Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Kzw 249/19
Data wyroku: 2019-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Karol Gondro
Słowa kluczowe: Postępowanie wykonawcze
Podstawa prawna: art.63 a § 1 kkw
Teza: „..aby mówić o wykonywaniu kary ograniczenia wolności w formie potrącania wynagrodzenia za pracę, skazany musi pozostawać w stosunku pracy. Tymczasem z treści umowy załączonej przez skazanego (umowa o kierowanie do pracy w Holandii) wynika, że zarówno ta umowa jak i umowa z pracodawcą zagranicznym są umowami cywilnoprawnymi. Nie można zatem do niej zastosować reguł związanych z wykonywaniem kary ograniczenia wolności w formie potrącania wynagrodzenia za pracę".

Sygn. akt VII Kzw 249/19

POSTANOWIENIE

Dnia 21 maja 2019 roku
Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: del. SSR Karol Gondro
Protokolant: Justyna Szczap
po rozpoznaniu w sprawieR. B.
skazanego za czyn zart. 284 § 2 k.k.
zażalenia wniesionego dnia 9 maja 2019 roku przezR. B.
na postanowienie Sądu Rejonowego w Częstochowie
z dnia 6 maja 2019 roku
w przedmiocie zmiany formy wykonywania kary ograniczenia wolności
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

postanawia:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 6 maja 2019 r. Sąd Rejonowy w Częstochowie nie uwzględnił wnioskuR. B.w przedmiocie zmiany formy wykonywania kary ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne orzeczonej wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 20 czerwca 2018 r. w sprawie XVI K 632/18.
Powyższe postanowienie zaskarżyłR. B.. Wskazał, że wydana wobec niego decyzja jest nierealna i wyjątkowo krzywdząca. Podkreślił, że rozumie, że wykonywanie obowiązków orzeczonych wyrokiem to kara i nie może to być podporządkowane jego wygodzie, niemniej jednak musi myśleć o zapewnieniu bytu swej rodzinie oraz spłacie zaległych zobowiązań. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Wniesione zażalenie nie mogło zostać uznane za zasadne. Na wstępie należy jednak zauważyć, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji wydał podobne orzeczenie jak zaskarżone, w dniu 10 stycznia 2019 roku. Zostało one zaskarżone przez skazanego i postanowieniem z dnia 27 lutego 2019 roku Sąd Okręgowy w Częstochowie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał wówczas m.in., że „nie można zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym postanowieniu o niedopuszczalności zmiany formy wykonywania kary ograniczenie wolności bez sprawdzenia prawnej i faktycznej możliwości dokonywania potrąceń z wynagrodzenia za pracęR. B.u pracodawcy holenderskiego w ramach kary ograniczenia wolności. Należy wszechstronnie zbadać wszystkie sposoby wykonania kary ograniczenie wolności, gdyR. B.konsekwentnie deklaruje chęć jej wykonania, w taki sposób, żeby umożliwić mu jednocześnie wykonywanie pracy zarobkowej w Holandii…”. Należy podkreślić, że Sąd Rejonowy aktualnie rozpoznający sprawę nie wykazał, aby podjął próbę realizacji powyższych wytycznych. Skierował sprawę na posiedzenie, wysłuchał na nim skazanego i wydał orzeczenie. W nim nie wskazał żadnych argumentów mających świadczyć o tym, że realizacja wytycznych Sądu odwoławczego jest niemożliwa czy też – np. z uwagi na brzmienie przepisów czy okoliczności faktyczne – niecelowa. Taki sposób procedowania nie może zostać zaakceptowany.
Niezależnie jednak od powyższego zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Kluczowe dla takiego rozstrzygnięcia jest prawidłowe rozumienie treści przepisówkodeksu karnegoregulujących wykonywanie kary ograniczenia wolności w formie potrącenia oraz okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie. I takart. 34 § 1a pkt 4 k.k.określając wspomnianą formę wykonywania kary wskazuje, że jest to potrącanie określonej wysokościwynagrodzenia za pracę. Z koleiart. 35 § 2 k.k.mówi, że potrącenie wynagrodzenia za pracę może być orzeczone wobecosoby zatrudnionej, dodaje przy tym, że w okresie, na jaki zostało orzeczone potrącenie, skazany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy. Nie ulega zatem wątpliwości, że aby mówić o omawianej formie wykonywania kary ograniczenia wolności, skazany musi pozostawać w stosunku pracy. Powyższy wniosek wypływa również z treściart. 59 § 1 k.k.w., gdzie mówi się o „zatrudnionym”, „wykonywaniu pracy” czy „zakładzie pracy”. Są to pojęcia zarezerwowane dla stosunków pracy. Tymczasem z samej treści umowy załączonej przez skazanegoR. B.(§ 1 i § 2 pkt 1b umowy o kierowanie do pracy za granicą zawartej z(...) sp. z o.o.) wynika, że zarówno ta umowa jak i umowa z pracodawcą zagranicznym są umowami cywilnoprawnymi. Nie można zatem do niej zastosować reguł związanych z wykonywaniem kary ograniczenia wolności w formie potrącania wynagrodzenia za pracę. Dlatego Sąd Rejonowy podjął słuszną decyzję odmawiając skazanemu takiej zamiany.R. B.musi podjąć starania zmierzające do wykonania kary ograniczenia wolności w Polsce (np. w czasie przerw w wykonywaniu pracy na terenie Holandii), ewentualnie podjąć działania zmierzające do odroczenia wykonanie kary ograniczenia wolności (na czas do 6 miesięcy, na podstawieart. 62 § 1 k.k.w.).
Zupełnie na marginesie Sąd odwoławczy wskazuje, że w jego ocenie (odmiennie niż to wskazał Sąd Rejonowy w zaskarżonym postanowieniu) możliwe jest w niniejszej sprawie zastosowanie instytucji uregulowanej wart. 611u § 1 k.p.k.Orzeczono bowiem wobec skazanego karę ograniczenia wolności połączoną jednocześnie z obowiązkiem określonym wart. 34 § 1a pkt 1k.k.W ocenie Sądu Okręgowego w takim przypadku nie jest konieczne, by orzeczono również co najmniej jeden z innych obowiązków wymienionych we wskazanym wyżej przepisie czy oddano skazanego pod dozór kuratora. Uwaga ta nie ma większego znaczenia dla oceny wydanego orzeczenia, bo związane ono było z zupełnie innym wnioskiem skazanego.
Podstawą prawną orzeczenia Sądu Okręgowego był przepisart. 437 § 1 k.p.k.