Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 781/19
Data wyroku: 2019-10-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Mariusz Jaroszyński

Sygn. aktXI Ka 781/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 października 2019 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący Sędzia Mariusz Jaroszyński
Protokolant Wioleta Zawadzka
przy udziale Prokuratora Anny Stefańskiej – Karaś
po rozpoznaniu dnia 15 października 2019 roku
sprawyA. B.urodzonego (...)wO.

(...)s.K.iK. z domu R.,
oskarżonego zart. 207 § 1 kki in.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie
z dnia 27 maja 2019 roku sygn. akt. II K 139/18
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu eliminuje stwierdzenie o kierowaniu gróźb karalnych wobec córkiK. B.;
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych opłaty oraz 50 (pięćdziesiąt) złotych zwrotu wydatków.
Sygn. akt XI Ka 781/19

UZASADNIENIE
A. B.został oskarżony o to, że w okresie od stycznia 2015 roku do 05 grudnia 2017 roku wC., powiatu(...), województwa(...), znęcał się psychicznie i fizycznie nad żonąH. B.i córkąK. B.w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury domowe w trakcie, których wyzywał je słowami obelżywymi, szarpał i popychał żonę na meble, bił żonę rękami po twarzy i całym ciele, dusił żonę rękami za szyję, wielokrotnie kierował pod adresem żony i córki groźby karalne pozbawienia życia i pobicia, przy czym groźby te wzbudziły u pokrzywdzonych uzasadnioną obawę ich spełnienia, nadto w dniu 05 listopada 2017 roku podczas kolejnej awantury domowej dusił żonę rękami za szyję, gdzie interweniowała córkaK. B., nadto dwukrotnie wszczął awanturę w miesiącu czerwcu 2017 roku daty dziennej nieustalonej i w dniu 05 grudnia 2017 roku podczas której bił ją i szarpał oraz popychał, czym spowodował u niej obrażenia ciała w postaci zadrapań na prawym przedramieniu, zaczerwienienia skóry policzka lewegoi prawego, zasinień na ciele i twarzy, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie jej organizmu na okres do dni 7,tj. o czyn zart. 207 § 1 k.k.w zb.zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Wyrokiem z dnia 27 maja 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. akt XI Ka 139/18, Sąd Rejonowy w Chełmie:

I
oskarżonegoA. B.uznał za winnego tego, że: w okresie od stycznia 2015 roku do 5 grudnia 2017 roku, wC., powiatu(...), województwa(...), znęcał się psychicznie i fizycznie nad żonąH. B.i córkąK. B.w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury domowe w trakcie, których wyzywał je słowami obelżywymi, szarpał i popychał żonęH. B.na meble, bił żonę rękami po twarzy i całym ciele, dusił żonęH. B.rękami za szyję, wielokrotnie kierował pod adresem żonyH. B.i córkiK. B.groźby karalne pozbawienia życia i pobicia, przy czym groźby te wzbudziły u pokrzywdzonych uzasadnioną obawę ich spełnienia, nadto w dniu 5 grudnia 2017 roku wszczął awanturę podczas której bił i szarpał żonęH. B.oraz popychał ją i dusił żonęH. B.rękami za szyję, czym spowodował u niej obrażenia ciaław postaci zadrapań na prawym przedramieniu, zaczerwienienia skóry policzka lewego i prawego, zasinień na ciele i twarzy, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie jej organizmu na okres do dni 7, tj. popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję przepisuart. 207 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 207§ 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu tytułem próby na okres 3 (trzech) lat;

III
na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoA. B.karę grzywny w ilości 100 (stu) stawek dziennych ustalając na podstawieart. 33§ 3 k.k.wartość każdej stawki na kwotę 20,- (dwadzieścia) złotych;

IV
na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

V
na podstawieart. 72 § 1 pkt 5 k.k.zobowiązał oskarżonego w okresie próby do powstrzymania się od nadużywania alkoholu;

VI
na podstawieart. 39 pkt 2b k.k.w zw. zart. 41a § 1, 4 k.k.iart. 43 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoA. B.zakaz zbliżania się do pokrzywdzonejH. B.na odległość mniejszą niż 100 (sto) metrów i zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonąH. B.przez okres 3 (trzech) lat;

VII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w dniu 13 grudnia 2017 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;

VIII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty oraz wydatków, którymi obciążył Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca.Zaskarżając go w całości zarzucił:

I
obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a tj.art. 7 oraz 410 k.p.k.poprzez błędną, stronniczą, aprioryczną ocenę dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonegoA. B.składanych w późniejszym etapie postępowania przygotowawczego oraz na rozprawie głównej odnośnie przebiegu zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania, źródła konfliktu małżeńskiegoA.iH. B., przebiegu kłótni małżeńskichA.iH. B., braku nadużywania alkoholu przez oskarżonego oraz prezentowania przez pokrzywdzonąH. B.postawy atakującej względem oskarżonegoi odmówienie im waloru pełnej wiarygodności, w sytuacji gdy korespondują one z dowodami nieosobowymi (vide:protokół badania trzeźwości, deskrypcje nagrań dwóch rozmów) oraz zeznaniami córkiK. B.;

II
obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a tj.art. 7 oraz 410 k.p.k.poprzez mało wnikliwą ocenę dowodu w postaci zeznań pokrzywdzonejH. B.i obdarzenie ich walorem pełnej wiarygodności, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznaniaK. B.wskazują na inną podstawę konfliktu małżeńskiego stron i jego przebieg oraz brak jest innych dowodów potwierdzających, że oskarżonyA. B.nadużywa alkoholu;

III
obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a tj.art. 7 oraz 410 k.p.k.poprzez mało wnikliwą ocenę dowodu w postaci zeznań pokrzywdzonejK. B., w sytuacji gdyz depozycji tego świadka wprost wynika, iż zachowanie oskarżonego nie wzbudzało w niej strachu i nie kierował on pod jej adresem gróźb karalnych;

IV
obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a tj.art. 9 § 1 k.p.k.oraz167 k.p.k.poprzez niewyczerpanie inicjatywy dowodowej i oparcie się wyłączenie na dowodach oskarżenia i zaniechanie poczynienia własnych ustaleń w zakresie relacji rodzinnych panujących w domu PaństwaB., podłoża i intensywności zaistniałego konfliktu i wpływu poszczególnych osób i czynników na jego zaostrzenie;

Zdaniem skarżącego konsekwencją powyższych obraz prawa procesowego ujętych w pkt I-IV, jakich dopuścił się Sąd I instancji było poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, które miały wpływ na treść wydanego wyroku, albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy winien dojść do przekonania, iż zdarzenia będące przedmiotem niniejszego postępowania miały charakter wyłącznie kłótni małżeńskiej i oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu.
Mając na względzie powyższe obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienieA. B.od zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wywiedziona apelacja w zakresie jej wniosku końcowego o uniewinnienieA. B.od zarzucanego mu czynu nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnym okazał się jednak postulat zawarty w uzasadnieniu apelacji związany z trzecim zarzutem, tj. dokonania modyfikacji opisu czynu przypisanego oskarżonemu.
Kwestionowany w pkt I i II apelacji sposób oceny wyjaśnieńA. B.i zeznań pokrzywdzonejH. B.jest wolny od nieprawidłowości (art. 7 i 410 k.p.k.nie zostały naruszone). Sądmeritiprecyzyjnie wskazał zakres wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, który pozwolił mu na ustalenie stanu faktycznego, czego w żadnym wypadku nie podważa wybiórcza argumentacja zawarta w uzasadnieniu apelacji. Swoje stanowisko o wiarygodności i miarodajności depozycji poszczególnych świadków, a w szczególności pokrzywdzonych sąd I instancji logicznie uzasadnił, co zasługuje na aprobatę i nie wymaga ponownego przytaczania (k. 159v.-161, str. 6-9). W uzasadnianiu apelacji nie sposób zaś doszukać się argumentacji przemawiającej za słusznością pierwszego z postawionych zarzutów. Skarżący eksponuje okoliczności związane z wnioskiem o dobrowolne poddanie się karze, które samew sobie nie rzutują na kwestię oceny wyjaśnieńA. B.– w kontekście całokształtu ujawnionych okoliczności sprawy. Próba wykazania, iż oskarżony na skutek „zmanipulowania” go przez funkcjonariuszy Policji złożył określonej treści wyjaśnienia, w których przyznał się do zarzucanego czynu w żadnym wypadku nie przekonuje. Sąd Rejonowy trafnie bowiem wskazał, iż w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego znajdowały potwierdzenie w zeznaniachH. B., zweryfikowanych dodatkowo przez pryzmat zeznańK. B.. Natomiast w odniesieniu do zeznańH. B.obrońca nie dostrzega, iż Sąd Rejonowy oceniając łącznie wyjaśnienia oskarżonegoA. B.oraz pokrzywdzonychH. B.iK. B.wskazał, że żadne z nich nie polegają na prawdzie w całości. Tym samym główna teza zarzutu jest chybiona. Okoliczności wskazane w uzasadnieniu apelacji zostały zaś należycie przeanalizowane przez Sąd Rejonowy.
Stwierdzić przy tym stanowczo należy, iż o sugerowanej wzajemności kłótni pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonąH. B.nie może być mowy. Stanowisko obrońcy w tym zakresie stanowi wyłącznie przejaw przyjętej przezA. B.linii obrony w założeniu, której to pokrzywdzona miała być inicjatorem sporów oraz prowokatorem aktów przemocy, co w rzeczywistości miejsca nie miało. Zresztąw apelacji próżno szukać argumentów potwierdzających stawianą tezę. Podkreślenia wymaga, iż oskarżony pozostaje całkowicie bezkrytyczny wobec własnego zachowania i nie dostrzega, iż zachowanie pokrzywdzonej było immanentnie związane z jego negatywnym postępowaniem.
Odnosząc się do III zarzutu apelacji stwierdzić należy, iż Sądowi Rejonowemu umknęła wskazana przez obrońcę okoliczność związana z obawą spełniania groźby wypowiedzianej przez oskarżonego w stosunku doK. B.. Z treści depozycji pokrzywdzonej istotnie wynika, iż świadek nie bała się ojca – „Ja się mojego ojca nie boję” (k. 128v.). Mimo, iż sądmeritidostrzegł wskazaną wypowiedź świadka, to jednak fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w opisie czynu przypisanego oskarżonemu. Stąd też niezbędnym, a zarazem wystarczającym w postępowaniu odwoławczym było dokonanie stosownej zmiany zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie stwierdzenia o kierowaniu przez oskarżonego gróźb karalnych wobec córkiK. B.. W pozostałym zakresie ocena jej zeznań pozostaje wolna od nieprawidłowości – również skarżący ich nie dostrzega.
Zarzut z pkt IV apelacji jest bezzasadny. Sąd I instancji nie narusza przepisuart. 167 k.p.k.wtedy, gdy nie podejmuje z urzędu inicjatywy dowodowej, uznając zebrany w sprawie materiał dowodowy za wystarczający do sprawiedliwego wyrokowania (vide:postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 9 stycznia 2019 r. II KK 466/18). Apelacja nie dostarcza powodów do uznania, iż materiał dowodowy jest niepełny i nasuwa wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i że tym samym wymagałby uzupełnienia. Wręcz przeciwnie, jest on kompletny i pozwala na podjęcie niebudzącej wątpliwości decyzji, co do sprawstwaA. B.w zakresie czynu z art. zart. 207 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Mając na uwadze, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych –pkt Vapelacji –obrońca oparł na już omówionych zarzutach w zakresie oceny materiału dowodowego stwierdzić należy, że skoro w sferze proceduralnej (poza jednym opisanym wyżej przypadkiem) nie zaistniały uchybienia przepisomkodeksu postępowania karnegow zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, to nie sposób skutecznie podważyć poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych poprzez zarzutw zaprezentowanym kształcie. Ustalenia faktyczne prowadzące do uznania sprawstwaA. B.są prawidłowe, a korekty wymagał jedynie opis jego zachowaniaw stosunku do córki.
Dokonując instancyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej orzeczenia o karze w zakresie jej surowości z uwagi na zaskarżenie wyroku, co do winy przez obrońcę oskarżonego (art. 447 § 1 k.p.k.), Sąd odwoławczy nie uznał, by orzeczenie w tej części było rażąco niewspółmierne (tu: surowe). Sąd Rejonowy miał w polu widzenia wszystkie okoliczności, tak dotyczące czynu jak i osoby sprawcyi należycie je uwzględnił. Sąd II instancji nie znalazł podstaw (w szczególności przez pryzmat argumentacji wniesionego środka odwoławczego niepoprzedzonej stosownym zarzutem) do zakwestionowania słuszności tego rozstrzygnięcia podzielając w całości argumentację sądu orzekającego w I instancji, a zawartą w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku (k. 166v.-168, str. 20-23 uzasadnienia).
Nie stwierdzając uchybień w postępowaniu przed sądem I instancji, które uzasadniałyby konieczność dalszej zmiany zaskarżonego wyroku lub jego uchyleniai przekazania sprawy do ponownego rozpoznania – w tym z przyczyn wskazanychwart. 439 k.p.k.orazart. 440 k.p.k.– Sąd Okręgowy w pozostałej części utrzymał go w mocy.
Rozstrzygnięcie o kosztach za postępowanie odwoławcze znajduje swoje uzasadnienie w treści art.art. 636 § 1 k.p.k., gdzie decyzja o opłacie za drugą instancję znajduje oparcie w treściart. 8w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 3w zw. zart. 3 ust. 2 ustawyz dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz.U. 1983 Nr 49, poz. 223), zaś decyzja o zwrocie wydatków w§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 663) i § 3 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za wydanie informacjiz Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 861).

Mariusz Jaroszyński