Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I1 C 3451/18
Data wyroku: 2019-05-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Kokowska-Kuternoga

Sygn. akt: I 1 C 3451/18 upr.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 maja 2019 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Ewa Kokowska-Kuternoga
Protokolant:  protokolant Aleksandra Miksza
po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2019 r. w Gdyni
sprawy z powództwa(...) Banku (...) Spółki Akcyjnejz siedzibą weW.
przeciwkoM. S.
o zapłatę
Izasądza od pozwanegoM. S.na rzecz powoda(...) Banku (...) Spółki Akcyjnejz siedzibą weW.kwotę 8461, 26 zł (osiem tysięcy czterysta sześćdziesiąt jeden 26/100 złotych) z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP - nie więcej niż maksymalne odsetki za opóźnienie - od kwoty 6699, 10 zł od dnia 12.6.2018r. do dnia zapłaty;
IIzasądza od pozwanegoM. S.na rzecz powoda(...) Banku (...) Spółki Akcyjnejz siedzibą weW.kwotę 106,00 zł (sto sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu;

UZASADNIENIE
Powód(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą weW.wniósł w dniu 22.6.2018r pozew przeciwkoM. S.o zasądzenie kwoty 8461, 26 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie nie więcej niż maksymalne odsetki za opóźnienie od kwoty 6699,10 zł od dnia 12 czerwca 2018 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż na podstawie wystawionego przez siebie wyciągu z ksiąg bankowych, posiada wymagalną wierzytelność wobec pozwanego z tytułu umowy pożyczki, wynoszącą na dzień sporządzenia wyciągu, kwotę dochodzoną niniejszym pozwem. Jak wynika z uzasadnienia pozwu, wezwania do spłaty zadłużenia, kierowane na adres pozwanego, nie przyniosły efektu w postaci spłaty zadłużenia.
( pozew, k. 4-5

)

W dniu 31.7.2018r Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym zgodny z żądaniem pozwu
( nakaz zapłaty ,k. 5v)
Pozwany,M. S., złożył sprzeciw od w/w nakazu zapłaty i wniósł w nim o oddalenie powództwa w całości ze względu na: brak udowodnienia roszczenia, następnie już przed Sądem Rejonowym w Gdyni , podniósł jeszcze: zarzut przedawnienia, brak wypowiedzenia umowy o kredyt, brak wypowiedzenia umowy bankowej
( sprzeciw ,k .7-7v, pismo procesowe, k. 74-81v)
Postanowieniem z dnia 1 października 2018 r. Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Gdyni.
(postanowienie – k. 12)
Po wpłynięciu sprawy do Sądu Rejonowego w Gdyni powód ,(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą weW.,usunął braki formalne pozwu i wniósł o zasądzenie od pozwanego  kwoty 8461, 26 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie nie więcej niż maksymalne odsetki za opóźnienie od kwoty 6699,10 zł od dnia 12 czerwca 2018 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż na podstawie wystawionego przez siebie wyciągu z ksiąg bankowych, posiada wymagalną wierzytelność wobec pozwanego z tytułu umowy pożyczki, wynoszącą na dzień sporządzenia wyciągu, kwotę dochodzoną niniejszym pozwem. Jak wynika z uzasadnienia pozwu, wezwania do spłaty zadłużenia, kierowane na adres pozwanego, nie przyniosły efektu w postaci spłaty zadłużenia
(pismo procesowe, – k. 16-20)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 9.9.2013 roku(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą weW.zawarł zM. S.umowę o limit odnawialny na kwotę 6000 zł na okres do dnia 8.9.2014r z możliwością odnawiania automatycznie i bez aneksu na kolejne okresy 12-o miesięczne oraz u8mowe ubezpieczenia, z powodu zawarcia której, strony ustaliły, że z konta będzie pobierana składka zgodnie z doręczoną tabelą.M. S.zobowiązał się do wpłaty każdego miesiąca, poczynając od 9.9.2013r nie mniej niż 2000 zł. W razie przeterminowania zadłużenia, odsetki będą naliczane i w wysokości 15,50 % w stosunku rocznym ze zmiennym oprocentowaniem. Bank może nie odnowić umowy na następny okres 12-u miesięcy w razie informacji o pogorszeniu zdolności kredytowej , lub sytuacji majątkowej, albo w razie naruszenia postanowień regulaminu, czy rezygnacji klienta z umowy. O fakcie nieodnowienia umowy bank winien zawiadomić najpóźniej 14 dni przed upływem terminu końcowego.. Wówczas kredytobiorca ma obowiązek spłacić całość wykorzystanego limitu wraz z odsetkami najpóźniej w ostatnim dniu obowiązywania umowy. Bank nie przedłużył umowy od dnia 8.9.2015r, oświadczeniem z dnia 4.8.2015r.Bank naliczył koszty wynikające z obsługi limitu na podstawie rozdziału XVII , XXVI i XXVII, XXVIII regulaminu, tj. odsetki , w tym karne za przekroczenie limitu, zgodnie z tabelą oprocentowania.
W okresie obowiązywania umowyM. S.doprowadził do powstania zaległości z tytułu zaciągniętego limitu, co spowodowało nieprzedłużenie umowy na kolejny okres 12-u miesięcy i wystawienie wyciągu z ksiąg bankowych w dniu 11.6.2018r, w którym stwierdzono, iż w księgach Banku figuruje w stosunku do Niego wymagalne zobowiązanie w kwocie 8461,26 zł, wynikające z umowy z dnia 9 .9. 2013 r. Na tę kwotę składają się: należność główna-kapitał w wysokości 6699, 10 zł, odsetki umowne za okres od 9.9.2013r do dnia wyciągu w wysokości 733,00 zł ,koszty, prowizje w wysokości 29, 16 zł .
odpis z KRS k. 22-23v, umowa o kredyt k. 128-132 ,regulamin, k. 26-31,W.z ksiąg Banku- k. 24, zestawienie transakcji, k. 32-62,108, oświadczenie banku, k. 87, 117wyliczenie odsetek, k. 16v-17v,111v-116 wyliczenie opłat i prowizji, k. 18-20
Wezwanie do zapłaty zadłużenia, kierowane na adresM. S.nie spowodowało zapłaty zadłużenia .
przedegzekucyjne wezwanie, k. 66
AdresM. S.w chwili zawarcia umowy i nieprzedłużania jej i nadal był ten sam.M. S.nie stawił się na wezwanie Sądu
bezsporne

Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez powoda w toku postępowania. Dowody uznane zostały za wiarygodne w całości, albowiem nie budzą one zastrzeżeń, co do autentyczności i prawdziwości twierdzeń w nich zawartych. Jedynym dowodem w sprawie nie jest tylko wyciąg z ksiąg bankowych. Treść dowodów przedstawionych przez powoda w postaci dokumentów prywatnych jest spójna, logiczna i wobec tego wiarygodna, nie budzi wątpliwości Sądu.
W myśl ogólnych zasad na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie, zaś na pozwanym obowiązek udowodnienia okoliczności uzasadniających jego wniosek o oddalenie powództwa.
W niniejszej sprawie powód dochodząc zapłaty wskazanej w pozwie kwoty powinien był wykazać zasadność obciążenia pozwanego żądaną kwotą, charakter umowy jaka łączyła strony oraz jakie świadczenia w ramach tej umowy powinien pozwany ponosić na rzecz powoda. Zdaniem Sądu to powód jako profesjonalista, od którego wymaga się staranności w wyższym stopniu, powinien ponosić wszelkie konsekwencje związane ze swoją niedokładnością, zaniedbaniem i niekonsekwencją. Mając na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania cywilnego, a mianowicie obowiązku udowadniania faktów i twierdzeń przez stronę wywodzącą z tychże faktów skutki prawne, określoną w dyspozycjiart. 6 k.c., Sąd uznał, iż to rzeczą powoda było dążyć do zgromadzenia i przedstawienia Sądowi należytego rodzaju dowodów. Wszelkie zatem zaniechania podejmowania takich działań przez powoda, jego ewentualne zaniedbania i przeoczenia, stanowią zarazem wyraz woli strony powodowej i pociągać muszą za sobą niekorzystne dla niej skutki procesowe.
Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż faktów, z których wywodzone jest dochodzone roszczenie powinien w zasadzie dowieść powód. Nawet brak zajęcia stanowiska przez pozwanego nie zwalnia powoda od wykazania sądowi, iż żądanie sformułowane w pozwie istnieje.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Podstawowym obowiązkiem banku, wynikającym z istoty umowy, jest przechowywanie środków pieniężnych posiadacza rachunku. Dokonywanie rozliczeń za pośrednictwem rachunku stanowi obowiązek dodatkowy wynikający z woli stron umowy.Art. 63c. cytustawy prawo bankowestanowi, że  polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Bank wykonuje dyspozycję dłużnika w sposób przewidziany w umowie rachunku bankowego.
Jak stanowiart. 69 ust. 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe(Dz.U.02.72.665) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na określony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 76 powyższej ustawy, zasady oprocentowania kredytu określa umowa kredytu.
W niniejszej sprawie powód wykazał, iż na podstawie umowy, regulaminu i zestawienia operacji, a także wyciągu z ksiąg bankowych powoda, zadłużenie pozwanego z tytułu zawartej w dniu 9.9.2013 r umowy o limit, stanowi kwotę dochodzona pozwem. Wskazując, ile z wymagalnych kwot, odsetek, prowizji, opłat i kiedy pozwany powinien wpłacać, i od kiedy nie czynił tego. Pozwany zaś, mimo zarzutów, nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, że nie zawarł tej umowy , ani na okoliczność, że się z niej wywiązał. Nie stawił się też w Sądzie celem przeprowadzenia dowodu z Jego zeznań.
W niniejszej sprawie, zgodnie z postanowieniami zawartej przez strony umowy o kredyt, spłata następować miała poprzez dokonywanie wpłat w miesięcznych co najmniej po 2000 zł. Brak wymaganej wpłaty stanowił podstawę nieprzedłużenia umowy i rozpoczęcia dochodzenia całości zaległego zadłużenia.
Pozwany, zarzucił, że roszczenie jest przedawnione.
Odnosząc się do zarzutu strony pozwanej jakoby doszło do przedawnienia dochodzonego w niniejszym postępowaniu roszczenia, należy wskazać, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie .
Zgodnie zart. 118 k.c.o treści obowiązującej w dacie wniesienia pozwu, tj : jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Przepisart. 120 k.c.stanowi, że bieg przedawnienia roszczenia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.Art. 123.§ 1.kcstanowi:” Bieg przedawnienia przerywa się:
1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;
2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje;
3) przez wszczęcie mediacji.”, aart. 124.§ 1.kcstanowi:” Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.”
W niniejszej sprawie termin przedawnienia wynosi 3 lata i zaczął biec najpóźniej w dniu następnym po wskazanym jako termin zakończenia umowy, tj. od 9.9.2015r, więc nie upłynął przed datą złożenia pozwu w niniejszej sprawie tj. przed 22.6.2018r. Jeśli przyjąć, że dług stał się wymagalny po nieprzedłużeniu umowy, tj. od 9.9.2015r w całości, nadal brak przesłanek do przyjęcia, że roszczenie jest przedawnione.
Zdaniem Sądu ,pozwany, poza ogólnikowym i gołosłownym powołaniem się na nieprawidłowości w naliczaniu przez powoda żądanych kwot, nie przedstawił żadnych dowodów na uzasadnienie swoich twierdzeń. Zważyć zaś należy, iż zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą rozkładu ciężaru dowodu, strona, która z danego faktu wywodzi skutki prawne, obowiązana jest fakt ów wykazać (art. 6 k.c.), nadto, to strony mają dążyć do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w razie nieuzasadnionej bierności dana strona naraża się na sankcję w postaci przegrania procesu.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, pozwany nie podołał ciążącemu na nim obowiązkowi w powyższym zakresie. Jest oczywistym, że kiedy zwiera się umowę z podmiotem prywatnym, to dokumenty, które ten przedstawia, też są dokumentami prywatnymi, co nie znaczy, że nie mogą być wiarygodnymi(art. 245. k.p.c.:”Dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie.”). W zakresie, zaś zarzutu abuzywności postanowień umowy o ubezpieczenie, co do których ten zarzut sformułował, to w umowie ubezpieczenia wskazano , że składka wyliczana jest na podstawie tabeli składek, zaś z zestawienia potraceń tych składek wynika, że są to kwoty od 2 do 6 zł miesięcznie, przy limicie 6000 zł, trudno przyjąć, aby takie obciążenie dodatkowe wynikające z umowy było nadmierne, .
W ocenie Sądu, przywołane przez powoda postanowienia umowne przewidujące te opłaty w wysokości wyżej wskazanej nie pozostawały regulacjami o charakterze abuzywnym, które z mocyart. 3851 §1 i 3 kcnie wiązały pozwanego, który zwarł z pożyczkodawcą umowę jako konsument. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Nieuzgodnione indywidualnie są zaś te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Postanowienia indywidualnie uzgodnione w myśl wyżej wymienionego przepisu to bowiem nie postanowienia, których treść konsument mógł negocjować lecz takie postanowienia, które rzeczywiście powstały na skutek indywidualnego uzgodnienia. Wymienione w treściart. 3853 kcniedozwolone postanowienia umowne mają wyłącznie charakter przykładowy, stanowiąc swoistą regułę interpretacyjną ułatwiającą stosowanieart. 3851 kc.Jednocześnie, w opinii Sądu, zastrzeżenie zawarte we wskazanych wyżej zapisach umowy przewidujące, iż pożyczkobiorca będzie zobowiązany do ponoszenia opłat z tytułu składek na ubezpieczenie, nie jest sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco nie narusza interesów konsumenta. Z jednej bowiem strony opłaty te nie są rażąco wygórowane, gdyż ich zastrzeżenie w takiej wysokości ma uzasadnienie w rzeczywistej wysokości opłat ponoszonych zwykle za takie czynności , a wynikających z tabeli i naliczonych na poziomie 2-6 zł na miesiąc. Z uwagi na powyższe regulację – Sąd ocenił je jako nie prowadzące w istocie rzeczy do zapewnienia powodowi nieuzasadnionych korzyści i nienaruszające interesów ekonomicznych konsumenta w rażący sposób.
Pokreślić należy, że przedmiotowe postanowienia w sposób rażący nie naruszają interesów konsumentów, w szczególności tych ekonomicznych związanych z obowiązkiem uiszczenia znacznych i dodatkowych kosztów, które mogą prowadzić do zwiększenia istniejącego zadłużenia. Działanie legitymizowane treścią zapisu nie prowadzi w rezultacie do obciążenia zadłużonego klienta kolejnymi zobowiązaniami w praktyce utrudniając mu możliwość uregulowania należności wynikającej ze zobowiązania pierwotnego.
W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się, ażeby obciążenie pozwanego opłatami z tytułu składek na ubezpieczenie stanowiło jakiekolwiek nadużycie, bądź nie znajdowało podstaw w łączącej strony umowie. Uprawnienie powoda do pobierania tych opłat, jak i ich wysokość, wynikały bowiem z umowy łączącej strony oraz tabel załączonych do umowy i nie były to kwoty wygórowane.
Mając na względzie powyższe ,Sąd uwzględniając powództwo, orzekł jak w punkcie I wyroku, na podstawieart. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe(tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 128 ze zmianami) Sąd zasądził kwotę 8461, 26 złotych, czemu dał wyraz w punkcie I wyroku.
Wobec treściart. 481 § 1 i 2 k.c.stanowiącego, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, natomiast jeżeli stopa odsetek nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe, przy czym gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Zgodnie zart. 482 § 1 k.p.c.od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek od dłużnej sumy, w zakresie żądanych odsetek umownych i ustawowych liczonych od poszczególnych kwot za okres od dnia następującego po dniu ich wymagalności do dnia zapłaty, powództwo jest w pełni uzasadnione.
O kosztach procesu w pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawieart. 98 kpciart. 108 kpc, obciążając pozwanego kosztami procesu w całości .Na koszty tej sprawy w kwocie 106 zł składają się: 106 zł –opłata od pozwu, 17 zł- opłata od pełnomocnictwa, 1800 zł –wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego, z czego powód poniósł tylko wydatek w wysokości opłaty od pozwu- 106 zł, którą przegrywająca pozwany winien Mu zwrócić.