Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 53/19
Data wyroku: 2019-03-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec

Sygn. akt V .2 Ka 53/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  4 marca 2019  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec
Protokolant: Justyna Napiórkowska
w obecności  Krzysztofa Gruda Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Raciborzu
po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2019 r.
sprawy:

D. O./O./

s.J.iK.

ur. (...)wR.

oskarżonemu oart. 177 § 1 kkiart. 86 § 1kw w zw. zart. 10§ 1kw

na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora i obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu
z dnia 11 października 2018r. sygn. akt II K 399/18
I.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
-w punkcie 1 eliminuje:
- z opisu przypisanego oskarżonemu czynu, iżJ. Ż.doznała obrażeń ciała w postaci nadciągnięcia mięśni przykręgosłupowych odcinka szyjnego, stłuczenia powłok brzucha, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności jej narządów ciała na czas poniżej dni siedmiu w myślart. 157 § 2 kk;
- z kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu art. 86 § 1 kw w zw.
z art. 10 § 1 kw;
-w punkcie 3 uchyla nałożony na oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzeczJ. Ż.kwoty 1000zł ( jeden tysiąc złotych);
II.w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
III.obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 100zł (sto złotych) i zasądza od niego wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20zł (dwadzieścia złotych).

SSO Jacek Myśliwiec
Sygn.akt V.2 Ka 53/19

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 października 2018r. Sąd Rejonowy w Raciborzu na zasadzieart. 66 § 1 kkiart. 67 § 1 kk- uznając, że wina oskarżonego i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne - warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko oskarżonemuD. O., który dopuścił się popełnienia występku polegającego na tym, że w dniu 17 listopada 2017r. w miejscowościR.naul. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem markiT. (...)onr rej. (...)nie dostosował techniki jazdy do ukształtowania i stanu drogi, w następstwie czego na łuku drogi, utracił kontrolę nad prowadzonym pojazdem, zjechał na lewy pas ruchu i zderzył się z jadącym w tym samym kierunku pojazdem markiF. (...)onr rej. (...), którym kierowałO. D., w wyniku czego pasażerki samochodu osobowegoF. (...), a toD. L.iJ. Ż.doznały obrażeń ciała w postaci:D. L.- stłuczenia głowy z występowaniem pourazowego bólu, skręcenia kręgosłupa szyjnego, stłuczenia kręgosłupa piersiowego, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów jej ciała na czas powyżej siedmiu dni, o jakich mowa wart. 157 § 1 kk, aJ. Ż.w postaci: naciągnięcia mięśni przykręgosłupowych odcinka szyjnego, stłuczenia powłok brzucha, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów jej ciała na czas poniżej siedmiu dni w myślart. 157 § 2 kk, tj. czynu wyczerpującego znamionaart. 177 § 1 k.k.iart. 86 § 1k.w. w zw. zart. 10 § 1k.w.
Na podstawieart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 7 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 300zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Na podstawieart. 67 § 3 k.k.nałożył na oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia pokrzywdzonym za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzeczD. L.kwoty 5.000zł , a na rzeczJ. Ż.kwoty 1.000,zł – w terminie 14 dni od daty prawomocności wyroku.
Na podstawieart. 629 kpkw zw. zart. 627 kpkiart. 617 kpkw zw. zart. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądził od oskarżonegoD. O.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w postaci wydatków w wysokości 727,50zł i obciążył go opłatą w kwocie 100zł.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego. Na zasadzieart. 438 pkt 1 i 2 kpkzaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a toart. 7 kpkw zw. zart. 201 kpkpoprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności poprzez oparcie poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń na niepełnej opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii dr n. med.Z. P., która nie zawiera opisu mechanizmu powstania stwierdzonych u pokrzywdzonych urazów, a to stłuczenia głowy z występowaniem pourazowego bólu, skręcenia kręgosłupa szyjnego i stłuczenia kręgosłupa piersiowego (D. L.) oraz naciągnięcia mięśni przykręgosłupowych odcinka szyjnego i stłuczenia powłok brzucha
(J. Ż.), a ponadto której wydanie nie zostało poprzedzone bezpośrednim badaniem pokrzywdzonychD. L.iJ. Ż.oraz przeprowadzeniem ogólnego wywiadu z pokrzywdzonymi w zakresie ich stanu zdrowia;
2.obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 67 § 3 kkw zw. zart. 445 § 1 kcw zw. zart. 444 § 1 kcw zw. zart. 5 kcpoprzez zasądzenie od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonychD. L.orazJ. Ż.zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę w kwocie nieadekwatnej i rażąco wygórowanej w stosunku do rozmiaru, zakresu oraz natężenia doznanych cierpień fizycznych i psychicznych, przy jednoczesnym pominięciu przez Sąd I instancji przyczynienia się pokrzywdzonych do powstania krzywdy.
Na zasadzieart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 437 § 1 i 2 kpkwniósł o:
-zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu w części wstępnej czynów
ewentualnie o
-uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała. Apelacja ta bowiem w zakresie, w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona była słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego odnośnie przebiegu zdarzenia jak i etiologii obrażeń pokrzywdzonej i ustalenia swe oparł na zeznaniach pokrzywdzonej i opinii biegłego dr n.med.Z. P., które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości. Ponadto skarżący kwestionował ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody – w tym opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej oceniono przekraczając granice swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające zart. 7 kpkprawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że Sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania sądowego, albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem Sąd ten wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia faktyczne, a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego zresztą był zobowiązany – nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania zwłaszcza zaś wart. 4 i 7 kpk. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego zaś swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonywująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnosząc się zaś wprost do zarzutów apelacji to Sąd Odwoławczy nie podziela zastrzeżeń skarżącego co do rzetelności opinii medyczno-sądowej. Zwrócić należy uwagę, że sporządzona ona została przez osobę z odpowiednim cenzusem specjalistycznej wiedzy w sposób jasny i klarowny. Wbrew wywodom skarżącego konkluzje opinii są wypadkową wiedzy i doświadczenia osoby opiniującej oraz bogatej dokumentacji lekarskiej. W swojej opinii biegły wypowiada się również co do mechanizmu powstania obrażeń u pokrzywdzonejD. L.stwierdzając, iż mogły one powstać w okolicznościach przez nią wskazanych tj. w wypadku komunikacyjnym. Zastrzeżeń oskarżonego kwestionującego możliwość powstania stwierdzonych u pokrzywdzonej obrażeń w wyniku jak to określił „otarcia dwóch pojazdów” nie można traktować poważnie. Sama konstatacja, iż treść opinii biegłego nie odpowiada założeniom linii obrony jest niewystarczającym argumentem dla kwestionowania opinii biegłego. Odnośnie drugiego z zarzutów, a to kwestionowania wysokości przyznanego zadośćuczynienia to również ten aspekt ma charakter gołosłownej polemiki. Należy zwrócić uwagę, iż pokrzywdzona doznała dość poważnych obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, z występowaniem pourazowego bólu, skręcenia kręgosłupa szyjnego i stłuczenia kręgosłupa piersiowego. Obrażenia te wiązały się nie tyle z dyskomfortem, co wręcz utrzymującym się długo bólem i koniecznością noszenia kołnierza ortopedycznego. Wszystkie te okoliczności utrudniały pokrzywdzonej bieżące funkcjonowanie i wywoływały uczucie krzywdy. Należy zwrócić uwagę, iż zadośćuczynienie musi mieć wymiar realny w stosunku do odczuwanej krzywdy i bólu, a nie wyłącznie symboliczny. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd merytoryczny prawidłowo określił zakres doznanej krzywdy pokrzywdzonej i odpowiadającą jej wysokość zadośćuczynienia. Nie do końca dla Sądu Odwoławczego jest zrozumiała fraza uzasadnienia apelacji o przyczynieniu się pokrzywdzonej do zdarzenia. Wszak nie ona kierowała pojazdem i pomiędzy jej zachowaniem a kolizją brak jest jakiegokolwiek związku. Jedynie na marginesie podnieść należy, iż poruszanie się lewym pasem ruchu jest wykroczeniem, a nie jak to określił skarżący przestępstwem. Należy jednoznacznie stwierdzić, iż fakt popełnienia tego wykroczenia przez kierującego pojazdemF. (...)nie pozostawało w żadnej relacji z naruszeniem zasad bezpieczeństwa przez oskarżonego. Nie można wiec mówić o jakimkolwiek przyczynieniu się. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Nie budzi zastrzeżeń ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu ani zawinienia oskarżonego, a w efekcie warunkowe umorzenie postępowania.
SSO Jacek Myśliwiec