Sąd Rejonowy w Kaliszu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1342/18
Data wyroku: 2019-02-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Włodarek

Sygn. akt I C 1342/18

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lutego 2019r.
Sąd Rejonowy w Kaliszu w I Wydziale Cywilnym, w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Włodarek
Protokolant: sekr. sąd. Sylwia Marek
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019r. wK.
sprawy z powództwaMiejski Zakład (...) S.A.z/s wO.W.. (KRS(...))
przeciwko pozwanejM. U.(PESEL (...))
o zapłatę

oddala powództwo w całości.
Sygn. akt I C 1342/18

UZASADNIENIE
W dniu 15 stycznia 2018r. powódMiejski Zakład (...) S.A.z/s wO.W.. skierował do elektronicznego postępowania upominawczego żądanie zasądzenia od pozwanegoM. U.kwoty 140,00zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 4 września 2016r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż pozwany korzystał z usług przewozowych świadczonych przez powoda i nie posiadał biletu uprawniającego do przejazdu środkiem komunikacji, co spowodowało naliczenie opłaty dodatkowej w wysokości 140,00zł.
W postępowaniu tym w sprawie o sygn. akt Nc – e(...)stwierdzono brak podstaw do wydania nakazu zapłaty.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 27 sierpnia 2016r. pozwanyM. U.korzystał z usług przewozowych świadczonych przez powodaMiejski Zakład (...) S.A.z/s wO.W..
Pozwany w czasie kontroli nie posiadał ważnego biletu na przejazd.
W tej samej dacie powód wezwał pozwanego do zapłaty należności za przewóz w wysokości 2,80zł i opłaty dodatkowej w wysokości 140,00zł, tj. łącznie o kwotę 142,80zł.
Termin płatności należności powód oznaczył na 7 dni od daty wystawienia wezwania, tj. do dnia 3 września 2016r.
(kopia KRS k. 14-15, kopia uchwały Rady MiejskiejO.W.. k. 16-17, 18-20, 21-23, ostateczne wezwanie do zapłaty k. 23, wezwanie k. 24)
Sąd Rejonowy zważył, co następuje.
Powództwo podlega oddaleniu w całości z uwagi na przedawnienia.
Przepisy o przedawnieniu mają charakter stabilizujący stosunki prawne i gwarantują ich pewność, dopuszczenie bowiem możliwości realizowania roszczeń bez jakiegokolwiek ograniczenia w czasie prowadziłoby do sytuacji, w której strony pozostawałyby przez dziesiątki lat w niepewności co do swej sytuacji prawnej (por. wyrok. s. apel. w Katowicach z dnia 14 lutego 2013r. w sprawie o sygn. akt I ACa 1007/12, opubl. LEX nr 1289406).
Terminem przedawnienia jest to taki termin, który ogranicza pod względem czasowym dochodzenie roszczenia majątkowego, a skutkiem jego bezskutecznego upływu nie jest wygaśnięcie roszczenia, lecz niemożność jego dochodzenia (por. wyrok s. apel. w Warszawie z dnia 13 września 2012r. w sprawie o sygn. akt I ACa 120/12, opubl. LEX nr 1281086).
Na podstawieart. 118 kcjeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.
Stosownie do treściart. 117 § 21kcpo upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi.
Stosownie do treściart. 77 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. prawo przewozowe(Dz. U. 2017.1983 – j.t. ze zm.) z zastrzeżeniemust. 2 orazart. 78roszczenia dochodzone na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przedawniają się z upływem roku (por. też art. 778).
Przepisart. 778 kcustanawia roczny termin przedawnienia roszczeń wynikających z umowy przewozu osób. Co do zasady, termin ten jest liczony od dnia wykonania przewozu. Dniem wykonania przewozu jest dzień, w którym zgodnie z umową podróżny został przewieziony do miejsca przeznaczenia. Jeżeli natomiast umowa przewozu nie została wykonana, termin roczny biegnie od dnia, w którym przewóz miał zostać wykonany – por.Kodeks Cywilny. Komentarz. red. dr hab.K. O.. Legalis 2019.
W związku z powyższym, mając na względzie termin wymagalności roszczenia, tj. dzień 3 września 2016r., należy jednoznacznie stwierdzić, iż roszczenie pieniężne wynikające z tytułu opłaty przewozowej i opłaty dodatkowej za przewóz uległo przedawnieniu w dniu 3 września 2017r., tj. przed datą skierowania przez powoda sprawy na drogę postępowania sądowego, co nastąpiło w dniu 15 stycznia 2018r., przy czym powód nie wykazał, że doszło do przerwania biegu przedawnienia.
Przerwanie biegu terminu przedawnienia może wynikać z zachowania wierzyciela lub dłużnika. Przyczynami przerwania biegu terminu przedawnienia mogą być zarówno zdarzenia (czynności) w znaczeniu materialnoprawny, jak i o charakterze procesowym.
Przedawnieniu uległy również należności uboczne.
Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w treści uchwały Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 26 stycznia 2005r. w sprawie o sygn. akt III CZP 42/04, opubl. OSNC 2005/9/149.
Roszczenie o odsetki za opóźnienie jest roszczeniem akcesoryjnym w stosunku do roszczenia głównego, gdyż akcesoryjność ta wyraża się uzależnieniem ich powstania od istnienia niespełnionego w terminie roszczenia o świadczenie pieniężne (roszczenia głównego). Roszczenie o odsetki za opóźnienie, po jego powstaniu, uzyskuje samodzielny byt niezależny od długu głównego i ulega przedawnieniu odrębnie od niego, osobno za każdy dzień, w ustanowionym wart. 118 kctrzyletnim terminie dla roszczeń okresowych, jednak najpóźniej w chwili przedawnienia się roszczenia głównego (por. wyrok SN z dnia 17 lutego 2005r. w sprawie o sygn. akt IV CK 579/04, opubl. LEX nr 176005, wyrok SN z dnia 29 kwietnia 2005r. w sprawie o sygn. akt V CK 50/05, opubl. LEX nr 511028).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji wyroku.