdziałki gruntu numer (...), który zawierał załącznik graficzny określający granice tej nieruchomości. Z protokołu okazania granic z dnia 2 października 1995 roku wynika, iż nowo wyznaczone granice działek zostały okazaneS. B.jeszcze przed decyzją o przekształceniu Burmistrza Miasta i GminyM., a ten nie zakwestionował ich przebiegu.
(dowód: dokumenty w aktachksięgi wieczystej numer (...), umowa darowizny – k. 15-17, umowa oddania terenu w użytkowanie wieczyste – k. 18-18v, decyzja Burmistrza Miasta i GminyM.– k. 19-19v, operat szacunkowy z załącznikami – k. 80-90, protokół okazania granic – k. 148).
W okresie od dnia 1 czerwca 1981 roku do dnia 23 października 1995 roku użytkownikiem wieczystym działki onumerze ewidencyjnym (...)byłaT. S., matkaS. B.. Wówczas częśćdziałki o numerze (...)o powierzchni33 m2była wykorzystywana przez nią dla celów własnych (ogródek i uprawa warzyw), następnie zaś przez samychS. B.i jego żonęB. B. (1).Na przełomie lat 1978/1979 działki onumerach ewidencyjnych (...)oraz sporna część nieruchomości zostały ogrodzone płotem postawionym przez pracowników Urzędu Miasta i GminyM..S. B.iB. B. (1)dokonywali koniecznych prac renowacyjnych ogrodzenia. Dwa słupki ogrodzenia obłożyli kamieniami. NadtoS. B.położył kostkę, by móc wjeżdżać na posesję od strony jeziora. Pomiędzy 1997 a 1998 rokiemS. B.iB. B. (1)postawili na spornej części nieruchomości budkę z lodami, która usytuowana jest tamdo chwili obecnej. Sporny fragment nieruchomości został przez nich zagospodarowanyna cele ogródka, w ramach którego prowadzą działalność gospodarczą.
(dowód: umowa darowizny – k. 15-17, opinia biegłego sądowego z zakresu geodezjii kartografiiM. S. (1)– k. 188-192, protokół oględzin – k. 127-130, zeznania świadkaT. S.– k. 111, zeznania świadkaM. S. (2)– k. 110-111, zeznania świadkaW. S.– k. 112, zeznania świadkaE. A.– k. 108-109, zeznania świadkaB. K.– k. 109, zeznania świadkaA. K.– k. 110, zeznania świadkaH. P.– k. 110, przesłuchanieS. B.– k. 235v-236v, przesłuchanieB. B. (1)– k. 235v-236v)
Pismem z dnia 17 stycznia 2018 roku Starosta Powiatu(...)zawiadomiłS. B.iB. B. (1), że na wniosek GminyM.zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie o wydanie pozwalania na budowę nabrzeżna nadJeziorem M.w obrębieM., w ramach którego zaplanowano na działce onumerze ewidencyjnym (...)między innymi budowę wiaty W4.S. B.zgłosił wątpliwości i zastrzeżenia odnoście treści zawartych w projekcie budowlanym, które dotyczyły prawa wykonywania robót budowalnych na działce onumerze ewidencyjnym (...). Starosta Powiatu(...)poinformował, iż działka o tym numerze nie istnieje oraz że z jego pisma wynika, iż najprawdopodobniej jego zastrzeżenia dotyczą części działki onumerze ewidencyjnym (...), która to sąsiaduje zdziałką numer (...).
(dowód: zawiadomienie o wszczęciu postępowania – k. 46, zawiadomienie – k. 50)
S. B.iB. B. (1)od momentu, gdy zaczęli posiadać status użytkowników wieczystych nieruchomości numer 407/3 i 408/8, obowiązani byli uiszczać na rzecz(...)stosowne opłaty rocznew kwocie 8,94 złotych oraz w kwocie 2 złotych.
(dowód: umowa darowizny – k. 15-17, umowa oddania ternu w użytkowanie wieczyste –k. 18-18v, przesłuchanieS. B.– k. 236).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, a takżew oparciu o dowody z zeznań świadków:M. S. (2),W. S.,E. A.,B. K.,A. K.,H. P., dowodu przesłuchania stron oraz dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu geodezji i kartografiiM. S. (1). Dowodom z dokumentów dano wiarę, nie znajdując podstaw do odmówienia im wiarygodności i autentyczności. Zeznania wyżej wymienionych świadków na okoliczność w pełni zasługują na wiarę, są spójne, korelują ze sobą, a drobne różnice w szczegółach są w pełni zrozumiałe z uwagi na upływ czasu. Opinia biegłego sądowego z zakresu geodezji i kartografiiM. S. (1)została sporządzona w sposób jasny, rzeczowy i przejrzysty. Uczestnicy postępowania nie zgłosili zastrzeżeń do opinii biegłego. Sąd nie miał wątpliwości, że biegły posiada kompetencje i doświadczenie potrzebnedo wydania opinii w niniejszej sprawie.
Sąd zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Instytucję zasiedzenia wprowadzono do systemu prawnego w celu zapewnienia pewnego usankcjonowania długotrwałych stosunków faktycznych. Nabycie prawa w drodze zasiedzenia jest nabyciem prawa pierwotnym, translatywnym i polegającym na przejęciu konkretnego, istniejącego już wcześniej prawa przez podmiot, który prawo to faktycznie wykonuje. Instytucja ta uregulowana jest wart. 172 § 1 kc, który stanowi, iż posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadaniew złej wierze (zasiedzenie). Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze (art. 172 § 2 kc). Stosowanie do treściart. 172 kcw celu nabycia w drodze zasiedzenia prawa własności nieruchomości konieczne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: nieprzerwanego samoistnego posiadania oraz upływu czasu – 20 lub 30 lat, w zależności od istnienia dobrej lub złej wiary w chwili nabycia posiadania. Zasiedzieć można tylkoprawo rzeczowe, co do którego przepis prawa przewiduje taką możliwość. Prawem podlegającym zasiedzeniu jest przede wszystkim prawo własności rzeczy – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości.
Odnosząc powyższe zapatrywania do realiów niniejszej sprawy wskazać należy,że wnioskodawcy domagali się stwierdzenia zasiedzenia części nieruchomości o powierzchni 33m2, stanowiącej działkę gruntu onumerze ewidencyjnym (...), położonejwM., dla której Sąd Rejonowy w Mrągowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą numer (...)z uwagi na fakt nieprzerwanego samoistnego posiadania tej części nieruchomości oraz upływ wymaganego terminu, na poczet którego zaliczyli czas trwania przysługującego im (a pierwotnie ich rodzinie – matce wnioskodawcy) prawa użytkowania wieczystego nieruchomości.
Konstrukcja użytkowania wieczystego jako prawa do cudzej nieruchomości gruntowej uregulowana jest wart. 232-243 kciustawie z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami(Dz.U. z 1997r. nr 115, poz. 741). Niewątpliwie, użytkowanie wieczyste jest rodzajemprawa rzeczowegoo statusie pośrednim między własnością a ograniczonymiprawami rzeczowymi. Prawo użytkowania wieczystego jest jednak – mimo wielu podobieństw – prawem odmiennym niż prawo własności, zatem także posiadanie nieruchomości w zakresie każdego z tych praw ma odmienny charakter (tak: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2008 roku sygn. akt III CZP 68/08). Użytkownik wieczystyma prawa zbliżone do właściciela, z tym że nie może uszczuplać prawa własności. Mającna uwadze celowy charakter użytkowania wieczystego stwierdzić należy, że korzystanie najdobitniej przejawia się wznoszeniem budynków i innych urządzeń na gruncie stanowiącym przedmiot użytkowania wieczystego. Użytkownik może korzystać z gruntu oddanegomu w wyniku użytkowania wieczystego w graniach określonych przez ustawy, zasady współżycia społecznego oraz umowę, jak stanowi przepisart. 233 kc.
Stosownie do treściart. 336 kc, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Użyte wart. 336 kcokreślenie posiadania nie jest zupełnie identyczne z pojęciem posiadania używanym w języku potocznym. Przepis ten odróżnia posiadanie rzeczy(possessio rei)od tzw. posiadania praw(possessio iuris, quasi possessio). W myśl tego przepisu posiadaczem rzeczy jest wyłącznie ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), i tylko takie posiadanie prowadzi do zasiedzenia, ten zaś, kto rzeczą faktycznie włada w zakresie odpowiadającym treści innego prawa, z którym łączy się władza nad rzeczą, jest posiadaczem tego prawa (posiadacz zależny). Kryterium, które odróżnia posiadanie rzeczy od posiadania praw oraz posiadanie poszczególnych praw między sobą, jest czynnik woli(animus), w tym znaczeniu, że gdy określona osoba włada rzeczącum animo domini, jest posiadaczem prawa własności, gdy zaś przy władaniu wyraża wolę korzystania z rzeczy w takim zakresie, jaki odpowiada innemu prawu, jest posiadaczem innego prawa (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia28 marca 2000 roku sygn. akt II CKN 879/98).
Samoistne posiadanie nieruchomości w zakresie użytkowania wieczystegow orzecznictwie, jak i doktrynie utożsamia się z faktycznym wykonywaniem władztwa nad nieruchomością, z wolą posiadania jej dla siebie, jednak w granicach tego prawa. Na zewnątrz różnica sposobu posiadania może być trudna do dostrzeżenia, jednak zaznacza się wyraźniew strefie woli posiadacza (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2000 roku sygn. akt IV CKN 103/00, publ. LEX nr 52513, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca1973 roku sygn. akt II CRN 154/73, publ. OSNCP 1974/6/111, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2004 roku sygn. akt II CK 105/03, publ. LEX nr 794952).
Natomiast za przyjęciem, że posiadanie wykonywane przez użytkownika wieczystego nie jest posiadaniem zależnym w rozumieniuart. 336 kcprzemawia zakres przysługujących użytkownikowi wieczystemu uprawnień względem rzeczy. Formalnie bowiem rzecz nadal stanowi własność państwową, niemniej niemalże wszystkie uprawnienia właścicielskie przechodzą na użytkownika wieczystego (vide: postanowienie Sadu Najwyższego z dnia13 października 2010 roku sygn. akt I CSK 582/09).
Wykonywanie przez użytkownika wieczystego posiadania w zakresie tego prawa jest więc konsekwencją ustanowienia tego prawa i dotyczy zarówno sfery określonej jakocorpus possesionis, jak również zakresuanimus. O rodzaju posiadania decyduje zatem to, w jaki sposób oraz z jaką świadomością dana osoba wykonuje posiadanie konkretnej nieruchomości. Przejawy tego władania oraz uzewnętrzniony stosunek posiadacza do rzeczy stanowią podstawę ustalenia, czy władanie rzeczą przez posiadacza ma charakter samoistny, czy też jest to posiadaniem w zakresie użytkowania wieczystego.
Charakterystyczne dla prawa użytkowania wieczystego posiadanie nieruchomości gruntowej i posadowienie na niej ogrodzenia oraz budynków (jak w niniejsze sprawie) jest bliskie posiadaniu właścicielskiemu. Różni się jednak od niego w tych aspektach, któresą konsekwencją powstawania i wykonywania tego prawa na rzeczy cudzej, z czym wiąże się konieczność świadczenia opłat rocznych na rzecz właściciela oraz korzystania z gruntuw sposób określony w umowie z właścicielem, z zagrożeniem jej rozwiązania. Z akt niniejszej sprawy wynika, że wnioskodawcy od momentu, gdy zaczęli posiadać status użytkowników wieczystych nieruchomości numer 407/3 i 408/8, obowiązani byli uiszczaćna rzecz(...)stosowne opłaty roczne. Wnioskodawcy, jak również ich poprzednik prawny byli świadomi posiadania prawa użytkowania wieczystego działek onumerach ewidencyjnych (...)oraz faktu, iż ich właścicielem jest jednostka samorządu terytorialnego – GminaM.. Analogicznie należy przyjąć, że zakładali, iż posiadane prawo użytkowania wieczystego rozciąga sięna teren spornej części nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postepowania. W ich przekonaniu więc, wszystkie czynności urzędowe dotyczące nieruchomości, które podejmowali jako użytkownicy wieczyści, w tym opłaty roczne odnosiły się równieżdo części nieruchomości o powierzchni 33m2. Ich posiadanie w okresie użytkowania wieczystego nie było zatem posiadaniem właścicielskim w rozumieniuart. 336 kc, lecz posiadaniem w zakresie użytkowania wieczystego, bowiem do nabycia własności przez zasiedzenie prowadzi tylko posiadanie właścicielskie wykonywane przez odpowiednio długi okres czasu. Posiadanie w zakresie użytkowania wieczystego gruntu państwowego może prowadzić do zasiedzenia tylko prawa użytkowania wieczystego tego gruntu, nie daje natomiast możliwości nabycia prawa jego własności przez zasiedzenie.
Podkreślić należy, że u podstaw nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie leży założenie, że na skutek upływu czasu, przewidzianego wart. 172 kc, zależnie od dobrej lub złej wiary posiadacza, następuje zmiana w sferze własności. Każdy rodzaj posiadaniama swój indywidualny, specyficzny charakter i może doprowadzić do nabycia konkretnego prawa. Jednak cech posiadania właścicielskiego, które mogą doprowadzić do nabycia prawa własności nieruchomości nie można przypisać osobom, które władają gruntem, jak użytkownicy wieczyści, albowiemde factoposiadają oni rzecz cudzą. Ich posiadanie nie ma cechy samoistności, koniecznej do nabycia prawa własności w drodze zasiedzenia. Różnica między posiadaniem samoistnym, a zależnym sprowadza się do woli posiadaczaw postępowaniu z nieruchomością „jak jej właściciel”, a nie „jak wykonujący inne prawo”, zależne od prawa własności, a taki charakter ma użytkowanie wieczyste (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2014 roku sygn. akt III CZP 8/14).
Zgodnie zart. 176 § 1 kc., jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści.Artykuł 176 kcnie jest jednak podstawą do doliczania posiadaczowi okresów władania rzeczą w zakresie treści różnych praw mogących powstać przez zasiedzenie na tej rzeczy lubw stosunku do niej. Przepis ten nie pozwala zatem na doliczenie do czasu posiadania samoistnego nieruchomości w zakresie treści prawa własności czasu, przez który ta sama czy inna osoba posiadała nieruchomość jako posiadacz zależny, czy jako posiadacz w zakresie treści prawa użytkowania wieczystego albo ograniczonegoprawa rzeczowego(vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2014 roku sygn. akt III CZP 8/14). Jakkolwiekw judykaturze dopuszcza się możliwość nabycia użytkowania wieczystego przez zasiedzenie biegnące przeciwko poprzedniemu wieczystemu użytkownikowi (vide: uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1975 roku sygn. akt III CZP 63/75), to jednak nie można wyprowadzać z tego wniosku, że możliwe jest doliczenie do okresu posiadania właścicielskiego okresu posiadania nieruchomości jak użytkownik wieczysty. Realizacja funkcji zasiedzenia nie może uzasadniać „zaskakiwania" podmiotów, przeciwko którym biegnie termin zasiedzenia.
Nie sposób uznać, że władanie przez pierwotnego użytkownika wieczystegoi wnioskodawców sporną częścią nieruchomości przez cały czas miało charakter władania właścicielskiego. Bez wątpienia, było to działanie tych samych osób, dotyczyło tego samego przedmiotu, jednakże było to działanie w zakresie różnych możliwych do nabycia przez zasiedzenie praw do niego. Za taką wykładnią przepisów o zasiedzeniu przemawia również stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z 28 października 2003 rokuo sygn. akt P 3/03 (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października2003 roku, publ. OTK 2003, nr A, poz. 82), zgodnie z którym wszelkie wątpliwościco do zasad stosowania tej instytucji powinny być tłumaczone na korzyść ochrony własności.
W rezultacie w okolicznościach niniejszej sprawy okres posiadania części spornej nieruchomości o powierzchni 33 m2przezT. S.i następnie wnioskodawcóww czasie, gdy byli jedynie użytkownikami wieczystymi sąsiedniej nieruchomości, nie podlega zaliczeniu na czas wymagany dla zasiedzenia, co spowodowało, że nie zostały spełnione przesłanki zart. 172 kcwymagane do nabycia prawa własności przez zasiedzenie.
Marginalnie zaznaczyć należy, iż w ocenie Sądu wnioskodawcy mieli możliwość,by pozyskać wiedzę dotyczącą stanu granic posiadanych na prawie użytkowania wieczystego nieruchomości oraz po przekształceniu – prawa własności nieruchomości onumerach ewidencyjnych (...). Implikuje to wniosek o istnieniu po ich stronie złej wiary oraz w konsekwencji przyjęciem trzydziestoletniego terminu zasiedzenia.
Co więcej, nawet przy przyjęciu odmiennego założenia, tj. dobrej wiary wnioskodawców, nie doszłoby do spełnienia przesłanki potrzebnej do stwierdzenia zasiedzenia w postaci upływu dwudziestoletniego termin warunkującego stwierdzenie zasiedzenia. Przed upływem tego terminu wnioskodawcy wystąpili bowiemz przedmiotowym wnioskiem, a uczestniczka postępowania od początku stanowczoi konsekwentnie oponowała zgłoszonemu roszczeniu.
Mając zatem na uwadze powyższe względy – na podstawieart. 172 § 1 i 2acontrariokc– Sąd orzekł jak w punkcie I postanowienia.
O kosztach postępowania (pkt II postanowienia) orzeczono w oparciuoart. 520 § 2 kpcw zw. z § 5 pkt 1 i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwościz dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015 poz. 1800 ze zm.), zasądzając od wnioskodawcówS. B.iB. B. (1)na rzecz uczestniczki postępowania GminyM.kwotę900 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przyjęta reguła orzeczenia o kosztach postępowania wynika z faktu, iż interesy stron w tym postępowaniu pozostawaływ niewątpliwej sprzeczności.
/-/ sędzia Krzysztof Połomski

ZARZĄDZENIE

1
odnotować,

2
odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczyć pełn. wnioskodawców,

3
za 14 dni lub z apelacją.

M-wo, dnia 15.10.2020r.