Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 2269/19
Data wyroku: 2020-02-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Grażyna Łazowska
Słowa kluczowe: Świadczenia pieniężne
Podstawa prawna: art. 1 ustawy z 31.07.2019r. (Dz. U. 2019.1622)

Sygn. aktVIII U 2269/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 lutego 2020 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

sędzia Grażyna Łazowska

Protokolant

Anna Krzyszkowska

po rozpoznaniu w dniu21 lutego 2020 r. w Gliwicach
sprawyB. W.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
oświadczenie uzupełniające
na skutek odwołaniaB. W.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
z dnia28 listopada 2019  r.nr(...)
oddala odwołanie.
(-) sędzia Grażyna Łazowska
Sygn. akt VIII U 2269/19

UZASADNIENIE
Decyzją z 28 listopada 2019r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.odmówił ubezpieczonejB. W.prawa do świadczenia uzupełniającego, ponieważ ubezpieczona nie zgłosiła się na badanie lekarskie w wyznaczonym terminie.
Odwołanie od decyzji złożyła ubezpieczona podnosząc w nim, że trudno za uzasadnienie odmowy uznać brak zgłoszenia się na badanie, które jest wymagane w przypadku braku orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji, gdy tymczasem ubezpieczona takie aktualne orzeczenie posiada i zostało ono dołączone do wniosku.
Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
UbezpieczonaB. W.od 5 marca 1997r. pobierała rentę początkowo z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, a następnie z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
Decyzją z 11 maja 2013r. organ rentowy przyznał ubezpieczonej prawo do emerytury od 20 kwietnia 2013r.
W dniu 14 października 2019r. ubezpieczona złożyła wniosek o przyznanie prawado świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji.
Ubezpieczona przedłożyła w organie rentowym wydane przez Powiatowy Zespółds. Orzekania o Niepełnosprawności wT.Orzeczenie o Stopniu Niepełnosprawności z 11 września 2017r. o zaliczeniu do znacznego stopnia niepełnosprawności.
W Orzeczeniu wpisano, że stan zdrowia ubezpieczonej wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie przez lekarza orzecznika ZUS, jednak pomimo dwukrotnego wezwania ubezpieczona na badanie takie nie stawiła się.
W konsekwencji organ rentowy wydał decyzję zaskarżoną.
Powyższe Sąd ustalił na podstawie dokumentacji zawartej w aktach organu rentowego jako okoliczności jednoznacznie wynikające z tych dowodów.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonejB. W.nie zasługuje na uwzględnienie.
Warunki uzyskania prawa do świadczenia uzupełniającego reguluje ustawa z 31 lipca 2019r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji ( Dz.U. z 2019r., poz.1622 ).
Zgodnie z art.1 tej ustawy celem świadczenia uzupełniającego jest dodatkowe wsparcie dochodowe osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji.
Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są:

1
obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej lub

2
posiadającymi prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu ( EFTA ) – strony umowyo Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub

3
cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art.2 ww. ustawy świadczenie uzupełniające przysługuje osobom, które ukończyły 18 lat i których niezdolność do samodzielnej egzystencji została stwierdzona orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji albo orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolności do samodzielnej egzystencji albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do służby i niezdolności do samodzielnej egzystencji, zwanym dalej „ osobami uprawnionymi ”.
Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom uprawnionym, które nie posiadają prawa do świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych albo suma tych świadczeń o charakterze innym niż jednorazowe, wraz z kwotą wypłacaną przez zagraniczne instytucje właściwe do spraw emerytalno – rentowych, z wyłączeniem renty rodzinnej przyznanej w okolicznościach, o których mowa wart.68 ust.1 pkt 3 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zasiłku pielęgnacyjnego oraz innych dodatków i świadczeń wypłacanych wraz z tymi świadczeniami na podstawie odrębnych przepisów przed dokonaniem odliczeń, potrąceń i zmniejszeń, nie przekracza kwoty 1 600 zł miesięcznie.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja organu rentowego odpowiada prawu. Przesłanką przyznania prawa do świadczenia uzupełniającego jest legitymowanie się orzeczeniemo niezdolności do samodzielnej egzystencji czy też całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji. Tymczasem ubezpieczona orzeczeniem takim nie dysponuje. Organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie do lekarza orzecznika celem dokonani ustaleń w tym zakresie, lecz ubezpieczona nie stawiła się na badanie. Wbrew temu co twierdzi ubezpieczona organ rentowy nie miał możliwości orzekania o prawie do świadczenia w oparciu o wydane w dniu 11 września 2017r. Orzeczenie o Niepełnosprawności, gdyż zgodnie z przepisami powołanejna wstępie ustawy dokumentem niezbędnym do wydania decyzji w sprawie świadczenia uzupełniającego jest orzeczenie lekarza orzecznika ZUS. Niezależnie od tego można tylko wskazać, że w Orzeczeniu o Stopniu Niepełnosprawności z 11 września 2017r. stwierdzono u ubezpieczonej znacznie ograniczoną możliwość do samodzielnej egzystencji, a nie niezdolność do samodzielnej egzystencji, gdy nie są to pojęcia tożsame.
W konsekwencji powyższego Sąd z mocyart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołanie ubezpieczonej jako bezzasadne.
(-) sędzia Grażyna Łazowska