Sąd Rejonowy w Kędzierzynie Koźlu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 248/18
Data wyroku: 2019-01-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Danuta Harz

Sygn. akt II W 248/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 stycznia 2019 r.
Sąd Rejonowy w Kędzierzynie-Koźlu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Danuta Harz
Protokolant: st. sek. sąd. Marta Mazur-Dziuba
po rozpoznaniu w dniach 09 października 2018r., 13 grudnia 2018r. i 31 stycznia 2019r.
sprawy
P. G.- s.P.iJ.,ur. (...)wK.

Obwinionego o to, że :

w dniu 25.10.2017r. podczas kontroli drogowej ujawniono, iż obwiniony będąc osobą zarządzającą transportem współce (...) Sp. z o.o.z siedzibą pod adresem(...)-(...) D.ul. (...), pełniąc obowiązki służbowe w siedzibie w/w przedsiębiorcy, dopuścił do naruszenia przez kierowcęA. D.w dniu 25.10.2017r. przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku, podczas gdy powinien był nie dopuścić do naruszenia przepisów przez kierowcę,

tj. o wykroczenie zart. 92 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowymw zw. z lp. 15 załącznikanr 2 ustawy o transporcie drogowym

I.
Uniewinnia obwinionego od popełnienia zarzucanego czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia zart. 92 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowymw zw. z lp. 15 załącznikanr 2 ustawy o transporcie drogowym.

II.
Na podstawieart. 119 § 2 kpwkosztami procesu obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt II W 248/18

UZASADNIENIE
Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
ObwinionyP. G.był osobą zarządzającą transportem wfirmie (...) Sp. z o.o.z siedzibą pod adresem(...)-(...) D.ul. (...), pełniąc obowiązki służbowe w siedzibie ww. przedsiębiorcy.
W dniu 24 października 2017r. kierowcy zatrudnieni w niniejszejspółce (...)orazD. B.o godzinie 13:45 rozpoczęli wykonywanie zadania przewozowego, jadąc z Niemiec doR.pojazdem członowym składającym się z samochodu ciężarowego markiV.onr rej. (...)z naczepą marki Elbo onr rejestracyjnym (...)będącego w prawnej dyspozycjifirmy (...) Sp. z o.o.Jako załogi dwuosobowej, wyżej wymienionych kierowców obowiązywał 30 godzinny okres rozliczeniowy.
W dniu 25 października 2017r. o godzinie 08:00 kierowcaD. B.wylogował swoją kartę z tachografu i w miejscowościB.samowolnie bez powiadomienia dyspozytora opuścił pojazd udając się do domu. Dalsza jazdę do wyznaczonego celu kontynuował samodzielnieA. D.. Fakt opuszczenia przezD. B.samochodu przewozowego skutkował, iż do kierującegoA. D.stosowany był dobowy system rozliczeniowy. O godzinie 09:03 tejże daty kierujący składem pojazdówA. D.nadrodze krajowej nr (...)w miejscowościO.został zatrzymany do kontroli przez inspektorów transportu drogowego. Wyniki przeprowadzonej kontroli wykazały, iżA. D.skrócił dzienny odpoczynek o 4 godziny i 18 minut.
(dowód:



wyjaśnienia obwinionegoP. G.– k. 69,

zeznania świadkaA. D.– k. 40-41, 69-70,

zeznania świadkaM. B.– k. 10-11,

protokół kontroli drogowej – k. 30-32,

licencja – k. 33,

wykres tygodniowy – k. 35-36,

wypis naruszeń kierowców – k. 37-39).

P. G.posiada polskie obywatelstwo. Legitymuje się wykształceniem średnim. Z zawodu jest spedytorem. Z wykonywanej działalności gospodarczej uzyskuje miesięczny dochód rzędu 12.000 zł. Wyżej wymieniony jest żonatym ojcem jednego małoletniego dziecka. Jego majątek stanowi dom o wartości 800.000 zł. Nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Nadto obwiniony dotychczas nie był również karany sądownie.
(dowód:



dane o karalności obwinionegoP. G.– k. 43,

dane o osobie obwinionegoP. G.– k. 68).

ObwinionyP. G.nie przyznał się do popełniania zarzucanego mu wykroczenia. Wyjaśnił, iż zarządza dwoma spółkami transportowymi –S.iA., działając zgodnie z obowiązującymi przepisami, dbając o szeroko rozumiane bezpieczeństwo, organizując odpowiedni system szkoleń dla osób zatrudnionych. Jak podał obwiniony, o kontroli drogowej kierowcyA. D.dowiedział się po czasie od pracowników działu dyspozycji, bezpośrednio nadzorujących jego pracę. Wyżej wymieniony zaznaczył, iż w ramach sprawowanego nadzoru ma możliwość sprawdzenia prawidłowości rozliczenia czasu pracy przed jej podjęciem, po wykonaniu pracy, lecz nie ma możliwości zareagowania na popełniony błąd w czasie rzeczywistym, kiedy kierowca jest w pracy. Jak podał, owe dane dochodzą do firmy z opóźnieniem, w związku z czym rozliczenie przekroczeń może nastąpić dopiero z opóźnieniem. W kontekście stawianego mu zarzutuP. G.podniósł, iż decyzja drugiego kierowcyD. B.o opuszczeniu pojazdu była jego samowolną.
(dowód:



wyjaśnienia obwinionegoP. G.– k. 69).

Sąd zważył, co następuje:
Na kanwie niniejszego postępowaniaP. G.został obwiniony o to, że w dniu 25.10.2017r. podczas kontroli drogowej ujawniono, iż obwiniony będąc osobą zarządzającą transportem współce (...) Sp. z o.o.z siedzibą pod adresem(...)-(...) D.ul. (...), pełniąc obowiązki służbowe w siedzibie w/w przedsiębiorcy, dopuścił do naruszenia przez kierowcęA. D.w dniu 25.10.2017r. przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku, podczas gdy powinien był nie dopuścić do naruszenia przepisów przez kierowcę, tj. o wykroczenie zart. 92 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowymw zw. z lp. 15 załącznikanr 2 ustawy o transporcie drogowym.
Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwolił na dokonanie jednoznacznych ustaleń faktycznych, które w sposób jasny i oczywisty rozstrzygnęły kwestię zasadności postawionegoP. G.zarzutu, objętego wspomnianą wyżej kwalifikacją prawną. Konstruując stan faktyczny sprawy Sąd oparł się na wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodach – osobowych oraz w postaci dokumentów, poddanych swobodnej ocenie, z zachowaniem reguł wyznaczonym normąart. 7 kpk.
W realiach rozpatrywanej sprawy, jakichkolwiek wątpliwości Sądu nie budził fakt, iż w dacie 25 października 2017r.A. D.jako kierowca samochodu ciężarowego markiV.onr rej. (...)z naczepą marki Elbo onr rejestracyjnym (...)zatrudniony wfirmie (...) Sp. z o.o.nadrodze krajowej nr (...)został zatrzymany do kontroli drogowej, podczas której inspektorzy transportu drogowego stwierdzili przekroczenie czasu prowadzenia pojazdów. Taki stan rzeczy wynika jednoznacznie z relacji świadkaM. B.oraz dokumentów w postaci protokołu kontroli drogowej, wykresu tygodniowego oraz wykazu naruszeń. Oczywistym w okolicznościach badanej sprawy pozostawało również, iż fakt stwierdzonego naruszenia – bez wątpienia zasadny – stanowił pochodną wcześniejszego opuszczenia składu pojazdów przezD. B.– zmniejszenia załogi dwuosobowej do jednego kierowcy. Takie postępowanie – w kontekście bezsprzecznej świadomości zasad rozliczania czasu pracy, w zakresie czego pracownicyspółki (...)byli szkoleni, nie znajduje zrozumienia Sądu. Zgromadzone w sprawie dowody wskazywały jednak, iż fakt opuszczenia przezD. B.firmowego pojazdu - celem pozostania w domu - stanowił jego samowolną decyzję, bez udziału nadzorujących jego pracę. Do takich wniosków wprost prowadzą złożone przez obwinionego wyjaśnienia w sprawie. Te pozostają z kolei w zgodzie z treścią przekazu świadkaA. D., który skorygował swój pierwotny w tym zakresie przekaz, jakoby fakt wysiadki jego kolegi został zgłoszony w spedycji, twierdząc, iż wcześniej jedynie myślał, żeD. B.tak postąpił. Co jednak istotne, w dostępnych w analizowanej sprawie dowodach brak jest jakichkolwiek śladów pozwalających chociażby przypuszczać, iż pomniejszenie załogi transportowej nastąpiło za przyzwoleniem przełożonych kierowców. Tylko bowiem w takich okolicznościach można byłoby rozpatrywać naruszenie przełożonych kierowcy w zakresie dopuszczenia do przekroczenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku. Na kanwie rozpatrywanej sprawy dodatkowo dostrzec należy, iż obwiniony jako zarządzający przedsiębiorstwem – w tym transportem, nie sprawował bezpośredniego nadzoru nad kierowcami zatrudnionymi współce (...). Ten sprawowali odpowiedni pracownicy umocowani w tym zakresie – zgodnie ze strukturą organizacyjną firmy, którzy hipotetycznie – przy ziszczeniu się opisanego wyżej warunku decyzyjności – mogliby stanąć pod tożsamym do obwinionego zarzutu. Podobnych jednak decyzji z siedziby firmy jednak nie było – do czego wprost prowadzi lektura zeznań świadkaA. D.. Tym samym wskazanie jako jego adresataP. G.Sąd uznaje jako całkowicie nietrafne. Jak zostało wyżej ukazane, obwiniony nie stanowił bezpośredniego nadzoru nad kierowcami przedsiębiorstwa. Co więcej, wyżej wymieniony w treści złożonych wyjaśnień zwrócił uwagę, iż co do zasady takowy bezpośredni nadzór jest w ogóle nie możliwy, a stosownego rozliczenia z zachowania przez kierowcę odpowiednich reguł postępowania można dopiero przeprowadzić post factum, w oparciu o odczyty tachografu, z czym nie sposób w mniemaniu Sądu się nie zgodzić.
W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań, Sąd uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia zart. 92 ust. 3 i 4 Ustawy z dnia 06 września 2001r. o transporcie drogowymw zw. z lp. 15 załącznikanr 2 ustawy o transporcie drogowym.
Wobec takiego rozstrzygnięcia, Sąd w oparciu o przepisart. 119 § 2 kpwkosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył jak w sentencji wyroku.