Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 272/19
Data wyroku: 2019-11-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Ziółkowski, Anna Klimas, Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 272/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
6 listopada 2019r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SO Agata Wilczewska
Sędziowie: Sędzia SO Marek Ziółkowski
Sędzia SO Anna Klimas
Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udzialeK. D.Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019r.
sprawyK. M.,D. W.iM. W. (1)
oskarżonych z art.56ust.1i3 ustawy z dnia 29.07.05r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art.12k.k. w zw. z art.65§1k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 23 maja 2019r. sygn. akt II K656/16

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

II
Zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze po 1/3 części czyli w kwotach po 6,66zł i wymierza oskarżonemuK. M.opłatę w kwocie 700zł, oskarżonemuD. W.opłatę w kocie 200zł, a oskarżonemuM. W. (1)opłatęw kwocie 500zł za postępowanie odwoławcze, obniżając wymierzoną wobec oskarżonegoD. W.opłatę za postępowanie przed SądemI instancji również do kwoty 200zł.

Anna Klimas Agata Wilczewska Marek Ziółkowski

Sygn. akt: II Ka 272/19

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 23 maja 2019r. Sąd Rejonowy w Koninie, sygn. akt II K 656/16, oskarżanegoK. M.uznał za winnego przestępstwa zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 lipca 2006r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.popełnionego w ten sposób, że w nieustalonych dniach w latach 2003-2005 rokuwK., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czasu wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał znaczną ilość środka odurzającego w postaci co najmniej 5 kg marihuany i znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci co najmniej 2 kg amfetaminy, które nabył odM. T.w jednostkowych transakcjach po 0,5kg i za to na podstawie zart. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r.o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 lipca 2006r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł.
Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r. zw. zart. 4 § 1 k.k.zawiesił oskarżonemuK. M.wykonanie wyżej oznaczonej kary pozbawienia wolności warunkowo na okres 3 lat próby.
Sąd na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddał oskarżonegoK. M.pod dozór kuratora sądowego w okresie próby.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy w Koninie oskarżonegoD. W.uznał za winnego przestępstwa zart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.popełnionego w ten sposób, że w nieustalonym dniu we wrześniu lub październiku 2004r. wK., wbrew przepisomustawy z dnia 24 kwietnia 1997ro przeciwdziałaniu narkomanii, nieudolnie usiłował posiadać znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 2.000 tabletek ekstazy, poprzez nabycie ich odM. P. (1), w cenie po 3zł za tabletkę lecz zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż nabyte tabletki nie stanowiły substancji psychotropowej, czego oskarżony sobie nie uświadamiał i za to na podstawieart. 14 § 2 k.k.w zw. zart. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 1 i 6 pkt 4 k.k.w zw. z art.. 33§ 1 i 3 k.k.Sąd wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy w Koninie oskarżonegoM. W. (2)uznał za winnego przestępstwa zart. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.popełnionegow ten sposób, że w nieustalonym dniu w okresie 2004 - maj 2005 weW.wbrew przepisomustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał znaczną ilość środka odurzającego w postaci 100 gram marihuany, którą nabył odM. P. (1)i za to na podstawie z art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. p przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności i karę 80 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł.
Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r. zw. zart. 4 § 1 kkzawiesił oskarżonemuM. W. (2)wykonanie wyżej oznaczonej kary pozbawienia wolności warunkowo na okres 3 lat próby.
Sąd na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddał oskarżonegoM. W. (2)w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
Sąd na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 3 i 4w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983r., o Nr 49,poz. 223ze zm.) zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe po 1/3 części, oraz 700 złotych tytułem opłaty od oskarżonegoK. M., 400 złotych tytułem opłaty od oskarżonegoD. W.i 440 zł od oskarżonegoM. W. (2).
Apelację od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonychD. W.orazK. M.iM. W. (2).
ObrońcaD. W.wyrok Sądu Rejonowego zaskarżył w całości. Na podstawieart. 438 pkt. 2 k.p.k.orzeczeniu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj.:

- sprzeczną z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dowolne uznanie, że zeznania świadkaP.w zakresie dotyczącym oskarżonegoW.są spójne i logiczne, w sytuacji gdy ich prawidłowa ocena prowadzi do wniosku, że treść tych zeznań jest ze sobą sprzeczna, co powoduje, że nie można z relacji świadka wywieść jednej i tożsamej relacji zdarzeń;
- nienależytą ocenę zeznań świadkaM. P.w sytuacji, gdy sytuacja procesowa świadka i jego skazanie za prowadzenie działalności narkotykowej powoduje, że formułowane dyspozycje traktować należy ze szczególną ostrożnością i wnikliwością, czego Sąd I instancji dając w pełni wiarę zeznaniom świadka mimo zachodzących sprzeczności nie uczynił;
- oparcie rozstrzygnięcia na części materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej i nie wzięcie pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego i czynienia ustaleń faktycznych wzajemnych sprzeczności wynikających z treści zeznań świadkaP.składanych w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Ostrowie Wielkopolskim pod sygn. akt V Ds. 36/10.
W oparciu o powyższe zarzuty, obrońca oskarżonegoD. W.
wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego.
Z kolei obrońca oskarżonychK. M.iM. W. (3)wyrok Sądu Rejonowego zaskarżył w całości. Zaskarżonemu wyrokowi Na podstawieart. 438 pkt. 2 k.p.k.orzeczeniu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj.:

a
art. 7 k.p.k.przez dowolną, wybiórczą i jednostronną ocenę materiału dowodowego, skutkującą przyjęciem, iż:

- zeznania świadkaM. T.są logiczne, spójne i konsekwentne, a także wiarygodne w części obciążającej oskarżonegoK. M., mimo odmiennie przedstawianych okoliczności sprzedaży narkotyków oskarżonemu w zakresie określenia czasu działalności, ilości sprzedanych narkotyków, spotkań z oskarżonym w jego domu, częstotliwość dokonywanych transakcji, w sytuacji, gdy ocena dowodów, których źródłem są tzw. „mali świadkowie koronni” winna generować obowiązek bardzo wnikliwej oceny takiego dowodu, oraz obowiązek maksymalnej weryfikacji wypowiedzi osoby przesłuchiwanej w każdy możliwy i prawnie dopuszczalny sposób czemu wobec niezweryfikowania z pozostałym materiałem dowodowym Sąd meriti uchybił;
- zeznania świadkówM. P. (1)iS. W. (1)są logiczne, spójne i konsekwentne, a także wiarygodne w części obciążającej oskarżonegoM. W. (2), w sytuacji gdy depozycje podawane przez świadkaW.ograniczały się do domniemań, że w paczce foliowej, przekazanej oskarżonemu zawierała 100 gram narkotyku, nie zaś faktów, czemu świadek wyraźnie przyznał, że zeznania świadkaP.ograniczały się do wskazania, że nie pamięta danego zdarzenia, lecz skoroS. W.w dany sposób to zapamiętał to takie zdarzenie musiało mieć miejsce;
b)art. 410 k.p.k.poprzez oparcie rozstrzygnięcia na części materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej i nie wzięcie pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego i czynieniu ustaleń faktycznych wzajemnych sprzeczności, wynikających z treści zeznań świadkówT.orazP.iW..
W oparciu o powyższe zarzuty obrońca oskarżonychK. M.iM. W. (3)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącejK. M.i uniewinnienie oskarżonego oraz o zmianę zaskarżonego wyrokuw części dotyczącejM. W. (3)i uniewinnienie oskarżonego.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje.
Apelacje wniesione przez obrońców okazały się niezasadne.
W ocenie Sądu odwoławczego, dokonana w niniejszej sprawie ocena dowodów została przeprowadzona w sposób szczegółowy, z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego. Zaskarżone orzeczenie pozostaje, wiec w pełni pod ochroną zwłaszcza przepisuart. 7 k.p.k.Sąd Rejonowy precyzyjnie wskazał jakie okoliczności uznał za udowodnione, wyjaśniając które ze zgromadzonych dowodówi z jakiego powodu uznał za wiarygodne, a którym tej wiarygodności odmówił. Tok rozumowania Sądu przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest czytelny oraz poprawny logicznie, zaś wywiedzione ostatecznie wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego przesłankach. Zdokonaną przez Sąd Rejonowy oceną w pełni należy się zgodzić. Podkreślenia wymaga, iż właśnie całościowa ocena materiału dowodowego, a w szczególności zeznańM. P. (1),M. T.iS. W. (1)pozwoliła Sądowi na wyciągnięcie w pełni prawidłowych wniosków i poczynienie właściwych ustaleń co do sprawstwa i winy oskarżonych.
Odnosząc się do wspólnego zarzutu obrońców, w ocenie Sądu odwoławczego, w sprawie nie doszło do naruszeniaart. 7 k.p.k., bowiem o naruszeniu zasady swobody ocen nie może być mowy wówczas, gdy strona ogranicza się do wskazania, że dany dowód (grupa dowodów) uznany przez sąd za zasługujący na wiarę i wykorzystany przy ustalaniu podstawy faktycznej orzeczenia, nie znajduje potwierdzenia w innym dowodzie (grupie dowodów), który z kolei, zdaniem strony, powinien służyć za podstawę ustaleń faktycznych, jako bardziej, zdaniem tej strony, wiarygodny. Podkreślić należy, że ustawa nie precyzuje ilości dowodów w oparciu o które może zostać przypisana wina, nie dzieli też dowodów na ,,lepsze” i ,,gorsze” – inaczej - ,,silniejsze” i ,,słabsze”. Odtwarzając zdarzenie stanowiące przedmiot postępowania, Sąd musi dysponować dowodami w dostatecznym stopniu przekonującymi. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszeniaart. 7 k.p.k.wymaga bowiem wykazania, że ocena dokonana przez sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, bądź że argumentacja zaprezentowana przez sąd za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki. Takie uchybienia nie zostały przedstawione przez obrońców oskarżonych.
Sąd odwoławczy zauważa, iż zarówno argumenty obrońcyD. W.jak i obrońcyK. M.orazM. W. (2)opierają się na próbie podważenia wiarygodności świadków oskarżenia, tj. świadkaM. P. (1)oraz świadkaM. T.. W ocenie Sądu odwoławczego argumenty obrońców stanowią jedynie próbę polemiki z prawidłową argumentacją Sądu I instancji.
Sąd, wbrew twierdzeniom obrońcyD. W.słusznie dał wiarę zeznaniomM. P. (1)w zakresie dotyczącym sprawstwa oskarżonego, bowiem świadek ten w sposób konsekwentny wskazał, że sprzedał oskarżonemuW.2000 tabletek z nieustaloną zawartością, a jego zeznania w tym zakresie cechowały się pewnością. Sąd miał przy tym na uwadze, że nie wszystkie tabletki zawierały w sobie narkotyk, zatem działając na korzyść oskarżonego przyjął, że wszystkie zakupione przez oskarżonego tabletki nie zawierały narkotyku. W ocenie Sądu odwoławczego pewne rozbieżności w zeznaniach świadka, np. w zakresie ceny za jedną sztukę tabletki czy źródła, z któregoM. P. (1)sam nabył rzeczone tabletki, które następnie sprzedał oskarżonemu mogą wynikać z upływu czasu jaki minął od rzeczonych transakcji. W ocenie Sądu odwoławczego są to okoliczności poboczne, które nie mają wpływu na prawnokarną ocenę zachowania oskarżonegoD. W.. Jednocześnie Sąd odwoławczy wskazuje, iż nie można deprecjonować zeznań świadka, który korzysta z dobrodziejstwa instytucji małego świadka koronnego, zakładając że jego zeznania stanowią pomówienia. ŚwiadekM. P. (1)w złożonych zeznaniach podawał w sposób możliwie dokładny,z uwagi na upływ czasu szczegóły dokonywanych transakcji, nie umniejszał swojej roli jako uczestnik tychże transakcji, opisywał ich przebieg i wskazywał osoby od których pamięta, że zaopatrywał w narkotyki. Sąd orzekający dokonał oceny świadka w należytą ostrożnością, w sposób obiektywny, po przeprowadzeniu stosownej analizy. W świetle przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu odwoławczego nie zachodzi jakakolwiek wątpliwość w zakresie sprawstwaD. W..
Sąd, wbrew twierdzeniom obrońcyK. M.słusznie dał wiarę zeznaniomM. T.w zakresie dotyczącym sprawstwa oskarżonego, bowiem świadek wskazał, żeK. M.brał od niego narkotyki na polecenieA. H.. Świadek ten wskazywał konsekwentnie, że nie były to pojedyncze transakcje, lecz stały handel. W ocenie Sądu na wiarygodność zeznań świadka nie wpływa niekonsekwencja we wskazaniu czasokresu rzeczonych transakcji ani ich dokładna ilość, bowiem należy mieć na uwadze duży okres czasu jaki upłynął od dokonywanych transakcji narkotykowych. Sąd słusznie przyjął, że dla określenia czasu przeprowadzanych transakcji bardziej wiarygodne jako bliższe zdarzeniu były zeznania świadka złożone w toku postępowania przygotowawczego, w których zeznał, że do transakcji dochodziło w okresie 2003-2005. W opinii Sądu odwoławczego, wbrew twierdzeniu obrońcyK. M., Sąd orzekający nie dopuścił się błęduw zakresie analizy zeznań świadkaM. T.poprzez ustalenie stanu faktycznego częściowo w oparciu o zeznania złożone w toku postępowania przygotowawczego, a częściowo w oparciu o zeznania złożone w toku postępowania sądowego. Sąd wskazał na jakiej podstawie i w jakim zakresie jednym zeznaniom przyznał wiarę, a na jakiej innym zeznaniom tej wiary odmówił, zatem ocena zeznań świadkaM. T.pozostaje pod ochroną zasady swobodnej oceny dowodów, dokonanej przez Sąd I instancji. Również w odniesieniu do zeznań tego świadka niezasadny jest argument obrońcy, dotyczący zasadności umniejszenia wagi jego zeznań, z uwagi na fakt iż w innej sprawie świadek ten korzystałz dobrodziejstwa instytucji małego świadka koronnego. Sąd niezależnie od tej okoliczności ocenił zeznania świadka w sposób obiektywny, a świadek nie umniejszał swojej roli w przedmiotowych transakcjach.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu odwoławczego nie zachodzi jakakolwiek wątpliwość w zakresie sprawstwaD. W..
W świetle zeznań świadkaM. P. (1)Sąd, wbrew twierdzeniom obrońcyM. W. (2)słusznie dał wiarę zeznaniom tego świadka również w zakresie, dotyczącym sprawstwa oskarżonegoW., bowiem świadek ten wskazał, że choć nie pamięta konkretnej transakcji, opisanej przez świadkaS. W. (1), z udziałem oskarżonegoM. W. (2)to nie wyklucza, że miała ona miejsce. Świadek wskazał, że takich transakcji przeprowadzał wiele,a z uwagi na krótki czas trwania każdej z nich, i na 15 letni upływ czasu nie jestw stanie pamiętać każdej. Sąd odwoławczy nie podziela również opinii obrońcyM. W. (2)w zakresie tego, że nagranie rozmowy oskarżonegoW.ze świadkiemP.obnażyło brak wiarygodności świadka. Nagranie to nie pozostaje w związku z okolicznością, iż oskarżonyM. W. (2)nabywał odM. P. (1)marihuanę. W świetle przedmiotowej sprawy,w ocenie Sądu odwoławczego nie zachodzi jakakolwiek wątpliwość w zakresie sprawstwaM. W. (2). Zeznania świadkaS. W. (1)nie pozostawiały wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego.
Ponadto w odniesieniu do twierdzeń obrońców o pojawiających się w sprawie wątpliwościach dotyczących sprawstwa oskarżonych, które winny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonych wskazać należy, iż nie można stawiać w sposób uzasadniony zarzutu naruszenia zasadyin dubio pro reo,powołując się na wątpliwości samej "strony" co do treści ustaleń faktycznych, wymowy dowodów, czy też sposobu interpretacji przepisów prawa. Dla oceny, czy nie został naruszony zakaz zart. 5 § 2 k.p.k.nie są bowiem miarodajne tego rodzaju wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale tylko to, czy sąd orzekający w sprawie rzeczywiście powziął wątpliwości w tym zakresie i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. A zatem w sytuacji, gdy konkretne ustalenie faktyczne zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu zasady domniemania niewinności.
Kierunek apelacji obrońców oskarżonych oraz treść podniesionych zarzutów obligował Sąd odwoławczy do kontroli zaskarżonego orzeczenia, także co do orzeczonych wobec oskarżonych kar. W pierwszej kolejności podnieść należy, że zgodnie z treściąart. 53 § 1 i 2 k.k.Sąd wymierzając karę, czyni to według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę. Winien jednak brać pod uwagę szereg ogólnych oraz szczególnych dyrektyw, do których należą m.in. stopień winy, społecznej szkodliwości czynu, cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Na wymiar kary winny mieć również wpływ motywacjai sposób zachowania się sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa oraz zachowanie się po jego popełnieniu. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd I instancji orzekającw przedmiocie kar, miał na uwadze treśćart. 53 § 1 i 2 k.k., a przy tym baczył by orzeczone kary nie przekroczyły stopnia winy oskarżonych i spełniły cele zapobiegawcze i wychowawcze. Sąd wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności łagodzące i obciążające, które również wyeksponował w części motywacyjnej wyroku, wobec czego Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do ingerencji w rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie orzeczonych kar.
Kara wymierzona oskarżonemuK. M.w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3 oraz kara 200 stawek dziennych grzywny w wysokości 20 zł stawki dziennej jest karą odpowiednią, nie przekracza majątkowych możliwości oskarżonego, a orzeczony okres próby jest wystarczający dla oceny postępów resocjalizacyjnychi wychowawczych wobec oskarżonego. W tym zakresie zasadne było również oddanie oskarżonegoK. M.w okresie próby pod dozór kuratora.
Kara wymierzona oskarżonemuD. W.w wymiarze 100 stawek dziennych grzywny w wysokości 20 zł stawki dziennej jest karą odpowiednią, nie przekraczającą majątkowych możliwości oskarżonego.
Kara wymierzona oskarżonemuM. W. (2)w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3 oraz kara 80 stawek dziennych grzywny w wysokości 20 zł stawki dziennej jest karą odpowiednią, nie przekracza majątkowych możliwości oskarżonego, a orzeczony okres próby jest wystarczający dla oceny postępów resocjalizacyjnychi wychowawczych wobec oskarżonego. W tym zakresie zasadne było również oddanie oskarżonegoM. W. (2)w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień podlegających uwzględnieniuz urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
O kosztach postępowania odwoławczego Sąd orzekł na podstawie art.636§1i2k.p.k., zasądzając od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze po 1/3 części tj. w kwotach po 6,66 zł (po1/3 części ryczałtu za doręczenia, który wynosi 20zł) i wymierzył za to postępowanie oskarżonemuK. M.opłatę w kwocie 700 złotych (art.2ust.1pkt4 iart.3ust.1 Ustawy z dnia 23.06.73r. o opłatach w sprawach karnych), oskarżonemuD. W.w kwocie 200zł (art.3ust.1 Ustawy z dnia 23.06.73r. o opłatachw sprawach karnych– grzywna samoistna), a oskarżonemuM. W. (1)w kwocie 500 zł (art.2ust.1pkt3 i art.3ust.1 Ustawy z dnia 23.06.73r. o opłatachw sprawach karnych). Jednocześnie Sąd obniżył wymierzoną wobec oskarżonegoD. W.opłatę za postępowanie przed Sądem I instancji również do kwoty 200 zł (art.3ust.1 Ustawy z dnia 23.06.73r. o opłatach w sprawach karnych– grzywna samoistna) .
Marek Ziółkowski Agata Wilczewska Anna Klimas