Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 230/20
Data wyroku: 2020-09-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Tadeusz Kotuk
Słowa kluczowe: Zastaw
Podstawa prawna: art. 670 kc art 222§1 kc
Teza: nie

Sygn. akt I C 230/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 września 2020 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:Przewodniczący: sędzia Tadeusz KotukProtokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2020 r. wG.sprawy z powództwa(...) sp. z o.o.wP.przeciwkoP. M.
o wydanie

I
nakazuje pozwanejP. M., aby wydała powodowi(...) sp. z o.o.wP.samochódM. (...)nr VIN:(...),nr rej. (...);

II
zasądza od pozwanejP. M.na rzecz powoda(...) sp. z o.o.wP.kwotę 4717 zł (cztery tysiące siedemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Dnia 7 grudnia 2020 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni stwierdza, że niniejszy tytuł uprawnia do egzekucjiw całościna rzecz wierzyciela(...) sp. z o.o.wP.(KRS(...))przeciwkoP. M.(PESEL (...))oraz poleca wszystkim organom, urzędom oraz osobom, których to może dotyczyć, aby postanowienia tytułu niniejszego wykonały, a gdy o to prawnie będą wezwane udzieliły pomocy. Koszty postępowania klauzulowego należne wierzycielowi oddłużnikawynoszą 140zł (słownie sto dwadzieścia złotych).
Orzeczenie podlega wykonaniu jako prawomocne od dnia 11 listopada 2020 roku.
Sędzia
T. K.
Tytuł wykonawczy wydano pełnomocnikowi wierzyciela r. pr.M. Ż.
Sygn. akt I C 230/20

UZASADNIENIE
Stan faktyczny
SamochódM. (...)nr VIN:(...)nr rej. (...)jest własnością(...) sp. z o.o.wP.(od grudnia 2018 r.).
Dowód: umowa sprzedaży, k. 6
zeznaniaJ. S., k. 108 verso – 110
zeznania zeznaniaK. A., k. 101-102
ewidencja środków trwałych, k. 104-105
W dniu 11 stycznia 2019 r. pomiędzyJ. S. (2)(reprezentowaną przez pełnomocnikaP. K. (1)) aP. M.(reprezentowanego przez pełnomocnikaA. M.) doszło do zawarcia umowy najmu całego obiektu budowlanego znajdującego się na posesji przyul. (...)wG.na potrzeby zakwaterowania pracowników budowlanych.
Dowód: umowa, k. 36-40
zeznaniaP. K., k. 85 verso – 86
zeznaniaJ. S., k. 108 verso – 110
Wobec powstania sporu pomiędzy stronami umowy najmu na tle zaległości w płatności czynszuP. M.dokonała zajęcia zaparkowanego wewnątrz w/w posesji samochoduM. (...)nr VIN:(...)nr rej. (...).
Okoliczność bezsporna
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo jest zasadne z dwóch przyczyn.
Po pierwsze, zajęcie w postaci ustawowego prawa zastawu uregulowanego wart. 670 k.c.może dotyczyć tylko rzeczy stanowiących własność najemcy. W niniejszej sprawie powód – nie będący najemcą – udowodnił, że jest właścicielem zajętego pojazdu. Dowodami potwierdzającymi są: zeznania zbywcy (J. S.), zeznania przedstawiciela nabywcy (K. A.), umowa sprzedaży, wyciąg z ewidencji środków trwałych. Dowody te są wzajemnie spójne i nie budzą wątpliwości. Jeżeli strony umowy sprzedaży w swoich zeznaniach wyraźnie potwierdzają, że ją zawarły i doszło do sprzedaży i wydania rzeczy, a sama umowa sprzedaży samochodu w może być zawarta nawet w formie ustnej, przy czym jednocześnie sprzedaż używanych samochodów jest w dzisiejszych warunkach jedną z częściej zawieranych umów cywilnoprawnych, to odmówienie wiary tym dowodom przez Sąd musiałoby wynikać z jakichś wyjątkowych okoliczności lub w oparciu o istotne przeciwdowody. Sama gołosłowna deklaracja pozwanej, że zapewne owa umowa jest „fikcyjna” i wykreowana na potrzeby niniejszego procesu, musi być potraktowana wyłącznie jako nieudolna forma obrony. Fakt, że nie doszło do chwili obecnej do zgłoszenia zbycia pojazdu organowi administracji nie świadczy o niczym więcej, jak tylko o niedopełnieniu przez strony obowiązku administracyjnego, co jest zjawiskiem dość częstym statystycznie. Także fakt, że strony umowy sprzedaży były powiązane biznesowo wcale nie świadczy o nierzeczywistym charakterze umowy, bo obrót mieniem pomiędzy współpracującymi przedsiębiorcami jest zjawiskiem jak najbardziej naturalnym.
Skoro więc zajęcie dotyczyło mienia nie będącego mieniem najemcy, powództwo musiało być uwzględnione z mocyart. 222 par. 1 k.c., gdyż pozwana nie wykazała tytułu prawnego do posiadania spornego pojazdu, a powód jest jego właścicielem.
Drugi powóduwzględnienia powództwa to fakt, że zajęty pojazd nie został „wniesiony do przedmiotu najmu”. Mimo cytowanego sformułowania ustawowego, sugerującego, że ma nastąpić „wniesienie”, a więc umieszczenie w pomieszczeniu, Sąd uznaje, że przepis może dotyczyć także np. sytuacji, gdy pojazd jest zajęty na placu (terenie) stanowiącym przedmiot najmu. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że teren posesji poza obiektem budowlanym, nie był „przedmiotem najmu”. Po pierwsze, wykładnia umowy najmu w tej sprawie nie mogła następować wg dyrektyw przewidzianych wart. 65 par. 2 k.c., gdyż strony (pełnomocnicy) nie potwierdzili zgodnie, że umową najmu objęto także teren posesji (z zeznań pozwanej i jej matki wynika, że rozumiały one umowę zupełnie inaczej niż druga strona). Zastosowano więc zobietywizowane kryteria wykładni umów (art. 65 par. 1 k.c.), w istocie abstrahujące od subiektywnych poglądów stron.
Literalna treść umowy pisemnej stron skupia się zdecydowanie na zagadnieniach związanych z najmem pomieszczeń na potrzeby zakwaterowania pracowników budowlanych. Oczywistym jest, że nie zaspokajają potrzeb mieszkaniowych koczując na posesji, lecz mieszkają w budynku mieszkalnym. Przekreślenie i dopisek w okolicach par. 1 ust. 3 ppkt 1) umowy stron (tj. przekreślenie „pokoje”, dopisek: „cały obiekt”) w tym kontekście odwołuje się do rozumienia „obiektu” jako obiektu budowlanego, czyli budynku (podobne rozumienie tego rodzaju sformułowań znajdujemy m.in. wPrawie budowlanym). To uproszczenie miało tylko ten cel, że w umowie nie trzeba było wymieniać i nazywać wszystkich pomieszczeń znajdujących się w budynku. To, że w umowie chodziło przedmiot najmu w postaci budynku na potrzeby kwaterunku pracowników, a nie także posesji, wynika z licznych jej dalszych postanowień, w których jest mowa o „sprawnych instalacjach i urządzeniach”, „umeblowaniu”, „wyposażeniu”, „zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych”, „porządku domowym”, „opróżnieniu lokalu po zakończeniu najmu”. Zagadnienie posesji wokół budynku pojawia się w umowie wyłącznie w kontekście dodatkowych obowiązków najemcy (accidentalia negotii), wyraźnie wyodrębnionych redakcyjnie i dotyczących „utrzymywania ładu i porządku w otoczeniu budynku” (par. 6 ust. 1). Także postanowienia umowy dotyczące pozostawienia po zakończeniu najmu mienia najemcy są jednoznacznie sformułowane jako dotyczące pozostawienia tego mienia „w pomieszczeniach”, a nie na posesji (por. par. 9). Reasumując, uznanie przez sąd, że przedmiotem najmu był także teren posesji byłoby w okolicznościach sprawy błędne i dalece dowolne. Nie można też zdaniem Sądu przyjmować, że skoro wynajmująca nie protestowała przeciwko parkowaniu samochodu na posesji, to przedmiot najmu został „rozszerzony” na posesję. Byłoby to rozumowanie błędne, gdyż zgoda na owo parkowanie, skoro nie ustalono żadnego dodatkowego czynszu za najem posesji, może być traktowana wyłącznie w kategoriach umowy użyczenia (powiązanej funkcjonalnie z odrębną umową najmu), w przypadku której nie obowiązują przepisy analogiczne doart. 670 k.c.właśnie dlatego, że jest umowa użyczenia jest umową nieodpłatną.
Reasumując, pozwana w ogóle nie mogła powoływać się na przepisart. 670 k.c.z tego względu, że sporny przedmiot nie znajdował się na przedmiocie najmu, lecz poza nim.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jakw punkcie I. sentencji na mocyart. 222 par. 1 k.c.(oraz biorąc pod uwagęart. 670 k.c.a contrario).
Sąd wyrokując, uznawał, że zeznający w sprawie zeznawali wiarygodnie, choć kluczowe w sprawie zagadnienie zakresu przedmiotu najmu zostało opisane w przeciwstawny sposób. Skutkiem powyższego jest odwołanie się do innych dyrektyw wykładni umów, a nie odmówienie wiary jednej z wersji zeznań, gdyż zawierający umowy pisemne mogą po prostu różnie jej interpretować, stąd zresztą potrzeba obowiązywaniaart. 65 k.c.Inną kwestią jest to, że zeznania najemczyni i jej pełnomocnika są zbieżne z wynikiem zobiektywizowanej wykładni treści umowy stron. Czy tę okoliczność można potraktować jako cechę ich „wiarygodności”, czy po prostu „trafności”, Sąd pozostawia otwartą, gdyż jest to tylko problem czysto stylistyczny.
Koszty
O kosztach orzeczono na mocyart. 98 par. 1 k.p.c.Przegrywająca pozwana jest obowiązana zwrócić wygrywającemu koszty procesu, na które składa się: opłata sądowa od pozwu (1.100 zł), opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł, par. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) –punkt II. sentencji.