Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
XIV Wydział Karny
Sygnatura akt: XIV K 93/18
Data wyroku: 2019-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Podstawa prawna: art. 191§1 kk

Sygn. akt XIV K 93/18

UZASADNIENIE
K. S., subsydiarnym aktem oskarżenia, została oskarżona o to, że w dniu 12 lipca 2016r. około godziny 16.00 w okolicy skrzyżowaniaulicy (...)zal. (...)wW., kierując samochodem markiT. (...)onr rej. (...), wystosowała wobec pokrzywdzonegoM. Z.groźbę, że go rozjedzie jak się nie usunie, w celu wymuszenia na pokrzywdzonym usunięcia się z jej toru jazdy oraz realizując tę groźbę zastosowała wobec pokrzywdzonegoM. Z.przemoc i naruszyła jego nietykalność cielesną, w ten sposób, że „odbijającsamochodem w stronę pokrzywdzonego zderzakiem samochodu zepchnęła go z jej toru jazdy, w sytuacji, gdy pokrzywdzony podejmował interwencję mającą na celu ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego tj. o czyn zart. 217a kkw zb. zart. 191 § 1 kk.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny :

W dniu 12 lipca 2016r.M. Z.poruszał się rowerem drogą(...), przechodzącą wul. (...),  aK. S.wyjeżdżała z drogi technicznej samochodem markiT. (...)nr rej. (...).K. S.nie ustąpiła pierwszeństwa rowerzyście i musiał on ostro hamować by nie doszło do kolizji. Po tym zdarzeniu drogowym strony ze sobą nie rozmawiały.M. Z.postanowił dogonićK. S., która oddaliła się pojazdem. Przejechał około 1 km i dogonił ją na skrzyżowaniuul. (...)zal. (...), gdy zatrzymała się na czerwonym świetle.M. Z.stanął przed lewym przednim zderzakiem samochodu, w taki sposób by móc jednocześnie prowadzić rozmowę zK. S.i zablokować jej możliwość dalszej jazdy. Pokazał gest by uchyliła szybę i gdy to uczyniła wówczas zapytał się jej czy ma świadomość, że wyjeżdżając z drogi technicznej mało co rowerzysty nie zabiła. Pomiędzy kobietą i mężczyzną doszło do wymiany zdań.K. S.powiedziała doM. Z., żeby odjechał, bo zostanie przejechany.M. Z.odebrał te słowa jako groźbę, jednak nie obawiał się jej i powiedział, że nie odjedzie.K. S.udało się w nieustalony sposób odjechać.M. Z.wykonał kilka zdjęć pojazdu i zadzwonił na numer 112.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o :częściowe wyjaśnienia oskarżonej (k. 87-88), częściowe zeznaniaM. Z.(k. 10-11 akr 2 Ds. 172.2017, 88-90).
OskarżonaK. S.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła, że w dniu bodajże 12/07/16 r. doszło do zdarzenia w ruchu drogowym, gdy podczas wyjeżdżania samochodem z drogi gruntowej na drogę wewnętrzną doszło do sytuacji, że wymusiła pierwszeństwo. Podała, że wychyliła się pojazdem na drogę, rowerzysta jechał i musiał zahamować. Po czym przepuściła rowerzystę, po drodze minęła go i dojechała do skrzyżowania z u.H.. Wyjaśniła, że dojechał do niej rowerzysta, zajechał jej drogę skręcając z prawej strony w stronę lewą, stanął na pasie pomiędzy nią a samochodem, który stał obok, złapał za klamkę i zaczął się dobijać do samochodu waląc ręką w szybę. Była zaskoczona i przerażona całym zajściem. Nie pozwolił jej odjechać. W pewnym momencie uchyliła okno na szczelinę, bo bała się otworzyć szerzej, żeby nie zostać uderzona. Powiedziała, żeby odjechał i nie trzymał się samochodu. Oskarżona podała, że pokrzywdzony stworzył zagrożenie dla niej, bała się o swoje zdrowie a nawet życie. Gonił ją bowiem mężczyzna z ogromną agresją. Wyjaśniła, że specjalnie wykonała pojazdem ruch w prawo, żeby nie uderzyć mężczyzny. Podała, że jak uchyliła szybę to powiedziała, żeby mężczyzna odjechał, puścił samochód, bo zostanie przejechany. Zdaniem oskarżonej nie dotknęła ciała ani roweru pokrzywdzonego, nie było również żadnych śladów na jej pojeździe. Później patrzyła we wstecznym lusterku czy pokrzywdzony ją goni i nie było oznak, że mógłby zostać uszkodzony, przewrócony. Oskarżona podała, że nie wie gdzie znajdowało się przednie koło roweru, ale sam pokrzywdzony znajdował się na wysokości siedzenia kierowcy, po lewej stronie, troszeczkę wychylony do przodu. Zdaniem oskarżonej przednie koło roweru mogło się znajdować przed przednim kołem samochodu, zważywszy na długość maski (wyjaśnienia k. 87 – 88) .

M. Z.w dniu 09 listopada 2016r. zeznał, że w dniu 12 lipca 2016r. jechał rowerem drogą(...), przechodzącą wul. (...), z nieutwardzanej drogi bezpośrednio przed niego wyjechała z drogi technicznejK. S.prowadząca pojazd markiT. (...)nr rej. (...). Świadek musiał bardzo mocno hamować by nie doszło do kolizji. Kobieta zauważyła rowerzystę i się zatrzymała.M. Z.poprosił by uchyliła szybę, kobieta coś krzyczała, po czym agresywnie ruszyła w stronęW..M. Z.dogonił pojazdK. S., gdy zatrzymała się na światłach przy(...)O.. Stanął przed jej lewym przednim zderzakiem, w taki sposób by móc jednocześnie prowadzić z nią rozmowę i zablokować jej możliwość dalszej jazdy. Pokazał gest by uchyliła szybę i gdy to uczyniła wówczas zapytał się jej czy ma świadomość że wyjeżdżając z drogi technicznej mało co rowerzysty nie zabiła. Kobieta zareagowała agresywnie, mówić, że jego nie miało tam prawa w ogóle być, bo rowerzystom tam jeździć nie wolno. Zapytał czy wnosi to po znaku, który jest ustawiony kilkadziesiąt metrów dalej w kierunkuul. (...)o wyznaczonym kontrapasie dla rowerów.K. S.kazałaM. Z.usunąć się z drogi używając słów wulgarnych, których świadek nie był w stanie przytoczyć z uwagi na upływ czasu. Komunikat miał być w tym sensie, że ma się usunąć z drogi bo go rozjedzie.M. Z.powiedział, że się nie odsunie, więc kobieta lekko „odbiła” w lewo, co spowodowało, że odepchnęła go zderzakiem pojazdu, którym kierowała, po czym odjechała.M. Z.wykonał kilka zdjęć pojazdu i zadzwonił na numer 112. Podał, że na skutek tego przesunięcia zderzakiem doznał zasinienia prawej łydki – z tego co pamięta (k. 10-11 akr 2 Ds. 172.2017).
Przed Sądem świadek zeznał, że w trakcie zdarzenia drogowego, po gestach i zachowaniu oskarżonej, po tym jak zaczęła wykrzykiwać za szybą rzeczy, przestraszył się : chciał zwrócić jej uwagę, chciał też sprawdzić czy nie znajduje się pod wpływem alkoholu czy środków odurzających, bowiem jej zachowanie budziło jego przerażenie, wątpliwości. Świadek podał, że już na skrzyżowaniu, gdy oskarżona uchyliła szybę, wylał się zza okna potok bluzg i powiedziała, że ma on spierdalać z drogi, bo go rozjedzie. To była groźba. W pozostałym zakresie świadek opisał okoliczności jak powyżej, wskazał jedynie, iż w żadnym momencie nie dotknął pojazdu oskarżonej, jeździ z logo jego kancelarii na całej szerokości pleców, które jest jednocześnie jego nazwiskiem, więc musiałby być niemądrym człowiek by zachować się tak jak opisała to oskarżona. Świadek zeznał, że chciał powstrzymać oskarżoną na tyle by wezwać policję, by zweryfikować czy jest trzeźwa. Świadek podał, że oskarżona dotknęła go pojazdem na wysokości uda, miał jakieś drobne zarysowaniem może trochę siniaka, dokładnie nie pamięta, został jakiś niewielki ślad. Podał, że to było drobne zarysowanie, istotniejsze dla niego były jednak pozostałe okoliczności zdarzenia. Podał, że w tej sprawie nie jest istotne jakie miał zasinienie, większe czy mniejsze. Tu jest istotniejsze to, że pani mu kazała spierdalać z drogi, bo go rozjedzie. Zeznał, że nie pamięta dokładnych obrażeń – siniaki czy rysy, to były małe znaczki i nie stanowi to istoty tego postępowania.  Świadek potwierdził, iż z miejsca z którego wyjeżdżała oskarżona jest ograniczona widoczność, jest krzak czy drzewo. Nie potrafił dokładnie przytoczyć słów jakich miała użyć oskarżona. Twierdził, że podjął interwencję, bo na początku nie miałby żadnych danych oskarżonej. Po ujawnieniu zeznań z postępowania przygotowawczego świadek podał, że wydaje mu się, iż dotknięcie pojazdem było w udo, ale możliwe, że to była łydka, nie pamięta dokładnie.
W przedmiotowej sprawie Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej i zeznaniom świadka, w takim zakresie w jakim korespondowały ze sobą. Dlatego też ustalił, iż doszło do zdarzenia drogowego, gdyż oskarżona nie ustąpiłaM. Z.pierwszeństwa przejazdu, a w konsekwencjiM. Z.dogonił pojazd oskarżonej i na skrzyżowaniu, gdy stała na czerwonym świetle ustawił rower w taki sposób by nie mogła odjechać. W pozostałym zakresie wyjaśnienia oskarżonej i zeznania świadka różnią się w kluczowych dla tej sprawy kwestiach, a zatem w tym, czy oskarżona kierowała wobecM. Z.groźby, czy naruszyła jego nietykalność cielesną. Sąd ustalając zatem stan faktyczny w tej sprawie kierował się racjonalnością, zasadami logicznego rozumowania. Sąd wziął pod uwagę fakt, iż wyjaśnienia oskarżonej mogły stanowić jej linię obrony, tym bardziej z uwagą należało podejść do oceny zeznańM. Z., bowiem tylko one mogły być podstawą ewentualnego skazania oskarżonej, toM. Z.dążył do pociągnięciaK. S.do odpowiedzialności karnej. Tymczasem analiza treści zeznań świadkaM. Z.złożonych na etapie postępowania przygotowawczego i sądowego nie pozwala stwierdzić, że są one spójne i konsekwentne, odnośnie zachowań oskarżonej, które miały się składać na znamiona zarzucanych jej czynów zabronionych. W toku postępowania przygotowawczegoM. Z.stwierdził, żeK. S.kazała mu usunąć się z drogi używając słów wulgarnych, których świadek nie był w stanie przytoczyć z uwagi na upływ czasu. Podał, że „komunikat miał być w tym sensie, że ma się usunąć z drogi bo go rozjedzie”.M. Z.powiedział, że się nie odsunie, więc kobieta lekko „odbiła” w lewo, co spowodowało, że odepchnęła go zderzakiem pojazdu, którym kierowała, po czym odjechała. Podał, że na skutek tego przesunięcia zderzakiem doznał zasinienia prawej łydki – z tego co pamięta. A zatem zeznając w listopadzie 2016r. , tj. około cztery miesiące po przedmiotowym zdarzeniu pokrzywdzony, jak sam stwierdził – z uwagi na upływ czasu - nie potrafił dokładnie przytoczyć słów, których miała użyć oskarżona, a które zinterpretował jako groźbę, a poza tym precyzyjnie nie potrafił wskazać w którą część ciała miała go „dotknąć” pojazdem oskarżona (zasinienie prawej łydki, z tego co pamięta). Nie można w ocenie Sądu wykluczyć, że oskarżona powiedziała do pokrzywdzonego, jak wyjaśniła, żeby się odsunął bo zostanie przejechany, mając na myśli sytuację drogową, w której strony się znalazły i zagrożenie jakie istniało, wobec odbywającego się ruchu drogowego. Nie można wykluczyć, iż pokrzywdzony zinterpretował słowa oskarżonej w taki sposób, gdyż z całą pewnością był zdenerwowany sytuacją, a poza tym zdeterminowany, by udzielić jej reprymendy. Co istotne, w lutym 2019r., więc dwa i pół roku po zdarzeniu świadek podał, że oskarżona powiedziała, że ma on spierdalać z drogi, bo go rozjedzie, twierdził tak wielokrotnie i konsekwentnie w toku przesłuchania, ale nie zaprzeczył, że nie pamięta dokładnie jakich słów użyła oskarżona. Natomiast podał, że dotknięcie pojazdem było w udo. Po ujawnieniu wcześniejszych zeznań stwierdził, że wydaje mu się, że było to udo, ale możliwe, że to była łydka, nie pamięta dokładnie. Te rozbieżności, przy tak ograniczonym materiale dowodowym i w świetle wyjaśnień oskarżonej nie pozwoliły Sądowi ustalić stanu faktycznego w takim stopniu, który umożliwił by skazanie oskarżonej za zarzucane jej czyny. Ustalenie czy padły z ust oskarżonej groźby karalne wobec pokrzywdzonego i czy doszło, a jeśli doszło to w jaki sposób, do naruszenia jego nietykalności cielesnej było w sprawie kluczowe.
W myślart. 191 § 1 kkkto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia, podlega odpowiedzialności karnej. Pojęcie „groźby bezprawnej zostało zdefiniowane wart. 115 § 12 kk. Groźbą bezprawną jest zarówno groźba, o której mowa wart. 190(groźba karalna), jak i groźba spowodowania postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej. Natomiastart. 190 § 1 kkstanowi, iż odpowiedzialności karnej podlega ten kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Obawa spełnienia groźby jest uzasadniona, jeżeli odczucie to jest obiektywnie usprawiedliwione (por. np. wyr. SN z 7.12.1999 r., WA 38/99, OSNKW 2000, Nr 3–4, poz. 32). Warunek, aby groźba wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, nie został w przepisieart. 115 § 12 kkpowiązany ani z groźbą spowodowania postępowania karnego, ani też z groźbą rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci, a jedynie z groźbą zart. 190 § 1 kk. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 lutego 2013r., sygn.. akt II KK 120/12 stwierdził, że „groźba bezprawna musi realnie wpływać na psychikę zagrożonego, w przeciwnym wypadku trudno byłoby … racjonalnie wykazać, że faktycznie zagrożone zostało dobro prawne przez sprawcę posługującego się groźbą. Jest przy tym zrozumiałe, że osoba zmuszana groźbą do określonego zachowania się nie podporządkuje się woli sprawcy, jeżeli w ogóle groźby się nie obawia, albo że np. świadek, któremu grożono popełnieniem przestępstwa nie zezna fałszywie, jeżeli groźba nie wzbudziła w nim obawy jej spełnienia”.
Tymczasem przyjmując nawet, iż oskarżona użyła wobec pokrzywdzonego słów, które zinterpretował jako groźbę, to przecież sam stwierdził, że się jej nie obawiał, nie potraktował jej poważnie, co więcej powiedział do oskarżonej, że się nie odsunie, nie sądził, że groźba będzie zrealizowana. Te rozważania jednak w świetle nieprecyzyjnych, niespójnych zeznań pokrzywdzonego mają jednak charakter teoretyczny, bowiem nie można było ustalić jakich słów dokładnie użyła oskarżona i wykluczyć, że miały one taki wydźwięk, o którym mówiła w swoich wyjaśnieniach. Pokrzywdzony, na co sam wskazywał w swych zeznaniach, jest adwokatem, można zatem wymagać od niego precyzyjności większej niż od przeciętnego pokrzywdzonego, sam bowiem powinien sobie zdawać sprawę jak te kwestie są istotne przy ustalaniu zwłaszcza odpowiedzialności karnej, która ma konsekwencje w życiu każdej osoby prawomocnie skazanej. Dlatego też Sąd uznał, iż materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie winy oskarżonej w zakresie zarzucanego jej czynu zart. 191 § 1 kk.
Odnosząc się natomiast do czynu zart. 217a kkstwierdzić trzeba, że w myśl tego przepisu odpowiedzialności karnej podlega ten kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ramach tego przestępstwa pokrzywdzony podejmuje swoje działania na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Motywacją jego działania jest zatem ochrona dóbr związanych z jakimkolwiek bezpieczeństwem, tj. w celu wytworzenia takiej sytuacji, która nie będzie powodować zagrożenia dla jakichkolwiek dóbr chronionych prawem, zarówno osobistych, jak i publicznych obejmujących przede wszystkim życie, zdrowie oraz mienie jako wartości chronionej. W komentarzu z 2018r. do tego przepisuR. S.stwierdził, że „nie można się oprzeć wrażeniu, że wprowadzenie doKodeksu karnegoart. 217a KKstanowiło pewną demonstrację polityczną wynikającą z chęci przekonania opinii publicznej o nieustępliwości władzy ustawodawczej w ściganiu przestępstw godzących w bezpieczeństwo ludzi i porządek publiczny. Ochrony bezpieczeństwa ludzi oznacza ochronę życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra. Natomiast ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego będzie zwłaszcza zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania ( KomentarzK.,Z.2017). Stwierdzono w piśmiennictwie, iż pokrzywdzonym w tej sytuacji będzie np. osoba sprzeciwiająca się malowaniu na ścianach budynków, tzw. graffiti; niszczeniu mienia publicznego; rozbijaniu lamp ulicznych, szyb w oknach wystawowych; niszczeniu samochodów; zwracająca uwagę innym na niewłaściwość zachowania polegającego na zakłócaniu spokoju publicznego, chociażby przez używanie słów wulgarnych bądź powszechnie uznanych za obelżywe. Pokrzywdzonymi będą także osoby starające się nie dopuścić do burd na stadionach, zwłaszcza piłkarskich; niszczeniu środków komunikacji publicznej; przeszkadzające działalności dealerów narkotyków; zwracające uwagę na pojawienie się w przestrzeni publicznej złodziei kieszonkowych; domagające się w godzinach nocnych zachowania ciszy itd.
Bezspornym jest ponadto, iż dla bytu tego przestępstwa istotne jest, aby zachowanie sprawcy pozostawało w związku przyczynowym między naruszeniem nietykalności pokrzywdzonego a jego działaniem na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Po pierwsze stwierdzić trzeba, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by pokrzywdzony na skrzyżowaniuul. (...).(...)podjął interwencję wobec oskarżonej na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego.M. Z.podawał kilka powodów interwencji :  zeznał, że chciał powstrzymać oskarżoną na tyle by wezwać policję, by zweryfikować czy jest trzeźwa oraz twierdził, że podjął interwencję, bo na początku nie miałby żadnych danych oskarżonej. Te powody, zdaniem Sądu nie są działaniami na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego w rozumieniu tych pojęć w świetleart. 217a kk, co wynika z przytoczonych wyżej komentarzy i przykładów działania pokrzywdzonych tym przestępstwem.
Co istotne, nawet przy przyjęciu, iż doszło do wcześniejszego zdarzenia drogowego z winy oskarżonej, to zagrożenie dobra prawnego w chwili przedmiotowego zdarzenia z całą pewnością już nie istniało.
Nie jest rolą Sądu rozważanie w toku tego postępowania czy pokrzywdzony, na co zwracał uwagę obrońca oskarżonej, dopuścił się czynu z art. 90 kw, który brzmi, iż karze za wykroczenie podlega ten kto tamuje lub utrudnia ruch na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu. Zachowanie pokrzywdzonego nie wskazywało jednak, że zatrzymuje on pojazd oskarżonej, bowiem chce wezwać policję. Mógł to zrobić na skrzyżowaniu, przed wdaniem się z oskarżoną w dyskusję, przed udzielaniem jej reprymendy za nieprawidłowe zachowanie na drodze. Mógł również od razu wykonać zdjęcie tablicy rejestracyjnej, co pozwoliłoby (i tak też się stało jednak później) na ustalenie danych kobiety. Zachowanie pokrzywdzonego nie wskazuje również, iż dążył do tego by oskarżona została przebadana alkomatem, skoro policji nie wzywał, do momentu, gdy oskarżona odjechała ze skrzyżowania.
W ocenie Sądu z zeznań pokrzywdzonego nie wynika by działał on na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pokrzywdzony wykazał się determinacją, goniąc oskarżoną przez odcinek około 1 kilometra, gdy przecież nie doszło wcześniej do kolizji, a zdarzeń związanych z wymuszaniem pierwszeństwa przejazdu jest na co dzień bez liku. Z zeznań pokrzywdzonego nie wynika, by powiedział do oskarżonej, aby poczekała bo wezwał czy wezwie policję, aby wskazał na podejrzenie, że jest ona w stanie nietrzeźwości czy pod działaniem środków odurzających. Pokrzywdzony zapytał się oskarżonej czy ma świadomość że wyjeżdżając z drogi technicznej mało co rowerzysty nie zabiła. W ocenie Sądu nie taki był cel wprowadzenia dokodeksu karnegoprzepisuart. 217 a kk, by chronić pokrzywdzonego w opisanej w tej sprawie sytuacji.
Wskazać również należy, iż w świetle zeznań pokrzywdzonego nie sposób było ustalić czy doszło do naruszenia jego nietykalności cielesnej. Pokrzywdzony najpierw twierdził, iż miał zasinienie prawej łydki – o ile pamięta – tak zeznał w listopadzie 2016r., a przed Sądem podał, że pojazd „dotknął „ jego uda. I nie potrafił wyjaśnić tych rozbieżności. Jak wynika z jego zeznań nie przywiązywał w ogóle wagi do tej kwestii. Podał, że „w tej sprawie nie jest istotne jakie miał zasinienie, większe czy mniejsze. Tu jest istotniejsze to, że pani mu kazała spierdalać z drogi, bo go rozjedzie. Zeznał, że nie pamięta dokładnych obrażeń – siniaki czy rysy, to były małe znaczki i nie stanowi to istoty tego postępowania”. Tymczasem ustalając, że doszło do naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonego, Sąd dysponując tak ograniczonym materiałem dowodowym, musi mieć pewność, iż faktycznie takie zdarzenie miało miejsce i ustalić co najmniej która część ciała pokrzywdzonego została naruszona. Takich ustaleń poczynić w tej sprawie nie można.
Strony przedstawiły w niniejszym postępowaniu dwie wersje zdarzeń. Oskarżona twierdziła, że odbiła samochodem w prawo, by nie uderzyćM. Z., nie dotknęła ciała pokrzywdzonego, ani jego roweru.M. Z.stwierdził natomiast, iż oskarżona odbijając samochodem w stronę pokrzywdzonego zderzakiem samochodu zepchnęła go z jej toru jazdy. Każda z tych wersji wydaje się prawdopodobna, choć biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego przyjąć by należało, iż wersja oskarżonej jest bardziej prawdopodobna. Tym bardziej, że przy konfrontacji samochodu z rowerem szkody wyrządzone mogą być duże, a ryzyko spowodowania poważnych obrażeń u pokrzywdzonego ogromne.
Reasumując, w świetle w/w rozważań czynionych przez pryzmat zeznań pokrzywdzonego nie można ustalić jakie słowa z ust oskarżonej padły, czy stanowiły one groźbę czy też pokrzywdzony tak je zinterpretował, natomiast można ustalić, iż jakiekolwiek to nie były słowa, pokrzywdzony się nie obawiał, że groźba zostanie spełniona, nie potraktował jej poważnie, jasno wyraził swoje stanowisko wobec oskarżonej, że się nie odsunie. Pokrzywdzony, zdaniem Sądu, nie działał na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A kwestia naruszenia jego nietykalności cielesnej budzi wątpliwości, wobec niespójnych i niekonsekwentnych zeznań w tym zakresie. Gdy tymczasem dla przyjęcia odpowiedzialności zart. 217 a kkte przesłanki muszą być spełnione łącznie, skoro pomiędzy w/w działaniem a naruszeniem nietykalności cielesnej zachodzić musi związek przyczynowy.
Sąd musiał kierować się w niniejszej sprawie zasadami  określonymi wart. 4 kpkiart. 5 § 1 i 2 kpk. A zatem organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem, a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11.10.2012r., II AKa 246/12, iż „możliwe jest oczywiście ustalenie sprawstwa oskarżonego na podstawie nawet jednego dowodu, ale wówczas gdy na podstawie zeznań choćby jednego świadka, czy wyjaśnień oskarżonego można dokonać stanowczych i jednoznacznych ustaleń faktycznych odnośnie przebiegu zdarzenia, w tym także najistotniejszych elementów składających się na stronę przedmiotową i podmiotową danego czynu. Ustalenie winy oskarżonego na domniemaniach i przypuszczeniach a nie na podstawie jednoznacznych i stanowczych dowodów jest całkowicie błędny i w sposób ewidentny narusza zarówno zasadę zawartą wart. 5 § 2 KPKjak również zasadę domniemania niewinności określoną wart. 5 § 1 KPK”. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
Warto w tym miejscu powołać również wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29.04.2009r., II AKa 63/09, zgodnie z treścią którego ocena każdego dowodu, również z wyjaśnień oskarżonego, jako pozostawiona sądowi orzekającemu, musi być dokonywana z przekonaniem, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu. Dopiero kiedy przeprowadzone dowody, ich ocena i wyprowadzone z nich wnioski, obalą owo przekonanie - można ferować wyrok skazujący. Stanowisko takie ma swoje uargumentowanie w treściart. 5 § 1 KPKw zw. zart. 7 KPK, jako że przepisy tej ustawy uznają jedynie zasadę swobodnej oceny dowodów, będącej efektem rozważań całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz nie różnicują wartości dowodów od tego, w jakiej fazie postępowania i od kogo zostały one pozyskane.
Nawet niewłaściwe zachowanie oskarżonej wobec pokrzywdzonego nie może powodować automatycznego przyjęcia, iż wypełniła ona znamiona czynów zabronionych zarzucanych jej aktem oskarżenia.
O kosztach procesu orzeczono w oparciu o przepisyart. 632 pkt 1 kpkw zw. zart. 640 kpk.