Sąd Okręgowy w Warszawie
XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumenta
Sygnatura akt: XVII AmE 350/17
Data wyroku: 2020-02-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Rękosiewicz
Słowa kluczowe: Kary pieniężne URE, Energetyczne prawo
Podstawa prawna: art. 56 ust 1 pkt 12 prawa energetycznego

Sygn. akt XVII AmE 350/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 lutego 2020 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentóww składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Witold Rękosiewicz

SSO Witold Rękosiewicz

Protokolant: stażysta Magdalena Żabińska

po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2020 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z odwołaniaPrzedsiębiorstwa Handlowo-Usługowo- Produkcyjnego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wT.
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o wymierzenie kary pieniężnej
na skutek odwołania powoda od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki
z dnia 13 września 2017 r. nr(...)

1
oddala odwołanie,

2
zasądza odPrzedsiębiorstwa Handlowo-Usługowo-Produkcyjnego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wT.na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Sędzia SO Witold Rękosiewicz.
Sygn. akt XVI AmE 350/17

UZASADNIENIE
Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes URE, pozwany) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego dotyczącegoPrzedsiębiorstwa Handlowo – Usługowo - Produkcyjnego (...) sp. z o.o.z siedzibą wT.(Spółka, powód, Przedsiębiorca), na podstawieart. 56 ust. 2w zw. zart. 56 ust.1 pkt 12, ust.3 i ust.6 oraz art. 30 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne(t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 220 ze zm., dalej: Pe) decyzją z dnia 13 września 2017 r. nr(...)orzekł, że Przedsiębiorca:

1
nie przestrzegał obowiązków wynikających z koncesji na obrót paliwami ciekłymi w ten sposób, że:

- w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 9 kwietnia 2014 r. eksploatował w stacjach paliw zlokalizowanych w miejscowościachG.przyul. (...)orazK.przyul. (...)trzy zbiorniki paliw ciekłych, które nie spełniały wymagań określonych wrozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie(Dz. U. nr 234, poz. 2063 ze zm.) naruszając w tym samym warunek 2.2.1. koncesji na obrót paliwami ciekłymi udzielonej decyzją Prezesa URE z 22 kwietnia 2004 r. nr(...), zmienionej decyzją z dnia 9 kwietnia 2014 r. na okres od 25 kwietnia 2004 r. do 9 kwietnia 2014 r.,
- do 22 marca 2015 r. prowadził działalność w zakresie obrotu paliwami ciekłymi przy wykorzystaniu stacji paliw zlokalizowanych w miejscowościachG.przyul. (...)orazK.przyul. (...)bez dochowania obowiązku informacyjnego w terminie wynikającym z koncesji, polegającego na braku zgłoszenia Prezesowi URE ww. urządzeń infrastruktury technicznej, tj. nie przestrzegał warunku nr 2.5.1. zawartego w koncesji na obrót paliwami ciekłymi udzielonej decyzją Prezesa URE z 22 kwietnia 2004 r. nr(...), zmienionej decyzją z dnia 9 kwietnia 2014 r. oraz warunku nr 2.4.1. i warunku z pkt 1 zatytułowanego „Przedmiot i zakres działalności”, zawartych w koncesji na obrót paliwami ciekłymi, udzielonej decyzją Prezesa URE z 9 kwietnia 2014 r. nr(...)(...), zmienionej decyzją z 23 marca 2015 r.
2. za działanie określone w pkt 1 wymierzył karę pieniężną w kwocie 70 000 zł.
Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowo - Produkcyjne (...) sp. z o.o.z siedzibą wT.złożyło na wymienioną wyżej decyzję Prezesa URE odwołanie. Zaskarżonej decyzji powód zarzucił naruszenie art. 56 ust. 6 Pe poprzez nie uwzględnienie przy wymierzaniu kary wszystkich okoliczności łagodzących jej wysokość i wymierzenie kary w wysokości powodującej możliwość wyeliminowania przedsiębiorstwa z obrotu gospodarczego.
Na podstawie postawionego zarzutu powód wniósł o uchylenie ewentualnie zmniejszenie wysokości kary pieniężnej.
Przedsiębiorca oświadczył, że nie kwestionuje wskazanych w zaskarżonej decyzji naruszeń, które były skutkiem błędnego uznania przez Spółkę, że posiadanie koncesji na obrót paliwami ciekłymi nie nakłada na nią obowiązku zgłaszania eksploatacji kolejnych stacji paliw i przekonania, że Spółka spełnia wszystkie wymagane prawem warunki. Zaznaczył, iż naprawił wszystkie zarzucane mu nieprawidłowości, na co wskazał pozwany w zaskarżonej decyzji. Zdaniem powoda Prezes URE przy ustalaniu nałożonej decyzją kary pieniężnej nie powinien ograniczyć się jedynie do wysokości osiągniętego przychodu, ale uwzględnić również możliwości finansowe Spółki. Powód wskazał, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (SOKiK) w ocenie możliwości finansowych należy brać pod uwagę również rzeczywistą sytuację majątkową przedsiębiorcy z uwzględnieniem danych dotyczących dochodu przedsiębiorstwa i kosztów związanych z jego prowadzeniem (wyrok SOKiK z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt XVII AmE 11/11). Podniósł, że w prowadzonym postępowaniu Prezes URE ustali, iż w 2016 r. Spółka osiągnęła zysk w wysokości(...)zł. Powód wskazał, że na koniec 2016 r. posiadał nieściągalne należności w wartości 103 000 zł. Powołał się dowód w postaci załączonego wyciągu z konta księgowego. W roku 2017 wysokość należności nieściągalnych wzrosła. Ponadto w celu dalszego funkcjonowania Spółka zaciągnęła kredyt obrotowy w wysokości 360 000 zł. W świetle przedstawionej sytuacji finansowej powód stwierdził, że nałożona decyzją kara pieniężna w wysokości 70 000 zł stwarza zagrożenie wyeliminowania Spółki z obrotu gospodarczego. Z tych przyczyn powód wniósł o uchylenie lub obniżenie nałożonej decyzją kary pieniężnej. Na pytanie Sądu, na rozprawie pełnomocnik powoda oświadczył, że w ocenie powoda nałożona decyzją kara pieniężna powinna być obniżona do kwoty 25 000 zł.
Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Prezes URE przedstawił ustalenia, jakich dokonał w postępowaniu administracyjnym. Wskazał, że nałożona decyzją kara pieniężna stanowi 0,415% przychodu z działalności koncesjonowanej osiągniętego przez Spółkę w 2016 r. Pozwany zauważył, iż okoliczności i zakres stwierdzonych w zaskarżonej decyzji naruszeń zostały przyznane przez powoda w odwołaniu. Przedstawił uzasadnienie oceny poszczególnych stwierdzonych naruszeń warunków koncesji i wskazał, że zgodnie z art. 56 ust. pkt 12 Pe karze pieniężnej podlega ten, kto nie przestrzega obowiązków wynikających z koncesji. Pozwany stwierdził, że na podstawie art. 56 Pe jest zobligowany do nałożenia kary pieniężnej na podmiot, który dopuścił się wymienionego w tym przepisie naruszenia. Dodał, że przepisy art. 56 ust. 1 i 2 Pe stanowią samodzielną podstawę do wymierzenia kary i nie przewidują konieczności wykazania winy karanego podmiotu. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia przez Spółkę wymienionych w decyzji warunków koncesji Prezes URE powołał się na przyjęte w orzecznictwie sądowym ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym przekroczenie zakresu przedmiotowego koncesji oraz prowadzenie sprzedaży paliw na stacji paliw nie ujętej w koncesji narusza warunki, pod jakimi koncesjonariusz otrzymuje koncesję, jest naruszeniem koncesji. Pozwany wskazał, że powód w zakresie pierwszego naruszenia dokonał zmiany (rozszerzenia) sposobu wykonywania działalności gospodarczej określonej w koncesji o nowe stacje paliw bez zgłoszenia tej zmiany organowi koncesyjnemu. Takie działanie w ocenie Prezesa URE stanowiło naruszenie warunku 2.5.1. koncesji za 2004 r. i warunku 2.4.1. koncesji z 2014 r., zgodnie z którymi przedsiębiorca jest zobowiązany do niezwłocznego informowania Prezesa URE o zamiarze rozszerzenia działalności koncesjonowanej a także naruszenia warunku „Przedmiot i zakres działalności” koncesji z 2014 r., z którego wynika, że przedsiębiorca będzie prowadzić działalność gospodarczą jedynie przy wykorzystaniu stacji paliw wT.. Wskazał, iż powód nie złożył wniosku o rozszerzenie udzielonej koncesji, co spowodowałoby przeprowadzenie przez Prezesa URE weryfikacji, czy Spółka spełnia określone w art. 33 Pe warunki wykonywania działalności objętej koncesją. Na skutek zachowania powoda Prezes URE nie miał możliwości oceny, czy prowadzenie działalności na nowych stacjach paliw nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska i spełnia normy przeciwpożarowe i wymogi ochrony środowiska. Zdaniem Prezesa URE wskazana okoliczność miała wpływ na ocenę stopnia szkodliwości czynu powoda. Odnośnie drugiego z uchybień pozwany wskazał, że Spółka wykorzystywała w prowadzonej działalności zbiorniki, które nie były wyposażone w urządzenia do ciągłego pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych. Oznacza to, że powód nie wypełnił obowiązku wynikającego z rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Przedsiębiorca na stacjach paliw wK.iG.wykorzystywał trzy zbiorniki paliw ciekłych, które do dnia 2 października 2014 r. nie miały zamontowanego urządzenia do ciągłego pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych. Tym samym powód nie wypełnił obowiązku wynikającego z powołanego rozporządzenia i naruszył warunek 2.2.1. koncesji z 2004 r. Prezes URE stwierdził, że zebrany materiał dowodowy wyczerpywał znamiona deliktu administracyjnego, unormowanego wart. 56 ust. 1 pkt 12Pe. Podkreślił, że w odwołaniu powód nie kwestionował podstawy wymierzenia kary pieniężnej. Wskazał jedynie na konieczność uwzględnienia możliwości finansowych karanego podmiotu i stwierdził, że kara w wysokości 70 000 zł grozi wyeliminowaniem go z obrotu gospodarczego. Przedstawione przez Przedsiębiorcę w odwołaniu argumenty Prezes URE uznał za bezzasadne i wyjaśnił przyczyny swego stanowiska. Wskazał m.in. na długi okres prowadzenia działalności na stacjach paliw, które nie były objęte koncesją. Podkreślił, że zgodnie zart. 355 § 2 k.c.na powodzie ciąży obowiązek wykonywania działalności z należyta starannością. Dodał, że powód był już karany za naruszenie warunków koncesji i przedstawił decyzję z dnia 13 grudnia 2011 r. o stwierdzeniu naruszenia i nałożeniu na powoda kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Zwrócił również uwagę na wysokość osiągniętego przez powoda w 2016 r. przychodu oraz fakt, że nałożona kara stanowi zaledwie(...)tego przychodu. Pozwany stwierdził, że kara nie może być symboliczna, jej obniżenie byłoby sprzeczne z art. 56 ust. 3 Pe. Powołał się na ugruntowane w tym względzie stanowisko przyjęte w orzecznictwie sądowym.
Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:
Decyzją z dnia 22 kwietnia 2004 r. nr(...), która następnie na wniosek powoda była trzykrotnie zmieniana, Prezes URE udzielił(...) sp. z o.o.z siedzibą wT.(obecnie(...)) koncesji na obrót paliwami ciekłymi na okres od 25 kwietnia 2004 r. do 25 kwietnia 2014 r. (k. 64 akt adm.) W dniu 21 listopada 2013 r. Przedsiębiorca wystąpił wnioskiem o udzielenie nowej koncesji na obrót paliwami ciekłymi. W związku z tym w dniu 18 marca 2014 r. wystąpił o skrócenie okresu obowiązywania dotychczasowej koncesji do dnia, od którego będzie obowiązywała następna koncesja. Prezes URE uwzględnił wniosek Przedsiębiorcy, wydając decyzję o skróceniu okresu obowiązywania pierwotnie udzielonej koncesji do dnia 9 kwietnia 2014 r. Obecnie powód prowadzi działalność gospodarczą na podstawie koncesji na obrót paliwami ciekłymi udzielonej decyzją z dnia 9 kwietnia 2014 r. nr(...), która na wniosek Przedsiębiorcy z 15 września 2014 r. została zmieniona decyzją z dnia 23 marca 2015 r. nr(...)w związku ze zgłoszeniem przez Spółkę rozszerzenia działalności o dwie stacje paliw znajdujące się wG.przyul. (...)oraz wK.przyul. (...). W toku postępowania administracyjnego dotyczącego zmiany koncesji na obrót paliwami ciekłymi ustalono, że w okresie poprzedzającym wystąpienie z wnioskiem o zmianę koncesji, do dnia 22 marca 2015 r. Przedsiębiorca prowadził działalność w zakresie obrotu paliwami ciekłymi przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej stacji paliw zlokalizowanych wG.iK., które nie były wówczas wymienione w przedmiocie udzielonej decyzją z dnia 9 kwietnia 2014 r. koncesji obowiązującej do dnia 10 kwietnia 2014 r. Ponadto na wymienionych stacjach paliw Spółka prowadziła obrót paliwami ciekłymi z wykorzystaniem infrastruktury technicznej, która nie spełniała wymagań określonych wrozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Przewidziany w rozporządzeniu okres na dostosowanie stacji paliw płynnych, użytkowanych lub wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia upłynął w dniu 1 stycznia 2014 r. Do tego dnia wymienione wyżej stacje paliw powinny zostać wyposażone w urządzenia do ciągłego pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych. Wymagane w przepisach rozporządzenia z 2005 r. urządzenia zostały zamontowane na stacjach paliw wG.iK.w dniu 2 października 2014 r. (k. 44 i 45 akt sąd). W związku ze stwierdzeniem naruszeń Prezes URE pismem z dnia 16 września 2016 r. poinformował Spółkę o wszczęciu postępowania i wezwał do złożenia informacji i wyjaśnień. W toku postępowania Przedsiębiorca przedstawił wymagane wyjaśnienia. Z pisma powoda z dnia 5 czerwca 2017 r. wynika, że w 2016 r. z działalności polegającej na obrocie paliwami ciekłymi Spółka osiągnęła przychód netto w wysokości(...)zł. Jednocześnie dochód powoda z całej działalności gospodarczej w 2016 r. wyniósł(...)zł. (k.24 i nast. akt adm.) Prezes URE powiadomił Przedsiębiorcę o zakończeniu postępowania (k. 53 akt adm.) i w dniu 13 września 2017 r. wydał zaskarżoną decyzję. W odwołaniu powód oświadczył, że na koniec 2016 r. wartość posiadanych przez niego nieściągalnych wierzytelności wynosiła 103 000 zł. Ponadto w celu prawidłowego funkcjonowania i spłaty zobowiązań Spółka zaciągnęła kredyt obrotowy w wysokości 360 000 zł. Przedstawił dowód w postaci zestawienia nieściągalnych należności i dłużników. (k. 14 akt sąd)
Z dołączonego do odpowiedzi na odwołanie dowodu wynika, że Prezes URE decyzją z dnia 13 grudnia 2011 r. stwierdził naruszenie przez powoda warunków koncesji na obrót paliwami ciekłymi udzielonej decyzja z dnia 22 kwietnia 2004 r. i nałożył na Przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.
Na podstawie dokonanych ustaleń Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do stwierdzenia, że powód przy wykonywaniu działalności koncesjonowanej naruszył warunki udzielonej mu koncesji w formie wskazanej w zaskarżonej decyzji, nie były w odwołaniu kwestionowane. W odwołaniu powód zarzucił Prezesowi URE jedynie naruszenie art. 56 ust. 6 Pe w ten sposób, że nie uwzględnił przy wymierzaniu kary pieniężnej wszystkich okoliczności łagodzących i nałożył karę w wysokości stwarzającej możliwość wyeliminowania Spółki z działalności gospodarczej.
Podkreślenia wymaga, że powodowy Przedsiębiorca poprzez prowadzenie działalności koncesjonowanej w sposób niezgodny z przedmiotem i zakresem określonym w decyzji koncesyjnej i z wykorzystaniem nowych elementów infrastruktury oraz niezawiadomienie o tym Prezesa URE naruszył jednocześnie przepisy powszechnie obowiązującego prawa oraz zapisy obowiązującej go koncesji. Powyższe prowadzi do wniosku, iż Prezes URE w związku ze stwierdzeniem naruszenia miał prawny obowiązek nałożenia na powoda kary pieniężnej. Stosownie bowiem do przepisu art. 56 ust. 1 pkt 12 Pe podmiot, który nie przestrzega obowiązków wynikających z koncesji podlega karze pieniężnej. Wskazać należy, że odpowiedzialność za zachowanie, które na mocy art. 56 ust. 1 pkt 12 Pe, zostało zagrożone karą pieniężną, oparta została na zasadzie bezprawności działania lub zaniechania. Adresat kary pieniężnej, o której mowa w art. 56 ust 1 pkt 12 Pe, ponosi odpowiedzialność za każde zachowanie niezgodne z określoną normą. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny co oznacza, że nie podlega ograniczeniom z powodu braku wystąpienia elementu zawinienia. Z powyższego wynika, że już samo naruszenie przez koncesjonariusza warunków koncesji, niezależnie od możliwości przypisania mu winy, stanowi podstawę wymierzenia kary pieniężnej. Ocenie podlega bowiem wyłącznie obiektywna okoliczność związana z wypełnieniem przez przedsiębiorcę obowiązków wynikających z udzielonej mu koncesji.
Zgodnie z art.56 ust.6 Pe ustalając wysokość kary pieniężnej Prezes URE uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, dotychczasowe zachowanie podmiotu oraz jego możliwości finansowe. Ponadto w myśl art. 56 ust. 3 Pe wysokość nałożonej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1-38 Pe kary pieniężnej nie może przekroczyć 15 % przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.
W ocenie Sądu przy ustalaniu wysokości wymierzonej Spółce kary pieniężnej Prezes URE w sposób prawidłowy zastosował wskazane w art. 56 ust. 3 i 6 Pe przesłanki i dyrektywy wymiaru kary.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Przedsiębiorca dopuścił się naruszenia kilku warunków koncesji w dwojaki sposób. Prowadził działalność koncesjonowaną przy wykorzystaniu dwóch stacji paliw, które nie były objęte przedmiotem posiadanej koncesji oraz wykorzystywał na tych stacjach paliw do obrotu paliwami ciekłymi infrastrukturę techniczną (trzy zbiorniki paliw ciekłych), która nie spełniały warunków technicznych przewidzianych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Przy ocenie stopnia szkodliwości czynu należało uwzględnić również fakt, iż Spółka prowadziła działalność koncesjonowaną w sposób niezgodny z warunkami udzielonej koncesji, poprzez obrót olejem napędowym z wykorzystaniem nowych stacji paliw świadomie, tłumacząc się brakiem wiedzy, że narusza warunki koncesji. Poprzez niezawiadomienie o rozszerzeniu zakresu prowadzonej działalności gospodarczej Przedsiębiorca pozbawił Prezesa URE możliwości kontroli i oceny, czy prowadzenie działalności na nowych stacjach paliw spełnia wymagania przeciwpożarowe oraz środowiskowe i nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz dla środowiska naturalnego. Mając przy tym na uwadze długi okres trwania naruszeń stwierdzić należało, że stopień stwierdzonego naruszenia przez powoda warunków koncesji i przepisów obowiązującego prawa był znaczny. Podkreślenia wymaga, że stwierdzone zaniechanie przez powoda zawiadomienia Prezesa URE o rozszerzeniu zakresu prowadzonej działalności gospodarczej świadczy o prowadzeniu tej działalności w sposób lekkomyślny i sprzeczny z wymogami należytej staranności, o których mowa wart. 355 § 2 k.c.
Zdaniem Sądu Prezes URE w sposób prawidłowy ustalił także stopień zawinienia przedsiębiorcy. Zważyć bowiem należy, iż skutek w postaci prowadzenia koncesjonowanej działalności gospodarczej z wykorzystaniem niezgłoszonej infrastruktury technicznej, która nie spełniała wymagań określonych wrozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r.bez wymaganej koncesji wynikał z zaniedbania przedsiębiorcy. Na ocenę działania Spółki nie może mieć żadnego wpływu wyjaśnienie, iż powód nie miał świadomości, że narusza warunki koncesji. Powód jako profesjonalista winien zdawać sobie sprawę z faktu, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza jest działalnością koncesjonowaną, a więc szczególnie regulowaną przez Państwo i wymagającą najwyższej staranności działania. Powinien także znać i podporządkować się treści aktu administracyjnego – decyzji koncesyjnej, która określa jego obowiązki.
W odniesieniu do podnoszonego w odwołaniu zarzutu, że wymierzona decyzją kara pieniężna została ustalona bez uwzględnienia sytuacji finansowej Spółki, w szczególności dochodu i kosztów prowadzenia przedsiębiorstwa wskazać należy, że zgodnie z art. 56 ust. 3 Pe, podstawą obliczenia wysokości kary pieniężnej jest wysokość przychodu przedsiębiorcy, nie zaś osiągniętego dochodu czy zysku. Przyjęcie kryterium dochodu do wymierzenia kary stanowiłoby naruszenie przez Prezesa URE art. 56 ust. 3 Pe. Ponadto w przypadku, gdy przedsiębiorca nie osiągnie w danym roku dochodu lub poniesie stratę, zastosowanie przez organ przepisu art. 56 ust. 1 Pe, obligującego Prezesa URE do nałożenia kary pieniężnej, byłoby niemożliwe. (tak: wyrok SOKiK z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt XVII AmE 50/09).
Z zaskarżonej decyzji wynika, że przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej Prezes URE prawidłowo uwzględnił możliwości finansowe Przedsiębiorcy oraz okoliczność, że Spółka była już karana za naruszenie warunków koncesji, co musiało mieć wpływ na podwyższenie nakładanej decyzją kary pieniężnej. W świetle dokonanych ustaleń Sądu brak więc podstaw do uznania, że nałożona decyzją kara została ustalona w oderwaniu od wysokości osiągniętego przez powoda w roku 2016 przychodu netto z działalności koncesjonowanej.
Nałożona przez Prezesa URE w decyzji kara pieniężna została ustalona z zachowaniem górnej granicy ustawowej 15% przychodu ukaranego podmiotu, wynikającego z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym. Zdaniem Sądu również możliwości finansowe przedsiębiorcy oraz jego ogólna sytuacja majątkowa zostały prawidłowo ocenione przez pozwanego. Wymierzona zaskarżoną decyzją kara pieniężna w wysokości 70 000 zł stanowi(...)% przychodu osiągniętego przez Spółkę w 2016 r. z działalności objętej koncesją i jest, w ocenie Sądu, adekwatna do charakteru i zakresu stwierdzonych naruszeń. Wymierzenie kary w mniejszej wysokości, pozostawałoby w sprzeczności z jej represyjno-wychowawczą rolą zarówno w stosunku do samego powoda jak i w odniesieniu do innych podmiotów prowadzących analogiczną działalność koncesjonowaną.
W ocenie Sądu nie można więc zgodzić się z zarzutem pominięcia przez Prezesa URE przy ustalaniu wysokości kary możliwości finansowych Spółki.
Proponowane na rozprawie przez pełnomocnika powoda obniżenie nałożonej kary pieniężnej do kwoty 25 000 zł, również nie znajdowało podstaw w świetle ustaleń dotyczących okoliczności sprawy. Strona powodowa nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności uzasadniających wydanie takiego rozstrzygnięcia.
Zaznaczyć należy ponadto, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 56 ust. 6a Pe i odstąpienia od nałożenia kary. W sytuacji, gdy stopień szkodliwości czynu nie był znikomy w sprawie nie zostały spełnione łącznie obie przewidziane w tym przepisie przesłanki, dające Prezesowi URE możliwość skorzystania z tej instytucji.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd Okręgowy, wobec braku podstaw do uwzględnienia, oddalił odwołanie, jako bezzasadne -art. 47953§ 1 k.p.c.
O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na zasadzieart. 98 k.p.c.stosownie do wyniku sporu, ustalając wysokość należnych pozwanemu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 720 zł, na podstawie § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia przez Spółkę odwołania.
SSO Witold Rękosiewicz.