Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII Ua 10/18
Data wyroku: 2019-01-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Kimel, Patrycja Bogacińska-Piątek, Grażyna Łazowska
Słowa kluczowe: Świadczenia rehabilitacyjne
Podstawa prawna: art. 18 ust.1 o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

Sygn. aktVIII Ua 10/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 stycznia 2019 r.
Sąd Okręgowy wG.VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grażyna Łazowska (spr.)

Sędziowie:

SSO Patrycja Bogacińska-Piątek
SSR del. Magdalena Kimel

Protokolant:

Ewa Gambuś

po rozpoznaniu w dniu25 stycznia 2019r. wG.
sprawy z odwołaniaE. L.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.
oświadczenie rehabilitacyjne
na skutek apelacjiubezpieczonej
od wyrokuSądu Rejonowego wG.
z dnia16 stycznia 2018 r.sygn. aktVI U 514/16

1
oddala apelację;

2
przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnegoS. K.kwotę67,50 zł (sześćdziesiąt siedem złotych i pięćdziesiąt groszy) powiększoną o podatek od towarów i usług w wysokości 23% tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

(-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek (-) SSO Grażyna Łazowska (spr.) (-) SSR del. Magdalena Kimel
Sędzia Przewodniczący Sędzia
Sygn. akt VIII Ua 10/18

UZASADNIENIE
Decyzją z 3 października 2016r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.odmówił ubezpieczonejE. L.prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
W odwołaniu od decyzji ubezpieczona domagała się jej zmiany i przyznania prawado świadczenia rehabilitacyjnego w uzasadnieniu podnosząc, że cały czas się leczy i została skierowana na kolejną rehabilitację.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując stanowisko zajętew skarżonej decyzji.
Wyrokiem z 16 stycznia 2018r. sygn. VI U 514/16 Sąd Rejonowy wG.VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie.
Sąd Rejonowy ustalił i zważył co następuje.
UbezpieczonaE. L.z powodu dolegliwości bólowych biodra prawego oraz kręgu lędźwiowego do 25 sierpnia 2016r. (182 dni) była niezdolna do pracy i korzystałaz zasiłku chorobowego.
Orzeczeniem z 20 września 2016r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził,że w przypadku ubezpieczonej brak jest okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnieńdo świadczenia rehabilitacyjnego oraz, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy.
Orzeczeniem z 27 września 2016r. komisja lekarska ZUS podtrzymała ustalenia lekarza orzecznika ZUS.
Zaskarżoną decyzją z 3 października 2016r. organ rentowy odmówił ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
Biegli ortopeda i traumatologR. H.oraz neurologM. W.,po przeprowadzeniu badania fizykalnego i zapoznaniu się z dostępną dokumentacją medyczną, rozpoznali u ubezpieczonej zespół bólowy okolicy lędźwiowej prawej o niedo końca wyjaśnionej etiologii oraz przebyte częściowe uszkodzenie obrąbka panewki prawego stawu biodrowego I stopnia, wygojone bez jakichkolwiek, możliwychdo stwierdzenia trwałych następstw.
W ocenie biegłych ubezpieczona po 25 sierpnia 2016r. nie była niezdolna do pracy,a dalsze leczenie i rehabilitacja ubezpieczonej nie miały podstaw logicznych. Biegli podkreślili, że u ubezpieczonej nie planowano leczenia operacyjnego, a w świetle tego brak było wskazań do dalszego leczenia zachowawczego. Obecnie dolegliwości u ubezpieczonej ustąpiły, a w badaniu fizykalnym brak jest istotnych zaburzeń, czy odchyleń od normy, mogących świadczyć o niewygojeniu uszkodzenia.
Ubezpieczona zakwestionowała opinię wskazując, że jest ona nierzetelnai powierzchowna. bowiem biegli nie odnotowali wszystkich wskazanych przez nią dolegliwości. Nadto biegli ocenili jej stan aktualny na dzień badania, tj. 25 marca 2017r., kiedy to odwołująca była już po dwóch cyklach rehabilitacyjnych.
Biegli ortopeda i traumatologA. G.oraz neurologA. D.na podstawie wywiadu, badania fizykalnego oraz przedstawionej dokumentacji lekarskiej stwierdzili, że ubezpieczona po 25 sierpnia 2016r. nie była niezdolna do pracy, a tym samym nie spełniała warunków koniecznych do przyznania świadczeń rehabilitacyjnych. Biegli wskazali, że ubezpieczona podjęła długotrwałe leczenie w ramach zasiłku chorobowegoz powodu bólu kończyny dolnej. Ból występował w okolicy biodra prawego i promieniował do kończyny dolnej prawej. Ubezpieczoną początkowo leczono farmakologicznie, jednakz powodu braku poprawy włączono rehabilitację.
Biegli podkreślili, że w sprawach dotyczących odmowy przyznania świadczeń rehabilitacyjnych badanie i wydanie opinii zawsze odbywa się po kilku miesiącach od faktu odmowy, co powoduje konieczność opierania się jedynie na badaniach retrospektywnych opisanych w dokumentacji medycznej. Biegli podali, że zarówno w dokumentacji poradnianej oraz w opisach badania fizykalnego opisanego w dokumentacji orzeczniczej ZUS nie znaleźli obiektywnych objawów patologicznych. Poza skargami subiektywnymi lekarzenie odnotowują tam istotnych ograniczeń ruchomości stawu biodrowego i kręgosłupa.W opinii biegłych ubezpieczona nie spełniła warunków do przyznania świadczeń rehabilitacyjnych.
Zastrzeżenia do opinii złożyła ubezpieczona wskazując, że biegli nie uwzględnili specyfiki pracy wykonywanej przez ubezpieczoną, bowiem praca technika farmaceutycznego w aptece jest pracą fizyczną. Ubezpieczona podniosła, że opinia biegłych jest mocno subiektywna, gdyż fakt, że bóle kręgosłupa i biodra nie są stałe nie świadczy o tym,że ustąpiły całkowicie. Zarzuciła, że biegli podważają wiedzę lekarzy ortopedów, którzyją leczyli, nie powiązali specyfiki zawodu z niezdolnością do bezpiecznego wykonywania pracy oraz nie ustosunkowali się do orzeczenia o niepełnosprawności.
Sąd Rejonowy podzielił w całości wnioski zawarte w przeprowadzonych w sprawie opiniach jako przekonujące, gdy każdy z zespołów biegłych udzielił rzetelnie i wyczerpująco odpowiedzi na pytanie Sądu, zgodnie z tezą dowodową, na podstawie akt sprawy,jak i badania ubezpieczonej. Brak było podstaw do kwestionowania opinii. Zgodniez poglądami orzecznictwa kryteria oceny opinii biegłych stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień staranności wyrażonych w niej wniosków (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 7 lutego 2013r., V ACa 668/12, LEX nr 1289448).
Sąd Rejonowy stwierdził, że wobec wyników postępowania dowodowego odwołanie ubezpieczonej nie zasługiwało na uwzględnienie.
Powołując się naart. 18 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa(Dz.U. z 2014 roku, poz. 159 ze zm.) Sąd I instancji wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem biegłych z zakresu ortopedii i traumatologii odwołująca po 25 sierpnia 2016r. odzyskała zdolność do pracy. Biegli wprost wskazali, że u ubezpieczonej dolegliwości chorobowe ustąpiły zupełnie po wyczerpaniu okresu niezdolności do pracy kiedy to ubezpieczona korzystała z zasiłku chorobowego. Wobec ustąpieniu dolegliwości brak było podstawdo przyznania odwołującej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego po 25 sierpnia 2016r.
Mając na uwadze powyższe na podstawieart. 477 § 1 k.p.c.odwołanie oddalono, jako nieuzasadnione.
Apelację od wyroku wniosła ubezpieczonazarzucając błędne dokonanie ustaleń faktycznych oraz nierzetelną i powierzchowną ocenę materiału dowodowego. Ubezpieczona wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie zgodnie z odwołaniem.
W uzasadnieniu ubezpieczona wskazała, że Sąd nie wziął pod uwagę licznych zastrzeżeń do opinii biegłych, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, skargi złożonejna biegłychA. G.A. D.. Ubezpieczona zarzuciła, że opinia biegłych sądowych całkowicie mija się z diagnozą lekarzy leczących oraz, że biegli sądowi badali ją po kilku cyklach rehabilitacyjnych, kiedy stan zdrowia uległ już poprawie.
Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja ubezpieczonejE. L.nie zasługuje na uwzględnienie nie zawiera bowiem jakichkolwiek argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy.
Zaskarżone orzeczenie jest trafne i zyskuje pełną aprobatę Sądu Okręgowego.
Sąd Rejonowy przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i oceny prawnej, a rozstrzygnięcie swoje również prawidłowo i wyczerpująco uzasadnił.
Sąd Okręgowy w pełni podzielił ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy uznając, iż nie przekracza ona granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej
wart.233 k.p.c.i ostatecznie przyjął ją za własną.
Wskazać należy, że w myśl utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia pierwszoinstancyjnego sporządzonego zgodnie z wymaganiamiart.328§2 k.p.c.spotyka się z pełną aprobatą sądu drugiej instancji to wystarczy,że da on temu wyraz w treści uzasadnienia swego orzeczenia, bez powtarzania szczegółowych ustaleń faktycznych i wnioskowań prawniczych zawartych w motywach zaskarżonego orzeczenia.
Zgodnie zart. 18 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnychz ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa(t.j. Dz. U. Z 2017r. Nr 1368 ) świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Zgodnie zust. 2tego przepisu świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy,nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.
Zdaniem Sądu Okręgowego przeprowadzone przez Sąd Rejonowy postępowanie dowodowe w sposób jednoznaczny wykazało, że ubezpieczona po dniu 25 sierpnia 2016r.nie spełnia przesłanek do przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
Sąd Okręgowy w pełni podzielił ocenę stanu zdrowia wyrażoną w opiniach sporządzonych w toku postępowania przed Sądem I instancji przez biegłych sądowychz zakresu ortopediiR. H.iA. G.oraz neurologiiM. W.iA. D.w sytuacji, gdy opinie te zostały wydane w oparciuo dokumentację medyczną, badanie przedmiotowe, były rzetelne, logiczne, należycie umotywowane. Stąd Sąd uznał je za miarodajne w sprawie dodatkowo, gdy były one zgodne ze sobą i zbieżne ze stanowiskiem lekarza orzecznika i komisji lekarskiej ZUS.
Wbrew temu co podnosi ubezpieczona, biegli ocenili stan jej zdrowia na dzień zakończenia pobierania zasiłku chorobowego, na co zresztą wyraźnie zwrócił uwagę drugi wypowiadający się zespół biegłychA. G.iA. D.wskazując,że w sprawach dotyczących odmowy przyznania świadczeń rehabilitacyjnych badaniei wydanie opinii zawsze odbywa się po kilku miesiącach od faktu odmowy, co powoduje konieczność opierania się jedynie na badaniach retrospektywnych opisanych w dokumentacji medycznej. Biegli jednocześnie podali, że zarówno w dokumentacji poradnianej orazw opisach badania fizykalnego opisanego w dokumentacji orzeczniczej ZUS nie znaleźli obiektywnych objawów patologicznych, bowiem poza skargami subiektywnymi lekarzenie odnotowują tam istotnych ograniczeń ruchomości stawu biodrowego i kręgosłupa.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że wnioski wynikające z opinii biegłych mogą jedynie być podważone rzeczowymi argumentami popartymi konkretnymi dowodami wskazującymi, iż stan zdrowia ubezpieczonego jest odmienny niż rzeczywiście biegły ustalił( por. wyrok Sądu Apelacyjnego wP.z 19 kwietnia 2016r. III AUa 1551/15 LEXnr(...)), a argumentów takich w toku niniejszej sprawy, to jest zarówno przed Sądem Rejonowym jak i w toku postępowania apelacyjnego, ubezpieczona nie przedstawiła.Jej zarzuty do sporządzonych w sprawie opinii biegłych sprowadzają się jedyniedo odmiennej od tych biegłych oceny stanu zdrowia.
Zaznaczyć należy, że występowanie dolegliwości, czy też nawet zaliczeniedo osób niepełnosprawnych samo w sobie nie stanowi okoliczności uzasadniającej przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, gdyż przesłanką przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego jest dopiero istnienie niezdolności do pracy spowodowanej chorobą. Występujący u konkretnej osoby stan chorobowy będzie zatem powodował nabycie przez nią prawa do świadczenia rehabilitacyjnego tylko wówczas, gdy stopień nasilenia tego stanu chorobowego spowoduje niezdolność do pracy tej osoby, tzn. doprowadzi do takiego naruszenia sprawności jej organizmu, które uniemożliwi tej osobie wykonywanie (kontynuowanie) pracy zawodowej ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 19 stycznia 2009r.II UK 149/08 LEX nr 593439 ).
Wobec faktu, że w sprawie zostały wydane cztery zgodne ze sobą opinie, a nadto były one zbieżne ze stanowiskiem lekarza orzecznika i komisji lekarskiej ZUS Sąd Okręgowynie widział potrzeby powoływania kolejnych biegłych i stąd dalsze wnioski ubezpieczonej – o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy - oddalił uznając,że zmierzają one do przewlekłości postępowania. Samo niezadowolenie stronyz wydanych w sprawie opinii nie uzasadnia bowiem dopuszczania kolejnych takich opiniido czasu, aż którakolwiek z nich będzie korzystna dla strony.
Reasumując, Sąd Okręgowy uznał, że zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy i w konsekwencji tego na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację ubezpieczonej jako bezzasadną.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie §4 ust.1-3, §15 ust.2 i §16 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ( t.j. Dz.U. z 2019, poz.68 ) przyznając kwotę 67,50 zł powiększoną o podatek od towarów i usług w wysokości 23% tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
(-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek (-) SSO Grażyna Łazowska (spr.) (-) SSR del. Magdalena Kimel
Sędzia    Przewodniczący    Sędzia