Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 250/19
Data wyroku: 2019-09-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 250/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
20 września 2019r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SO Agata Wilczewska
Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk
po rozpoznaniu w dniu 20 września 2019r.
sprawyR. S.
obwinionej z art.98k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej
od wyroku Sądu Rejonowego w Turku
z dnia 11 czerwca 2019r. sygn. akt II W 80/18

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

II
Zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50zł i wymierza jej opłatę w kwocie 30zł za to postępowanie.

Agata Wilczewska
Sygn. akt II Ka 250/19

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2019r. w sprawie II W 80/18 Sąd RejonowywT.uznał obwinionąR. S.za winną tego, że w dniu 6 października 2017r. około godz. 13:40 wT.pryul. (...), poza drogą publiczną, kierując samochodem osobowym markiR. (...)onr rej. (...), na drodze oznakowanej znakami poziomymi P-8a i P-8b, oznaczającymi kierunki jazdy, nie zachowała należytej ostrożności w wyniku czego doprowadziła do zderzenia z nadjeżdżającym z prawej strony samochodem osobowym markiP. (...)onr rej. (...)EX, wyjeżdzającym z pasa oznakowanego znakiem poziomym(...), czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa innej osobie, tj. wykroczeniazart. 98kw i za to na podstawieart. 98kw wymierzył jej karę 200 złotych grzywny. Sąd na podstawieart. 119 kpwzasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania i wymierzył jej opłatę w kwocie 30 złotych.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionej, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 98 kw., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, żew realiach niniejszej sprawy spełniona została przesłanka „stanu zagrożenia bezpieczeństwa innej osoby”, a także że obwiniona prowadząc pojazd nie dochowała należytej staranności, podczas gdy zachowanie obwinionej nie wyczerpało ustawowych znamion czynu zabronionego z art. 98 kw.
W oparciu o te zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokui uniewinnienie obwinionej od popełnienia zarzucanego jej czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje.
Apelacja okazała się w całości niezasadna.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie analizy całokształtu okoliczności, ujawnionych w toku postępowania, mających znaczenie dla przedmiotowego rozstrzygnięcia, czemu Sąd I instancji dał wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. Ponadto Sąd I instancji w sposób wszechstronny i wyczerpujący wskazał na jakich dowodach wydane rozstrzygnięcie.
W ocenie Sądu odwoławczego, zarzut obrońcy dotyczący obrazy naruszenia art. 98 kw. jest całkowicie niezasadny, gdyż sprawstwo obwinionej nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. W sprawie nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki, poddające w wątpliwość przyjętą przez Sąd I instancji wersję wydarzeń. Niewątpliwie przyczyną zdarzenia było to, iż obwiniona mimo ograniczonej widoczności z prawej strony nie zachowała należytej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu pojazdowiP. (...), nadjeżdżającemu z prawnej strony, któremu winna ustąpić pierwszeństwa, w wyniku czego doszło do zderzenia obu pojazdów. Obwiniona niedostatecznie oceniła sytuację na drodze i wobec ograniczonej widoczności nie zastosowała się do jednej z podstawowych zasad ruchu drogowego w przypadku, gdy ruch pojazdów nie jest zorganizowany przez dostępne oznakowanie lub sygnalizację świetlną. W doktrynie przyjmuje się, iż należytą ostrożność na gruncie wspomnianego przepisu należy rozumieć w sposób potoczny, zatem pojęcie to oznacza nierozważne prowadzenie pojazdu. Obwiniona nie zastosowała się do zasady mówiącej o tym, że w przypadku przecinania się kierunków ruchu pojazdów, pierwszeństwo przejazdu ma pojazd nadjeżdżający z prawej strony. Wobec powyższego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego zOśrodka (...)wP.W. G.oraz opinii uzupełniającej nie ulega wątpliwości to, że obwiniona swoim zachowaniem, nie zachowując należytej ostrożności przy prowadzeniu pojazdu, spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa innej osobie, wobec czego wyczerpała znamiona wykroczenia z art. 98 kw.
Wbrew twierdzeniom obrońcy, w sprawie nie ulega również wątpliwości, iż obwiniona swoim zachowaniem spowodowała stan zagrożenia innej osoby. Zgodniez wyrokiem SN z dnia 5 października 2005r., sygn. II KK 107/05 „Wykroczenie przewidziane w art. 98 KW może występować w dwóch postaciach. Pierwsza polega na prowadzeniu pojazdu poza drogą publiczną bez zachowania należytej ostrożnościi spowodowaniu zagrożenia dla innych osób. Jest to zatem wykroczenie materialne, gdyż skutkiem musi być zagrożenie bezpieczeństwa innych osób (poza prowadzącym). Osoby te mogą znajdować się np. w pojeździe lub poza nim. (…)”. W obowiązującym stanie prawnym nie ma żadnych wątpliwości, iż stan zagrożenia musi zostać sprowadzony na inną osobę niż ta, która dopuszcza się popełnienia przedmiotowego wykroczenia. W przedmiotowej sprawie obwiniona naruszając zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego sprowadziła stan zagrożenia na kierującego pojazdemP. (...),T.Z., zatem skutek zdarzenia wiązał się z realnym, konkretnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa osoby. Nie ma przy tym znaczenia, iż żaden z kierujących na skutek zdarzenia nie doznał jakichkolwiek obrażeń. Wobec powyższego, nie sposób zgodzić się z twierdzeniem obrońcy, iż w sprawie zagrożenie to ma jedynie wymiar abstrakcyjny.
Kierunek apelacji obrońcy obwinionej obligował Sąd odwoławczy do kontroli zaskarżonego orzeczenia, także co do orzeczonej wobec obwinionej kary (art. 447 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 k.p.w.).
Mając na uwadze dyrektywy sądowego wymiaru kary (art. 33 k.w.), okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu obwinionej, które trafnie wyeksponował Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak również jej właściwości i warunki osobiste, karę grzywny 200 złotych należy uznać za adekwatnąi sprawiedliwą reakcję na zachowanie obwinionej. Co więcej, kara ta oscylujew dolnej granicy zagrożenia ustawowego, którą wyznacza treść art. 24 § 1 k.w.,a zatem żadną miarą nie można jej uznać za nadmiernie dolegliwą.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień określonych wart. 104 k.p.w.iart. 440 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w., podlegających uwzględnieniu z urzędui powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.orzekł jak w wyroku.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.orazart. 118 § 1 k.p.w.w zw. z§ 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. z 2001 r., Nr 118, poz. 1269), Sąd odwoławczy zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł. Nadto na podstawieart. 3 ust. 1, art. 8 i art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzył obwinionej opłatę w kwocie 30 zł.
Agata Wilczewska