Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 710/18
Data wyroku: 2019-02-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lucyna Pradelska-Staniczek

Sygn. akt V .2 Ka 710/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  21 lutego 2019  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Lucyna Pradelska-StaniczekProtokolant:  Beata Pinior
w obecności  Krystiana Nogłego Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jastrzębiu-Zdroju delegowanego do Prokuratury Rejonowej w Rybniku
po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 r.
sprawy:S. S.

s.T.iU.

ur. (...)wR.

oskarżonego o przestępstwa zart. 207 § 1 kk,art. 190 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 29 sierpnia 2018r. sygn. akt III K 1555/17
I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II.zasądza od oskarżonegoS. S.na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. S. (1)kwotę 840 zł (osiemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;
III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych i obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 180 (sto osiemdziesiąt) złotych.
SSO Lucyna Pradelska-Staniczek
Sygn. akt V.2 Ka 710/18

UZASADNIENIE
S. S.został oskarżony o to, że w okresie od marca 2016 roku do dnia 23 sierpnia 2017 roku wR.znęcał się psychicznie nad swoją żonąA. S. (1)w ten sposób, że wszczynał awantury w miejscu jej zamieszkania, podczas których wyzywał ją słowami wulgarnymi powszechnie uznanymi za obelżywe oraz kierował pod adresem żony słowne groźby pozbawienia życia, a groźby te w okolicznościach w jakich zostały wypowiedziane wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę spełnienia, tj. o czyn zart. 207 § 1 k.k.
S. S.został nadto oskarżony o to, że w dniu 5 września 2017 roku wR.groził swojej żonieA. S. (1)popełnieniem przestępstwa na jej szkodę, a to pozbawieniem jej życia, w groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt III K 1555/17 uznał oskarżonegoS. S.za winnego tego, że:
-w okresie od marca 2017 roku do dnia 23 sierpnia 2017 roku wR.znęcał się psychicznie nad swoją żonąA. S. (1), w ten sposób, że wszczynał awantury w miejscu jej zamieszkania, podczas których wyzywał ją słowami wulgarnymi powszechnie uznanymi za obelżywe, oraz kierował pod adresem żony słowne groźby pozbawienia życia a groźby te w okolicznościach w jakich zostały wypowiedziane wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę spełnienia,czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa zart. 207 § 1 k.k.i za to na mocyart. 207 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
-w dniu 5 września 2017 roku wR., groził swojej żonieA. S. (1)popełnieniem przestępstwa na jej szkodę, a to pozbawieniem jej życia, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. zart. 190 § 1 k.k.i za to na mocyart. 190 § 1 k.k.wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;
Na mocy art.art. 85 § 1 i § 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.sąd połączył orzeczone za powyższe przestępstwa kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Zgodnie zart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres 3 lat próby.
Na podstawieart. 73 § 1 k.k.sąd oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
W myślart. 72 § 1 pkt 5 k.k.sąd zobowiązał oskarżonego w okresie próby do powstrzymania się od używania środków odurzających.
Na mocyart. 72 § 1 pkt 8 k.k.sąd zobowiązał oskarżonego w okresie próby do powstrzymania się od naruszania dóbr osobistych pokrzywdzonejA. S. (1).
Zgodnie zart. 627 k.p.k.sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. S. (1)kwotę 504 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie.
Na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnychsąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składały się wydatki w wysokości 847,36 złotych oraz opłata w wysokości 180 złotych.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonegoS. S.. Obrońca zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego, zarzucając:
1. sprzeczność poczynionych ustaleń z wynikającą z uzasadnienia wyroku analizą materiału dowodowego, polegającą w głównej mierze na:
- przypisaniu oskarżonemu sprawstwa za czyn zart. 207 k.k.w okresie od marca 2017 roku na podstawie zeznań pokrzywdzonej, uznanych za wewnętrznie spójne, które jednak jednocześnie nie znalazły uznania sądu w kontekście pierwotnie zakładanych ram czasowych działania oskarżonego;
- uznaniu sprawstwa za czyn zart. 207 k.k.w okresie od marca 2017 roku, pomimo jednoczesnego ustalenia, że tożsame zachowania identyfikowane ze strony oskarżonego przynajmniej od listopada 2016 roku, nie zostały uznane za wypełniające znamię czasownikowe „znęcania się";
- skazaniu oskarżonego za czyn zart. 190 k.k., przy uznaniu istnienia uzasadnionych obaw o wypełnienie gróźb kierowanych pod adresem pokrzywdzonej przez oskarżonego, pomimo tego, że ustalając podobne zachowania z jego strony we wcześniejszym okresie sąd nie powiązał ich z wypełnieniem znamion czynu zabronionego;
- skazaniu oskarżonego za oba czyny, pomimo braku różnic w opisie jego zachowań w całym badanym okresie, który jednak przełożył się na wyznaczenie węższych ram czasowych realizowanego pochodu przestępstwa;
2. naruszenie przepisuart. 7 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu oceny dowodów, w sposób całkowicie dowolny, w szczególności poprzez oparcie głównych ustaleń na zeznaniach pokrzywdzonej, ocenionych jako wewnętrznie spójne i rzetelne, które to jednak zeznania, pomimo stałości przekazu kreowanego przez pokrzywdzoną, nie zostały w pełni uwzględnione, co w konsekwencji przełożyło się na wyznaczenie węższych ram czasowych realizowanego pochodu przestępstwa zart. 207 k.k., jak również przy braku jakiegokolwiek logicznego wyjaśnienia dla jej oświadczeń co do realności obaw kierowanych wobec niej rzekomo gróźb, które przez pryzmat obserwowanych zachowań, przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego i logiki, nie mogły prowadzić do wniosków zbieżnych z wnioskowaniem sądu.
Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu w Rybniku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie. Podkreślić należy na wstępie, że zarzuty apelacji obrońcy mają charakter czysto polemiczny i sprowadzają się do negowania ocen i ustaleń sądu, a następnie zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi. Zarzuty apelacji obrony w żadnym razie zaś nie mogą podważyć trafności rozstrzygnięcia sądu I instancji ani co do sprawstwa i winy oskarżonego, ani co do wymiarów orzeczonych kar jednostkowych oraz kary łącznej.
Należy wskazać, iż sąd odwoławczy podziela wszelkie ustalenia sądu I instancji. Przeprowadzona przez sąd odwoławczy kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie dała żadnych podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie sąd I instancji mógł dopuścić się błędnych ustaleń faktycznych lub obrazy prawa procesowego.
Sąd I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszystkie okoliczności sprawy i dowody ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych. Sąd Rejonowy poprawnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i przeprowadził rzeczową analizę dostrzeżonych w nim sprzeczności, a jej wyniki w sposób wyczerpujący zaprezentował w uzasadnieniu wyroku, czyniąc przedmiotem rozważań wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej, zarówno przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Przedstawiona ocena dowodów jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz uwzględnia zasady prawidłowego rozumowania, pozostaje więc pod ochronąart. 7 k.p.k.Ocena ta nie zawiera w sobie błędu i nie jest w żadnym razie oceną dowolną, ponieważ poparta została wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Z kolei przepisart. 410 § 1 k.p.k.nakazuje uwzględnienie przy orzekaniu wszystkich okoliczności ujawnionych na rozprawie i jednocześnie zakazuje uwzględniać okoliczności nieujawnione. Nie oznacza to w żadnym wypadku, że orzekając sąd ma brać za podstawę orzeczenia okoliczności wzajem sobie przeczące, skoro wynikają one ze sprzecznych w swym znaczeniu dowodów lub też dowody nieistotne dla przedmiotu sprawy. Wyrok w niniejszej sprawie wydany został na podstawie dowodów obciążających oskarżonego, bo takie właśnie sąd rejonowy słusznie i zasadnie uznał za wiarygodne. W polu uwagi sądu w chwili orzekania znajdowały się wszystkie okoliczności, orzeczenie zaś nie zapadło na podstawie wykluczających się dowodów. Sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a nie dać wiary lub pominąć inne, jeśli są niewiarygodne lub nic nie wnoszą do sprawy, albo ich treść jest rozbieżna. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem sądu jest wówczas wskazanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sąd rejonowy temu zadaniu sprostał.
Sąd I instancji wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia, a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym. W tych granicach mieści się również ocena zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego oraz ocena nieosobowych źródeł dowodowych. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd I instancji starannie i dokładnie omówił oraz przeanalizował wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadków i nieosobowe źródła dowodowe. Ocenę tę sąd odwoławczy w pełni podziela, powielanie argumentacji zaprezentowanej przez sąd rejonowy oraz ponowne opisywanie nieosobowych źródeł dowodowych oraz zeznań i wyjaśnień przez sąd odwoławczy byłoby w tej kwestii zbędne.
Sąd I instancji nie popełnił błędów przy ocenie dowodów, a zatem także ustalenia faktyczne nie są dotknięte błędem. Uchybienie, o jakim stanowi przepisart. 438 pkt. 3 k.p.k., ma miejsce wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania. Błąd może stanowić wynik niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź określonych nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów (błąd dowolności). Może być zatem wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub braku przestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie (art. 7 k.p.k.) –vide:wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 1 października 2014 roku, sygn. II AKa 206/14.
Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu (np. tego, iż przypisane oskarżonemu zachowanie nie wyczerpywało znamion przestępstw zart. 207 § 1 k.k.iart. 190 § 1 k.k.) nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzuty stawiane zaskarżonemu rozstrzygnięciu w apelacji obrońcy oskarżonego stanowią wyłącznie niczym nieuzasadnioną polemikę ze słusznymi ustaleniami dokonanymi przez sąd rejonowy, sprowadzają się one do samego podważania ustaleń sądu wyrażonych w zaskarżonym orzeczeniu i jego uzasadnieniu, jak też przeciwstawiania tymże ustaleniom odmiennego poglądu opartego wyłącznie na wewnętrznym przekonaniu skarżącego i na jego własnej, subiektywnej ocenie materiału dowodowego.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego oczywistym jest, iż oskarżony dopuścił dwóch oddzielnych czynów zabronionych, tj. przestępstwa zart. 207 § 1 k.k.oraz przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.Fakt, iż oskarżony w okresie od marca 2017 roku do 23 sierpnia 2017 roku znęcał się nadA. S. (1)wynika nie tylko z logicznych, konsekwentnych precyzyjnych, szczegółowych, wewnętrznie spójnych, a przy tym stonowanych zeznań pokrzywdzonej, ale również znajduje potwierdzenie w zeznaniach innych świadków. Z jednej strony wskazują na to zeznania będącej koleżanką pokrzywdzonejP. B.i siostry oskarżycielki posiłkowejE. K., które pomimo, iż są osobami związanymi i sympatyzującymi zA. S. (1), to jednak zeznawały szczerze i konsekwentnie, a w swoich zeznaniach w żaden sposób nie wyolbrzymiały negatywnych zachowań oskarżonego, a jedynie rzeczowo relacjonowały swoje obserwacje. Z drugiej strony wskazują na to zeznania całkowicie obcych wobec oskarżonego i pokrzywdzonej osób. Takim świadkiem jest funkcjonariusz policjiP. S., który przykładowo zeznał, iż po przyjeździe na interwencję zastałA. S. (1)roztrzęsioną i zapłakaną, a oskarżony odpowiadając na jego pytanie wprost potwierdził, że groził żonie zabójstwem jej i jej domniemanego kochanka poprzez wbicie im noża w plecy. Drugim obcym dla stron świadkiem potwierdzającym fakt znęcania się oskarżonego nad pokrzywdzoną jestK. M., która pełniła funkcję współpracującej z rodziną grupy roboczej ds. „niebieskiej karty”. Zeznała ona, iż oskarżony w rozmowie z nią przyznał się do stosowania wobec żony przemocy i zażywania dopalaczy oraz wyraził żal w związku ze swoim zachowaniem wobec pokrzywdzonej. Kolejnym takim świadkiem jest sąsiadkaA. K., która wielokrotnie słyszała hałasy dobiegające z mieszkania oskarżonego i pokrzywdzonej, odgłosy awantur, a głównie krzyki, był to podniesiony męski głos, który nie mógł należeć do nikogo innego niż doS. S.. Świadek ta wskazała, iż niepokoiła się tą sytuacją i obawiała się, że coś może się stać. Nadto zeznała, iż w okolicach maja 2017 roku, kiedy czekała na klatce schodowej na córkę słyszała głosy awantury i trzaskanie z mieszkania państwaS., a bezpośrednio po tym z mieszkania wyszła zapłakanaA. S. (1), którą świadek zagadnęła czy czuje się ona bezpiecznie, na co pokrzywdzona odpowiedziała, że nie czuje się bezpiecznie.
Zasadnie sąd I instancji przyjął, iż okres znęcania sięS. S.nad jego żoną trwał od marca 2017 roku do 23 sierpnia 2017 roku, kiedy to został on zatrzymany i kiedy to następnie zastosowano wobec niego między innymi środek zapobiegawczy w postaci nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną, a nie w okresie od marca 2016 roku do 23 sierpnia 2017 roku, co pierwotnie zarzucono aktem oskarżenia. Z zeznań pokrzywdzonej wprost i jednoznacznie wynika, iż zachowanie oskarżonego miało przybrać postać znęcania się właśnie w marcu 2017 roku. Wprawdzie na etapie postępowania przygotowawczegoA. S. (1)w jednych ze swoich zeznań wskazała, że oskarżony zaczął znęcać się nad nią w marcu 2016 roku, jednakże nie znajduje to potwierdzenia w innych jej zeznaniach z etapu postępowania przygotowawczego, a na rozprawie pokrzywdzona doprecyzowała, że znęcanie rozpoczęło się od momentu, gdy powiedziała oskarżonemu, że chce się z nim rozwieść, czyli od marca 2017 roku. Oskarżycielka posiłkowa precyzyjnie wskazała zatem, iż oskarżony zaczął znęcać się nad nią gdy wystąpiła o alimenty i zapowiedziała złożenie pozwu rozwodowego, a oskarżony zaczął sobie wmawiać, że jego żona ma kochanka, które to zdarzenia miały miejsce w okolicach marca 2017 roku.
Nie jest prawdą twierdzenie obrońcy jakoby zachowanie i czyny oskarżonego wobec pokrzywdzonej w okresie od marca 2017 roku do 23 sierpnia 2017 roku były tożsame z jego zachowaniem i czynami mającymi miejsce od marca 2016 roku czy też chociażby od listopada 2016 roku do marca 2017 roku. Przede wszystkim sama pokrzywdzona wskazywała, że przed marcem 2017 roku dochodziło pomiędzy nią i oskarżonym do kłótni, a nawet awantur, najczęściej na kanwie sytuacji majątkowej, rozliczeń finansowych, faktu zaprzestania chodzenia przez oskarżonego do pracy i podejrzenia zażywania przez niego środków psychoaktywnych, podczas których padały wulgaryzmy oraz groźby pozbawienia życia, jednakże nie miało to charakteru znęcania, a w tym czasie w trakcie owych kłótni, jak podaje sama oskarżycielka posiłkowa, „nie pozostawała dłużna mężowi”. Z relacji pokrzywdzonej należy wnioskować, iż w tamtym okresie czasu nie obawiała się męża. W okresie przed marcem 2017 roku pomiędzy stronami dochodziło do awantur i kłótni na podłożu rozkładu pożycia małżeńskiego. Zasadnie zatem sąd I instancji przyjął, że brak jest podstaw, by przypisać oskarżonemu w tym okresie zamiar znęcania. W realiach niniejszej sprawy prawidłowe określenie czasookresu popełnienia przestępstwa znęcania mieści się w okresie od marca 2017 roku do 23 sierpnia 2017 roku. Działanie, które powinno być ocenione jako znęcanie, to każda aktywność sprawcy sprowadzająca się do zadawania poważnego bólu fizycznego lub dotkliwych cierpień moralnych. Z zeznań pokrzywdzonej wynika, iż działanie oskarżonego nabrało takiego charakteru dopiero w marcu 2017 roku, kiedy to oskarżony zaczął umyślnie znęcać się nad nią.
Oczywistym jest, że zachowania wypełniające znamiona przestępstwa gróźb karalnych zart. 190 § 1 k.k., których oskarżony dopuścił się w okresie trwania przypisanego mu przestępstwa znęcania się zart. 207 § 1 k.k.zostały skonsumowane, pochłonięte właśnie przez przestępstwo zart. 207 § 1 k.k.Natomiast nie ma żadnych podstaw by przypisanym oskarżonemu przestępstwem zart. 207 § 1 k.k.objąć również zdarzenie z dnia 5 września 2017 roku, kiedy to oskarżony po raz kolejny w sposób bezwzględny groziłA. S. (1)pozbawieniem życia. Otóżart. 207 § 1 k.k.stanowi, że ktoznęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Jakkolwiek w dniu 5 września 2017 roku pokrzywdzona w rozumieniuart. 115 § 11 k.k.była dla oskarżonego osobą najbliższą to nie pozostawała już w stosunku zależności od niego. Należy wskazać, iż już 21 lipca 2017 roku pokrzywdzona złożyła pozew rozwodowy, jednocześnie była finansowo niezależna od oskarżonego, który finalnie utracił pracę zarobkową, do której nie chodził od co najmniej 7 miesięcy, korzystając zresztą ze zwolnienia lekarskiego. Następnie 23 sierpnia 2017 roku oskarżony został zatrzymany, co skutkowało zastosowaniem wobec niego między innymi środka zapobiegawczego w postaci nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną, który to lokal w istocie opuścił 26 sierpnia 2017 roku. Zatem w dniu 5 września 2019 r. oskarżony, z którym pokrzywdzona rozwodziła się i nie chciała mieć nic wspólnego, nie zamieszkiwał z nią, a jednocześnie oskarżycielka posiłkowa nie pozostawała już w jakimkolwiek stosunku zależności od niego. W takim stanie rzeczy 5 września 2019 roku oskarżony, przebywając na klatce schodowej i korzystając z tego, iż z mieszkaniaA. S. (1)wyszła jej koleżankaD. T., wtargnął do mieszkania pokrzywdzonej, nie chciał go opuścić pomimo jej wezwań, a gdy oskarżycielka posiłkowa zadzwoniła na policję, toS. S.groził jej pozbawieniem życia. Okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu zart. 190 § 1 k.k.sąd I instancji ustalił przede wszystkim w oparciu o spójne i logiczne zeznaniaA. S. (1), których wiarygodności - jak już wykazano powyżej - nie ma podstaw kwestionować. Reasumując wywody sądu I instancji uzasadniające przypisanie dwóch odrębnych przestępstw są przekonujące i zasługują na pełną aprobatę sądu odwoławczego.
Sąd Rejonowy słusznie przyjął, że wyjaśnienia oskarżonego, w części, w jakiej pozostają sprzeczne z poczynionymi ustaleniami faktycznymi, stanowią jedynie linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej za zarzucane czyny. Sąd odwoławczy podziela także pogląd sądu rejonowego, iż relacje przedstawione przezA. S. (2)iU. S.sprowadzały się do próby umniejszenia winy oskarżonego i przerzucaniu ciężaru odpowiedzialności na oskarżycielkę posiłkową. Sąd odwoławczy podziela także ocenę zeznań świadkówL. S.,T. S.iM. S.(strona 5 i 6 uzasadnienia).
Odnosząc się do kwestii wymiaru zarówno jednostkowych kar pozbawienia wolności za przypisane oskarżonemu przestępstwa, jak i kary łącznej pozbawienia wolności, należy wskazać, iż rozstrzygnięcia sądu I instancji w tym zakresie były prawidłowe, słuszne i zasadne. Wymierzone oskarżonemu jednostkowe kary uwzględniają dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k.Za przestępstwo zart. 207 § 1 k.k., zagrożone karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności, oskarżonemu wymierzono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za przestępstwo zart. 190 § 1 k.k., zagrożone karą do 2 lat pozbawienia wolności, oskarżonemu wymierzono karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Są to zatem kary, które tylko nieznacznie przekraczają najniższe możliwe do orzeczenia kary pozbawienia wolności za te przestępstwa. Sąd I instancji prawidłowo określił stopień winy oskarżonego oraz stopień szkodliwości społecznej czynów, które są znaczne.
Sąd I instancji również prawidłowo określił wymiar kary łącznej przy zastosowaniu zasady asperacji, orzekając wobec oskarżonego karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (gdzie najwyższa kara jednostkowa to 6 miesięcy pozbawienia wolności, a suma kar jednostkowych to 9 miesięcy pozbawienia wolności).
Przypomnieć należy, że niewspółmierność kary zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynów i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary. Trzeba jednak pamiętać, że zgodnie zart. 438 pkt 4 k.p.k.ta niewspółmierność kary musi być „rażąca”. Chodzi tu więc przy wykazaniu tego zarzutu nie o każdą różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Kara pozbawienia wolności może być uznana za rażąco niewspółmierną tak z powodu nadmiernej jej wysokości, jak również z powodu nie orzeczenia warunkowego zawieszenia jej wykonania (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu - II Wydział Karny z 2015-02-19, II AKa 197/14). W żadnym wypadku powyższych kar nie można uznać za zbyt surowe. Rolą kary jest nie tylko odpłata oskarżonemu za popełnione przestępstwo, czy zapewnienie jego resocjalizacji, ale również prewencja szczególna i ogólna, winny one zapewnić ochronę społeczeństwu przed przestępnymi działaniami oskarżonego i innych ludzi, którzy muszą mieć świadomość, że dopuszczenie się takiego przestępstwa pociąga za sobą konkretną i wymierną karę.
Sąd I instancji zasadnie uwzględnił pozytywną prognozę kryminologiczną oskarżonego, pozwalającą na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, a wyrażająca się w przekonaniu, iż nie popełni on ponownie przestępstwa i będzie przestrzegać porządku prawnego. Dlatego też zasadnie sąd rejonowy warunkowo zawiesił wobec oskarżonego wykonanie orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności na okres 3 lat próby. Można prognozować, że kara o charakterze wolnościowym będzie wystarczająca dla osiągnięcia ich celów, a okres próby w orzeczonym wymiarze pozwoli na zweryfikowanie pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Sąd I instancji prawidłowo i zasadnie oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora oraz nałożył na niego obowiązki w postaci powstrzymania się od używania środków odurzających i powstrzymania się od naruszania dóbr osobistych pokrzywdzonejA. S. (1).
Zasadnie zasądzono od oskarżonegoS. S.na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. S. (1)kwotę 504 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz obciążono go kosztami sądowymi obejmującymi opłatę w kwocie 180 złotych i wydatki w kwocie 847,36 złotych.
Biorąc pod uwagę powyższe i uznając ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy w Rybniku za prawidłowe, sąd okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku.
Mając na względzie sytuację osobistą i finansową oskarżonego, sąd odwoławczy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 złotych i opłatę za II instancję w kwocie 180 złotych oraz na rzeczA. S. (1)kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.
SSO Lucyna Pradelska-Staniczek