Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
XVI Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XVI C 10/16
Data wyroku: 2019-12-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON

Sygn. akt: XVI C 10/16

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 11 października 2019 roku
W pozwie złożonym w dniu 30 grudnia 2015 roku, uzupełnionym pismem z dnia 08 maja 2016 roku powódM. P. (1)wniósł o zasądzenie od pozwanego(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.na jego rzecz kwoty 49.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Powód wyjaśnił, iż domaga się od pozwanego odszkodowania za zniszczenie i zagubienie należącego do niego mienia. Wskazał, że wraz z rodziną zajmowałlokal nr (...)usytuowany w budynku położonym wW.przyul. (...), który w czerwcu 2013 roku został nabyty przez pozwanego. Pozwany, podobnie jak poprzedni właściciel, uniemożliwiał powodowi zajmowanie lokalu, a następnie pracownicy pozwanej spółki nielegalnie usunęli z lokalu (pomimo nieposiadania kluczy do lokalu oraz będących w toku postępowań o eksmisję i o naruszenie posiadania) rzeczy powoda. Podniósł, że pomimo wielu prób do swoich rzeczy udało mu się dostać dopiero 30 czerwca 2014 roku. Były one zniszczone albowiem przechowywano je w zawilgoconym garażu, którego dach przeciekał. Zwrócił również uwagę, że pozwany mimo zapewnień nie sporządził rzetelnego spisu zabranych rzeczy. Kolejno powód wskazał, że w dniu 13 listopada 2015 roku zwrócił się do pozwanego o wypłatę odszkodowania za stracone oraz zniszczone mienie w kwocie 49.000 zł oraz o wskazanie obecnego miejsca przechowywania rzeczy, gdyż garaż został opróżniony. Pozwany nie spełnił żądanego świadczenia.(k. 1-3 – pozew; k.22-27 – pismo przygotowawcze z dnia 08 maja 2016 roku)
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 roku Referendarz Sądowy w tut. Sądzie zwolnił powoda od kosztów sądowych w całości oraz ustanowił dla niego pełnomocnika z urzędu.(k. 12 – postanowienie)
W odpowiedzi na pozew z dnia 27 lipca 2016 roku pozwany(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu zajętego stanowiska pozwany podniósł, iż jego działania nie były bezprawne albowiem był właścicielem nieruchomości i w chwili objęcia jej w posiadanie powód oraz jego rodzina nie przebywali w budynku (nie mieszkali w nim od wielu lat), a ponadto nie zgłaszali pretensji, co do objęcia lokalu oraz co do rzeczy w nim się znajdujących. Mając na uwadze powyższe oraz to, że rzeczy nie przedstawiały wartości materialnej i były zniszczone, pozwany uznał je za porzucone. Zaprzeczył, aby rzeczy były nieprawidłowo przechowywane. Podniósł, że wielokrotnie wzywał powoda do obioru rzeczy, jednakże ten ich nie odbierał. W ocenie pozwanego było to celowe działanie związane z toczącym się przeciwko pozwanemu postępowaniem o naruszenie posiadania oraz miało ono na celu utrudnienie realizacji zamierzonej przez pozwanego inwestycji deweloperskiej. Wyjaśnił, że rzeczy powoda, które przechowywał w garażu, zostały zutylizowane. Kolejno pozwany podniósł, że pozwany nie udowodnił poniesienia szkody oraz jej wysokości. Zakwestionował przedstawiony przez powoda spis rzeczy zniszczonych i zaginionych, podnosząc, że nie wiadomo kto jest jego autorem, w jakiej dacie go sporządzono oraz nie udowodniono, że wskazane przedmioty faktycznie znajdowały się w lokalu.(k. 147-153 – odpowiedź na pozew)
Sąd Rejonowy ustalił, co następuje:
P. K.,A. K.orazK. R., a poprzednio(...) W., byli współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej wW.przyul. (...), którą na mocy umowy sprzedaży z dnia 27 czerwca 2013 roku zbyli na rzecz(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.. (okoliczności bezsporne, a nadto: k. 160-202 – kw nr(...))
W budynku posadowionym na ww. nieruchomości usytuowany byłlokal nr (...), którego najemcą byłaC. P. (1). Po jej śmierci w 2005 roku z lokalu korzystały różne osoby, w tym najemcaP. R. (1).M. P. (1)uiszczał czynsz za ten lokal, posiadał do niego klucz i do stycznia 2014r. miał w nim swoje rzeczy.(k. 101 – decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego; k. 413-odczyt z wodomierza; k. 414- odczyt licznika energii elektrycznej; k. 320v-321 – zeznaniaK. J. (1); k. 346v-347 – zeznaniaE. M.; k. 347-348v – zeznaniaM. P. (2); k. 364v-365v – częściowo zeznaniaP. R. (2); k. 363v-364v – częściowo zeznaniaM. K.; k. 402v-403- częściowo zeznaniaP. K.; k. 423-426 - zeznaniaA. K.; k. 622-623 – częściowo zeznaniaU. R.; k. 623-624v – zeznaniaK. R.; k. 295-295v – potwierdzenia wpłat; k. 296-302v – potwierdzenia przelewów)
Lokal ogrzewany był elektrycznie oraz piecykiem gazowym.(k. 287 – protokół z oględzin; k. 292- faktura; k. 293-294 – kopie potwierdzeń wizyt(...); k. 296-302 – potwierdzenia przelewów; k. 311 – pismo z dnia 05 lutego 2014 roku; k. 320v-321 – zeznaniaK. J. (1); k. 423-426 - zeznaniaA. K.)
Lokal nr (...)był kompletnie wyposażony, znajdowały się w nim między innymi: lodówka, kuchenka gazowa, kuchenka mikrofalowa, okap, mikser, meble (szafki kuchenne, szafki łazienkowe, regał, sofa, stół, taboret, szafka pod telewizor), czajnik, naczynia, garnki, patelnie, sztućce, wanna, zlew, ręczniki, telewizor, klawiatura, wieżaP., nawilżacz powietrza, termos, odtwarzacz DVD, magnetofon, mikser, drabina, żelazko, odkurzacz, drukarka, zegarki, książki, kosmetyki, ubrania, obuwie, zestawy kawowe, obrazy, zabawki, pościel, pamiątki, dokumenty, suszarka do włosów, artykuły spożywcze i chemia gospodarcza. Wyposażenie lokalu było standardu poniżej przeciętnego, widoczne było jego zużycie, w lokalu nie było przedmiotów o znacznej wartości.(k. 43-47, 480-524 – zdjęcia lokalu; k.48-78 – zdjęcia rzeczy w miejscu ich przechowywania; k. 360-262 – zdjęcia; k. 320v-321 – zeznaniaK. J. (1); k. 346v-347 – zeznaniaE. M.; k. 349v- zeznaniaA. W.; k. 363v-364v – częściowo zeznaniaM. K.; k. 402v-403- częściowo zeznaniaP. K.; k. 423-426 – częściowo zeznaniaA. K.; k. 428-431 – częściowo zeznaniaR. P., opinia biegłego k. z dnia 05 lutego 2018 roku; k. 687-689 –opinia biegłego z dnia 19 marca 2019 roku)
Dotychczasowi właściciele lokalu (P. K.,A. K.orazK. R.) w dniu 10 stycznia 2013 roku złożyli przeciwkoM. P. (1)do Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe wW.pozew o opróżnienie lokalu. Powództwo zostało oddalone wyrokiem z dnia 05 listopada 2014 roku (I C 154/13)(k. 85-87 – wyrok w sprawie I C 154/13 wraz z uzasadnieniem).Zainicjowali również postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem w dniu 12 czerwca 2013 roku decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałegoM. P. (1)zlokalu nr (...)(k. 338-341 – decyzja).
Dotychczasowi właściciele wraz z wniesieniem ww. pozwu o eksmisję zainstalowali zamek do furtki umożliwiającej wstęp na ww. nieruchomość, jednakże nie przekazaliM. P. (1)kluczy. Każdorazowa próba wejścia przez rodzinęP.na teren nieruchomości kończyła się odmową otwarcia furtki i interwencją policji.(k. 125, 128-130-136, 245-249 – notatki urzędowe; k. 320v-321 – zeznaniaK. J. (1); k. 346v-347 – zeznaniaE. M.; k. 347-348v – zeznaniaM. P. (2); k. 363v-364v – częściowo zeznaniaM. K.; k. 622-623 – częściowo zeznaniaU. R.; k. 623-624v – zeznaniaK. R.)
Również nowy nabywca nieruchomości ((...) sp. z o.o.) odmówiłM. P. (1)oraz jego rodzinie wstępu na jej teren oraz dolokalu nr (...). Spółka nabywając nieruchomość posiadała wiedzę, iż przeciwkoM. P. (1)toczy się ww. postępowanie o eksmisję oraz o wymeldowanie zlokalu nr (...).(137-145 – notatki urzędowe; k. 273-280 – umowa sprzedaży; k. 320v-321 – zeznaniaK. J. (1); k. 428-431 – zeznaniaR. P.)
Z powodu uniemożliwienia dostępu do lokalu, w dniu 30 sierpnia 2013 rokuM. P. (1)wniósł do ww. Sądu pozew przeciwko dotychczasowym właścicielom o przywrócenie utraconego, naruszonego posiadanialokalu nr (...)i zakazanie im dalszych naruszeń. Powództwo to także zostało oddalone wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 roku (II C 1313/15).(k. 88-92 – wyrok w sprawie II C 1313/15 wraz z uzasadnieniem)
Pismem z dnia 02 września 2013 rokuM. P. (1)poinformowałP. P. (2)– reprezentującego(...) sp. z o.o., że pozbawienie go dostępu dolokalu nr (...)pomimo będącego w toku postępowania o eksmisję – zainicjowanego przez poprzednich właścicieli - jest bezprawne.(k. 28 –pismo z dnia 02 września 2013 roku)
Pismem z dnia 08 stycznia 2014 roku(...) sp. z o.o.wezwałaM. P. (1)do opróżnienialokalu nr (...)do dnia 15 stycznia 2014 roku. Pismo toM. P. (1)odebrał w dniu 14 stycznia 2014 roku i następnego dnia udał się do lokalu, jednakże pracownik ochrony odmówił mu wstępu. W konsekwencjiM. P. (1)wystosował do(...) sp. z o.o.pismo, w którym podniósł bezzasadność żądania opróżnienia lokalu, argumentując to toczącymi się postępowaniami o eksmisję (I C 154/13) i o naruszenie posiadania (II C 1674/13, II C 1704/13), które zmierzają do uregulowania stanu prawnego lokalu. W dniu 16 stycznia 2014M. P. (2)– żonaM. P. (1)– podjęła kolejną próbę wejścia do lokalu celem jego opróżnienia, jednakżeR. P.odmówił jej wejścia.(k. 211 – pismo z dnia 08 stycznia 2014 roku; k. 212- zwrotne potwierdzenie odbioru; 29-30 – pismo z dnia 15 stycznia 2014 roku; k. 144 - notatka urzędowa; k. 320v-321 – zeznaniaK. J. (1); k. 347-348v – zeznaniaM. P. (2))
Tego samego dnia, tj. 16 stycznia 2014 roku, na zlecenie spółki opróżnionolokal nr (...)z rzeczy (o czym poinformowanoM. P. (1)pismem z dnia 21 stycznia 2014 roku), a ponadto na podstawie decyzji z dnia 10 grudnia 2013 roku wyburzony został budynek przyul. (...)wW., w którym ten lokal był usytuowany. (k. 93-95 – protokół z komisyjnego otwarcia lokalu; k. 213-214 – pismo z dnia 21 stycznia 2014 roku ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru; k. 319 –decyzja nr (...)o pozwoleniu na rozbiórkę; k. 347-348v – częściowo zeznaniaM. P. (2); k. 403v-404 –zeznaniaM. S. (1); k. 404-404v – częściowo zeznaniaC. P. (2); k. 427-428 – zeznaniaP. R. (3); k. 428-431 – zeznaniaR. P.; k. 431-432 – zeznaniaK. J. (2); k. 432-434 – zeznaniaA. L.)
Przedstawiciele spółki nie dysponowali kluczami do lokalu, wobec czego aby się do niego dostać wywarzyli drzwi. Opróżnienie lokalu nastąpiło bez obecności komornika oraz mimo braku prawomocnego wyroku nakazującego opuszczenie i opróżnienie lokalu przezM. P. (1). (k. 427-428 – zeznaniaP. R. (3); k. 428-431 – zeznaniaR. P.; k. 432-434 – częściowo zeznaniaA. L.)
Wyburzony budynek był stary, bez centralnego ogrzewania.(k. 427-428 – zeznaniaP. R. (3); k. 428-431 – zeznaniaR. P.; k. 432-434 – zeznaniaA. L.; k. 623-624v – zeznaniaK. R.)
W konsekwencji w pismach z dnia 06 i 24 lutego 2014 rokuM. P. (1)wyraził swoje oburzenie na dotychczasowe zachowanie(...) sp. z o.o.i reprezentujących go osób oraz wezwał go do przekazania protokołów z wyniesienia rzeczy z lokalu, podania miejsca ich przechowywania oraz umożliwienia dostępu do nich.(k. 33 – pismo z dnia 24 lutego 2014 roku; k. 34 – pismo z dnia 06 lutego 2014 roku)
Termin odbioru rzeczy został wyznaczony przez spółkę na dzień 06 marca 2014 roku, a następnie na 26 marca 2014 roku. Terminy te nie odpowiadałyM. P. (1)wobec czego w dniu 19 marca 2014 roku uzgodnił zR. P., że odbierze rzeczy w dniu 29 marca 2014 roku. Ostatecznie do ich odebrania nie doszło ponieważR. P.w dniu 27 marca 2014 roku odwołał spotkanie jednocześnie wskazując, że odbiór jest możliwy w dni robocze, w godzinach 8-15, po wcześniejszym umówieniu się.(k. 96 – zdjęcia wiadomości sms; k. 216 – pismo z dnia 12 marca 2014 roku; k. 217 – pismo z dnia 24 lutego 2014 roku)
Wobec powyższego, pismem z dnia 28 marca 2014 rokuM. P. (1)zwrócił się do(...) sp. z o.o.z prośbą o kontakt w celu ustalenia terminu odbioru rzeczy informując, że jest dostępny jedynie w weekendy od godziny 10:00. W odpowiedzi spółka poinformowała go, że odbiór możliwy jest jedynie w dni robocze.(k. 31-32 – pismo z dnia 28 marca 2014 roku; k. 219 – pismo z dnia 02 kwietnia 2014 roku; k. 220 – zwrotne potwierdzenie odbioru)
Kolejny termin został wyznaczony na dzień 30 czerwca 2014 roku, jednakże również i on został odwołany przezR. P.w dniu 27 czerwca 2014 roku.(k. 97 – zdjęcia wiadomości sms)
W piśmie z dnia 30 czerwca 2014 rokuM. P. (1)poinformował(...) sp. z o.o., że przystąpi do odbioru rzeczy w umówionym terminie, tj. 30 czerwca 2014 roku, a także, że rzeczy które pozostawi po „komisyjnym spisaniu” odbierze po uprawomocnieniu się wyroku eksmisyjnego.(k. 36 – pismo z dnia 30 czerwca 2014 roku)
Dnia 30 czerwca 2014 rokuM. P. (1)udostępniono jegorzeczy (okoliczność bezsporna, a nadto: k. 347-348v – zeznaniaM. P. (2)). Wśród nich były m.in.: odkurzacz Zelmer, pieniądze (300 zł), książki, dokumenty, butla gazowa, obuwie, karimata, kłódka, pościel, firanki, obrusy, zasłony, prześcieradło, słoiki, piecyk, zeszyty, kredki, zabawki, drobne narzędzia (gwoździe, motek, śrubokręt), świeczniki, zegary ścienne i elektryczne, kable, kubki, okulary przeciwsłoneczne, lampy, obrazy, popielniczka, sztućce, metalowe pojemniki, miseczki, pojemniki do przechowywania, kuchenka gazowa, mikrofalówka, listwa komputerowa, głośniki, lutownica, telefon, słuchawki, dysk twardy, albumy, słuchawka prysznicowa, przybory łazienkowe, lustra, biżuteria sztuczna, torebki damskie, kufle do piwa, pad do PS3, gry do PS3, blender, odświeżacz powietrza, wyrzynarka z nożykami i kablem, odzież wierzchnia, skarbonka, torba bawełniana, szczotka ryżowa, kosmetyczki, worki na śmieci, kalkulator, ubrania, koce, termos, czajnik, drukarkaH., antena pokojowa, kontakty, dzbanki, talerze, garnki, zlew z baterią, wieżaP., klawiatura komputerowa, głośniki do adaptera, stołek kuchenny, myszka do komputera, magnetofon, łóżko, fotel, szafki kuchenne, lodówka, drabina, suszarka do naczyń i do ubrań, deska do prasowania, przyprawy, szklanki, kieliszki, półmiski, spinacze, lampki i ozdoby świąteczne, żelazko, tarka, maszynka do golenia, torebki śniadaniowe, deski do krojenia, kosz na bieliznę, szczoteczki do zębów, słoiki, lokówka, zasłona prysznicowa, okap, patelnia, cedzak, półki, krzesełka dziecięce, zastawa, telefony stacjonarne, ścierki, chemia gospodarcza, tacki papierowe, wazony, plecak, kubki plastikowe, karma dla kota, koszyk wiklinowy, śpiwór dziecięcy, pościel, kołdra, uszczelki do pralki, poduszki i stolik plastikowy.(k.48-78 – zdjęcia rzeczy w miejscu ich przechowywania; k. 79-85 – protokół z przekazania wyposażenia lokalu; k. 93-95 – protokół z komisyjnego otwarcia lokalu; k. 480-524 – zdjęcia; k. 403v-404 – częściowo zeznaniaM. S. (1); k. 404-404v – częściowo zeznaniaC. P. (2); k. 431-432 – zeznaniaK. J. (2); k. 432-434 – zeznaniaA. L.)
Reszta wyposażenia lokalu nie została zabrana przezM. P. (1)z zastrzeżeniem, że nie zrzeka się tychże rzeczy i że obierze je uzyskaniu przez spółkę prawomocnego wyroku eksmisyjnego. Wyposażenie to było przechowywane początkowo w kontenerze na podwórku, a następnie w nieogrzewanym, zawilgoconym oraz zagrzybionym garażu przyul. (...), którego dach przeciekał i nie były w żaden sposób zabezpieczone. Część rzeczy luzem wrzucono do kartonów, tj. nie były one poukładane, w tym rzeczy delikatne, jak zastawa stołowa. Inne z kolei włożono w worki lub położono luzem na ziemi (np. telewizor) lub na kartonach/workach. Kartony nie były zamknięte. Część mebli została zdemontowana w kawałkach. Wszystkie rzeczy, kartony i worki położono jedne na drugich.(k.48-78 – zdjęcia rzeczy w miejscu ich przechowywania; protokół k. 82-84 k. 480-524 – zdjęcia; k. 320v-321 – zeznaniaK. J. (1); k. 346v-347 – zeznaniaE. M.; k. 347-348v – zeznaniaM. P. (2); k. 403v-404 – zeznaniaM. S. (2); k. 404-404v – zeznaniaC. P. (2); k. 427-428 –zeznaniaP. R. (3); k. 428-431 –zeznaniaR. P.; k. 431-432 – zeznaniaK. J. (2); k. 432-434 – zeznaniaA. L.).
Rzeczy przechowywane w takich warunkach uległy zniszczeniu, uszkodzeniu bądź zagrzybieniu.(k.48-78 – zdjęcia rzeczy w miejscu ich przechowywania; k. 480-524 – zdjęcia; k. 320v-321 – zeznaniaK. J. (1); ; k. 346v-347 – zeznaniaE. M.; k. 347-348v – zeznaniaM. P. (2))
Pismem z dnia 01 lipca 2014 rokuM.iM. P. (1)złożyli skargę do(...) sp. z o.o.na warunki w jakich przechowywano ich rzeczy i w efekcie na ich zniszczenie. Ponadto ponownie poinformowali, że rzeczy, które pozostawili odbiorą po uprawomocnieniu się wyroku eksmisyjnego.(k. 37 – pismo z dnia 01 lipca 2014 roku)
Z kolei pismem z dnia 12 listopada 2015 rokuM. P. (1)wezwał(...) sp. z o.o.do zapłaty kwoty 49.000 zł tytułem odszkodowania za zniszczenie i zagubienie przedmiotów należących do niego w terminie 30 dni od otrzymania pisma.(k. 38 – pismo z dnia 01 lipca 2015 roku)
Spółka pismem z dnia 15 grudnia 2015 roku poinformowałaM. P. (1), że podda jego rzeczy utylizacji jeżeli nie odbierze ich w terminie 30 dni od otrzymania pisma. Pismo toM. P. (1)odebrał w dniu 18 grudnia 2015 roku.(k. 232 – pismo z dnia 15 grudnia 2015 roku; k. 233 – zwrotne potwierdzenie odbioru)
W dniu 21 grudnia 2015 rokuM. P. (1)zwrócił się z prośbą o ustalenie terminu odbioru rzeczy doR. P., który poinformował go, że będzie to możliwe najwcześniej 11 stycznia 2016 roku.(k.539-543 - korespondencja sms)
W kolejnych pismach z dnia 24 grudnia 2015 roku, 11 stycznia 2016 roku i 07 kwietnia 2016 rokuM. P. (1)podtrzymał dotychczasowe stanowisko o bezprawności działania spółki oraz żądanie odszkodowania. Nadto w piśmie z dnia 11 stycznia 2016 roku ponownie zwrócił się z prośbą o udzielenie informacji co stało się z jego rzeczami oraz zwrócił uwagę, że informacje o terminie odbioru, w tym wyznaczonym na dzień 25 marca 2016 roku, są przez spółkę wysyłane zbyt późno, przez co korespondencję w tym przedmiocie otrzymuje po wyznaczonym terminie odbioru.(k. 39-40 – pismo z dnia 24 grudnia 2015 roku; k. 41 – pismo z dnia 11 stycznia 2016 roku; k. 42 – pismo z dnia 07 kwietnia 2016 roku)
Ostateczny termin odbioru rzeczy został wyznaczony przez spółkę na dzień 25 marca 2016 roku, o czymM. P. (1)został poinformowany w dniach 17 marca i 04 kwietnia 2016 roku. Ponieważ nie zostały one odebrane spółka dokonała ich utylizacji. Zutylizowane rzeczy zostały wymienione w protokole zniszczenia z dnia 29 marca 2016r.(k. 236 – pismo z dnia 16 marca 2016 roku; k. 230 – zwrotne potwierdzenie odbioru; k. 238 – korespondencja mailowa; k. 239-242 - protokół zniszczenia rzeczy; k. 403v-404 – częściowo zeznaniaM. S. (1); k. 427-428 – zeznaniaP. R. (3); k. 428-431 – zeznaniaR. P.; k. 431-432 –zeznaniaK. J. (2); k. 432-434 – zeznaniaA. L.)
Spośród wymienionych w protokole zniszczenia rzeczy z dnia 29 marca 2016r. telewizor, wieża, klawiatura komputerowa, odtwarzacz DVD, drukarka, mikrofalówka, żelazko, zlew, drabina, ubrania, naczynia, garnki, patelnie, żywność dla kota, drobne narzędzia, lampki choinkowe i ozdoby świąteczne oraz odkurzacz według stanu na dzień 16 stycznia 2014 roku oraz cen ustalonych na dzień 29 marca 2016 roku warte byłe szacunkowo 669 zł. Z kolei suszarka do ubrań, suszarka do włosów, maszynka do strzyżenia włosów, kuchenka gazowa, okap, pamiątki, dokumenty, przybory łazienkowe, meble pokojowe, słoiki, deski oraz półki nie miały żadnej wartości.
M. P. (1)w 2004 roku zrezygnował z pracy na stanowisku magazyniera na rzecz opieki nad niepełnosprawnym synem. Z kolei jego żonaM. P. (2)była urzędnikiem.(...)finansowego udzielali im rodziceM. P. (2). (k. 320v-321 – zeznaniaK. J. (1); k. 347-348v – zeznaniaM. P. (2))W styczniu 2013 rokuM. P. (1)był po operacji kręgosłupa i do chwili obecnej ma problemy z poruszaniem się. Zmaga się również z depresją. (k. 347-348v – zeznaniaM. P. (2); k. 402v-403- częściowo zeznaniaP. K.)
M. P. (1)korzystał z pomocy Ośrodka Pomocy(...)D.P.(...) W.udzielanej w formie zasiłku stałego.(k. 631 – pismo z dnia 20 lutego 2017 roku)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił przede wszystkim w oparciu o powołane w jego opisie dokumenty, a także na podstawie zdjęć oraz zeznań świadkówK. J. (1),E. M.,M. P. (2),A. W.,M. K.,P. R. (2),P. K.,M. S. (1),C. P. (2),A. K.,P. R. (3),K. J. (2),A. L.,U. R.,K. R.iR. P..
Dowodom z dokumentów oraz zdjęć Sąd dał wiarę w całości. Wynikające z nich okoliczności faktyczne nie były przez strony kwestionowane, a również i Sąd nie dopatrzył się w nich niczego, co uzasadniałoby powzięcie jakichkolwiek wątpliwości odnośnie ich wiarygodności i mocy dowodowej
Zeznania świadków oraz stron Sąd uznał za wiarygodne w takim zakresie, w jakim podniesione w nich okoliczności faktyczne znalazły potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dokumentach i w zeznaniach, albo co najmniej uzupełniały się wzajemnie między sobą i były wolne od treści, które mogłyby podlegać negatywnej ocenie z punktu widzenia wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zeznania ww. świadków ostatecznie nie miały większego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Potwierdziły natomiast to, że rzeczy wyniesione z przedmiotowego lokalu należały doM. P. (1), że nie było sądowego nakazu eksmisji i że po jej dokonaniu obie strony nie przejawiały troski w jak najszybszym odbiorze części wyposażenia ww. mieszkania, które zostało ostatecznie zutylizowane. Odnośnie do zeznań świadkaC. Z.Sąd uznał, że nie miały one istotnego znaczenia dla niniejszej sprawy, albowiem nie posiadał wiedzy odnośnie kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na opiniach biegłego sądowego z zakresu szacowania wartości ruchomości. W złożonych opiniach pisemnych z dnia 05 lutego 2018 roku oraz 19 marca 2019 roku biegły sądowy wskazał szacunkową wartość niektórych ruchomości stanowiących własność powoda, a przechowywanych przez pozwanego, na dzień 29 marca 2016 roku oraz według stanu na dzień 16 stycznia 2014 roku oraz cen ustalonych na dzień 29 marca 2016 roku. Ustalenia biegłego nie były kwestionowane przez strony procesu.
Powyższa opinia biegłego została sporządzona na podstawie wskazanego biegłemu materiału dowodowego. Sąd przedstawił do wyceny tylko te rzeczy, które zostały uwidocznione na zdjęciach złożonych do akt sprawy, gdyż co oczywiste, biegły nie mógłby wycenić rzeczy nie widząc jej chociażby na zdjęciu. W ocenie Sądu, opinia jest logiczna, wyczerpująca oraz kategoryczna. Ponadto jest ona należycie uzasadniona i jasna. Sporządzona została rzetelnie przez osobę dysponującą fachową wiedzą i bogatym doświadczeniem zawodowym. Dlatego też była ona dla Sądu szczególnie cennym materiałem dowodowym w sprawie. W ocenie Sądu opinia została sporządzona w sposób prawidłowy, gdyż zawierała dokładne sprawozdanie z dokonanych czynności i spostrzeżeń, odpowiedź na postawione biegłemu pytanie, udzielona w sposób kategoryczny i wyczerpujący, natomiast wnioski biegłego oraz uzasadnienie pozwalały na sprawdzenie przez Sąd logicznego jego toku rozumowania. Reasumując należy stwierdzić, iż przedmiotowa opinia została sporządzona należycie pod względem formalnym i merytorycznym, dostatecznie naświetliły objęte tezą dowodową okoliczności z punktu widzenia wiadomości specjalnych.
W pewnym zakresie podstawę ustaleń faktycznych Sądu w niniejszej sprawie stanowiły również same twierdzenia stron postępowania – w takim zakresie, w jakim strona inna niż ta, która je powoływała, wprost je potwierdziła, albo przynajmniej nie wypowiedziała się co do nich. Jako bezsporne w ogóle bowiem nie wymagały one wykazywania ich prawdziwości za pomocą dowodów (art. 229-230 k.p.c.).
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.
Powód wyjaśnił, iż domaga się od pozwanego odszkodowania tytułem zniszczenia i zagubienie należącego do niego mienia, które znajdowało się wlokalu nr (...)usytuowanym w budynku położonym wW.przyul. (...).
Podstawą tak sformułowanego roszczenia jestart. 415 k.c.zgodnie, z którym kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Dla przyjęcia odpowiedzialności opartej naart. 415 k.c.wymagane jest zaistnienie bezprawnego i zawinionego zachowania (działania lub zaniechania) sprawcy, powstanie szkody oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy szkodą, a zachowaniem się sprawcy. Wskazać należy, iż wszystkie wymienione przesłanki odpowiedzialności, jako okoliczności faktyczne, na podstawie których powód dochodzi swego roszczenia, muszą być przez niego udowodnione (art. 6 k.c.).
Przepisart. 415 k.c.statuuje odpowiedzialność na zasadzie winy, co oznacza, że za powstałą szkodę odpowiada osoba, której zawinione działanie jest źródłem jej powstania. Zdarzenie sprawcze może polegać zaś zarówno na działaniu jak i na zaniechaniu. Odnosząc się do charakteru czynu, cechować musi się on bezprawnością, która rozumiana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym, w tym również z dobrymi obyczajami czy zasadami współżycia społecznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2003 roku, V CKN 1681/00, LEX nr 121742). Jest to zachowanie, przez które sprawca szkody nie zrealizował nakazu, bądź zakazu płynącego z określonej normy prawnej, jak również zachowanie, które pomimo braku naruszenia prawa wykracza poza zasady ostrożności wynikające z zasad współżycia społecznego. Bezprawność można zatem określić jako efekt ogólnego, normatywnego zakazu, skutecznego erga omnes, niewyrządzania sobie nawzajem szkody (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 5 czerwca 2013 roku, sygn. akt I ACa 299/13, LEX nr 1339338; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 roku, sygn. akt II CK 794/04, LEX nr 311373).
W kontekście winy zwrócić należy uwagę, iż w prawie cywilnym rozróżnia się winę umyślną i nieumyślną (Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I ACa 1320/12, LEX nr 1480467). W sytuacji gdy sprawca ma świadomość szkodliwego skutku swojego zachowania i pomimo przewidywalności jego nastąpienia w sposób celowy do niego zmierza, bądź ewentualnie godzi się na wystąpienie tego skutku, mamy do czynienia z winą umyślną. W odniesieniu do winy nieumyślnej (niedbalstwo) sprawca przewidując możliwość wystąpienia negatywnego następstwa bezpodstawnie przypuszcza, że zdoła go uniknąć, jak również nie przewiduje wspomnianego następstwa, niemniej jednak powinien i mógł je przewidzieć. Zatem pod pojęciem niedbalstwa kryje się niezachowanie staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju, koniecznej do uniknięcia konsekwencji, których sprawca nie chciał wywołać. Sąd Apelacyjny podkreślił nadto, że w odniesieniu do odpowiedzialności deliktowej sprawca odpowiada, także w razie zaistnienia nawet lekkiego niedbalstwa.
Dla przypisania niedbalstwa konieczne jest ustalenie, że w konkretnych okolicznościach danego przypadku sprawca mógł zachować się z należytą starannością. Niezbędne jest w związku z tym wzięcie pod uwagę przynależności sprawcy do określonej profesji, uwzględniając obowiązki, jakie na daną grupę zawodową nakładają przepisy prawne, pragmatyki zawodowe, kodeksy etyczne itp. (A. Olejniczak, Komentarz do art. 415 Kodeksu cywilnego [w:] red. A. Kidyba, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania - część ogólna, LEX nr 167898).
W ocenie Sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że zachowanie pozwanego polegające na opróżnieniulokalu nr (...)z rzeczy powoda, ich przechowywanie, a następnie utylizacja było bezprawne oraz zawinione.
Przede wszystkim wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym było, że powód nie miał dostępu dolokalu nr (...)z uwagi na działania poprzednich właścicieli, tj.P. K.,A. K.orazK. R.oraz, że w lokalu tym znajdowały się rzeczy powoda. Ponadto przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że powód dysponował kluczem dolokalu nr (...), a także, że w dacie nabycia przez pozwanego prawa własności do budynku przy ul.ul. (...), w tym przedmiotowegolokalu nr (...), toczyło się postępowanie sądowe pomiędzy poprzednimi właścicielami budynku, a powodem. Mowa o postępowaniu w sprawie I C 154/13 o nakazanie pozwanemu opuszczenialokalu nr (...), a zainicjowanego przez poprzednich właścicieli budynku. Pozwanemu fakt ten był znany o czym świadczy treść § 1 ust. 1 pkt 13 umowy sprzedaży z dnia 27 czerwca 2013 roku (k. 275-276). Mimo to pozwany nie czekając do prawomocnego zakończenia tego postępowania, opróżnił lokal z rzeczy powoda i kontynuował działania poprzednich właścicieli polegające na uniemożliwieniu powodowi wstępu na teren nieruchomości i do lokalu, by na końcu dokonać przymusowej eksmisji poprzez wyniesienie rzeczy powoda z lokalu. Pozwany działał zatem sprzecznie z prawem. Wszystko odbyłoby się zgodnie z literą prawa, gdyby spółka po uprawomocnieniu się wyroku wydanego w sprawie o eksmisję wszczeła postępowanie egzekucyjne, wówczas komornik sądowy wezwałby powoda do dobrowolnego opróżnienia lokalu w wyznaczonym stosownie do okoliczności terminie, a dopiero po jego bezskutecznym upływie, przy udziale komornika sądowego można byłoby przystąpić do opróżnienia lokalu.
Kolejno wskazać należy, że wbrew twierdzeniom pozwanego nie można uznać aby powód porzucił swoje rzeczy. Zgodnie zart. 180 k.c.właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. Wyzbycie się własności rzeczy ruchomej wymaga dla swej skuteczności porzucenia rzeczy oraz zamiaru wyzbycia się własności. Obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.
Porzucenie rzeczy to fizyczny akt wyzbycia się jej posiadania. Musi ono nastąpić w sposób umożliwiający zawładnięcie jej każdemu (orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1948 roku, C I 235/48, PiP 1948, Nr 11, s. 166). Jako przykład można wskazać wyrzuceniu do śmietnika ogólnego użytku, pozostawieniu w miejscu publicznym, wyrzuceniu w miejscu niedozwolonym (np. w lesie)(K. Osajda (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. 2019). Z kolei zamiar porzucenia można przyjąć jedynie wtedy, gdy jest niewątpliwe, z punktu widzenia zewnętrznego obserwatora, że los rzeczy jest właścicielowi obojętny, że nie ma on nic przeciwko temu, by rzecz tę zawłaszczył ktoś inny (K. Osajda (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. 2019). Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 01 października 1974 roku (I CR 387/73, Biul. SN 1974, Nr 1, poz. 5) wyjaśnił, iż „Porzucenie w sensieart. 180 KCoznacza wyzbycie się posiadania rzeczy, ale dla wyzbycia się własności potrzebny jest jeszcze – według tego przepisu – zamiar wyzbycia się własności. O nim z reguły świadczą konkludentne fakty (jak np. postawienie zepsutego krzesła przy pojemnikach na śmieci). Przechowywanie natomiast takiego krzesła w zamkniętym pomieszczeniu świadczy o odmiennym zgoła zamiarze właściciela, bo o zamiarze zachowania własności. Pozbawienie właściciela własności nawet nieużytecznej czy mało już użytecznej rzeczy stanowi czyn niedozwolony, rodzący obowiązek wynagrodzenia szkody, wyrażającej się choćby wartością złomu (art. 415 kc)".
Analiza zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na stwierdzenie, że powód porzucił rzeczy oraz że miał zamiar wyzbycia się ich własności. Przedmiotowe rzeczy stanowiły bowiem kompletne wyposażenie lokalu, pozwalające na zamieszkanie w nim i korzystanie z lokalu zgodnie z jego przeznaczeniem. Ponadto rzeczy te znajdowały w się w lokalu, a nie np. przy pojemnikach na śmieci. Co więcej powód został pozbawiony władztwa nad rzeczami wbrew swojej woli i to z dnia na dzień. Poprzedni właściciele zamontowali bowiem zamek do furtki umożliwiając tym samym wstęp do budynku ilokalu nr (...), a ponadto w dacie opróżniania lokalu znajdowały się w lodówce artykuły spożywcze. Również pozwany uniemożliwiał powodowi wstęp do lokalu mimo podejmowanych przez powoda prób i interwencji policji oraz będącego w toku postępowania o nakazanie opuszczenia lokalu. Los rzeczy nie był obojętny powodowi, który wielokrotnie informował pozwanego, że jego działania polegające na uniemożliwieniu wejścia do lokalu oraz żądaniu jego opróżnienia są bezprawne, a także domagał się – po samowolnym opróżnieniu lokalu przez pozwanego – ujawnienia miejsca przechowywania rzeczy i ustalenia terminu ich wydania.
Kwestia tego czy powód faktycznie mieszkał w lokalu, czy też mieszkał w nim, jak wskazywał pozwany, najemcaP. R. (1)nie jest istotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest bowiem to, że powód dysponował kluczami do lokalu i że były w nim jego rzeczy, a zatem korzystał z niego, dysponował nim faktycznie, zanim działania byłych współwłaścicieli i pozwanej spółki uniemożliwiły mu to. Należy zauważyć, również że zeznania powoda złożone w postępowaniu administracyjnym w dniu 27 grudnia 2012r. (k. 203), na które powołuje się strona pozwana zostały złożone ponad rok przed dokonaniem faktycznej eksmisji przed spółkę. Poza tym jeżeliP. R. (1)był najemcą przedmiotowego lokalu, to musiała istnieć osoba, który ten lokal mu wynajęła. Brak jest dowodów na to, że lokal ten wynajęli byli właściciele budynku, czy też pozwana spółka, a zatem posiłkując się domniemaniem faktycznym uznać należy że wynajmującym był powód, skoro posiadał klucze do mieszkania.
Irrelewantne z punktu widzenia wyzbycia się własności jest to jaką wartość miały zutylizowane rzeczy i w jakim były stanie. Pozostawały one bowiem czyjąś własnością (powoda). Wobec powyższego Sąd nie ma wątpliwości, że zostały spełnione wszystkie przesłanki zart. 415 k.c.
Odnosząc się do kwestii szkody należy zważyć, że jest nią uszczerbek poniesiony w dobrach chronionych poszkodowanego, wbrew jego woli, wskutek zdarzenia wyrządzającego szkodę (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I CSK 457/10, LEX nr 1318300). Rozróżnia się szkodę na osobie oraz na mieniu.
Szkoda majątkowa to uszczerbek w postaci zmniejszenia majątku poszkodowanego, który nastąpił wbrew jego woli (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2002 roku, sygn. akt V CKN 908/00, LEX nr 54365). Dzieli się ją na dwie kategorie, mianowicie stratę rzeczywistą (damnum emergens), którą stanowi rzeczywisty uszczerbek w majątku poszkodowanego powstały na skutek określonego zdarzenia oraz utracone korzyści (lucrum cessans) rozumiane jako „różnica między aktualnym stanem prawnym wierzyciela a stanem hipotetycznym, jaki by istniał, gdyby zobowiązanie zostało wykonane”(wyrok SN z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I CSK 177/07).
Poniesioną przez powoda szkodą jest utrata i uszkodzenie mienia. Skoro doszło do opróżnienia lokalu przez pozwanego – i to bezprawnie – to na nim spoczywał obowiązek zapewnienia odpowiednich warunków przechowywania rzeczy. Tymczasem rzeczy powoda przechowywane były początkowo na dworze, tj. w kontenerze postawionym podwórku i to w okresie zimowym, a następnie, jak wynika z dokumentacji zdjęciowej, w nieogrzewanym, zawilgoconym oraz zagrzybionym garażu. Rzeczy narażone były zatem na zamoczenie, niską temperaturę oraz znaczną wilgotność powietrza. Do tego sposób przechowywania tych rzeczy przypominał raczej wysypisko śmieci. Rzeczy były wrzucone do kartonów, a nie poukładane, nie zabezpieczono rzeczy szczególne podatnych na uszkodzenia, jak np. talerze, zastawa, które także były wrzucone do kartonów na inne rzeczy, bez obłożenia folią bąbelkową. Rzeczy leżały bezładnie jedne na drugich, bez jakiegokolwiek zabezpieczenia. Kartony były otwarte, meble nie były osłonięte. Wszystko to doprowadziło do tego, że rzeczy uległy zniszczeniu, uszkodzeniu bądź zagrzybieniu. Bez znaczenia pozostaje to, że nie były to rzeczy o znacznej wartości. Istotne jest to, że stanowiły cudzą własność i z tego też powodu powinny być przechowywane w odpowiednich warunkach.
Z korespondencji w formie elektronicznej, którą wymieniał się powód przedstawicielem pozwanej spółki wynika, że obie strony nie były zdeterminowane by załatwić problem przechowywanych rzeczy. Jednakże w ocenie Sądu w związku z tym, że zaistniała sytuacja była konsekwencją bezprawnego i zawinionego działania przedstawicieli spółki, to właśnie na spółce spoczywał ciężar oddania owych rzeczy w najszybszym możliwym terminie np. poprzez zorganizowanie ich transportu do miejsca zamieszkania powoda, a jeżeli nie przyjął by on ich, złożenia wniosku do sądu o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego –art. 467 pkt 4 k.c.Dlatego też Sąd uznał, że to pozwana spółka ponosi odpowiedzialność za to, że rzeczy te przez ponad dwa lata przechowywane były w niewłaściwych warunkach, że ostatecznie nie nadawały się do używania i zostały zutylizowane.
W odniesieniu do ostatniej przesłanki odpowiedzialności strony pozwanej, aby stwierdzić, że wystąpił adekwatny związek przyczynowy pomiędzy szkodą, a zachowaniem strony pozwanej należy stwierdzić po pierwsze, że jej zachowanie stanowiło nieodzowny warunek wystąpienia szkody, a po drugie, że szkoda jest normalnym następstwem tego zdarzenia. W odniesieniu do pierwszego kryterium, należy przeprowadzić test sine qua non polegający na zbadaniu czy w przypadku gdyby strona pozwana wywiązała się z zobowiązania nastąpiłaby szkoda. Z kolei drugie kryterium składające się na adekwatny związek przyczynowy polega na odpowiedzeniu na pytanie czy wystąpienie określonego zdarzenia zwiększa prawdopodobieństwo pojawienia się skutku w postaci szkody. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2002 roku (sygn. akt I CKN 1215/00) normalny związek przyczynowy - w rozumieniuart. 361 § 1 k.c.- między określonym zdarzeniem a szkodą zachodzi wówczas, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności, szkoda jest normalnym następstwem tego rodzaju zdarzeń. Z kolei w wyroku z dnia 28 lutego 2006 roku (sygn. akt III CSK 135/05) Sąd Najwyższy wskazał, że normalnymi następstwami zdarzenia powodującego szkodę są takie następstwa, które mogą być wywołane przez to zdarzenie w zwyczajnym biegu rzeczy, a nie wyłącznie w wyniku szczególnego zbiegu okoliczności. Zatem przyjęcie odpowiedzialności sprawcy za szkodę w oparci oart. 415 k.c.może dotyczyć wyłącznie adekwatnych, typowych następstw określonego zachowania, a więc tylko takiego skutku, który daje się przewidzieć w zwykłym porządku rzeczy, który przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego jest charakterystyczny dla danej przyczyny jako normalny rezultat określonego zachowania (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 lipca 2014 roku, sygn. akt I ACa 66/14, LEX nr 1498928).
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że pomiędzy szkodą, którą poniósł powód, a zachowaniem pozwanego istnieje związek adekwatny przyczynowy. Utrata i zniszczenie mienia powoda nastąpiła na skutek nieodpowiednich warunków jego przechowywania oraz ostatecznie w wyniku jego utylizacji.
Obliczenie wartości odszkodowania, wyrażone wyliczeniem wartości zniszczonego bądź utraconego majątku, z jednej strony jest utrudnione z uwagi na brak możliwości określenia dokładnej ilości i stanu ruchomości, oceny czy w dacie wyceny rzeczy elektryczne były sprawne i zakresu ewentualnych uszkodzeń. Z materiału dowodowego sprawy, w szczególności dokumentacji zdjęciowej oraz protokołów, wynika, że pozwany wziął na przechowanie pełne wyposażenielokalu nr (...), które w części zutylizowano. Wyliczenie wartości części ruchomości dokonane przez biegłego nie da się wprost zastosować w niniejszej sprawie z racji przyjęcia hipotetycznych założeń, które pozwalają jedynie na dokonanie wyliczenia części poniesionej przez powoda szkody w dużym przybliżeniu. Jak była już o tym mowa, z protokołu zniszczenia rzecz z dnia 29 marca 2016r. wynika, że zostało zniszczonych znacznie więcej rzeczy niż Sąd zdołał wyodrębnić z materiału zdjęciowego złożonego do akt sprawy. Bezsporne jest, że rzeczy te zostały zniszczone – strony nie podważały treści ww. protokołu, a jedynie wartość rzeczy w nim wymienionych. Poza tym cześć rzeczy wymienionych w opinii biegłego uznano za bezwartościowe, ale doświadczenie życiowe uczy, że to, że jakaś rzecz jest niesprzedawalna, w tym sensie, że np. nikt na portalach aukcyjnych nie sprzedaje np. używanego zlewu, szczoteczek do zębów, czy suszarki do ubrań, nie znaczy to, że dla osoby która używa tego typu rzeczy nie mają one wartości, gdyż oczywiste jest, że gdyby nie posiadanie tych niezbędnych do funkcjonowania rzeczy właściciel musiałby nabyć te przedmioty tyle, że nowe i ponieść określone koszty z tego tytułu. W konsekwencji, pomimo, że biegły wskazał wartość wycenionej części rzeczy na łączną kwotę 669 zł, Sąd uznał, że nie jest związany tą opinią w tym sensie, że ostatecznie zasadne było skorzystanie z dyspozycjiart. 322 k.p.c.Przepis ten stanowi, że jeżeli w sprawie m.in. o naprawienie szkody sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe, nader utrudnione lub oczywiście niecelowe, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 09 listopada 2011 roku (II CNP 23/11, Legalis nr 507164) „niemożność udowodnienia wysokości dochodzonego roszczenia usprawiedliwiająca zastosowanieart. 322 KPCpowinna mieć charakter obiektywny. Taka obiektywna niemożliwość udowodnienia wysokości dochodzonego roszczenia oznacza, że określone środki dowodowe nie istnieją i nie istniały lub też istniały, lecz z jakichś przyczyn zaginęły, a nadmierne utrudnienia w prowadzeniu dowodów zachodzą, gdy ścisłe wykazanie wysokości dochodzonego żądania jest zbyt kosztowne i nie pozostaje w żadnym stosunku do żądanego przedmiotu albo grozi zbytnim przedłużeniem postępowania.”.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że niesłuszne byłoby zasądzenie na rzecz powoda jedynie kwoty wskazanej przez biegłego w opinii uzupełniającej, a zasadne byłoby również zasądzenie tej, ustalonej na podstawie zasad doświadczenia życiowego, przy uwzględnieniu tego, że zniszczono wszystkie 103 rzeczy powoda wymienione z protokole z dnia 29 marca 2016r. - k. 239-241, z których większość nie można było wycenić. Wobec powyższego należało zasądzić odpowiednią sumę tytułem odszkodowania przy uwzględnieniu tego, że powód stracił w wyniku bezprawnego i zawinionego działania pozwanego część dobytku znajdującego się w przedmiotowym lokalu, ale też uwzględniając to, że brak jest podstaw do uznania, że rzeczy, które powód utracił przedstawiały znaczną wartość, gdyż z materiału dowodowego sprawy, również ze zdjęć samych przedmiotów wynika, że rodzinaP.nie była zamożna. O tym, że w mieszkaniu nie znajdowały się rzeczy o dużej wartości świadczy też opinia biegłego, z której wynika, że wycenione rzeczy ruchome były używane, przeciętego standardu.
Powyższe okoliczności uzasadniają uwzględnianie szkody powoda na poziomie 4.000 zł. Przy czym należy wskazać, że kwota ta nie uwzględnia pieniędzy (6.000 zł), które rzekomo miały się znajdować w lokalu w okresie kiedy powód nie miał do niego dostępu, a następnie w okresie przechowywania rzeczy – fakt ten nie został wykazany przez powoda, a to na nim w tym zakresie spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie.
Dlatego Sąd orzekł jak w pkt. I sentencji zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.000 zł tytułem odszkodowania. Dalej idące roszczenia powoda Sąd natomiast oddalił w pkt. II sentencji.
O odsetkach od zasądzonej kwoty Sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 k.c., zgodnie z żądaniem pozwu, od daty złożenia pozwu (wezwanie do zapłaty zostało doręczone spółce przed wniesieniem powództwa – w dniu 13 grudnia 2015r. - k. 38), uwzględniając w tym zakresie zmianę, która obowiązuje od dnia 01 stycznia 2016 roku dotyczącą brzmienia § 2 powyższego przepisu wprowadzoną ustawą z dnia 9 października 2015 roku „O zmianieustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych,ustawy - Kodeks cywilnyoraz niektórych innych ustaw” (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1830).
Sąd zatem za okres od dnia 30 grudnia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku zasądził odsetki ustawowe, stosownie do treściart. 481 § 2 k.c.w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 roku. Natomiast za okres od dnia 01 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, Sąd zasądził odsetki za opóźnienie, stosownie do treściart. 481 § 2 k.c.w brzmieniu aktualnym.
Zawarte w punkcie III sentencji wyroku rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 102 k.p.c.zgodnie, z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.
Przepis ten urzeczywistnia zasadę słuszności i nie precyzując wypadków szczególnie uzasadnionych, pozostawia Sądowi ocenę, czy w konkretnej sprawie takowe zachodzą. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2012 roku, w sprawie o sygn. IV CZ 117/11, LEX nr 1119555 – który Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela – podstawę do zastosowaniaart. 102 k.p.c.stanowią konkretne okoliczności danej sprawy, przekonujące o tym, że w danym przypadku obciążenie strony przegrywającej kosztami procesu na rzecz przeciwnika byłoby niesłuszne, niesprawiedliwe. Stanowią je zarówno fakty związane z samym procesem, jak i leżące poza nim, a dotyczące sytuacji życiowej, stanu majątkowego stron, które powinny być oceniane przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego. Do faktów związanych z przebiegiem procesu należą w szczególności podstawa oddalenia żądania, zgodność zamiarów stron w sprawach dotyczących stosunku prawnego, który może być ukształtowany tylko wyrokiem, szczególna zawiłość lub precedensowy charakter sprawy albo subiektywne przekonanie powoda co do zasadności zgłoszonego roszczenia - trudne do zweryfikowaniaa limine, a ponadto sposób prowadzenia procesu przez stronę przegrywającą albo niesumienne lub oczywiście niewłaściwe postępowanie strony wygrywającej, która w ten sposób wywołała proces i koszty połączone z jego prowadzeniem. Ponadto do tej kategorii zalicza się także okoliczność, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na podstawie faktów ustalonych na podstawie dowodów dopuszczonych przez sąd z urzędu, jak również niewspółmierność wysokości kosztów pomocy prawnej poniesionych przez stronę wygrywającą proces do stopnia zawiłości sprawy i nakładu pracy pełnomocnika. Z kolei fakty nie mające związku z przebiegiem procesu wyznaczane są przez sytuację majątkową i życiową strony.
Przepisart. 102 k.p.c.powinien być zatem zastosowany wówczas, gdy w okolicznościach danej sprawy obciążenie strony przegrywającej kosztami procesu przeciwnika byłoby rażąco niezgodne z zasadami słuszności. Ponadto, jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 maja 2012 roku, w sprawie o III CZ 25/12, LEX nr 1214589, ocena Sądu, czy zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa wart. 102 k.p.c., ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem oraz oceną okoliczności rozpoznawanej sprawy.
W ocenie Sądu powyższa zasada powinna była znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na trudną sytuację materialną (brak pracy, opieka nad niepełnosprawnym synem) i zdrowotną (depresja, problemy z kręgosłupem) dlatego też Sąd odstąpił od obciążania powoda kosztami zastępstwa procesowego. Powód był zwolniony od kosztów sądowych w całości – postanowienie z dnia 26 stycznia 2016r. k. 12.
Powód wygrał sprawę w 8,16%, zaś przegrał w 91,84%, natomiast pozwany wygrał sprawę w 91,84%, a przegrał w 8,16%. Pozwany uległ zatem tylko co do nieznacznej części swego żądania, co uzasadniałoby nałożenie obowiązku zwrotu wszystkich kosztów na powoda. Jednakże był on zwolniony od kosztów sądowych i Sąd odstąpił od obciążania go kosztami zastępstwa procesowego.
Zgodnie z art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz. U. z 2019 roku, poz. 785, dalej u.k.s.c.) strona w całości zwolniona od kosztów sądowych z nie uiszcza opłat sądowych i nie ponosi wydatków, które obciążają tymczasowo Skarb Państwa. Jest to jednak tylko rozwiązanie tymczasowe, gdyż zgodnie z art. 113 ust. 1 u.k.s.c. kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.
Z uwagi na fakt, iż to na zwolnionym w całości od kosztów sądowych powodzie spoczywa obowiązek zwrotu kosztów, nieuiszczonymi kosztami sądowymi w postaci opłaty sądowej od pozwu w wysokości 2.450 zł oraz wynagrodzenia biegłego w łącznej wysokości 787,56 zł, należało obciążyć Skarb Państwa – pkt IV i VI sentencji wyroku.
Ponadto Sąd w pkt V sentencji wyroku przyznał r.pr.K. K.ze Skarbu Państwa – kasy tut. Sądu kwotę 2.952 zł (brutto) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu powodowi, uwzględniając przy tym§ 6 pkt 5w zw. z§ 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu
Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił jak w sentencji na podstawie powołanych przepisów.

ZARZĄDZENIE
(...).