Sąd Okręgowy w Olsztynie
IX Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ca 614/18
Data wyroku: 2019-04-04 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Joanna Dąbrowska-Żegalska, Beata Grzybek, Ewa Dobrzyńska – Murawka
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 kc

Sygn. akt IX Ca 614/18

POSTANOWIENIE
Dnia 4 kwietnia 2019 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie IX Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSO Beata Grzybek (spr.)

Sędziowie:

SSO Ewa Dobrzyńska – Murawka
SSR del. Joanna Dąbrowska-Żegalska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Marta Borowska

po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. w Olsztynie
na rozprawie,
sprawy z wnioskuB. B. (1)iM. B.,
z udziałem GminyB.,
o zasiedzenie nieruchomości,
na skutek apelacji wnioskodawców
od postanowienia Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 24 października 2017 r., sygn. akt I Ns 390/16,
p o s t a n a w i a:

I
oddalić apelację,

II
zasądzić od wnioskodawców solidarnie na rzecz uczestniczki

postępowania GminyB.225 zł (dwieście dwadzieścia pięć
złotych) tytułem kosztów postępowania odwoławczego.
Ewa Dobrzyńska – Murawka Beata Grzybek Joanna Dąbrowska-Żegalska

Sygn. akt IX Ca 614/18

UZASADNIENIE
WnioskodawcyB. B. (1)iM. B.wnieśli o stwierdzenie przez zasiedzenie z dniem 1 października 2005r. nieruchomości gruntowej tj.działki nr (...)z obrębuD.o powierzchni 0,0155 ha położonej wD., dla której Sąd Rejonowy w Piszu prowadzi księgę wieczystą Kw. Nr(...), której właścicielem jest GminaB.. Wnioskodawcy wnieśli o zaliczenie do okresu zasiedzenia posiadania przez poprzedników prawnych.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy wskazali, że są właścicielami gospodarstwa rolnego wD.oznaczonego numeramidziałek (...)działki oznaczonej numerem (...). W obrębie tych działek położona jestdziałka nr (...), która według ewidencji i księgi wieczystej jest drogą. Jednakże faktycznie nie jest to droga, a działka od zawsze włączona jest jakby do gospodarstwa wnioskodawców. Jest zamykana bramą i dbają o nią wnioskodawcy, koszą odśnieżają, gospodarują. Gmina nigdy nie interesowała się działką, nie wykonywała swoich uprawnień właścicielskich. Działka ta nigdy nie była faktycznie drogą.
W odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania GminaB.wniósł o oddalenie żądania w całości wskazując, że wnioskodawcy nigdy nie byli samoistnymi posiadaczami przedmiotowej nieruchomości. Na przestrzeni ostatniego półwiecza korzystały z niej również inne osoby i podmioty , które miały siedzibę w budynku przyul. (...). W budynku tym początkowo znajdował się dom dziecka, później było tam przedszkole, a takżeZakład (...). W następnych łatach w budynku wydzielono mieszkania komunalne, których najemcy także korzystali z przedmiotowej nieruchomości. Do chwili obecnejM. S. (1)przechodzi przez przedmiotową działkę w celu dojścia do swojej piwnicy. Wbrew twierdzeniom wnioskodawcówdziałka nr (...)wykorzystywana jest jako drogą przez mieszkańców bloku przyul. (...)aa także przez inne osoby. Wnioskodawcy korzystają z przedmiotowej drogi na takich samych zasadach jak inne osoby. Nie można więc uznać, że kiedykolwiek byli jej samoistnymi posiadaczami.
W toku postępowania wnioskodawcy zmodyfikowali wniosek w ten sposób, że wnieśli o zasiedzenie częścidziałki gruntu nr (...), to jest za wyjątkiem tej części działki, z której korzystali sąsiedzi wnioskodawców - małżonkowieS..
Postanowieniem z dnia 24 października 2017 r. Sąd Rejonowy w Piszu oddalił wniosek o zasiedzenie nieruchomości w punkcie pierwszym oraz zasądził od wnioskodawcówM. B.,B. B. (1)solidarnie na rzecz uczestnika postępowania GminyB.kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego:
Działka gruntu nr (...)położona wD.o powierzchni 0,0155 ha jest drogąi stanowi własność gminyB..Działka nr (...)powstała z podziałudziałki nr (...)madziałki o nr (...)/I.podstawie ostatecznej decyzji Wojewody(...)- (...)z dnia 27 grudnia 2010 r.
GminaB.własnośćdziałki nr (...)nabyła mocy prawa , nieodpłatne na podstawie decyzji wojewody(...)z dnia 18 marca 199l r. wydanej na podstawie 18ust. 1 Ustawy z dnia 10 maja 1990 roku przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych
Działka nr (...)stanowi dojazd i dojście dodziałki (...)stanowiącej własnośćM. B.iB. B. (1), dodziałki (...)pozostającej we współwłasnośćM.iB.małżonkówB.,D.iW.małżonkówJ.,K. T.,M. T.,Z. T.,D. S.oraz gminyB.oraz stanowi dojście do przybudówek do budynku mieszkalnego stanowiącego własności małżonkówS.posadowionego na nieruchomości położonej po lewej stroniedziałki (...)patrząc oddrogi wojewódzkiej nr (...), z którą graniczydziałka (...). Nadziałce nr (...)posadowiony jest podpiwniczonybudynek nr (...). W budynku przyul. (...)wD.znajdują się m.in. lokale mieszkalne należące doM. B.iB. B. (1)oraz GminyB.zajmowane przez lokatorów. Nadziałce nr (...)znajdują się budynki gospodarcze wnioskodawców.
Działka nr (...)nigdy nie była w wyłącznym użytkowaniuM. B.iB. B. (1)oraz ich poprzedników prawnych.
Pomieszczenia w budynku przyul. (...)użytkowane były przez mieszczące się w tym budynku we wcześniejszych latach instytucje: przedszkole , świetlicę gminną,Zakład (...). Obecni w budynku przyul. (...)znajdują się lokale mieszkalne. Potrzeba użytkowaniadziałki (...)wynikała z również z faktu, iż był to dojazd piwnic budynkuul. (...)i jedyny dojazd do kotłowni znajdującego się wcześniej w budynku przedszkola. Funkcję palacza w kotłowni przedszkolnej pełnił zarówno ojciec wnioskodawcy oraz inne osoby, które dochodziły do kotłowni przezdziałkę (...). Przezdziałkę (...)miał miejsce niezakłócony wjazd ciężkich pojazdów, w tym m.in. szambowozu do studzienki kanalizacyjnej zlokalizowanej na nieruchomości wnioskodawców, ale obsługującej cały budynek przyul. (...), do czasu podłączenia do kanalizacji miejskiej w 1995 roku.
Poprzednicy prawni wnioskodawców w związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego hodowali zwierzęta , które wybiegały przezdziałkę (...)nadrogę wojewódzką nr (...). W celu zapobieżenia wychodzeniu zwierząt ojciec wnioskodawcyS. B.postawił nadziałce (...)bramę, która oddzieliła wjazd nadziałce (...)od drogi wojewódzkiej.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji ocenił, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji wskazał, że ze sformułowaniaart. 172 § 1 kcwynika, iż podstawową przesłanką zasiedzenia jest samoistne posiadanie nieruchomości. Zgodnie zart. 336 kcposiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto postępuje z rzeczą (włada nią) jak właściciel, o czym świadczą okoliczności dostrzegalne dla innych osób, wyrażając tym samym wolę wykonywania względem niej prawa własności (vide: wyrok SN z dnia 19 grudnia 2000 r., V CKN 164/00, Lex nr 52668; postanowienie SN z dnia 28 lutego 2002 r., III CKN 891/00, Lex nr 54474).
A zatem ustalając istnienie władztwa nad rzeczą niezbędne jest ustalenie, iż posiadacz rozróżnia pojęcie władania rzeczą jak właściciel od pojęcia władania rzeczą z tytułu innego prawa niż własność. W tym ostatnim przypadku mamy bowiem do czynienia jedynie z posiadaczem zależnym.
Zgodnie z treściąart. 336 kcposiadaczem zależnym jest ten, kto faktycznie włada rzeczą jak użytkownik, zastawnik, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą.
W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, nie ulegało wątpliwości, iż wnioskodawcyM.iB.małżonkowieB.oraz ich poprzednicy prawni nigdy nie byli samoistnymi posiadaczami spornejdziałki o numerze (...). Wynikało to zarówno z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków , jak również z zeznań samego wnioskodawcy.
Fakt, iż wnioskodawcy nie czuli się właścicielamidziałki (...), w ocenie Sądu I instancji potwierdza również stanowisko wnioskodawców w korespondencji prowadzonej z Urzędem GminyB.w 2015r. , w której wnioskodawcy nigdy nie wskazali na ich uprawnienia właścicielskie wobecdziałki (...). Także przesłuchany w sprawie wnioskodawcaM. B.potwierdził, iż wymiana korespondencji z gminą dotyczyła działek , których są właścicielami , a niedziałki (...), co bezsprzecznie wskazuje , iż w 2015r. wnioskodawcy nie czuli się właścicielamidziałki (...). (dowód przesłuchanie wnioskodawcy - zapis z protokołu rozprawy z dnia 26.09.2017 k. 102)
Niemniej jednak Sąd Rejonowy podkreślił, że posiadanie samoistne jako jedna z trzech przesłanek koniecznych do spełnienia celem nabycia nieruchomości przez zasiedzenie nie wynikało przed wszystkich z zeznań samych wnioskodawców. WnioskodawcaM. B.zeznał, że z brama zamykana jest na drut , dlatego dostęp do przejścia jest swobodny. Wnioskodawca potwierdził , iż w czasie gdy w budynku zlokalizowanym nadziałce (...)znajdowało się przedszkole , była tam również wspólna kotłownia, do której dojście znajdowało się od podwórza. Również od strony podwórza odbywało się dojście do szamba zlokalizowanego nadziałce wnioskodawców nr (...). Nikt nie pytał, czy może przejechać przez sporną nieruchomość. SąsiedziM. S. (2), a państwoS.w czasie, gdy mieszkali wD.z drogi korzystali prawie codziennie.
Powyższe jednoznacznie w ocenie Sądu I instancji dowodzi, iż zarówno wnioskodawcy , jak i ich poprzednicy prawni byli posiadaczami zależnymi spornej działki. Przez cały okres posiadania nieruchomości mieli świadomość, iż sporna działka jest drogą będąca własnością uczestnika gminyB., zapewniającą komunikacjędziałki wnioskodawców nr (...)orazdziałki (...)będącej współwłasnością m.in. wnioskodawców i uczestnika postępowania zdrogą wojewódzką nr (...).
W ocenie Sądu Rejonowego wnioskodawcy nie przedstawili żadnych dowodów celem wykazania daty nabycia przez poprzedników prawnych wnioskodawców udziału we własnościdziałki gruntu nr (...)i własnościdziałki nr (...). W szczególności wnioskodawcy nie przedstawili żadnych dowodów wskazujących na datę pobudowania bramy przez poprzednika prawnego wnioskodawcówS. B., z budową której wnioskodawcy łączyli fakt zamanifestowania samoistnego posiadania spornej nieruchomości. Znamiennym jest, że sam świadekS. B.nie wskazał daty, kiedy miał postawić bramę. Zatem prócz nie udowodnienia posiadania samoistnego, wnioskodawcy nie udowodnili również spełnienie przesłani 30 letniego czasu posiadania spornej nieruchomości.
Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu, wskazuje jednoznacznie, iż przesłanki zasiedzenia, o których mowa wart. 172 kcnie zostały spełnione, co skutkowało oddaleniem wniosku o zasiedzenie.
O kosztach postępowania związanych z udziałem uczestników postępowania w sprawie Sąd orzekł w oparciu oart. 520 § 2 kpc, albowiem interesy zainteresowanych były sprzeczne.
Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł wnioskodawca zaskarżając je w całości oraz zarzucając mu :
1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj.:
-art. 233 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.cpoprzez dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą pominięciu w swoich rozważaniach części materiału dowodowego w postaci zeznań wszystkich świadków wskazujących na samoistność posiadania Wnioskodawców, manifestowanie własności i upływu wymaganego prawem czasu (postawienie bramy przez poprzedników prawnych co najmniej 48 lat temu) a także bezpodstawne stwierdzenie, żedziałka nr (...)nie była w wyłącznym użytkowaniu Wnioskodawców oraz ich poprzedników prawnych ponieważ przez działkę tą przechodzili sąsiedzi, wjeżdżały służby komunalne do istniejącej na terenie działki Wnioskodawców studzienek kanalizacyjnych oraz służby w celu wwozu drewna na opał z pominięciem tej części materiału dowodowego, z której wynika, że wejścia i przejazdy przez działkę odbywały się za zgodą Wnioskodawców
-art. 217 § 1 i 3 k.p.c.w zw. zart. 232 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.poprzez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji na okoliczność ustalenia w jakim zakresie sąsiedzi (p.S.) korzystali zdziałki (...), bo jak się okazało w granicach tej działki sąsiedzi Ci wybudowali tzw. dobudówki do domu a zatem w zakresie tej częścidziałki (...)Wnioskodawcy nie wnoszą o zasiedzenie
II.. Naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. :
-art. 172 k.c.poprzez błędną jego wykładnię polegającą na niewłaściwym stwierdzeniu, że w stosunku do Wnioskodawców brak jest przesłanek do zasiedzenia wobec braku samoistności posiadania oraz wobec brakuanimus rem sibi habendi
-art. 339 k.c.poprzez jego niezastosowanie i wobec czego niezasadne stwierdzenie, że Wnioskodawcy nie udowodnili posiadania samoistnego, podczas gdy istnieje domniemanie posiadania samoistnego, a na Uczestniku ciążył obowiązek ewentualnego obalenia tego domniemania (art. 6 k.c.), co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od uczestnika zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zwolnienie Wnioskodawców z obowiązku wniesienia opłaty sądowej od apelacji.
Ewentualnie, skarżący po uzupełnieniu postępowania dowodowego wniósł o stwierdzenie, że Wnioskodawcy, nabyli w drodze zasiedzenia z dniem 1 października 2005 r. nieruchomość gruntową tj. częśćdziałki nr (...)(wytyczoną przez biegłego geodetę) z obrębuD.o ustalonej przez biegłego powierzchni położoną wD., dla której Sąd Rejonowy w Piszu prowadziksięgę wieczystą nr (...)której właścicielem jest GminaB.oraz zasądzenie od uczestnika zwrotu kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota apelacji sprowadzała się do stwierdzenia, że Sąd I instancji wadliwie ocenił zgormadzony w sprawie materiał dowodowy, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenie wniosku o zasiedzenie nieruchomości gruntowej.
W ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy nie dopuścił się żadnegoz uchybień zarzucanych mu przez apelującą, a kwestionowane rozstrzygnięcie - oparte na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy i na prawidłowej analizie prawnej zgłoszonego pod osąd roszczenia - odpowiada prawu. Sąd I instancji w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, które znalazły odzwierciedlenie w całokształcie zaoferowanego materiału dowodowego. Dokonując oceny tak zebranego materiału dowodowego Sąd ten nie naruszył reguł swobodnej oceny dowodów, wyznaczonych treścią przepisuart 233 § 1 kpc, a w szczególności zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Dlatego ustalenia faktyczne Sąd II instancji w pełni podziela i przyjmuje za własne.
Zasadniczą przyczyną skutkująca oddaleniem wniosku jest okoliczność, iż nieruchomość, której wniosek dotyczy, wbrew stanowisku wnioskodawców, stanowi drogę gminą, co wynika z wpisu do księgi wieczystej, ale także wykorzystywana jest w tym celu. Potwierdzają to zeznania świadków, potwierdzają to zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy. Już sama ta okoliczność skutkuje niezasadnością wniosku, albowiem przedmiotem obrotu ( też zasiedzenia ) nie może być droga gminna. (art.2a ustawy o drogach publicznych.). Stosownie do wyroku SN z 15 lutego 2012 r. I CSK 293/11 należy brać pod uwagę stan faktyczny nieruchomości , jej wykorzystywanie na np. inny cel. W przedmiotowej sprawie Sąd ustalił, że droga jest wykorzystywana na ten właśnie cel. Samo to jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą oddalenie wniosku.
Niezależnie do powyższego, odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisuart. 233 § 1 kpcskarżący upatrywali w przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów polegającą na pominięciu zeznań świadków wskazujących na samoistność posiadania wnioskodawców a także bezpodstawne stwierdzenie, żedziałka nr (...)nie była w wyłącznym użytkowaniu wnioskodawców oraz ich poprzedników prawnych.
W ocenie Sądu II instancji zarzut ten nie może zasługiwać na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że prawidłowy zarzut naruszeniaart. 233 § 1 kpcwymaga wskazania konkretnego dowodu przeprowadzonego w sprawie, którego zarzut ten dotyczy i podania, w czym skarżący upatruje wadliwą jego ocenę. Skarżący tymczasem żadnych twierdzeń w tym zakresie nie podnosili, a zarzut apelacji sprowadza się do zakwestionowania dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny, że wnioskodawcy nie byli posiadaczem samoistnym nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że sami wnioskodawcy w sposób jednoznaczny wskazywali, że celem postawienia bramy było wygrodzenie terenu dla zwierząt, a mieszkańcy posesji jak i osoby postronne w sposób swobodny korzystały z tej drogi. Powyższe wnioski znajdują potwierdzenie także w zeznaniach świadkaJ. B.,D. J.. Z zeznań tych jednoznacznie wynika, żedziałka nr (...)nigdy nie była w wyłącznym użytkowaniu wnioskodawców oraz ich poprzedników prawnych. Wnioski te znajdują także potwierdzenie w piśmie z dnia 26 marca 2015 r. , z którego bezsprzecznie wynika, że z działki tej korzystały inne osoby (k. 96).
Przechodząc w dalszej kolejności do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancjiart. 217 § 1 i 3 kpcw zw. Zart. 232 kpcpoprzez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w zakresu geodezji ocenić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie.
Podkreślenia wymaga, że przedmiotem dowodu, zgodnie zart. 227 kpcmogą być wyłącznie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ( por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie - I Wydział Cywilny z dnia 11 kwietnia 2018 r., I ACa 674/17 ). Natomiast z  treści przepisuart. 217 § 3 kpcjednoznacznie wynika uprawnienie sądu do pominięcia każdego wniosku dowodowego, który nie ma już znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W zakresie podnoszonego zarzutu skarżący podnosili, że celem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji było ustalenie zakresu zasiedzenia w związku z wybudowanymi przez sąsiadów tzw. dobudówki. W obliczu oceny, iż do zasiedzenia określonej we wniosku nieruchomości faktycznie nie doszło, bezcelowym było przeprowadzanie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego.
Odnosząc się do wyartykułowanych przez skarżącego naruszeń prawa materialnego – a toart. 172 kcoraz339 kcocenić należy, że także one nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 172 § 1 kcposiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). W myśl§ 2 art 172 kcpo upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.
Oznacza to, że aby nabyć własność nieruchomości w drodze zasiedzenia muszą być spełnione dwie przesłanki: samoistne i nieprzerwane posiadanie nieruchomości, i upływ określonego czasu w zależności od dobrej lub złej wiary. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że do zasiedzenia własności prowadzi tylko posiadanie samoistne tzn. takie, jakie odpowiada treści prawa własności.
Posiadanie w ujęciukodeksu cywilnego(art. 336 kc) oznacza faktyczną i rzeczywistą moc władania rzeczą w zakresie odpowiadającym podmiotowemu prawu własności lub innemu prawu, z którym wiąże się władztwo nad cudzą rzeczą. Na pojęcie posiadania składają się dwa elementy: władanie ( corpus possessionis) oraz element psychiczny tj. wola posiadania dla siebie ( animus rem sibi habendi). Do zasiedzenia własności prowadzi tylko posiadanie samoistne tzn. takie, jakie odpowiada treści prawa własności.
Samoistnym posiadaczem nieruchomości w rozumieniuart. 172 kcjest zatem ten, który nią włada jak właściciel (art. 336 kc), wykonuje uprawnienia składające się na treść prawa własności (art. 140 kc); tj.korzysta z nieruchomości z wyłączeniem innych osób,pobiera pożytki i dochody, a także uważa się za uprawnionego do rozporządzenia nią. ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2018 r.II CSK 638/17 ).
Zestawiając powyższe z ustalonym w sprawie stanem faktycznym nie może ulegać wątpliwości, że zarówno wnioskodawcy jak i poprzednicy prawni nigdy nie byli posiadaczami spornejdziałki o numerze (...), gdyż z działki tej korzystały swobodnie także inne osoby. Przewidziane wart. 339 kcdomniemanie, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym, nie jest domniemaniem, które bezwzględnie wiąże, niezależnie od okoliczności.Jest to domniemanie, które nie może być sprzeczne z istniejącym stanem faktycznym, który wprost wyłącza dopuszczalność takiego domniemania. Inaczej mówiąc, może być ono obalone w drodze dowodów zmierzających do wykazania okoliczności przeciwnych niż objęte jego treścią( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014 r.IV CSK 487/13 ). Ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny nie pozwalał zatem na przyjęcie domniemania wynikającego z treściart. 339 kc.
Podsumowując ocenić należy, że Sąd I instancji prawidłowo wywiódł, że na gruncie niniejszej sprawy nie zaistniały podstawy do stwierdzenia zasiedzenia określonej wnioskiem nieruchomości.
Konkludując należy ocenić, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie oraz zastosował prawo materialne, a wyartykułowane przez skarżącego w tym przedmiocie zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy uznając apelację w całości za bezzasadną na podstawieart. 385 kpcorzekł o jej oddaleniu.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 520 par. 2 kpc.
Ewa Dobrzyńska – Murawka Beata Grzybek Joanna Dąbrowska-Żegalska