Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 695/19
Data wyroku: 2019-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Sędzia Dorota Dobrzańska

Sygn. aktXI Ka 695/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2019 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  Sędzia Dorota Dobrzańska
Protokolant Wioleta Zawadzka
w obecności przedstawiciela oskarżyciela publicznego KMP wL.J. C.
po rozpoznaniu dnia 19 września 2019 roku
sprawyŁ. H.s.A.iL. z domu Ż.,urodzonego (...)wS.
oskarżonego z art. 92 a k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie z dnia 28 maja 2019 roku sygn. akt. III W 1447/18
uchyla zaskarżony wyrok i sprawęŁ. H.przekazuje Sądowi Rejonowemu Lublin – Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania.
XI Ka 695/19   UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28.05.2019 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie uniewinniłŁ. H.od dokonania wykroczenia zakwalifikowanego z art. 92a kw.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się oskarżyciel publiczny Komendant Miejski Policji wL.i wniósł apelację zaskarżając je w całości na niekorzyść.
Zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku uniewinniającego,

2
naruszenie przepisów postępowania w zakresie oceny dowodów, co miało wpływ na treść wyroku i doprowadziło do niesłusznego uniewinnienia.

Wskazując na powyższe skarżący domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy o ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja oskarżyciela publicznego jest słuszna i dlatego zasługuje na uwzględnienie.
Wydaje się, że Sąd Rejonowy przecenił znaczenie braku dokładnego zapisu obrazu w wideorejestratorze i czysto teoretycznych warunków, w jakich powinien pracować. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie Sąd nie dysponował na tyle precyzyjnym zapisem urządzenia(...), by
    tylkona tej podstawie móc poczynić ustalenia faktyczne. Miał jednakże do dyspozycji źródła osobowe – zeznania funkcjonariuszy Policji jadących zaS.onumerze rej. (...). Uznał za wiarygodne zeznaniaE. G.mówiącej o zachowaniu stałej odległości między pojazdami (słowo „prędkości” jest ewidentnie omyłką – k.20v). Również policjantK. B.złożył takie zeznania (k.70v). Kwestionowanie przez Sąd utrzymania stałej odległości poprzez argument „ jest to jego spostrzeżenie oparte wyłącznie o obserwację naoczną” stanowi de facto zaprzeczenie idei dowodu z zeznań świadka. Przecież każdy człowiek zeznając o tym, co widział, opiera się na własnej obserwacji. Oczywiście trudno w takiej sytuacji o precyzję porównywalną do uzyskiwanej w drodze pomiarów przez wyspecjalizowane urządzenia, jednakże nie można obalać dowodu osobowego tylko z tego powodu. Rację ma Sąd, kiedy dostrzega faktyczną trudność utrzymania równego dystansu w ruchu drogowym, nie zauważa jednak zasadniczej okoliczności, rzec można, o charakterze fundamentalnym. Otóż odpowiednio przeszkoleni policjanci (k.24,25) poruszali się pojazdem ze średnią prędkością 180,2 km/h na odcinku pomiarowym 100 m za pojazdem kierowanym przez obwinionego. Początkowa prędkość radiowozu wynosiła 114,6 km/h, została zwiększona w trakcie pościgu i zmniejszył się dystans do samochoduS. (...)– tak ustalił Sąd w części historycznej uzasadnienia. Skoro tak, to nawet dopuszczając niezachowanie równej, stałej odległości w trakcie pomiaru wideorejestratorem, nie ma możliwości, by przez 100 metrów nagrania obwinionyŁ. H.osiągał prędkość poniżej dozwolonej tj. 120 km/h. Wszak jej przekroczenie wyniosło ok. 60 km/h i nie da się racjonalnie wytłumaczyć poprzez zarzuty co do precyzji pomiarów, że nie nastąpiło przekroczenie prędkości dozwolonej. Logika i doświadczenie życiowe zastosowane przy analizie zeznań policjantów opisujących sytuację drogową, przy wsparciu danymi uzyskanymi z wideorejestratora co do średniej prędkości radiowozu, prowadzą do zupełnie innych wniosków, niż wyciągnął je Sąd I instancji.
Słusznie powołuje się autor apelacji na orzeczenie Sądu Najwyższego akcentujące powinność zachowania reguł wynikających zart. 7 kpk(poprzezart. 8 kpw) oraz judykat Sądu Okręgowego w Kielcach tłumaczący, że nie jest niezbędne szczegółowe ustalenie rozmiaru przekroczenia prędkości i uzyskiwanie dowodu w postaci zapisu wideorejestratora.
Z tych względów, mając na uwadze także treśćart. 454§1 kpk, Sąd Okręgowy uchylił wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
W sporządzonym uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawi swój tok rozumowania z zachowaniem regułart. 7 kpkoraz wg wymogówart. 424 kpk, przy respektowaniu poglądów wyrażonych przez Sąd odwoławczy.