Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 800/18
Data wyroku: 2019-02-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Woźniak
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw

Sygn. akt II W 800/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 lutego 2019 r.
Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: S.S.R. Grzegorz Woźniak
Protokolant: Marta Czapska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24.01. i 21.02.2019 r.
sprawy przeciwko
E. R.urodz. (...)wN.
córkiL.iE. z d. O.
obwinionej o to, że: w dniu 19 maja 2018 r o godz. 13:50 wL.naul. (...), kierując samochodem markiM.onr rej. (...)współzawiniła spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że poprzez nie zachowanie należytej ostrożności w czasie wykonywania manewru cofania doprowadziła do zderzenia się z pojazdem markiR.onr rej. (...), którego kierująca również nie zachowała należytej ostrożności, w wyniku czego doprowadziły do uszkodzenia pojazdów,
tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.

orzeka
I. Uznaje obwinionąE. R.za winną popełnienia zarzucanego jej we wniosku o ukaranie czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. i za to na mocy powołanego przepisu wymierza jej karę 100 (stu) złotych grzywny.
II. Na podstawieart. 119 § 1 k.p.s.w. w zw. zart. 3 ust. 1 Ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych w kwocie 200 (dwustu) złotych.
Sygn. akt II W 800/18

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 21 lutego 2019 r.
Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy, ustalił następujący stan faktyczny:
ObwinionaE. R.w dniu 19 maja 2018 r. prowadziła samochód markiM.onr rej. (...), około godziny 13.50 miała tyłem wyjechać z miejsca parkingowego wL.przyul. (...), w samochodzie jako pasażer jechał właściciel samochoduJ. M.. W tym samym czasie z zatoki parkingowej po drugiej stronieulicy (...)włączała się do ruchuK. S., poruszająca się samochodem markiR.onr rej. (...), wraz z nią jechałaD. K.. Obwiniona iK. S.przystąpiły do wycofywania samochodów w tym samym czasie, obie nie zachowały należytej ostrożności i nie upewniły się czy mogły manewr cofania wykonać bezpiecznie. Samochody obwinionej iK. S.poruszały się z niewielką prędkością, zderzyły się w okolicy środka jezdniulicy (...). SamochódK. S.miał zarysowaną powłokę lakierniczą zderzaka tylnego z lewej strony i pęknięty zderzak tylny, samochódJ. M.miał pokrzywdzonego miał zarysowaną powłokę lakierniczą zderzaka tylnego z lewej strony. Obydwa samochody po zdarzeniu nie były naprawiane.
Dowód:
- zeznaniaK. S.(k.12,47),
- zeznaniaD. K.(k.54),
- częściowo wyjaśnienia obwinionej (k.17,46v),
- częściowo zeznaniaJ. M.(k.53),
- protokoły oględzin (k.3,4),
- szkic miejsca zdarzenia (k.5),
- dokumentacja fotograficzna (k.8,13,14,44,45),
- odtworzenie nagrania (k.47v),
- odpis wyroku (k.51).
Obwiniona w toku postępowania przygotowawczego nie przyznała się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia (k.17). Stwierdziła, że cofała samochodem, zatrzymała się za osią jezdni, gdy zatrzymała się kierująca drugim samochodem uderzyła w jej samochód. Podczas rozprawy również nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wyjaśnienia (k.46v). Podała, że tego dnia cofała samochodem i „spotkała się” z zderzakiem innego samochodu. Wyjeżdżała z miejsca parkowego, przekroczyła oś jezdni i poczuła uderzenie samochoduR.w prowadzony przez nią samochód.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej w części, w której wskazała, że wyjeżdżała tyłem z miejsca parkingowego, wyjechała częściowo na jezdnię i doszło do zderzenie z samochodem cofającym po drugiej stronie ulicy. Ta część wyjaśnień obwinionej zgodna jest bowiem z zeznaniamiK. S.(k.12,47),D. K.(k.54), protokołami oględzin (k.3,4), szkicem miejsca zdarzenia (k.5) i dokumentacją fotograficzną (k.8,13,14,44,45) oraz odpisem wyroku (k.51). Nie zasługuje na wiarę ta część wyjaśnień obwinionej, w której stwierdziła, że zatrzymała samochód i wówczas doszło do zderzenia samochodów, spowodowanego przez drugą kierującą. Ta część wyjaśnień obwinionej sprzeczna jest bowiem z zeznaniamiK. S.(k.12,47),D. K.(k.54), protokołami oględzin (k.3,4), szkicem miejsca zdarzenia (k.5) i dokumentacją fotograficzną (k.8,13,14,44,45), odpisem wyroku (k.51) i odtworzeniem nagrania (k.47v). Należy zwrócić uwagę, że zdarzenie polegało na zderzeniu samochodów jednocześnie wyjeżdżających z miejsc parkingowych po przeciwnych stronach ulicy, a z wyjaśnień obwinionej nie wynika by dostrzegła ten drugi samochód. Gdyby go dostrzegła i poprawnie oceniła manewr podjęty przez kierującą tym samochodem to nie powinna wyjeżdżać, by uniknąć sytuacji grożącej niebezpieczeństwu w ruchu drogowym. Z protokołu oględzin pojazdów wynika, że oba samochody miały niewielkie uszkodzenia tylnych zderzaków (k.3,4), a nagranie (por. odtworzenie z k. 47v) wskazuje, że obwiniona cofała samochód, na chwilę zatrzymania się w okolicach środka jezdni i następnie wjechała w miejsce parkingowe.
K. S.przyznała się podczas postępowania przygotowawczego do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wyjaśnienia (k.12). Stwierdziła, że cofała samochód, sprawdzała czy nie uderzy w krawężnik po lewej stronie samochodu, poczuła uderzenie w tył samochodu. Wskazała, że upewniła się czy na ulicy nie jechały samochody z lewej i prawej strony. Wystąpiła o dobrowolne poddanie się karze. Podczas rozprawy zeznała (k.47), że uczestniczyła z obwinioną w kolizji drogowej. Wycofywała samochód jednocześnie z obwinioną, jechała powoli, łukiem w prawą stronę, nagle poczuła lekkie puknięcie. Skutki zdarzenia były niewielkie, zgodziła się na rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wyrokiem nakazowym.
Sąd dał wiarę zeznaniomK. S., gdyż są logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w wiarygodnej części wyjaśnień obwinionej, zeznaniachD. K.(k.54), protokołami oględzin (k.3,4), szkicu miejsca zdarzenia (k.5), dokumentacji fotograficznej (k.8,13,14,44,45) oraz odpisie wyroku (k.51). Uszkodzenia samochodów były niewielkie i świadczą o ustawieniu samochodów naprzeciw siebie. W tej sytuacji każdy z kierujących powinien zachować szczególną ostrożność i upewnić się czy z tyłu nie było samochodów.
J. M.zeznał podczas rozprawy (k.53), że jego partnerka wyjeżdżała na ulicę samochodem markiM., samochody stały po jednej i drugiej stronie ulicy. Jak wyjechali i mieli ruszyć do przodu bo skręcali w prawą stronę, to kierującaC.(faktycznieR.– por protokół oględzin z k.3) chyba ich nie widział, ruszyła i uderzyła w jego samochód.
Zeznania tego świadka zasługują na wiarę w części, w której podał, że w dniu zdarzenia obwiniona prowadziła jego samochód, wyjeżdżała naulicę (...)i doszło do zderzenia pojazdów, gdyż są logiczne i rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wiarygodnej części wyjaśnień obwinionej, zeznaniachK. S.,D. K.(k.54), protokołami oględzin (k.3,4), szkicu miejsca zdarzenia (k.5), dokumentacji fotograficznej (k.8,13,14,44,45) oraz odpisie wyroku (k.51). Nie zasługuje na wiarę ta część zeznań tego świadka, w której podał, że obwiniona wykonała manewr cofania przed zderzeniem pojazdów, zatrzymała samochód i zamierzała ruszyć do przodu. Należy bowiem zwrócić uwagę, że gdyby faktycznie obwiniona zakończyła manewr cofania to prowadzony przez nią samochód powinien znajdować się w położeniu zbliżonym do prostopadłego w stosunku do osi jezdni. Wówczas uderzenie tyłem przez inny samochód powinno nastąpić w bok samochoduJ. M.. Tymczasem z protokołu oględzin (k.5) wynika, że uderzenie nastąpiło w tylny zderzak po lewej stronie.
D. K.zeznała podczas rozprawy (k.54), że było takie zdarzenie, że wyjeżdżały z bratowąK. S.tyłem z parkingu, widziały, że samochody zatrzymały się i myślały, że to dla nich, ale okazało się, że jednocześnie cofał inny samochód. Uderzenie w drugi samochód był jak samochód bratowej poruszał się.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż są logiczne i rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wiarygodnej części wyjaśnień obwinionej, zeznaniachK. S., protokołach oględzin (k.3,4), szkicu miejsca zdarzenia (k.5), dokumentacji fotograficznej (k.8,13,14,44,45) oraz odpisie wyroku (k.51).
Sporządzone w toku postępowania dokumenty w postaci dokumentów wymienionych na k. 53v zostały sporządzone przez powołane do tego osoby, były sporządzone bezstronnie i obiektywnie, nie były kwestionowane przez strony, stąd stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego.
Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość. Poszczególne wiarygodne dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają. Na podstawie tego stanu faktycznego wina i okoliczności popełnienia czynu przypisanego obwinionej nie mogą budzić wątpliwości.
Sąd zważył, co następuje:
Udział w ruchu drogowym, a zwłaszcza prowadzenie pojazdu mechanicznego na drodze publicznej wymaga rozwagi i zachowania ostrożności, by uniknąć wszelkich zagrożeń bezpieczeństwa w tym ruchu. Ruch lądowy odbywa się różnymi pojazdami i na różnych drogach, ale każdy z uczestników ruchu obowiązany jest przestrzegać przepisów i zasad bezpiecznego korzystania z drogi. Obwiniona naruszyła jeden z podstawowych warunków bezpiecznego korzystania z drogi publicznej w postaci zachowania szczególnej ostrożności podczas cofania samochodu, wynikający z treściart. 23 ust. 1 pkt 3 Ustawy Prawo o ruchu drogowym. Należy zwrócić uwagę, że uderzenie w samochód poruszający się z naprzeciwka nie było silne, o czym świadczy rozmiar uszkodzeń, ale każde takie zdarzenie powoduje sytuację zagrażającą bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Należy zwrócić uwagę, że zarówno obwiniona jak iK. S.były winne zderzenia samochodów, a zatem zarzut z wniosku o ukaranie odnośnie współwiny obwinionej okazał się słuszny.
Czyn obwinionej należy zakwalifikować jako wykroczenie z art. 86 § 1 k.w., gdyż polegał na tym, że naruszyła obowiązujące zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego i spowodowała wspólnie zK. S.zagrożenie bezpieczeństwa w tym ruchu.
Obwiniona ma 45 lat, jest rozwódką, nie ma nikogo na utrzymaniu, pracuje w administracji państwowej, nie była karany sądownie (k.42) i nie popełniła wcześniej wykroczeń w ruchu drogowym (k.40).
Stopień społecznej szkodliwości czynu nie był mały, gdyż obwiniona naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, stworzyła przez to zagrożenie bezpieczeństwu w ruchu drogowym i współuczestniczyła w spowodowaniu uszkodzenia samochodówK. S.iJ. M.. Stopień winy obwinionej był mały, ze względu na wzajemną winę uczestników zdarzenia i niewielkie skutki zdarzenia.
Kara powinna przekonać obwinioną i ogół społeczeństwa, że popełnianie wykroczeń nie jest opłacalne i zamiast spodziewanych korzyści przynosi dolegliwości. Celem kary jest również kształtowanie w społeczeństwie szacunku dla norm prawnych oraz wskazywanie, że reguły bezpiecznego użytkowania dróg publicznych obowiązują wszystkich i należy w taki sposób prowadzić pojazdy by uniknąć możliwych i przewidywalnych zagrożeń bezpieczeństwa, a tym samym zapobiegać wypadkom i kolizjom na drogach. Obwiniona naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, poprzez nie zachowanie szczególnej ostrożności, wspólnie zK. S.spowodowała przez to uszkodzenie pojazdów. Kara powinna przekonać obwinionej, że należy unikać zagrożeń bezpieczeństwa w ruchu drogowym i tak prowadzić pojazdy mechaniczne, by unikać podobnych kolizji drogowych w przyszłości.
Do okoliczności obciążających należy zaliczyć przede wszystkim nagminność wykroczeń w ruchu drogowym i uszkodzenie pojazdu pokrzywdzonej oraz partnera obwinionej, natomiast jako okoliczność łagodzącą uwzględniono niekaralność obwinionej (k.42) oraz nie popełnianie przez niego wcześniej wykroczeń w ruchu drogowym (k.40).
Biorąc pod uwagę powyżej wymienione przesłanki wymiaru kary Sąd uznał, że karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz zdolną spełnić swe cele prewencji indywidualnej i generalnej powinna być kara 100 złotych grzywny. Kara ta powinna przekonać obwinionej, że pojazdy w ruchu drogowym należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi zasadami bezpieczeństwa w tym ruchu.
Obwiniona ma stałe dochody i możliwość zwrotu poniesionych na rozpoznanie sprawy koszty, wobec czego Sąd zasądził od niej zwrot tych kosztów w całości.