Sąd Okręgowy w Warszawie
XXVII Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: XXVII Ca 1239/18
Data wyroku: 2019-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Piotr Wojtysiak

Sygn. aktXXVII Ca 1239/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 lipca 2019 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

Sędzia Piotr Wojtysiak

Protokolant:

sekr. sądowy Małgorzata Andrychowicz

po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2019 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwaM. P.
przeciwko(...) sp. z o.o.wW.
o zapłatę
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie
z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II C 2974/16

1
oddala apelację;

2
zasądza odM. P.na rzecz(...) sp. z o.o.wW.kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.

Sygn. aktXXVII Ca 1239/18

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 26 października 2016 r.M. P.wniosła o zasądzenie od(...) sp. z o.o.wW.kwoty 400 Euro wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 3 sierpnia 2013 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za opóźniony lot, a także o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
W odpowiedzi na pozew, pozwana wniosła o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia oraz zasądzenie kosztów procesu.
Wyrokiem z dnia 19 października 2017 r. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie oddalił powództwo oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 1 200 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Od powyższego orzeczenia powódka wniosła apelacjezaskarżając je w całości oraz zarzucając naruszenie

1
art. 778 k.c.poprzez błędne zastosowanie terminu przedawnienia określonego dla roszczeń wynikających z nieprawidłowej realizacji umowy o imprezę turystyczną;

2
art. 118 k.c.poprzez jego niezastosowanie, w zw. z odesłaniem do jego stosowania treściąart. 11 ustawy o usługach turystycznych, w zw. z treścią art. 3 ust. 5 i 6 rozporządzenia (WE) 261/2004- co doprowadziło do błędnego uwzględnienia podniesionego przez pozwaną zarzutu przedawnienia;

3
art. 3 pkt 6 rozporządzenia (WE) 261/2004, w zw. zart. 11 ustawy o usługach turystycznychpoprzez wydanie orzeczenia z naruszeniem praw pasażerów wynikających zustawy o usługach turystycznych, będącej implementacją dyrektywy 90/314/EWG, w zakresie terminu przedawnienia roszczeń będących konsekwencją nieprawidłowo zrealizowanej umowy o imprezę turystyczną;

4
art. 177 § 1 ust. 1 i 3 poprzez odmowę zawieszenia przedmiotowego postępowania cywilnego, wobec łącznego procedowania przedmiotowej sprawy przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy oraz Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

Wskazując na powyższe zarzuty powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania w obu instancjach wg norm przepisanych; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Ponadto, powódka wniosła o zwrócenie się do Sądu Najwyższego z pytaniem prawnym: „Czy odszkodowanie przewidziane treścią art.7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w przypadku, w którym nieregularny rejs realizowany, jest jako jedna z usług turystycznych, w ramach zakupionej u organizatora turystyki umowy o imprezę turystyczną, podlega przedawnieniu, w oparciu o krajowe przepisy dotyczące umowy przewozu czy też umowy o imprezę turystyczną?”.
W odpowiedzi na apelację pozwanywniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja powódki nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy podziela w całości stanowisko Sądu Rejonowego, iż zgłoszone w pozwie roszczenie uległo przedawnieniu, co doprowadziło do jego oddalenia.
Nie ulega wątpliwości, iż prawidłowym było podzielenie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w uchwale z dnia 17 marca 2017 r.(sygn. akt III CZP 111/16)zgodnie, z którym roszczenie o odszkodowanie przewidziane w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, przedawnia się w terminie rocznym określonym wart. 778 k.c.Sąd Najwyższy stwierdził także, że terminy przedawnienia określone wart. 118 k.c.znajdują zastosowanie, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej. W przedmiocie roszczeń wynikających z umów przewozu osób zastosowanie ww. regulacji ogólnej zostało wyłączone poprzez wprowadzenieart. 778 k.c.określającego roczny termin przedawnienia tego typu roszczeń. Jego zastosowanie zostało jednak ograniczone do wypadków, gdy przewóz osób w zakresie poszczególnych rodzajów transportu nie został uregulowany odrębnymi przepisami (art. 775 k.c.). Wobec tego, że rozporządzenie (WE) nr 261/2004 nie zawiera regulacji w zakresie terminu przedawnienia wynikających z niego roszczeń skierowanych do przewoźników lotniczych, zastosowanie terminu określonego wart. 778 k.c.nie zostało wyłączone.
Sąd Najwyższy wskazał ponadto, że w omawianym rozporządzeniu (WE) nr 261/2004 mowa jest o odszkodowaniu, które w świetle przepisówKodeksu cywilnegozbliżone jest do instytucji kary umownej. Powinno zatem być dochodzone niezwłocznie po zaistnieniu zdarzenia uprawniającego do otrzymania odszkodowania. Z tego względy przyjęcie dziesięcioletniego terminu przedawnienia jest w tego typu sprawach nie do przyjęcia. W tym miejscu stwierdzić należy, iż uwzględnienie wniosku powódki o przedstawienie Sądowi Najwyższemu pytania prawnego dotyczącego terminu przedawnienia roszczeń z tytułu opóźnienia lotu wykonywanego w ramach umowy o świadczenie usług turystycznych byłoby niecelowe. W powołanym powyżej orzeczeniu Sąd Najwyższy w sposób szczegółowy omówił kwestię terminów przedawnienia tego typu roszczeń, a powielenie pytania prawnego, na które udzielono już odpowiedzi spotkałoby się z odmową podjęcia uchwały w jego przedmiocie.
Mając zatem na uwadze, że powódka dochodziła odszkodowania za opóźnienie lotu, który miał miejsce w dniu 3 sierpnia 2013 r., zaś z powództwem o jego zasądzenie wystąpiła dopiero w dniu 2 listopada 2016 r., to podzielając stanowisko Sąd Najwyższego, stwierdzić należało, że dochodzone przez powódkę roszczenie uległo przedawnieniu.
Podkreślenia również wymaga, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 261/2004 mają zastosowanie również w przypadkach, gdy lot wykonywany był na podstawie umowy, która nie została zawarta bezpośrednio z przewoźnikiem. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 11 maja 2017 r.(w sprawie C- 302/16)jednoznacznie wskazał, że Rozporządzenie nr 261/2004 obejmuje zarówno przewoźników lotniczych wykonujących lub zamierzających wykonać lot zgodnie z umową zawartą z pasażerem lub działającej w jego imieniu innej osoby prawnej lub fizycznej, mającej umowę z tym pasażerem. Celem rozporządzenia jest bowiem zapewnienie wysokiego poziomu ochrony pasażerów poprzez ustanawianie wspólnych zasad systemu należnych im odszkodowań w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lotu lub jego dużego opóźnienia dla pasażerów lotów regularnych, ale również pasażerów lotów nieregularnych, w tym także stanowiących część zorganizowanych wycieczek.
W świetle powyższego, stwierdzić należy, że termin przedawnienia roszczeń o odszkodowanie przewidziane w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 znajdzie zastosowanie jednakowo w stosunku do wszystkich pasażerów spełniających przesłanki w nim określone, bez względu na to, czy przewóz odbywał się na podstawie samodzielnej umowy przewozu zawartej pomiędzy pasażerem a przewoźnikiem, czy na podstawie umowy mieszanej o usługę turystyczną w ramach lotu czarterowego. Tym samym, za bezzasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 3 pkt 6 rozporządzenia (WE) 261/2004, w zw. zart. 11 ustawy o usługach turystycznych.
Natomiast, wobec podzielenia stanowiska Sądu Rejonowego co do uwzględnienia zgłoszonego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia powódki, Sąd Okręgowy za zasadne uznał również oddalenie jej wniosku o zawieszenie postępowania toczącego się przed Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy ewentualna decyzja pozostawać będzie bez wpływu i znaczenia dla jej rozpoznania.
Z tych wszystkich względów, Sąd Okręgowy oddalił apelację, jako bezzasadną na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy określoną wart. 98 § 1 i 3 k.p.c.Koszty te obejmowały wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w wysokości jednokrotności stawki wynikającej z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października z sprawie opłat za czynności radców prawnych (900 zł x 50% = 450 zł).