Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
III Wydział Cywilny
Sygnatura akt: III C 1459/18
Data wyroku: 2019-06-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Szymon Stępień

Sygn. akt: III C 1459/18

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 czerwca 2019 roku
Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w III Wydziale Cywilnym w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Szymon Stępień
Protokolant: Adrianna Szczodrowska
po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2019 roku w Szczecinie
na rozprawie
sprawy z powództwaGminy M.S.
przeciwkoR. J.
o zapłatę
oddala powództwo.
Sygn. akt III C 1459/18

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 27 czerwca 2019 roku
wydanego w postępowaniu uproszczonym
Pozwem z 4 kwietnia 2018 roku powódkaGmina M.S.zażądała zasądzenia od pozwanegoR. J.na swoją rzecz kwoty 264 złotych, na którą składały się: opłata przewozowa w wysokości 4 złotych oraz opłata dodatkowa w wysokości 260 złotych.
Postanowieniem z 28 maja 2018 roku Sąd RejonowyL. (...)przekazał sprawę Sądowi RejonowemuS. S.
W toku procesu pozwany nie stawił się na rozprawie ani nie złożył wyjaśnień na piśmie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Dnia 29 marca 2017 roku pozwanyR. J.podróżował środkiem komunikacji miejskiej. W wyniku kontroli okazało się, że nie posiad ważnego biletu, nie okazał również dokumentu uprawniającego do darmowego przejazdu.

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 16 ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku Prawo przewozowe(Dz.U. nr 53 poz. 272 ze zm.), umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym.
Zgodnie zart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, przy czym zgodnie z treściąart. 339 § 2 k.p.c.w razie konieczności wydania wyroku zaocznego przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
W ocenie sądu pozwany zawarł z powódką umowę przewozu oraz to, że w chwili kontroli nie dysponował odpowiednim dokumentem przewozu. Sąd uznał również, że powódka wykazała swoje roszczenie co do wysokości w zakresie opłaty dodatkowej. Opłata dodatkowa naliczana jest zgodnie z uchwałą nr VII/112/15 Rady MiastaS.z dnia 21 kwietnia 2015 roku w sprawie sposobu ustalenia w lokalnym transporcie zbiorowym wysokości opłat dodatkowych z tytułu przewozu osób, za naruszenie przepisów o przewozie rzeczy i zwierząt oraz wysokości opłaty manipulacyjnej. Zgodnie z § 1 pkt 1 tej uchwały za przejazd bez odpowiedniego dokumentu przewozu pasażer winien uiścić opłatę dodatkową w wysokości 130-krotnosci ceny najtańszego biletu jednorazowego normalnego. Zgodnie z treścią uchwały nr VI/78/15 Rady MiastaS.z 24 marca 2015 roku w sprawie opłat za usługi przewozowe lokalnego transportu zbiorowego organizowanego przezGminę M.S., określenia osób uprawnionych do korzystania z bezpłatnych i ulgowych przejazdów oraz zasad taryfowych cena najtańszego biletu na linie zwykłe wynosi 2 złote. Oznacza to, że opłata dodatkowa za przejazd bez ważnego biletu wynosiła 260 złotych.
W toku procesu powódka żądała zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz także opłaty przewozowej. Zgodnie z treściąart. 774 k.c.przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. Z powyższego wynika, że umowa przewozu z zasady ma charakter odpłatny. Z załącznika nr 1 do przywołanej uchwały nr VI/78/15 Rady MiastaS.z 24 marca 2015 roku wynika, że cena biletu na linie pospieszne z możliwością przesiadek ważny od momentu skasowania w czasie do 15 minut wynosi 4 złote.
Mimo wykazania powyższych okoliczności, żądanie powódki nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treściąart. 117 § 2 k.c.po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. Zgodnie zaś z treściąart. 117 § 21k.c.po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. W myślart. 221k.c.za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową.Kodeks cywilnynie precyzuje pojęcia przedsiębiorcy, jednak zgodnie z treściąart. 4 ust. 1)lit. a) ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów(t.j. Dz.U. z 2019 roku, poz. 369) przedsiębiorcą jest m.in. osoba prawna organizująca lub świadcząca usługi o charakterze użyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 roku - Prawo przedsiębiorców. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 4) ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 roku, poz. 506) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. lokalnego transportu zbiorowego. Z powyższego wynika, że gmina, będąca osobą prawną, której zadaniem jest m.in. organizacja lub świadczenie usług o charakterze użyteczności publicznej, w postaci np. lokalnego transportu zbiorowego, jest przedsiębiorcą. W takiej sytuacji pozwany, który takiej działalności nie prowadzi, lecz dokonuje czynności prawnej z przedsiębiorcą, jest konsumentem. Oznacza to, że sąd winien wziąć pod uwagę przedawnienie roszczenia z urzędu, niezależnie od podniesienia przez pozwanego odpowiedniego zarzutu. W tym zakresie zważyć należy, że zgodnie z treściąart. 778 k.c.roszczenia z umowy przewozu osób przedawniają się z upływem roku od dnia wykonania przewozu, a gdy przewóz nie został wykonany - od dnia, kiedy miał być wykonany. Z powyższego wynika, że bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia, kiedy przewóz został wykonany lub miał zostać wykonany, jeśli do tego nie doszło. W takiej sytuacji nie ma znaczenia data wezwania dłużnika do spełnienia świadczenia w rozumieniuart. 455 k.c.Poza sporem było to, że przewóz został dokonany dnia 29 marca 2017 roku. W takim stanie rzeczy roszczenie powódki uległo przedawnieniu z dniem 30 marca 2018 roku. Powództwo w niniejszej sprawie zostało wniesione 4 kwietnia 2018 roku, a zatem już po upływie terminu przedawnienia.
W takim stanie rzeczy powództwo winno zostać oddalone, o czym orzeczono jak w sentencji.