Sąd Okręgowy we Wrocławiu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 200/18
Data wyroku: 2019-08-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Barbaszyńki, Sędzia Paweł Pomianowski, Maria Sękowska

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 sierpnia 2019 roku
Sąd Okręgowy we Wrocławiu w Wydziale III Karnym,
w składzie :
Przewodniczący : Sędzia Paweł Pomianowski
Ławnicy:Waldemar Barbaszyńki, Maria Sękowska
Protokolant :  Klaudia Hańczyk
po rozpoznaniu na rozprawach w dniach 6.08.2018 r; 14.09.2018 r; 5.10.2018 r; 8.10.2018 r;7.11.2018 r; 23.11.2018 r; 7.12.2018 r; 21.01.2019 r; 25.02.2019 r; 3.04.2019 r; 29.05.2019 r; 12.07.2019 r; 27.08.2019 roku we Wrocławiu
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej we WrocławiuD. B.
sprawy karnej z oskarżenia publicznego:
1.P. P. (1)(P.)
ur. (...)weW.
synaD.iM. z d. S.
PESEL (...)
2.Ł. W. (1)(W.)
ur. (...)wT.,
synaS.iJ.z d.P.
PESEL (...)
3.M. W. (1)(W.)
ur. (...)weW.
synaZ.iW. z d. G.
PESEL (...)
oskarżonych o to, że:

I
w dniu 15 października 2017 roku weW.działając wspólnie i w porozumieniu, brali udział w pobiciuA. K. (1), podczas którego został on narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156§1 k.k., w ten sposób, że działając z zamiarem spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiuA. K. (1),Ł. W. (1)zadawał pokrzywdzonemu ciosy pięścią w twarz, głowę, a nadto kopał po całym ciele,P. P. (1)zadał pokrzywdzonemu uderzenie niebezpiecznym narzędziem zaopatrzonym w ostrze w twarz, natomiastM. W. (1)trzymając gotowe do użycia narzędzie umożliwiające obezwładnienie lub osłabienie siły obronnejA. K. (1), stojąc obokP. P. (1)iŁ. W. (1), udzielał im wsparcia w pobiciu, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci rany kłutej policzka lewego i rany ciętej policzka lewego, rany ciętej przestrzeni międzypalcowej palców I/II ręki prawej, powierzchownej rany ciętej nadgarstka lewego; obrzęku z patologiczną ruchomością w obrębie lewego stawu barkowego z rozpoznaniem zwichnięcia III/IV stopniaw lewym stawie barkowo-obojczykowym, leczonym operacyjnie zespoleniem metalowym popręgiemW., podbiegnięć krwawych i otarć naskórka na twarzy w okolicy czołowej i w obrębie oczodołów, podspojówkowego wylewu krwawego lewego oka, podbiegnięcia krwawego i otarcia naskórka okolicy małżowiny usznej, podbiegnięcia krwawego i otarcianaskórka na grzbiecie po lewej stronie, obrzęku z ograniczeniem ruchomości palców II i IIIlewej ręki, obrzęku i podbiegnięcia krwawego o ograniczeniem ruchomości prawego palucha; wyszczerbienia krawędzi siecznych koron zębów 11 i 12, powierzchownych ran lewego kolana, które naruszały czynności narządów jego ciała na czas powyżej siedmiu dni, a nadtomechanizm powstania urazów narażał pokrzywdzonego co najmniej na zaistnienie następstw określonych wart. 156 § 1 k.k., czym działali na szkodęA. K. (1), przy czym:

-P. P. (1)zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia V Wydziału Karnego z dnia 6 listopada 2012 roku, o sygnaturze VK1080/12, za czyny zart. 280§1 k.k.,art. 157§2 k.k.i inne, na karę 3 lat pozbawienia wolności, którą odbył częściowo w okresie od 16 marca 2013 roku do 10 czerwca 2015 roku,
-M. W. (1)zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej XII Wydziału Karnego z dnia 11 stycznia 2013 roku, o sygnaturze XII K 745/12, za czyn zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.,art. 158§1 k.k.iart. 157§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k., na karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył częściowo w okresie od 27 kwietnia 2012 roku do 26 listopada 2012 roku oraz od 14 lutego 2014 roku do 12 sierpnia 2014 roku,

tj. w stosunku doP. P. (1)o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.,art. 159 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i w zw. zart. 64 § 1 k.k.stosunku doŁ. W. (1), o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 156 § 1 pkt 2 k.k., iart. 158 §1 k.k.iart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,

w stosunku doM. W. (1)o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 156 § 1 pkt 2 k.k., iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i w zw. zart. 64 § 1 k.k.
a nadtoŁ. W. (1)(W.)
oskarżonego o to, że:

II
w czerwcu 2017 roku weW.groziłA. K. (1)pozbawieniem życia, przy czym groźby wzbudziły uA. K. (1)uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, czym działał na szkodęA. K. (1),

tj. o czyn zart. 190 §1 k.k.
a nadtoM. W. (1)(W.)
oskarżonego o to, że:

III
w dniu 16 marca 2018 roku weW.posiadał trzy sztuki broni palnej, a w szczególności:

- pistolet gazowyJ. P.(...)kal. 14 mm nr(...)produkcji szwajcarskiej,
- pistolet gazowyP. M..(...)kal. 14 mm nr D00239/Y1-0421 produkcji szwajcarskiej,
- pistolet gazowyJ. P.(...)kal. 14 mm nr Q4368 produkcji szwajcarskiej,

tj. o czyn zart. 263 § 2 k.k.
4.S. D.(D.)
ur. (...)weW.
synaJ.iI. z d. K.
PESEL (...)
oskarżonego o to, że:

IV
w dniu 17 października 2017 roku weW.działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, utrudniał postępowanie karne Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu I Wydziału Śledczego, o sygnaturzeP.I Ds. 147.2017, prowadzone przeciwkoŁ. W. (1)i innym, podejrzanym o czyn zart. 158 § 1 k.k.,art. 159 k.k.i inne, w ten sposób, że zarządzając nagraniami monitoringu zKlubu (...)weW., po zapoznaniu się z treścią utrwalonych nagrań z dnia 15 października 2017 roku, a w szczególności przebiegiem dokonanego w dniu 15 października 2017 roku weW.pobiciaA. K. (1)z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci przedmiotu zaopatrzonego w ostrze oraz spowodowania obrażeń ciała narażających pokrzywdzonego co najmniej na zaistnienie następstw określonych wart. 156§1 k.k., po podjęciu wiadomości o zamiarze zabezpieczenia tegoż monitoringu przez funkcjonariuszy(...) Biura (...)weW., usunął nagrania monitoringu, przez co usiłował udaremnić możliwość wykorzystania tego dowodu w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwkoŁ. W. (1)i innym, a nadto znacznie utrudnił postępowanie karne doprowadzając do znacznego wydłużenia jego toku oraz spowodował konieczność uzyskania specjalistycznych opinii i prac informatycznych zmierzających do odzyskania możliwości odtwarzania plików,

tj. o czyn zart. 239 § 1 k.k.

V
w dniu 25 października 2017 roku weW.w toku śledztwa Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu I Wydziału Śledczego, o sygnaturzeP.I Ds. 147.2017, przeciwkoŁ. W. (1)i innym, podejrzanym o czyny zart. 158§1 k.k.,art. 159 k.k.i inne, będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań, złożył fałszywe zeznania odnośnie istotnych okoliczności mających znaczenie prawne, a w szczególności zeznał nieprawdę, że nie posiadał wiedzy odnośnie ingerencji w zapis monitoringu w klubie muzycznym(...)weW.oraz odnośnie skasowania i usunięcia zapisu tego monitoringu, w związku z dokonanym w dniu 15 października 2017 roku weW.pobiciemA. K. (1)z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci przedmiotu zaopatrzonego w ostrze oraz spowodowania obrażeń ciała narażających pokrzywdzonego co najmniej na zaistnienie następstw określonych wart. 156§1 k.k., podczas gdy w rzeczywistości działając wspólnie i w porozumieniuW. W. (3), dokonał usunięcia nagrań monitoringu w celu zatajenia okoliczności zaistniałej bójki, a następnie wspólnie i w porozumieniu zW. W. (3)orazK. C.uzgadniał treść wspólnej nieprawdziwej wersji zeznań, które przedstawił podczas przesłuchań w charakterze świadka, przed funkcjonariuszami(...) Biura (...)weW., przy czym zeznania nieprawdy i zatajenia prawdy dopuścił się z obawy przed grożącą mu odpowiedzialnością karną w związku z faktem popełnienia przestępstwa polegającego na utrudnianiu postępowania karnego poprzez usunięcie nagrań monitoringu,

tj. o czyn zart. 233 §1a k.k.
5.W. W. (3)(W.)
ur. (...)wZ.
synaJ.iI. z d. K.
PESEL (...)
oskarżonego o to, że:

VI
w dniu 17 października 2017 roku weW.działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, utrudniał postępowanie karne Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu I Wydziału Śledczego o sygnaturzeP.I Ds. 147.2017, prowadzone przeciwkoŁ. W. (1)i innym, podejrzanym o czyn zart. 158 § 1 k.k.,art. 159 k.k.i inne, w ten sposób, że zarządzając nagraniami monitoringu zKlubu (...)weW., po zapoznaniu się z treścią utrwalonych nagrań z dnia 15 października 2017 roku, a w szczególności przebiegiem dokonanego w dniu 15 października 2017 roku weW.pobiciaA. K. (1)z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci przedmiotu zaopatrzonego w ostrze oraz spowodowania obrażeń ciała narażających pokrzywdzonego co najmniej na zaistnienie następstw określonych wart. 156§1 k.k., po podjęciu wiadomości o zamiarze zabezpieczenia tegoż monitoringu przez funkcjonariuszy(...) Biura (...)weW., usunął nagrania monitoringu, przez co usiłował udaremnić możliwość wykorzystania tego dowodu w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwkoŁ. W. (1)i innym, a nadto znacznie utrudnił postępowanie karne doprowadzając do znacznego wydłużenia jego toku oraz spowodował konieczność uzyskania specjalistycznych opinii i prac informatycznych zmierzających do odzyskania możliwości odtwarzania plików,

tj. o czyn zart. 239 §1 k.k.

VII
w dniu 25 października 2017 roku weW.w toku śledztwa Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu I Wydziału Śledczego, o sygnaturzeP.I Ds. 147.2017, przeciwkoŁ. W. (1)i innym, podejrzanym o czyny zart. 158 § 1 k.k.,art. 159 k.k.i inne, będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań, złożył fałszywe zeznania odnośnie istotnych okoliczności mających znaczenie prawne, a w szczególności zeznał nieprawdę, że nie posiadał wiedzy odnośnie ingerencji w zapis monitoringu w klubie muzycznym(...)weW.oraz odnośnie skasowania i usunięcia zapisu tego monitoringu, w związku z dokonanym w dniu 15 października 2017 roku weW.pobiciemA. K. (1)z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci przedmiotu zaopatrzonego w ostrze oraz spowodowania obrażeń ciała narażających pokrzywdzonego co najmniej na zaistnienie następstw określonych wart. 156§1 k.k., podczas gdy w rzeczywistości działając wspólnie i w porozumieniu zS. D., dokonał usunięcia nagrań monitoringu w celu zatajenia okoliczności zaistniałej bójki, a następnie wspólnie i w porozumieniu zS. D.orazK. C.uzgadniał treść wspólnej nieprawdziwej wersji zeznań, które przedstawił podczas przesłuchań w charakterze świadka, przed funkcjonariuszami(...) Biura (...)weW., przy czym zeznania nieprawdy i zatajenia prawdy dopuścił się z obawy przed grożącą mu odpowiedzialnością karną w związku z faktem popełnienia przestępstwa polegającego na utrudnianiu postępowania karnego poprzez usunięcie nagrań monitoringu,

tj. o czyn zart. 233 § 1a k.k.
6.K. C.(C.)
ur. (...)weW.
synaK.iB. z d. K.
PESEL (...)
oskarżonego o to, że:

VIII
w dniu 23 października 2017 roku weW.w toku postępowania Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu I Wydziału Śledczego o sygnaturzeP.I Ds. 147.2017 przeciwkoŁ. W. (1)i innym, podejrzanym o czyn zart. 158 § 1 k.k.,art. 159 k.k.i inne, będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań, złożył fałszywe zeznania odnośnie istotnej okoliczności mającej znaczenie prawne, w ten sposób, że zeznał nieprawdę, iż nie posiada wiedzy odnośnie ingerencji w zapis monitoringu w klubie muzycznym(...)weW., a w szczególności w związku z dokonanym w dniu 15 października 2017 roku weW.pobiciem z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci przedmiotu zaopatrzonego w ostrzeA. K. (1)oraz spowodowania obrażeń ciała narażających pokrzywdzonego co najmniej na zaistnienie następstw określonych wart. 156 § 1 k.k., a nadto zataił, że posiadał wiedzę, iż usunięcia nagrań monitoringu dokonali celowo, w celu zatajenia okoliczności zaistniałej bójki, działając wspólnie i w porozumieniu zW. W. (3)orazS. D., a następnie uzgadniał z nimi treść nieprawdziwej wersji, którą przedstawił podczas przesłuchań w charakterze świadka, przed funkcjonariuszami(...) Biura (...)weW.,

tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoP. P. (1),Ł. W. (1)orazM. W. (1)za winnych tego, że w dniu 15 października 2017 roku weW.brali udział w pobiciuA. K. (1), w którym pokrzywdzony narażony zostałna bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci naruszenia czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia powyżej dni siedmiu, a także na ciężki uszczerbek na zdrowiu w ten sposób, iżŁ. W. (1)bił pokrzywdzonego w lokaluG.pięściamiw okolice głowy i twarzy, a następnie przed wejściem do niego w okolice głowy i twarzy, a także kopał po całym ciele, czym spowodował u pokrzywdzonego m.in. obrzęk z patologiczną ruchomością w obrębie lewego stawu barkowego z rozpoznaniem zwichnięcia III/IV stopnia w lewym stawie barkowo-obojczykowym, leczonym operacyjniezespoleniem metalowym popręgiemW., które to obrażenie spowodowało naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na czas trwający powyżej siedmiu dni, aP. P. (1), usiłując spowodować ciężki uszczerbek na zdrowiuA. K. (1), zadał w lokaluG.pokrzywdzonemu uderzenie niebezpiecznym narzędziem podobnymdo noża, zaopatrzonym w ostrze w twarz, w okolice policzka, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci rany kłutej policzka lewego i rany ciętej policzka lewego, a także próbując chwycić za przedmiot rany ciętej przestrzeni międzypalcowej palców I/II ręki prawej oraz powierzchownej rany ciętej nadgarstka lewego, które naruszały czynności narządów jego ciała oraz rozstrój zdrowia na czas trwający powyżej siedmiu dni, zaśM. W. (1), trzymając w lokaluG.narzędzie umożliwiające obezwładnienie lub osłabienie siły obronnejA. K. (1), stojąc obokŁ. W. (1)iP. P. (1), gdyŁ. W. (1)uderzał w lokaluA. K. (1)po głowie i twarzy pięściami, aP. P. (1)zadawał cios narzędziem udzielał im wsparcia, będąc gotowy do jego użycia przeciwkoA. K. (1), przy czymP. P. (1)iM. W. (1)czynu tego dopuścili się w warunkach powrotudo przestępstwa,P. P. (1), będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia V Wydziału Karnego z dnia 6 listopada 2012 roku, o sygn. akt V K1080/12, za czyny zart. 280 § 1 k.k.,art. 157 § 2 k.k.i inne, na karę 3 lat pozbawienia wolności, którą odbył częściowo w okresie od 16 marca 2013 roku do 10 czerwca 2015 roku, aM. W. (1)wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej XII Wydziału Karnego z dnia 11 stycznia 2013 roku, o sygn. akt XII K 745/12, za czyn zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.,art. 158§1 k.k.iart. 157§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k., na karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył częściowo w okresie od 27 kwietnia 2012 roku do 26 listopada 2012 roku oraz od 14 lutego 2014 roku do 12 sierpnia 2014 roku, co stanowiło w stosunku do oskarżonegoP. P. (1)przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.k.iart. 157 § 1 k.k.iart. 159 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., w stosunku do oskarżonegoŁ. W. (1)przestępstwo zart. 158 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., zaś w stosunku do oskarżonegoM. W. (1)przestępstwo zart. 158 § 1 k.k.w zw.zart. 64 § 1 k.k.i za to wymierza im,P. P. (1)na podstawieart. 14 §1 k.k.w zw. zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.karę5 (pięciu) latpozbawienia wolności,Ł. W. (1)na podstawieart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.karę1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności, a oskarżonemuM. W. (1)na podstawieart. 158 § 1 k.k.w karę10 (dziesięciu) miesięcypozbawienia wolności;

II
uznaje oskarżonegoM. W. (1)za winnego popełnienia czynu opisanegow pkt III części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 2 k.k.wymierza mu karę8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 § 1 – 3 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy oskarżonemuM. W. (1)kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I i II części dyspozytywnej wyroku i wymierza mu karę łączną1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

IV
uniewinnia oskarżonegoŁ. W. (1)od popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku;

V
uznaje oskarżonegoS. D.za winnego popełnienia czynu opisanego w pktIV części wstępnej wyroku, przy czym przyjmuje, iż w ten sposób pomagałŁ. W. (1),M. W. (1)iP. P. (1)uniknąć odpowiedzialności karnej, co stanowiło przestępstwo zart. 239 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 239 § 1 k.k.wymierza mu karę6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

VI
uznaje oskarżonegoS. D.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt V części wstępnej wyroku, co stanowiło przestępstwo zart. 233 § 1a k.k.i za to na podstawieart. 233 § 1a k.k.wymierza mu karę6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 85 § 1 – 3 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy oskarżonemuS. D.kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt V i VI części dyspozytywnej wyroku i wymierza mu karę łączną6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

VIII
uznaje oskarżonegoW. W. (3)za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku, przy czym przyjmuje, iż w ten sposób pomagałŁ. W. (1),M. W. (1)iP. P. (1)uniknąć odpowiedzialności karnej, co stanowiło przestępstwo zart. 239 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 239 § 1 k.k.wymierza mu karę6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

IX
uznaje oskarżonegoW. W. (3)za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt V części wstępnej wyroku, co stanowiło przestępstwo zart. 233 § 1a k.k.i za to na podstawieart. 233 § 1a k.k.wymierza mu karę6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

X
na podstawieart. 85 § 1 – 3 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy oskarżonemuW. W. (3)kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt VIII i IX części dyspozytywnej wyroku i wymierza mu karę łączną6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

XI
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.warunkowo zawiesza oskarżonym,S. D.iW. W. (3)wykonanie orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności na okres próby wynoszący1 (jeden) rok;

XII
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.zobowiązuje oskarżonychS. D.iW. W. (3)do informowania sądu o przebiegu okresu próby;

XIII
na podstawieart. 71 § 1 k.k.wymierza oskarżonymS. D.orazW. W. (3)kary grzywny w wysokości po100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę80 (osiemdzięciu) złotych;

XIV
uznaje oskarżonegoK. C.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt VIII części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo zart. 233 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 233 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 37a k.k.wymierza mu karę grzywny w wysokości100 (stu) stawek, ustalając wartości jednej stawki na kwotę80 (osiemdziesięciu)złotych;

XV
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoP. P. (1)obowiązek zadośćuczynienia za doznaną przezA. K. (1)krzywdę poprzez zapłatę na rzeczA. K. (1)kwoty10.000 (dziesięć tysięcy) złotych, wobecŁ. W. (1)obowiązek zadośćuczynienia za doznaną przezA. K. (1)krzywdę poprzez zapłatę na rzeczA. K. (1)kwoty5.000 (pięć tysięcy)złotych, a wobecM. W. (1)obowiązek zadośćuczynieniaza doznaną przezA. K. (1)krzywdę poprzez zapłatę na rzeczA. K. (1)kwoty3.000 (trzy tysiące)złotych;

XVI
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwracaA. K. (1)dowody rzeczowe z wykazu dowodów rzeczowych o nr XI/248/17/P pod poz. 53-55, aŁ. W. (1)dowody rzeczowe z wykazu dowodów rzeczowych nr II/238/17/P pod poz. 33;

XVII
na podstawieart. 44 § 1 k.k.orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych z wykazu dowodów rzeczowych nr XV/60/18/P pod poz. 67, z wykazu dowodów rzeczowych nr XVI/3/18/B pod poz. 86, z wykazu dowodów rzeczowych nr XIX/4/18/B pod poz. 92, z wykazu dowodów rzeczowych nr XXII/5/18 pod poz. 100;

XVIII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zalicza oskarżonym na poczet orzeczonych kar okresy rzeczywistego pozbawienia wolności (zatrzymania i tymczasowego aresztowania),Ł. W. (1)na poczet kary pozbawienia wolności okres od 16 października 2017 roku do dnia 7 grudnia 2018 roku,M. W. (1)na poczet kary pozbawienia wolności okres od dnia 16 marca 2018 roku do dnia 7 grudnia 2018 roku,S. D.na poczet kary grzywny okres od dnia 27 marca 2018 roku do dnia 11 maja 2018 roku, aW. W. (3)okres od dnia 27 marca 2018 roku do dnia 11 maja 2018 roku;

XIX
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ust. 1ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonegoP. P. (1)w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym odstępuje od wymierzenia opłaty;

XX
na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 633 k.p.k.orazart. 17 ust. 1ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonychŁ. W. (1),M. W. (1),S. D.,W. W. (3)iK. C.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach związanych ze sprawą każdego z nich, w tym wymierza im opłatę,Ł. W. (1)w kwocie 300 złotych,M. W. (1)w kwocie 180 zł,S. D.,W. W. (3)w kwotach po 920 złotych, aK. C.w kwocie 800 zł.

Waldemar Barbaszyński SSO Paweł Pomianowski Maria Sękowska

UZASADNIENIE

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W czerwcu 2017 rokuA. K. (1)dowiedział się odJ. D., iż na(...)przyul. (...)weW.chce się z nim spotkać, oskarżonyM. W. (1)iA. K. (2). W tym dniu był z nimi również oskarżonyŁ. W. (1).A. K. (1)zgodził się i pojechał na wskazane miejsce o wskazanym czasie razem ze swoim kolegą o imieniuM..A. K. (1)nie wiedział, dlaczego osoby te się z nim spotykają.
Na miejsce przyjechali jednym samochodem -Ł. W. (1),A.(...).M. W. (1)poinformowałA. K. (1)o celu ich spotkania, mówiąc, iż słyszeli, żeA. K. (1), będąc wtowarzystwie (...)chodzi po dyskotekach i ich szuka, chwaląc się, że pobijeM. W. (1),A. K. (2), a takżeŁ. W. (1).A. K. (1)powiedział im wówczas, że takich rzeczy nie robił i było to niemożliwe. Ostatecznie mężczyźni ci, w tymŁ. W. (1), wyjaśnili sobie sytuację, po czym osobno opuścili stację benzynową.

Dowód:

częściowo zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

zeznania świadkaA. K. (2)k. 2625 – 2627, 3791 – 3793,

wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)k. 129-130, 148, 1648-1651, 1751, 3072-3075, 3598-3599, 3689-3692,
W okresie przypadającym na sierpień - wrzesień 2017 r. przed siłownią McFit przyul. (...)weW.doszło do utarczki słownej międzyA. K. (1)iA. K. (2). Na miejscu obecny był takżeT. N.ps. (...), który przyszedł tam zA. K. (1). NastępnieA. K. (2)udał się do środka siłowni i zaczął ćwiczyć. Niedługo później do środka wszedł takżeA. K. (1)z telefonem komórkowym, którym zaczął nagrywać zdarzenie. Pokrzywdzony prowokowałA. K. (2), aby udał się z nim przed siłownię, sugerując bicie sie. Mężczyźni wyszli na zewnątrz, jednak ostatecznie sprawa zakończyła się na wymianie zdań, a do samej bójki nie doszło.A. K. (1)nagranie ze zdarzenia umieścił w internecie. O tej sytuacji dowiedział się m.in.Ł. W. (1).

Dowód:

częściowo zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

częściowo zeznania świadkaA. K. (2)k. 2625 – 2627, 3791 – 3793,

wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)k. 129-130, 148, 1648-1651, 1751, 3072-3075, 3598-3599, 3689-3692,

zeznania świadkaG. J.k. 1760 – 1761, 3794

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)k. 3599,

częściowo zeznania świadkaS. L.k. 3959 – 3960.
W dniu 14 października 2017 rokuŁ. W. (1),M. W. (1)i ich znajomi udali się do lokaluG., gdzie odbywała się impreza zorganizowana po gali(...). Właścicielami tego lokalu byli wówczas oskarżeniK. C.orazS. D.. Menadżerem lokalu był z kolei oskarżonyW. W. (3).Ł. W. (1)iM. W. (1)w środku lokalu zajęli jedną z lóż. Do lokaluG., po północy, około godziny 0:47 przyszedł też oskarżonyP. P. (2)pseudonim (...). Przyszedł sam. Podczas pobytu tej nocy wklubie (...)rozmawiał zM. W. (1)oraz krótką chwilę także zŁ. W. (1), jednak nie przebywał wraz z nimi w loży, a jedynie w jej okolicach.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)k. 129-130, 148, 1648-1651, 1751, 3072-3075, 3598-3599, 3689-3692,

wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)k. 2058-2059, 2064, 3066, 3598-3599,

wyjaśnienia oskarżonegoP. P. (1), k. 2089-2090, 2859, 3058, 3597-3598,

wyjaśnienia oskarżonegoK. C., k. 2734-2740,

wyjaśnienia oskarżonegoS. D., k. 2126-2127, 2170, 2464, 2080-2084, 2762, 3042, 3600,

wyjaśnienia oskarżonegoW. W. (3), k. 2146-2147, 2166-2167, 2490-2494, 2753-2754, 3049-3050, 3600-3601,

zeznania świadkaA. Z.k. 168 – 169

zeznania świadkaK. W. (1)k. 178 – 179, 3823,

zeznania świadkaZ. P.k. 218 – 220, 3824-3825,

zeznania świadkaA. B.k. 320.(...)- (...),

protokół oględzin zapisu z monitoringu wraz z zapisem z monitoringu na płycie CD, k 1875-1879.
W tym samym czasie, w dniu 14 października 2019 roku przed północąA. K. (1)otrzymał wiadomość tekstową SMS od swojej koleżanki, która prosiła, aby odebrał ją z imprezy odbywającej się w lokalu(...)przyul. (...)weW.. W dniu 15 października 2017 roku około godziny 01:28A. K. (1)dotarł na miejsce. W tym czasie przed wejściem do lokalu stal pracownicy ochronyA. B.oraz mężczyzna o pseudonimie(...). Znali oniA. K. (1).A. B., widzącA. K. (1)powiedział mu, iż nie wpuści go do środka, gdyż jest tamŁ. W. (1), z którym, jak słyszał z plotek,A. K. (1)ma zatarg.A. K. (1)zaprzeczył temu, mówiąc, iż wszystko jest w porządku i nie ma zakazu wstępu do lokalu.P.konsultacji z drugim z ochroniarzyA. B.wpuściłA. K. (1)do środka klubu.

Dowód:

częściowo zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

zeznania świadkaA. B.k. 320.(...)- (...),

protokół oględzin zapisu z monitoringu wraz z zapisem z monitoringu na płycie CD, k 1875-1879.
P.wejściu doKlubu (...)zaczął iść w stronę parkietu.P.drodze zauważył on w loży znajdującej się po prawej stronie zabarem (...)wraz z innymi osobami, wśród których rozpoznał jedynieM. W. (1).A. K. (1)nie patrząc w tym kierunku podszedł do swojej koleżanki, która była na parkiecie i stając tyłem doŁ. W. (1),M. W. (1)i innych osób przebywających w loży, zaczął z nią rozmawiać.A. K. (1)stał wtedy kilka metrów odŁ. W. (1).

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)k. 129-130, 148, 1648-1651, 1751, 3072-3075, 3598-3599, 3689-3692,

wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)k. 2058-2059, 2064, 3066, 3598-3599,

zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

zeznania świadkaA. B.k. 320, 3828-3829,

zeznania świadkaB. Ś. (1), k. 330-331, 3829-3831,

częściowo zeznania świadkaS. L.k. 1920-1921, 3959 – 3960,

protokół oględzin zapisu z monitoringu wraz z zapisem z monitoringu na płycie CD, k 1875-1879.
P.chwili jeden z kolegówŁ. W. (1)zauważył, przebywającego na parkiecieA. K. (1). Wskazał onŁ. W. (1)ręką stojącego obokA. K. (1).Ł. W. (1), widzącA. K. (1), wstał z kanapy znajdującej się w loży, podszedł do pokrzywdzonego i złapał go za ramię, a następnie, gdy ten się odwrócił gestem ręki pokazał mu, aby do niego podszedł.A. K. (1)podszedł doŁ. W. (1), który chwycił pokrzywdzonego za kark obiema rękami, zbliżył twarz do jego lewego ucha i wywiązała się między nimi trwająca chwilę rozmowa.Ł. W. (1)nawiązał do ich wcześniejszej rozmowy i ustaleń oraz zachowaniaA. K. (1)względemA. K. (2)na siłowni McFit. Spytał sięŁ. W. (1), dlaczego go na tej siłowni zaatakował.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)k. 129-130, 148, 1648-1651, 1751, 3072-3075, 3598-3599, 3689-3692,

wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)k. 2058-2059, 2064, 3066, 3598-3599,

częściowo zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

zeznania świadkaB. Ś. (1), k. 330-331, 3829-3831,

częściowo zeznania świadkaS. L.k. 1920-1921, 3959 – 3960,

protokół oględzin zapisu z monitoringu wraz z zapisem z monitoringu na płycie CD, k 1875-1879.
Widząc stojących w lożyŁ. W. (1)orazA. K. (1)i rozmawiających ze sobą w bliskiej odległości, podszedł do nich między innymiM. W. (1), który stanął po lewej stronieŁ. W. (1). Rozpoznał onA. K. (1). Następnie obserwował on zarównoŁ. W. (1)iA. K. (1), jak i ich otoczenie.P.drugiej stronieŁ. W. (1)stanął inny jego kolega.P.chwili na odległość około jednego - dwóch metrów podszedł doŁ. W. (1)iA. K. (1), stojący dotychczas z boku lożyP. P. (1).

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)k. 129-130, 148, 1648-1651, 1751, 3072-3075, 3598-3599, 3689-3692,

wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)k. 2058-2059, 2064, 3066, 3598-3599,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. P. (1), k. 2089-2090, 2859, 3058, 3597-3598,

częściowo zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

zeznania świadkaB. Ś. (1), k. 330-331, 3829-3831,

częściowo zeznania świadkaS. L.k. 1920-1921, 3959 – 3960,

zeznania świadkaG. J., k. 1760, 3793-3796,

protokół oględzin zapisu z monitoringu wraz z zapisem z monitoringu na płycie CD, k 1875-1879,

opinia z zakresu badan zapisów wizualnych, k. 3114-3121, 1903-1907.
W momencie, gdyŁ. W. (1)puścił karkA. K. (1), ten najpierw cofnął się, po czym, ponownie wszedł na podest, na którym stałŁ. W. (1)i zbliżył się do niego. W tym momencieŁ. W. (1)zdenerwowany postawąA. K. (1), w tym wobecA. K. (2)najpierw odepchnął go, po czym, bezpośrednio po tym uderzyłA. K. (1)prawą pięścią w twarz. Siła uderzenia sprawiła, iżA. K. (1), cofając się, spadł z podestu i odwrócił się bokiem do uderzającego goŁ. W. (1)orazM. W. (1). W tym momencie stojący z bokuP. P. (1), który chwilę wcześniej przełożył trzymaną szklankę z prawej do lewej dłoni i przyglądał się zdarzeniu, wyjął z prawej kieszeni narzędzie z ostrzem i z dużą siłą zadał cios trzymanym w dłoni narzędziem w lewy policzekA. K. (1). KiedyP. P. (1)cofał rękę w której trzymał narzędzie, którym zadał cios,A. K. (1)próbując zablokować ewentualny kolejny ciosP. P. (1), uderzył w ostrze swoją prawą dłonią. Następnie jeden z ochroniarzyB. Ś. (2), który zauważył tą sytuację, podszedł doP. P. (1)i na chwilę go odciągnął.Ł. W. (1)iM. W. (1)nie wiedzieli, żeP. P. (1)zaatakujeA. K. (1)ostrym narzędziem i zada nim cios w twarz .

Dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)k. 129-130, 148, 1648-1651, 1751, 3072-3075, 3598-3599, 3689-3692,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)k. 2058-2059, 2064, 3066, 3598-3599,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. P. (1), k. 2089-2090, 2859, 3058, 3597-3598,

częściowo zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

zeznania świadkaB. Ś. (1), k. 330-331, 3829-3831,

częściowo zeznania świadkaS. L.k. 1920-1921, 3959 – 3960,

zeznania świadkaG. J., k. 1760, 3793-3796,

protokół oględzin zapisu z monitoringu wraz z zapisem z monitoringu na płycie CD, k 1875-1879,

opinia z zakresu medycyny sądowej i antropologii, k. 3013-3031, 4137-4152

ustna opinia uzupełniająca z zakresu medycyny sądowej i antropologii, k. 3960-3962,

opinia sądowo – lekarska biegłegoW. D., k. 356-358,

ustna opinia sądowo – lekarska biegłegoW. D., k 4090-4091,

dokumentacja fotograficzna, k. 1630-1638,

opinia z zakresu badan zapisów wizualnych, k. 3114-3121, 1903-1907.
W chwili, gdyP. P. (1)uderzał narzędziemA. K. (1)w policzek,M. W. (1), widząc wcześniejsze uderzenie ze stronyŁ. W. (1), a także atakP. P. (1)dobył zza paska spodni paralizator. W tym czasieA. K. (1)dotknął lewą dłonią swojego lewego policzka, sprawdzając, co się stało. Wykorzystał toŁ. W. (1), który ponownie przystąpił do ataku, zadając trzy ciosy prawą i jeden cios lewą pięścią w twarzA. K. (1).P.dwóch pierwszych uderzeniach w tej sekwencji ciosów,M. W. (1)wymierzył trzymany przez siebie paralizator w stronęA. K. (1).P.kilku sekundachM. W. (1), widząc, iż ochroniarz z klubu odciągaA. K. (1)w stronę wyjścia opuścił paralizator.

Dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)k. 129-130, 148, 1648-1651, 1751, 3072-3075, 3598-3599, 3689-3692,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)k. 2058-2059, 2064, 3066, 3598-3599,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. P. (1), k. 2089-2090, 2859, 3058, 3597-3598,

częściowo zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

zeznania świadkaB. Ś. (1), k. 330-331, 3829-3831,

częściowo zeznania świadkaS. L.k. 1920-1921, 3959 – 3960,

zeznania świadkaG. J., k. 1760, 3793-3796,

protokół oględzin zapisu z monitoringu wraz z zapisem z monitoringu na płycie CD, k 1875-1879,

opinia z zakresu medycyny sądowej i antropologii, k. 3013-3031, 4137-4152

ustna opinia uzupełniająca z zakresu medycyny sądowej i antropologii, k. 3960-3962, 4241,

opinia sądowo – lekarska biegłegoW. D., k. 356-358,

ustna opinia sądowo – lekarska biegłegoW. D., k 4090-4091,

dokumentacja fotograficzna, k. 1630-1638,

opinia z zakresu badan zapisów wizualnych, k. 3114-3121, 1903-1907.
P.zadaniu ciosówŁ. W. (1)zawrócił na chwilę w kierunku loży, w której wcześniej przebywał, z powodu tego, iż rozdzielił ich pracownik ochrony klubu. Tak samo zrobiłP. P. (1)orazM. P.chwili widząc, iżA. K. (1)odprowadzany przez ochroniarza, udaje się w stronę wyjścia z klubu,Ł. W. (1)ruszył za pokrzywdzonym, chcąc kontynuować zadawanieA. K. (1)ciosy. Za nim poszedłP. P. (1), który również chciał nadal bićA. K. (1)orazM. W. (1).
Ł. W. (1), jeszcze w środku lokalu, przy samym wyjściu, dogoniłA. K. (1)uderzając go ponownie pięścią w głowę. W tym samym miejscuP. P. (1), będąc pod wpływem alkoholu i będąc przekonanym, iż atakujeA. K. (1), uderzył pracownika ochronyA. B.. W reakcji na to pracownicy lokalu wypchnęli zklubu (...), który następnie uciekł z patioklubu (...)w stronęul. (...). Za nim z lokalu wyszedłA. K. (1), który również udał się w kierunkuul. (...), gdzie kilkanaście metrów od wejścia do lokaluG., przystanął.

Dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)k. 129-130, 148, 1648-1651, 1751, 3072-3075, 3598-3599, 3689-3692,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)k. 2058-2059, 2064, 3066, 3598-3599,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. P. (1), k. 2089-2090, 2859, 3058, 3597-3598,

częściowo zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

zeznania świadkaB. Ś. (1), k. 330-331, 3829-3831,

częściowo zeznania świadkaS. L.k. 1920-1921, 3959 – 3960,

zeznania świadkaG. J., k. 1760, 3793-3796,

zeznania świadkaA. B.k. 320.(...)- (...),

protokół oględzin zapisu z monitoringu wraz z zapisem z monitoringu na płycie CD, k 1875-1879,

opinia z zakresu medycyny sądowej i antropologii, k. 3013-3031, 4137-4152

ustna opinia uzupełniająca z zakresu medycyny sądowej i antropologii, k. 3960-3962, 4241,

opinia sądowo – lekarska biegłegoW. D., k. 356-358,

ustna opinia sądowo – lekarska biegłegoW. D., k 4090-4091,

dokumentacja fotograficzna, k. 1630-1638,

opinia z zakresu badan zapisów wizualnych, k. 3114-3121, 1903-1907,
Chwilę później w ślad zaA. K. (1)z lokalu wyszedłŁ. W. (1)wraz z grupą mężczyzn. Był wśród nich równieżM. W. (1).Ł. W. (1)nadal chciał kontynuować atakowanie pokrzywdzonego. Zauważywszy go nieopodal klubu,Ł. W. (1)podbiegł doA. K. (1), który kucnął i skulił się na jego widok. NastępnieŁ. W. (1)zaczął zadawać ciosy pięściami, a także kopaćA. K. (1)po całym ciele, w tym kolanem. Obok stała grupa mężczyzn, w której stał teżM. W. (1). W pewnym momencieŁ. W. (1)został odciągnięty odA. K. (1), w tym przezM. W. (1), a później wprowadzony przezM. W. (1)i innych mężczyzn z powrotem doklubu (...). W tym samym czasie jeden z mężczyzn znajdujących się poza lokalem prysnął gazem łzawiącym w twarzA. K. (1).

Dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)k. 129-130, 148, 1648-1651, 1751, 3072-3075, 3598-3599, 3689-3692,

wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)k. 2058-2059, 2064, 3066, 3598-3599,

częściowo zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

częściowo zeznania świadkaS. L.k. 1920-1921, 3959 – 3960,

zeznania świadkaG. J., k. 1760, 3793-3796,

zeznania świadkaA. B.k. 320.(...)- (...),

zeznania świadkaP. M., k. 29-31, 3796-3797,

protokół oględzin zapisu z monitoringu wraz z zapisem z monitoringu na płycie CD, k 1875-1879,

protokół oględzin monitoringu przyul. (...)weW., k. 2426-2427,

zapis monitoringu z kamer(...)przyul. (...)weW.k. 121,

opinia z zakresu medycyny sądowej i antropologii, k. 3013-3031, 4137-4152

ustna opinia uzupełniająca z zakresu medycyny sądowej i antropologii, k. 3960-3962, 4241,

opinia sądowo – lekarska biegłegoW. D., k. 356-358,

ustna opinia sądowo – lekarska biegłegoW. D., k 4090-4091,

dokumentacja fotograficzna, k. 1630-1638,

opinia z zakresu badan zapisów wizualnych, k. 3114-3121, 1903-1907.
P.tym, jakŁ. W. (1)wrócił do lokalu, doA. K. (1)podeszłaM. R., która przebywała w tym czasie wKlubie (...)przyul. (...)weW.. Zobaczywszy, żeA. K. (1)obficie krwawi z twarzy, po tym, jak zgodził się na toA. K. (1)zadzwoniła po pogotowie ratunkowe.

Dowód:

częściowo zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

zeznania świadkaM. R.k. 36-38, 3848.
O godzinie 1:46 na miejsce zdarzenia przybył zespół ratownictwa medycznego, który udzielił pomocyA. K. (1), a następnie przetransportował go na Szpitalny Oddział Ratunkowy(...) Szpitala (...)przyul. (...)weW..P.oczyszczeniu, zszyciu i opatrzeniu ran, o godzinie 3:34,A. K. (1)nie wyraził zgody na dalszą diagnostykę i leczenie, opuszczając Szpitalny Oddział Ratunkowy na własne żądanie.

Dowód:

zeznania świadkaA. K. (1), k. 2-3, 15-21, 24-26, 97-99, 102, 925, 1809-1810, 1925-1926, 3684-3689, 3692-3694,

zeznania świadkaM. R.k. 36-38, 3848.

karta informacyjnaKliniki (...)k. 7,

karta zlecenia wyjazduZespołu (...)k. 10.
W wyniku uderzenia przezP. P. (1)narzędziem zakończonym ostrzemA. K. (1)odniósł obrażenia w postaci rany kłutej policzka lewego i rany ciętej policzka lewego, a próbując wytrącić nóż z rękiP. P. (1)rany ciętej przestrzeni międzypalcowej palców I/II ręki prawej, powierzchownej rany ciętej nadgarstka lewego. W wyniku z kolei uderzeń zadawanych przezŁ. W. (1)A. K. (1)doznał obrzęku z patologiczną ruchomością w obrębie lewego stawu barkowego z rozpoznaniem zwichnięcia III/IV stopnia w lewym stawie barkowo-obojczykowym. Uraz ten został następnie leczony operacyjnie zespoleniem metalowym popręgiemW.. Wskazane obrażenia naruszyły czynności narządów ciała i rozstrój zdrowiaA. K. (1)na czas powyżej dni siedmiu.
A. K. (1)doznał również w dniu 15 października 2017 roku podbiegnięć krwawych i otarć naskórka na twarzy w okolicy czołowej i w obrębie oczodołów, podspojówkowego wylewu krwawego lewego oka, podbiegnięcia krwawego i otarcia naskórka okolicy małżowiny usznej, podbiegnięcia krwawego i otarcia naskórka na grzbiecie po lewej stronie, obrzęku z ograniczeniem ruchomości palców II i III lewej ręki, obrzęku i podbiegnięcia krwawego o ograniczeniem ruchomości prawego palucha; wyszczerbienia krawędzi siecznych koron zębów 11 i 12, powierzchownych ran lewego kolana.

Dowód:

karta informacyjnaKliniki (...)k. 7,

dokumentacja medyczna dotyczącaA. K. (1), k. 1678-1737, 1838-1856, 1929-1935, 2630-2700, 2704, 2706, 2707-2711,

wstępna opinia sądowo – lekarska k. 12-13,

opinia z zakresu medycyny sądowej i antropologii, k. 3013-3031, 4137-4152

ustna opinia uzupełniająca z zakresu medycyny sądowej i antropologii, k. 3960-3962, 4241,

opinia sądowo – lekarska biegłegoW. D., k. 356-358,

ustna opinia sądowo – lekarska biegłegoW. D., k 4090-4091,

dokumentacja fotograficzna, k. 1630-1638,
W dniu 15 października 2017 roku po godzinie 1:30 menadżerklubu (...)oskarżonyW. W. (3)udał się do pomieszczenia, w którym znajdowały się wideo rejestratory. Następnie obejrzał on w czasie rzeczywistym moment, w którymŁ. W. (1)z innymi mężczyznami wychodzili z lokalu w ślad zaA. K. (1), a także zamieszanie, które miało miejsce przed klubem. Wiedział on, iż przebieg tego zdarzenia, w tym we wnętrzu lokalu został zarejestrowany za pomocą monitoringu znajdującym się w klubie.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoS. D.k. 2478 – 2484, 2464, 3600,

wyjaśnienia oskarżonegoW. W. (3)k. 2490 – 2494, 3600-3601,

protokół przeszukania wklubie (...), k. 108 – 111

częściowo zeznania świadkaW. M.k. 337, 3847-3848,

pismo do pracownik technik audiowizualnych KWP weW.k. 379,

opinia biegłego z zakresu informatyki i komputerów k. 1766 – 1803,
W dniu 17 października 2017 roku,W. W. (3)uzyskał informację, iż funkcjonariusze(...) Biura (...)są w drodze doklubu (...)w celu żądania wydania rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie. W tym samym czasie do klubu przyjechałS. D..W. W. (3)poinformował swojego przełożonegoS. D., że przyjadą funkcjonariusze w sprawie nagrań z monitoringu. Obaj zdecydowali, po rozmowie, iż usuną nagrania z monitoringu, dotyczące przebiegu zajścia z nocy z 14 na 15 października 2017 roku. Znali oniŁ. W. (1)iM. W. (1), a także wiedzieli, iż na nagraniach zostało utrwalone pobicie, w którym osoby te brały udział. Wiedzieli oni, iż usuwając zapis z monitoringu z tej nocy, w ten sposób pomagają uniknąć odpowiedzialności karnej uczestnikom zdarzenia. Nie chcieli oni mieć problemów ze stronyŁ. W. (1)iM. W. (1). W związku z tym udali się do pomieszczenia, gdzie znajdowały się urządzenia rejestrujące obraz w klubie i dokonali sformatowania dysku, na którym znajdował się ten zapis, będąc przekonanymi, iż nie będzie można wykorzystać tego zapisu z nocy z 14 na 15 października 2017 roku w prowadzonym przez Policję postępowaniu karnym. Dnia 17 października 2017 r. o godzinie 15:50 funkcjonariusze(...)weW.dokonali zabezpieczenia urządzeń rejestrujących obraz oraz jednostek centralnych komputerów i dysku twardego znajdujących się wklubie (...), stwierdzając brak zapisu z monitoringu z daty zdarzenia, mającego miejsce w nocy z 14 na 15 października 2017 roku. W związku z tym powołano biegłego z zakresu informatyki i komputerów celem ustalenia możliwości odzyskania ewentualnego tego zapisu.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoS. D.k. 2478 – 2484, 2464, 3600,

wyjaśnienia oskarżonegoW. W. (3)k. 2490 – 2494, 3600-3601,

protokół przeszukania wklubie (...)i zatrzymania rzeczy, k. 108 – 111

częściowo zeznania świadkaW. M.k. 337, 3847-3848,

pismo do pracownik technik audiowizualnych KWP weW.k. 379,

opinia biegłego z zakresu informatyki i komputerów k. 1766 – 1803,

protokół oględzin rzeczy wraz z zapisem z monitoringu, k. 1875-1879.
W. W. (3)iS. D.poinformowali tego samego dnia telefonicznie drugiego z właścicielikluby (...),K. C.o usunięciu nagrań z monitoringu ze zdarzenia w nocy z 14 na 15 października 2017 roku poprzez sformatowanie dysku na videorejestratorze.K. C.postanowił nie informować o tym organów prowadzących postępowania karne w sprawie pobicia mającego miejsce wklubie (...)w nocy z 14 na 15 października 2017 roku.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoS. D.k. 2478 – 2484, 2464, 3600,

wyjaśnienia oskarżonegoW. W. (3)k. 2490 – 2494, 3600-3601,

wyjaśnienia oskarżonegoK. C., k. 2734-2740, 4091-4094.
Następnie po usunięciu nagrań z monitoringuW. W. (3),S. D.iK. C.zostali wezwani do stawiennictwa w(...) Biurze (...)weW.celem złożenia zeznań w charakterze świadka.P.uzyskaniu tej informacji, w czasie spotkania wKlubie (...),S. D.iK. C.ustalili, iż wspólnie będą nieprawdziwie zeznawać, jakoby nie mieli żadnej wiedzy o usunięciu nagrań z monitoringu i nie mają wiedzy dlaczego takie nagrania nie znajdują się na zabezpieczonych przez Policję wideo rejestratorach.

Dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoS. D.k. 2478 – 2484, 2464, 3600,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoW. W. (3)k. 2490 – 2494, 3600-3601,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. C., k. 2734-2740, 4091-4094.
W dniu 19 października 2017 r. podczas przesłuchania w charakterze świadka w postępowaniu nadzorowanym przez Prokuraturę Okręgową we Wrocławiu o sygn. akt IP.Ds. 147.2017W. W. (3), będąc uprzedzonym przez prowadzącą przesłuchanie funkcjonariuszkę Policji o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań oraz prawie do odmowy odpowiedzi na pytania, jeżeli odpowiedź ta naraziłaby go na odpowiedzialność karną lub karnoskarbowej, zgodnie z dokonanymi wcześniej ustaleniami, zeznał m.in., iż nie ma wiedzy, aby ktoś odtwarzał monitoring i ingerował w zapis monitoringu. Zaprzeczył również, aby on w jakikolwiek sposób ingerował w zapis monitoringu z lokalu z daty 14/15 października 2017 roku i nic nie wie, aby ingerowali w ten zapis właściciele lub technik. Oskarżony obawiał się odpowiedzialności karnej za to, iż dokonał wraz zS. D.sformatowania dysku z zapisem monitoringu.

Dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoS. D.k. 2478 – 2484, 2464, 3600,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoW. W. (3)k. 2490 – 2494, 3600-3601,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. C., k. 2734-2740, 4091-4094,

protokół przesłuchania w charakterze świadka, k. 157-158,

opinia biegłego z zakresu informatyki i komputerów k. 1766 – 1803,

protokół oględzin rzeczy wraz z zapisem z monitoringu, k. 1875-1879.
W dniu 23 października 2017 r.K. C.stawił się na wezwanie do KWP weW., gdzie został przesłuchany w charakterze świadka w postępowaniu nadzorowanym przez Prokuraturę Okręgową we Wrocławiu, sygn. aktP.I Ds. 147.2017. Przesłuchiwała go funkcjonariuszka PolicjiI. K.. Przed przystąpieniem do przesłuchaniaK. C.otrzymał od prowadzącej przesłuchanie pisemne pouczenie o prawach i obowiązkach jako świadek. Następnie został przezI. K.pouczony ustnie o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zgodnie z treściąart. 233 § 1 k.k., a także o prawie do odmowy odpowiedzi na pytania, jeżeli odpowiedź ta naraziłaby go na odpowiedzialność karną lub karnoskarbową.P.takim ustnym pouczeniu przystąpiono do przesłuchania. W toku tego przesłuchania oskarżonyK. C.jako świadek zeznał, iż nic nie było my wiadomym, aby ktoś inny kasował zapis z monitoringu wklubie (...). W dalszej części przesłuchania na pytanie przesłuchującego dodał, iż nie mu nie wiadomo, aby ktoś ingerował w nagrania z monitoringu po imprezie z 14 na 15 października 2017 roku i aby w tym czasie były formatowane dyski, zatajając posiada wiedzę, iż usunięcia nagrań monitoringu dokonali celowo, w celu zatajenia okoliczności zaistniałej bójki, działając wspólnie i w porozumieniuW. W. (3)orazS. D.. Następnie po tym przesłuchaniuI. K.wydrukowała protokół przesłuchania, wręczając doK. C.celem zapoznania się z jego treścią. Następnie oskarżony podpisał protokół swoich zeznań, również w miejscach wskazanych mu przez funkcjonariusza.

Dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. C., k. 2734-2740, 4091-4094,

protokół przesłuchaniaK. C.jako świadka z dnia 23 października 2017 roku, k. 172 – 174,

zeznania świadkaI. K., k. 4242-4252,

opinia biegłego z zakresu informatyki i komputerów k. 1766 – 1803,

protokół oględzin rzeczy wraz z zapisem z monitoringu, k. 1875-1879.
Następnie na przesłuchanie w toku postępowania nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową we Wrocławiu, sygn. aktP.I Ds. 147.2017 wezwany został w charakterze świadkaS. D.. W dniu 25 października 2017 r. podczas przesłuchania w charakterze świadkaS. D., będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań oraz prawie do odmowy odpowiedzi na pytanie, jeżeli odpowiedź narażałaby go na odpowiedzialność karną za przestępstwo i przestępstwo skarbowe, zgodnie z dokonanymi wcześniej ustaleniami zW. W. (3)iK. C., zeznał, iż nic nie wie, aby ktoś ingerował w zapis z monitoringu lokaluG.z daty 14/15 października 2017 roku, kasował dane, czy też w inny sposób je usuwał. Nic takiego nie przekazywał mu teżK. C.iW. W. (3). Oskarżony obawiał się odpowiedzialności karnej za to, iż dokonał wraz zW. W. (3)sformatowania dysku z zapisem monitoringu.

Dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoS. D.k. 2478 – 2484, 2464, 3600,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoW. W. (3)k. 2490 – 2494, 3600-3601,

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. C., k. 2734-2740, 4091-4094,

protokół przesłuchania w charakterze świadka, k. 182-187,

opinia biegłego z zakresu informatyki i komputerów k. 1766 – 1803,

protokół oględzin rzeczy wraz z zapisem z monitoringu, k. 1875-1879.
W dniu 16 marca 2018 rokuM. W. (1)w pomieszczeniach przyul. (...)weW.posiadał broń palną w rozumieniuustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicjina posiadanie której wymagane jest pozwolenie - pistolet gazowyJ. P.(...)kal. 14 mm nr(...)produkcji szwajcarskiej, w pojeździe markiP. (...)onr. rej. (...)posiadał pistolet gazowyJ. P.(...)kal. 14 mm nr(...)produkcji szwajcarskiej, a w pomieszczeniach przyul. (...)wK.posiadał pistolet gazowyP. J.-4 kal. 14 mm nr(...)- (...)produkcji szwajcarskiej.M. W. (1)wymaganego ustawą pozwolenia na posiadanie broni nie miał w tamtym okresie. Wiedział również, iż na broń, którą posiada wymagane jest pozwolenie.

Dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)k. 2058-2059, 2064, 3066, 3598-3599,

protokół przeszukania pomieszczeń przyul. (...),W.k. 1967 -1970,

protokół przeszukania pojazdu markiP. (...)onr.rej. (...)k. 2009 – 2011

protokół przeszukania pomieszczeń przyul. (...),K., k. 1948 – 1953,

opinia biegłego z zakresu broni i batalistyki k. 2028 - 2037
OskarżonyP. P. (1),pseudonim (...),urodził się w dniu (...)weW., jest kawalerem, ojcem jednego dziecka w wieku 8 lat. Ma wykształcenie gimnazjalne. Przed osadzeniem w Areszcie Śledczym weW.nie pracował. Oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany sądownie w tym za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoP. P. (1), k. 2089-2090, 2859, 3058, 3597-3598,

dane o karalności k. 2784

odpisy wyroków skazujących k. 2812-2815

kwestionariusz wywiadu środowiskowego k. 3417
OskarżonyŁ. W. (1),pseudonim (...),urodził się w dniu (...)wT., jest kawalerem, ojcem trojga dzieci w wieku 3, 8 i 9 lat. Ma wykształcenie średnie. Oskarżony jest właścicielemsalonu (...). Oskarżony był wcześniej karany sądownie, także za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)k. 129-130, 148, 1648-1651, 1751, 3072-3075, 3598-3599, 3689-3692,

dane o karalności k. 225-227,

odpis wyroku skazującego k. 2793 – 2794,

odpis wyroku łącznego k. 2791 – 2792

kwestionariusz wywiadu środowiskowego k. 1660 - 1661
OskarżonyM. W. (1),pseudonim (...),urodził się dnia (...)weW., jest kawalerem, ojcem jednego dziecka w wieku 3 lat. Ma wykształcenie średnie. Przed zatrzymaniem i tymczasowym aresztowaniem oskarżony był zatrudniony w wypożyczalni samochodów wT., wcześniej pracował w komisie samochodowym weF.. Oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany sądownie w tym za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)k. 2058-2059, 2064, 3066, 3598-3599,

dane o karalności k. 2787 – 2789

odpisy wyroków skazujących k. 2793 – 2807

zapisek urzędowy dotyczący wywiadu środowiskowego k. 3512
OskarżonyS. D.urodził się w dniu (...)weW., jest żonaty i jest ojcem jednego dziecka w wieku 21 lat. Ma wykształcenie średnie. Oskarżony jest przedsiębiorcą. Uzyskuje dochody w kwocie ok. 8.000 złotych miesięcznie. Oskarżony nie był uprzednio karany sądownie.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoS. D.k. 2478 – 2484, 2464, 3600,

dane o karalności k. 2808
OskarżonyW. W. (3)urodził się w dniu (...)wZ., jest kawalerem, bezdzietnym. Ma wykształcenie średnie. Oskarżony jest menadżeremklubu (...)przyul. (...)weW.. Oskarżony nie był uprzednio karany sądownie.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoW. W. (3)k. 2490 – 2494, 3600-3601,

dane o karalności k. 2811.
OskarżonyK. C.urodził się w dniu (...)weW., jest żonaty, bezdzietny. Ma wykształcenie średnie. Oskarżony pracuje wbanku (...)weW., uzyskując dochód w wysokości średnio w kwocie 8.000 złotych. Oskarżony nie był uprzednio karany sądownie.

Dowód:

częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. C., k. 2734-2740, 4091-4094.

dane o karalności k. 2955
OskarżonyM. W. (1)nie jest chory psychicznie obecnie i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie. Nie jest także upośledzony umysłowo. U oskarżonego nie stwierdzono innych zakłóceń czynności psychicznych mogących mieć wpływ na ocenę jego poczytalności. Zdaniem biegłych psychiatrów podawane leczenie psychiatryczne nie ma znaczenia orzeczniczego w sprawie, a czyny zarzucane oskarżonemu bezsprzecznie nie były wynikiem zaburzeń chorobowych, chorobowej motywacji. Tak więc podejrzanyM. W. (1)w krytycznym czasie nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej, ani w stopniu znacznym ograniczonej, zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem w zakresie tych czynów. Nie zachodziły warunku zart. 31 §1 i 2 k.k.

Dowód:

opinia psychiatryczno – sądowa k. 3079 - 3082
*****
W toku postępowania przygotowawczego oskarżonyP. P. (1)ostatecznie przyznał się do zarzucanego mu czynu.
Podczas pierwszego przesłuchania oskarżony ten nie przyznał się zarzucanego mu czynu popełnionego na szkodęA. K. (1)oraz odmówił złożenia wyjaśnień.
Podczas składania wyjaśnień w toku posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania oskarżony częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił jednak składania wyjaśnień w tej sprawie.
W trakcie kolejnego przesłuchania w charakterze podejrzanegoP. P. (1)przyznał się do zarzucanego mu czynu. Oskarżony ten wyjaśnił, iż z 14 na 15 października 2017 roku przyszedł doklubu (...)sam i spożywał tam alkohol. Widział tamM. W. (1)iŁ. W. (1), ale nie rozmawiał z nimi. Gdy zobaczył, iżŁ. W. (1)szarpie się zA. K. (1), podszedł do nich i uderzyłK.ostrym narzędziem w twarz. Było to ostrze nakładane na palec o długości około 1.5 do 2 cm. Oskarżony dalej wyjaśniał, iż po zdarzeniu wyrzucił narzędzie do kanału. Oskarżony zaznaczył, żeM. W. (1)iŁ. W. (1)znał „z podwórka”, natomiastA. K. (1)tylko z widzenia. Pokrzywdzonego uderzył „pod wpływem chwili”, widząc szarpaninę.
Podczas ostatniego przesłuchania w charakterze podejrzanegoP. P. (1)przyznał się do zarzucanego mu czynu i podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia, odmawiając składania dalszych wyjaśnień.
W toku postępowania sądowegoP. P. (1)przyznał się do zarzucanych mu czynów i podtrzymał wyjaśnienia złożone w toku postępowania przygotowawczego. Oskarżony, odpowiadając na pytania wskazał, iż chwilę rozmawiał przed tym zdarzeniem zM. W. (1). Szarpaninę, którą zauważył zaś wówczas była międzyŁ. W. (1)aA. K. (1). Dodał, iż był bardzo pijany. Nikt też nie nakłaniał go ani słowem, ani gestem do ataku.
OskarżonyŁ. W. (1)w toku postępowania przygotowawczego częściowo przyznał się do zarzucanych mu czynów.
Podczas pierwszego przesłuchania oskarżony odmówił złożenia oświadczenia odnośnie przyznania się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz odmówił składania wyjaśnień.
W trakcie kolejnego przesłuchania w charakterze podejrzanego częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, wyjaśniając przy tym, iż podczas zdarzenia był pod wpływem alkoholu. Jako przyczynę zaatakowaniaA. K. (1)oskarżony wskazał sytuację, która miała miejsce około miesiąca przed zdarzeniem wklubie (...), kiedy toA. K. (1)prowokowałA. K. (2)będącego znajomymŁ. W. (1)i umieścił na portalu społecznościowym ośmieszającyA. K. (2)materiał filmowy.Ł. W. (1)nadmienił także, iż zadał pokrzywdzonemu tylko jeden cios zanim doszło do interwencji ochrony. Wskazał także, że osobą która zadała cios niebezpiecznym narzędziem był nieznany mu mężczyzna w szarej bluzie, a narzędzie przypominało szpikulec. Następnie kiedyA. K. (1)został wyprowadzony zklubu (...), oskarżony podszedł do niego i zadał kilka ciosów pięściami, a także kopnął pokrzywdzonego w brzuch. Nieznana zaś oskarżonemu osoba rozpyliła w kierunku twarzyA. K. (1)gaz, a samego oskarżonego odciągnął od pokrzywdzonego znajomy –G. B.. Oskarżony wyjaśnił także, że podczas zadawania uderzeńA. K. (1)na zewnątrz lokalu, zadał mu pytanie: „I co, rozjebiesz go teraz?”, które dotyczyłoA. K. (2).
W trakcie następnego przesłuchania w charakterze podejrzanegoŁ. W. (1)wyjaśniał, iż nie działał z zamiarem spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego, nie działał także wspólnie i w porozumieniu zM. W. (1)iP. P. (1). Podejrzany zaznaczył, że nie zdawał sobie nawet sprawy z tego, iż osoby trzecie włączyły się w zdarzenie.Ł. W. (1)wyjaśnił także, iż ocenił działaniaA. K. (1)jako próby ataku i dlatego zareagował przemocą. Dodał także, iż to pokrzywdzony kierował w jego stronę groźby.Ł. W. (1)wyjaśnił, że nie znałP. P. (1)i nie rozumie, dlaczego zaangażował się on w sytuację zA. K. (1). Podejrzany zaznaczył, iż nie zachęcał nikogo do wzięcia udziału w pobiciu pokrzywdzonego.
W toku postępowania sądowegoŁ. W. (1)częściowo przyznał się do zarzucanych mu czynów, tj. do udziału w pobiciuA. K. (1), nie przyznając się do użycia gróźb karalnych wobec pokrzywdzonego. Ponadto oskarżony podtrzymał wyjaśnienia złożone w trakcie postępowania przygotowawczego. W trakcie pierwszej rozprawyŁ. W. (1)wyjaśniał uzupełniająco, iż wklubie (...)podchodząc doA. K. (1)nie był nastawiony agresywnie i chciał tylko wyjaśnić sytuację między pokrzywdzonym aA. K. (2). Oskarżony zaznaczył, że uderzyłA. K. (1)dopiero gdy ten ruszył w jego stronę.Ł. W. (1)dodał także, że wychodząc z klubu za pokrzywdzonym nie groził mu, a ponadto, że żaden zadany cios nie był zadany w bark pokrzywdzonego. Oskarżony zasugerował także, iżA. K. (1)z całej sytuacji chciał uzyskać jak największą możliwą kwotę zadośćuczynienia. Podczas kolejnej rozprawyŁ. W. (1)zaznaczył, iż poza lokalem(...)w dniu 15 października 2017 r. zadał pokrzywdzonemu dwa kopnięcia w bok brzucha.P.pierwszym z nich pokrzywdzony przyklęknął i skulił się w pozycji obronnej. Kolejny cios to kopnięcie w klatkę piersiową, następnie uderzenie pięścią w głowę, później uderzenie kolanem w głowę.
Oskarżony w toku kolejnej rozprawy wyjaśniał, iż witał się i rozmawiał zP. P. (1)przed zdarzeniem dnia 15 października 2017 r. wklubie (...), ale był pod wpływem alkoholu i zrobił to odruchowo, ponieważ nie znaP. P. (1).Ł. W. (1)zaznaczył jednak, że nie kazałP.ugodzić pokrzywdzonego nożem, a podczas wcześniejszej rozmowy z oskarżonym nie wiedział nawet, iżK.pojawi się tego dnia w klubie.
W toku postępowania przygotowawczegoM. W. (1)nie przyznał się do zarzucanych mu czynów.
Podczas pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanegoM. W. (1)wyjaśniał, w momencie gdy przedŁ. W. (1)stanął pokrzywdzony, nie poznał go i dlatego zaczął mierzyć do niego z paralizatora, ponieważ był przekonany, żeŁ. W. (1)jest atakowany, a pokrzywdzony stanowi zagrożenie. Kiedy zauważył, że jest toA. K. (1)opuścił paralizator. DalejM. W. (1)wyjaśniał, iż przebywający wcześniej na brzegu lożyP. P. (1), którego znał z widzenia i pozwolił mu zająć miejsce w okolicach zajmowanej loży, wstał i czymś uderzyłA. K. (1)w twarz. Następnie wszyscy udali się w stronę wyjścia.M. W. (1)wyjaśniał także, że na zewnątrzŁ. W. (1)bił się zA. K. (1), a sam oskarżony wszedł między nich, aby doprowadzić do uspokojenia sytuacji. Odnośnie zarzutu posiadania trzech sztuk broni palnej bez wymaganego zezwolenia, oskarżony wyjaśniał, iż nie miał świadomości, że jest to broń nielegalna, że zgodnie z opisem produktu jest to produkt legalny i służy do odstraszania zwierząt.
W trakcie kolejnego przesłuchania w charakterze podejrzanegoM. W. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu udziału w pobiciu pokrzywdzonegoA. K. (1), natomiast odnośnie posiadania broni palnej podejrzany podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia.
W toku postępowania sądowegoM. W. (1)nie przyznał się do zarzucanych mu czynów, odmawiając składania wyjaśnień. Oskarżony dodał jedynie, iż znałP. P. (1)z widzenia i rozmawiał z nim chwilę w dniu zdarzenia wklubie (...), nie ma natomiast wiedzy czy oskarżeniP.iW.znali się wcześniej.M. W. (1)wskazał także, że słyszał o sytuacji międzyA. K. (2)aA. K. (1)oraz że w momencie zdarzenia jego zdaniemŁ. W. (1)nie szukał wsparcia i nie zachęcał do udziału w pobiciu. Oskarżony zaznaczył, iż paralizator wyciągnął, ponieważ poczuł się zagrożony przezA. K. (1), którego początkowo nie rozpoznał. Oskarżony dodał też, iż ma kwity na posiadaną broń, kupił ją w internecie nan.stronie.
OskarżonyS. D.w toku postępowania przygotowawczego ostatecznie przyznał się do zarzucanych mu czynów.
Podczas pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanegoS. D.nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśniał ponadto, iż nie kasował monitoringu, a także nie ma nic wspólnego z osobami które popełniły przestępstwo w dniu 15 października 2017 r. oraz, że nie wie kto w tamtym dniu oglądał monitoring.
Następnie w trakcie posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania oskarżony złożył wyjaśnienia, w których przyznał, iż był świadomy, żeW. W. (3)dokona usunięcia zapisów monitoringu, ale nie działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymW. W. (3).
W toku dalszych przesłuchań,S. D.przyznał się do zarzucanego mu czynu, wyjaśniając, iż przyszedł do klubu po kluczyki od samochodu. Na miejscu rozmawiał zW. W. (3), który poinformował go, że przyjedzie Policja w sprawie monitoringu. Następnie razem udali się wspólnie do biura, gdzieW. W. (3)zapewnił, że: „wszystko załatwi i będzie dobrze”.S. D.wyjaśnił, że miał świadomość, co oznacza to stwierdzenie i że chodzi tu o usunięcie zapisu monitoringu, na co przystał.S. D.zaznaczył także, iż zapis monitoringu został usunięty, aby uniknąć udziału w postępowaniu w sprawie, „nie mieć problemów z Policją”.
Podczas kolejnego przesłuchaniaS. D.wyjaśnił, iżW. W. (3)podczas spotkania wklubie (...)dnia 17 października 2017 r. wprost spytał go, czy skasować nagrania monitoringu, na coS. D., będący bezpośrednim przełożonymW. W. (3)odpowiedział: „dobrze, rób co uważasz”, mając świadomość, iż doprowadzi to do usunięcia zapisów monitoringu. Ponadto wyjaśniał, że podczas spotkania oskarżonego zK. C.iW. W. (3),K. C.wiedział już o tym, że monitoring został skasowany. Oskarżony zaprzeczył jednak, iż treść zeznań trzech podejrzanych była z góry uzgodniona.
Podczas kolejnych przesłuchań w charakterze podejrzanegoS. D.przyznał się do zarzuconych mu czynów i podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia.
W trakcie postępowania sądowegoS. D.przyznał się do zarzucanych mu czynów oraz podtrzymał wyjaśnienia złożone w toku postępowania przygotowawczego, odmawiając składania dalszych wyjaśnień.
W toku postępowania przygotowawczego oskarżonyW. W. (3)ostatecznie przyznał się do zarzucanych mu czynów.
Podczas pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanegoW. W. (3)nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, a także wyjaśniał, iż nie skasował monitoringu, nie potrafi tego zrobić i nie ma żadnego wiedzy odnośnie skasowania monitoringu.
Następnie w trakcie posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania oskarżony złożył wyjaśnienia, w których przyznał się do zarzucanego mu czynu, iż dokonał skasowania nagrań z monitoringu ze strachu przed sprawcami pobiciaA. K. (1), a także aby „oszczędzić sobie kłopotu i nie mieć problemów z Policją”. Ponadto oskarżony wyjaśniał, iż był świadomy tego co robi, ale obawiał się „przykrych konsekwencji”, także ze strony sprawców, których postrzegał jako niebezpiecznych, jeżeli takiego usunięcia nie dokona. Oskarżony wyjaśnił, iż oglądał zapis monitoringu, na którym był widoczny moment pobicia, ale nie widział, że w jej trakcie użyto niebezpiecznego narzędzia i że potraktował tą sytuację tak jak inne zdarzenia które mają miejsce w klubie. Zaznaczył także, iżS. D.miał świadomość, że dokona usunięcia wszystkich zapisów z monitoringu i wyraził na to zgodę. Oskarżony wyjaśniał także, iżK. C.dowiedział się o usunięciu zapisów monitoringu już po fakcie jego dokonania. Kiedy oskarżeni dowiedzieli się, iż mają stawić się w(...) Biurze (...), podczas spotkania w klubie uzgodnili wspólną wersję zdarzeń, którą przedstawią podczas przesłuchań, to jest, iż nie skasowali monitoringu oraz że nie mają żadnej wiedzy jak do tego doszło.
Podczas kolejnych przesłuchań w charakterze podejrzanegoW. W. (3)przyznał się do zarzuconych mu czynów i podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia.
W toku postepowania sądowegoW. W. (3)przyznał się do zarzucanych mu czynów i podtrzymał wyjaśnienia złożone w toku postępowania przygotowawczego.
OskarżonyK. C.w toku postępowania przygotowawczego ostatecznie przyznał się do zarzucanych mu czynów.
Podczas pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanego przyznał, iż w dniu 23 października 2017 roku złożył fałszywe zeznania dotyczące swojej wiedzy na temat usunięcia zapisów monitoringu wklubie (...). W rzeczywistości oskarżony wiedział, iż monitoring został skasowany przezS. D.iW. W. (3), ale dowiedział się o tym już po fakcie. Oskarżony zaznaczył jednak, iż zaprzecza, jakoby doszło do ustalenia wspólnej wersji zdarzeń między nim, a dwoma pozostałymi oskarżonymi –S. D.iW. W. (3)oraz, że nikt nie sugerował mu jakie zeznania powinien złożyć podczas przesłuchania. Oskarżony po zapoznaniu się z nagraniem monitoringu gdzie widoczny jest moment rozmowy prowadzonej z oskarżonymM. W. (1)wyjaśnił, iż takie rozmowy miały czasem miejsce, ale zawsze trwały maksymalnie kilka minut i dotyczyły kwestii stricte towarzyskich.K. C.zaznaczył także, iż poza rozmowami w klubie nie utrzymuje żadnych kontaktów towarzyskich zM. W. (1)iŁ. W. (1).
W toku postępowania sądowegoK. C.przyznał się do zarzucanego mu czynu oraz podtrzymał swoje wyjaśnienia złożone w trakcie postępowania przygotowawczego, ale wyjaśnił, iż nie przyznaje się do winy, ponieważ podczas przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego nie miał świadomości odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych wyjaśnień, nie zdawał sobie z tego faktu sprawy, ponieważ nie został pouczony o takiej odpowiedzialności. Oskarżony wyjaśnił, iż myślał, że działanie takie jest wykroczeniem. Ponadto oskarżony zaznaczył, iż nie został pouczony o prawie do odmowy odpowiedzi na zadawane pytania, nie otrzymał pisemnego pouczenia o prawach i obowiązkach, nie miał możliwości swobodnej wypowiedzi, ale od razu musiał odpowiadać na pytania przesłuchującego. Oskarżony w odpowiedzi na pytanie przewodniczącego wyjaśnił, iż podczas przesłuchania podpisał przedłożone mu przez przesłuchujących dokumenty bez zapoznania się z nimi.
*****
Sąd swoje ustalenia faktyczne oparł przede wszystkim na zeznaniach świadków –S. L.,A. B.,G. J.,B. Ś. (1),M. R.,A. K. (2),P. M.,A. Z.,K. W. (2),Z. P., wyjaśnieniachP. P. (1), częściowo na zeznaniach pokrzywdzonegoA. K. (1)oraz wyjaśnieniach oskarżonychŁ. W. (1), orazM. W. (1).
Sąd uwzględnił także, uznając je w całości za wiarygodne, przedstawione i ujawnione w sprawie opinie pisemne i ustne biegłych z zakresu medycyny sądowej oraz antropologii na okoliczność doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń i sposobu, w jaki te obrażenia mogły powstać. Niezwykle istotnym dowodem w sprawie były również przeprowadzone oględziny nagrań zapisu z monitoringu, na którym widoczne były istotne elementy przebiegu zdarzenia w lokaluG., a także poza nim, a które to nagrania pozwoliło ustalić stan faktyczny oraz zweryfikować wersję zdarzeń przedstawianą przez poszczególnych uczestników pobicia w lokalu oraz w bezpośrednim jego sąsiedztwie. Sąd uwzględnił przy tym opinie z zakresu informatyki, a dotyczące odtworzenia wcześniej skasowanych nagrań oraz technik audiowizualnych.
Sąd oparł się również na wyjaśnieniachS. D.,W. W. (3)i w dużej częściK. C.w zakresie stawianych tym oskarżonym zarzutów polegających czy to na utrudnianiu prowadzonego postępowania karnego, jak i na składaniu w toku tego postępowania fałszywych zeznań.
Oceniając w pierwszej kolejności zdarzenie mające miejsce w nocy 15 października 2017 roku,
w pierwszej kolejności wskazać należało, iż Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoŁ. W. (1)w zakresie jego sugestii, z których wynikać miało, że zaatakował on pokrzywdzonego, tylko dlatego, że obawiał się z jego strony próby ataku i działał w celu obrony, a nadto skutkiem jego działań z całą pewnością nie był uraz barkuA. K. (1). Wyjaśnienia te nie znajdowały oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a zwłaszcza w zapisie monitoringu z miejsca zdarzenia, a także w zasadach logicznego rozumowania. Przeczyły temu również po części zeznania samego pokrzywdzonegoA. K. (1), a także w zakresie powstałych urazów opinie biegłych z zakresu medycyny sądowej i antropologii.
W pierwszej kolejności jednak takie twierdzeniaŁ. W. (1)pozwalała zakwestionować analiza dołączonego w toku postępowania zapisu z monitoringu, który w sposób precyzyjny pozwolił odtworzyć kolejne sekwencje zdarzenia, od samego jego początku i wejściaA. K. (1)do lokalu aż po zadawanie pokrzywdzonemu ciosów, zarówno przezŁ. W. (1), jak iP. P. (1), w tym poza lokalem, gdy właściwie już samŁ. W. (1)zadawał pokrzywdzonemu liczne ciosy i kopnięcia. Zapis monitoringu pozwolił zresztą ocenić również w sposób obiektywny wyjaśnieniaM. W. (2).
Na przywołanym nagraniu z wnętrzaklubu (...)widać w pierwszym rzędzie, iżA. K. (1)nie wykonywał przez atakiem ze stronyŁ. W. (1)żadnych agresywnych ruchów, jak również innych gestów, które mogłyby uŁ. W. (1)wywołać rzeczywiste obawy, iż chce pokrzywdzony w jakikolwiek sposób go zaatakować oraz wywoływać chęć obrony przed jego atakiem.
Do takiego zachowania nie można było w szczególności zaliczyć podejściaA. K. (1)w stronę oskarżonego i wejścia jedynie na podest, na którym stał oskarżony, będąc wcześniej zaczepionym przezŁ. W. (1). Co więcej w trakcie tej krótkiej rozmowy widać, że toŁ. W. (2)jest tą stroną aktywną, aA. K. (1)jedynie słucha. Podchodząc zaś w pewnym momencie bliżej doŁ. W. (1), nie wykonywałA. K. (1)żadnych gestów rękoma. ToŁ. W. (1), w pewnym momencie jako pierwszy odepchnął, po czym, nie czekając wcale na reakcję pokrzywdzonego, uderzył go jako pierwszy raz pięścią w twarz, po którym to uderzeniu swój cios zadałP. P. (1).
Co więcej, dalszy przebieg zdarzenia, wprost wskazał, iżŁ. W. (1)wcale nie działał w celu odparcia ataku pokrzywdzonego. Fakt, iż oskarżony ten po pierwszej fazie zdarzenia, ruszył za pokrzywdzonym na zewnątrz lokalu, kiedy był on już wyprowadzany przez ochronę jasno tylko potwierdzał, iżŁ. W. (1)był w trakcie zdarzenia reprezentantem strony atakującej. W tym zakresie zatem wyjaśnieniaŁ. W. (1)nie były zgodne z materiałem dowodowym zebranym w sprawie.
Sąd nie dał także wiary wyjaśnieniom oskarżonegoŁ. W. (1)złożonym w toku postępowania przygotowawczego, w których przekonywał on, iż zadał pokrzywdzonemu tylko jeden cios, zanim został on wyprowadzony przez ochronę z klubu. Takiej wersji zdarzeń również przeczyło nagranie z monitoringu zainstalowanego w lokaluG., na którym zauważyć można, iżŁ. W. (1)już w środku lokalu zadawałA. K. (1)więcej niż jeden cios. I to po tym, jakA. K. (1)został ugodzony przedmiotem zaopatrzonym w ostrze przezP. P. (1). Podobnie Sąd ocenił sugestie oskarżonegoŁ. W. (1), który zapewniał, iż obrażenia w obrębie lewego stawu barkowego doznane przez pokrzywdzonego nie mogą być skutkiem jego działań, gdyż nie zadawał uderzeń w tym rejonie ciała pokrzywdzonego.
Opinie sądowo – lekarskie, których wiarygodność nie budziła wątpliwości, w ocenie Sądu, przeczyły takiemu stanowisku oskarżonego, podobnie zresztą, jak częściowo nagranie z monitoringu, już spoza lokalu, jak i zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego.
W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż biegli zgodnie twierdzili, iż obrażenia stwierdzone uA. K. (1)po tym zdarzeniu, w tym zwichnięcie w lewym stawie barkowo - obojczykowym mogły powstać w czasie i okolicznościach podawanych przez pokrzywdzonego. Opisali przy tym biegli mechanizm, który spowodować mógł stwierdzone następnie przez biegłych uszkodzenia barku. W swojej pierwszej opinii z dnia 6 czerwca 2018 roku biegli wskazali, w sposób jasny i logiczny, iż brak było podstaw do przyjęcia, aby obrażenia ciała, jakich pokrzywdzony doznał wcześniej, m.in. w wyniku wypadków komunikacyjnych, miały wpływ na rozległość obrażeń doznanych przez niego w dniu 15 października 2017 roku. Podkreślili przy tym, iż przeprowadzona uA.diagnostyka radiologiczna w obrębie lewego stawu barkowo – obojczykowego nie wykazała uszkodzeń (złamań i zwichnięć). Brak zamian urazowych w tym obrębie znajdowało również potwierdzenie w wykonanym w dniu 10 października 2017 roku, a zatem ledwie 5 dni wcześniej, radiogramie.
Biegli potwierdzili to również w drugiej swojej opinii pisemnej, jak i na rozprawach, składając uzupełniające ustne opinie. Na rozprawie w dniu 12 lipca 2019 roku biegli z zakresu medycyny sądowej zapytani po raz kolejny o okoliczności związane z mechanizmem powstania u pokrzywdzonego urazu barku lewego wskazali w sposób spójny i kategoryczny, iż nie ma żadnych podstaw, aby przyjąć wpływ, a także nawet możliwość wpływu wcześniejszych obrażeń stwierdzonych uA. K. (1)na ryzyko zwiększenia ciężkości obrażeń powstałych w przedmiotowym zdarzeniu. Podkreślili przy tym, iż w związku z poprzednimi zdarzeniami pokrzywdzony był wielokrotnie diagnozowany. Stan barku lewego przed tym zaś zdarzeniem, mimo doznanych wcześniej urazów, nie wykazywał uszkodzeń, które były stwierdzone po zdarzeniu. Nadto wykluczyli oni kategorycznie wpływ wcześniejszych urazów na nowy uraz stwierdzony uA. K. (1)już po 15 października 2017 roku. Biegli ci przy tym w sposób logiczny wyjaśnili, na czym te swoje wnioski opierali. Wskazali bowiem na tej samej rozprawie, iż ten uraz barku był na tyle charakterystyczny, ponieważ doszło do oderwania przyczepu więzadła od kości wraz z fragmentem kości, a także w oparciu o wcześniejszą diagnostykę oraz mając na uwadze, iż zmiany radiologiczne w zakresie lewego barku, świadczące o tym urazie, nie występowały, a jednocześnie uwzględniając charakter tego urazu, to wszystko, zdaniem tych biegłych wskazywało kategorycznie na to, że to wiązadło było na tyle silne, że w momencie urazu nie uległo ono zerwaniu, a doszło do oderwania go od kości wraz z fragmentem kości. To z kolei świadczyło o tym, że po pierwsze musiało mieć ono zachowaną ciągłość, a po drugie wiązadło te musiało mieć dużą wytrzymałość. To przeczyło zatem jakiemukolwiek wpływowi tego wcześniejszego urazu na stwierdzony.P.zdarzeniu zaś z dnia 15 października 2017 rokuA. K. (1)został niezwłocznie zbadany, po czym ujawniono u niego wskazany uraz barku. Brak było zaś jakichkolwiek obiektywnych dowodów na to, iż pomiędzy ostatnim badaniem diagnostycznym w dniu 10 października 2017 roku a zdarzeniemA. K. (1)uległ wypadkowi, który spowodował uraz barku.
Tymczasem oględziny zapisu z monitoringu wskazały, w pierwszej kolejności, iżA. K. (1)jak wchodził do lokalu, a także jak przebywał w nim do momentu zadania mu ciosów nie miał jakichkolwiek problemów z barkiem. Co więcej materiał dowodowy w postaci zapisu z monitoringu pozwolił na ustalenie, iż z wyłączeniem obrażeń spowodowanych niebezpiecznym narzędziem wyposażonym w ostrze, ciosyA. K. (1)zadawał jedynieŁ. W. (1), a w ich zakres wchodziły uderzenia pięściami, ale także kopnięcia po ciele skulonego pokrzywdzonego na zewnątrzklubu (...). To tamŁ. W. (1)z prawdziwą furią zaatakował ponownieA. K. (1), co widać na jednym z ujęć, zadając mu liczne ciosy pięścią nie tylko w głowę, ale w korpus, a także liczne kopnięcia nogą i kolanem w ciało pokrzywdzonego.A. K. (1)był zaś w tym czasie skulony na ziemi. W takiej sytuacji trudno uznać za wiarygodne i przekonujące zapewnienia oskarżonegoŁ. W. (1), iż zadawał liczne ciosy, ale z całą pewnością nie w lewy bark. To skłoniło zatem Sąd do uznania, iż to właśnie w tym czasie ten uraz barku powstał i spowodowany był on nie jakimkolwiek bezwładnym, nie spowodowanym przez osobę trzecią upadkiemA. K. (1), a właśnie działaniemŁ. W. (1).
Pośrednio zresztą potwierdzały to częściowo zeznania świadkaG. J., który jeszcze w toku śledztwa wskazał, iż widział, jakA. K. (1)leżał przewrócony wcześniej przezŁ. W. (1)na ziemi, aŁ. W. (1)siedział w tym momencie na nim i zadawał uderzenia w okolice twarzy i brzucha pokrzywdzonego. I w tym zakresie zeznaniaG. J.Sąd uznał za wiarygodne jako logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Sąd uznał jednak za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1)odnośnie faktu, iż nie uderzył on pokrzywdzonego niebezpiecznym narzędziem, a cios taki zadał mężczyzna w szarej bluzie stojący z boku, rozpoznany później jakoP. P. (1). Taki przebieg zdarzenia potwierdzał nie tylkoP. P. (1), ale również zapis monitoringu, czy też opinia z zakresu antropologii, w której stwierdzono, iż to właśnie oskarżonyP. P. (1)trzymał takie narzędzie w dłoni, a nie oskarżonyŁ. W. (1), zadający ciosy jedynie pięściami.
Dokładna analiza monitoringu pozwalała w szczególności ustalić, iż po tym jakŁ. W. (1)odepchnął jako pierwszyA. K. (1), uderzył go następnie mocno w twarz, po niemal w krótkim odstępie czasu cios ostrym narzędziem zadał właśnieP. P. (1). NastępnieA. K. (1)w wyniku dopiero tego ciosu chwycił się za policzek sprawdzając ranę i próbując następnie wyszarpnąć, nieŁ. W. (1), a właśnieP. P. (1)to narzędzie z ręki.P.tym zaś nastąpiła kolejna sekwencja ciosówŁ. W. (1)zadawanych pięściami, a nie nożem, jak twierdził pokrzywdzony.
W konsekwencji za niewiarygodne uznał Sąd zeznania pokrzywdzonegoA. K. (1), który nawet po okazaniu mu nagrań z monitoringu z miejsca zdarzenia, upierał się wręcz, próbując w różnoraki sposób to tłumaczyć, iż osobą która zadała mu cios niebezpiecznym narzędziem był z całą pewnością także oskarżonyŁ. W. (1), o czym świadczyć mogły chociażby dwie, a nie jedna rana na policzku. Na monitoringu jednak w żadnym momencie nie widać było, abyŁ. W. (1)ani inna pozaP. P. (1)osoba zadawała również pokrzywdzonemu ciosy ostrym narzędziem. Co istotne zauważyć należy, iż biegli z zakresu medycyny sądowej, pytani o dwie rany policzka uA. K. (1), analizując rodzaj tych ran, wskazali, iż mogły one powstać od jednego narzędzia i być spowodowane jednym tylko ciosem, a zatem ciosem zadanym przezP. P. (1). Opisali przy tym w sposób jasny i logiczny, mechanizm zadania takiego ciosu. W opinii tej też stwierdził biegły antropolog, iż brak było podstaw do uznania, iż ktoś inny pozaP. P. (1)trzymał nóż w ręce i zadawał nim ciosy.
Tym samym zeznaniaA. K. (1)w tym zakresie były niespójne, w wielu punktach nielogiczne, co pozwoliło ostatecznie w konfrontacji z nagraniem z monitoringu, zakwestionować w tej części jego zeznania. Nagranie odtworzone na sali nie ujawniło w szczególności tej okoliczności, iż doszło do upuszczenia noża przez napastnika na podłogę, prób jego podnoszenia. Zeznania przy tymA. K. (1)w wielu punktach ewoluowały i można było mieć wrażenie, że nie było to spowodowane tylko dynamicznym charakterem zdarzenia, i tym, że atak nastąpił znienacka, czy też wreszcie upływem czasu. W zeznania tych bowiem w wielu miejscach odnoszących się do zdarzenia w lokaluG.uderzała chęć podkreślenia, iż toŁ. W. (1)musiał mu również zadać cios nożem, wręcz upierania się, żeŁ. W. (1)to zrobił. Zauważyć należy, iż podczas pierwszych jego zeznań, gdy nie był jeszcze dostępny monitoring,A. K. (3)zeznał: „jak się okazało Gekon w tej dłoni trzymał długie stalowe ostrze obustronne ostrze o długości około 7-8 cm plus uchwyt, który był owinięty jakąś taśmą w kolorze jasnożółtym”.Co więcej utrzymywałA. K. (1), iż jak zbijałŁ. W. (1)te ciosy nożem, to ostrze wyleciałoŁ. W. (1)na posadzkę. Analiza monitoringu pozwalała uznać za wręcz kuriozalne oświadczeniaA. K. (1), iż po oglądnięciu na sali rozpraw zapisu z monitoringu jest jeszcze bardziej pewny, żeŁ. W. (1)również używał noża, który mu wypadł po pierwszym uderzeniu. A przecież nie zauważył on, jak sam przyznał, momentu wyciągnięcia tego noża. Chwilę zaś wcześniej, jak widać na monitoringu trzymany był przezŁ. W. (1), oboma rękami za kark. W tych rękach zaś żadnego noża nie było, a już z całą pewnością nie było go tam widać.
Nadto utrzymywałA. K. (1), iż wewnątrz lokalu ciosy zadawały mu jeszcze co najmniej dwie osoby. Tymczasem, jak wskazał monitoring, iż jeden cios zadał mu jeszcze obokŁ. W. (1),P. P. (1)i był to cios właśnie ostrym narzędziem. Nikt inny ciosów pokrzywdzonemu wówczas nie zadawał. Jak wskazał monitoringA. K. (1)nie został też, jak utrzymywał długo w toku śledztwa, przez nikogo uderzony w tył głowy, gdy jeszcze rozmawiał zŁ. W. (1). Tłumaczenia zaś pokrzywdzonego w tym zakresie, że miał na myśli, że to uderzenie w tył głowy zadałŁ. W. (1)nie do końca było logiczne w kontekście jego wcześniejszych zeznań z postępowania przygotowawczego. Tym samym z dużym dystansem należało oceniać zeznania pokrzywdzonego, który w dodatku po oglądnięciu monitoringu uważał, iż noża używał równieżŁ. W. (1). To zaś rodziło wątpliwości, czyA. K. (1)nie chciał po prostu dodatkowo obciążać w tym zakresieŁ. W. (1), narażając go niesłusznie na surowszą odpowiedzialność karną.
Taka wersja zdarzeń przedstawiana przezA. K. (1)nie mogła się zatem w żadnym razie ostać, w tym właśnie w świetle zapisu z monitoringu, opinii biegłych, jak i wyjaśnień samych oskarżonych, w szczególności przyznania się do zarzucanego mu czynu przezP. P. (1). W świetle tych dowodów nie ulegało zaś wątpliwości, iż niebezpiecznego narzędzia tej nocy używał jedynie oskarżonyP. P. (1). Oskarżony ten kategorycznie przy tym wskazał, iż to on wyciągnął takie narzędzie, po czym w przypływie impulsu, widząc atakŁ. W. (1), zadał tym narzędziem cios. W tym zakresie wyjaśnieniaP. P. (1)były logiczne, spójne i znajdowały odzwierciedlenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym, zwłaszcza w materiale w postaci zapisu z monitoringu.
W kontekście wskazanego materiału dowodowego wiarygodne były również wyjaśnienia oskarżonegoP. P. (1)orazŁ. W. (1), w zakresie, w którym przekonywali oni, iż w żadnym razieŁ. W. (1)nie znał planówP. P. (1)odnośnie użycia przez niego przeciwkoA. K. (1)niebezpiecznego narzędzia, a tym bardziej nie polecił mu użycia tego narzędzia. Co wskazano już powyżej,P. P. (1)wyjaśniał, iż była to jego samodzielna decyzja, podjęta pod wpływem chwili, będąca efektem jakiegoś impulsu, zaś aniŁ. W. (1), ani teżM. W. (1)do ataku go nie nakłaniali, nie zachęcali, czy też nie nakazywali mu tego zrobić.Ł. W. (1)również wskazał, iż nie wiedział, iżP. P. (1)zaatakuje pokrzywdzonego nożem, a tym bardziej niczego takiego z tą osobą nie planował.P. P. (1)zaś nie znał. I choć na monitoringu widoczne było jakP. P. (1)chwilę rozmawiał tej nocy przed zdarzeniem zŁ. W. (1), ale teżM. W. (1), ale było to za mało, aby móc twierdzić, iż atak nożem wspólnie zaplanowali, akceptowali, w tym w odniesieniu do osobyA. K. (1). Takie ustalenia byłyby zresztą też nieuprawnione nawet wówczas, gdyby panowie znali się lepiej. Co więcej rozmawiali oni wówczas, gdyA. K. (1)nie było jeszcze w klubie. RozmowaP. P. (1)z pozostałymi oskarżonymi nie mogła też sama w sobie oznaczać, iż była ona czymś więcej niż rozmową dwóch osób, które przebywały na tej samej dyskotece. Analiza zapisu monitoringu nie pozwalała również na uznanie, iż w momencie ataku naA. K. (1)oskarżeniŁ. W. (1), czy teżM. W. (1)wykonali jakikolwiek gest, który mógłby być jednoznacznie odczytany jako zaakceptowanie bądź polecenie zaatakowania przezP. P. (1)A. K. (1), i to nożem, a jego atak był wspólnie uzgodniony. I w tym zakresie Sąd podobnie ocenił wyjaśnieniaM. W. (1).
Odnośnie oskarżonegoM. W. (1), Sąd nie dał z kolei wiary jego wyjaśnieniom, w którym nie przyznawał się do brania udziału w pobiciu, sugerując, iż wyciągnął on paralizator jedynie z poczucia zagrożenia ze stronyA. K. (1), jedynie w obronie własnej i swojego kolegi, a także nie miał wtedy świadomości, kto to właściwie jest. Oskarżony zaznaczał w tym zakresie, iż był przekonany, żeŁ. W. (1)jest atakowany i wyciągnął paralizator w celu obrony siebie i znajomych, a kiedy rozpoznał, iż mierzy doA. K. (1), którego znał, opuścił paralizator. Wyjaśnieniom takim przeczył zapis monitoringu z miejsca zdarzenia, na którym dobrze widać było, iż oskarżonyM. W. (1)dobył paralizatora dopiero po tym, kiedy do celu doszedł już pierwszy cios pięściąŁ. W. (1)w twarzA. K. (1)oraz kiedyP. P. (1)uderzył pokrzywdzonego niebezpiecznym narzędziem w policzek. W tym momencie, jak widać na przedmiotowym nagraniu, pokrzywdzony z pewnością nie stanowił zagrożenia i jedynie bronił się przed agresją dwóch osób. Było także oczywiste, iż jest on stroną, która została zaatakowana w tej sytuacji. Już po pierwszym zadanym pięścią ciosieA. K. (1)zatoczył się do tyłu i nie podjął próby kontrataku, następnie otrzymał uderzenie niebezpiecznym narzędziem w twarz i dopiero w tym momencie oskarżony dobył zza paska paralizatora, a wymierzył go w kierunku pokrzywdzonego po dwóch kolejnych uderzeniach zadanych przezŁ. W. (1)pięściami. Co więcej paralizator wymierzył konkretnie wA. K. (1), którego doskonale znał, a nie w kierunkuP. P. (1). Niewątpliwie wskazane okoliczności widoczne na zapisie monitoringu pozwalały ustalić fakt, iżM. W. (1)nie działał w celu obronyŁ. W. (1), ale po to, aby ubezpieczaćŁ. W. (1)podczas zdarzenia, które miało bezsprzecznie charakter pobiciaA. K. (1), a nie jak to ujął oskarżonyŁ. W. (1)pojedynku. Co to bowiem za pojedynek, gdy jeden z jego uczestników ubezpieczany jest przez swojego kolegę trzymającego w dłoni paralizator, inny zaś, trzeci uczestnik zadaje przeciwnikowi cios ostrym narzędziem w twarz.
Całkowicie nielogiczne były przy tym, zapewnieniaM. W. (1), iż upuścił paralizator, dopiero wówczas, gdy skojarzył, że osobą, którą uderzaŁ. W. (1)jestA. K. (1). Analiza zapisu z monitoringu wskazywała bowiem wyraźnie, iż przed pierwszym uderzeniemM. W. (1)stał już obok rozmawiającychŁ. W. (1)iA. K. (1), przysłuchiwał się temu, obserwując jednocześnie otoczenie i z całą pewnością musiał już wówczas rozpoznać znanego mu przecież dobrze pokrzywdzonego.
Ta sama analiza pozwoliła ostatecznie przyjąć, iżM. W. (1)wcale nie działał w obronie własnej, nie będąc zorientowanym, co się dzieje. Wręcz przeciwnie doskonale zdawał sobie sprawę z kim rozmawiaŁ. W. (1), a dalsze jego zachowanie świadczyło, iż od samego początku aktywnie go ubezpieczał, będąc cały czas gotowym na włączenie się do pobicia, gdyby sytuacja tego wymagała, chociażby poprzez użycie tasera.
Sąd nie znalazł z kolei powodów, aby odmówić wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoM. W. (1)odnośnie tego, iż nie podjął innych działań poza wymierzeniem w kierunku pokrzywdzonego paralizatora, a zwłaszcza nie brał udziału w kontynuacji pobicia pokrzywdzonego na zewnątrzklubu (...), a także nic nie wiedział o planachP. P. (1)związanych z włączeniem się przez niego do tego zdarzenia z użyciem niebezpiecznego narzędzia i to celowanym bezpośrednio w twarz pokrzywdzonego.
Odnośnie z kolei zdarzenia mającego miejsce na stacji paliw(...)weW., Sąd z dużą ostrożnością oceniał zebrany w sprawie materiał dowodowy, mając na uwadze, iż stawiany w tym zakresieŁ. W. (1)zarzut opierał się tylko i wyłącznie na zeznaniachA. K. (1). Te zaś zeznania w wielu punktach, co wskazano już wcześniej, były niespójne, chaotyczne i nielogiczne. Co więcej ocena materiału dowodowego wskazywała, iż w przypadku wydarzenia w lokaluG.A. K. (1)próbował wbrew nierzadko oczywistym okolicznościom obciążać niesłusznie, w sprzeczności z innymi, wiarygodnymi dowodami, w tym z zapisem przebiegu zdarzenia z monitoringu, właśnieŁ. W. (1), a zwłaszcza o usiłowanie spowodowania u niego ciężkiego uszczerbku z użyciem noża, co próbował zrobić w rzeczywistości zupełnie ktoś inny. To nakazywało z kolei podchodzić również z dużym dystansem do zeznań pokrzywdzonego odnoszących się do rzekomych gróźb na wskazanej stacji paliw w czerwcu 20017 roku. Nikt bowiem z przesłuchanych osób takiego przebiegu zdarzenia nie potwierdził. Nie uczynił tego aniM. W. (1)ani też świadekA. K. (2), którzy byli wówczas na tej stacji, na tym spotkaniu. Nie uczynił tego również w żaden, nawet pośredni sposób,K. N.ps. (...), który był niejako według relacji pokrzywdzonego, powodem kierowania pod adresemA. K. (1)gróźb karalnych na stacji(...). Świadek ten zaprzeczył w szczególności istnieniu takiego konfliktu pomiędzy nim aŁ. W. (1). I pomimo tego, iż zeznaniaK. N.również należało traktować z dużym dystansem i ostrożnością, to jednak wersji zdarzenia oskarżyciela posiłkowego nie potwierdził.
TymczasemŁ. W. (1)negował konsekwentnie i kategorycznie, nie tylko to, że rozmowa ta dotyczyła w ogóle osobyK. N.i rzekomych zakazów pojawiania się „na mieście” z powodu rywalizacji w przestępczych interesach, ale również, aby towarzyszyły jej jakiekolwiek groźby. W sytuacji zatem, gdy jedynieA. K. (1)jako pokrzywdzony mówił o takich groźbach, Sąd w tym zakresie na tych zeznaniach się nie oparł, uznając, iż budzą one zbyt poważne wątpliwości, aby na ich podstawie uznawać sprawstwo i winę oskarżonego. Tym bardziej, iż jak wskazywał chociażby ochroniarzA. B.w nocy z 14 na 15 października 2017 roku, w rozmowie z nim przed wejściem do lokalu,A. K. (1)zaprzeczył jakoby miał aktualnie konflikt zŁ. W. (1), czy też miał powody, aby się go obawiać. Wszedł też do lokalu, wiedząc, iż w środku jest oskarżony. Rodziło się zatem pytanie, czy wchodziłby pokrzywdzony rzeczywiście do środka klubu, gdyby otrzymał taki wyraźny zakaz odŁ. W. (1), grożącego mu w dodatku parę miesięcy wcześniej, pocięciem, a nawet śmiercią.A. K. (1)wskazywał zresztą w jednym miejscu swoich zeznań, iż chodziło o zakaz pojawiania się w obecnościK. N., a innym razem, iż zakaz oznaczał, iż w ogóle miał się nie pokazywaćŁ. W. (1). Zauważyć przy tym należy, iżA. K. (1)przyznał w toku postępowania, ale dopiero na późniejszym etapie postępowania, iż rzeczywiście na tym spotkaniu na stacji(...)chodziło też o to, że oskarżonyŁ. W. (1)miał pretensje do niego o to, że chwalił się w klubach, że pobije oskarżonych. Co więcejA. K. (1)potwierdził na rozprawie, iż rzeczywiście w lokaluG.Ł. W. (1)pytał go o sytuację zA. K. (2). Tak z kolei sytuację tą opisywałŁ. W. (1).
Oceniając w tym zakresie relacje poszczególnych osób w tym zakresie, nie można było wreszcie ignorować okoliczności związanych z tym, czym zajmowali się oskarżeni, ale i sam pokrzywdzony, który jak wskazał materiał dowodowy pomimo, iż był kiedyś policjantem utrzymywać zaczął kontakty z osobami karanymi wcześniej sądownie, działających w różnych grupach przestępczych, powiązanych ze sobą siecią wzajemnych interesów, ale i konfliktów rodzących wiele powodów do wzajemnego pomawiania się. Nietrudno było zatem wyobrazić sobie sytuację, iż takie okoliczności wpływać mogły na relacje procesowe pokrzywdzonego.
Co jednak najistotniejsze, nie można było zapominać, iż w przypadku zdarzenia w lokaluG.widoczna była duża chwiejność w zeznaniach świadkaA. K. (1), nielogiczność, czy wręcz nieprawdziwe obciążanieŁ. W. (1), w tym o działanie z użyciem noża. Nie można było nie dostrzegać przy tym, iż w tym wypadku dopiero zapis z monitoringu, dowód przebadany w sposób rzetelny przez biegłych informatyków, uwidocznił skalę niesłusznego obciążaniaŁ. W. (1)przezA. K. (1).
W odniesieniu do rzekomych gróźb karalnych pod adresem pokrzywdzonego, tego typu dowodów, które pozwoliłyby na kategoryczne pewne zweryfikowanie słówA. K. (1), ale iŁ. W. (1)było brak. Z opinii biegłych informatyków również nie wynikało, w tym dotyczących zabezpieczonych chociażby w toku postępowania telefonów, iż takie groźby rzeczywiście i z całą pewnością były.
W tej sytuacji Sąd uznał, mając na uwadze budzące wątpliwości w tym zakresie zeznaniaA. K. (1), iż nie można było oprzeć się w dokonaniu kategorycznych ustaleń w zakresie gróźb jedynie na nie dających się do końca w żaden sposób zweryfikować obiektywnie zeznaniachA. K. (1). Nie można było bowiem w tej sprawie wykluczyć instrumentalnego jedynie wykorzystania tego zarzutu przez pokrzywdzonego, tym bardziej, mając na uwadze trudność w obronie przed takim zarzutem ze strony osoby o to oskarżanej. Z drugiej strony widoczny był konflikt pomiędzyŁ. W. (1)aA. K. (1).
Nie można było opierać również tego zarzutu zart. 190 § 1 k.k., a tak wydaje się czyni oskarżyciel, jedynie na tym, iżŁ. W. (1)faktycznie w październiku 2017 roku zaatakowałA. K. (1), a tym samym z całą pewnością groźby, o których zaczął mówić pokrzywdzony dopiero po tym ataku, a więc 4 miesiące później, na pewno miały miejsce. Nie można bowiem również zapominać o tym, iż rzekomy atakŁ. W. (1)za pomocą noża również w relacjachA. K. (1)istniał, dopóki nie odzyskano monitoringu, który uwidocznił zupełnie inny przebieg zdarzenia.
Tym samym w tym zakresie Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoŁ. W. (1), ale iM. W. (1)oraz zeznaniomA. K. (2), iż w czerwcu 2017 roku na stacji(...)nie wypowiedział w kierunku pokrzywdzonego gróźb utraty zdrowia bądź też życia. Relacje te były w tym zakresie spójne i wzajemnie się uzupełniały.
W ocenie Sądu wiarygodne były zatem te wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W. (1), w których wskazał, iż zaczepił pokrzywdzonego wklubie (...)ze względu na konflikt między znajomym oskarżonegoA. K. (2)a pokrzywdzonymA. K. (1). Wskazywały na to zresztą zeznania świadkówA. K. (2),K. N.,S. L., czyG. J.. W tym zakresie zeznania tych świadków były spójne, logiczne, wzajemnie się uzupełniały, a w szczególności nie pozwały w żaden sposób pozytywnie zweryfikować wersji przedstawianej przezA. K. (1). Niewystarczające w tym zakresie były tutaj zeznaniaA. B., który twierdził jeszcze w toku postępowania przygotowawczego, iż nie chciał wpuścić pokrzywdzonego do lokaluG., bo słyszał, że pokrzywdzony miał z nim jakiś zatarg. Świadek słyszał jednak o tym zatargu tylko z plotek. Z drugiej strony w żaden sposób nie można było z tych słów wyciągać wniosków, iż z całą pewnością doszło w czerwcu 2017 roku do wypowiadania gróźb, tym bardziej, iż ten sam świadek przyznał, iżA. K. (1)tym plotkom wyraźnie zaprzeczył. ZeznaniaA. B.były przy tym logiczne i spójne i znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie.
Odnośnie czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku tj. posiadania przez oskarżonegoM. W. (1)trzech sztuk broni palnej – pistoletów gazowych, Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom tego oskarżonego, w zakresie, w którym przekonywał on, iż chociaż broń ta należało do niego, to nie wiedział on, że jest to broń, na którą należy mieć jakiekolwiek pozwolenie i był przekonany, iż broń nabywa całkowicie legalnie. W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż wyjaśnienia te były nie tylko nie do końca logiczne i spójne, ale również nie znajdowały oparcia w zasadach doświadczenia życiowego oraz w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym, w tym opinii biegłego z zakresu broni, który w sposób kategoryczny, konsekwentny, jasny i logiczny wskazał, iż znalezione uM. W. (1)sztuki broni, były bronią palną w rozumieniu wskazanej ustawy. Trudno zatem było uznać za wiarygodne zapewnienia oskarżonego, iż mógł on swobodnie nabyć taką broń bez pozwolenia w sklepie takim, jak Militaria.pl., to jest w sklepie, który działa w pełni jawnie i legalnie. Takie zaś sugestie padały z jego ust. Co jednak znamienne oskarżony nie kupił wcale takiej broni wsklepie (...).pl, lecz na rzekomo legalnie działającejn.stronie internetowej. Nie podał on jednak nazwy tej strony, jej adresu, co od razu budziło poważne wątpliwości.
Co więcej, pomimo zapewnień ze strony oskarżonego, iż posiada w tym zakresie stosowne dokumenty, faktury, na żadnym etapie postępowania nie przedstawił dokumentów, które świadczyć mogłyby o tym, iż nabył je on w działającym powszechnie sklepie internetowym i tym samym mógł być przekonany, iż skoro taki sklep nie wymaga od niego takiego pozwolenia, to nabywa on broń legalnie i nie wymaga ona od niego takowego pozwolenia.
To tylko dowodziło, iż oskarżony w rzeczywistości nie dokonał wcale zakupu za granicą broni w przekonaniu, iż czyni to legalnie, ale miał w pełni świadomość, iż zakupuje broń, na której posiadanie należy mieć pozwolenie, a którego to zezwolenia nie miał. Przy zakupie bowiem tego typu broni, pozwolenia od nabywcy się wymaga. Tym samym wyjaśnienia w tym zakresieM. W. (1)były całkowicie niewiarygodne, wręcz naiwne.
W odniesieniu do wyjaśnieńS. D.iW. W. (3), Sąd uznał, iż w części w której przyznawali się oni do popełnienia zarzucanych im czynów były one w pełni wiarygodne jako logiczne, spójne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego.
OskarżonyS. D.przesłuchiwany po raz pierwszy wyjaśniał wprawdzie, iż nie kasował zapisu z monitoringu i nie posiada wiedzy, kto mógł tego dokonać, to jednak w kolejnych swoich wyjaśnieniach konsekwentnie już przyznawała, iż wspólnie i w porozumieniu zW. W. (3)dokonali usunięcia zapisów monitoringu, co pozostawało zgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a więc w szczególności wyjaśnieniamiW. W. (3),K. C.oraz z nagraniem z monitoringu, który obejmował także pomieszczenie zarządzania monitoringiem i opinią biegłego z zakresu informatyki, stwierdzającego faktyczne sformatowanie dysku celem usunięcia zapisu z monitoringu w dacie 15 października 2017 roku.
Podobnie Sąd ocenił wyjaśnieniaW. W. (3), który ostatecznie również przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. I w tym zakresie Sad wyjaśnienia te uznał za spójne i wiarygodne, także w obliczu tego, iż jako pierwszy z oskarżonych przyznał, iż sprawcy usunięcia monitoringu są znani i wskazał na siebie iS. D.jako tych, których tego dokonali.
Sąd uznał przy tym, iż okoliczności sprawy, a w szczególności jednolita linia obrony oskarżonych na początkowym etapie postępowania i niemalże jednoczesna zmiana składanych wyjaśnień po zmianie treści zeznań przez jednego z oskarżonych, wskazywała, wbrew pierwotnym twierdzeniom oskarżonych, zgodnie z regułami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, iż oskarżeni w celu odsunięcia od siebie podejrzeń przyjęli wspólną wersję zdarzeń i stosowali się do wcześniejszych ustaleń.
W odniesieniu do wyjaśnieńK. C.Sąd również dał im wiarę w zakresie, w jakim przyznał on, iż w dniu 23 października 2017 roku faktycznie zeznawał nieprawdę na temat swojej wiedzy odnoszącej się do faktu zniszczenia zapisu z monitoringu oraz osób za to odpowiedzialnych. W tej części wyjaśnienia te nie budziły wątpliwości i znajdowały oparcie w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie, w tym w wyjaśnieniachS. D.orazW. W. (3).
Sąd uznał jednak za niewiarygodne te wyjaśnienia oskarżonegoK. C.z postępowania sądowego, w których zapewniał on, iż podczas składania w toku postępowania przygotowawczego zeznań w charakterze świadka nie miał on świadomości odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, nie został prawidłowo pouczony o takiej odpowiedzialności przez przesłuchującego, a także o prawie do odmowy odpowiedzi na zadawane pytania jeżeli odpowiedź ta narażałaby go na odpowiedzialność karną za przestępstwo i przestępstwo skarbowe, czy też nie miał możliwości swobodnej wypowiedzi, a przez to nie czuje się winnym tego czynu.
Takie wyjaśnienia oskarżonego były sprzeczne nie tylko z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z dokumentem w postaci protokołu jego przesłuchania i zeznaniami przesłuchującej go wówczasI. K., ale również z zasadami logicznego rozumowania oraz zasadami doświadczenia życiowego.
W pierwszym rzędzie sam oskarżony przyznał, iż mówił wówczas świadomie nieprawdę w podanym w zarzutach zakresie. Co więcej doskonale zdawał sobie sprawę z tego, iż nie może kłamać, co sam na rozprawie przyznał. To, w ocenie Sadu w sposób jednoznaczny wskazywało, iż musiał dobrze zdawać sobie sprawę z tego, w jakim charakterze w dniu 23 października 2017 roku zeznawał i w toku jakiego postępowania. I wszystkie wątpliwości jego, czy obrońcy, w jakim charakterze spotkał się wówczas zI. K., co należy zaznaczyć, na Komendzie Wojewódzkiej Policji weW., należało traktować jako nieuprawnione. Oskarżony ostatecznie też podpisał protokół. W swojej świadomości nie był też na pewno biegłym. Doskonale też zdawać musiał sobie sprawę z tego, że nie przyszedł na żadna prywatną rozmowę, czy pogawędkę doI. K., która była policjantką, a on stawił się na komendzie na jej wezwanie. Co więcej ostatecznie podpisał wszelkie protokoły pouczeń dla świadka, protokół przesłuchania i w żadnym momencie nie zakwestionował swojej roli w tym zakresie.
Nadto jako naiwne należało oceniać jego twierdzenia, iż będąc przekonany, że nie mógł wówczas kłamać, co wprost sugerowało, iż wiedział, że zeznaje oficjalnie jako świadek, jednocześnie nie wiedział, że to przestępstwo, lecz myślał, że fałszywe zeznania to wykroczenie.K. C.nie wyjaśnił jednak w żaden sposób, dlaczego akurat myślał, że jest to wykroczenie, a nie przestępstwo, i czym to się właściwie różni, skoro nie jest prawnikiem i nie został w ten sposób pouczony przez nikogo. Absurdalnie przy tym w tym kontekście wybrzmiewała wynikająca z tego konkluzja, iż właściwie, skoro jest takie fałszywe składanie zeznań to wykroczenie, toK. C.uznać miał, że będzie dlatego kłamać, bo w innym razie, gdyby groziła mu kara jak za przestępstwo, to powiedziałby prawdę.
Wyjaśnienia te były tym bardziej niewiarygodne, jeżeli weźmie się pod uwagę, iż akurat w tym przypadku nie mieliśmy do czynienia z rozmowąK. C.z jakąś bliżej nieokreśloną osobą, w jakimś wpadkowym, szczególnym postępowaniu o charakterze administracyjnym, w którym mało kto wie, iż składa się tam zeznania pod odpowiedzialnością karną, ale z przesłuchaniem dokonywanym przez funkcjonariusza Policji, w gmachu komendy Policji, w ramach toczącego postępowania karnego, co dla obywatela o bardzo przeciętnej wiedzy łączy się z odpowiedzialnością karną w razie składania fałszywych zeaznań i to wcale nie jak za wykroczenie. Ponownie zresztą rodziło się pytanie, co rozumiał oskarżony poprzez swoją wiedzę, iż składanie fałszywych zeznań jest wykroczeniem. Tym bardziej te wyjaśnienia były wątpliwe, jeżeli weźmie się pod uwagę, iż oskarżony jest osobą wykształconą, wieloletnim pracownikiem banku.
Powyższe skłaniało do wysnucia jedynego uzasadnionego w sprawie wniosku, iż była to jedynie linia obrony oskarżonego, który wiedząc, iż jego kłamstwo w toku składania zeznań jako świadek jest dla wszystkich oczywiste, chciał uniknąć w taki sposób odpowiedzialności karnej.
Z drugiej strony wyjaśnieniaK. C.sprzeczne były, wbrew twierdzeniom oskarżonego i jego obrońcy, z treścią protokołu przesłuchaniaK. C.jako świadka, jak i zeznaniamiI. K..
Na wstępie wskazać należało jedynie, iż w przypadkuK. C., wbrew stawianym obronę zarzutom, nie mieliśmy tutaj do czynienia z niedopuszczalnym kumulowaniem przezK. C.ról procesowych w jednym postępowaniu i z jakimkolwiek wykorzystywaniem w postępowaniu jego zeznań złożonych wcześniej jako świadek. Nic nie stało bowiem na przeszkodzie, aby będący pierwotnie świadkiemK. C.stał się w tym samym postępowaniu oskarżonym i aby następnie postawiono mu w ramach tego samego postępowania, w którym zeznawał jako świadek i złożył fałszywe zeznania, zarzut zart. 233 § 1 k.k., gdy tylko organy powzięły wiadomość, iż oskarżonyK. C.zeznawał nieprawdę. Nie ma bowiem obowiązku prowadzenia w tym zakresie odrębnego postępowania karnego.
Od momentu zaś postawienia oskarżonemu zarzutu ani prokurator ani sąd nie traktowały już oskarżonego jako świadka i nie wykorzystywały w żaden sposób jego zeznań złożonych jako świadek w tym konkretnym postępowaniu. Dowodem w tej sprawie stał się natomiast jedynie dokument w postaci protokołu z dnia 23 października 2017 roku przesłuchaniaK. C.jako świadka. Stał się on dowodem na okoliczność faktu odbycia się takiej czynności, jej przebiegu czynności, a także pod kątem treści oświadczeń jakie składał oskarżony jako świadek w związku z postawieniem mu zarzut składania fałszywych zeznań i możliwości oceny, czy były one prawdziwe, czy też nie. W ocenie Sądu dopuszczalnym było również przeprowadzenie dowodu z zeznańI. K.na okoliczność przebiegu protokołowanej czynności. W tym zakresie bowiem nie ma żadnego zakazu dowodowego, a w szczególności nie wynika on z przepisówk.p.k.o protokołowaniu czynności, czy też o prostowaniu protokołów. Rodziło się przy tym w kontekście zarzutów obrońcy pytanie, czy również powoływałby się na takie rzekome zakazy dowodowe w sytuacji, gdybyK. C.hipotetycznie utrzymywał, iż nie powiedział wcale podczas tego przesłuchania, że nie ma wiedzy o żadnym niszczeniu zapisu i nawet nie został zapytany o to, a pomimo tego taka treść jego zeznań znalazła się w protokole. Protokołu zaś nie przeczytał, bo ufał policjantowi. Czy i wówczas obrońca oskarżonego nie wnosiłby o przesłuchanieI. K., która mogła po prostu źle zaprotokołować ten fragment, czy też nie wniósłby o przeprowadzenie przeciwdowodów na okoliczność treści protokołowanej czynności.
TymczasemI. K., zeznając w sposób logiczny, spójny i podając wiarygodnie powody, przeoczeń w protokole, braku skreśleń, czasami niechlujności, wskazała z czego to wynikało, a także, które elementy protokołu i pouczeń były rzeczywiste i na czym te wnioski wyciągała.
Za szczególnie istotne Sąd uznał zeznaniaI. K.w miejscach, w których opisując przebieg przesłuchania oskarżonego, kilkukrotnie zaznaczyła, odpowiadając na pytania zarówno Przewodniczącego jak i obrońcy oskarżonego, iż przed dokonaniem czynności z całą pewnością przesłuchania pouczyła ustnieK. C.o treściart. 233 § 1 k.k.orazart. 183 k.p.k., a konkretnie o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz o możliwości uchylenia się od odpowiedzi na pytanie przez świadka, jeżeli udzielenie jej, mogłoby narazić go na odpowiedzialność za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Sąd nie znalazł podstaw, aby uznać zeznaniaI. K.w tym miejscu za niewiarygodne, zwłaszcza w obliczu treści protokołu i okoliczności, z którychI. K.wywodziła, iż w tym wypadku jest przekonana, że pouczyła oskarżonego o odpowiedzialności karnej wskazanej w treściart. 233 § 1 k.k.iart. 183 § 1 k.k.I. K.takie swoje przekonanie oparła w szczególności na tym, iż w pierwszym wersie właściwych zeznań świadka wpisała wyrażenie, „pouczona o odpowiedzialności karnej zart. 233 p. 1 oraz uprawnieniach wynikających zart. 183 k.p.k.Tren zapis, przekonywał ją ostatecznie takie pouczenie było, gdyż ważne dla niej pouczenia, jak właśnie to, wpisywała w treść protokołu w takiej, jak ta formie. I oceny zeznań świadka w sposób oczywisty nie zmieniał fakt, iż w tym protokole we wskazanym miejscu zamiast sformułowania „pouczony” wpisane zostało sformułowanie rodzaju żeńskiego: „pouczona”, a zamiast sformułowania „zeznaje” w osobie trzeciej sformułowanie „zeznaję” w osobie pierwszej. Tym bardziej, iż jak wskazałaI. K.faktycznie sformułowanie to wcale nie oznaczało, iżK. C.dokładnie takie słowa wypowiedział, ale, ze został o takich przepisach pouczony.
W tym kontekście całkowicie niewiarygodne były te wszystkie wyjaśnienia oskarżonego, w których przekonywał, iż nie wiedział o żadnej odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań i nie został o tym pouczony. Tymczasem oskarżony ostatecznie podpisał się na oświadczeniu o otrzymaniu i zapoznaniu się z przedstawionymi mu dokumentami oraz pouczeniami, a także, iż zatwierdził treść swoich zeznań bez wniesienia zastrzeżeń.P.swoim przesłuchaniu jako świadek w żaden sposób, również w śledztwie, będąc przesłuchiwanym już jako oskarżony na ten element nie zwracał uwagi. Nie twierdził, iż nie został pouczony prawidłowo, czy też nie wiedział o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Na te okoliczności powołał się dopiero pod koniec postępowania sądowego.
Sąd za wiarygodne uznał z kolei te wyjaśnieniaK. C., w których przekonywał, iż dowiedział się o usunięciu zapisów monitoringu dopiero po fakcie, gdy były już one skasowane, a sprawcami tego czynu byli działający wspólnie i w porozumieniuW. W. (3)iS. D., do czego obaj oskarżeni się zresztą przyznali.
Wracając jeszcze do zdarzenia z dnia 15 października 2017 roku Sąd dał wiarę również zeznaniom świadkaB. Ś. (1)iS. L.w zakresie przebiegu zdarzenia w środku lokaluG., uznając, iż były one spójne i logiczne, a także znajdowały oparcie w innych dowodach zebranych w sprawie, w tym w zapisie nagrania z monitoringu, odzyskanego przez biegłych informatyków.
Sąd pominął z kolei zeznania pozostałych, nie wskazanych powyżej świadków, bądź też, jak w przypadkuM. R.,N. G., czy teżP. M.nadał im ograniczone znaczenie, gdyż osoby te nie miały istotnej wiedzy na temat przebiegu zdarzenia z udziałem oskarżonych bądź też opisywały okoliczności bezsporne.
Sąd oparł się również w niniejszej sprawie na przedłożonej w sprawie dokumentacji, w tym dokumentacji lekarskiej, którą przedstawił pokrzywdzony, protokołom przeszukań, zatrzymania rzeczy, protokołom oględzin miejsc, danym o karalności, dokumentacji fotograficznej, nie znajdując racjonalnych podstaw do ich zakwestionowania, tym bardziej, iż nie czyniły tego strony postępowania. Sąd uwzględnił również opinie sądowo – psychiatryczną, z badać audiowizualnych, a także szeregu opinii informatycznych, uznając, iż zostały one sporządzone w sposób profesjonalnym rzetelny, a wnioski w nich zawarte były jasne i logiczne.
*****
W świetle dokonanych w toku postępowania jurysdykcyjnego ustaleń faktycznych i przeprowadzonej oceny dowodów wina oskarżonych i ich sprawstwo w odniesieniu do przypisanych im ostatecznie czynów nie budziły wątpliwości.
Odnośnie oskarżonegoP. P. (1)Sąd uznał, iż zachowanie oskarżonego faktycznie wyczerpywało znamiona czynu zabronionego zart. 13 §1 k.k.w zw. zart. 156 §1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.iart. 159 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.Sąd tym samym wyeliminował w stosunku do tego oskarżonego z kwalifikacji prawnej czynu przepisart. 158 § 1 k.k., bowiem przypisany oskarżonemu czyn zart. 159 k.k.tj. udział w pobiciu człowieka z użyciem niebezpiecznego przedmiotu jest typem kwalifikowanym w stosunku doart. 158 § 1 k.k.
Odnośnie zaśŁ. W. (1)Sąd uznał z kolei, iż swoim zachowaniem w dniu 15 października 2017 roku wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art.art. 158 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., zaśM. W. (1)jedynie czynu zabronionego zart. 158 § 1 k.k..
Tym samym Sąd uznał, iż w dniu 15 października 2017 roku weW.wskazani trzej oskarżeni brali udział w pobiciuA. K. (1), w którym pokrzywdzony narażony został na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci naruszenia czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia powyżej dni siedmiu, a także na ciężki uszczerbek na zdrowiu w ten sposób, iżŁ. W. (1)bił pokrzywdzonego w lokaluG.pięściami w okolice głowy i twarzy, a następnie przed wejściem do niego w okolice głowy i twarzy, a także kopał po całym ciele, czym spowodował u pokrzywdzonego m.in. obrzęk z patologiczną ruchomością w obrębie lewego stawu barkowego z rozpoznaniem zwichnięcia III/IV stopnia w lewym stawie barkowo-obojczykowym, leczonym operacyjnie zespoleniem metalowym popręgiemW., które to obrażenie spowodowało naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na czas trwający powyżej siedmiu dni, aP. P. (1), usiłując spowodować ciężki uszczerbek na zdrowiuA. K. (1), zadał w lokaluG.pokrzywdzonemu uderzenie niebezpiecznym narzędziem podobnym do noża, zaopatrzonym w ostrze w twarz, w okolice policzka, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci rany kłutej policzka lewego i rany ciętej policzka lewego, a także próbując chwycić za przedmiot rany ciętej przestrzeni międzypalcowej palców I/II ręki prawej oraz powierzchownej rany ciętej nadgarstka lewego, które naruszały czynności narządów jego ciała oraz rozstrój zdrowia na czas trwający powyżej siedmiu dni, zaśM. W. (1), trzymając w lokaluG.narzędzie umożliwiające obezwładnienie lub osłabienie siły obronnejA. K. (1), stojąc obokŁ. W. (1)iP. P. (1), gdyŁ. W. (1)uderzał w lokaluA. K. (1)po głowie i twarzy pięściami, aP. P. (1)zadawał cios narzędziem udzielał im wsparcia, będąc gotowy do jego użycia przeciwkoA. K. (1).
Sąd nie miał przy tym wątpliwości, iż w związku z integralnością zachowań oskarżonych, zbieżnością czasu i miejsca tychże zachowań, mieliśmy do czynienia z popełnieniem jednego czynu, który rozpoczął się od zadania pierwszego ciosu przezŁ. W. (1), a zakończył się już poza lokalem, gdy odciągnięto od pokrzywdzonegoŁ. W. (1). OskarżonyŁ. W. (1)cały czas bowiem gonił pokrzywdzonego od loży aż poulicę (...), w międzyczasie próbując, chociażby przed wyjściem z lokalu wciąż zadawać ciosy.
Nie ulegało wątpliwości w tej sprawie, iż zarównoŁ. W. (1), jak iP. P. (1)orazM. W. (1)brali udział w pobiciuA. K. (1)opisanym w treściart. 158 § 1 k.k.. Nie można było jednak podzielić stanowiska oskarżyciela publicznego, iż nie tylkoP. P. (1), ale również pozostali dwaj wskazani oskarżeni swoim zachowaniem usiłowali spowodować ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego. Nie można było zatem przypisać im jednocześnie działania wyczerpującego znamiona czynu zabronionego zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 156 § 1 k.k.
W pierwszym rzędzie odnosząc się do treściart. 158 § 1 k.k.wskazać należy, iż przepis ten penalizuje udział w pobiciu przez więcej niż jedną osobę, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.Innymi słowy pobiciem w rozumieniu wskazanego przepisu nazywamy czynną napaść dwóch lub więcej osób na jedną lub więcej osób, przy czym cechą charakterystyczną jest tu przewaga jednej z grup. Przez pobicie rozumie się bowiem czynną napaść przynajmniej dwóch osób na jedną osobę i jednoznacznie można wskazać na stronę atakującą i stronę broniącą się (napadniętą). (patrz: Wróbel W., Zoll A. (red.) Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a. LEX Nr 10647).
W niniejszej sprawie z takim pobiciem niewątpliwie mieliśmy do czynienia. Miało ono również bezsprzecznie niebezpieczny charakter, co pozwalało na przyjęcie, iż doszło do wyczerpania znamion pobicia, o którym mowa w treściart. 158 § 1 k.k.
Sąd miał bowiem jednocześnie na uwadze, iż istotą skutku, o którym mowa w odniesieniu do tego przestępstwa jest narażenie ofiary na powstanie skutków wskazanych wart. 156 § 1 k.k.bądź teżart. 157 § 1 k.k.Pobicie musi mieć przy tym tak niebezpieczny charakter, aby w jej wyniku powstało rzeczywiste niebezpieczeństwo powstania skutków wskazanych wart. 158 § 1 k.k.Ocena działania uczestnika pobicia sprowadza się zatem do określenia jego charakteru, do wykazania, czy podejmowane przez sprawców tego czynu działania znamionowały się tak dużą intensywnością i tak dużym ładunkiem niebezpieczeństwa, że istniały realne zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego (por. wyrok SN z dnia 22.11.1971 r., Rw 1177/71, OSNPG 1972, Nr 4).
W ocenie Sądu pobicie to, dokonane na szkodęA. K. (1), miało właśnie taki charakter z uwagi na przeprowadzoną ocenę okoliczności zajścia, narzędzie używane przez jednego z uczestników w postaci przedmiotu zaopatrzonego w ostrze, a jak pokazał przebieg zdarzenia również dysproporcję sił, sposób zadawania uderzeń przezŁ. W. (1)iP. P. (1), ich siłę, kierunek i umiejscowienie, w tym okolice głowy i twarzy, a zwłaszcza obrażenia, które spowodowali oskarżeni, które były obrażeniami opisanymi w treściart. 157 § 1 k.k.Już zresztą pierwsza faza zdarzenia, jeszcze w środku lokalu wskazywała, na taki niebezpieczny charakter tego pobicia, mając z jednej strony na uwadze zadawane ciosy pięścią w twarz i głowę oraz użycie noże
Analiza okoliczności zdarzenia wskazywała przy tym, iż mieliśmy do czynienia niewątpliwie z pobiciem rozumianym jako czynną napaścią dwóch lub więcej osób na jedną lub więcej osób, przy przewadze jednej z grup. I chociaż nie można było przypisaćŁ. W. (1), czy teżM. W. (1)działania z zamiarem spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, jak wnosił o to oskarżyciel publiczny, a także świadomości, iżP. P. (1)przyłączy się do tego pobicia, czy też w trakcie zajścia użyje narzędzia przypominającego nóż, to jednak kolejne działania poszczególnych oskarżonych wskazywały, iż mieliśmy do czynienia ostatecznie ze świadomym połączeniem działań wszystkich sprawców, wymierzonych w jedną osobę –A. K. (1).
Pamiętać przy tym należy, iż jak wskazuje się w orzecznictwie, aby przypisać określonej osobie zawinienie odnośnie czynu zart. 158 §1 k.k., wystarczy ustalić, iż w sposób świadomy połączył on swoje działania z bezprawnym działaniem innej osoby. (patrz:wyrok SA w Lublinie z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. II AKa 160/14). Zgodnie z przywołaną tezą, nie ma dla oceny sprawstwa pobicia znaczenia fakt, iż oskarżeni nie porozumieli się wcześniej co do czynu, ani nawet to, iż jak wyjaśniałŁ. W. (1), nie znał onP. P. (1). Istotny jest natomiast fakt, iżP. P. (1)wspomógłŁ. W. (1)w działaniach wymierzonych przeciwkoA. K. (1). Ważne jest także aby zauważyć, iżŁ. W. (1)zaakceptował udział drugiej osoby w czynie w ten sposób, iż zadał pierwszy cios, następnieP. P. (1)uderzył niebezpiecznym narzędziem zaopatrzonym w ostrze pokrzywdzonego, po czym widząc toŁ. W. (1)nie odstąpił od czynu, ale kontynuował zadając pokrzywdzonemu kolejne ciosy.M. W. (1)wyciągnął zaś wówczas paralizator zza spodni i trzymany w dłoni taser cały czas kierował w stronę tego samego pokrzywdzonego, zapewniając przewagęŁ. W. (1)iP. P. (3). W momencie następującym po atakuP. P. (1)wszyscy z wskazanych oskarżonych mieli świadomość współdziałania w tym pobiciu, takżeM. W. (1), wyrażający gotowość w każdej chwili włączenia się do pobicia poprzez użycie tasera. I ze stronyM. W. (1)mieliśmy do czynienia nie tylko z przebywaniem na miejscu zdarzenia, ale właśnie na aktywnym w nim uczestnictwie. Wyciągając paralizator i kierując go bezpośrednio w stronęA. K. (1),M. W. (1)zwiększał zagrożenie u pokrzywdzonego i przyczyniał się do dysproporcji sił (por.wyrok SA w Katowicach z 4 lipca 2017 r., sygn.. II AKa 147/17). Zgodzić należy się tutaj ze stanowiskiem, iż udziałem w pobiciu jest każda forma kierowanego wolą udziału w grupie napastniczej, bowiem obecność każdego jej uczestnika zwiększa przewagę napastników i przez to ułatwia im dokonanie pobicia, zadawanie razów i wzmaga niebezpieczeństwo nastąpienia skutków w zdrowiu ofiar" (wyrok SA w Białymstoku z 8.07.2014 r., II AKa 126/14, LEX nr 1496354). W orzecznictwie wskazuje się także, iż udział w pobiciu może polegać także na samej obecności czy ubezpieczaniu osoby atakującej, zwiększając w ten sposób zagrożenie u pokrzywdzonego i przyczyniając się do wzrostu dysproporcji między stroną atakującą, a pokrzywdzonym. (patrz:wyrok SA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn.. II AKa 112/15, wyrok SA w Białymstoku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn.. II AKa 126/14). I tak było właśnie w przypadkuM. W. (1), gotowego do użycia paralizatora przeciwkoA. K. (1), który, jak doskonale widział ten oskarżony był bity pięściami przezŁ. W. (1)i ugodzony nożem przezP. P. (1). Wcześniej zaś do tego pobicia dołączył właśnieP. P. (1)poprzez zadanie ciosu nożem, widząc wcześniej brutalne zachowanieŁ. W. (1).P. P. (1)dołączając do zadającego uderzenia pokrzywdzonemuŁ. W. (1), i asekurującego goM. W. (1)zdawał sobie sprawę, iż działał razem z nimi jako napastnik, podobnie jak pozostali oskarżeni. WidziałP. P. (1), iżŁ. W. (1)zadał pierwszy ciosA. K. (1), który odskoczył, i wtedy go zaatakował go, wbijając ostrze w policzek, aM. W. (1), co widoczne były ona zapisie z monitoringu, dopiero po atakuP. P. (1)wyciągnął paralizator i skierował go nie naP. P. (1)a naA. K. (1).
Tym samym Sąd ostatecznie przyjął, iż trójka oskarżonych:P. P. (1),Ł. W. (1)iM. W. (1), w sposób świadomy połączyła swoje działania przeciwko innej osobie –A. K. (1), biorąc udział w jego pobiciu i wyczerpując znamiona zart. 158 § 1 k.k.
Sąd nie miał przy tym wątpliwości, iż oskarżonyP. P. (1)w tym wypadku używał podobnie niebezpiecznego, co nóż narzędzia, wyrządzającego właściwie takie same obrażenia jak nóż. Tym samym przypisano mu popełnienie czynu zart. 159 k.k.
Nie oznaczało to jednak, co wskazano powyżej, iż wszyscy trzej oskarżeni działali w ramach wcześniejszego porozumienia, planu, który prowadzić miał do użycia przeciwkoA. K. (1)narzędzia zaopatrzonego w ostrze i spowodowania u niego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. OskarżeniM. W. (1)orazŁ. W. (1)działali tutaj jedynie ze świadomością, że to pobicie, w którym biorą udział, zagraża bezpośrednio w poważnym stopniu zdrowiuA. K. (1), co jest elementem umyślności przy przestępstwie zart. 158 § 1 k.k., a nie zart. 156 § 1 k.k.Nie wiedzieli oni z kolei, nie tylko, żeP. P. (1)zaatakuje pokrzywdzonego, ale, że zrobi to nożem, i to w dodatku celowanym w twarz. Tylko natomiast z tym jednym zachowaniem, to jest zadaniem ciosu narzędziem przypominającym nóż, można było wiązać zamiar spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a tym samym możliwości przypisania czynu zabronionego zart. 156 § 1 pkt 1 k.k.W świetle powyższego, mając na uwadze, iż uczynił to właśnieP. P. (1), i uznając, iż zrobił to w sposób umyślny, chcąc takie obrażenia spowodować, Sąd w przypadku jedynie tego sprawcy, przyjął, iż wyczerpał on znamiona czynu zabronionego zart. 156 § 1 k.k.w formie stadialnej usiłowania, gdyż to takich obrażeń ostatecznie nie doszło. Nie budziło przy tym żadnej wątpliwości, iż osoba, która w tak dynamiczny, jakP. P. (1), sposób, z tak bliskiej odległości, uderzała tak niebezpiecznym narzędziem w twarz, taki zamiar miała. Nie sposób bowiem przyjąć, iż oskarżony, działając w ten sposób miał jakikolwiek odmienny zamiar. Oczywistym bowiem jest, jakie konsekwencje może mieć uderzenie narzędziem wyposażonym w ostrze w twarz innej osoby. Warto przytoczyć w tym miejscu fragment ustnych zeznań powołanego biegłegoW. D.z zakresu sporządzonej przez niego opinii sądowo – lekarskiej dotyczącej obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego: „(…) w stosunkowo w bliskiej okolicy docelowego miejsca zadziałania narzędzia znajdują się duże naczynia żylne, tętnice szyjne. Biorąc pod uwagę, że była to rana kłuta policzka, to narzędzie penetruje do światła jamy ustnej i mogło spowodować rany podniebienia i gardła i one pozostają ciężkimi do opanowania i mogą spowodować zachłyśnięcie krwią lub wykrwawienie. Te naczynia znajdują się w odległości 5-6 cm od rany. Takie narzędzie, jeśli działało, to jest wysoce prawdopodobnym, że przy użyciu stosownej siły i dynamicznym zdarzeniu mogło dojść do uszkodzenia tych naczyń, ale równie prawdopodobne było uszkodzenie podniebienia lub tylnej ściany gardła i skutkować zachłyśnięciem”. Świadczy to o tym, że oskarżony niewątpliwie działał z zamiarem spowodowania ciężkiego uszczerbku. Ostatecznie spowodował, co też nie budziło wątpliwości obrażenia opisane w treściart. 157 § 1 k.k.w postaci dwóch ran policzka, jednej ciętej, drugiej kłutej. W związku z tym Sąd przypisał mu wyczerpanie w kwalifikacji kumulatywnej znamion czynu zabronionego zart. 157 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 156 § 1 k.k., a nadto właśnie w zbiegu zart. 159 k.k.Sąd przyjął bowiem, iż to właśnieŁ. W. (1)swoim działaniem, kopaniem i biciem pięściami po całym ciele spowodował u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej 7 dni w postaci obrzęku z patologiczną ruchomością w obrębie lewego stawu barkowego z rozpoznaniem zwichnięcia III/IV stopnia w lewym stawie barkowo-obojczykowym, leczonym operacyjnie zespoleniem metalowym popręgiemW.. W ocenie Sądu oskarżony ten działał tutaj z zamiarem bezpośrednim. Wyprowadzając kilkakrotnie ciosy ręką, a następnie kopiąc brutalnie, w tym kolanem po całym ciele chciał spowodować u niego poważne obrażenia. Niewątpliwym jest bowiem, iż oskarżony posiadał świadomość powstania tak poważnych obrażeń, tj. naruszenia czynności narządów ciała powyżej dni siedmiu, biorąc pod uwagę przede wszystkim umiejscowienia ciosów, ich siłę oraz ilość (por.wyrok SA w Katowicach z 23.01.1997 r., I Aka 283/96, Prok. i Pr. 1998, Nr 5, poz. 19). Nie mogło być natomiast w ustalonym w toku postępowania stanie faktycznym mowy o jakimkolwiek działaniu oskarżonego, które nie cechowało się tego typu zamiarem. Sam oskarżony zresztą nie zaprzeczał, iż poczuwa się do winy i uderzał w sposób świadomy pokrzywdzonego pięściami w okolice np. głowy. Nie można było z całą pewnością przypisać natomiastŁ. W. (1)zamiaru spowodowania, co wskazano już wcześniej, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu opisywanego w treściart. 156 § 1 k.k.Na taki zamiar zadawane przez niego ciosy nie wskazywały.
Sąd zdecydował także o wyeliminowaniu z kwalifikacji prawnej czynu dotyczącego pobicia pokrzywdzonego w lokaluG.przepisuart. 190 § 1 k.k., a więc gróźb karalnych, które miał kierować względem pokrzywdzonego oskarżony w czasie dokonywania czynu pobicia. W ocenie Sądu bowiem nie mieliśmy tutaj w przypadkuŁ. W. (1)do czynienia z wypowiadaniem jakichkolwiek gróźb popełnienia w bliżej nieokreślonej przyszłości czynu zabronionego na szkodęA. K. (1), lecz z groźbami ściśle związanymi z działaniami, które nastąpiły niezwłocznie po takich słowach już poza lokalemG.. W ocenie Sądu nie jest natomiast zasadne powołanie obok kwalifikacji prawnej zart. 157 § 1 k.k.kwalifikacji prawnej zart. 190 § 1 k.k., gdyż poza tym, iż czyn zart. 190 § 1 k.k.w takim wypadku na niższy stopień społecznej szkodliwości czynu niż czyn zart. 157 § 1 k.k., to zbędne jest powoływanie groźby popełnienia przestępstwa, które następnie dokonano. W takim wypadku mamy bowiem do czynienia z konstrukcją czynu współukaranego.
Sąd uznał przy tym, iż czynu z dnia 15 października 2017 roku zarównoP. P. (1), jak iM. W. (1)dopuścili się w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64 § 1 k.k.,P. P. (1), będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia V Wydziału Karnego z dnia 6 listopada 2012 roku, o sygn. akt V K1080/12, za czyny zart. 280 § 1 k.k.,art. 157 § 2 k.k.i inne, na karę 3 lat pozbawienia wolności, którą odbył częściowo w okresie od 16 marca 2013 roku do 10 czerwca 2015 roku, aM. W. (1)wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej XII Wydziału Karnego z dnia 11 stycznia 2013 roku, o sygn. akt XII K 745/12, za czyn zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.,art. 158§1 k.k.iart. 157§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k., na karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył częściowo w okresie od 27 kwietnia 2012 roku do 26 listopada 2012 roku oraz od 14 lutego 2014 roku do 12 sierpnia 2014 roku,
Nie ulegało bowiem wątpliwości, iż czynu z dnia 15 października 2017 roku dokonali przed upływem wskazanych w przepisieart. 64 § 1 k.k.5 lat, a więc od odbycia kar pozbawienia wolności przez okres przekraczający 6 miesięcy za przestępstwo podobne (tuta przestępstwa wręcz tożsame przeciwko życiu i zdrowiu).
W ocenie Sądu należało natomiast uniewinnić oskarżonego od popełnienia czynu, który miał mieć, zdaniem oskarżyciel publicznego miejsce w czerwcu 2017 roku w oparciu o treśćart. 414 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.Zdaniem Sądu bowiem brak było kategorycznych dowodów na to, iż oskarżony czyn ten popełnił i groził we wskazanej dacie na stacji(...)weW.A. K. (1)pozbawieniem zdrowia, czy tez życia. I wcześniejszych rozważaniach Sąd podał okoliczności stojące za taką decyzją.
Jedynym dowodem, świadczącym bowiem o tym, iż takie groźby miały miejsce, były zeznania złożone przez pokrzywdzonego, do których to Sąd zdecydował się podejść z dużą ostrożnością, w związku z nieścisłościami, niespójnościami i chwiejnością w wielu miejscach, również odnośnie okoliczności dotyczących innych zdarzeń z udziałem pokrzywdzonego, a powoływanych już wcześniej. Tym samym zeznaniaA. K. (1)nie mogły decydować o przypisaniu sprawstwa, a w szczególności nie pozwalały negatywnie zweryfikować wyjaśnieniaŁ. W. (1), który kategorycznie nie przyznawał się do tych gróźb. Tym bardziej, iż inne osoby przesłuchane w sprawie nie potwierdzały wersji prezentowanej przezA. K. (1).
Sąd uznał z koleiM. W. (1), iż swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego zart. 263 § 2 k.k..O.ten bez wątpienia w dniu 16 marca 2018 roku posiadał broń palną bez wymaganego zezwolenia. Mowa tu o trzech sztukach broni – pistoletach gazowychJ. P.(...)kal. 14 mm nr(...),P. M..(...)kal. 14 mm nr(...)- (...)orazJ. P.(...)kal. 14 mm nr(...), wszystkie będące produkcji szwajcarskiej. W tym miejscu wskazać należy, iż samo rozumienie pojęcia „posiadanie” zawartego wart. 263 § 2 k.k.nie odnosi się do jego znaczenia w ujęciu cywilistycznym, ale odpowiada rozumieniu tego słowa w języku etnicznym, a więc każdemu faktycznemu władaniu czymś jako właściciel jak i zatrzymaniu rzeczy tylko w celu używania krótkotrwałego czy choćby przechowania rzeczy (patrz:
    wyrok SA we Wrocławiu z dnia 1 lipca 2014 r. sygn.. II AKa 161/14). Nie ulegało z kolei wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawieM. W. (1)posiadał trzy sztuki opisanej powyżej broni gazowej w takim rozumieniu, czemu zresztą nie zaprzeczał w toku postępowania. Powołany w sprawie biegły z zakresu broni i balistyki po przeprowadzeniu oględzin zabezpieczonej broni jednoznacznie przy tym stwierdził, iż wskazana broń stanowi broń palną na posiadanie której konieczne jest pozwolenie, w rozumieniu przepisówustawy o broni i amunicji. Ponadto w orzecznictwie broni gazowej nie traktuje się w sposób odmienny od innego rodzaju broni palnej. Warto tutaj przywołać tu choćby wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn.. II AKa 110/14, w którym zawarta została teza, iż dyspozycjaart. 263 §2 k.k.nie statuuje odmiennej odpowiedzialności za fakt, gdy przedmiotem przestępstwa jest broń gazowa.
Odnosząc się zaś do twierdzeń, zresztą zupełnie niewiarygodnych, wskazać należy, iż na kupującym przedmioty mogące służyć do oddawania strzałów przy użyciu naboi czy wyrzucania środków obezwładniających jak ma to miejsce w przypadku broni posiadanej przezM. W. (1), ciąży szczególny obowiązek upewnienia się, iż na broń taką nie jest wymagane pozwolenie. W jednym z orzeczeń Sąd Najwyższy stwierdził, iż nawet w przypadku kupna przedmiotu mającego cechy broni od przedsiębiorcy zajmującego się zawodowo sprzedażą tego rodzaju towarów, kupujący nie jest zwolniony od obowiązku samodzielnego upewnienia się, czy taki przedmiot nie spełnia kryteriów broni do posiadania której potrzebne jest pozwolenie, gdyż zasadą jest, że pozwolenie na posiadanie broni i amunicji jest potrzebne (patrz:wyrok SN z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. III KK 135/16). Tym bardziej więc, w przypadku kupna przedmiotów o charakterze broni przez Internet, bez doradztwa osoby zawodowo zajmującej się sprzedażą takich przedmiotów,M. W. (1)powinien dokładnie upewnić się, czy do posiadania takiej broni nie jest wymagane pozwolenie. Z drugiej strony ta linia obrony nie znalazła nawet odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym, w tym, iż nabył on ta broń rzeczywiście w legalnie działającym sklepie. To pozwoliło tylko jeszcze bardziej być pewnym, iż oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę, iż na posiadaną broń wymagane było zezwolenia, którego nie miał. Pomimo tego zaś broń taką posiadał.
Tym samymM. W. (1)swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zart. 263 § 2 k.k.
Odnośnie oskarżonegoS. D.iW. W. (3)Sąd uznał z kolei, iż ich zachowania wyczerpywały odpowiednio znamiona czynu zabronionego zart. 239 § 1 k.k.oraz czynu zabronionego zart. 233 §1a k.k.
Odnosząc się do pierwszego zarzucanego mu czynu, wskazać należy, iż przepisart. 239 § 1 k.k.dotyczy przestępstwa poplecznictwa, a więc utrudniania lub udaremniania postępowania karnego, pomagając sprawcy przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej, w szczególności poprzez ukrywanie sprawcy, zacieranie śladów przestępstwa czy odbywanie za skazanego kary. W przedmiotowej sprawie oskarżeni dokonali zaś niewątpliwie zatarcia śladów przestępstwa dokonując wspólnie i w porozumieniu usunięcia zapisów z monitoringu wklubie (...), które były kluczowym dowodem w sprawie pobiciaA. K. (1)dnia 15 października 2017 roku na. Działania oskarżonych w znacznym stopniu utrudniły postępowanie karne, skutkując jego wydłużeniem, a także spowodowało konieczność zaangażowania w Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej Policji weW.specjalistów z zakresu informatyki, do odtworzenia skasowanych nagrań, które w najgorszym wypadku mogło się nawet nie powieść. Oskarżeni mieli przy tym świadomość, iż usunięcie zapisów monitoringu spowoduje utrudnienie postępowania karnego. Nie ulegało też wątpliwości, że działania te pomagały sprawcom przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej. Brak monitoringu ze zdarzenia w oczywisty sposób bowiem może prowadzić do uniknięcia odpowiedzialności karnej przez sprawców. Obaj oskarżeni działali przy tym niewątpliwie z zamiarem bezpośrednim, chcąc utrudnić w ten sposób postępowanie i pomóc sprawcom w uniknięciu odpowiedzialności karnej.
W związku z tym działanie oskarżonegoS. D.orazW. W. (3)wypełniało znamiona czynu zart. 239 §1 k.k.
Ponadto Sąd po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, iżS. D.orazW. W. (3)dopuścili się także czynu zart. 233 § 1a k.k., w ten sposób, iż będąc uprzedzonymi o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, a także o prawie do odmowy odpowiedzi pytanie, jeżeli odpowiedź ta narażałaby ich na odpowiedzialność za przestępstwo bądź też przestępstwo skarbowe złożyli fałszywe zeznania odnośnie istotnych okoliczności mających znaczenie prawne w sprawie. Mowa tu przede wszystkim o zeznaniach, w których oskarżeni zapewniał, iż nie dokonali zniszczenia zapisu z monitoringu i nie posiadają wiedzy kto dokonał usunięcia zapisów monitoringu wklubie (...), które stanowiły dowód w sprawie pobiciaA. K. (1)w dniu 15 października 2017 r. W rzeczywistości usunięcia zapisów monitoringu dokonał oskarżony wspólnie i w porozumieniu zW. W. (3). PonadtoS. D.wspólnie zW. W. (3)iK. C.uzgodnili wspólną, nieprawdziwą treść zeznań, którą przedstawił podczas przesłuchania w charakterze świadka przed funkcjonariuszami(...) Biura (...)weW..
Złożenia fałszywych zeznań oskarżeniu dopuścili się przy tym z obawy przed grożącą im odpowiedzialnością karną dotyczącą czynu zart. 239 § 1 k.k.– utrudniania postępowania karnego poprzez usunięcie nagrań monitoringu. Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie odnośnie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego, czyniąc przestępstwo popełnionym w postaci typu uprzywilejowanego. W świetle poczynionych przez Sąd ustaleń, nie ulegało wątpliwości, iż oskarżonyS. D.iW. W. (3)swoim zachowaniem wypełnili zatem znamiona czynu zart. 233 §1a k.k., nie zaś zart. 233 § 1 k.k.
Nie można było z kolei zgodzić się z tezą obrońców, iż oskarżeni nie mogli odpowiadać karnie za swój czym gdyż niejako realizowali swoje prawo do obrony, a w przypadku, w jakim znaleźli się oskarżeni nie można było im przypisać wyczerpania znamion czynu zabronionego zart. 233 § 1a k.k.W świetle bowiem literalnego brzmienia tego przepisu bez wątpienia straciła aktualność teza wyrażona w uchwale SN z 20.09.2007 r., I KZP 26/07, OSNKW 2007/10, poz. 71, mówiąca, że „nie popełnia przestępstwa fałszywych zeznań (art. 233 § 1 k.k.), kto umyślnie składa nieprawdziwe zeznania dotyczące okoliczności mających znaczenie dla realizacji jego prawa do obrony (art. 6 k.p.k.)". De lege lata (przy założeniu prawidłowego uprzedzenia zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebrania od niego przyrzeczenia), jeżeli sprawca świadomie zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę, a czyni to z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym, tym samym popełnia przestępstwo (aczkolwiek w postaci typu uprzywilejowanego). W literaturze podnosi się przy tym, iż takie rozwiązanie niewątpliwie zwiększa dotychczasowy stopień ochrony wymiaru sprawiedliwości przed wprowadzaniem w błąd organów procesowych w wyniku składania fałszywych zeznań, a w konsekwencji zabezpiecza przed wydaniem błędnego orzeczenia (patrz Mozgawa M. (red.), Budyn-Kulik M., Kozłowska-Kalisz P., Kulik M., Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, opublikowano LEX/el., 2019).
Odnośnie oskarżonegoK. C.Sąd z kolei uznał, iż zachowanie oskarżonego wyczerpywało bez wątpienia znamiona czynu zabronionego zart. 233 §1 k.k.
Oskarżony w toku przedmiotowego postępowania, będąc bezsprzecznie uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, złożył fałszywe zeznania w toku postępowania karnego poprzez nieprawdziwe wskazanie, co sam przyznał, iż nie posiada wiedzy dotyczącej usunięcia zapisów monitoringu wklubie (...)weW.w związku z pobiciemA. K. (1)w dniu 15 października 2017 r., a także na temat osób, które tego dokonały. W rzeczywistości oskarżony w momencie przesłuchania wiedział, iż monitoring usunęli wspólnie i w porozumieniuW. W. (3)orazS. D.. Ponadto taką wersję zeznań oskarżony uzgodnił wcześniej zW. W. (3)iS. D., a później przedstawił podczas przesłuchań w charakterze świadka przed funkcjonariuszami(...) Biura (...). W odróżnieniu od dwójki pozostałych oskarżonych o składanie fałszywych zeznań,K. C.nie groziła odpowiedzialność karna związana z usunięciem zapisów monitoringu, a tym samym odpowiedzialność karna zart. 239 k.k., ponieważ nie brał udziału w tym czynie, a o fakcie dowiedział się od oskarżonegoW. W. (3), gdy nagrania zostały już usunięte. Niewątpliwie zatem składanie fałszywych zeznań w jego przypadku nie wiązało się z obawami przed odpowiedzialnością karną, w tym osób najbliższych, gdyż takimi dla niego na pewno nie był aniS. D., ani teżW. W. (3). Nie ulegało bowiem wątpliwości, iż ujawnienie przezK. C.tych zatajanych okoliczności, na wskazanym przesłuchaniu nie powodowałoby, abyK. C.odpowiadał karnie za jakikolwiek czyn zabroniony.
W tym miejscu podkreślić należało ponownie z całą stanowczością, iż z treści protokołu przesłuchaniaK. C.jako świadka w toku postępowania karnego, a także zeznańI. K.wynikało bezsprzecznie, iż zostałK. C.w sposób prawidłowy pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Doskonale też zdawał sobie sprawę, w jakiej roli występuje, i że zeznaje w ramach prowadzonego postępowania karnego.
Pomimo tego oskarżony zeznał nieprawdę, zatajając przy tym informacje istotne z punktu prowadzonego postępowania karnego. Oskarżony działał przy tym umyślnie, mając pełną świadomość, iż zeznaje nieprawdę, co sam przyznał. W związku z tym Sąd stwierdził, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu zart. 233 § 1 k.k.
*****
Sąd wymierzył oskarżonemu oskarżonym kary jednostkowe bacząc by ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonych, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Sąd miał na uwadze przy wymiarze kary fakt, iż czyn oskarżonegoP. P. (1)cechował bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości, biorąc w szczególności pod uwagę zagrożenie, jakie swoim działaniem powodował dla zdrowia i życia ludzkiego, a także to, iż użył on niebezpiecznego narzędzia. Nadto oskarżony celował w twarz, miejsce gdzie zadane obrażenia mogły spowodować poważne konsekwencje dla zdrowia i życia, co również pozwalało uznać za niezwykle niebezpieczne zachowanie się sprawcy. Swoim działaniem oskarżony spowodował u pokrzywdzonego średni uszczerbek na zdrowiu, ale konsekwencje mogły być znacznie poważniejsze. Oskarżony działał ponadto znienacka, nie dającA. K. (1)szans na obronę przed tym uderzeniem. Działanie jego cechowało się przy tym brutalnością, niebywałą zuchwałością. Działania oskarżonego nie znajdywały żadnego usprawiedliwienia.
Oskarżony właściwie też bez powodu zaatakował tak agresywnie pokrzywdzonego.A. K. (1)nie stał się celem ataku ze strony oskarżonego ze względu na osobiste zatargi czy silne wzburzenie napastnika, nie prowokował go i nie dał mu żadnych podstaw do podjęcia ataku.
W okolicznościach sprawy Sąd właściwie nie doszukał się okoliczności łagodzących. Przed zatrzymaniem oskarżony nie pracował, jest kawalerem, posiada 8 letniego syna, co do którego nie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego. Ponadto przedmiotowego czynu oskarżony dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc wcześniej karanym także za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu. Analiza dotychczasowej drogi życiowej oskarżonego wskazywały , iż jest on osobą wysoce zdemoralizowaną.
W tym kontekście Sąd jako okoliczności łagodzące uwzględnił jedynie to, iż oskarżony w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nie utrudniał postępowania karnego i wskazał, że żałuje tego co się stało.
Nie można było również było zgodzić się z oskarżycielem, iż kara pozbawienia wolności winna być zdecydowanie surowsza niż ta ostatecznie wymierzona. Nie można było bowiem również zapominać, iż oskarżony ostatecznie odpowiadał za usiłowanie spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i takowego nie spowodował, co również winien był Sąd przy wymiarze kary uwzględnić.
W odniesieniu do działań oskarżonychŁ. W. (1)orazM. W. (1)Sąd również uznał, iż w tym zakresie, czyn ich cechował wysoko stopień społecznej szkodliwości, a także wysoki stopień winy. OskarżonyŁ. W. (1)działał przy tym szczególnie brutalnie, nieustępliwie, a swoje działanie zakończył dopiero wówczas, gdy inne osoby go od pokrzywdzonego odciągnęły.Ł. W. (1)był też inicjatorem pobiciaA. K. (1), zadał mu pierwszy cios, za którym poszły działaniaP. P. (1), a następnieŁ. W. (1)w sposób nieustępliwy kontynuował uderzenia w twarz pokrzywdzonego. Nawet kiedyA. K. (1)został wyprowadzony przez ochronę zklubu (...),Ł. W. (1)nie zakończył swoich działań, goniąc pokrzywdzonego, próbując zadawać nowe ciosy, a następnie kopiąc go poza lokalem i uderzając pokrzywdzonego po ciele, powodując istotne zagrożenie dla jego zdrowia. Przy tym oskarżony spowodował uA. K. (1)średni uszczerbek na zdrowiu. Nie sposób było przy tym w jakikolwiek sposób zaaprobować postawy oskarżonego, który w ten sposób chciał rozwiązać istniejące między pokrzywdzonym a nim i jego znajomymi konflikty.
Sąd wziął również pod uwagę, iż oskarżonyŁ. W. (1)był już wcześniej karany sądownie, co nie pozwalało pozytywnie oceniać jego drogi życiowej. Podobnie zresztą, jakM. W. (1), który nadto działał w warunkach powrotu do przestępstwa.
W okolicznościach tej sprawy Sąd stwierdził jednak istnienie również okoliczności łagodzących. OskarżonyŁ. W. (1)wielokrotnie zapewniał, iż żałuje tego, co zrobił, wykazując skruchę. Z drugiej strony Sąd wymierzając karęM. W. (1)miał na uwadze, iż jego działanie było najmniej brutalne, ubezpieczał on bowiem jedynie pozostałych oskarżonych, nie wyprowadzając ostatecznie żadnych ciosów i nie kontynuując swojego udziału w pobiciu poza terenem lokaluG.. Jego rola w tym zdarzenia nie była przy tym wiodąca.
W ocenie Sądu kary wymierzone tym oskarżonym za dokonane w dniu 15 października 2017 roku przestępstwa na zasadach powyżej wymienionych będą współmierne zarówno do stopnia społecznej szkodliwości, jak również ze względu na dyrektywy prewencji zarówno indywidualnej jak i ogólnej, związanej z zapobieganiem tego typu przestępstwom, które niewątpliwie wpływają na brak poczucia przez społeczeństwo bezpieczeństwa. Z drugiej strony zaś kara ta pozwoli oskarżonym na refleksję odnośnie swojej postawy i sposobu rozwiązywania konfliktów. Sąd uznał, iż orzeczona sankcja będzie odpowiednią represją i wpłynie na powstrzymanie się przez oskarżonych od popełniania podobnych przestępstw w przyszłości oraz przyczyni się do życia zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, normami społecznymi i moralnymi.
Sąd wymierzając z kolei karęM. W. (1)za czyn zart. 263 § 2 k.k.miał na uwadze również stosunkowo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, a także wysoki stopień winy. Oskarżony działając z zamiarem bezpośrednim posiadał nie jedną, a trzy sztuki broni, powodując jednocześnie takim swoim działaniem zagrożenie, mając na uwadze też sposób przechowywania tej broni bez jakiegokolwiek zabezpieczenia. I tutaj również Sąd miał na uwadze poprzednią karalność oskarżonego.
W ocenie Sądu, kary jednostkowe wymierzone za dokonane przestępstwa na zasadach powyżej wymienionych są współmierne zarówno do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy, jak i uwzględniają dyrektywy prewencji zarówno indywidualnej jak i ogólnej, związanej z zapobieganiem tego typu przestępstwom, które niewątpliwie wpływają na brak poczucia przez społeczeństwo bezpieczeństwa.
Jednocześnie w kontekście wcześniejszych wywodów Sąd wymierzył oskarżonemuM. W. (1)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku. Sąd wymierzył karę łączną w takiej wysokości mając na uwadze utrwalone w tym zakresie orzecznictwo, a także treść przepisuart. 85a k.k., zgodnie z którym orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Jednocześnie Sąd miał na uwadze, iż zastosowanie zasady absorpcji, asperacji czy kumulacji przy orzekaniu kary łącznej, uwarunkowane jest przede wszystkim relacjami zachodzącymi pomiędzy prawomocnie osądzonymi czynami, objętymi tymże skazaniem. Relacje te sprowadzają się do określenia, jak bliski związek przedmiotowo – podmiotowy łączy te czyny oraz w jakich odstępach czasu zostały one popełnione. Im bliższe są te relacje, tym bardziej kara łączna powinna być zbliżona do dopuszczalnego minimum, uwarunkowanego wysokością kar orzeczonych za przestępstwa objęte tym wyrokiem (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 9 maja 2001 r., sygn. akt II A Ka 63/01, Prok. i Pr. 2002, nr 7-8, poz. 20). W realiach niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu przestępstw w stosunkowo odległym od siebie czasie, godziły one również w różne dobra chronione prawem, a zachowania oskarżonego nie były ze sobą ściśle powiązane. W związku z tym Sąd zastosował zasadę asperacji przy orzekaniu kary łącznej, uznając, iż w ten sposób spełnione zostaną cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a także idąc w ślad za orzecznictwem uznając, iż zarówno zasada kumulacji jak i absorbcji, jako rozwiązana skrajne, powinny być stosowane w wyjątkowych wypadkach (patrz: wyrok SA w Gdańsku z dnia 18 października 2017 r., sygn. II AKa 310/17).
Sąd wymierzył oskarżonemuS. D.iW. W. (3)kary jednostkowe za zarzucane im czyny również bacząc, by ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Sąd miał na uwadze przy wymiarze kar jednostkowych fakt, iż poszczególne czyny oskarżonych cechował znaczny stopień społecznej szkodliwości. Swoim działaniem oskarżeni doprowadzili do poważnego utrudnienia prowadzonego postępowania karnego, również poprzez późniejsze składanie fałszywych zeznań odnośnie bardzo istotnych dla prowadzonego postępowania okoliczności. Czyny te spowodowały niewątpliwie wydłużenie postępowania przygotowawczego oraz konieczność zaangażowania zwiększonych sił i środków w celu zebrania dowodów i wykrycia sprawców. Oskarżeni działali przy tym w sposób planowany, z premedytacją, uzgadniając przy tym wzajemnie swoje stanowiska procesowe, a także działania utrudniające prowadzone postępowanie.
Ustalając wymiar kary Sąd miał oczywiście na uwadze również okoliczności łagodzące dotycząceS. D.iW. W. (3), w tym w szczególności sposób życia przed popełnieniem tych przestępstw, ich warunki i właściwości osobiste. Przemawiały one na korzyść oskarżonych, którzy prowadzą normalne życie, posiadają rodzinę, maja pozytywną opinię w miejscu zamieszkania. Okoliczności te wskazywały na pewien incydent w życiu oskarżonych, a nie na ich demoralizację.
W ocenie Sądu, kary jednostkowe wymierzone za dokonane przestępstwa na zasadach powyżej wymienionych są współmierne zarówno do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy, jak i uwzględniają dyrektywy prewencji zarówno indywidualnej jak i ogólnej, związanej z zapobieganiem tego typu przestępstwom, które godzą w pewność i skuteczność działania wymiaru sprawiedliwości. Sankcja orzeczona wobec oskarżonych stanowić będzie zdaniem Sądu odpowiednią represję i wpłynie na powstrzymanie się przez nich od popełniania podobnych przestępstw w przyszłości i pomoże w kontynuowaniu właściwej drogi życiowej, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym oraz normami społecznymi i moralnymi.
Jednocześnie Sąd wymierzył tym oskarżonym karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy stosując zasadę absorpcji przy jej orzekaniu. Sąd miał na względzie w tym miejscu, obok samych osób oskarżonych i celu wychowawczego kary łącznej oraz jej oddziaływania na społeczeństwo również fakt, iż czyny te były ze sobą ściśle związane, popełnione niemal w tym samym czasie i przeciwko tożsamemu dobru prawnemu.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k., Sąd, biorąc pod uwagę w szczególności, dotychczasową postawę życiową oskarżonychS. D.iW. W. (3), brak karalności, ich warunki i właściwości osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonych wobec nich kary łącznych pozbawienia wolności na okres 1 roku próby. Sąd uznał bowiem, iż jest to wystarczające dla osiągnięcia w stosunku do nich celów kary, a pomimo ich niewykonania oskarżeni będą w przyszłości przestrzegać porządku prawnego. Niebagatelne znaczenie w odniesieniu do osób oskarżonych miał fakt, iż ich dotychczasowa postawa życiowa, przemawiała w pełni za przyjęciem wobec nich pozytywnej prognozy kryminologicznej. Ich zachowanie przed popełnieniem czynu oraz jego charakter pozwoliły w sposób uzasadniony sądzić, iż zdarzenie z udziałem oskarżonych było jedynie incydentem w ich życiu, który więcej się nie powtórzy, a oskarżeni swoją postawą dali podstawę do twierdzenia, iż mimo nie wykonania orzeczonej wobec nich kary będą przestrzegać porządku prawnego. Ocena drogi życiowej oskarżonych, w ocenie Sądu pozwala na twierdzenie, iż oskarżeni zrozumieją swoje postępowanie, a szansa, jaką niewątpliwie jest warunkowe zawieszenie wykonania kary, w sposób pozytywny ukształtuje ich postawę i spowoduje głęboką refleksję na temat dokonanego czynu.
Sąd uznał jednak, iż w świetle wskazywanych dyrektyw wymiaru kary, jej celów i okoliczności ją kształtujących, jak również faktu zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności zachodziła potrzeba orzeczenia wobec oskarżonego obok kary pozbawienia wolności kary grzywny, która byłaby karą efektywnie przez oskarżonych wykonywaną w okresie próby. Wysoki bowiem stopień winy, jak i społecznej szkodliwości czynu nie pozwalały na poprzestaniu jedynie na karze pozbawienia z warunkowym jej zawieszeniem.
Tym samym za uzasadnione Sąd uznał na zasadzieart. 71 § 1 k.k.orzeczenie kary grzywny w wymiarze po 100 stawek dziennych, przy ustaleniu, z uwagi na sytuację majątkową i rodzinną oskarżonych, wysokości jednej stawki na kwotę 80 złotych. W ocenie Sądu taka kara grzywny będzie adekwatna i współmierna do stopnia winy i społecznej szkodliwości tych czynów.
Jednocześnie Sąd, mając na uwadze treść art.art. 72 k.k., orzekł na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.obowiązek wobecS. D.iW. W. (3)informowania sądu o przebiegu okresu próby.
Sąd wymierzył z kolei oskarżonemuK. C.karę za zarzucany mu czyn także bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Sąd miał na uwadze przy wymiarze kary fakt, iż czyn oskarżonego cechował wcale nie niski stopień społecznej szkodliwości, a także winy. Swoim działaniem oskarżony doprowadzał niewątpliwie do poważnego utrudnienia prowadzonego postępowania karnego. W toku swojego przesłuchania zatajał bowiem istotne informacje z punktu widzenia prowadzonego postępowania. Oskarżony działał przy tym również podobnie jakS. D.iW. W. (3)w sposób planowany, z premedytacją.
Ustalając wymiar kary Sąd miał oczywiście na uwadze okoliczności łagodzące dotycząceK. C., w tym w szczególności jego sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, warunki i właściwości osobiste. Oskarżony ten również ma pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, prowadzi normalny tryb życia, a popełnianie przestępstw nie jest jego sposobem na życie. Okoliczności te wskazują na pewien incydent w życiu oskarżonego, a nie na jego demoralizację.
Okoliczności czynu, rola oskarżonego, który nie niszczył dowodów, a jedynie dowiedział się o tym od wspólnika, a także ocena jego drogi życiowej oraz jego osoby prowadziły do konkluzji, iż w tym wypadku karą adekwatną, która spełni swoje cele będzie kara o charakterze wolnościowym. W związku z czym Sąd w oparciu o treśćart. 37a k.k.orzekł wobec niego karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 80 złotych.
W ocenie Sądu, kara taka, orzeczona na zasadach powyżej wymienionych jest współmierna zarówno do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy, jak i uwzględnia dyrektywy prewencji zarówno indywidualnej jak i ogólnej, związanej z zapobieganiem tego typu przestępstwom, które godzą w pewność i skuteczność działania wymiaru sprawiedliwości.
Sankcja orzeczona wobec oskarżonego stanowić będzie zdaniem Sądu odpowiednią represję i wpłynie na powstrzymanie się przez niego od popełniania podobnych przestępstw w przyszłości i pomoże w kontynuowaniu właściwej drogi życiowej, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym oraz normami społecznymi i moralnymi.
Sąd uznał z kolei, iż w tym zakresie brak było podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary, w tym w oparciu o treśćart. 233 § 5 k.k.Zgodnie z tym przepisem Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia, jeżeli:
1) fałszywe zeznanie, opinia, ekspertyza lub tłumaczenie dotyczy okoliczności niemogących mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy,
2) sprawca dobrowolnie sprostuje fałszywe zeznanie, opinię, ekspertyzę lub tłumaczenie, zanim nastąpi, chociażby nieprawomocne, rozstrzygnięcie sprawy.
W tym zakresie jednak nie mieliśmy tutaj do czynienia z dobrowolnością sprostowania fałszywych zeznań przeK. C., wbrew jego twierdzeniom. W tym miejscu należało zauważyć, iżK. C.swoje pismo, w którym oświadczał, iż chce swoje dotychczasowe zeznania sprostować datowane jest na 25 kwietnia 2018 roku, a wpłynęło do Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu w dniu 26 kwietnia 2018 roku. Tymczasem już w dniu 16 kwietnia 2018 roku, wspólnikK. C.,S. D.został już przesłuchany jako podejrzany, a w swoich wyjaśnieniach wskazał m.in., iżK. C.wiedział o wykasowaniu monitoringu, będąc przezW. W. (3)o tym poinformowany. Tym samym nie można było w żadnym razie mówić tutaj o jakiejkolwiek dobrowolności ze stronyK. C.w sytuacji, gdy organy ścigania wiedziały już o tym, iż oskarżony ten złożył nieprawdziwe zeznania. Poza tym, jak wskazywał materiał dowodowyK. C.orazS. D.iW. W. (3)byli ze sobą w stałym kontakcie i niewątpliwieK. C.musiał wiedzieć o postawieniu zarzutówS. D.z tytułu właśnie składania fałszywych zeznań i utrudniania postępowania.
Sąd na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł również w związku z czynami popełnionymi w dniu 15 października 2017 roku wobec oskarżonegoP. P. (1)obowiązek zadośćuczynienia za doznaną przezA. K. (1)krzywdę poprzez zapłatę na rzeczA. K. (1)kwoty 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych, wobecŁ. W. (1)obowiązek zadośćuczynienia za doznaną przezA. K. (1)krzywdę poprzez zapłatę na rzeczA. K. (1)kwoty 5.000 (pięć tysięcy) złotych, a wobecM. W. (1)obowiązek zadośćuczynienia za doznaną przezA. K. (1)krzywdę poprzez zapłatę na rzeczA. K. (1)kwoty 3.000 (trzy tysiące) złotych.
Sąd w pierwszej kolejności nie zgodził się z wnioskiem pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, iż nałożony w ten sposób obowiązek winien być obowiązkiem solidarnym, pomimo tego, iż nie ma wątpliwości, iż taki obowiązek zasądzany co do zasady może być solidarnie. W tym miejscu wskazać należało bowiem, iż oskarżeni ci choć przypisano im wzięcie udziału w tym samym pobiciu, to również przypisano im dodatkowo spowodowanie odmiennych skutków działań. I takŁ. W. (1)przypisano spowodowanie skutku w postaci uszkodzenia barku, zaś oskarżonemuP. P. (1)spowodowanie urazu policzka. Żadnych skutków działania poza bezpośrednim narażeniem na powstanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie przypisano z koleiM. W. (1). Te zaś okoliczności istotne były z punktu widzenia przesłanek wpływających na zasadność i przede wszystkim rozmiar nałożonego od każdego z oskarżonych zadośćuczynienia. Innymi słowy nie można było obciążać poszczególnych oskarżonych solidarnie obowiązkiem zadośćuczynienia za krzywdę, której oni nie powodowali swoim czynem zabronionym, bądź też niektórzy z nich wywoływali skutki o wiele poważniejsze od skutków działań współsprawców. A z całą pewnością oskarżonyM. W. (1)orazŁ. W. (1)nie spowodowali skutków w postaci rozciętego i przekłutego policzka, a co za tym idzie krzywd wynikających z tego obrażenia. Podobnie było z obrażeniami barku, które w dodatku powstały w sytuacji, gdyP. P. (1)nie było już na miejscu.
Tym samym Sąd nie nałożył obowiązku solidarnego zadośćuczynienia za krzywdyA. K. (1), a zindywidualizował kwoty zadośćuczynienia, związane z udziałem każdego oskarżonego w tym zdarzeniu.
W tym zakresie mając z kolei na uwadze rodzaj obrażeń pokrzywdzonego, spowodowanych przez poszczególnych oskarżonych, trwającej rehabilitacji, wykonywanych zabiegów, jak w przypadku barku i niewątpliwe cierpienia pokrzywdzonego z tego tytułu, Sąd uznał, iż adekwatne będą w tym miejscu tytułem obowiązku zadośćuczynienia wskazane powyżej sumy pieniężne. Pamiętać przy tym należało w kontekście zadośćuczynienia, iż wskazuje się, że użyte wart. 445 § 1 k.c.wyrażenie „odpowiednia suma” zawiera już w sobie pojęcie niemożności ścisłego ustalenia zadośćuczynienia ze względu na istotę krzywdy jako właśnie szkody niemajątkowej. Kompensacie na tej podstawie podlega zatem doznana krzywda, a na jej rozmiar mają przede wszystkim wpływ dramatyzm doznań osoby poszkodowanej, cierpienie fizyczne spowodowane działaniem sprawcy, cierpienie psychiczne i wstrząs psychiczny wywołany zdarzeniem. Zadośćuczynienie za krzywdę ma rekompensować szkodę niemajątkową, która wiąże się z naruszeniem czysto subiektywnych przeżyć człowieka, z cierpieniem fizycznym i psychicznym pokrzywdzonego. Kwota zadośćuczynienia powinna być zatem orzeczona w rozsądnych granicach, z jednej strony dostosowana do poziomu krzywdy, a z drugiej strony nie może być nadmierna, wygórowana, oderwana od stopy życiowej społeczeństwa, zatem orzeczona w rozsądnych granicach. I takimi są kwoty zasądzone w wyroku. Kwoty wskazywane przez oskarżyciela byłyby kwotami zbyt wygórowanymi, mając na uwadze rodzaj poszczególnych obrażeń, proces leczenia i dolegliwości związane z tym czynem po stronie pokrzywdzonego.
Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.Sąd zwróciłA. K. (1)dowody rzeczowe z wykazu dowodów rzeczowych o nr XI/248/17/P pod poz. 53-55, aŁ. W. (1)dowody rzeczowe z wykazu dowodów rzeczowych nr II/238/17/P pod poz. 33;
Na podstawie z koleiart. 44 § 1 k.k.orzekł Sąd przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych z wykazu dowodów rzeczowych nr XV/60/18/P pod poz. 67, z wykazu dowodów rzeczowych nr XVI/3/18/B pod poz. 86, z wykazu dowodów rzeczowych nr XIX/4/18/B pod poz. 92, z wykazu dowodów rzeczowych nr XXII/5/18 pod poz. 100, stanowiących zabezpieczoną u oskarżonegoM. W. (1)broń.
Jednocześnie na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczono oskarżonym wyroku na poczet orzeczonych kar okresy rzeczywistego pozbawienia wolności (zatrzymania i tymczasowego aresztowania),Ł. W. (1)na poczet kary pozbawienia wolności okres od 16 października 2017 roku do dnia 7 grudnia 2018 roku,M. W. (1)na poczet kary pozbawienia wolności okres od dnia 16 marca 2018 roku do dnia 7 grudnia 2018 roku,S. D.na poczet kary grzywny okres od dnia 27 marca 2018 roku do dnia 11 maja 2018 roku, aW. W. (3)okres od dnia 27 marca 2018 roku do dnia 11 maja 2018 roku.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ust. 1ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwolniono oskarżonegoP. P. (1)w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym odstąpiono od wymierzenia opłaty, kierując się jego sytuacją rodzinną i majątkową oraz faktem orzeczenia długotrwałej kary pozbawienia wolności.
Na podstawie z koleiart. 627 k.p.k.iart. 633 k.p.k.orazart. 17 ust. 1ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychSąd zasądził od oskarżonychŁ. W. (1),M. W. (1),S. D.,W. W. (3)iK. C.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach związanych ze sprawą każdego z nich, w tym wymierzył im opłaty,Ł. W. (1)w kwocie 300 złotych,M. W. (1)w kwocie 180 zł,S. D.,W. W. (3)w kwotach po 920 złotych, aK. C.w kwocie 800 zł.

SSO Paweł Pomianowski