Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 862/19
Data wyroku: 2019-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk, art. 624 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 862/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia22 listopada 2019r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący sędzia Arkadiusz Łata
Protokolant Barbara Szkabarnicka
po rozpoznaniu w dniach: 11 października 2019r. i 15 listopada 2019 r.
przy udziale Krzysztofa Garbali Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.

sprawyJ. K.(K.)ur. (...)wO.
synaZ.iJ.
oskarżonego zart. 178a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 28 maja 2019 r. sygnatura akt IX K 415/19
na mocyart. 437 § 1 kpk,art. 624 §1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. D.kwotę 619, 92 zł (sześćset dziewiętnaście złotych i dziewięćdziesiąt dwa grosze) obejmującą kwotę 115,92 zł (sto piętnaście złotych i dziewięćdziesiąt dwa grosze) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
zwalnia oskarżonego w całości od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 862/19

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Apelacja obrońcy nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje.
Sąd odwoławczy nie doszukał się najmniejszych podstaw – także po uzupełnieniu materiału dowodowego - do odmiennej aniżeli Sąd I instancji oceny zgromadzonych dowodów, jak również do podważenia ustaleń faktycznych i ocen prawnych poczynionych w postępowaniu rozpoznawczym.
Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił dostępne mu dowody, wyprowadzając trafne i logiczne wnioski końcowe, zaś uzupełniające wyjaśnienia oskarżonego, a nadto uzupełniająca opinia biegłych lekarzy psychiatrów nie uprawniały do odmiennych konstatacji.
Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu jurysdykcyjnego zaprezentowany w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku okazał się ostatecznie prawidłowy i zgodny ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Sąd I instancji nie przekroczył zatem ram swobodnej oceny dowodów, a także nie popełnił żadnych takich uchybień proceduralnych, które nie mogłyby zostać wyeliminowane w postępowaniu odwoławczym i musiałyby spowodować konieczność uchylenia wyroku oraz ponownego rozpoznania sprawy.
W świetle zgromadzonych dowodów sprawstwo i winaJ. K.nie budziły wątpliwości. Również wymierzona bezwzględna kara pozbawienia wolności i długotrwały zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych – choć surowe – ocenić należało jako w pełni zasłużone oraz uzasadnione okolicznościami zdarzenia i pozbawione cech represji nadmiernej.
Wszelkim wymogom formalnym zakreślonym przez obowiązujące przepisy prawa odpowiada też pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, co umożliwia kontrolę odwoławczą.
Oskarżony z całą pewnością w krytycznej dacie prowadził pojazd mechaniczny – tj. samochód osobowyS. (...)–nr rej. (...)po drodze publicznej, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Ta pierwsza okoliczność pozostawała niezaprzeczalna w przedmiotowej sprawie. Co do drugiej, samJ. K.przyznawał, że spożywał piwo w czasie poprzedzającym bezpośrednio prowadzenie samochodu, choć nie był w stanie sprecyzować w jakiej ilości. Nie było jednakże podstaw – również w świetle wyjaśnień oskarżonego zaprezentowanych przed Sądem Okręgowym, by skutecznie podważyć wyniki badań na zawartość alkoholu w organizmieJ. K.i przyjmować, że nietrzeźwość w rozumieniu kodeksowym zaistniała dopiero po zatrzymaniu pojazdu oraz w następstwie wypicia napoju alkoholowego po zakończeniu jazdy samochodem – jak sugeruje w apelacji obrońca.
Oskarżony nie potwierdził podobnych zaszłości w trakcie wyjaśnień odebranych przez Sąd odwoławczy. Informacje na ten temat uzyskane przez obrońcę pozaprocesowo (nawet jeśli miałyby pochodzić odJ. K.) nie przedstawiały żadnej natomiast wartości dowodowej i nie mogły posłużyć do zakwestionowania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych.
W konsekwencji nie zaistniały przesłanki, by dopuszczać i przeprowadzać dowód z wyliczeń retrospektywnych pod kątem ustalenia stopnia upojenia alkoholowego oskarżonego w trakcie kierowania samochodem z uwzględnieniem rodzaju i ilości alkoholu spożytego po opuszczeniu auta oraz jego wpływu na zwiększenie stanu zawartości tejże substancji w wydychanym powietrzu w czasie dokonywania badań przez policję.
Podnoszona w apelacji okoliczność nie została bowiem w najmniejszej mierze udowodniona, a nawet nie uprawdopodobniona.
W dalszej kolejności fakt, żeJ. K.przed rozpoczęciem jazdy samochodem znajdował się pod działaniem alkoholu wskazywała ponad wszelką wątpliwość świadekJ. L., zaś fakt takiego właśnie stanu rzeczy wprost po wyjściu oskarżonego z wozu – świadkowie:D. J.iM. Ł..
Nie było również powodów – w kontekście uzupełniającej opinii biegłych lekarzy psychiatrów – do kwestionowania pierwotnej opinii pisemnej i wyrażonych w niej wniosków końcowych. W rachubę wchodziła jedynie możliwość podważania opinii sformułowanej w „równoległej” sprawie o wykroczenie, lecz ta ostatnia opinia sporządzona dużo później aniżeli opinia wydana w rozpatrywanej sprawie (i w oparciu o późniejsze badanie oskarżonego) nie miała znaczenia dla badanego przypadku.
Identycznie nie miał wpływu na końcowe stanowisko biegłych pobytJ. K.w okresie pomiędzy lipcem a sierpniem 2019 r. wSzpitalu (...)wT.. Dokumentacja medyczna dotycząca powyższego pobytu potwierdzała jedynie rozpoznanie jednostki chorobowej dokonanej przez biegłych w przedmiotowej sprawie.
Podsumowując, nie mogło ulegać wątpliwości, że w odniesieniu do oskarżonego nie znajdowały zastosowania przepisy ustawy karnej dotyczące niepoczytalności pełnej oraz poczytalności ograniczonej, jak i ich następstw w sferze prawa materialnego oraz procesowego.
Nie zezwalała bowiem na to regulacja przepisuart. 31 § 3 kk.J. K.będąc osobą dorosłą z całą pewnością znał wpływ alkoholu na organizm ludzki i był świadomy, że upośledza on wszelkie zdolności psychomotoryczne. Mimo to po tym jak wprawił się w stan nietrzeźwości podjął jednak decyzję, by prowadzić samochód, choć bezskutecznie próbowała go od tego odwodzić świadekL..
Odpowiedzialność karna oskarżonego nie została zatem wyłączona ani ograniczona i to pomimo niewątpliwego zdiagnozowania choroby psychicznej.
Sąd Rejonowy prawidłowo też ustalił, wskazał oraz ocenił okoliczności mające wpływ na wybór rodzaju i rozmiaru kary, jak również rozmiar i zakres środka karnego.
Okoliczności obciążające zdecydowanie przeważały jednak nad łagodzącymi.
Potrzeba zwrócić uwagę na wysokie stężenie alkoholu w organizmie, a co za tym idzie bardzo daleko idące osłabienie tych wszystkich zdolności, o jakich mowa wyżej oraz równie wysokie zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a wręcz zaistnienia zdarzenia wprost niebezpiecznego dla ludzi i rzeczy (do czego zresztą doszło). Oskarżony zdecydował się przy tym na jazdę samochodem, choć odwodziła go od tego znajoma – o czym już wspomniano.
Rozpatrywane zajście miało miejsce w nocy, lecz nocy specyficznej, a to 24/25 grudnia, w czasie, gdy ludzie wracali właśnie z pasterki, zaśJ. K.prowadził pojazd ulicą w bliskości obiektu sakralnego (tu właśnie doszło do kolizji z innym zaparkowanym pojazdem).
Stopień szkodliwości społecznej czynuJ. K.był tym samym znaczny, zwłaszcza iż wiózł on pasażerkę. Oskarżony zbiegł następnie de facto z miejsca zdarzenia, zaś samochodem kierował nie posiadając ku temu uprawnień.
J. K.był jak dotąd karany 13-sto krotnie, w tym wymierzano mu bezwzględne kary izolacyjne. Niektóre z nich odbywał w systemie dozoru elektronicznego. Z faktów powyższych oskarżony nie wyprowadził jednak żadnej nauki i nie odstręczyło go to od popełnienia aktualnego przestępstwa, zaś wymieniony okazał się sprawcą niepoprawnym.
Tym samym tylko dotkliwa i odczuwalna kara pozbawienia wolności i takiż zakaz mogą spowodować realną zmianę nastawieniaJ. K.do porządku prawnego.
Na korzyść oskarżonego przemawiało jedynie przyznanie się do zarzutu, skrucha i choroba.
Warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności nie wchodziło przy tym w rachubę w obliczu karalności na taką właśnie karę na moment popełnienia przestępstwa.
Wyrok jako trafny utrzymany zatem został w mocy.
O należnościach obrońcy z urzędu oraz o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto jak w pkt. 2 i 3 wyroku niniejszego.