Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 643/19
Data wyroku: 2020-11-10 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Bezpodstawne wzbogacenie
Podstawa prawna: art. 410 kc

Sygn. akt III Ca 643/19

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2018 roku Sąd Rejonowy w Zgierzu w sprawie z powództwa głównegoTowarzystwa Budownictwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wZ.przeciwkoJ. K.iI. K.o zapłatę oraz z powództwa wzajemnegoI. K.przeciwkoTowarzystwu Budownictwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wZ.o zapłatę:

I
z powództwa głównego:

1
oddalił powództwo;

2
nie obciążył pozwanych obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz powoda;

II
z powództwa wzajemnego:

1
oddalił powództwo;

2
nie obciążył powódki wzajemnej obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego wzajemnego.

Apelację od powyższego orzeczenia złożył powód główny, zaskarżając je w części oddalającej powództwo z powództwa głównego pkt I, a także rozstrzygniecie co do kosztów, zarówno z punktu I.2, jak i przede wszystkim II.2. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:

A
naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, w zakresie:

1
przepisuart. 28 ust.1 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że Spółka winna wliczać w stawkę czynszu koszty konserwacji anteny, konserwacji domofonu, konserwacji wentylacji, konserwacji kolektorów słonecznych, eksploatacji wentylacji, konserwacji wodomierzy, podczas gdy z przywołanego przepisu wynika, że stawka czynszu za 1 m2jest ustalana w takiej wysokości, aby suma czynszów za najem wszystkich lokali eksploatowanych przez Towarzystwo pozwalała na pokrycie kosztów eksploatacji i remontów budynków oraz spłatę kredytu zaciągniętego na budowę.

2
przepisuart. 28 ust.2 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, iż przepis ten nie wyłącza stosowania w zasobach mieszkaniowych towarzystw budownictwa społecznegoart. 9 ust. 5 i 6 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, podczas gdy w zasobach towarzystw budownictwa społecznego stosowany jest czynsz regulowany,

3
przepisuart. 9 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, poprzez przyjęcie przez Sąd, że przepis ten ma charakter normy bezwzględnie wiążącej za czym przemawia jego cel oraz ochrona doniosłych wartości społecznych, które w efekcie ograniczają swobodę kontraktową, czyniąc nie dopuszczalnym uregulowanie stosunku prawnego w sposób sprzeczny z tymże przepisem i przede wszystkim naruszają podstawowe zasady demokratycznego państwa prawa, jakimi są zasady pewności i słuszności prawa;

4
przepisuart. 58 §3 Kodeksu cywilnegopoprzez błędne jego zastosowanie wobec przyjęcia przez Sąd, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepisart. 9 ust 5 i 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegoi zapisy umowy przewidujące możliwość pobierania od najemców opłat za konserwację anteny, konserwację domofonu, konserwacją wentylacji, konserwację kolektorów słonecznych, eksploatację wentylacji, konserwację wodomierzy są nieważne,

5
przepisuart. 677 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym roszczenie najemcy przeciwko wynajmującemu o zwrot nadpłaconego czynszu przedawnia się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy, poprzez uznanie przez Sąd, że opłaty pobrane od pozwanych tytułem opłat dodatkowych są świadczeniami nienależnymi i nie uległy przedawnieniu w terminie przewidzianym tymże przepisem.

6
przepisuart. 33 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 4 ustawy stosuje się odpowiednio przepisyustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegooraz przepisyKodeksu cywilnegoo najmie, poprzez nie wyjaśnienie przez Sąd, dlaczego w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują tylko przepisyustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, z całkowitym pominięciem przepisówKodeksu cywilnegodotyczących najmu,

7
przepisówart. 670 §1 i art. 6881Kodeksu cywilnegowskazujących, iż możliwym jest ponoszenie przez najemcę kosztów świadczeń dodatkowych i innych należnych opłat. W niniejszej sprawie kwestie te zostały poddane woli stron zawierających umowę najmu, przyznając im swobodę w kształtowaniu zasad rozliczeń z tego tytułu. Tym samym wbrew twierdzeniu Sądu nie ma przeszkód, aby strony umowy najmu uzgodniły odrębne rozliczenie dotyczące odpłatności z tytułu czynszu oraz odpłatności za media i inne świadczenia dodatkowe, zwłaszcza gdy przedmiotem najmu nie jest lokal w budynku o charakterze standardowym,

8
przepisuart. 8 ust. 2a(dawnyart. 30 ust. 3)ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usługprzez odmowę możliwości jego stosowania przez powodową Spółkę wobec bezpodstawnego uznania przez Sąd, że w konkretnej sprawie nie występuje refakturowanie opłat za media, lecz winno występować pobieranie skalkulowanego czynszu najmu,

9
przepisówart. 98 § 1, art. 100 i art. 102 ustawy Kodeks postępowania cywilnego, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie zachodzą szczególne okoliczności, które uzasadniają nieobciążanie kosztami Strony przegrywającej na zasadach określonych wskazanymi wyżej przepisami, w szczególności gdy ta, wystąpiła przeciwko Spółce z powództwem wzajemnym, mając pełną i pewną wiedzę o bezpodstawności swojego roszczenia i działając tym samym w sposób rażąco sprzeczny z zasadami współżycia społecznego.

B
naruszenie przepisów postępowania, które miało zdecydowany wpływ na wynik sprawy, w zakresie przepisuart. 233 §1 Kodeksu postępowania cywilnego, polegające na ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, bez jego wszechstronnego rozważenia w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego oraz poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią zebranego materiału dowodowego tj. rozpoznanie sporu bez zbadania wszystkich okoliczności, w tym złożonych przez Spółkę faktur kosztowych, co doprowadziło do stwierdzenia że Spółka nie jest uprawniona do refakturowania na pozwanych kosztów konserwacji anteny, konserwacji domofonu, konserwacji wentylacji, konserwacji kolektorów słonecznych, eksploatacji wentylacji, konserwacji wodomierzy pomimo, że spełnia wszystkie warunki refakturowania, zaś w stawce czynszu nie są uwzględnione koszty utrzymania urządzeń związanych z lokalem będącym przedmiotem najmu, które pokrywają opłaty dodatkowe wnoszone przez najemców.

W konsekwencji zgłoszonego zarzutu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części oddalającej powództwo z powództwa głównego pkt I, a także rozstrzygnięcia co do kosztów, zarówno z punktu I.2, jak i przede wszystkim II.2 poprzez uwzględnienie powództwa poprzez uwzględnienie powództwa głównego oraz zasądzenie kosztów. Z ostrożności procesowej powód główny wniósł o uchylenie wyroku w części pkt I i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji z pozostawieniem temu Sądowi decyzji o kosztach postępowania.
W odpowiedzi na apelację pozwana- powódka wzajemna wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej- powódki wzajemnej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa według norm prawem przepisanych.
Pozwany wniósł o uznanie apelacji za niezasadną i nieobciążanie pozwanego kosztami postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Ustalenia te Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, uznając za zbędne ponowne ich przytaczanie.
Stawiany przez skarżącego zarzut naruszeniaart. 28 ust. 1 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowegojest nietrafny.
Zgodnie z tym przepisem stawki czynszu za 1 m2powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w zasobach mieszkaniowych towarzystwa są ustalane przez zgromadzenie wspólników, walne zgromadzenie akcjonariuszy albo walne zgromadzenie w takiej wysokości, aby suma czynszów za najem wszystkich lokali eksploatowanych przez towarzystwo pozwalała na pokrycie kosztów eksploatacji i remontów budynków oraz spłatę zobowiązań towarzystwa związanych z budową. Komentowany przepis w pierwszej kolejności wyraża zasadę ekonomicznej samodzielności TBS-u, które koszty budowy, eksploatacji i remontów budynków ma pokrywać z czynszu uzyskanego z tytułu najmu znajdujących się w tych budynkach lokali mieszkalnych i użytkowych. Stawka czynszu regulowanego musi spełniać dwa kryteria: suma czynszów za najem wszystkich lokali eksploatowanych przez towarzystwo musi pozwalać na pokrycie kosztów eksploatacji i remontów budynków oraz spłatę zobowiązań towarzystwa związanych z budową, a także nie może przekroczyć: 1) 4% wartości odtworzeniowej lokalu, obliczonej według przepisówustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz. U. z 2019 r. poz. 1182 i 1309) - w przypadku lokali mieszkalnych wybudowanych przy wykorzystaniu kredytu udzielonego przezBank (...)na podstawie wniosków o kredyt złożonych do dnia 30 września 2009 r.; 2) 5% wartości odtworzeniowej, o której mowa w pkt 1 - w przypadku lokali mieszkalnych wybudowanych przy wykorzystaniu finansowania zwrotnego.
Pojęcie „kosztów eksploatacji i remontów budynków” użyte w ustawie nie zostało zdefiniowane, zatem należy posłużyć się ich literalnym brzmieniem, co prowadzi do wniosku, że kosztami takimi są wszelkie koszty związane z użytkowaniem i prawidłowym funkcjonowaniem budynków, a także związane z wykonywaniem wszelkich czynności pozwalających na utrzymanie budynków w stanie niepogorszonym oraz dokonanie uzasadnionych okolicznościami ulepszeń. W tych okolicznościach należy wskazać, iż nic nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że kosztami eksploatacji i remontów budynków są także koszty konserwacji anteny, konserwacji domofonu, konserwacji wentylacji, czy konserwacji wodomierzy, o ile łączny koszt stawki czynszu uwzględniający wskazane opłaty nie przekroczy stawek określonych wart. 28 ust. 2 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego. Powyższe zapatrywanie znajduje potwierdzenie w definicji „wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości” użytej wustawie o ochronie praw lokatorów, które pojęciowo jest bardzo zbliżone, jeżeli nie tożsame z pojęciem „kosztów eksploatacji i remontów budynków”. Zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 8a definicja wskazuje, że przez wydatki związane z utrzymaniem lokalu należy rozumieć koszty, ustalane proporcjonalnie do powierzchni użytkowej lokalu w stosunku do powierzchni użytkowej wszystkich lokali w danym budynku, obciążające właściciela, obejmujące opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu, podatek od nieruchomości oraz koszty: a) konserwacji, utrzymania należytego stanu technicznego nieruchomości oraz przeprowadzonych remontów; b) zarządzania nieruchomością; c) utrzymania pomieszczeń wspólnego użytkowania, windy, anteny zbiorczej, domofonu oraz zieleni; d) ubezpieczenia nieruchomości; e) inne, o ile wynikają z umowy. Już w samej definicji zostały uwzględnione koszty utrzymana i anteny i domofonu, natomiast pod pojęciem innych kosztów wynikających z umowy można by rozumieć m.in. koszty konserwacji wentylacji, kolektorów słonecznych, wodomierzy czy eksploatacji wentylacji.
W niniejszej sprawie uwzględnienie w kwocie czynszu kosztów konserwacji anteny, konserwacji domofonu, konserwacji wentylacji, konserwacji kolektorów słonecznych, eksploatacji wentylacji, konserwacji wodomierzy było zasadne i możliwe, bowiem stawka czynszu uwzględniająca wszystkie te opłaty mieściłaby się w ramach ustanowionych przezart. 28 ust. 2 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego.
Zarzut naruszeniaart. 28 ust. 2 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowegonie zasługuje na uwzględnienie poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż przepis ten nie wyłącza stosowania w zasobach mieszkaniowych towarzystw budownictwa społecznegoart. 9 ust. 5 i 6 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, podczas gdy w zasobach towarzystw budownictwa społecznego stosowany jest czynsz regulowany.
Zgodnie z przepisemart. 9a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(dalej:ustawa o ochronie praw lokatorów), czynsz najmu w zasobach TBS regulują odrębne przepisy. Wymienionyart. 9a ustawy o ochronie praw lokatorówodsyła – w zakresie zasad ustalania wysokości czynszu najmu lokali znajdujących się w zasobach TBS – do stosowania przepisuart. 28 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego. Przepisart. 9a ustawy o ochronie praw lokatorówuznano w doktrynie za "(...) przepis szczególny w stosunku doart. 3 ustawy o ochronie praw lokatorówdopuszczający stosowanie w określonym w nim zakresie przepisów ustawowych o treści mniej korzystnej dla lokatora od przepisówustawy o ochronie praw lokatorów. Wymieniony przepis – zdaniemA. M.– stanowi ogólnie o „czynszu”, a nie o „wysokości czynszu”, z czego wynika nie tylko to, że wysokość czynszu płaconego przez najemców lokali mieszkalnych w tych budynkach reguluje art. 28 (PBudMU), ale i to, że do tych najemców nie stosuje się innych dotyczących czynszu i opłat za używanie lokalu przepisów ustawy o ochronie lokatorów" (zob.A. Mączyński, Dawne i nowe instytucje polskiego prawa mieszkaniowego, KPP 2002, Nr 1, s. 100). Zgodzić się jednak należy z poglądem, że komentowany przepis wyłącza zastosowanie przepisówustawy o ochronie praw lokatorów– w zakresie ustalania wysokości czynszu najmu za lokale TBS. Jednak przepisy regulujące możliwość pobierania przez wynajmującego opłat, o których mowa wart. 9 ust. 5 i 6 ustawy o ochronie praw lokatorów– należy stosować również do towarzystw budownictwa społecznego (por.Zoll,Olczyk,Pecyna, Ustawa, s. 295) (A. Doliwa, Komentarz do ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego [w:] Prawo mieszkaniowe. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2015).
Art. 9 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorówwprowadza wyraźne ograniczenie opłat, jakie może pobierać wynajmujący od najemcy: są to czynsz i opłaty niezależne do właściciela lokalu. Przedmiotowa regulacja ma chronić najemcę przed nakładaniem na niego w dowolny sposób innych, dodatkowych opłat, niewynikających z regulacji ustawowych czy z konieczności ponoszenia niezbędnych nakładów związanych z bieżącym utrzymaniem i bieżącymi naprawami w lokalu. Natomiastart. 9 ust. 6ww. ustawy wskazuje przypadek, gdy to właściciel lokalu jest uprawniony do pobierania od najemcy opłat niezależnych od właściciela. Opłaty niezależne od właściciela mogą być pobierane przez wynajmującego tylko w wypadkach, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów lub dostawcą usług. Opłaty niezależne od właściciela dotyczą więc przede wszystkim opłat za media (dostawa energii, ogrzewania, wody). Przepisy ustawy wprowadziły odróżnienie czynszu od opłat niezależnych. Wynajmujący nie ma obowiązku dostarczenia do lokalu tzw. mediów, a jedynie zapewnienie sprawnego działania instalacji i urządzeń w celu umożliwienia korzystania najemcy z mediów. Wobec charakteru wskazanych przepisów należy podzielić pogląd Sadu Rejonowego, iż przepisy te mają charakter normy bezwzględnie wiążącej, a kwestia pobierania innych opłat poza czynszem nie może być dowolnie kształtowana przez strony w drodze postanowień umownych. Z tych względów zarzucane Sądowi I instancji naruszenie dyspozycjiart. 9 ust. 5 i 6 ustawy o ochronie praw lokatorówiart. 58 § 3 k.c.jest niezasadne.
Wbrew zapatrywaniu skarżącego, Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszeniaart. 33 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego.
W myśl wskazanego przepisu w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 4 ustawy stosuje się odpowiednio przepisyustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegooraz przepisyKodeksu cywilnegoo najmie. Norma ta odsyła do przepisów wskazanych ustaw. Kolejność wymienienia ustaw nie jest przypadkowa, gdyżustawa o ochronie praw lokatorówjest ustawą szczególną w stosunku doKodeksu cywilnego. W tych okolicznościach należy wskazać, iż w pierwszej kolejności w przypadkach nieuregulowanych wustawie o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowegonależy sięgnąć do przepisów ustawy o ochronie lokatorów, jako przepisów szczególnych, a dopiero w przypadku braku odpowiednich regulacji w tej ustawie – do przepisówkodeksu cywilnego. W niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność odwołania się do przepisów dotyczących najmu uregulowanych wkodeksie cywilnym, bowiem zastosowanie znalazły odpowiednie regulacje zustawy o ochronie praw lokatorów.
W niniejszej sprawie powód główny nie był uprawniony do pobierania od najemcy kosztów konserwacji anteny, konserwacji domofonu, konserwacji wentylacji, czy konserwacji wodomierzy jako świadczeń dodatkowych czy innych należnych opłat w myśl przepisuart. 670 § 1 i art. 6881k.c.Kwestia opłat, jakie właściciel może pobierać w stosunku najmu oprócz czynszu została uregulowana wart. 9 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów. Przepis ten wskazuje, iż wynajmujący może pobierać jedynie opłaty niezależne od właściciela. Pojęcie opłat niezależnych od właściciela zostało zdefiniowane w słowniczku zawartym wart. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie praw lokatorów, zgodnie z którym należy przez to rozumieć opłaty za dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, zatem wynajmujący nie jest uprawniony do pobierania od najemcy kosztów konserwacji anteny, konserwacji domofonu, konserwacji wentylacji, czy konserwacji wodomierzy, jeżeli nie stanowią one składnika czynszu.
Wobec wyżej wskazanej argumentacji nie może ostać się również zarzut naruszeniaart. 8 ust. 2a(dawnyart. 30 ust. 3)ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Wynajmujący nie był bowiem uprawniony do żądania od najemcy zwrotu kosztów konserwacji anteny, konserwacji domofonu, konserwacji wentylacji i konserwacji wodomierzy, zatem nie mógł obciążyć go tymi kosztami poprzez refakturowanie opłat, jakimi został odciążony.
Odnosząc się do zarzutu naruszeniaart. 98 § 1 k.c.,art. 100 k.c.iart. 102 k.p.c.należy wskazać, iż jest on chybiony. Przepisart. 102 k.c.ustanawia zasadę słuszności, będącą odstępstwem od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Jest rozwiązaniem szczególnym, niepodlegającym wykładni rozszerzającej, wykluczającym stosowanie wszelkich uogólnień, wymagającym do swego zastosowania wystąpienia wyjątkowych okoliczności. Przepis ten nie precyzuje pojęcia wypadków szczególnie uzasadnionych, pozostawiając ich kwalifikację Sądowi przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 września 2013 r., sygn. I CZ 183/12, publ. LEX nr 1388472). O wypadkach szczególnie uzasadnionych w rozumieniuart. 102 k.p.c.można mówić w sytuacji, gdy prowadzą one do przekonania, że ponoszenie kosztów pozostawałoby w sprzeczności z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. Należą do nich okoliczności związane z przebiegiem sprawy – charakter zgłoszonego roszczenia, jego znaczenie dla strony, subiektywne przekonanie o zasadności roszczenia, przedawnienie roszczenia oraz leżące poza procesem – sytuacja majątkowa i życiowa strony (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2013 roku, sygn. V CZ 124/12, publ. LEX nr 1341727).
Należy podkreślić, iż skorzystanie z regulacji zawartej wart. 102 k.p.c.jest suwerennym uprawnieniem sądu orzekającego i do jego oceny należy przesądzenie, czy wystąpił szczególnie uzasadniony wypadek, który uzasadnia odstąpienie od zasady obciążenia kosztami procesu strony przegrywającej spór. Zakwalifikowanie przypadku, jako „szczególnie uzasadnionego", zależy od swobodnej oceny sądu. Ocena musi jednakże uwzględniać wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej podjęcie(vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 25 października 2018 r., III APa 24/18, publ. LEX nr 2612060).Należy mieć jednak na względzie, iż kontrola instancyjna postanowienia sądu w sprawie zastosowania albo niezastosowaniaart. 102 k.p.c.sprowadza się tylko do oceny prawidłowości uzasadnienia, w którym sąd wyjaśnia przyczyny zajętego stanowiska. Samo zaś zakwalifikowanie przyczyn, jako szczególnie uzasadnionych wypadków, o jakich stanowiart. 102 k.p.c.pozostają w gestii sądu stosującego powołany przepis (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2006 r., III CK 221/05, Lex nr 439151 i z dnia 3 lutego 2010 r., II PK 192/09, Lex nr 584735).
Nie powielając wyżej wskazanej argumentacji, należy wskazać, iż zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem powód główny nie był uprawniony do żądania od najemcy kosztów konserwacji anteny, konserwacji domofonu, konserwacji wentylacji, konserwacji kolektorów słonecznych, eksploatacji wentylacji i konserwacji wodomierzy, a co za tym idzie nie była uprawniona do refakturowania na najemcę tych kosztów.
Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności apelacji oraz nieujawnienia okoliczności, które winny być uwzględnione w toku postępowania drugoinstancyjnego z urzędu, Sąd Okręgowy oddalił apelację w oparciu oart. 385 k.p.c., jako bezzasadną.
O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.Mając na uwadze, iż apelujący przegrał proces, a pozwana- powódka wzajemna poniosła koszty związane z udziałem w postępowaniu apelacyjnym, należało zwrócić jej od strony przeciwnej żądane koszty. Na koszty te po stronie pozwanej składały się koszty ustanowienia pełnomocnika w sprawie, ustalone na podstawie§ 2 pkt 3w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).