Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 136/20
Data wyroku: 2020-06-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Ewa Taberska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 281 k.p.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 czerwca 2020 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący sędzia Ewa Taberska

Protokolant prot. sąd. Patrycja Makuch
przy udziale -
po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2020r.
sprawyG. W. (1)
obwinionego o czyn zart. 281 punkt 1 k.p.i inne
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego we Wrześni
z dnia 25 listopada 2019r. sygn. akt II W 82/19

1
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- wpunkcie 4. w miejsce orzeczenia i wymiaru kary grzywny, na podstawieart. 281 k.p.(w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 grudnia 2020r. Dz. U 2018.2432) w zw. zart. 9 § 2k.w. i w zw. zart. 39 § 1k.w. odstępuje od wymierzenia obwinionemuG. W.kary
- w punkcie 6. uchyla orzeczenie o opłacie sądowej.

2
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie.

3
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty za postępowanie odwoławczego w kwocie 50 złotych.

Ewa Taberska

UZASADNIENIE
G. W. (1)został obwiniony o to, że:
I. na terenie(...)G. W. (1),(...)-(...) W.ul (...), zawarł umowy cywilnoprawne z nw. osobami w warunkach, w których zgodnie zart. 22 § 1 kodeksu pracypowinny być zawarte umowy o pracę, tj. w okresie od 16.04.2018r. do 30.06.2018 r. zawarł umowę zlecenie zŁ. F. (1), w okresie od 01.11.2018r. do 31.01.2019r. zawał umowę zlecenie zT. S., w okresie od 01.01.2019 ro do 31.01.2019r. zawarł umowę zlecenie zP. P. (1)-
-tj. wykroczenie zart. 281 pkt 1 k.p.
II. na terenie(...)G. W. (1),(...)-(...) W.ul (...), naruszył przepisy o czasie pracy w ten sposób, że w okresie od 01.07.2018 r. do 03.11.2018r. nierzetelnie prowadził ewidencję czasu pracownikaŁ. F. (1), tj. nie wykazywał w ewidencjach faktycznie przepracowanych godzin pracy przez pracownika -
-tj. wykroczenie zart. 281 pkt 5 k.p.
III. na terenie(...)G. W. (1),(...)-(...) W.ul (...), utrudniał działalność organu Państwowej Inspekcji Pracy w ten sposób, że w dniu 22.01.2019r. nie przedstawił inspektorowi pracy wszystkich rejestrów i kart zlecenia transportu medycznego zgodnie ze skierowanym żądaniemnr rej. (...)- (...)(...)(...), przez co uniemożliwił inspektorowi pracy wykazanie faktycznych godzin pracy przepracowanych przez pracowników
-tj. wykroczenie zart. 283§2 pkt 7 k.p.
IV. na terenie(...)G. W. (1),(...)-(...) W.ul (...), nie zgłosił wymaganych danych mających wpływ na wymiar składek na Funduszu Pracy, tj. nie zaliczył do podstawy wymiaru składki na Fundusz Pracy wypłaconychŁ. F. (1)wynagrodzeń za lipiec, 2018r. -473,40 zł netto, za sierpień 2018r. – 455 zł netto, za wrzesień 2018r. – 458 zł netto, za październik 2018- 458 zł netto  -
- tj. wykroczenie zart. 122 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
V. na terenie(...)G. W. (1),(...)-(...) W.ul (...), będąc odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie, nie przestrzegał przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy w ten sposób, że w dniu 18.10.2018r. dopuścił do wykonywania pracyA. N. (1)bez wymaganego szkolenia wstępnego w zakresie bhp -

-tj. wykroczenie zart. 283§1 k.p.
Sąd Rejonowy we Wrześniwyrokiem z dnia 25 listopada 2019 r. w sprawie o sygnaturze akt II W 82/19:

1
obwinionegoG. W. (1)w miejsce zarzucanego mu w pkt I czynu uznał za winnego tego, że:

a
w dniu 16 kwietnia 2018 roku weW., działając w imieniufirmy (...)z siedzibą weW.jako pracodawca zatrudniłŁ. F. (1)w warunkach określonych wart. 22 § 1 k.p.zawierając z nim umowę cywilnoprawną, pomimo obowiązku zawarcia umowy o pracę, tj. popełnienia wykroczenia zart. 281 pkt 1 k.p.,

b
w dniu 1 listopada 2018 roku we Wrześni, działając w imieniufirmy (...)z siedzibą weW.jako pracodawca zatrudniłT. S.w warunkach określonych wart. 22 § 1 k.p.zawierając z nim umowę cywilnoprawną, pomimo obowiązku zawarcia umowy o pracę, tj. popełnienia wykroczenia zart. 281 pkt 1 k.p.,

c
w dniu 1 stycznia 2019 roku weW., działając w imieniufirmy (...)z siedzibą weW.jako pracodawca zatrudniłP. P. (1)w warunkach określonych wart. 22 § 1 k.p.zawierając z nią umowę cywilnoprawną, pomimo obowiązku zawarcia umowy o pracę, tj. popełnienia wykroczenia zart. 281 pkt 1 k.p.,

2
obwinionego w miejsce zarzucanego mu w pkt IV czynu uznał za winnego tego, że:

a
w dniu 11 sierpnia 2018 roku weW., działając w imieniufirmy (...)z siedzibą weW.jako pracodawca zgłosił nieprawdziwe dane mające wpływ na wymiar składek na Fundusz Pracy w ten sposób, że nie zaliczył do podstawy wymiaru składki na Fundusz Pracy wypłaconegoŁ. F. (1)wynagrodzenia za pracę za miesiąc lipiec 2018 roku w kwocie 473,40 złotych netto, tj. popełnienia wykroczenia zart. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,

b
w dniu 11 września 2018 roku weW., działając w imieniufirmy (...)z siedzibą weW.jako pracodawca zgłosił nieprawdziwe dane mające wpływ na wymiar składek na Fundusz Pracy w ten sposób, że nie zaliczył do podstawy wymiaru składki na Fundusz Pracy wypłaconegoŁ. F. (1)wynagrodzenia za pracę za miesiąc sierpień 2018 roku w kwocie 455 złotych netto, tj. popełnienia wykroczenia zart. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,

c
w dniu 11 października 2018 roku weW., działając w imieniufirmy (...)z siedzibą weW.jako pracodawca zgłosił nieprawdziwe dane mające wpływ na wymiar składek na Fundusz Pracy w ten sposób, że nie zaliczył do podstawy wymiaru składki na Fundusz Pracy wypłaconegoŁ. F. (1)wynagrodzenia za pracę za miesiąc wrzesień 2018 roku w kwocie 458 złotych netto, tj. popełnienia wykroczenia zart. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,

d
w dniu 11 listopada 2018 roku weW., działając w imieniufirmy (...)z siedzibą weW.jako pracodawca zgłosił nieprawdziwe dane mające wpływ na wymiar składek na Fundusz Pracy w ten sposób, że nie zaliczył do podstawy wymiaru składki na Fundusz Pracy wypłaconegoŁ. F. (1)wynagrodzenia za pracę za miesiąc październik 2018 roku w kwocie 458 złotych netto, tj. popełnienia wykroczenia zart. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,

Sąd Rejonowy uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt V czynu z tą zmiana, iż przyjął, że do jego popełnienia doszło w dniu 15 października 2018 roku, tj. popełnienia wykroczenia zart. 283 § 1 k.p.(punkt 3 sentencji wyroku).
W punkcie 4 wyroku Sąd I instancji na podstawieart. 281 k.p.w zw. zart. 9 § 2k.w. w zw. zart. 24 § 3k.w. wymierzył obwinionemu za wyżej wymienione wykroczenia karę grzywny w kwocie 1000 (tysiąc) złotych (punkt 4 sentencji wyroku).
W punkcie 5 wyroku Sąd I instancji obwinionego uniewinnił od popełnienia zarzucanych mu w pkt II i III czynów.
Punkt 6 przedmiotowego wyroku zawierał rozstrzygnięcie o kosztach.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca obwinionego, zaskarżając przedmiotowy wyrok w części, tj. co do punktów 1,2,3,4, i 6 na korzyść obwinionego. Obrońca domagał się zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez uniewinnienie obwinionego od czynów zarzucanych mu w pkt I,IV,V wniosku o ukaranie zgodnie zart. 62§ 3 k.p.w.w zw. zart. 5§ 1 pkt 1 k.p.w.w zw. zart. 1 § 1k.w.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja była w części zasadna, jednakże nie spowodowała uwzględnienia zawartego w niej wniosku o uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów. Natomiast skutkowała ona zmianą zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Nie może on jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz musi prowadzić do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu I instancji odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyrok SN z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie II KR 355/4, OSNPG 1975/9/84). W przedmiotowej sprawie skarżący nie dopełnił tych wymogów, by móc uznać ustalenia Sądu Rejonowego za błędne. Podważając je, nie przedstawił wszechstronnej i obiektywnej oceny dowodów, nie wykazał również błędów logicznych w rozumowaniu Sądumeriti, czy też błędów faktycznych i rzeczowych w treści wyroku lub jego uzasadnieniu. Również uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom wynikającym zart. 424 k.p.k.w zw. zart. 82 § 1 k.p.w., co umożliwia jego kontrolę instancyjną.
Wbrew twierdzeniom obrońcy obwinionego podniesione przez niego argumenty w żaden sposób nie podważają racjonalności toku rozumowania Sądumeriti, który doprowadził tenże Sąd do konkluzji, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sprawstwo i winaG. W. (1)w zakresie przypisanych mu w pkt. 1 i 2 wyroku czynów nie budzi wątpliwości.
Zaznaczenia jeszcze wymaga, że jeśli Sąd Odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę dowodów, może zaniechać szczegółowego odnoszenia się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, gdyż byłoby to zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu (por. wyrok SN z dnia 15 kwietnia 2009 r., III KK 381/08, Lex Nr 512100, postanowienia SN: z dnia 10 października 2007 r., III KK 120/07, Lex Nr 322853, z dnia 2 sierpnia 2006 r., II KK 238/05, Lex Nr 193046).
Prawidłowa i w pełni zasługująca na aprobatę okazała się ocena zeznań świadkaŁ. F. (1)dokonana przez Sąd I instancji, który to świadek został przesłuchany bezpośrednio przed Sądem Rejonowym. Niezasadny przy tym okazał się zarzut obrońcy obrazy przepisów postępowania w postaciart. 39§ 2 k.p.w.w zw. zart. 170§ 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy. Sąd pierwszej instancji przeprowadził bowiem dowód z dokumentów w postaci protokołów przesłuchaniaŁ. F. (1)iJ. P., które to dokumenty zostały zgromadzone (a świadkowie przesłuchani) w ramach kontroli przeprowadzonej przez uprawnionego oskarżyciela i w konsekwencji uczynione wraz z zeznaniami świadkaŁ. F.przez Sąd Rejonowy podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Nieusprawiedliwione jest zatem twierdzenie obrońcy, że Sąd Rejonowy miałby czynić podstawą ustaleń faktycznych dowody uzyskane w sposób nielegalny.
Sąd Okręgowy nie miał zastrzeżeń również co do oceny wyjaśnień obwinionegoG. W. (1)dokonanej przez Sąd Rejonowy. Sąd II instancji podzielił w pełni motywy Sądu Rejonowego dla których tenże Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego, w których obwiniony zaprzeczył, jakoby zatrudniony w jego firmie na podstawie umowy o pracęŁ. F. (1)otrzymywał za pracę wykonywaną w okresie od lipca do października 2018 r. oprócz wynagrodzenia wynikającego z umowy o pracę przelewanego na jego konto, także dodatkowe kwoty wynagrodzenia wypłacane w gotówce, które stanowiły dopłatę do kwoty netto, jaką miał otrzymywać za każdy miesiąc, za niewiarygodne.
Nieusprawiedliwiony okazał się w realiach niniejszej sprawy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych podniesiony przez obrońcę, tj. rzekomo błędne ustalenie przez Sąd I instancji, abyT. S.,P. P. (1)orazŁ. F. (1)współpracowali z obwinionym w realiach uzasadnionego zawarcia umowy o pracę. Istotnie, jak twierdzi obrońca, stwierdzenie zaistnienia przesłanek uzasadniających nawiązanie stosunku pracy na podstawieart. 22§ 1 k.p.jest kwestią ocenną. Jest to kwestia niezwykle trudna do ocenya priori. O rodzaju umowy świadczy nie jej nazwa i wola stron, lecz sposób świadczenia czynności określonych umową (art. 22 § 1 i 11 k.p.), przy czym zakazane jest zastępowanie umów o pracę umowami cywilnoprawnymi, jeśli zachowane są cechy stosunku pracy (art. 22 § 12w zw. zart. 22 § 1 k.p.). Stosownie do ochronnej funkcji prawa pracy i bezwzględnych zasad wynikających z zapisówKodeksu pracy, umowa spełniająca warunki umowy o pracę musi być uznana za taką, nawet wbrew woli stron. W świetleart. 22 § 1 i 11 k.p.sąd może ustalić istnienie stosunku pracy także wtedy, gdy strony w dobrej wierze zawierają umowę cywilnoprawną, lecz jej treść lub sposób realizacji odpowiada cechom stosunku pracy. Co warto podkreślić, w świetleart. 22 § 11 k.p.oceny charakteru umowy należy dokonywać nie tylko na podstawie przyjętych przez jej strony postanowień, które mogą mieć na celu stworzenie pozoru innej umowy, lecz przede wszystkim na podstawie faktycznych warunków jej wykonywania. Dlatego też zastrzeżenie w umowie możliwości zastępowania się w pracy przez wykonawcę inną osobą nie odbiera jej cech umowy o pracę, zwłaszcza gdy inne cechy badanej umowy wskazują na przewagę cech charakterystycznych dla stosunku pracy(Baran Krzysztof W. (red.), Kodeks pracy. Komentarz. Tom II. Art. 114-304(5), wyd. V, LEX, el).
W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy przeanalizował skrupulatnie, jakie czynności oraz w jaki sposób wykonywała każda z ww. osób i wysnuł z tej analizy trafne wnioski, co też znalazło wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, które Sąd Okręgowy w ww. zakresie w pełni aprobuje (k. 144-145).
Nadto nawiązując do zarzutów obrońcy, zdaniem Sądu Okręgowego prawidłowe i logiczne było również ustalenie Sądu I instancji sprowadzające się do tego, iż dobrowolne zawarcie przez obwinionego umów o pracę świadczyło o tym, że obwiniony zdawał sobie sprawę, że każda ze wskazanych powyżej osób zatrudniana jest w warunkach stosunku pracy. Brak było także podstaw do przyjęcia za bezpodstawne uznanie przez Sąd I instancji, że wpłacenie przez obwinionego składek na Fundusz Pracy od kwot przekazanych do rąkŁ. F. (1)stanowiło przyznanie przekazywania wynagrodzenia temu pracownikowi, ponad wynagrodzenie wpłacone na jego konto bankowe.
W wyniku analizy całokształtu materiału dowodowego Sąd Rejonowy mógł zatem przypisać obwinionemu sprawstwo w zakresie zarzucanych mu w punktach 1 , 2 , wyroku czynów. Nie budzi bowiem wątpliwości, że:

a
w dniu 16 kwietnia 2018 roku we Wrześni, działając w imieniufirmy (...)z siedzibą weW.jako pracodawca zatrudniłŁ. F. (1)w warunkach określonych wart. 22 § 1 k.p.zawierając z nim umowę cywilnoprawną, pomimo obowiązku zawarcia umowy o pracę, czym wypełnił znamiona wykroczenia zart. 281 pkt 1 k.p.;

b
w dniu 1 listopada 2018 roku we Wrześni, działając w imieniufirmy (...)z siedzibą we Wrześni jako pracodawca zatrudniłT. S.w warunkach określonych wart. 22 § 1 k.p.zawierając z nim umowę cywilnoprawną, pomimo obowiązku zawarcia umowy o pracę, czym wypełnił znamiona wykroczenia zart. 281 pkt 1 k.p.,

c
w dniu 1 stycznia 2019 roku we Wrześni, działając w imieniufirmy (...)z siedzibą we Wrześni jako pracodawca zatrudniłP. P. (1)w warunkach określonych wart. 22 § 1 k.p.zawierając z nią umowę cywilnoprawną, pomimo obowiązku zawarcia umowy o pracę, czym wypełnił znamiona wykroczenia zart. 281 pkt 1 k.p.,

d
w dniu 11 sierpnia 2018 roku we Wrześni, działając w imieniufirmy (...)z siedzibą weW.jako pracodawca zgłosił nieprawdziwe dane mające wpływ na wymiar składek na Fundusz Pracy w ten sposób, że nie zaliczył do podstawy wymiaru składki na Fundusz Pracy wypłaconegoŁ. F. (1)wynagrodzenia za pracę za miesiąc lipiec 2018 roku w kwocie 473,40 złotych netto, czym wypełnił znamiona wykroczenia zart. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,

e
w dniu 11 września 2018 roku we Wrześni, działając w imieniufirmy (...)z siedzibą we Wrześni jako pracodawca zgłosił nieprawdziwe dane mające wpływ na wymiar składek na Fundusz Pracy w ten sposób, że nie zaliczył do podstawy wymiaru składki na Fundusz Pracy wypłaconegoŁ. F. (1)wynagrodzenia za pracę za miesiąc sierpień 2018 roku w kwocie 455 złotych netto, czym wypełnił znamiona wykroczenia zart. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

f
w dniu 11 października 2018 roku we Wrześni, działając w imieniufirmy (...)z siedzibą weW.jako pracodawca zgłosił nieprawdziwe dane mające wpływ na wymiar składek na Fundusz Pracy w ten sposób, że nie zaliczył do podstawy wymiaru składki na Fundusz Pracy wypłaconegoŁ. F. (1)wynagrodzenia za pracę za miesiąc wrzesień 2018 roku w kwocie 458 złotych netto, czym wypełnił znamiona wykroczenia zart. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

g
w dniu 11 listopada 2018 roku we Wrześni, działając w imieniufirmy (...)z siedzibą we Wrześni jako pracodawca zgłosił nieprawdziwe dane mające wpływ na wymiar składek na Fundusz Pracy w ten sposób, że nie zaliczył do podstawy wymiaru składki na Fundusz Pracy wypłaconegoŁ. F. (1)wynagrodzenia za pracę za miesiąc październik 2018 roku w kwocie 458 złotych netto, czym wypełnił znamiona wykroczenia zart. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Sąd Rejonowy przeprowadził rzetelnie postępowanie dowodowe, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a następnie starannie przeprowadził proces subsumpcji. Ustalenia w zakresie sprawstwa i winy oraz zakwalifikowanie zachowania obwinionego jako wykroczeń zasługują na pełną akceptację Sądu Okręgowego, również w zakresie czynu z 3 punktu wyroku (punkt V wniosku o ukaranie). Zdaniem Sądu Okręgowego istniała jednakże podstawa do zmiany wyroku w zakresie orzeczenia o karze, o czym poniżej.
Wymierzając karę obwinionemu, Sąd Rejonowy przywołał okoliczności łagodzące i obciążające, jednak tym pierwszym nie przydał należytej wagi, zbyt dużą kładąc natomiast na te drugie. W ocenie Sądu Okręgowego kara grzywny, którą Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu jest nadmiernie surowa, mając na uwadze właściwości i warunki osobiste sprawy, a także okoliczności w jakich czyny zostały popełnione. Jako okoliczność łagodzącą uznać należało dotychczasową niekaralność obwinionego za przestępstwa ani za wykroczenia, niską społeczną szkodliwość nawet jak na wykroczenia przypisanych mu zachowań. Jak bowiem wskazał Sąd Rejonowy odnośnie do wykroczeń przypisanych obwinionemu w punkcie I wyroku należało wziąć pod uwagę okoliczność, iż okres zatrudnienia poszczególnych pracowników na podstawie umów zlecenia nie był długi, sama forma zatrudnienia poszczególnych osób nie była narzucona przez obwinionego, lecz uzgodniona i zaakceptowana przez pracowników. Jak też prawidłowo ustalił Sąd RejonowyŁ. F.nie zgłaszał w tym zakresie żadnych roszczeń, natomiast dlaP. P.iT. S.zawarcie umów cywilnoprawnych było dla nich z różnych powodów korzystniejsze. Istotnie również, jak wskazał Sąd pierwszej instancji co do drugiego z przypisanychG. W.czynów nieprawidłowe dane dotyczące obliczania składek na Fundusz Pracy odnosiły się tylko do niewielkiej części wynagrodzenia wypłacanego świadkowiŁ. F.. Co do czynu przypisanegoG. W.w punkcie 3 wyroku, to bezsprzecznie świadekA. N.pracował w firmie obwinionego bez obowiązkowego szkolenia jedynie przez cztery dni. Na korzyść obwinionego działało i to, jak słusznie wskazał Sądmeriti, żeG. W.jeszcze w trakcie trwania kontroli lub bezpośrednio po niej zawarł z zatrudnionymi jeszcze u niegoP. P.i T.S.umowy o pracę oraz zapłacił zaległe składki na Fundusz Pracy od części wynagrodzeniaŁ. F. (1), które nie zostały wcześniej przez niego zgłoszone.
Odnosząc się do realiów sprawy Sąd uznał, że wystarczające w niniejszym postępowaniu, w celu wychowawczo-informacyjnym, będzie odstąpienie od wymierzenia kary obwinionemu i obciążenie go kosztami postępowania za II instancję. Nie sposób nie zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu Rejonowego, że obwiniony sam swoimi zachowaniami, tam gdzie było to możliwe, przywrócił stan zgodny z prawem. Zatem samo prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie odniesie skutek wychowawczy wobec obwinionego i spełni funkcję prewencyjną. W tej sytuacji zasadne było skorzystanie względem obwinionego z dobrodziejstwa odstąpienia od wymierzenia obwinionemuG. W.kary na podstawieart. 281 k.p.(w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 grudnia 2020 r. Dz.U.2018.2432) w zw. zart. 9 § 2k.w. i w zw. zart. 39 § 1kw. (punkt 1 myślnik pierwszy sentencji wyroku). W konsekwencji powyższej zmiany należało również uchylić rozstrzygnięcie o opłacie sądowej zawarte w punkcie 6 zaskarżonego wyroku (punkt 1 myślnik 2 sentencji wyroku).
W świetle powyższych rozważań, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok Sądu I instancji był prawidłowy i na podstawieart. 437 §1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.należało utrzymać go w mocy, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.orazart. 118 § 1 k.p.w.w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2017 r. poz. 2467), Sąd Okręgowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł.
Ewa Taberska