Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 288/19
Data wyroku: 2019-05-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Dorota Dobrzańska

Sygn. aktXI Ka 288/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 maja 2019 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Dorota Dobrzańska
Protokolant Wioleta Zawadzka
po rozpoznaniu dnia 14 maja 2019 roku
sprawyA. S. (1)s.J.iW. z domu M.,urodzonego (...)wK.
oskarżonego zart. 217 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela prywatnego i jego pełnomocnika
od wyroku Sądu Rejonowego w Kraśniku z dnia 21 grudnia 2018 roku sygn. akt. II K 532/17
uchyla zaskarżony wyrok i sprawęA. S. (1)przekazuje Sądowi Rejonowemuw Kraśniku do ponownego rozpoznania.
XI Ka 288/19   UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2018 r. Sąd Rejonowy w Kraśniku po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia prywatnego przeciwkoA. S. (1)oskarżonemu o czyn zart. 217§1 kkuniewinnił go od dokonania czynu na szkodęS. J. (1), rozstrzygnął o kosztach postępowania.
Od tego orzeczenia apelację wniósł oskarżyciel prywatny oraz jego pełnomocnik.
Oskarżyciel prywatnyS. J. (1)zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7 i 410 kpkpoprzez wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Wskazując na powyższe skarżący domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego zarzucił również obrazę tych samych przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, skutkującą niewłaściwą oceną materiału dowodowego, a ponadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez błędne ustalenie, żeA. S. (1)nie dopuścił się popełnienia zarzuconego mu czynu. Jego wniosek dotyczył uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacje zasługiwały na uwzględnienie.
Środek odwoławczy pochodzący od pełnomocnika generalnie nie podejmuje próby polemiki z oceną dokonaną przez Sąd Rejonowy i można rzec, że jest ubogi w rzeczową argumentację. Stąd zostaną omówione zarzuty oskarżyciela prywatnego, albowiem zostały oparte na tej samej podstawie obrazyart. 7 kpk, a sięgają głębiej w istotę sprawy.
Zarzut naruszenia reguł prawidłowego rozumowania wytyczonych przezart. 7 kpkokazał się słuszny.
W sprawie niniejszej Sąd Rejonowy musiał ocenić 2 grupy dowodów osobowych. Po jednej stronie znalazły się wyjaśnienia oskarżonego i zeznania członków jego rodziny, natomiast po drugiej zeznania oskarżyciela prywatnego, członków jego rodziny oraz świadkówK.iJ. P.. Analiza wywodów przedstawionych w uzasadnieniu przekonuje, że Sąd I instancji nie sprostał wymogomart. 7 kpk. Uznano za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego twierdzącego, że w dniu 30.08.2017r. przez większość dnia przebywał poza miejscem zamieszkania. Jego linię obrony wspierały zeznaniaA. S. (2), że po przyjeździe rodziców od lekarza ojciec przebywał w domu ok. 10 minut i zaraz pojechał z nią doL.i zeznaniaT. S.podobnej treści (k. 20v). W świetle tych dowodów nie było możliwości, byA. S. (1)znalazł się na polu odległym 1 km od ich domu, na którym to znajdował sięS. J. (1)i jego rodzina. Przywoływanie jako dowodów wspierających zaświadczeń lekarskich w rzeczy samej jest pozbawione racji, albowiem nie określają one czasu trwania wizyt, a przedmiotem rozpoznania jest krótkie zdarzenie, mające się odbyć wg relacjiS. J. (1)ok. 10 rano.
Powody, dla których Sąd Rejonowy zdeprecjonował wiarygodność dowodów pozostających w zgodzie z twierdzeniami pokrzywdzonego, w ocenie Sądu odwoławczego nie mogą być podzielone. Słusznie pisze oskarżyciel prywatny w swojej apelacji, że brak natychmiastowej żywiołowej i emocjonalnej reakcji na zachowanie oskarżonego wynikał z zadawnionego konfliktu, którego pokrzywdzony chciał unikać, a na miejscuA. S. (1)po kopnięciu odszedł na bok. Jednocześnie złożenie zawiadomienia zaraz następnego dnia (k.2 i nagranie na płycie z k. 23) stanowiło właściwą reakcję na zabronione prawem zachowanie. Dywagacje na temat powodu pojawienia się oskarżonego na polu oskarżyciel prywatny obala logicznym argumentem – przecież skoro konflikt dotyczył spraw granicznych (okoliczność bezsporna), to kiedyS. J. (1)orał swoje pole przy miedzy,A. S. (1)był żywotnie zainteresowany, czy nie dochodzi przy tej okazji do naruszenia granic.
Nie przekonują te fragmenty uzasadnienia, gdzie Sąd meriti pisze, iż zeznania rodzinyJ.są bardzo podobne i sprawiały wrażenie mechanicznego odtwarzania uzgodnionych wcześniej treści. Obiektywna lektura ich zeznań absolutnie nie upoważnia do wyciągnięcia takiego wniosku, co zasadnie zauważa skarżący w swoim środku odwoławczym. Równie podobne są zeznania rodzinyS..
Jeśli chodzi o zeznaniaK.iJ. P., to ich niechęć do oskarżonego, mająca wg Sądu Rejonowego mieć wpływ na złożenia fałszywych zeznań, nie znajduje pokrycia w materiale dowodowym.K. P.zeznała, że nie ma nic doA. S. (1), tylko do jego syna (k.25), zaśJ. P.w żaden sposób nie manifestował swojej niechęci (k.32v). Nie wiadomo w istocie, z jakich faktów Sąd wyciągnął wniosek o niechęci, a nawet wrogości tych osób, bowiem uzasadnienie o tym nie mówi. Odwoływanie się do zasadniczych sprzeczności pomiędzy wersją oskarżyciela prywatnego a tą przedstawioną przez małżeństwoP.jest zabiegiem chybionym, bowiem przynajmniej na tym etapie rozpoznania sprawy, sprzeczności te są pozorne. Otóż z zeznań rodzinyJ.wynika, że cały czas pracował ciągnik, jadąca nimD. J.i będący przy pługuS. J. (1)nie słyszeli słów oskarżonego. Jest to okoliczność bardzo prawdopodobna. Natomiast ich córka,T.zeznała, że oskarżony szedł przez jakiś czas po miedzy, coś mówił na temat orania, ją przezwał „krową” (k.20). Zestawiając to z zeznaniamiK. P., która nie słyszała słów, ale widziała jakS.wymachiwał rękami (k.24v) oraz zeznaniamiJ. P., który ze swojego podwórka słyszał odgłosy kłótni, która go nie interesowała (k. 32v), nie można oprzeć się wrażeniu, że świadkowie mogli mówić o wykrzykiwaniu przezS.zarzutów do orzącychJ., których ci nie słyszeli z powodu pracy ciągnika. Zabrakło tu precyzji w ustaleniach Sądu I instancji. W takim stanie wykazywane sprzeczności nie mogą być podstawą do podważania wiarygodności świadków. Kwestia dodatkowego popchnięcia pokrzywdzonego, pojawiająca się tylko w zeznaniachK. P., winna być oceniona przez pryzmat pozostałych dowodów. Wszelkie zastrzeżenia oskarżyciela prywatnego wyartykułowane w apelacji co do oceny zeznańK.iJ. P.zasługują na podzielenie.
Z tych względów, mając na uwadze treśćart. 454§1 kpk, Sąd Okręgowy uchylił wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Procedując ponownie Sąd Rejonowy w Kraśniku powtórzy w całości postępowanie dowodowe odnoszące się do zarzutu aktu oskarżenia. Zeznania świadkówM. K.,W. Ł.,Z. B.,Z. K.mogą zostać ujawnione. Przesłuchując oskarżonego i pozostałych świadków Sąd będzie miał baczenie na ewentualne rozbieżności w ich wersjach i z należytą wnikliwością je wyjaśniał. W sporządzonym uzasadnieniu przedstawi swój tok rozumowania wg regułart. 7 kpkoraz wg wymogówart. 424 kpkmając w polu widzenia zapatrywania Sądu odwoławczego.