Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 229/19
Data wyroku: 2019-07-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sławomir Klekocki, Olga Nocoń

Sygn. akt V .2 Ka 229/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  15 lipca 2019  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:Sędzia Sławomir Klekocki (spr.)
Sędziowie:Olga Nocoń
Lucyna Pradelska-Staniczek
Protokolant:  Lucyna Tomala
w obecności Marka Świeczaka Prokuratora Prokuratury Rejonowejw  Wodzisławiu Śląskim

po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2019 r.
sprawy:E. P./P./
s.B.iA.
ur. (...)wP.
oskarżonego o czyn z art. 207 § 1 a kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim
z dnia 5 lutego 2019r. sygn. akt II K 882/18

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 3 ustala okres orzeczonego środka karnego na okres 2 (dwóch) lat;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.B. J.kwotę 336 zł (trzysta trzydzieści sześć złotych) tytułem wynagrodzenia w związku z funkcją kuratora małoletnich pokrzywdzonychT.iP.rodzeństwaS.pełnioną w postępowaniu odwoławczym;

IV
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 356 zł (trzysta pięćdziesiąt sześć złotych) i obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych).

Sędzia Sławomir Klekocki (spr.)

Sędzia Olga Nocoń Sędzia Lucyna Pradelska-Staniczek
Sygn. akt V.2 Ka 229/19

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 5 lutego 2019 r. Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim uznałE. P.za winnego tego, że w okresie od września 2017 roku do lutego 2018 roku wR.poprzez wyzywanie słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, grożenie oddaniem do domu dziecka, zamykanie łazienki i uniemożliwianie korzystania z niej, krzyczeniem, nakazaniem klęczenia na grochu i na podłodze z wyciągniętymi do góry rękami, wielokrotne uderzanie po pośladkach oraz zakazywaniem korzystania z telewizora i komputera znęcał się psychicznie i fizycznie nad osobami nieporadnymi ze względu na ich wiekP. S.iT. S.i za to na mocy art. 207 § 1a kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy art. 41a § 1 i 5 kk orzekł wobec oskarżonego tytułem środka karnego nakaz czasowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonymi małoletnimiT.iP.rodz.S.wR.ul. (...)z chwilą uprawomocnienia się wyroku na okres 2 lat. Na mocy art. 41a § 3a i 4 kk orzekł wobec oskarżonego tytułem środka karnego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych małoletnich:T.iP.rodz.S.na odległość nie mniejszą niż 200 metrów. Na mocy art. 41a § 1 kk orzekł wobec oskarżonego tytułem środka karnego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonymi w każdy sposób na okres 2 lat. Na mocy art. 46 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego tytułem środka kompensacyjnego środek karny w postaci nawiązki na rzecz każdego z pokrzywdzonych małoletnichT.iP.rodz.S.w kwocie po 2000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Na mocy art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze w zw. z § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. 2013.1476), przyznał od Skarbu Państwa na rzecz kuratora małoletnich pokrzywdzonych adw.B. J.kwotę 588 zł, powiększoną o 23% podatku VAT, łącznie 723,24 zł tytułem wynagrodzenia w związku z funkcją kuratora małoletniego pokrzywdzonego. Na mocy art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 2 Ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 120 zł oraz obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 793,24 zł.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoE. P.zaskarżając wyrok w całości i na podstawie art. 438 pkt 2, 3 i 4 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż zachowanie oskarżonego w okresie od września 2017 roku do lutego 2018 roku polegające na wyzywaniu słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, grożeniu oddaniem do domu dziecka, krzyczeniu, nakazaniu klęczeniem na grochu i na podłodze z wyciągniętymi do góry rękami, wielokrotnym uderzaniu po pośladkach oraz zakazywaniu korzystania z telewizora i komputera, doprowadziło do wypełnienia przez oskarżonego znamion określonych w art. 207 § la k.k., tj. znęcania się psychicznego i fizycznego nad osobami nieporadnymi ze względu na wiek, w sytuacji, gdy zamiarem oskarżonego nie było zadanie pokrzywdzonemuT. S.iP. S.bólu, krzywdzenie dzieci, ich poniżanie, zastraszanie, dążenie do wyrządzenia małoletnim niezasłużonej dolegliwości, krzywdzenie ich z powodu posiadanej przewagi i zależności, lecz było związane ze wspólnie przyjętymi i zastosowanymi wraz z matką dzieci metodami wychowawczymi, których celem było zdyscyplinowanie trudnego i pogarszającego się zachowania małoletnich dzieci;
2.obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, wyrażającej się w :
-błędnym przyjęciu, iż oskarżony po to zamykał drzwi do łazienki, aby uniemożliwić małoletniemuT. S.iP. S.korzystanie z niej, w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego (vide: protokół rozprawy z dnia 15 listopada 2018 roku), zeznań świadkaJ. S.(vide: protokół rozprawy z dnia 18 grudnia 2018 roku) wynika, iż zamykanie łazienki miało na celu uchronienia chorej, niepełnosprawnej siostry pokrzywdzonych niekontrolowanym wejściem do łazienki i zagrożeniem spożycia przez nią past, kremów czy środków chemicznych, a nadto brak jest potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, aby działając w ten sposób oskarżony znęcał się nad pokrzywdzonymi, albowiem świadekW. L.(vide: protokół rozprawy z dnia 18 grudnia 2018 roku) zeznał, iż: „Nie wiem nic, aby dzieci miały utrudniony dostęp do łazienki. ”, świadekI. W.(vide: protokół rozprawy z dnia 18 grudnia 2018 roku) zeznała, iż: „Nic nie wiem o tym, aby oni mieli jakiś problem z korzystaniem z łazienki, żaden z nich o tym nie mówił. ”, świadekP. D. (1)(vide: protokół rozprawy z dnia 18 grudnia 2018 roku) zeznał, iż: „W czasie, jak jeszcze tam mieszkałem, to oni nie skarżyli się, żeby nie mogli korzystać z łazienki. świadekL. K.(vide: protokół rozprawy z dnia 18 grudnia 2018 roku) zeznała, iż: .Jeżeli chodzi oA.[...] Ona lubiła też zrzucać różne rzeczy w kuchni, np. cukier, więc trzeba było uważać, żeby sobie nie zrobiła krzywdy;
-pominięciu wyjaśnień oskarżonego, który wskazuje, że małoletni nie akceptowali go i chcieli się go pozbyć z życia matki, o której uczucie byli zazdrośni;
-przyjęciu, iż: „matka wyrzuciła z domu swojego pełnoletniego synaP. D. (1)i jego dziewczynęL. K.tylko dlatego, że krytykowali przyjęte przez oskarżonego metody wobec małoletnich. ”, w sytuacji, gdy powodem, dla którego w/w osoby opuściły mieszkanie był brak ich aktywnego uczestnictwa w życiu rodzinnym, nie przykładanie się do obowiązków, brak utrzymywania czystości w mieszkaniu, brak pomocy w zarządzaniu mieszkaniem, a przede wszystkim fakt braku zatrudnienia w/w osób i życia na utrzymaniu matki i jej konkubenta oraz brak akceptacji nowegozwiązku (...)z oskarżonym;
-uznaniu, iż linia obrony oskarżonego jest niewiarygodna z uwagi na fakt, iż pozostały material dowodowy był spójny, w sytuacji, gdy Sąd I Instancji w ogóle nie wskazuje w jakim zakresie „pozostały materiał dowodowy” wpływa na niewiarygodność wyjaśnień oskarżonego, jak i nie wskazuje co stanowi „pozostały materiał dowodowy”, albowiem jak wynika z treści wyroku Sąd I Instancji niektórym dowodom stanowiącym materiał dowodowy niniejszej sprawy dał wiarę w całości, w części, a niektórym z nich odmówił wiarygodności, tym samym w orzeczeniu Sądu I Instancji brak jest precyzji, szczegółowości i stricte odniesienia się do dopuszczonego i przeprowadzonego materiału dowodowego;
-uznaniu, iż zachowanie oskarżonego stanowi „pastwienie się” i jednoczesne uznanie, iż tak określone zachowanie wypełnia przesłanki określone w art. 207 § la k.k., w sytuacji, gdy brak jest dowodów świadczących takim nagannym zachowaniu się oskarżonego, a nadto, iż Sąd I Instancji nie uzasadnił - poza stwierdzeniem, iż słowo to w lepszy sposób wskazuje na zachowanie się oskarżonego, przyjęcia takiego stanowiska i nie odniósł się w tym zakresie stricte do zgromadzonego materiału dowodowego;
- uznaniu, iż zeznania świadkaJ. S.są wiarygodne tylko częściowo, w sytuacji, gdy Sąd nie wskazał in concreto które z dowodów i w jakim zakresie wpływają na uznanie zeznań w/w świadka za niewiarygodne w pozostałej części;
-uznaniu, iż wymierzenie przez oskarżonego „klapsa w pupę” wobec małoletniego pokrzywdzonegoT. S.nastąpiło po jego poniżeniu przez nakazanie zdjęcia spodni i majtek, w sytuacji, gdy owe okoliczności nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, a z zeznań małoletniego pokrzywdzonegoP. S.wynika jedynie, iż do rzekomego bicia miało dojść w zamkniętej łazience, a skoro tak, to małoletniP. S.nie mógł widzieć, czy rzeczywiście oskarżony dał małoletniemu pokrzywdzonemuT. S.„klapsa”, gdy był on ubrany, czy bez bielizny i odzieży na tzw. „gołą pupę”, gdyż jak sam zeznał tego „nie widział”;
-uznaniu za w pełni wiarygodne zeznania świadkówW. L.,J. K.orazI. W.i ustalenie na ich podstawie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy w zakresie w jakim oskarżony dopuścił się naruszenia znamion czynu zabronionego określonego w art. 207 § la k.k, w sytuacji, gdy w/w świadkowie nie byli bezpośrednimi świadkami rzekomego psychicznego i fizycznego znęcania się nad małoletnimi pokrzywdzonymi;
-uznaniu za w pełni wiarygodne zeznań świadkaP. D. (1), w sytuacji, gdy w/w jest skonfliktowany z oskarżonym i swoją matką, która nakazała mu opuszczenie mieszkania, a w treści jego zeznań widać ewidentnie niekonsekwencje i są one wewnętrznie sprzeczne, albowiem w jednej części swoich zeznań w/w świadek podaje, iż: „dwa tygodnie po swoich urodzinach został wyrzucony z domu. Urodziny miałem 7 sierpnia”, a następnie podaje, że jednak: „Ja dokładnie zostałem wyrzucony jak się zaczął rok szkolny”, po czym zeznaje, iż: „Jak się zaczął rok szkolny, to również byłem świadkiem, jak młodsi bracia klęczeli na grochu”, przy czym jednocześnie zeznaje, że nie bywał w domu po jego opuszczeniu, wskazując, iż: "Po tym jak zostałem wyrzucony z domu, już więcej tam nie przyjeżdżałem ” (vide: protokół rozprawy z dnia 18 grudnia 2018 roku), a w konsekwencji w/w świadek nie mógł być świadkiem rzekomego klęczenia małoletnich pokrzywdzonych na grochu w okresie objętym aktem oskarżenia;
-uznaniu za w pełni wiarygodne zeznań świadkaL. K., w sytuacji, gdy opierają się one wyłącznie na relacjach skonfliktowanego z matką i oskarżonymP. D. (1), a w/w nie bywała w mieszkaniu pokrzywdzonych w datach objętych aktem oskarżenia, gdyż: „(...)P.wyprowadził się we wrześniu. We wrześniu ja już nie widziałam, żeby oni tak klęczeli, boP.na początku września się wyprowadził” (vide: protokół rozprawy z dnia 18 grudnia 2018 roku);
-pominięciu zeznań świadkaW. L., który z uwagi na pełnioną funkcję dzielnicowego w związku z założona „niebieską kartą” regularnie, bez uprzedzenia kontroluje rodzinę małoletnich pokrzywdzonych i w trakcie tych wizyt: „Nigdy nie był świadkiem przemocy w tej rodzinie (...),wmieszkaniu zawsze było czysto, nie było oznak spożywania alkoholu (...), panował porządek i w lodówce było jedzenie”,a ponadto w/w świadek zeznał, iż:T.nigdy nie skarżył się, że był bity. Nie przypominam sobie, aby coś mówił o klęczeniu. (...) Nie pamiętam, abyP.się na cokolwiek skarżył” oraz „Nigdy nie byłem świadkiem, żeby oskarżony zwracał się do dzieci obelżywie (...).Nie wiem nic o straszeniuT.przez oskarżonego oddaniem do domu dziecka. Nie słyszałem nic o uderzaniu dzieci po pośladkach przez oskarżonego”(vide: protokół rozprawy z dnia 18 grudnia 2018 roku); -pominięciu zeznań świadkaI. W., w zakresie, w którym świadek zeznał, że: „Później jak rozmawiałam z chłopcami, to oni powiedzieli, że te kary ustały (...). ” oraz ,, Pamiętałabym, gdyby mówili, że musieli klęczeć na grochu ”(vide: protokół rozprawy z dnia 18 grudnia 2018 roku);
- bezpodstawnym czynieniu ustaleń faktycznych w sprawie na podstawie zeznań świadkaM. K., który nie ma wiedzy o zachowaniu oskarżonego wobec małoletnich pokrzywdzonych w okresie od września 2017 roku do lutego 2018 roku, tj. okresu objętego aktem oskarżenia,
które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albowiem doprowadziło do:
3.błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż oskarżony wyzywał pokrzywdzonych słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, groził oddaniem ich do domu dziecka, kazał klęczeć pokrzywdzonym na grochu oraz dopuścił się wielokrotnego uderzania po pośladach małoletnich w okresie od września 2017 do lutego 2018, w sytuacji gdy zebranych w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu przedmiotowych zachowań i nie wynika z żadnego z przeprowadzonych w sprawie dowodów, z kolei ograniczenia małoletnich w zakresie korzystania z komputera i telewizora, stanowiły zalecaną przez osoby, do których o pomoc zwracała się matka małoletnich oraz asystenta rodziny formę wychowania małoletnich;
Niezależnie od powyższego zaskarżonemu wyrokowi zarzucam:
4.rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu w wysokości 6 miesięcy pozbawienia wolności, środków karnych w postaci nakazu czasowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonymi na okres lat 2, zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi w każdy sposób na okres 2 lat, zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych odległość nie mniejszą niż 200 metrów oraz środka kompensacyjnego w postaci nałożenia na każdego z pokrzywdzonych nawiązki w kwocie po 2.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, w sytuacji, gdy biorąc pod uwagę motyw działania oskarżonego, którego celem było wdrożenie małoletnich pokrzywdzonych do właściwego postępowania, a małoletni pokrzywdzeni nagminnie swoim nagannym postępowaniem zarówno w domu. w szkole oraz wśród rówieśników nie przestrzegali przyjętych zasad współżycia społecznego oraz norm prawnych, wystarczające dla osiągnięcia celów kary było skorzystanie przez Sąd I instancji z art. 37 a kk i wymierzenie oskarżonemu kary samoistnej grzywny oraz odstąpienie od orzeczenia nawiązki i zastosowania środka karnego.
W oparciu o w/w zarzuty obrońca oskarżonego wnosił o :
1.zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu;
2.uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; względnie wnosił o:
3.zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kar samoistnej grzywny przy zastosowaniu art. 37a kk w wysokości 30 stawek dziennych po 100zł, odstąpienie od orzeczenia nawiązki i zastosowania środka karnego;
4.zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przewidzianych za I i II instancję.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
apelacja obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji przede wszystkim podnosi zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Taki zarzut byłyby zasadny jedynie wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach , które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wyciągnął wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień sąd rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem wskazał dowody , na których oparł swoje ustalenia jednocześnie wskazując przesłanki , którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym przy czym dokonanych ustaleń dokonał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Obrońca w swojej apelacji powiela linie obrony oskarżonego, który w swoich wyjaśnieniach twierdził, że wspólnie z matką pokrzywdzonych zastosował metody wychowawcze, których celem było zdyscyplinowanie trudnego i pogarszającego się zachowania małoletnich dzieci. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji kwestionując ustalenia sądu I instancji powołuje się na odpowiednio dobrane fragmenty zeznania świadków . Jednak sąd rejonowy w swoim uzasadnieniu wskazał na jakich oparł się dowodach w szczególności zeznaniach świadków małoletniegoP. S.,I. W.,W. L.,J. K.,P. D. (2),L. K.orazM. K.. Zeznania w/w świadków nawzajem się uzupełniają i potwierdzają w jaki sposób oskarżony postępował z pokrzywdzonymi. Odnośnie zeznań małoletniegoT. S.złożonych przed sądem to w oparciu o opinię biegłego psychologa wynika jednoznacznie, że zeznania w/w świadka są efektem manipulacji osób dorosłych, jego zeznania są niespójne, dochodzi do wzajemnych zaprzeczeń, a wręcz zasugerowania treści przez osoby trzecie. Jeżeli chodzi o zeznania świadkaJ. S.matki pokrzywdzonych to słusznie sąd rejonowy uznał, że jej zeznania w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym maja wyraźną tendencje do pomniejszania winy oskarżonego. W tych okolicznościach w ocenie Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przypisanego mu czynu. Sąd rejonowy dokonał oceny dowodów zgromadzonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i sądowego w sposób bezstronny, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, a przy tym uwzględnił zasady doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Tym samym zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego mają w ocenie Sądu Okręgowego charakter czysto polemiczny i sprowadzają się do negowania właściwych ocen i ustaleń sądu, przeciwstawiając im własne oceny i wnioski, które w żadnym razie nie mogą podważyć trafności rozstrzygnięcia sądu rejonowego. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8.06.2004 r. sygn. II Aka 112/04 KZS 2004/7-8/6 "sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu uzasadnionego odpowiednio dobranym materiałem dowodowym nie świadczy, że dokonując tych ustaleń sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu niezbędne jest wykazanie nie tylko wadliwości ocen (wniosków wyprowadzonych przez sąd) ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego jakich dopuścił się sąd". . Sąd I instancji nie dopuścił się jak sugeruje w swojej apelacji obrońca oskarżonej obrazy przepisów postępowania art. 7 kpk, ponieważ dokonana przez sąd rejonowy ocena zgromadzonych w sprawie dowodów była bezstronna, rzetelna i kompleksowa. W przedmiotowej sprawie Sąd rejonowy w pełni bezstronnie i obiektywnie rozważył wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i nie korzyść oskarżonego, a rozważania te zostały poparte stosowną argumentacją w myśl art. 4 kpk. Podstawą wyroku, zgodnie z treścią art. 410 kpk stanowił jedynie całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Sąd I instancji sporządził uzasadnienie rzetelnie i wnikliwie, w sposób szczegółowy wskazując , jakie fakty uznał za udowodnione , a jakie za nie udowodnione i na jakich oparł się dowodach oraz z jakich względów nie uznał za wiarygodne dowodów przeciwnych spełnia zatem ono wymogi określone w art. 424 kpk. Rozstrzygnięcia Sądu I instancji znajdują oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku całego postępowania (art. 410 kpk). Wnikliwe i obszerne pisemne motywy zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że ocena materiału dowodowego, dokonana przez sąd I instancji w pełni uwzględnia reguły wyrażone w art. 4 kpk, art. 5 kpk oraz art. 7 kpk.. . Nie trafny okazał się również zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu. Wymierzonej oskarżonemu przez sąd I instancji kary 6 miesiecy pozbawienia wolności nie można uznać za rażąco niewspółmierną. W tej kwestii wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20.09.2001 r. sygn. II AKa 154/01Prok. i Pr.-wkł.2002/11/29... który stwierdził :
Rażąca niewspółmierność kary, art. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej, w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego.
Z kolei Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 19.12.2000 r. sygn. akt II AKa 218/00 KZS 2001/1/1/33 wypowiedział się w ten sposób, że :
Nie każda nietrafność orzeczenia o karze, ale tylko jej rażąca niewspółmierność uzasadnia zmianę orzeczenia o karze (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (tak SA pod poz. 37 KZS 10/00).
W niniejszej sprawie sąd I instancji wymierzając oskarżonemu karę nie naruszył zasady i dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk. Przy wymiarze kary sąd rejonowy miał na uwadze zarówno przesłanki negatywne jak i pozytywne dotyczące oskarżonego. Dolegliwość tej kary nie przekracza zdaniem Sądu Okręgowego stopnia winy oskarżonego i prawidłowo realizuje cele zapobiegawcze w zakresie prewencji indywidualnej jak i ogólnej. Z tych też względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, nie podzielając przytoczone na ich poparcie argumentów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach postępowania orzeczono na postawie art. 636 § 1 kpk..
Sędzia Olga Nocoń Sędzia Sławomir Klekocki /spr./ Sędzia Lucyna Pradelska-Staniczek