Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 55/18
Data wyroku: 2019-03-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Sobczak

Sygn. akt. II K 55/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 marca 2019r.
Sąd Rejonowy wG.- II Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSR Joanna Sobczak
Protokolant: st. sekr. sąd. Monika Formaniewicz
przy udziale Prokuratora: ---------------------
po rozpoznaniu w dniach: 25 maja 2018r., 18 września 2018r., 29 listopada 2018r., 4 marca 2019r. sprawy karnej

H. K. (1)

-urodz. (...)wG., synaE.iA.zd.T., obywatelstwa polskiego,pesel (...), zam.(...),B.L.(...), adres dla doręczeń:G.ul. (...), nie karanego,

oskarżonego o to, że:

w dniu 7 maja 2015r. około godz. 22:00 w miejscowościR.na terenieposesji nr (...), używając nieokreślonego ostrego narzędzia zadał ciosM. K. (1)w lewe nadbrzusze, w wyniku czego spowodował u niego głęboką – kilkunastocentymetrową, penetrującą do jamy otrzewnej ranę kłutą brzucha bez uszkodzeń narządów wewnętrznych – trzewi, które to obrażenie ciała spowodowały naruszenie czynności –funkcji tkanek miękkich powłoki ciała na okres powyżej 7 dni w znaczeniukodeksu karnego,
tj. o czyn zart. 157 § 1 kk

O R Z E K A

stosując, w myślart. 4 § 1 kk, przywołane poniżej przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r.

I
OskarżonegoH. K. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest występku zart. 157 § 1 kki za to, na tej podstawie, wymierza mu karę 1(jednego) roku pozbawienia wolności;

II
Na podstawieart. 69 § 1 i §2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 (trzech) lat próby;

III
Na podstawieart. 46 § 1 kkzasądza od oskarżonegoH. K. (1)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoM. K. (1)kwotę 4.000 zł (cztery tysiące złotych) - tytułem częściowego zadośćuczynienia;

IV
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem opłaty oraz obciąża go wydatkami poniesionymi w toku postępowania w kwocie 1677, 29 (jeden tysiąc sześćset siedemdziesiąt siedem 29/100) zł.

Sygn. akt II K 55/18

UZASADNIENIE
H. K. (1)iM. K. (1)od kilku lat byli ze sobą skonfliktowani. Powodem konfliktu były nieporozumienia związane z rozliczeniem za zakup samochodu przezM. K. (1)odJ. S., który wcześniej użytkowałH. K. (1).M. K. (1)w rozmowach ze wspólnymi znajomymi podkreślał, że w związku z powyższym czuje się oszukany przezH. K. (1).
dowody: wyjaśnieniaH. K. (1)– k.256v, 284, zeznaniaM. K. (1)– k. 258v, 284-286, umowa kupna samochoduM.– k.249, oświadczenieJ. S.– k.264, kserokopie akt sprawy(...)k. 322- 328;
W dniu 7 maja 2015 r. wieczoremM. K. (1)przyjechał do swojego znajomegoL. N.do miejscowościR.. Był pod wpływem alkoholu, przywiózł ze sobą piwo. Mężczyźni siedząc na tarasie rozmawiali oH. K. (1).M. K. (1)cały czas narzekał na w/wym. i na sytuację związaną z zakupionym samochodem. WówczasL. N.za namowąM. K. (1)zadzwonił doH. K. (1)i przekazał telefonK., który zaczął wyzywaćK.. Po zakończonej rozmowieM. K. (1)cały czas mówił oH. K. (1).L. N.postanowił ponownie zadzwonić doH. K. (1)i namówić go na przyjazd doR.. Powiedział mu, że jest u niego „niebezpiecznie”, dzieci płaczą, a jego „chcą spałować”. Słysząc toH. K. (1), mimo że był już po kąpieli, za namową swej opiekunki –T. R., wsiadł do samochodu i pojechał doL. N..
dowody: wyjaśnieniaH. K. (1)– k.256v, 284, zeznaniaL. N.– k.260-261, 155-156, 293, zeznaniaT. R.– k.272v, 321v, zeznaniaM. K. (1)– k.258v-259, 285, protokół badania trzeźwości – k.2;
GdyM. K. (1)zauważył, że na posesję przyjechałH. K. (1)to podszedł do niego i zaczął go wyzywać i obrażać. Mężczyźni zaczęli wymachiwać do siebie rękoma.M. K. (1)usiłował odepchnąćH. K. (1), ten z kolei usiłował go kopnąć.
dowody: zeznaniaL. N.– k. 260, 293 – 293v. zeznaniaM. K. (1)– k.258v, 285, wyjaśnieniaH. K. (1)– k.257, 284;
L. N.podbiegł do nich. Starał się stać pomiędzy nimi, rozstawił ręce. Sytuacja była bardzo dynamiczna. W pewnej chwiliH. K. (1), mając w prawym ręku najprawdopodobniej nóż, ruchem od dołu ku górze ugodziłM. K. (1)w powłoki brzuszne po lewej stronie, nie uszkadzając trzewi, powodując głęboką – kilkunastocentymetrową ranę.M. K. (1)w słabym świetle dochodzącym z domu, zaobserwował nóż lub narzędzie o ostrzu zbliżonym kształtem do noża. Widząc ten przedmiot, przestraszył się i uciekł.
dowody: zeznaniaM. K. (1)– k.258v-259v, 284v – 285, zeznaniaL. N.– k.260v-261, 293 – 293v, opinia sądowo – lekarska k. 24, 196-198, 322, zeznaniaW. O.– k.274v-275, 321v, zeznaniaZ. R.– k.275, 32-33, 321v, zeznaniaE. N.– k.287-288,14-15, 321v;
M. K. (1)odszedł w kierunku leżącej na podwórzu hałdy gruzu, okrążył ją i skierował się w stronę szosy.
dowody: zeznaniaL. N.– k.260, 293 – 293v, wyjaśnieniaH. K. (1)– k.257, 284, protokół oględzin posesji – k.10-16;
Po krótkim czasie z pobliskiej zatoczki autobusowej zabrała go swoim samochodem znajomaM. B., z którą był wcześniej umówiony na odebranie odL. N.. Wsiadając do jej(...)powiedział, że został ugodzony nożem. Poprosił, abyM. B.wjechała jeszcze na podwórko posesji, bo zostawił tam swój telefon. Kiedy jednak zobaczył, że do samochodu zbliża się jakaś postać, powiedział doM. B., żeby zawróciła i odjechała. Pojechali w stronęG..M. B.dopytywała, czyM. K. (1)chce jechać do szpitala. Ten jednak chciał w pierwszej kolejności złożyć zawiadomienie na Policji. W drodze zatelefonował na komendę policji z telefonuM. B.informując, żeH. K. (1)zaatakował go nożem w miejscowościR.. Przed wejściem na policję pokazał dziurawy sweter, uniósł bluzkę i odsłonił ranę. Stwierdził, że „H. K. (1)wyciągnął nóż, którym dźgnął go w brzuch”.
dowody: zeznaniaM. B.– k.283, 321v, zeznaniaJ. W.– k.275v-276,22-23, 321v, zeznaniaM. N. (1)– k.285-287,17, 321v, zeznaniaM. K. (1)– k.259, 284v – 285, protokół odtworzenia zapisu rozmowy dyżurnegoK.z 7.05.2015r. – k.70-71, protokół zatrzymania rzeczy – k.6-8, protokół oględzin odzieży – k.18-21;
W wyniku działaniaH. K. (1)M. K. (1)odniósł głęboką – kilkunastocentymetrową, penetrującą do jamy otrzewnowej, ranę kłutą brzucha bez uszkodzenia narządów wewnętrznych – trzewi. Obrażenie powyższe spowodowało naruszenie czynności, funkcji tkanek miękkich powłoki ciała na okres powyżej 7 dni w znaczeniukodeksu karnego.
dowód: opinia sądowo – lekarska k. 24, opinia uzupełniająca ustna 291v – 292, dokumentacja medyczna k. 26-35,37-64;
W trakcie pobytu w szpitalu,M. K. (1)telefonicznie rozmawiał z kolegąZ. R.i podał mu, że został ugodzony nożem przezH. K. (1).
dowód: zeznaniaZ. R.– k.275, 321v;
L. N., jako przyjacielH. K. (1)i znajomyM. K. (1), chciał ugodowo załatwić całą sprawę. W związku z tym miesiąc po całym zajściu w trakcie jazdy samochodem w obecnościZ. R.rozmawiał zM. K. (1). Rozmawiał o tym również w lokaluW. K., na temat „przerwania sytuacji sądowej i wzięcia pieniędzy odK.”.
dowód: zeznaniaZ. R.– k.275,32-33, 321v, zeznaniaW. K.– k.284-285, 38-39 zb. C, 321v;
Biegła, powołana w celu ustalenia, czy w oparciu o wskazania wiedzy medycznej i doświadczenia życiowego, na podstawie badaniaH. K.oraz przekazanej przez niego dokumentacji i podnoszonych dolegliwości istniała możliwość zadania ciosu nożem przez niego powodującego obrażenia uM. K., stwierdziła istnienie u oskarżonego ograniczenia ruchomości prawego stawu barkowego. Według niej, ograniczenie to nie uniemożliwiało jednak zadania innej osobie rany kłutej zlokalizowanej w obrębie powłok jamy brzusznej.
dowód: opinia sądowo – lekarska – k.196-198, opinia uzupełniająca ustna k. 292, 292v;

H. K. (1)
((...)) jest rozwiedziony, ma troje dorosłych dzieci, deklaruje, że utrzymuje się z renty 1100 zł otrzymywanej w Polsce i 640 euro renty(...). Ponadto prowadzi działalność gospodarczą, która wg. jego twierdzeń nie przynosi dochodu. W przeszłości nie był karany sądownie.
dowód: wyjaśnienia oskarżonego k 84-84v, dane o karalności – k.80, 289, kwestionariusz wywiadu środowiskowego k. 299 - 299v;
OskarżonyH. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podał, że miał zM. K. (1)konflikt przed zdarzeniem w związku z kupnem przezK.samochodu od jego kolegi. W dniu zdarzenia wrócił zN., gdzie przebywał na rehabilitacji w związku z operacja prawego barku. Telefon zadzwonił, gdy był kąpany. Wówczas go nie odebrał, dopiero za kolejnym razem. DzwoniłL. N.z prośbą o przyjazd jego doR., mówiąc, że „chcą go spałować, dzieci biegają w koszulkach i ma go ratować”. Na przyjazd doR.oskarżony zdecydował się za namową swojej opiekunki –T. R., wychodząc z założenia, że „im więcej osób tym mniejsze zagrożenie”. WR.wysiadł z samochodu, przywitał się zN.i wówczas zobaczył zbliżającego się szybkoK., który zaczął „ubliżać mu od meneli i zaczepiać”.K.chciał go uderzyć. Pomiędzy nich wszedł wtedyN.. Wówczas oskarżony zrobił zamach nogą w kierunkuK., łapiąc się lewą rękąN.i mówiąc jednocześnie do pokrzywdzonego: „Odejdź pijaku, bo cię w dupę kopnę.” JakM. K.zrobił zamach to potem odszedł zataczając się, bo był pijany. Najpierw poszedł w stronę jakichś resztek z budowy, potem zawrócił i skierował się w stronę szosy. W tym czasie na miejsce zdarzenia doszłaE. N..H. K.zawrócił samochodem, aN.poszedł w stronę szosy. Po chwili podjechał koło niego jakiś samochód i zawrócił, nie zatrzymując się kołoN..L. N.podszedł do siedzącego w samochodzie oskarżonego i powiedział, że w tym pojeździe „była koleżankaM.”. Oskarżonego zdziwiło to, że się nie zatrzymała. NastępnieH. K.oświadczył, że, gdyK.od nich odchodził, to nie skarżył się, że coś go boli, czy że został uderzony nożem. Stwierdził, że oskarżyciel posiłkowy, odchodząc od nich „musiał na coś upaść i wykorzystał pobyt tam oskarżonego, by mu to zarzucić”.H. K. (1)wyjaśnił też, że jest praworęczny. Cały czas przechodzi rehabilitację w związku z odczuwanymi w ręku bólami. Może co prawda nią ruszać, ale „ciężko mu jest spodnie wciągnąć”. Na poparcie swych dolegliwości dołączył historię choroby.
dowód: wyjaśnieniaH. K. (1)k.256v-258,84v,85,284, dokumentacja medyczna dotycząca oskarżonego k.122-151,170-179;
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoH. K. (1). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulegało w ocenie Sądu wątpliwości, że doszło do zachowania opisanego w akcie oskarżenia ze strony oskarżonego wobecM. K. (1). Wyjaśnienia oskarżonego poparte co prawda zeznaniamiT. R., w których negował on fakt zadania ciosu nożem pokrzywdzonemu pozostawały bowiem w sprzeczność przede wszystkim z uznanymi za wiarygodne zeznaniamiM. K. (1), które z kolei znajdowały potwierdzenie w zeznaniach świadków:M. B.,J. W.,M. N. (1),W. O.,Z. R.,E. N.i częściowoL. N., protokole odtworzenia zapisu rozmowy z dyżurnymK., a nadto w pisemnych i ustnych opiniach sądowo – lekarskich biegłychA. W.iJ. P. (1).
Jedynymi bezpośrednimi świadkami zajścia z dnia 7 maja 2015 r. byliT. R.iL. N.. Oceniając zeznaniaT. R., Sąd miał na uwadze to, że jako osoba blisko związana z oskarżonym miała ona interes w tym aby zeznawać na jego korzyść. Z kolei dokonując oceny zeznań świadkaL. N., nie można przeoczyć, że co prawda z jednej strony utrzymywał on, że nie doszło do bezpośredniego kontaktu pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym, nie mniej jednak z drugiej strony wskazywał, że w/wym. „pomiędzy sobą przebierali łapkami” i jeden chciał uderzyć drugiego. Do tego świadek w czasie tego zajścia – jak sam wskazywał - miał patrzeć na twarze, a nie na nogi oskarżonego i pokrzywdzonego. Co więcej, bezpośrednio po zdarzeniuL. N.opisał przebieg zajścia swojej konkubinieE. N.. W/wym. wiedziała zatem co się wydarzyło przed domem z jego relacji. Z zeznańE. N.wynikało zaś, że pomiędzyH. K. (1)iM. K. (1)doszło do szarpaniny. Nie sposób przy tym przeoczyć, żeE. N., w przeciwieństwie doL. N., nie była związana z żadną ze stron konfliktu. Nie miała zatem żadnego interesu w składaniu nieprawdziwych zeznań na korzyść pokrzywdzonego czy oskarżonego. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu należało przyjąć, że do bezpośredniego kontaktu pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym jednak doszło, zaśL. N.będąc bliżej związany zH. K. (1)w swoich zeznaniach próbował przedstawić taką wersję wydarzeń, która pozwoliłaby odsunąć odH. K. (1)podejrzenie o uszkodzenie ciałaL. N.. Dokonując oceny zeznań świadkaL. N.nie można bowiem przeoczyć, że jak sam wskazywał oskarżony to jego przyjaciel, do tego świadek początkowo zaprzeczył wręcz, że był świadkiem przedmiotowego zdarzenia.
W przekonaniu o niewiarygodności twierdzeńL. N.odnośnie przebiegu zajścia utwierdzają też zeznaniaZ. S.iJ. P. (2), którzy również wiedzę o zdarzeniu mieli mieć od w/wym. Świadkowie podali, żeL. N.mówił im o ugodzeniu nożem pokrzywdzonego przez oskarżonego. Sąd mając jednak na uwadze, że w przeszłości świadkaZ. S.i pokrzywdzonego łączyły bliskie relacje, do zeznań tego świadka podszedł jednak z ostrożnością. Odnośnie zeznańJ. P. (2)nie znaleziono podstaw do ich zakwestionowania. Strony konfliktu to dla niego osoby obce.
Za tym, żeL. N.próbował umniejszyć znaczenia zachowania oskarżonego podczas zajścia przemawiały z kolei zeznania świadkówW.(...),z których wynikało, żeL. N.po zdarzeniu podejmował próby ugodowego rozstrzygnięcia sporu pomiędzy pokrzywdzonym i oskarżonym, jak również niewątpliwie dostrzegał konieczność pewnego zadośćuczynienia ze strony oskarżonego dlaM. K. (1). W tym zakresieW. O.zeznał, że był świadkiem rozmowy pomiędzyK., aN., dotyczącej zdarzenia podczas którejL. N.miał namawiać pokrzywdzonego by „nie robił” sprawyK.oraz aby „wziął od niego dwie dychy i zakończył sprawę”. Z koleiZ. R.około miesiąc po zajściu słyszał rozmowę pomiędzy pokrzywdzonym iL. N., podczas której ten ostatni namawiał pokrzywdzonego aby się „dogadał zK.”. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w/wym. świadkowie to koledzyM. N. (2), nie mniej jednak wydaje się, że żaden z nich nie był z nim w na tyle bliskich relacjach aby byli oni zainteresowani składaniem fałszywych zeznań na korzyść pokrzywdzonego. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw aby kwestionować zeznania w/wym. świadków.
Oceniając z kolei zeznania pokrzywdzonegoM. K. (1)Sąd miał na uwadze, że od dłuższego czasu miał on pretensje do oskarżonego i czuł się przez niego oszukany w zw. z transakcją zakupu samochodu. Z tego powodu wielokrotnie żalił się naK.chociażbyL. N.. Powyższe nie może podważać jednak samo w sobie wiarygodności złożonych przez tego pokrzywdzonego zeznań.
M. K. (1)w sposób przekonujący i logiczny przedstawił moment zauważenia ostrza noża, którym następnie został ugodzony przezH. K. (1). Pokrzywdzony podał jednocześnie, że nie widział narzędzia w całości. Jest oczywiste, że niewielkie rozbieżności co do długości czy szerokości noża wynikały z dynamiki zajścia. Nie mniej jednak pokrzywdzony konsekwentnie utrzymywał, że pomimo pory nocnej dostrzegł błysk ostrza. Jednocześnie zarówno z zeznańT. R.iL. N.wynikało, że pomimo pory nocnej światło dochodzące z domu dawało poświatę dającą dość dobrą widoczność w miejscu zdarzenia, co uwiarygadniało twierdzenia pokrzywdzonego prowadząc do wniosku, że nie wymyślił on sobie, ani nie wyobraził sytuacji z błyskiem ostrza, lecz obiektywnie mógł je zauważyć w trakcie użycia przez oskarżonego.M. K. (1)nie podał co prawda dokładnego momentu, w którym został ugodzony przez oskarżonego, konsekwentnie w składanych przez siebie zeznaniach utrzymywał jednak, że bezpośrednio po tym oddalił, się w kierunku sterty gruzu, a następnie szosy. Powyższe wydaje się o tyle wiarygodne, że toku zajścia nie zdarzyło się nic innego, co mogłoby spowodować tak nagłe i szybkie oddalenie się rozżalonego i agresywnego jeszcze chwilę wcześniejM. K. (1). W świetle relacji oskarżonego,L. N.iT. R.nie sposób zaś zakładać, że spowodowało to samo wejścieL. N.pomiędzy zwaśnionych mężczyzn.
Wiarygodności pokrzywdzonego nie neguje bynajmniej brak głośnej, dosadnej reakcji w momencie ugodzenia nożem. W świetle bowiem opinii biegłejJ. P. (1)dolegliwości bólowe towarzyszące ranie kłutej brzucha nie zawsze mają duże nasilenie, do tego bezpośrednio po doznaniu rany kłutej osoba pokrzywdzona może nawet w ogóle nie odczuwać dolegliwości bólowych i ich nie rejestrować. Stanowisko biegłej znalazło zresztą pełen odzwierciedlenie w zeznaniach świadkówM. B.,J. W.iM. N. (1), którzy zbieżnie wskazywali na to, żeM. K. (1)gdy wsiadł do samochodu był w szoku, zdenerwowany, skrzywiony i trzymał się za brzuch.
Do tego zarówno biegłaJ. P. (1)jak i biegłyA. W.zbieżnie wykluczyli aby rana u pokrzywdzonego powstała wskutek działania narzędzia innego niż nóż lub narzędzie o ostrzu zbliżonym do noża. Biegli wskazali, że wykluczał to charakter rany. BiegłyA. W.konsekwentnie stał też na stanowisku, że rana pokrzywdzonego powstała w mechanizmie czynnym. Z uwagi na przebieg kanału rany biegły wykluczył aby do jej powstania mogło dojść np. na skutek nadziania się przez pokrzywdzonego na pręt czy też aby pokrzywdzony sam zadał sobie taki cios. Z kolei biegłaJ. P. (1)przyłączyła się do tego stanowiska w opinii uzupełniającej ustnej złożonej na rozprawie w dniu 18 września 2018 r.
Sąd uznał opinie biegłych za jasne i pełne. Zostały one sporządzone w oparciu o dokumentację medyczną zarówno pokrzywdzonego jak i w przypadku opinii biegłejJ. P. (1)- dokumentację medyczną oskarżonego. Opinie te zostały wykonane w sposób wnikliwy i rzetelny przez lekarzy specjalistów o odpowiednio wysokich kwalifikacjach. Biegli wyczerpująco odpowiedzieli na postawione im pytania. Nie ma zatem podstaw by kwestionować wiarygodność tych opinii.
W ocenie Sądu brak było też podstaw aby podważać twierdzeniaM. K. (1)odnośnie przyjechania po niego przezM. B.i zawiezieniu go przez w/wym. na policję albowiem było to w pełni zbieżne z uznanymi za wiarygodne zeznaniami tego świadka. WypowiedziM. B.znajdowały z kolei odzwierciedlenie w zeznaniachJ. W.iM. N. (1)tj. osób, które w dniu zdarzenia znajdowały się z nią w samochodzie. Świadkowie ci widzieli dziurę w swetrze i ranę pokrzywdzonego. W ich odbiorze zachowanieM. K. (1)było adekwatne do tego co go spotkało. Świadkowie ci wskazywali, że był on w szoku, trzymał się za brzuch, był zdenerwowany. Relacja tych świadków znalazła z kolei potwierdzenie w protokole odtworzenia zgłoszenia zdarzenia z dnia 7 maja 2015 r. dokonanego przez pokrzywdzonego wraz z płytą z nagraniem tego zgłoszenia oraz w protokole zatrzymania rzeczy odM. K.w postaci podkoszulka, bluzy i spodni dresowych i ich oględzin z widocznymi brunatnymi plamami. Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów i protokołów zgromadzonych w toku postępowania, uznając je za w pełni wiarygodne i nie znajdując podstaw do kwestionowania ich autentyczności.
Przekonania o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego na okoliczność przebiegu wydarzeń na posesjiE. N.w dniu 7 maja 2015 r. nie może sama w sobie podważać okoliczność, żeM. K. (1)znajdował się wówczas pod wpływem alkoholu. Stan nietrzeźwości pokrzywdzonego nie był na tyle duży ( 0,48 mg/l) aby powziąć obawy, że mógł on nie pamiętać przebiegu wydarzeń, zaśM. K. (1)ze swej strony nie negował tego, że alkohol spożywał. Powyższe znalazło też potwierdzenie zarówno w zeznaniach osób, które miały z nim wówczas kontakt jak i w protokole badania trzeźwości.
Nie miały znaczenia dla sprawy zeznania świadkówI. M.iE. K..
H. K. (1)został oskarżony o to że w dniu 7 maja 2015 r. około godziny 22.00 w miejscowościR.na terenieposesji nr (...), używając nieokreślonego ostrego narzędzia zadał ciosM. K. (1)w lewe nadbrzusze, w wyniku czego spowodował u niego głęboką – kilkunastocentymetrową, penetrującą do jamy otrzewnej ranę kłutą brzucha bez uszkodzeń narządów wewnętrznych – trzewi, które to obrażenia ciała spowodowały naruszenie czynności – funkcji tkanek miękkich powłoki ciała na okres powyżej 7 dni w znaczeniukodeksu karnego, tj. o przestępstwo zart. 157§1 kk.
Czyn opisany w treściart. 157§1 kkpopełnia ten, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony wart.156§1 kk.
Wina oskarżonego co do zarzuconego mu czynu, nie budzi żadnych wątpliwości i została, zdaniem Sądu, udowodniona w sposób dostateczny.
Sąd, uznającH. K. (1)za winnego zarzucanego mu przestępstwa i stosując w myślart. 4§1 kkprzepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r., wymierzył oskarżonemu na mocyart. 157§1 kkkarę jednego roku pozbawienia wolności, której wykonanie na mocyart. 69§1 i 2 kkorazart. 70 §1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił na trzyletni okres próby.
Do okoliczności łagodzących Sąd uprzednią niekaralność oskarżonego za przestępstwa, dotychczasowy sposób życia oraz prowokacyjne, zaczepne zachowanie ze strony pokrzywdzonego.
Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył niewspółmierność środka użytego wobec prowokującego go pokrzywdzonego.
W ocenie Sądu w przypadku oskarżonego, który nie był dotychczas karany sądownie istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna uzasadniająca przekonanie, że natychmiastowe wykonanie orzeczonej kary nie jest wymagane dla powstrzymania go przed popełnieniem nowego przestępstwa.
Na podstawieart. 46§1 kkSąd orzekł wobec oskarżonegoH. K. (1)na rzecz pokrzywdzonego kwoty 4.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia. Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd uwzględnił stopień pokrzywdzeniaM. K. (1), faktyczne konsekwencje zdrowotne zaistniałego zdarzenia dla pokrzywdzonego, jak również realia społeczno-gospodarcze i środowiskowe, w których żyje pokrzywdzony. Wskazać należy, że jeżeli w ocenie pokrzywdzonego orzeczenie zadośćuczynienia w takiej wysokości nie pokryło w całości wysokości szkody wyrządzonej przestępstwem, ma on otwartą drogę do dochodzenia części niezaspokojonej w procesie cywilnym (art.46§ 3 kk).
Na podstawieart. 627 kpkorazart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. z 1983 r. Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) Sąd w punkcie 4-ym wyroku zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 180 złotych oraz wydatki postępowania w łącznej kwocie 1677,29 złotych. Podejmując takie rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie okoliczność, że oskarżony uzyskuje dochody.