Sąd Rejonowy w Człuchowie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 38/18
Data wyroku: 2020-02-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Osowicki, Jolanta Woźniak, Renata Kiedrowicz

Sygn. akt IV P 38/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 lutego 2020 roku
Sąd Rejonowy w Człuchowie IV Wydział Pracy
w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Sądu Rejonowego Marek Osowicki

Ławnicy:

Jolanta Woźniak, Renata Kiedrowicz

Protokolant:

sekretarz sądowy Anna Górska

po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2020 roku w Człuchowie
sprawy z powództwaM. M.
przeciwkoSpółdzielni (...)wC.
o przywrócenie do pracy

1
Oddala powództwo.

2
Nie obciąża powoda kosztami procesu.

Sygn. akt IV P 38/18

UZASADNIENIE
PowódM. M.wniosła przeciwkoSpółdzielni (...)wC.o przywrócenie do pracy. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że był zatrudniony w pozwanej spółdzielni i do 8.03.2018 r. przebywał na świadczeniu rehabilitacyjnym a pracodawca z tym dniem rozwiązał umowę o pracę z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy. Obecnie oczekuje na przedłużenie świadczenia rehabilitacyjnego.
Pełnomocnik pozwanej spółdzielni w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew podniósł, iż powód od 9.03.2018 r. nie stawił się na praktyczną naukę zawodu oraz nie usprawiedliwił swojej nieobecności w zakładzie pracy. Pozwana spółdzielnia nie mogła nawiązać kontaktu z powodem. W dniu 22.03.2018 r. przesłała powodowi pismo rozwiązujące umowę o pracę.

Sąd ustalił co następuje :
PowódM. M.był zatrudniony wSpółdzielni (...)wC.na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego od 1.09.2016 r. do 31.08.2019 r. r. w celu przyuczenia do pracy na stanowisku obuwnika na następnie mechanika.
(dowód: akta osobowe powoda k.7-8, 14 ).
Powód od 9.05.2017 r. do 8.11.2017 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim a następnie od 9.11.2017 r. do 8.03.2018 r. korzystał z świadczenia rehabilitacyjnego.
(dowód: karta zasiłkowa powoda k.15-16).
Powód nie stawiał się do pracy od 9.03.2018 r. złożył wniosek o przedłużenie świadczenia rehabilitacyjnego, nie usprawiedliwił tej nieobecności w pracy. Powód traktował spółdzielnię jako zło konieczne.
(dowód: zeznania świadkaE. O.k.36 od 00:20:09 do 00:27:07).
Pozwana spółdzielnia 23.03.2018 r. za pośrednictwem poczty, złożyła powodowi pisemne oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika z powodu zawinionego ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązkówart. 52 § 1 k.p.polegającego na porzuceniu pracy po zakończeniu świadczenia rehabilitacyjnego.
(dowód: akta osobowe powoda cz. C, oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę k.1, dowód nadania przesyłki pocztowej adresowanej do powoda z 22.03.2018 r. k.14).
Lekarz orzecznik ZUS w orzeczeniu z 16.05.2018 r. nie znalazł podstaw do przyznania powodowi świadczenia rehabilitacyjnego od 9.03.2018 r. Stanowisko lekarza orzecznika podtrzymała Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z 12.06.2018 r. a Sąd Rejonowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 26.11.2019 r. sygn. akt V U 193/18 oddalił odwołanie powoda o świadczenie rehabilitacyjne.
(dowód: akta Sądu Rejonowego w Słupsku V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt V U 193/18).

Sąd zważył co następuje :
Powództwo  nie zasługuje na uwzględnienie.
Do zawierania i rozwiązywania z młodocianymi umów o pracę w celu przygotowania zawodowego przepisart. 194 k.p.odsyła do uregulowańkodeksu pracydotyczących umów o pracę na czas nieokreślony, ze zmianami wynikającymi zart. 195 i 196 k.p.
Zgodnie z przepisemart. 52 § 1 pkt. 1 k.p.pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych.
Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, iż wedługart. 52 § 1 pkt. 1 k.p.warunkiem odpowiedzialności pracownika jest jego wina. Nie chodzi jednak o winę w jakiejkolwiek postaci, lecz o winę umyślną lub o "ciężką" winę nieumyślną, czyli o rażące niedbalstwo. O umyślności można zaś mówić wówczas, gdy popełnienie czynu bezprawnego i jego następstwa zostały objęte zamiarem sprawcy, to znaczy świadomością i wolą jego popełnienia. Rażące niedbalstwo zachodzi natomiast wtedy, gdy sprawca nie przewidział wprawdzie następstw swojego postępowania, ale stało się to wskutek niedołożenia należytej staranności i uwagi w stopniu graniczącym z umyślnością (tak: wyrok SN z 2002-02-05 I PKN 833/00).
Pozwana spółdzielnia rozwiązała z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika z powodu porzucenia pracy po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego.
Porzucenie pracy nie skutkuje automatycznym wygaśnięciem umowy o pracę, może ono stać się podstawą rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż obowiązkiem powoda było stawić się do pracy, po upływie okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, w dniu 9.03.2018 r. w godzinach rozpoczęcia pracy, w jego stałym miejscu pracy. Bezsporne jest, że powód nie stawił się w swoim miejscu pracy po 8.03.2018 r. i nie usprawiedliwił swojej nieobecności w pracy, co potwierdzają wiarygodne i niekwestionowane przez powoda zeznania świadkaE. O..
Oczekiwanie przez powoda w jego miejscu zamieszkania na decyzję ZUS w sprawie ewentualnego przedłużenia świadczenia rehabilitacyjnego, nie jest usprawiedliwieniem jego nieobecności w pracy.
Sposób usprawiedliwiania nieobecności w pracy regulujeRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracywydane na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z przepisuart. 2982Kodeksu pracy(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502).
Do podstawowych obowiązków pracownika należy stawienie się w miejscu pracy w gotowości do jej podjęcia.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, iż nieusprawiedliwienie nieobecności w pracy stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych pomimo uprzedniego zawiadomienia pracodawcy o nieobecności i jej przyczynie (tak: Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 2000-12-14, I PKN 150/00).
Oświadczenie woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika jest złożone z chwilą gdy pracownik mógł się z nim zapoznać.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne było, iż powód 23.03.2018 r. otrzymał za pośrednictwem poczty pismo o rozwianiu umowy o pracę z dniem 8.03.2018 r. Zatem do skutecznego rozwiązania umowy o pracę z powodem doszło 23.03.2018 r.

Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, iż wskazanie przez pracodawcę w oświadczeniu woli o rozwiązaniu bez wypowiedzenia umowy o pracę wcześniejszego terminu ustania stosunku pracy niż złożenie tego oświadczenia nie uzasadnia roszczeń pracownika zart. 56 § 1 k.p.( vide: uchwała SN - Izba Pracy z dnia 09-09-1999, III ZP 5/99).

Na skutek prawomocnego oddalenia przez sąd odwołania powoda od decyzji ZUS o nieprzedłużeniu okresu świadczenia rehabilitacyjnego, powód do dnia wydania orzeczenia w niniejszej sprawie nie usprawiedliwił swojej nieobecności w pracy od 9.03.2018 r.
Zatem w ocenie sądu pozwana spółdzielnia nie naruszyła przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia, w tym również wymogów dotyczących terminu i formy rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.
Mając na uwadze powyższe sąd oddalił powództwo.
O kosztach sąd orzekł na podstawieart. 102 k.p.c.