Sąd Rejonowy w Bydgoszczy
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III Kp 152/20
Data wyroku: 2020-08-31 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: sJakub Kościerzyński
Teza: brak znamion strony podmiotowej przy przestępstwie niealimentacji

Sygn. akt III Kp 152/20
PR 1 Ds 418.2020

POSTANOWIENIE
Dnia 31 sierpnia 2020 roku
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy III Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: sSR Jakub Kościerzyński
Protokolant: Justyna Piusińska
w obecności prokuratora Prokuratury RejonowejB.– Północ wB.: nieobecny
po rozpoznaniu na posiedzeniu
zażalenia Prezydenta MiastaB.
na postanowienie prokuratora Prokuratury RejonowejB.– Północ wB.z dnia 13 lutego 2020 roku w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia w sprawie o czyn zart. 209 § 1 k.k.
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 465 § 2 k.p.k.

postanawia

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Prokurator Prokuratury RejonowejB.Północ w dniu 26.02.2020 roku zatwierdził postanowienie z dnia 13.02.2020 roku o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie o czyn zart. 209 § 1 k.k.- na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.wobec braku znamion czynu zabronionego.
Postanowienie prokuratora zażaleniem zaskarżył Prezydent MiastaB.(k. 17) zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na tym, iż niewywiązanie się przez dłużnika alimentacyjnegoP. Ł.z obowiązku alimentacyjnego w okresie wskazanym w zawiadomieniu nie zawiera znamion czynu zabronionego.
W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia.
Prokurator wniósł o rozpoznanie przedmiotowego zażalenia jako złożonego w terminie i przez osobę do tego uprawnioną oraz nieuwzględnienie tego zażalenia i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Zażalenie wniesione przez Prezydenta MiastaB.nie zasługiwało na uwzględnienie. Analiza środka odwoławczego prowadzi do wniosku, że skarżący nie przedstawił żadnych rzeczowych argumentów, które nakazywałyby zmianę albo uchylenie zaskarżonej decyzji o umorzeniu dochodzenia. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w niniejszej sprawie czyn analizowany w ramach czynności wyjaśniających, nie zawiera znamion czynu zabronionego. Tym samym decyzja prokuratora była prawidłowa i w pełni oparta na trafnie ocenionym materiale dowodowym. W ocenie sądu odwoławczego materiał zgromadzony przez prokuratora był wystarczający do podjęcia słusznej decyzji o odmowie wszczęcia dochodzenia. Analiza argumentacji podniesionej w środku odwoławczym prowadzi do wniosku, że skarżący kwestionował ocenę dowodów dokonaną przez organ a quo. Tym samym charakter tejże argumentacji wskazuje, że istotą zażalenia pozostaje zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjmujący postać tzw. błąd „dowolności”. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na „błędzie dowolności”, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ a quo z analizy materiału dowodowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami organu wydającego orzeczenie, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego decyzji, lecz powinien zmierzać do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się organ orzekający w ocenie zebranego materiału dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 roku, II KR 355/74, OSNPG 1975/9/84). Ponadto zarzut ów nie może sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień, w świetle wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, dopuścił się organ wydający zaskarżoną decyzję w dokonanej ocenie materiału dowodowego (wyrok SN z dnia 22 stycznia 1975 r. OSNKW 1975/5/58).
W ocenie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy prokurator dokonał trafnej analizy wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Zgodnie z zeznaniami matki małoletnichP. Ł.choruje na schizofrenię paranoidalną, ma orzeczony stopień niepełnosprawności i przyznaną rentę, bywa w takim stadium choroby, że nie wie nawet o fakcie, iż w ogóle ma dzieci. Jak wynika z akt sprawyP. Ł.ma zajęte dochody (świadczenie ZUS), z których komornik sądowyG. R.potrąca kwotę na rzecz egzekucji należności z tytułu alimentacji dot. sprawy Kmp 11/20 (k. 2-3), która jednak nie zaspokaja bieżącej raty alimentacyjnej. W związku z powyższym nie można przyjąć, iż uchyla się on od łożenia na swoje małoletnie dzieci. W orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego jak i sądów powszechnych, utrwalił się pogląd, że uchylanie się od obowiązku łożenia na utrzymanie osoby uprawnionej do alimentacji - w ujęciuart. 209 § 1 k.k.- zachodzi wtedy, gdy zobowiązany, mając obiektywną możliwość wykonania tego obowiązku, nie dopełnia go ze złej woli. W pojęciu "uchyla się" zawarty jest zawsze negatywny stosunek psychiczny osoby zobowiązanej do świadczenia - sprawca obowiązku tego nie wypełnia, gdyż go wypełnić nie chce lub lekceważy ten obowiązek. Musi to więc być zachowanie umyślne, w którym wyraża się szczególne nastawienie psychiczne sprawcy (element subiektywny), a z drugiej strony - stan uchylania się trwający przez określony czas (element obiektywny). Ten negatywny stosunek sprawcy do ciążącego na nim obowiązku musi być wykazany stosownymi dowodami (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1976 r., VI KZP 13/75). Na kanwie niniejszej sprawy nie sposób mówić o uchylaniu się przezP. Ł.od obowiązku alimentacyjnego.
W świetle przedstawionych wyżej rozważań oraz całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Dlatego sąd postanowił, jak w sentencji.
sSR Jakub Kościerzyński