Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 210/19
Data wyroku: 2019-07-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Wykroczenie

Sygn. akt II Ka 210/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lipca 2019 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2019 r.
sprawyE. W.
obwinionego z art. 86 § 1 kw
na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie
z dnia 25 stycznia 2019 r. sygn. akt II W 439/18
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, żeE. W.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu; wydatki za postępowanie w obu instancjach przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt II Ka 210/19

UZASADNIENIE
E. W.obwiniony był o to, że w dniu 23 lutego 2018 roku pomiędzy godziną 08:30, a 09:00 w miejscowościL.ul. (...)na drodze publicznej spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując pojazdem markiV. (...)onr rej. (...)podczas manewru omijania pieszego znajdującego się na poboczu jezdni zjechał na prawe pobocze, w wyniku czego pieszy zmuszony był odskoczyć do tyłu celem uniknięcia potrącenia przez ten pojazd,to jest o czyn z art. 86 § 1 kw.
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2019r. Sąd Rejonowy w Węgrowie obwinionegoE. W.uznał za winnego tego, że w dniu 23 lutego 2018 roku pomiędzy godziną 08:30, a 09:00 w miejscowościL.ul. (...), pow.(...), woj.(...)na drodze publicznej spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachowując należytej ostrożności kierując pojazdem markiV. (...)onr rej. (...)podczas manewru omijania pieszego znajdującego się na poboczu jezdni zjechał na prawe pobocze, w wyniku czego pieszy zmuszony był odskoczyć do tyłu celem uniknięcia potrącenia przez ten pojazd, tj. czynu zart. 86 § 1kw i za ten czyn na podstawieart. 86 § 1kw w zw. zart. 39 § 1kw wymierzył mu karę nagany; na podstawieart. 118 § 1 kpwzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania.
Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony i z treści tego środka odwoławczego wynika, iż kwestionuje on ocenę zeznań pokrzywdzonegoK. P.i poczynione na podstawie tych zeznań ustalenia faktyczne, zgodnie z którymi miał się on dopuścić zarzucanego mu czynu. Apelacja zawierała wniosek o wydanie wyroku uniewinniającego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Zgodzić się należy ze skarżącym, iż Sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych, które w odpowiedni i wymagany procedurą sposób, nie znajdują potwierdzania w materiale dowodowym.
Jedynym dowodem, który ewentualnie mógłby wskazywać na winę obwinionego są zeznania pokrzywdzonegoK. P.. Świadek ten zeznał, iż w dniu 23 lutego 2018r. około godz. 8.30 - 9.00 obwiniony kierował samochodemV. (...)onr rej. (...). Jadąc wzdłużulicą (...), obwiniony dokonał gwałtownego skrętu pojazdem w kierunku pokrzywdzonego, który zdążył odskoczyć unikając w ten sposób potrącenia pojazdem. Sąd I instancji zeznania te w całości uznał za wiarygodne przyjmując je za podstawę poczynionych przez siebie ustaleń faktycznych. Z tak kategoryczną oceną tego dowodu nie można się zgodzić.
W pierwszym rzędzie Sąd meriti nie uwzględnił przy ocenie zeznań tej okoliczności, że świadek pozostaje z obwinionym w osobistym konflikcie wynikającym ze składania przez obwinionego zeznań w sprawie karnej dotyczącejZ. P.(takie ustalenia Sąd czyni w uzasadnieniu wyroku). Poza rozważeniem Sądu I instancji pozostała okoliczność, czy taka, a nie inna treść zeznań obciążającychE. W.nie była swego rodzaju rewanżem za składanie przez niego zeznań obciążających pokrzywdzonego w innym postępowaniu.
Do opisywanego przez świadka zdarzenia miało dojść naulicy (...), w pobliżu miejsca zamieszkania obwinionego. Miejsce to znajduje się praktycznie w centrum miejscowościL., a opisywany przez świadka czas zdarzenia (wczesne godziny przedpołudniowe) jest porą dnia, w której odbywa się natężony ruch pojazdów i pieszych (dojazd do pracy, szkoły, poranne zakupy) dlatego niezrozumiałym jest, że opisywane przez pokrzywdzonego zdarzenie nie zostało zaobserwowane przez inne postronne osoby, które były w stanie potwierdzić wersjęK. P..
Z zeznań świadka wynikać by miało, że analogicznego zachowania (próby potrącenia pieszego) obwiniony dopuścił się już wcześniej wobec swojego sąsiada. Okoliczność ta jednak nie wynika z innych dostępnych dowodów.
Zdarzenie miało mieć miejsce w dzień powszedni (piątek). Skoro miało ono u pokrzywdzonego wywołać zaniepokojenie i wzburzenie, to naturalnym było podjęcie z jego strony niezwłocznych działań informujących organy ścigania o nagannym zachowaniuE. W.. Tymczasem pokrzywdzony nie zawiadomił niezwłocznie policji (chociażby drogą telefoniczną), co pozwoliłoby podjęcie działań zmierzających do ustalenia, czy tego dnia faktycznie poruszał się on samochodem, a stosowne zawiadomienie i to w formie pisemnej złożył dopiero po 3 dniach – data prezentaty na piśmie do KPP wW.(k.1). Taki sposób postępowania przez pokrzywdzonego, który rzekomo czuł się realnie zagrożony zachowaniem obwinionego musi być uznany za całkowicie nieracjonalny.
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż w trakcie postępowania przed sądem I instancji nie zostały zebrane dowody, które - w sposób nie pozostawiający wątpliwości wskazywałby na winę obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu. Jedynym dowodem na to wskazującym były zeznaniaK. P., jednakże okoliczności podniesione we wcześniejszej części uzasadnienia nie pozwalają uznać, że winaE. W.została wykazana w sposób pewny i nie podlegający dyskusji. Przy braku innych dowodów, których nie przedstawił oskarżyciel publiczny i niemożności ich uzyskania na etapie postępowania sądowego, Sąd Okręgowy uznał, iż w przedmiotowej sprawie pozostają niedające się usunąć wątpliwości, które należało rozstrzygnąć na korzyść obwinionego (art. 5 § 2 kpkw zw. zart. 8kpsw). Skutkować to musiało wydaniem wyroku uniewinniającego.
Mając powyższe na względzie na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpk,art. 119 § 2kpsw, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.