Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 736/19
Data wyroku: 2019-08-07 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. aktV Ka 736/19

UZASADNIENIE
W. S. (1)został oskarżony o to, że w dniu 8 lipca 2016 r. około godz. 23:23 wŁ.na skrzyżowaniuulic (...)/P.kierując samochodem markiS. (...)onr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez to, że: jadąc środkowym pasem ruchuulicy (...)odulicy (...)w kierunkuulicy (...)nie zachował szczególnej ostrożności, nie ustąpił pierwszeństwa w związku ze znakiem A-7 „ustąp pierwszeństwa”, wjechał na skrzyżowanie i spowodował zderzenie z samochodem markiP. (...)onr rej. (...), którego kierujący jechał drugim od prawej pasem ruchu południowej jezdniulicy (...)odulicy (...)w kierunkuulicy (...), czym nieumyślnie spowodował wypadek drogowy, w którym pasażer samochodu markiP.onr rej. (...)W. S. (2)lat 53 doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem, które to obrażenia są inne niż określone wart. 156 k.k.oraz spowodowały rozstrój zdrowia i naruszyły czynności narządów ciała w rozumieniuart. 157 § 1 k.k.,
tj. o czyn zart. 177 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 04 lutego 2019 roku, w sprawie o sygn. akt III K 553/16, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi:

1
na podstawieart. 66 § 1 k.k.,art. 66 § 2 k.k.,art. 67 § 1 k.k.postępowanie karne wobec oskarżonegoW. S. (1)warunkowo umorzył na okres 1 roku próby;

2
na podstawieart. 67 § 3 k.k.nałożył na oskarżonego obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonegoW. S. (2)nawiązki w wysokości kwoty 100 złotych;

3
zwolnił oskarżonego od obowiązku zwrotu kosztów sądowych, przejmując je na Skarb Państwa.

Od powyższego wyroku apelację wniósł oskarżonyW. S. (1).
Z treści wniesionego przez oskarżonego środka zaskarżenia wynika, że oskarżony zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym uznaniu, iż jest on winny popełnienia zarzucanego mu czynu.W. S. (1)podniósł, iż są sądmeritibłędnie ocenił dowody z zeznań świadków i z opinii biegłego niesłusznie dochodząc do przekonania, iż jest on winny spowodowania wypadku drogowego naskrzyżowaniu ulic (...)wŁ.. Oskarżony zarzucił przy tym sądowi pierwszej instancji, iż nie ustalił, w jakim celu i kierunku poruszali się pokrzywdzeni, z jaką prędkością i czy pojazdp.miał włączone światła czy nie. W ocenie skarżącego szereg błędów sądu pierwszej instancji doprowadził do uznania go winnym spowodowania wypadku, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że to kierujący drugim pojazdem, jadąc ze zbyt dużą prędkością i nieoświetlonym pojazdem doprowadził do kolizji, gdyż był dla oskarżonego niewidoczny na drodze.
W konkluzji oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje.
Apelacja oskarżonegoW. S. (1)nie zasługuje na uwzględnienie.
Przeprowadzając kontrolę instancyjną przedmiotowej sprawy należało stwierdzić, że sąd rejonowy w sposób rzetelny i kompetentny zebrał materiał dowodowy, wnikliwie go rozważył, a stanowisko swoje wszechstronnie i wyczerpująco uzasadnił.
Ustalenia faktyczne dokonane przez sądmeritimieszczą się w ramach swobodnej oceny dowodów i pozostają pod ochronąart. 7 k.p.k.Zostały one bowiem poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy, stanowiły wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz były logicznie i wyczerpująco, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, uargumentowane w pisemnych motywach wyroku.
Sąd rejonowy przeprowadził szczegółową analizę zgromadzonych dowodów odnosząc się do okoliczności mogących stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Precyzyjnie wskazał też na przesłanki dokonanej oceny dowodów. Tok rozumowania sądu rejonowego przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest czytelny i poprawny logicznie, nie zawiera sprzeczności i dwuznaczności, a wywiedzione wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego przesłankach.
Analizując materiał dowodowy zgromadzony w toku niniejszego postępowania słusznie sądmeritidoszedł do przekonania, iż przebieg inkryminowanego zdarzenia oraz rodzaj czynności przeprowadzonych po zdarzeniu należało ustalić w oparciu o zeznania świadków:A. L.,W. S. (2),P. K.,A. B.,B. W.iK. B.oraz opinie z zakresu medycyny, jak również z zakresu ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowych. Wskazane dowody, jak słusznie podkreślił sąd pierwszej instancji, korelują ze sobą w zakresie najważniejszych faktów dotyczących wypadku drogowego do jakiego doszło naskrzyżowaniu ulic (...)wŁ..
Wskazać należy, iżulica (...), którą poruszał się oskarżonyW. S. (1)jest ulicą podporządkowaną w stosunku doulicy (...), którą poruszali sięA. L.,W. S. (2)iP. K.. Oznacza to, iż zgodnie z przepisami ruchu drogowego, w sytuacji, w której na skrzyżowaniu wyłączone są światła (a w porze nocnej, kiedy doszło do inkryminowanego zdarzenia, na tym skrzyżowaniu światła są wyłączane) poruszający sięulicą (...)mają bezwzględny obowiązek ustąpić pierwszeństwa pojazdom poruszającym sięulicą (...). Każdego kierowcę obowiązuje również zasada ograniczonego zaufania przy wjeździe na skrzyżowanie, co oznacza, że w momencie wykonywania manewru skrętu zulicy (...)wulicę (...)kierujący pojazdem powinien się upewnić, czyulicą (...)nie porusza się jakikolwiek pojazd, a jeżeli się porusza – musi przewidzieć, że może on jechać z na tyle dużą prędkością, że przecinając mu drogę podczas skrętu dojdzie do kolizji. Z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych wynika, że niezależnie od prędkości pojazduP.(rzeczywistej czy dozwolonej), kierujący tym pojazdem nie miał możliwości zatrzymania pojazdu przed miejscem kolizji, jednakże biegły wskazał, że gdyby kierowca ten poruszał się z prędkością administracyjnie dozwoloną (60 km/h) i podjąłby odpowiednio wcześniej manewr hamowania awaryjnego – miał możliwość uniknięcia kolizji z pojazdem markiS., tym samym popełnił błąd w taktyce i technice jazdy, któryprzyczynił siędo zaistnienia kolizji i wystąpienia jej skutków. Jednocześnie biegły podkreślił, iż kierujący samochodemS.miał możliwość zaobserwowania nadjeżdżającegoulicą (...)samochoduP.niezależnie od tego czy ten miał włączone światła mijania czy też nie.Skrzyżowanie ulic (...)jest dużym i bardzo dobrze oświetlonym skrzyżowaniem, zaś zbliżający się do niego pojazd nie ma wielkości piłki nożnej na stadionie piłkarskim (jak porównywał kwestię widoczności oskarżony we wniesionej przez siebie apelacji), lecz jest sporą bryłą, widoczną z takiej odległości, że prawidłowo poruszający sięulicą (...)kierowca ma możliwość jego zauważenia. Nie bez znaczenia jest również fakt, że pojazd markiP.był koloru białego – a zatem na oświetlonym skrzyżowaniu (niezależnie od włączonych bądź nie świateł mijania) był on dobrze widoczny – w przeciwieństwie do samochoduS., który był ciemny, a zatem mógł nie zostać dostrzeżony w porę przez kierującego samochodemP..
Wina oskarżonego co do samego faktu spowodowania wypadku w dniu 09 lipca 2017 roku nie budzi zatem wątpliwości – niezależnie bowiem od tego z jaką prędkością poruszał się kierowca samochoduP.oraz czy miał włączone światła mijania czy też nie – to oskarżony spowodował przedmiotową kolizję niezachowując reguł należytej ostrożności i nieustępując pierwszeństwa pojazdowi znajdującemu się na drodze z pierwszeństwem przejazdu. Dla odpowiedzialności oskarżonego nie ma również znaczenia to, kto kierował samochodemP.oraz w jakim kierunku i w jakim celu jechał tym pojazdem. Są to tylko dodatkowe okoliczności, które mogą wpłynąć na ocenę wiarygodności kierowcy i pasażerów samochodu biorącego udział w kolizji, jednakże w świetle okoliczności zdarzenia (kierunku, w którym poruszał się oskarżony – wyjazd z drogi podporządkowanej na drogę główną, ułożenia powypadkowego pojazdów, opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych) nie ma wątpliwości co do samej odpowiedzialności oskarżonegoW. S. (1)za spowodowanie kolizji.
Odnosząc się zaś do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia, który miał polegać na błędnym ustaleniu, że oskarżony jest winny spowodowania wypadku w dniu 09 lipca 2017 roku, wskazać należy, iż jest on chybiony. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 marca 1975 roku, wielokrotnie następnie cytowanym w późniejszych orzeczeniach, „zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego w tej mierze poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych” (sygn. akt II KR 355/75, opubl. OSNGP 9/75, poz. 84, s. 12). Ponadto zwrócić uwagę należy na wyrażony w judykaturze oraz w doktrynie pogląd, zgodnie z którym „ustalenia faktyczne dokonane przez sądmeritimogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana dopiero wtedy, gdy w procedurze dochodzenia do nich sąd orzekający uchybił dyrektywom zart. 7 k.p.k., to jest pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne, bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno – odwoławczej” (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 06 czerwca 2013 roku, sygn. akt II AKa 159/13, opubl. na stronie internetowej orzeczenia.ms.gov.pl). Jak wyżej wskazano, sąd odwoławczy nie dopatrzył się w niniejszej sprawie uchybienia zasadzie wyrażonej wart. 7 k.p.k., a co za tym idzie nie stwierdzono również popełnienia przez sąd pierwszej instancji błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zważyć należy, iż argumenty skarżącego podniesione we wniesionej apelacji, dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych, nie odnosiły się do okoliczności pominiętych lub niedostrzeżonych przez sąd rejonowy, a jedynie sprowadzały się do polemiki z ustaleniami sądumeritii dokonaną przez ten sąd analizą i oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zmierzając do podważenia ustaleń w zakresie odpowiedzialności za spowodowanie kolizji naskrzyżowaniu ulic (...)wŁ.w dniu 09 lipca 2017 roku. Jak już zostało wyżej dokładnie omówione – okoliczność ta została w sposób prawidłowy ustalona przez sądmeriti, stąd nie ma potrzeby ponawiania w tym miejscu tej samej argumentacji, a o popełnieniu błędu w ustaleniach faktycznych przez sąd pierwszej instancji nie może być w niniejszej sprawie mowy.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w niniejszej sprawie tego rodzaju uchybień, które skutkować musiałyby uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, jak również konieczności zmiany wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoW.S.od popełnienia zarzucanego mu, czego domagał się oskarżony we wniesionym przez siebie środku odwoławczym.
Wskazać należy, iż sądmeritidecydując o reakcji karnoprawnej na popełnione przez oskarżonego przestępstwo doszedł do przekonania, iż właściwą i adekwatną reakcją będzie warunkowe umorzenie postępowania na okres próby 1 roku i orzeczenie nawiązki w kwocie 100 złotych na rzecz pokrzywdzonego.
Wskazać należy, iż zgodnie zart. 66 § 1 k.k.sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
W doktrynie podnosi się przy tym, iż w przypadku skorzystania z instytucji warunkowego umorzenia postępowania, stopień winy i stopień społecznej szkodliwości nie mogą być znaczne, co nie oznacza ich nieznaczności czy znikomości (Kozłowska-Kalisz, Patrycja. Art. 66. W: Kodeks karny. Komentarz, wyd. VII. Wolters Kluwer, 2015.).
Należy mieć na względzie, iż wjazd na skrzyżowanie bez zachowania reguł ostrożności, nieprzestrzegając przepisówustawy Prawo o ruchu drogowym, spowodowanie tym samym kolizji, następstwem której jest wystąpienie obrażeń u osób biorących w niej udział powodujących rozstrój zdrowia na czas powyżej 7 dniu, jest bez wątpienia zachowaniem społecznie szkodliwym. Nie każde zachowanie wypełniające znamiona zart. 177 § 1 k.k.jest jednakże tak samo społecznie szkodliwe – pod uwagę należy bowiem wziąć szereg czynników wynikających wprost zart. 115 § 2 k.k., a zatem: rodzaj i charakter naruszonego dobra prawnego, rozmiar szkody, sposób popełnienia czynu, okoliczności jego popełnienia, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień naruszenia owych reguł. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji wziął wszystkie te czynniki pod uwagę i słusznie zauważył, iż oskarżony jest osobą niekaraną, prowadzącą ustabilizowany tryb życia, zaś inkryminowany czyn stanowił w jego życiu bez wątpienia incydent, którego konsekwencją nie musi być wymierzanie mu kary, tym bardziej gdy weźmie się pod uwagę, że najdotkliwsze skutki przedmiotowej kolizji odczuł samW. S. (1)– w wyniku kolizji stał się on osobą niepełnosprawną.
W ocenie sądu odwoławczego zastosowanie wobec oskarżonegoW. S. (1)instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego było w pełni uzasadnione. Należy także zaznaczyć, że sądmeritiorzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 100 złotych, a więc stosunkowo niską, która stanowi w zasadzie jedyną realną dolegliwość związaną z zapadłym wobec niego wyrokiem.
W tym stanie rzeczy, mając na względzie podniesione wyżej okoliczności, Sąd Okręgowy w Łodzi na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną przez oskarżonegoW. S. (1)apelację za niezasadną.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy w Łodzi, mając na względzie zasady słuszności – przede wszystkim aktualną sytuację osobistą i majątkową oskarżonego, w tym konieczność ponoszenia kosztów związanych z leczeniem będącym konsekwencją zaistniałego wypadku – zwolniłW. S. (1)od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.