Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 41/19
Data wyroku: 2019-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Agnieszka Ławryńczuk

UZASADNIENIE
O. J.(...)oskarżony został o to, że, w dniu 13 stycznia 2018 r. wW.na skrzyżowaniuulic (...)/S.kierując samochodem markiV.nr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone wart. 3 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, powodując nieumyślnie wypadek drogowy, w ten sposób, że nie zastosował się skręcając w lewo zulicy (...)do obowiązującego znaku drogowego nakazującego ustąpić pierwszeństwa pojazdom poruszającym się poulicy (...)oraz nie zachował szczególnej ostrożności, co doprowadziło do zderzenia z pojazdemR.onr rej. (...), w wyniku którego to zdarzenia pasażerka niniejszego pojazdu doznała obrażeń ciała w postaci: złamania końca bliższego lewej kości piszczelowej, złamania trzonów kręgu C2, krwiaka śródmózgowego w prawym płacie czołowym, krwi w układzie komorowym z przemieszczeniem struktur pośrodkowych w lewo, powodujących ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w myślart. 156 § 1 pkt 2) k.k., to jest o czyn zart. 177 § 2 k.k.

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny :

W dniu 13 stycznia 2018 roku w godzinach przedpołudniowychR. P.kierował samochodem markiR.onr rej. (...)jadąculicą (...)wW.. Na miejscu pasażera obok kierowcy siedziałaH. P.. Pomimo znacznej ilości pojazdów znajdujących się na drodze, ruch był płynny. Warunki pogodowe panujące na drodze były dobre, świeciło słońce a jezdniaulicy (...)była sucha. W tym samym czasieO. P. (1)kierujący pojazdem markiV.onr rej. (...), podróżujący wraz ze swoimi małoletnimi dziećmi, wyjechał z terenu warsztatu samochodowego, skądulicą (...)dojechał do skrzyżowania zulicą (...), gdzie zatrzymał się w związku z obowiązującym pionowym znakiem drogowym A-7 „ustąp pierwszeństwa”. Kierujący samochodem markiV.oczekiwał na możliwość skrętu w lewo zulicy (...)wulicę (...), w kierunkuN.. W momencie oczekiwania przezO.J. P.na możliwość skrętu w lewo, do skrzyżowania zulicą (...)zbliżał się swoim(...). Przed pojazdem markiR.kierowanym przezR. P.poruszał się samochód dostawczy, który zjechał na pas przeznaczony do skrętu w prawo zulicy (...)wulicę (...). Wówczas samochód markiR.onr rej. (...)zrównał się z wyżej wymienionym pojazdem dostawczym, a wtedyR. P.ujrzał samochód markiV.kierowany przezO.J. P.. W momencie mijania pojazdu dostawczego przez samochód markiR.,O. P. (1)wyjechał swoim samochodem z ulicy podporządkowanej, w wyniku czego doszło do zderzenia samochodów markiR.iV.. W wyniku zderzenia obu pojazdów, samochód markiR.znalazł na przeciwległym pasie ruchu, a pojazd markiV.został obrócony wokół własnej osi. W wyniku tego zdarzenia obrażenia odniosłaH. P., która wraz z mężemR.została zabrana do szpitala przez przybyłą na miejsce wypadku załogę karetki pogotowia ratunkowego. Na skutek wypadku drogowegoH. P.odniosła obrażenia w postaci: złamania końca bliższego lewej kości piszczelowej, złamania trzonów kręgu C2, krwiaka śródmózgowego w prawym płacie czołowym, krwi w układzie komorowym z przemieszczeniem struktur pośrodkowych w lewo.
O. P. (1)nie był uprzednio karany.O. P. (1)nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: notatki urzędowej (k. 1-2v), protokołu badania trzeźwości (k. 4-4v, 5-5v), protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego (k. 7-8v), szkicu miejsca wypadku (k. 9, 19), protokołu oględzin pojazdu (k. 10-11v, 12-13v), wyjaśnieńO.J. P.(k. 62-67),  zeznań świadków:R. P.(k. 26-28, 139-140),H. P.(k. 37-38v),A. P.(k. 145-146v), karty karnej (k. 34, 235), dokumentacji medycznej (k. 40- 41, 195-198, 208), materiału poglądowego (k. 42-44), opinii sądowo-lekarskiej (k. 47, 48, 168-169), szkicu oraz zdjęć dostarczonych przez oskarżonego (k. 69-74v), płyty DVD (k. 148), protokołu oględzin (k. 150-151), płyty z zapisem badania Tomografii Komputerowej i Rezonansu Magnetycznego (k. 185), opinii biegłego z zakresu neurochirurgiiE. R.(k. 211-213).
Przesłuchany w toku postępowania przygotowawczegoO. P. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył obszerne wyjaśnienia.O. P. (1)wyjaśnił, że dnia 13 stycznia 2018 roku wyjechał z warsztatu samochodowego przyulicy (...), gdzie zawiózł żonę, która miała odebrać swój samochód od mechanika. Następnie małżeństwo miało się udać swoimi samochodami do domu. ZO. P.podróżowała dwójka jego dzieci. Jak wskazał oskarżony, dzieci były rozmieszczone w samochodzie osobno, aby nie przeszkadzały. Po wyjechaniu z warsztatuO. P. (1)dojechał do skrzyżowaniaulicy (...)zP., gdzie utworzył się zator związany ze znaczną ilością pojazdów oczekujących na skręt z drogi podporządkowanej wulicę (...).O. P. (1)wyjaśnił, że po dojechaniu do znaku poziomego, linii warunkowego zatrzymania złożonej z trójkątów, oczekiwał na możliwość skrętu w lewo. W związku ze znacznym natężeniem ruchu, jak wyjaśniłO. P. (1), na możliwość wykonania manewru oczekiwał w przedziale czasowym od 45 sekund do 1,5 minuty. WówczasO. P. (1)zobaczył po swojej prawej stronie samochód ciężarowy zbliżający się, jak wskazał, wolniej do skrzyżowania. NastępnieO. P. (1)spojrzał w lewo, gdzie na pasie do skrętu w prawo zulicy (...)wul. (...)dostrzegł pojazd dostawczy wykonujący manewr skrętu. Następnie spojrzał w prawo i po zauważeniu, iż pojazd ciężarowy pozostaje w znacznej odległości od skrzyżowania, ruszył energicznie celem wykonania manewru skrętu w lewo. Po przejechaniu niewielkiego odcinka drogi, jak wskazałO. P. (1), jego samochód markiV.zderzył się z pojazdem markiR.prowadzonym przezR. P.. Jak wskazałO. P. (1), jego samochód po zderzeniu został obrócony, aR.znalazło się na przeciwległym pasie ruchu. Po wypadkuO. P. (1)będąc przekonanym, że nikomu nic się nie stało, przystąpił do sprzątania elementów pojazdu z jezdni. Następnie jak wyjaśnił oskarżony, zadzwonił po karetkę pogotowia i odprowadził dzieci do żony, po czym udał się w kierunku samochodu markiR.. Jak wyjaśniłO. P. (1), przepraszał kierującegoR.za spowodowanie wypadku i stwierdził, że to była jego wina, ponieważ wyjechał z ulicy podporządkowanej. Po zobaczeniu pokrzywdzonejH. P., oskarżony również udał się w jej kierunku celem przeproszenia za spowodowanie wypadku. Jak wyjaśniłO. P. (1), na miejscu zdarzenia wydawało mu się, że to on jest winny, mimo, że nie był w stanie wytłumaczyć sobie co się stało.O. P. (1)wyjaśnił, że, jego zdaniem, kierowcaR.widząc pojazd markiV., nie hamował i próbował go ominąć. Zdaniem oskarżonego, gdyby pojazdR.jechał swoim pasem nie doszłoby do zdarzenia.O. P. (1)wyjaśnił, że w dniu wypadku był wypoczęty, a pomimo mroźnej pogody było słonecznie. Jak wskazał oskarżony, w swojej ocenie, dysponował wystarczającą widocznością. W swoich wyjaśnieniachO. P. (1)wskazał, że przyczyną wypadku było niezauważenie samochodu markiR., w związku z czym oskarżony był pewien, że może bezpiecznie wykonać manewr skrętu. Ponadto jak wyjaśniłO. P. (1), świadkiem zdarzenia miała być jego żona. Zdarzenie z dnia 13 stycznia 2018 roku wywarło znaczny wpływ na życieO. P., który poczuł się dotknięty zaistniałą sytuacją, w wyniku której korzystał z pomocy psychologa, a także wykazał zainteresowanie stanem zdrowia pokrzywdzonej poprzez nawiązanie kontaktu z nią oraz jej synemM. P., z jednoczesnym wyrażeniem chęci pomocy finansowej w leczeniu i rehabilitacji pokrzywdzonej.
W toku postępowania sądowego oskarżony wyraził chęć dobrowolnego poddania się karze w wymiarze 9. miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary na okres 1. roku próby, z jednoczesnym orzeczeniem nawiązki na rzecz pokrzywdzonejH. P.w wysokości 15.000 zł oraz zasądzenie od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych (k. 256) Wniosek ten oskarżony podtrzymał na posiedzeniu w dniu 30 kwietnia 2019 r., z jednoczesnym zwiększeniem kwoty nawiązki na rzecz pokrzywdzonej do wysokości 28.000 zł (k. 272).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, poddany przez sąd gruntowej analizie pozwolił uznać, że wina i sprawstwo oskarżonegoO.J. P.w zakresie przypisanego mu wyrokiem czynu nie budzą wątpliwości.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na całokształcie dowodów zebranych w sprawie, w tym na osobowych źródłach dowodowych, dokonując ich swobodnej oceny, kierując się wskazaniami zawartymi wart. 7 k.p.k., zgodnie z którymorgany postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, oceniając swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Wyjaśnienia oskarżonegoO.J. P.( k. 62-67) Sąd uznał za wiarygodne. Pomimo tego, że oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu w toku postępowania przygotowawczego, to, zdaniem Sądu, jego wyjaśnienia zasługują na walor wiarygodności, ponieważ korespondują z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań świadków, nagraniem z rejestratora zamontowanego w samochodzie markiR.oraz załączonymi do akt sprawy zdjęciami wykonanymi po wypadku drogowym. Oskarżony dokładnie opisał w swoich wyjaśnieniach przebieg wypadku i, w ocenie Sądu, poza wątpliwościamiO.J. P.odnośnie toru jazdy pojazdu markiR.w chwili wypadku, wyjaśnienia oskarżonego zasługują na uwzględnienie.
Oceniając zeznania świadkaR. P.(k. 26-28,139-140) Sąd uznał je za wiarygodne. Świadek zeznał, że poruszał się wraz z żonąH.samochodem markiR.onr rej. (...)ulicą (...)w kierunku centrumW..R. P.wskazał, że w momencie zbliżania się do skrzyżowania zulicą (...)poprzedzający go samochód dostawczy podjął manewr skrętu wulicę (...). W momencie kiedy samochódR.mijał pojazd dostawczy, z ulicy podporządkowanej wyjechał prowadzony przezO.J. P.pojazd markiV.. Jak wskazał świadek,V.uderzyło w samochód markiR., w przednią prawą stronę na wysokości miejsca pasażera, co koresponduje z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Ponadto jak zeznał świadek, po wypadku podszedł do niego kierujący samochodemV., który przyznał się do spowodowania wypadku, z jednoczesnym wyjaśnieniem, iż nie widział pojazdu markiR.. Zgodnie z zeznaniami świadka, sytuacja była na tyle dynamiczna, żeR. P.nie miał czasu na podjęcie jakiegokolwiek manewru, w szczególności hamowania. W ocenie świadka przyczyną zdarzenia było fakt, żeO. P. (1)nie zauważył prowadzonego przez niego samochodu w uwagi na zasłonięcie tego pojazdu przez wspomniany samochód dostawczy. Ponadto jak zeznałR. P., jego żonaH., po zderzeniu pojazdów uskarżała się na silny ból i nie mogła się poruszać.
W kontekście zeznań świadkaH. P.(k. 37-38) Sąd obdarzył je walorem wiarygodności.H. P.zeznała, że w dniu 13 stycznia 2018 roku jechała wraz z mężemR.samochodem markiR.ulicą (...)w kierunku centrumW..H. P.wskazała, że warunki atmosferyczne były dobre, a ruch płynny. Świadek nie była w stanie wskazać, na którym skrzyżowaniu doszło do wypadku, jednakże w swoich depozycjach wskazała, iż w miejscu gdzie nie było sygnalizacji świetlnej wyjechał samochód, który uderzył w pojazdR.po tej stronie, gdzie siedziałaH. P..H. P.wskazała, że po zderzeniu odczuwała silny ból i nie mogła sama wysiąść z samochodu. Świadek zauważyła, że mężczyzna kierujący drugim pojazdem, po wypadku podszedł do niej i jej męża, aby przeprosić ich za zaistniałą sytuację. PonadtoH. P.zeznała, że w wyniku wypadku odniosła obrażenia w postaci otwartego złamania lewej nogi, pęknięcia kręgu szyjnego oraz wylewu krwi do mózgu, w związku z czym nastąpił u niej paraliż lewej strony ciała.
Oceniając zeznania świadkaM. P.(k. 142-143) Sąd uwzględnił je w zakresie w jakim świadek potwierdził postawę oskarżonego po popełnieniu przestępstwa. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, żeO. P. (1)wykazywał zainteresowanie stanem zdrowia pokrzywdzonej i wyraził chęć pomocy w leczeniu pokrzywdzonej, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.
Przechodząc do zeznań świadkaA. P.(k. 145-146) Sąd uznał je za wiarygodne i uwzględnił je w części istotnej dla niniejszej sprawy.A. P.wskazała, że w dniu 13 stycznia 2018 roku mąż przywiózł ją do warsztatu mieszczącego się przy ulicy, po czym mieli wrócić do domu swoimi samochodami. Jak wskazała świadek, poruszała się za samochodem męża i oddzielały ją od niego inne pojazdy. Świadek zeznała, że widziała jak pojazd markiV.zatrzymał się przed skrzyżowaniem. Następnie zauważyła samochód typu van, który skręcał wulicę (...). Zgodnie z zeznaniami świadka, jej mąż w tym samym czasie ruszył celem skrętu wulicę (...).A. P.nie widziała zdarzenia, jednakże usłyszała huk, po czym dojeżdżając do skrzyżowania zobaczyła rozbite samochody. Jak zeznała świadekA. P., na jej pytanie o sprawcę zdarzenia,O. P. (1)wskazał siebie jako winnego i jednocześnie nie potrafił odpowiedzieć dlaczego tak się stało, mówiąc, że nie widział samochodu markiR.. PonadtoA. P.w swoich depozycjach wskazała, że w dniu wypadku na drodze był duży ruch w obu kierunkach, a warunki atmosferyczne, w jej ocenie, były korzystne.
Sąd wziął pod uwagę wydaną w sprawie opinię sądowo – lekarską przez biegłego z zakresu chirurgiiJ. M.dotyczącą rodzaju i rozmiaru obrażeń ciała, jakich doznałaH. P.(k. 47,168-169).
Pełną wiarygodnością Sąd obdarzył także opinię biegłego z zakresu neurochirurgii, która miała istotne znaczenie dla ustalenia zakresu obrażeń jakich doznałaH. P.wskutek wypadku oraz ich następstw. Biegły w swojej opinii wskazał, że krwiak śródmózgowy powstały u pokrzywdzonej, z dużą dozą prawdopodobieństwa powstał w wyniku wypadku drogowego, w którym uczestniczyłaH. P.jako pasażer samochodu. W ocenie biegłego wyżej wymieniony krwiak oraz pozostałe obrażenia jakich doznała pokrzywdzonaH. P.są niewątpliwie następstwem wypadku samochodowego. Należy nadmienić, że żadna ze stron nie kwestionowała sporządzonej opinii (k. 211-213).
Ponadto, wszystkie zaliczone w poczet materiału dowodowego, uznane za ujawnione bez odczytywania dokumenty i protokoły z czynności postępowania przygotowawczego, Sąd uznał za wiarygodne w całości i wziął pod uwagę dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Dowody te korespondują ze sobą i uzupełniają się wzajemnie, a ich treść odzwierciedla obiektywny stan rzeczy, przez co nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości, co do prawdziwości zawartych w nich informacji. Ponadto ich autentyczność i wiarygodność nie była kwestionowana przez żadną ze stron.
Sąd mając na uwadze cały zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, że dowody, które obdarzył wiarą wiążą się w logiczną całość i stanowią wystarczającą podstawę do przyjęcia, że okoliczności popełnienia przez oskarżonego przestępstwa oraz jego wina nie budzą wątpliwości. Tym samym sąd uznał, że czyn oskarżonegoO.J. P.wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 177 § 2 k.k.Następnie, zgodnie z aktem oskarżenia ustalił, że pasażerka pojazdu markiR.H. P.odniosła obrażenia skutkujące ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2) k.k.
Zgodnie z dyspozycjąart. 177 § 1 k.k.ten,kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart. 157 § 1podlegakarze (…).W chwili popełnienia przestępstwa określonego§ 2rzeczonego artykułu, tj. spowodowania ciężkiego wypadku drogowego, którego następstwem jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, sprawca podlega surowszej karalności.
Odpowiedzialność za przedmiotowy czyn zart. 177 § 1 i 2 k.k.powstaje jedynie wtedy, gdy sprawca dopuścił się naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Powyższe zasady określają sposób korzystania z ruchu i są ujęte w odrębnych przepisach. Są to zarówno reguły zawarte w przepisach określających porządek poruszania się na szlakach komunikacyjnych i zachowanie się w typowych dla ruchu sytuacjach lub wyrażone przez przyjęte oznakowanie, oświetlenie i sygnalizację jak i reguły nieskodyfikowane w sposób szczegółowy, a wynikające z wyżej wymienionych przepisów oraz istoty bezpieczeństwa w ruchu, które muszą znaleźć zastosowanie wszędzie tam, gdzie nie ma precyzyjnej regulacji. Przestępstwo spowodowania wypadku w komunikacji jest przestępstwem powszechnym, materialnym, umyślnym lub nieumyślnym co do naruszenia zasad bezpieczeństwa i nieumyślnym co do spowodowania śmierci lub uszczerbku na zdrowiu.
Odpowiedzialność karna za spowodowanie wypadku komunikacyjnego możliwa jest w razie ustalenia, że w wyniku naruszenia obowiązujących zasad bezpieczeństwa doszło do powstania określonych w ustawie skutków. Nie ma wątpliwości, że oskarżonyO. P. (1)nie zastosował się do obowiązującego znaku drogowego nakazującego ustąpić pierwszeństwa przejazdu innym pojazdom oraz nie zachował szczególnej ostrożności na skrzyżowaniu w trakcie wykonywania zmiany pasa i kierunku ruchu. Nie ma także wątpliwości, że pomiędzy naruszeniem w sposób nieumyślny przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa, a zaistnieniem wypadku istniał związek przyczynowo - skutkowy wiążący wypadek drogowy z poprzedzającym go naruszeniem przez sprawcę przepisów o ruchu drogowym.
Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawieart. 177 § 2 k.k., uwzględniając przy tym wniosek złożony w trybieart. 338a k.p.k.w zw zart. 387 k.p.k., orzekł wobec oskarżonegoO.J. P.karę 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres jednego roku próby.
Sąd uwzględnił złożony przez obrońcę wniosek o wydanie wyroku skazującego w niniejszej sprawie, uznając, że zarówno kara jak i środek kompensacyjny w zaproponowanej wysokości są adekwatne do popełnionego przez oskarżonego czynu.
Wymierzając oskarżonemu karę, sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi wart. 53 § 1 i 2 k.k., bacząc w szczególności, aby wymierzona kara była adekwatna do zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu oraz aby orzeczona kara spełniała swoje cele w zakresie prewencji szczególnej jak i ogólnej.
Przy wymiarze kary pozbawienia wolności, sąd zdecydował się zastosować wobec oskarżonego dobrodziejstwo warunkowego jej zawieszenia na okres próby. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego był wysoki. Oskarżony doprowadził do niego na skutek nieumyślnie złamanych reguł bezpieczeństwa na drodze dotyczących nieustąpienia pierwszeństwa przejazdu i niezachowania szczególnej ostrożności na skrzyżowaniu w trakcie wykonywania manewru polegającego na zmianie pasa i kierunku ruchu. Sąd miał wreszcie na uwadze rozmiar krzywdy, jaką wyrządził oskarżony na skutek spowodowanego wypadku, gdzie pokrzywdzonaH. P.doznała obrażeń powodujących ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej jej życiu.
W ocenie Sądu wina i społeczna szkodliwość czynu przypisanegoO. P. (2)są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, ale z uwagi na właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz dotychczasowy sposób życia, uzasadnione jest przypuszczenie, iż oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego - istnieje wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna, a zatem orzekanie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania wobecO.J. P.jest zasadne.
Orzekając o warunkowym zawieszeniu wykonywania kary pozbawienia wolności, sąd miał na uwadze sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa, a także jego zachowanie po całym zdarzeniu. Sąd wziął pod uwagę okoliczność wcześniejszej niekaralności oskarżonego (k. 271). Wziął także pod uwagę to, że oskarżony w toku postępowania współpracował z organami ścigania. Miał na uwadze wyrażony przez niego żal oraz podjęty kontakt z pokrzywdzoną i jej synem w celu naprawienia wyrządzonej krzywdy. Należy zaznaczyć, iż oskarżony poniósł koszty dodatkowej rehabilitacji pokrzywdzonej w trakcie jej pobytu w szpitalu a po wypadku sam korzystał z pomocy psychologa. Sąd uwzględnił również okoliczność, że oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia a do naruszenia zasad bezpieczeństwa doszło w sposób nieumyślny.
W tym stanie faktycznym sąd uznał, że w stosunku do oskarżonego możliwe jest zastosowanie warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności. Sąd uznał, że orzeczony roczny okres próby będzie wystarczający dla zweryfikowania postawionej pozytywnej prognozy, że pomimo niewykonania kary pozbawienia wolności nie popełni on ponownie przestępstwa. W ocenie Sądu tak ukształtowana kara będzie oddziaływać wychowawczo i zapobiegawczo wobec oskarżonego oraz spowoduje, że będzie on przestrzegał porządku prawnego.
W obecnym stanie prawnym nawiązka stanowi surogat zarówno obowiązku naprawienia szkody jak i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Jej orzeczenie jest możliwe zarówno w przypadku szkód materialnych jak i niematerialnych. Orzeczenie nawiązki na podstawieart. 46 § 2 kkjest możliwe po ziszczeniu się następujących warunków: przesłanek zart. 46 § 1 kk; istnienia szkody majątkowej lub niemajątkowej, która nie została naprawiona lub nie może być naprawiona; skazania za przestępstwo; braku możliwości naprawienia szkody w całości lub części bądź inne czynników uniemożliwiających orzeczenie obowiązku naprawienia szkody.
Sąd orzekł na rzecz pokrzywdzonejH. P.nawiązkę w kwocie 28.000 (dwudziestu ośmiu tysięcy) złotych. Orzekając o wysokości nawiązki na rzecz pokrzywdzonej Sąd miał na uwadze doznane przez nią cierpienia i ujemne przeżycia psychiczne związane ze zdarzeniem i przede wszystkim z jego następstwami zdrowotnymi.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie zart. 627 k.p.k.Co do zasady każdy kto przez swój czyn spowodował postępowanie karne zobowiązany jest do ponoszenia wszystkich wydatków związanych z tym postępowaniem (wyrok SN z dnia 30.10.1975r., OSNKW 1976/1/9). Na podstawieart. 627 k.p.k.Sąd zasądził zatem od oskarżonegoO.J. P.na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w całości w kwocie 1.178,90 zł (słownie: jeden tysiąc sto siedemdziesiąt osiem złotych 90/100), w tym kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych), tytułem opłaty sądowej.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.