Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1778/18
Data wyroku: 2019-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Balion-Hajduk, Leszek Dąbek, Marcin Rak
Słowa kluczowe: Odpowiedzialność cywilna, Ubezpieczenie majątkowe
Podstawa prawna: art. 444 § 1 kc i art. 445 § 1 kc, art. 36 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz art. 822 § 1 kc w związku z art. 436 § 2 kc oraz art. 415 kc

Sygn. akt III Ca 1778/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 maja 2019 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Magdalena Balion-Hajduk (spr.)
Sędzia    SO Leszek Dąbek
Sędzia    SO Marcin Rak
Protokolant    Aldona Kocięcka
po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. w Gliwicach
na rozprawie
sprawy z powództwaM. W.
przeciwko(...)Towarzystwu (...) Spółce AkcyjnejwW.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanej
od wyroku Sądu Rejonowego wJ. Z.
z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt I C 2055/15

1
oddala apelację;

2
zasądza od pozwanej na rzecz powódki 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

SSO Marcin Rak SSO Magdalena Balion-Hajduk SSO Leszek Dąbek
Sygn. akt III Ca 1778/18

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy wJ. Z.wyrokiem z 24 maja 2018 r. zasądził od pozwanego(...)Towarzystwa (...) S.A.z siedzibą wW.na rzecz powódkiM. W.kwotę 7 800 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 19 listopada 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, oddalił powództwo w części oraz obciążył pozwanego kosztami procesu.
Sąd Rejonowy ustalił, że 19 maja 2015 r. wJ.naulicy (...)doszło do kolizji pojazdu markiO. (...)nr rej. (...)z pojazdem markiO. (...)nr rej. (...)kierowanym przez powódkęM. W.. Sprawca korzystał z ochrony ubezpieczeniowej pozwanego w zakresie OC posiadacza pojazdu mechanicznego. Bezpośrednio po kolizji powódka nie wymagała interwencjiPogotowia (...), jednak tego samego dnia zgłosiła się doWojewódzkiego Szpitala (...)wJ.z uwagi na odczuwane dolegliwości bólowe. U powódki zdiagnozowano skręcenie odcinka szyjnego kręgosłupa z urazowym pęknięciem krążka międzykręgowego. W związku z nieustępowaniem dolegliwości bólowych oraz pojawieniem się problemów z oddychaniem powódka ponownie zgłosiła się doWojewódzkiego Szpitala (...)wJ.w dniu 25 sierpnia 2015 r., gdzie stwierdzono u niej stłuczenie klatki piersiowej.
Po wypadku powódka przez okres miesiąca przebywała na zwolnieniu lekarskim, potem kontynuowała leczenie ambulatoryjne w(...)do października 2015 roku, od sierpnia do października 2015 roku uczęszczała na zabiegi rehabilitacyjne.
W związku z wypadkiem powódka odczuwała dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowego kręgosłupa, okresowe bóle barków, bóle szyi, sztywność karku, osłabienie prawej ręki, drętwienia palców. Powyższe dolegliwości obecnie występują sporadycznie.
W wyniku wypadku z dnia 19 maja 2015 r. powódka doznała 2 % długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Obecny stan zdrowia powódki jest dobry, bez zagrożeń, zaś stwierdzone dysfunkcje są niewielkie bez istotnego wpływu na sprawność powódki zarówno w życiu zawodowym jak i prywatnym czy sportowym. Leczenie i rehabilitacja przebiegały w sposób niepowikłany, obecnie brak jest wskazań do kontynuacji leczenia. Rokowania co do stanu zdrowia powódki na przyszłość są pomyślne i nie należy oczekiwać jego pogorszenia. Przebieg schorzenia po urazie miał charakter typowy dla tego typu schorzeń i w przypadku powódki dość łagodny.
Powódka ma obecnie 40 lat, z wykształcenia jest nauczycielem i tłumaczem języka niemieckiego. Po wypadku powódka nadal pozostaje aktywna zawodowo.
W toku postępowania likwidacyjnego przed ubezpieczycielem wypłacono powódce  1200 zł z tytułu zadośćuczynienia za doznaną przez powódkę krzywdę, ból i cierpienie oraz 126,97 zł tytułem zwrotu kosztów związanych z leczeniem, jednocześnie odmawiając wypłaty dalszej kwoty tytułem zadośćuczynienia.
Sąd jako podstawę prawną żądania wskazał przepisyart. 445 § 1 k.c.w zw. zart. 444 § 1 k.c.w zw. zart. 436 § 2 k.c.w zw. zart. 415 k.c.orazart. 822 § 1 i 2 k.c.,art. 361 k.c.,art.363 k.c.orazart.36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz.U. z 2003r., Nr 124, poz.1152 z późn.zm.),
Pomiędzy stronami bezspornym było, iż powódka doznała krzywdy w postaci uszkodzeń ciała i rozstroju zdrowia, wyrządzonej ruchem pojazdu mechanicznego, którego posiadacz ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej w zakładzie pozwanego. Tym samym, z mocy powołanych wyżej przepisów powódce należy się od pozwanego stosowne zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Pozwany nie kwestionował zasady swojej odpowiedzialności, a pomiędzy stronami sporna była wysokość należnego zadośćuczynienia.
Jako miernik wysokości zadośćuczynienia Sąd Rejonowy powołał takie okoliczności jak rodzaj i rozmiar doznanych przez powódkę obrażeń, stopień i rodzaj jej cierpień fizycznych i psychicznych, intensywność i czas trwania tych cierpień, a także wiek powódki, podkreślając że przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia nie można kierować się jedynie ustalonym stopniem uszczerbku na zdrowiu, który jest tylko jednym z elementów składających się na zadośćuczynienie. U powódki zdiagnozowano skręcenie odcinka szyjnego kręgosłupa z urazowym pęknięciem krążka międzykręgowego, zaś w związku z utrzymywaniem się dolegliwości bólowych oraz pojawieniem się problemów z oddychaniem powódka ponownie zgłosiła się do szpitala, gdzie stwierdzono u niej stłuczenie klatki piersiowej. Należy też uwzględnić, że przed wypadkiem powódka była osobą zdrową, nie leczyła się i nie wymagała rehabilitacji. Sam wypadek i jego późniejsze następstwa stanowiły dla powódki przeszkodę w jej bieżącej aktywności życiowej i zawodowej. Niewątpliwie też dyskomfortem dla powódki było okresowe korzystanie z kołnierza usztywniającego. Uwzględniając kwotę 1200 zł wypłaconą już wcześniej przez stronę pozwaną tytułem zadośćuczynienia zasądzono na rzecz powódki kwotę 7800 zł.
Pozwany zaskarżył wyrok w części, w jakiej Sąd Rejonowy zasądził na rzecz powódki 6000 zł z odsetkami od 19 listopada 2015 roku oraz w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach.
Pozwany zarzucił:
- obrazę przepisów prawa, to jestart. 233 § 1 k.p.c.przez dowolną, sprzeczną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań powódki oraz pominięcie treści wynikającej ze zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz opinii biegłych sądowych, skutkujące błędnym ustaleniem skutków wypadku i rozmiaru krzywdy powódki pozostającym w związku przyczynowym z kolizją z 19 maja 2015 roku i nieuzasadnionym przyjęciem, że powódka przed wypadkiem była osobą zdrową, nie leczyła się i nie wymagała rehabilitacji i zgłaszane przez nią dolegliwości są skutkiem kolizji 19 maja 2015 roku, w sytuacji, gdy zgodnie z dokumentacją medyczną powódki już przed policją odczuwała ona dolegliwości karku i była poddawana leczeniu, co wynika ze w opinii uzupełniającej biegłych z 9 marca 2018 roku, z której wynika, że na stan zdrowia powódki i odczuwanych przez nią dolegliwości wpływają również samoistny proces chorobowy oraz wcześniejszy uraz komunikacyjny, co doprowadziło do zawyżenia zadośćuczynienia,
-naruszenieart. 445 § 1 k.c.w związku zart. 444 § 1 k.c.i367 § 1 k.c.przez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że odpowiednia kwota zadośćuczynienia za krzywdę powódki winna wynosić łącznie 10 000 zł, w sytuacji, gdy przy uwzględnieniu okoliczności sprawy należy uznać tą kwotę za rażąco zawyżoną, gdyż powódka doznała urazu kręgosłupa szyjnego i grzbietu z przemijającymi zaburzeniami statyki i dynamiki i przemijającym dolegliwościami bólowymi, uszczerbek na zdrowiu w wysokości 2 % ma charakter wyłącznie długotrwały, nie trwały, stan zdrowia powódki jest dobry, a stwierdzone dysfunkcje są niewielkie bez wpływu na sprawność poszkodowanej i brak wskazań do kontynuacji leczenia powódki.
Skarżący wniósł o zmianę wyroku przez oddalenie powództwa co do kwoty 6000 zł wraz z odsetkami oraz zmianę rozstrzygnięcia o kosztach procesu stosownie do wyników procesu.
Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie mogła odnieść skutku.
Sąd odwoławczy w całości podziela ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, a także jego ocenę oraz przyjętą podstawę prawną rozstrzygnięcia i unikając zbędnych powtórzeń przyjmuje je za własne.
Żaden z podniesionych przez skarżącego zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle ustaleń faktycznych nie można zgodzić się z zarzutem apelacji, iż przyznana kwota zadośćuczynienia jest nieadekwatna do rozmiaru doznanych przez powódkę cierpień, przebiegu leczenia i konsekwencji związanych z doznanymi obrażeniami. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa wyrażonym wielokrotnie w orzeczeniach Sądu Najwyższego oraz w orzeczeniach Sądów Apelacyjnych powtórzyć należy, iż to Sąd pierwszej instancji ustala wysokość zadośćuczynienia. Sąd odwoławczy może ingerować w wysokość zadośćuczynienia w przypadku, gdy biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i zebrane w sprawie dowody, uzna przyznane zadośćuczynienie za rażąco wygórowane lub rażąco niskie (tak m. in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 listopada 2009r. sygn. I ACa 523/09, wyrok SN z dnia 9 września 1999r. sygn. II CKN 477/98, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 11 września 2012r. sygn. . I ACa 773/12, wyrok SN z dnia 7 stycznia 2000r. sygn.  II CKN 651/98, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 7 maja 2008 r. sygn. I ACa 199/08). W niniejszej sprawie nie można uznać, iż przyznane zadośćuczynienie w kwocie łącznej 9 000 zł jest rażąco wygórowane (w apelacji błędnie wskazano kwotę 10 000 zł, gdy przedmiotem żądania była również kwota 9000 zł łącznie z wypłaconą przed procesem kwotą 1200zł). Sąd Rejonowy, ustalając wysokość zadośćuczynienia oparł się na opinii biegłych z zakresu ortopedii i traumatologii oraz neurologii. W opinii biegli wskazali, iż uszczerbek na zdrowiu powódki wynosi 6 %, ale z uwagi na chorobę samoistną i wcześniejszy uraz uznają, iż na skutek wypadku, co do którego skutków mieli się wypowiedzieć uszczerbek ten wynosi 2 %. Chybiony jest zatem zarzut dokonania przez Sąd Rejonowy sprzecznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem wcześniejszych dolegliwości powódki i wcześniejszego urazu komunikacyjnego. Okoliczność ta została już bowiem oceniona przez biegłych, a Sąd i instancji poczynił na tej podstawie prawidłowe ustalenia. Niemniej jednak należy podkreślić, że wskazany przez biegłych 2% uszczerbek na zdrowiu nie jest jedynym czynnikiem warunkującym wysokość zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie winno odzwierciedlać wszelkie następstwa związane z doznaną krzywdą. Powódka na skutek wypadku doznała obrażeń w postaci skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa z urazowym pęknięciem krążka międzykręgowego i stłuczenia klatki piersiowej. Przebywała przez miesiąc na zwolnieniu lekarskim, konieczna była kilkumiesięczna rehabilitacja. Sam wypadek komunikacyjny, który wydarzył się bez winy powódki był trudnym traumatycznym przeżyciem, co także winno znaleźć odzwierciedlenie w wysokości przyznanego zadośćuczynienia, nawet gdyby nie pociągałby za sobą trwałych następstw.
Wszystkie te konsekwencje muszą znaleźć swoje odniesienie w wysokości zadośćuczynienia. Łączna kwota 9 000zł zadośćuczynienia w tych okolicznościach nie może zostać uznana za wygórowaną.
Sąd Okręgowy, mając powyższe okoliczności i argumenty na względzie na mocyart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako nieuzasadnioną. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na zasadzieart. 108 i 98 k.p.c.zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, obciążając kosztami zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł pozwanego.
SSO Marcin Rak SSO Magdalena Balion – Hajduk SSO Leszek Dąbek