Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 736/19
Data wyroku: 2019-09-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Mariusz Jaroszyński

Sygn. aktXI Ka 736/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 września 2019 r.
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Mariusz Jaroszyński
Protokolant: Wioleta Zawadzka
po rozpoznaniu dnia 17 września 2019 r.
sprawyŁ. R.urodzonego (...)wW., synaA.iJ. z domu K.,
obwinionego z art. 92 § 1 kw i in.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie
z dnia 16 maja 2019 roku sygn. akt. IX W 96/19
I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 30 (trzydzieści) złotych opłaty oraz 50 (pięćdziesiąt) złotych zwrotu wydatków.
Sygn. akt XI Ka 736/19

UZASADNIENIE
Ł. R.został obwiniony o to, że w dniu 20 grudnia 2018 roku około godz. 09.50 naulicy (...)wL.urządził postój samochodem markiM.onumerze rejestracyjnym (...): 1/ za znakiem B-36 „zakaz zatrzymywania się”; 2/ na chodniku około 1,76 metra od krawędzi jezdni;

tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. i 97 k.w. w zw. z art. 47 ust. 2 prd.
Wyrokiem z dnia 16 maja 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. aktIX W 96/19, Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w LublinieobwinionegoŁ. R.uznał za winnego tego, że: w dniu 20 grudnia 2018 r., około godz. 9.50 wL.naul. (...), nie zastosował się do znaku B-36 „zakaz zatrzymywania się”, parkując na chodniku samochód osobowy markiM.onr rej. (...), co wyczerpuje dyspozycję art. 92 § 1 k.w. i za ten czyn, na podstawie art. 92 § 1 k.w., skazał go na karę stu złotych grzywny oraz zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa z tytułu kosztów sądowych: 30 (trzydzieści) złotych opłaty oraz 120 (sto dwadzieścia) złotych wydatków.
Apelację od powyższego wyroku złożył obwiniony.W osobiście sporządzonym środku odwoławczym zarzucił następujące naruszenia:

1
wydanie wyroku na podstawie fałszywych zeznań świadka, który wprowadził Sąd w błąd;

2
wydanie wyroku bez jakiegokolwiek dowodu, że popełnił wykroczenie;

3
wprowadzenie go w błąd na pierwszej rozprawie co do rzekomego obowiązku odpowiadania na wszystkie pytania Sądu w przypadku niezdecydowania się na całkowitą odmowę udzielania odpowiedzi;

4
wszczęcie postępowania na skutek czynu zabronionego – niezgodnegoz prawem wprowadzenia Sądu w błąd we wniosku o ukaranie, celem doprowadzenia do skazania.

Biorąc pod uwagę powyższe, skarżący wniósł o uniewinnienie od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest całkowicie bezzasadna i tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. Zaprezentowana bowiem w tym środku odwoławczym argumentacja uznana może być jedynie za pozbawioną rzeczowych podstaw polemikęz prawidłowymi ustaleniami faktycznymi Sądumeriti.
Na wstępie podnieść należy, że Sąd I instancji dokonał trafnychi prawidłowych ustaleń faktycznych, uwzględniając przy tym całokształt zebranegow sprawie materiału dowodowego, który poddał wnikliwej analizie i ocenie i na jego podstawie wyprowadził prawidłowy wniosek o winie obwinionegoŁ. R.w odniesieniu do przypisanego mu czynu. Ocena zebranych dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy jest rzeczowa i logiczna, a w konsekwencji zasadnai w pełni przekonująca, a argumenty, jakie przywołano dla uzasadnienia przyjętego stanowiska są trafne. Zostały one omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wobec czego Sąd Okręgowy podziela je, nie dostrzegając przy tym konieczności ponownego, szczegółowego ich przytaczania (k. 30v.-31, str. 2-3 uzasadnienia).
Fakt popełnienia przez obwinionegoŁ. R.przypisanego mu wykroczenia nie budzi wątpliwości Sądu odwoławczego, gdyż jak trafnie wskazał Sąd Rejonowy znajduje pełne potwierdzenie w zeznaniach świadków – funkcjonariuszy Straży Miejskiej –S. M.iA. P.oraz w sporządzonej notatce urzędowej (w postępowaniu w sprawach o wykroczenia mogącej stanowić dowód samoistny) i dokumentacji fotograficznej.
Odwołując się do treści apelacji, uznać należy, żeŁ. R.wadliwości zaskarżonego orzeczenia upatruje w przypisaniu mu odpowiedzialności za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w., którego on nie popełnił.
Apelujący nie podał jednak żadnej, konkretnej okoliczności i rzeczowej argumentacji pozwalającej na odmienną ocenę zeznań świadków, sporządzonej notatki urzędowej i dokumentacji fotograficznej, poza prezentacją zwykłej polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego. Taka argumentacja – niewskazującade factona uchybienia w zakresie oceny materiału dowodowego – nie zasługuje na aprobatę. Stanowisko Sądu I instancji jest zaś przekonujące. Podkreślić należy, iż funkcjonariusze Straży Miejskiej, którzy jako osoby obce dla obwinionego, w żaden sposób niezainteresowane rozstrzygnięciem sprawy, a równocześnie osoby tzw. zaufania publicznego, nie mieli najmniejszego powodu do działania na jego szkodę poprzez fałszywe "oskarżenie" go o popełnienie wykroczenia, które w rzeczywistości nie miało miejsca. Zrelacjonowali oni bowiem to co ustalili m.in. w oparciuo oświadczenie obwinionego, który przyznał im, że to on zaparkował pojazd, co znalazło wyraz w notatce urzędowej. Podkreślić przy tym należy, iż funkcjonariusz Straży MiejskiejA. P.zeznał, iż obwiniony po przyznaniu do parkowania pojazdu zaczął „kombinować” i wskazywać, że to jego ojciec zaparkował pojazd, odmawiając jednocześnie podania jego danych. Zatem świadek zapamiętał przebieg przedmiotowej interwencji, która poprzez zachowanieŁ. R.do typowych nie należała. Równocześnie, brak jest dostatecznych i uzasadnionych powodów, do przyjęcia subiektywnego stanowiska skarżącego, że przedmiotowa notatka „została spreparowana nieobiektywnie”. Polemiczne wywody apelacji nie pozwalają skutecznie podważyć zgromadzonych w sprawie dowodów. Uwagi obwinionego, co do wprowadzenia go w błąd na pierwszej rozprawie pozostają gołosłowne i wynikają z błędnego jego wnioskowania (o czym przekonuje uzasadnienie zarzutu), a nie nieprawidłowego działania Sądu.
Reasumując Sąd Okręgowy stwierdza, że apelacja, jako wyłącznie polemiczna, w której autor wbrew pierwotnemu wskazaniu, iż to on zaparkował pojazd, nie mogła być uwzględniona.
Stosownie doart. 447 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.apelację co do winy uważa się za zwróconą przeciwko całości wyroku, a zatem Sąd odwoławczy zobowiązany był zbadać zaskarżone orzeczenie również w zakresie rozstrzygnięciao karze. WymierzonaŁ. R.kara mieści się w kategoriach sankcji adekwatnej do stopnia zawinienia obwinionego oraz stopnia społecznej szkodliwości dokonanego czynu. Sądmeritiprzy wymiarze kary uwzględnił zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące, dlatego też nie ma żadnych przesłanek wzruszenia zaskarżonego wyrok również w tym zakresie.
Nie stwierdzając zatem uchybień w postępowaniu przed sądem I instancji, które uzasadniałyby konieczność zmiany zaskarżonego wyroku lub jego uchyleniei przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania – w tym z przyczyn wskazanychw treściart. 104 § 1 k.p.w.– Sąd Okręgowy, na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.w zw.zart. 109 § 2 k.p.w., utrzymał go w mocy.
Sąd odwoławczy na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.k.zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze kwotę 30 złotych opłaty – na podstawieart. 21 ust. 2w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983 r. ze zm.) oraz 50 złotych tytułem zwrotu wydatków – na podstawie § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2017 r. poz. 2467).

Mariusz Jaroszyński