Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 419/19
Data wyroku: 2019-05-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Skibińska

Sygn. akt II W 419/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
30 maja 2019 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Skibińska
Protokolant: Agnieszka Litkowska
po rozpoznaniu na rozprawie 16 maja 2019 r.
s p r a w y :A. G.
synaS.iA.
ur. (...)wR.
obwinionego o to, że:

1
wJ., województwo(...), prowadząc działalność gospodarczą podfirmą (...).serwis (...)”NIP (...)z siedzibą wJ.ul. (...), działając w warunkach czynu ciągłego z wykorzystaniem takiej samej sposobności, pomimo obowiązku nie przekazał w ustawowym terminie, tj. od dnia 25 czerwca 2018 r. do dnia 25 sierpnia 2018 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informacji o prowadzonej ewidencji ((...)) za okres od maja 2018 r. do lipca 2018 r., co stanowi naruszenieart. 109 ust. 3 i 8a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług(Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.) iart. 82 § 1b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.);

tj. o wykroczenie skarbowe zart. 80 § 1 i 4 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.

2
wJ., województwo(...), prowadząc działalność gospodarczą podfirmą (...).serwis (...)”NIP (...)z siedzibą wJ.ul. (...), działając w warunkach czynu ciągłego z wykorzystaniem takiej samej sposobności, pomimo obowiązku jako płatnik nie wpłacił w ustawowym terminie, tj. od dnia 20 lutego 2016 r. do dnia 20 stycznia 2018 r. na rachunek bankowy Naczelnika Urzędu Skarbowego wJ., pobranych zaliczek na podatek dochodowy pracowników za lata 2016-2017 w kwocie 8.662,00 zł, co stanowi naruszenieart. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.);

tj. o wykroczenie skarbowe zart. 77 § 3 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.

3
wJ., województwo(...), prowadząc działalność gospodarczą podfirmą (...).serwis (...)”NIP (...)z siedzibą wJ.ul. (...), pomimo obowiązku uporczywie nie wpłacił na rachunek bankowy Naczelnika Urzędu Skarbowego wJ.w ustawowym terminie, tj.:

⚫

od dnia 25 lipca 2015 . do dnia 25 maja 2018 r. zdeklarowanego podatku od towarów i usług (VAT-7) za okres od czerwca 2016 r. do kwietnia 2018 r. w łącznej kwocie 124.352,00 zł,

od dnia 30 kwietnia 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2018 r. zdeklarowanego liniowego podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-36L) za lata 2014-2017 w łącznej kwocie 82.832,00 zł,

co stanowi naruszenieart. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług(Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.) iart. 45 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.);

tj. o wykroczenie skarbowe zart. 57 § 1 k.k.s.

I
uznaje obwinionegoA. G.za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt 1, 2 i 3 części wstępnej wyroku, tj. wykroczeń skarbowych zart. 80 § 1 i 4 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.,art. 77 § 3 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.iart. 57 § 1 k.k.s.i za to na podstawieart. 77 § 3 k.k.s.w zw. zart. 50 § 1 k.k.s.wymierza mu karę grzywny w wysokości 1000 (jednego tysiąca) złotych,

II
zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania w całości,

III
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.I. J.kwotę 516,60 zł (pięciuset szesnastu zł sześćdziesięciu groszy).

Sygn. akt II W 419/19

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
A. G.prowadził działalność gospodarczą podfirmą (...).serwis (...)”NIP (...)z siedzibą wJ.ul. (...). Wykorzystując taką samą sposobność, pomimo obowiązku nie przekazał w ustawowym terminie, tj. od dnia 25 czerwca 2018 r. do dnia 25 sierpnia 2018 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informacji o prowadzonej ewidencji ((...)) za okres od maja 2018 do lipca 2018 . Ponadto będąc płatnikiem nie wpłacił w ustawowym terminie, tj. od dnia 20 lutego 2016 r. do dnia 20 stycznia 2018 r. na rachunek bankowy Naczelnika Urzędu Skarbowego wJ., pobranych zaliczek na podatek dochodowy pracowników za lata 2016-2017 w kwocie 8.662,00 zł. Nadto, pomimo obowiązku uporczywie nie wpłacał na rachunek bankowy Naczelnika Urzędu Skarbowego wJ.w ustawowym terminie, od dnia 25 lipca 2015 . do dnia 25 maja 2018 r. zdeklarowanego podatku od towarów i usług (VAT-7) za okres od czerwca 2016 r. do kwietnia 2018 r. w łącznej kwocie 124.352,00 zł oraz od dnia 30 kwietnia 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2018 r. zdeklarowanego liniowego podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-36L) za lata 2014-2017 w łącznej kwocie 82.832,00 zł.
Dowód: wydruk z(...)k. 2, lista podatników dokonujących zakupu – k. 3, lista zaległości – k. 14-15, zestawienia – k. 16-19,
A. G.nie był dotychczas karany.
Dowód: dane o niekaralności – k. 21.
Sąd zważył, co następuje:
Treść dokumentów zawartych w aktach sprawy nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości, gdyż zostały one sporządzone w prawidłowy sposób, przez osoby posiadające ku temu stosowne uprawnienia, a ich treść nie była w toku postępowania w żaden sposób kwestionowana.
Brak danych do przyjęcia, że oskarżony nie jest zdolny do zawinienia. Materiał dowodowy nakazuje przyjąć, że osiągnął on odpowiedni wiek i stopień rozwoju intelektualnego, a więc miał możliwość rozpoznania bezprawności popełnionego czynu. Nie był niepoczytalny, jak również nie pozostawał w usprawiedliwionym błędzie co do bezprawności czynu lub okoliczności ją wyłączającej. Działał w normalnej sytuacji motywacyjnej, nie pozostawał w stanie wyższej konieczności, nie działał w warunkach obrony koniecznej.
Sprawstwo oskarżonego nie budzi wątpliwości. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że   oskarżony dopuścił się wszystkich zarzucanych mu czynów.
Art. 12 § 2 k.k.s.stanowi, że Sąd wymierza karę, środek karny lub inny środek według swego uznania, w granicach przewidzianych przez kodeks bacząc, aby ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają one osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Art. 13 § 1 k.k.s.stanowi, że wymierzając karę, środek karny lub inny środek, sąd uwzględnia w szczególności rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu należności publicznoprawnej lub o jej późniejsze wyrównanie.
Biorąc pod uwagę powołane zasady wymiaru kary i sposób działania sprawcy Sąd uznał, że zasadnym jest orzeczenie wobec oskarżonego kary 1.000 złotych grzywny.
Stosownie doart. 49 § 3 k.k.s.w wypadkach określonych wart. 65 § 4 oraz art. 91 § 4można orzec przepadek przedmiotów jeżeli czyn zabroniony został popełniony umyślnie. W oparciu o powołany przepis Sąd orzekł przepadek dowodów rzeczowych.
Z uwagi na znaczne zadłużenie oskarżonego Sąd zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
O kosztach nieopłaconej obrony z urzędu Sąd orzekł stosownie do treściart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze.