Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 232/19
Data wyroku: 2020-06-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marta Ładzińska
Słowa kluczowe: Odszkodowanie jednorazowe
Podstawa prawna: art.11 ust.1 ustawy wypadkowej

Sygnatura akt IV U 232/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia  16 czerwca 2020 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Marta Ładzińska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 czerwca 2020 r. wJ.
sprawy z odwołaniaT. J.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wW.
z dnia 4 września 2019 r., znak:(...)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wW.
o jednorazowe odszkodowanie

I
zmienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wW.z dnia 4 września 2019 r., znak:(...)w ten sposób, że przyznaje wnioskodawczyniT. J.prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, któremu wnioskodawczyni uległa w dniu 22 listopada 2018 r., w wysokości odpowiadającej 5% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu;

II
kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV U 232/19

UZASADNIENIE
WnioskodawczyniT. J.wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wW.z dnia 4 września 2019 r. znak(...), którą organ rentowy odmówił jej prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy. W uzasadnieniu wskazała, że nie zgadza się ze stwierdzeniem, że wypadek, któremu uległa w dniu 22.11.2018 r. nie spowodował u niej trwałego upośledzenia funkcji narządu, organu lub układu. Skutki zdarzenia są nadal odczuwalne, wnioskodawczyni utyka, noga często ją boli, bywa opuchnięta.
Pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wW.wniósł o oddalenie odwołania oraz o zasądzenie od wnioskodawczyni kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Organ rentowy zarzucił, że podstawą decyzji byłaUstawa z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(DZ U nr 199, poz. 1673) oraz że na mocy przepisu art. 11 ust. 1 cytowanej Ustawy jednorazowe odszkodowanie przysługuje ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, a wnioskodawczyni zgodnie z orzeczeniem komisji lekarskiej z dnia 28.08.2019 r. nie doznała żadnego uszczerbku na zdrowiu.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
WnioskodawczyniT. J.ma 70 lat. Pracowała jako goniec.
W dniu 22 listopada 2018 r. wnioskodawczyni uległa wypadkowi przy pracy – uderzyła się w kolano lewe i przyśrodkową powierzchnie piszczeli. W dacie wypadku podlegała ubezpieczeniu wypadkowemu.

(dowód:

bezsporne)
W wyniku zdarzenia z dnia 22.11.2018 r.T. J.doznała urazu stanu kolanowego lewego z uszkodzeniem łąkotki przyśrodkowej i wydzieleniem ciała półwolnego w stropie dołu międzykłykciowego. Była leczona artroskopowo.
Pod względem skutków ortopedycznych długotrwały uszczerbek na zdrowiu wnioskodawczyni spowodowany wypadkiem przy pracy z dnia 22.11.2018 r.  wynosi 5%.

(dowód:

dokumentacja medyczna, k – 24-40, oraz zawarta w aktach ZUS, opinia biegłego ortopedy z dnia 28.01.2020 r., k – 19-23, opinia uzupełniająca biegłego ortopedy z dnia 7.05.2020 r., k – 69-70)
Ustalając stan faktycznyw niniejszej sprawie Sąd oparł się na dowodach z dokumentacji zawartej w aktach ZUS, na dokumentacji medycznej złożonej przez wnioskodawczynię, których żadna ze stron nie kwestionowała, a Sąd nie miał podstaw, by odmówić im autentyczności i wiarygodności oraz na opinii biegłego ortopedy i opinii uzupełniającej biegłego ortopedy, które zostaną omówione w toku rozważań.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.
Podstawą żądania wnioskodawczyni był przepisart.11 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z dnia 28 listopada 2002 roku, Nr 199, poz. 1673 ze zmianami), zgodnie z którym ubezpieczonemu, który w następstwie wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie.
W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną był fakt, że wnioskodawczyni uległa w dniu 22.11.2018 r. wypadkowi przy pracy. Spór dotyczył okoliczności, czy wypadek ten wywołał u wnioskodawczyni uszczerbek na zdrowiu, jakiego rodzaju i w jakiej wysokości. Od wysokości uszczerbku zależy bowiem wysokość odszkodowania w świetleart. 11, 12 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z dnia 28 listopada 2002 roku, Nr 199, poz. 1673 ze zmianami).
Wysokość uszczerbku na zdrowiu wnioskodawczyni wynosi 5 %. Sąd ustalił tę okoliczność na podstawie opinii i opinii uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu ortopedii. Sąd dał wiarę opiniom, albowiem były one rzetelne, spójne, logiczne oraz sporządzone zgodnie z zasadami wiedzy.
Opinia biegłego podlega - jak inne dowody - ocenie wedługart. 233 § 1 k.p.c., lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, to jest zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Nie podlega ona zatem weryfikacji w takich kryteriach, jak dowód na stwierdzenie faktów. Jednocześnie, przy ocenie biegłych lekarzy sąd nie może zająć stanowiska odmiennego, niż wyrażone w tej opinii, na podstawie własnej oceny stanu faktycznego(tak: wyrok SN z 1987.10.13, II URN 228/87,(...)).Z istoty i celu dowodu z opinii biegłego wynika przy tym, że jeśli rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych, dowód z opinii biegłych jest konieczny. W takim wypadku Sąd nie może poczynić ustaleń sprzecznych z opinią biegłego, jeżeli jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się przesłanek podważających prawidłowość wydanych opinii.
Organ rentowy złożył zastrzeżenia do opinii biegłego ortopedy, zarzucając, że uszczerbek na zdrowiu wnioskodawczyni wywołany jest wiekiem, zwyrodnieniowymi i że są to zmiany zastarzałe, nie wynikające z urazu z dnia 22.11.2018 r. Biegły w opinii uzupełniającej wskazał, że zarzuty te nie miały wpływu na treść opinii i uzasadnił, że podstawową przyczyną dolegliwości wnioskodawczyni jest przebyty wypadek i uszkodzenie łąkotki a nie zmiany zastarzałe, co wynika ze złożonej dokumentacji medycznej. Do opinii uzupełniającej organ rentowy wniósł zastrzeżenia, powtarzając wcześniej zgłoszone zarzuty. Z tych względów Sąd nie zlecał kolejnej opinii.
Sąd dał wiarę opiniom. Zwrócić uwagę należy, powtarzając za opinią uzupełniającą biegłego, że lekarz operujący wnioskodawczynię, mający najlepszy wgląd i najlepszą śródoperacyjną wiedzę dotyczącą stanu zdrowia wnioskodawczyni, nie wskazał, że uszkodzenie łąkotki jest zmianą „zastarzałą”. Takie sformułowanie pojawiło się jedynie w zaświadczeniu o stanie zdrowie OL-9, sporządzonym przez leczącego wnioskodawczynię ortopedę, który jednak nie opierał się przy tym stwierdzeniu na wynikach badań takich jak rezonans, a jego wgląd z pewnością był mniejszy niż lekarza operującego wnioskodawczynię.
W związku z powyższym, wobec ustalenia, że wnioskodawczyni doznała długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5%, Sąd uznał odwołanie za uzasadnione i na podstawie przepisuart. 477(14)§ 1 k.p.c.odwołanie uwzględnił, zmieniając decyzję organu rentowego.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych zawarte w punkcie II wyroku znajduje oparcie w przepisieart. 108 k.p.c.orazart. 113w zw. zart. 96 ust. 1 pkt 4w zw. zart. 98 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594). W toku postępowania wnioskodawczyni była zwolniona od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, a wydatki w toku postępowania ponosił Skarb Państwa.
Sąd w niniejszym postępowaniu wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym, działając na podstawie przepisuart. 148 (1) k.p.c., zgodnie z którym Sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W niniejszym postępowaniu żadna ze stron nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy a sąd – po zapoznaniu się z materiałem dowodowym uznał, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia miały bowiem opinie biegłego.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.