Sąd Okręgowy w Szczecinie
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Ga 494/19
Data wyroku: 2020-05-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

VIII Ga 494/19

UZASADNIENIE
Apelacja pozwanej zasługiwała na uwzględnienie jedynie w części.
Trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że to strona pozwana kwestionując żądanie zapłaty za dostarczony jej towar, winna przytoczyć fakty dotyczące ewentualnego złożenia reklamacji, rodzaju wad i uprawnień, z jakich skorzystała w tym zakresie. Tymczasem pozwana jedynie lakonicznie powołała się na ustalenia w zakresie „wadliwości towaru” i „niewykonania usługi”, bez sprecyzowania, czego dotyczyły te ustalenia, jaki był wynik ewentualnych rozmów, które miały być prowadzone z udziałem świadkaR. M.. W tej sytuacji bezprzedmiotowe było prowadzenie postępowania dowodowego, które wchodzi w rachubę dopiero po przedstawieniu przez stronę okoliczności, które mogą być istotne dla rozstrzygnięcia. Zauważyć bowiem trzeba, że dopiero przytoczenie przez stronę faktów niweczących, w jej przekonaniu, żądanie pozwala dokonać oceny, czy potrzebne jest prowadzenie postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem zart. 227 k.p.c.przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Pozwana nie wskazała, jakie konkretne okoliczności świadczą o zniweczeniu roszczenia o zapłatę pozostałej części ceny za dostarczony towar. Sam fakt prowadzenia przez strony rozmów i kwestionowania przez pozwaną roszczenia o zapłatę pozostałej części ceny nie podważa zasadności żądania powoda. W świetle przytoczonych uwag niedopuszczalne jest zaś oczekiwanie, że to świadek sprecyzuje zarzuty, na których pozwana opiera swoje stanowisko.
W konsekwencji brak było podstaw do przesłuchania świadkaR. M., a tym samym słuszne było pominiecie tego dowodu. W tej sytuacji wtórne znaczenie miały przepisy dotyczące zasad dyscyplinowania świadków i wyczerpania trybu dwukrotnego nałożenia grzywny i doprowadzenia świadka przez Policję. Tym samym zarzuty dotyczące naruszeniaart. 217 §1 i art. 274 §1 k.p.c.nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Niezasadny okazał się też zarzut naruszenia przepisuart. 233 §1 k.p.c., którego pozwana upatrywała w zaniechaniu przesłuchania świadka i uznaniu powództwa za wykazane na podstawie dowodu z dokumentów. Słusznie wskazał Sąd Rejonowy, że powód sprostał ciężarowi dowodu faktów istotnych dla jego żądania, tzn. wykazał przede wszystkim fakt dostarczenia towaru pozwanej. Rzeczą pozwanej było wykazanie wadliwości towaru i braku podstaw – mimo odbioru towaru – do zapłaty ceny. Z dokumentów złożonych do akt sprawy nie sposób zaś wyprowadzić wniosków postulowanych przez pozwaną
Za uzasadnioną Sąd odwoławczy uznał apelację jedynie w zakresie kwoty 380,77 zł euro tytułem kosztów tłumaczenia dokumentów. Wprawdzie powódka, wbrew zarzutom apelującego, była co do zasady, uprawniona do żądania zwrotu kosztów z tego tytułu, jednakże nie wykazała związku kosztów wskazanych w złożonej fakturze VAT z tym postępowaniem.
Jak wynika z materiałów złożonych do akt, dokumenty były tłumaczone w dniach 17 -18 stycznia 2018 r., zaś faktura wystawiona w dniu 12 stycznia 2018 r. Zauważyć też należy, że faktura ta została wystawiona przez „KoncepcjaM. J.z siedzibą w weW.”, zaś dokumenty dołączone do akt sprawy tłumaczone przezA. K.(z języka angielskiego na polski) iA. Z.(język rumuński). Trafny zatem okazał się zarzut niewykazania przez powoda, że faktura ta dotyczy przekładu dokumentów złożonych w niniejszym postępowaniu. Powództwo w tym zakresie winno zatem być oddalone.
W związku z tym Sąd Okręgowy na podstawieart. 386 §1 k.p.c.zmienił zaskarżony wyrok w punkcie II i IV w ten sposób, że uwzględniono powództwo w kwocie 2498,96 euro (2020,8 euro i 478,16 odsetki), oddalając je w pozostałym zakresie. Wobec tego, że ostatecznie powództwo uwzględniono w 73% w takim stosunku, na podstawieart. 100 k.p.c.dokonano rozdzielenia kosztów procesu pierwszej instancji. Powód poniósł w sumie koszty w kwocie 3917 zł, a pozwany 3617 zł. W skład kosztów każdej strony wchodziły w szczególności koszty zastępstwa procesowego ustalone na podstawie §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265). Suma kosztów procesu wynosi 7534 zł. Pozwana winna ponieść 73% ogółu kosztów, tj. kwotę 5499,82 zł ( w zaokrągleniu 5500 zł); wobec tego, że faktycznie pozwana poniosła jedynie 3617 zł, należało zasądzić od niej na rzecz powoda różnicę w kwocie 1883 zł.
W pozostałym zakresie apelacja została oddalona na podstawie art. 385 k.pc.
Mając na uwadze, że apelację uwzględniono w 13%, w takim też stosunku rozdzielono koszty postępowania odwoławczego. Koszty pozwanej wyniosły 300 zł (opłata od apelacji) oraz 1800 zł wynagrodzenia pełnomocnika ustalonego w oparciu o §2 pkt 5 w zw. z §10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265). Łącznie pozwana poniosła koszty w kwocie 2100 zł. Koszty powoda stanowiły kwotę 1800 zł wynagrodzenia pełnomocnika. Suma kosztów w postępowaniu apelacyjnym wynosi 3900 zł, z czego 13% , tj. 507 zł, powinien ponieść powód. Wobec tego, że powód poniósł do tej pory 1800 zł, zasądzono od pozwanej na rzecz powoda różnicę w kwocie 1293 zł .