Sąd Okręgowy w Poznaniu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III Ko 372/20
Data wyroku: 2020-10-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Danuta Kasprzyk
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lutego 1991r.

Sygn. akt III Ko 372/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 października 2020 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale III Karnym
w składzie:

Przewodniczący: SSO Danuta Kasprzyk

Protokolant: po. staż Paulina Dubicka

w obecności Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Anny Ockert

po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 roku
sprawy z wnioskuJ. F.o zasądzenie uzupełniającego zadośćuczynienia za okres pozbawienia wolności w związku z wykonaniem wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 26 czerwca 1953 roku Sr 85/53 skazującego na karę 9 lat pozbawienia wolności

1
na podstawieart. 8 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiegowniosek oddala.

2
Na podstawieart. 13 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiegokosztami postepowania obciąża Skarb Państwa.

SSO Danuta Kasprzyk

UZASADNIENIE
W dniu 15 majaJ. F.w Sądzie Okręgowym w Poznaniu wniosek o zasądzenie na jego rzecz kwoty 2.400.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia orzeczenia tytułem zadośćuczynienia uzupełniającego za krzywdy jemu wyrządzone w związku z wykonaniem wyroku Wojskowego Sadu Rejonowego w Poznaniu z dnia 26.06.1953 roku ( sygn.. akt. SR 85/53)
Wnioskodawca podał, iż wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 26 czerwca 1953 roku został skazany na karę 9 lat pozbawienia wolności, karę pozbawienia praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat 3 oraz przepadek całego mienia. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 1991 roku Sąd Wojewódzki w Poznaniu w sprawie III Ko 8/91 - na podstawieart. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego- uznał za nieważny w/w wyrok z 1953 roku. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 1992 roku Sąd Wojewódzki w Poznaniu w sprawie III Ko 1204/91 zasądził na rzeczJ. F.kwotę 101.854.256 zł ( przed denominacją złotego) tytułem zadośćuczynienia za krzywdę moralną związaną ze skazaniem wyrokiem w sprawie SR 85/53.
Wnioskodawca swoje roszczenie o zasądzenia zadośćuczynienia uzupełniającego oparł o treść przepisuart. 8 ust. 4 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
Na rozprawie w dniu 27 października 2020 pełnomocnik wnioskodawczy oświadczył , że uzupełnia podstawę prawną wniosku oart. 552 k.p.k.iart. 554 k.p.k.oraz art. 12 ustawy o IPN w zw. zart. 552 k.p.k.i554 k.p.k.Na wezwanie sądu o podanie, w reżimie której ustawy wnioskodawca domaga się zasądzenia uzupełniającego zadośćuczynienia pełnomocnik ostatecznie wskazał, iż podaje taką podstawę żądania jak w pisemnym wniosku, a podstawą do zasądzenia uzupełniającego zadośćuczynienia jest przepis art. 8 ust. 4 ustawy lutowej.
Prokurator wniosło oddalenie wniosku z uwagi na powagę rzeczy osądzonej w sprawie.

Sąd ustalił, co następuje:
Wniosek podlegał oddaleniu z uwagi na zaistnienie powagi rzeczy osądzonej.
Względem wnioskodawcy orzeczono o unieważnieniu wyroku jaki zapadł względem niego w 1953 roku. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 1992 roku Sąd Wojewódzki w Poznaniu zasądził na rzecz wnioskodawcy kwotę 101.854.256 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę moralną związaną ze skazaniem wyrokiem w sprawie SR 85/53.
Przepisart. 8 ust. 4 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiegostanowi, że nie ma zastosowania ust. 1 przepisuart. 8w sytuacji, gdy w wyniku rewizji nadzwyczajnej , kasacji lub wznowienia postępowania prawomocnie zasądzono odszkodowanie, chyba że za jego zastosowaniem przemawiają względy słuszności. Sytuacja prawna opisana w tym ustępie przepisu nie ma zastosowania względem osoby wnioskodawcy ponieważ nie zasądzono mu odszkodowania na skutek rewizji nadzwyczajnej, kasacji czy też wznowienia postępowania. Wnioskodawcza zadośćuczynienie otrzymał na warunkach ogólnych wskazanych w ustawie tj. w trybie art. 8 ust. 1 ustawy, po uprzednim stwierdzeniu nieważności wyroku zapadłego wobec niego w sprawie SR 83/53. W tym zakresie występuje powaga rzeczy osądzonej.
Zupełnie na marginesie i tytułem porządku sąd stwierdza, że nie zgadza się ze stanowiskiem wnioskodawcy jakoby zasadzone mu w 1992 roku zadośćuczynienie miało charakter symboliczny. Zasądzono kwotę 101.854.256 zł ( przed denominacją złotego). W 1992 roku przeciętne miesięczne wynagrodzenie wynosiło kwotę 2.935.000 zł. Wnioskodawca otrzymał więc kwotę odpowiadającą 34,7 przeciętnych pensji w tamtym czasie. Kwota ta pozwalała mu np. na to by przez okres 2 lat i 8 miesięcy utrzymywać się bez konieczności podejmowania zatrudnienia. Wnioskodawca przyznał, iż w 1992 roku kwota zadośćuczynienia została mu wypłacona, a denominacja złotego miała miejsce dopiero w 1994 roku. Bez wątpienia nie była to więc kwota symbolicznego zadośćuczynienia.
SSO Danuta Kasprzyk

ZARZĄDZENIE

1
Notować

2
Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi

3
Za 14 dni

SSO Danuta Kasprzyk