Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 7/19
Data wyroku: 2019-02-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Artur Achrymowicz

Sygn. aktXI Ka 7/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lutego 2019 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Artur Achrymowicz
Protokolant Julia Biegaj
przy udziale Prokuratora Adama Hunka
po rozpoznaniu dnia 19 lutego 2019 roku
sprawyR. W.synaM.iJ. z domu K.ur. (...)wP.
oskarżonego o czyn zart. 209 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 21 września 2018 roku sygn. akt. II K 333/18

1
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

2
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego w kwocie 140 (sto czterdzieści) złotych.

Artur Achrymowicz
XI Ka 7/19

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy uznał oskarżonego za winnego przestępstwa zart. 209 § 1 K.k.i wymierzył mu za nie 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Obrońca, stawiając zarzut obrazyart. 4 § 1 K.k.przez zastosowanieart. 209 § 1 K.k.w aktualnym brzmieniu, mimo objęcia przestępstwem okresu sprzed nowelizacji, wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zarzut jest skonstruowany wadliwie.
Skoro bowiem Sąd Rejonowy stwierdził: „Ponieważ czyn zakończył się w lutym 2018 r. nie było podstaw do analizowania /…/art. 4 § 1 K.k.” (k. 79), to w ogóle nie można mówić o obrazie wymienionego przepisu, leczart. 6 § 1 K.k., bowiem to on wskazuje kryteria ustalenia czasu popełnienia przestępstwa.
Dopiero odmienna (w istocie postulowana przez Skarżącego) wykładniaart. 6 § 1 K.k.nakazywałaby zastosowanieart. 4 § 1 K.k.tj. dokonanie analizy „względności” konkurujących ustaw.
Co do zasady natomiast o obrazie prawa materialnego można by mówić w razie zastosowania przez Sąd I instancji wykładni błędnej, a nie jedynie niekorzystnej z punktu widzenia interesów, czy oczekiwań strony. Naruszenie prawa nie wchodzi w grę, gdy interpretacja jest metodologicznie poprawna, a jest jedną z co najmniej dwóch możliwych, dopuszczalnych i uprawnionych.
Tym bardziej do obrazyart. 4 § 1 K.k.aniart. 6 § 1 K.k.(o tym drugim, choć ma zasadnicze znaczenie, Skarżący w ogóle nie wspomina) nie doszło w sprawie niniejszej, gdyż Sąd Rejonowy zastosował wykładnię nie tylko dopuszczalną, ale wręcz zdecydowanie dominującą w orzecznictwie sądów powszechnych oraz SN (pogląd cytowany w apelacji na k. 83v in fine jest tyleż oryginalny, co raczej odosobniony).
Niezależnie zaś od powyższego, wskazać wypada, iż nie sposób odmówić zachowaniu oskarżonego uporczywości, stanowiącej uprzednio znamię przestępstwa zart. 209 § 1 K.k., skoro uchylanie się od obowiązku trwało od lipca 2015 r. a zatem – w dacie wejścia w życie nowelizacji – już od blisko 2 lat.
Notabene nawet, gdyby:

1
hipotetycznie podzielić cytowany w uzasadnieniu apelacji pogląd co do interpretacjiart. 6 § 1 K.k.a w konsekwencji – zaistnienia podstawy faktycznej do zastosowaniaart. 4 § 1 K.k.

2
uznać (bezpodstawnie w świetle ujawnionych w sprawie okoliczności), że nie zachodziła przesłanka uporczywości;

powodowałoby to jedynie konieczność wyeliminowania z opisu przestępstwa okresu sprzed nowelizacjiart. 209 K.k., lecz nie stałoby na przeszkodzie skazaniu za uchylanie się od alimentacji w pozostałym, liczącym blisko 8 miesięcy, okresie.
Nawet takie rozstrzygnięcie nie wymagałoby jednak w żadnym razie wnioskowanego (zresztą bez jakiejkolwiek motywacji) uchylenia wyroku.
W tym stanie rzeczy, mając przy tym na względzie, iż w tej sytuacji, zgodnie zart. 636 § 1 K.p.k., spowodowane wniesieniem niezasadnej apelacji koszty postępowania odwoławczego, tj. opłata i wydatki Skarbu Państwa w postaci ryczałtu za doręczenia, obciążają oskarżonego, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.
Artur Achrymowicz