Sąd Rejonowy w Kielcach
VIII Wydział Cywilny
Sygnatura akt: VIII C 2027/16
Data wyroku: 2020-07-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Agnieszka Kierkowska, Agnieszka Kierkowska

Sygn. akt VIII C 2027/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 lipca 2020 roku
Sąd Rejonowy w Kielcach VIII Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący Sędzia Agnieszka Kierkowska
po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2020 roku w Kielcach
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaH. R. (1)
przeciwkoM. R. (1),P. R.
o wydanie nieruchomości

I
nakazujeM. R. (1)iP. R., aby wydaliH. R. (1)część nieruchomości, położonej wK.przyul. (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...), oznaczoną kolorem czerwonym na szkicu geodetyL.S.S., przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Prezydenta MiastaK.23 stycznia 2019r. za nr P.(...).2019.158 i ograniczoną punktami A-B-C-D-E-F-G-H-I-A o powierzchni 1,6 m2;

II
nakazujeM. R. (1)iP. R., aby usunęli ogrodzenie składające się z słupków i przęseł, oznaczone linią łączącą punkty B-C-D-E-F-G-H na szkicu geodetyL.S.S., przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Prezydenta MiastaK.23 stycznia 2019r. za nr P.(...).2019.158 z nieruchomościH. R. (1)położonej wK.przyul. (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...),

III
rozgranicza nieruchomość położoną wK.przyul. (...)oznaczoną w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...), objętąksięgą wieczystą (...), której właścicielem jestH. R. (1)z nieruchomością położoną wK.przyul. (...)oznaczoną w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...), objętąksięgą wieczystą (...), której współwłaścicielami na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej sąM. R. (1)iP. R.wzdłuż linii łączącej punkty 00858802 i 00858701 przedstawionej na szkicu geodetyL.S.S., przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Prezydenta MiastaK.23 stycznia 2019r. za nr P.(...).2019.158;

IV
zasądza odM. R. (1)iP. R.solidarnie na rzeczH.R.1797zł (tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) kosztów procesu;

V
nakazuje ściągnąć odM. R. (1)iP. R.solidarnie na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Kielcach 3890,14 zł (trzy tysiące osiemset dziewięćdziesiąt złotych i czternaście groszy) kosztów sądowych.

SSR Agnieszka Kierkowska
Sygn. akt: VIII C 2027/16

UZASADNIENIE
W pozwie z 17.10.2016 r., sprecyzowanym następnie pismami z 23.01.2017 r. (k.58-62), 29.10.2018 r. (k.291), 1.03.2019 r. (k.340) powódH. R. (1)zawarł żądanie nakazania pozwanymM. R. (1)iP. R., aby wydali mu zajmowany bez tytułu prawnego pas gruntu o szerokości od 13 do 18 cm i długości 19,57 m, stanowiący część nieruchomości położonej wK.przyul. (...), oznaczonejnumerem ewidencyjnym (...), posiadającej urządzonąksięgę wieczystą (...)oraz nakazania im usunięcia z tej działki wzniesionego przez nich metalowego ogrodzenia, biegnącego wzdłuż granicydziałek (...)a 589 i 45. Na uzasadnienie tego żądania podał, że pozwani są właścicielamidziałki nr (...), a on jest właścicielemdziałek (...), nieruchomości stron sąsiadują ze sobą. Pozwani postawili na nieruchomości powoda metalowe ogrodzenie w taki sposób, że władają pasem gruntu objętym żądaniem pozwu, a nie przysługuje im do tego prawo. Powód wyjaśnił, że usunięcie ogrodzenia pozwanych jest konieczne z uwagi na planowane ocieplenie i tynkowanie ściany jego budynku.
Ostatecznie żądanie pozwu zostało sprecyzowane po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego geodety w taki sposób, że powód domagał się:

-

nakazania pozwanym, by wydali do rąk powoda zajmowany bez tytułu prawnego pas gruntu stanowiący część nieruchomości nr 590, położonej wK.przyul. (...), oznaczony kolorem czerwonym o powierzchni 1,6 m2do linii oznaczonej kolorem czarnym na szkicu granicznym sporządzonym przez biegłąL.S.S.,

nakazania pozwanym, by z nieruchomości stanowiącej własność powoda, położonej wK.przyul. (...), oznaczonej jakodziałka nr (...)usunęli ogrodzenie (metalowe słupki B, C, D, E, F, G. H oraz przęsła) oznaczone na tym samym szkicu granicznym. (k.340)

PozwaniM. R. (1)iP. R.w odpowiedzi na pozew z 27.12.2016 r. (k.22-23) oraz pismach z 8.02.2017 r. (k.111-114), 14.03.2017 r. (k.135-137), 4.03.2019 r. (k.341-342), 14.06.2020 r (k.431-433) wnieśli o oddalenie powództwa. Zarzucili, że żądanie pozwu jest nieprecyzyjne, niezrozumiałe, a ponadto ogrodzenie, którego dotyczy zostało wybudowane w 1993 r. i jego przebieg nie był kwestionowany, jest widoczny uskok miedzy działkami, a granice zgodnie zart. 153 k.c.ustala się według ostatniego spokojnego stanu posiadania. Wskazali, żew 1984 r. doszło do wznowienia przebiegu granic między poprzednikami prawnymi stron z udziałem geodety i zaakceptowany został wówczas przebieg granic, istniejący do dziś. Podnieśli, że budynek powoda stoi w granicy, a jego ocieplenie doprowadziłoby do zajęcia części nieruchomości pozwanych. W 1993 r. doszło między nimi aE. R. (1)– poprzednikiem prawnym powoda – do sporu o uszkodzenie muru granicznego,E. R. (1)został uznany winnym zniszczenia muru, a w toku tego postępowania nie było kwestionowane, że mur stoi w granicy. Z uwagi na wybudowanie ogrodzenia w 1993 r. wskutek posiadania samoistnego przez co najmniej 20 lat sporny pas gruntu stał się ich własnością. (k.342, 432)
Sąd ustalił, co następuje:
H. R. (1)jest właścicielem nieruchomości położonej wK.przyul. (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka onumerze ewidencyjnym (...), dla której urządzona jestksięga wieczysta (...). Działka ta powstała z podziałudziałki numer (...). Dladziałki numer (...)wydano akt własności ziemi, a następnie w 1984 r. podzielono ją nadziałki (...),działka (...)w 1985 r. podzielona została nadziałki (...), zaś w roku 1993działka (...)podzielona została nadziałki (...).Działka (...)obecnie nosi numer 590 i od 1993 r. należy doH. R. (1), który dostał ją od rodzicówE. R. (1)iE. R. (2), którzy byli właścicielamidziałki (...)przed podziałem od 1986 r. (dowody: kopie umów z akt księgi wieczystej k.303-304, 306-307, opinie biegłych geodetówA. C.k. 176-183 i L.S.S.k. 240-243, 267-271)
M. R. (1)iP. R.są właścicielami nieruchomości położonej wK.przyul. (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka onumerze ewidencyjnym (...), dla której urządzona jestksięga wieczysta (...). Działka ta powstała z podziałudziałki numer (...). Dladziałki numer (...)wydano akt własności ziemi na rzeczM. R. (2). Podział jej nastąpiłw 1985 r. nadziałki (...).Działka (...)obecnie nosi numer 588. Jest własnością małżonkówR.od 1985 r., kiedy dostali ją od matkiM. M.R.. (dowody: kopie umów z akt księgi wieczystej k.309-312, 315-316, opinie biegłych geodetówA. C.k. 176-183 i L.S.S.k. 240-243, 267-271)
Działki (...)sąsiadują ze sobą, podobnie jak sąsiadowałydziałki (...). Granica międzydziałkami (...)została przy założeniu ewidencji gruntów ustalona na podstawie pomiarów z lat 60-tych XX wieku jako linia łącząca punkty 347-382-415-440-572. (dowody: opinia biegłejL. S.S.k. 240-243, 267-271)
Wtedy obie działki były uprawiane, a granice użytkowania wyznaczała miedza. Nadziałce (...)– obecnie 588 – małżonkowieR.rozpoczęli budowę domu około 1984 r. Zalewali fundamenty zgodnie ze wskazaniem geodety, który przy ulicy zaznaczył granicę metalowym prętem. Gdy ich fundamenty były zalane, do budowy nadziałce (...)w 1986 r. przystąpili małżonkowieE.iE. R. (2). Swoje fundamenty dolewali do ław fundamentowych sąsiada. Między ścianami budynków jest przerwa dylatacyjna. (dowody: zeznania świadkówE. R.k.139-140,E. R.k.144-145, zeznania stron k.104-405, 158-160)
W ewidencji gruntów przy podzialedziałki nr (...)nadziałki (...)w 1985 r. wskazany został inny przebieg linii granicznej miedzydziałkami (...), niż przy założeniu ewidencji gruntów, tj. linią łączącą punkty 347a-382a-382-415-440-572. W szkicach sporządzonych do operatu P.(...).1985.170 w 1985 r. naniesiony jest tylko fundament nadziałce (...). Dokonano prawidłowo przyjęcia granicdziałki nr (...), tj. co do przebiegu granicy zdziałką nr (...)linią łączącą punkty 347-382-415-440-572. Punkty 374a i 382a nie są położone na linii łączącej punkty 347 i 382. Punkt 382a odbiega od tej linii o 0,13 m na niekorzyśćdziałki nr (...), a punkt 347a – o 0,06 m. Te punkty wykorzystano przy kolejnych podziałach działek tj. 11/2 na 11/3 i 11/4 oraz 11/3 na 11/5 i 11/6. W 1994 r. przy modernizacji ewidencji gruntów dokonano korekty położenia punktu 382a i punktu 347a, umieszczając je na „pierwotnej linii granicznej”, tj. linii łączącej punkty 347 i 382. Zmieniono oznaczenie punktów granicznych. Punkt 347 aktualnie oznaczony jest jako(...), a punkt 382 jako(...). (dowody: opinie biegłych geodetówA. C.k. 176-183 i L.S.S.k. 240-243, 267-271, 273, 318, protokół graniczny i operat P.(...).1985.170 – k.53-57)
Zanim małżonkowieR.zamieszkali w nowym domu w 1995 r., małżonkowieR.w 1993 r. wybudowali murek w granicy od ściany garażuR.i zaczęli stawiać na nim ogrodzenie.E. R. (1)sprzeciwił się temu, zniszczył część murku, a ponadto skierował do Urzędu Miasta pismo, z którego wynikało, że obawia się zalewania jego działki na skutek takiego wykonania ogrodzenia. (dowody: zeznania świadkówE. R.k.139-140,E. R.k.144-145, zeznania stron k.104-405, 158-160, pismoE. R.do Urzędu Miasta k.118, orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń k.115-116)
Mimo sprzeciwu sąsiada małżonkowieR.kontynuowali stawianie ogrodzenia, tyle że w dalszej części nie jest ono osadzone na murku, tylko wykonane z słupków metalowych, osadzonych w gruncie i drewnianych sztachet.Działka (...), należąca doH. R. (1), jest położona w drugiej linii zabudowy, nie jest odgrodzona od działki jego rodziców. Rozpoczyna się za miejscem, gdzie kończy się ogrodzenie na murku. (dowody: oględziny – protokół k.131-132, szkic z oględzin k.134, zdjęcia k.25-26, zeznania świadkówE. R.k.139-140,E. R.k.144-145, zeznania stron k.104-405, 158-160)
W 1993 rokuH. R. (2)uzyskał pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego, a w 2010 r. – pozwolenie na budowę garażu. Zwracał się do sąsiadów o przesunięcie ogrodzenia, bezskutecznie. W grudniu 1994 r. złożył wraz z ojcem wniosek o rozgraniczeniedziałek (...)zdziałką (...). W styczniu 1995 r. Prezydent MiastaK.wydał postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego. Nie zostało ono nigdy zakończone. Ogrodzenie jest oddalone o około 10 cm od bocznej ściany budynkuH. R. (1). (protokół oględzin k.131-132, zdjęcia k.25-26, pismoH. R. (1)i jego rodziców k.93, wezwanie przedsądowe k.120, pozwolenia na budowę k.42-43, 71, akta postępowania rozgraniczeniowego nadesłane z Urzędu MiastaK.)
Słupki ogrodzenia w punktach B, C, D, E, F, G.,H – są położone na wschód od linii granicznej łączącej punkty 347-382 (aktualne oznaczenie:(...)- (...)) i znajdują się w całości nadziałce (...). Powierzchniadziałki (...)od linii ogrodzenia do linii łączącej punkty 347-382 to 1,60 m2. (dowody: opinia biegłejL. S.S.k. 240-243, 267-271, 273, 318, szkic graniczny k.328)
Powyższe ustalenia oparto na zeznaniach świadków i stron, które nie wykazywały sprzeczności i korespondowały z dowodami z dokumentów. Dowody z dokumentów nie były kwestionowane. Opinie biegłych geodetów są w ocenie Sądu miarodajne, gdyż zostały oparte na pomiarach terenowych, analizie wszelkich dostępnych operatów geodezyjnych dotyczących nieruchomości stron. BiegłaA. C.wskazała, że prawo własności powoda zostało naruszone w „zaniedbywalnym” zakresie, z uwagi na stosunkowo niewielką powierzchnię spornego pasa. Jej pomiary były prawidłowe, kolejna biegła w opinii sprawdzającej to potwierdziła. Stwierdzenie, że zakres naruszenia własności jest „zaniedbywalny” czy że „praktycznie nie dochodzi do naruszeń prawa własności” to sformułowania ocenne użyte przez biegłą. Jej wnioski nie pozostają jednak w sprzeczności z opinią biegłejL. S.S.. Ta biegła odniosła się wyczerpująco do wszystkich zarzutów i pytań stron, w sposób rzeczowy i logiczny uzasadniła swoje wnioski. Sąd nie znalazł podstaw do podważenia jej opinii.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo jest zasadne. Podstawa prawna żądania powoda toart. 222§1 k.c., zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Ponadto żądanie rozgraniczenia nieruchomości stron może znajdować podstawę wart. 36 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne(Dz. U. z 2020 r., poz. 276 tekst jedn.). Przepis ten stanowi, że sąd, przed którym toczy się sprawa o własność lub o wydanie nieruchomości albo jej części, jest właściwy również do przeprowadzenia rozgraniczenia, jeżeli ustalenie przebiegu granic jest potrzebne do rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. W tym wypadku sąd w orzeczeniu zamieszcza również rozstrzygnięcie o rozgraniczeniu nieruchomości.
Zgodnie zart. 153 k.c.jeżeli granice gruntów stały się sporne, a stanu prawnego nie można stwierdzić, ustala się granice według ostatniego spokojnego stanu posiadania. Gdyby również takiego stanu nie można było stwierdzić, a postępowanie rozgraniczeniowe nie doprowadziło do ugody między interesowanymi, sąd ustali granice z uwzględnieniem wszelkich okoliczności; może przy tym przyznać jednemu z właścicieli odpowiednią dopłatę pieniężną. Z tego przepisu wynika, że rozgraniczenie winno następować według określonych w nim kryteriów, z których pierwszeństwo ma stan prawny czyli stan własności nieruchomości.
W pierwszej kolejności należało zatem ustalić przebieg granic nieruchomości stron według stanu prawnego. Istotne było przy tym zbadanie w jakich granicach uzyskały strony tytuł własności. Zarówno powód jak i pozwani prawo własności swoich nieruchomości nabyli w sposób pochodny, na postawie umów przenoszących własność. Zgodnie z zasadąnemo plus iuris transfere postest quam ipse habet, żadna ze stron nie mogła nabyć prawa własności nieruchomości w innych granicach niż służyło ono zbywcy, od którego to prawo nabywała. MałżonkowieR.swoją nieruchomość oznaczoną jakodziałka numer (...)(poprzednio 10/2) nabyli odM. R. (2), która stała się właścicielem całejdziałki nr (...)w sposób pierwotny w trybieustawy z dnia 26 października 1971 roku o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, mocą aktu własności ziemi wydanego w oparciu o przepisy tej ustawy. Natomiast nieruchomość powoda – oznaczona jakodziałka (...)(poprzednio 11/6) była częściądziałki numer (...), zatem poprzednikiem prawnym powodów był właściciel tej działki, tj.S. R., która również uzyskała do niej tytuł prawny w postaci aktu własności ziemi.
Przepisart. 12 ust.7 ustawy z dnia 26 października 1971 roku o uregulowaniu własności gospodarstw rolnychstanowił, że stan posiadania oraz powierzchnię nieruchomości w akcie własności ziemi stwierdzającym nabycie nieruchomości określa się według danych zawartych w ewidencji gruntów z uwzględnieniem zmian w stanie samoistnego posiadania, które nastąpiły przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 4 listopada 1971 roku). Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 sierpnia 2009 roku (III CZP 51/09)w razie wypełnienia hipotezy art. 1 ust. 1 ustawy z 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych uwłaszczenie następowało z mocy samego prawa, a zatem decyzja taka ma charakter potwierdzający, czyli deklaratoryjny. Organ administracyjny ustalał jedynie nabycie prawa własności nieruchomości, nie dokonując kontroli granicy, i nie miał kompetencji do dokonania rozgraniczenia w toku postępowania uwłaszczeniowego. Z tego względu w wypadku określenia w akcie własności ziemi obszaru i konfiguracji działki z naruszeniem art. 12 ust. 7 ustawy sąd dokonujący rozgraniczenia mógł i może samodzielnie ustalić granicę działek zgodnie ze stanem samoistnego posiadania w dniu 4 listopada 1971 r., bez potrzeby dokonania zmiany decyzji w postępowaniu administracyjnym. Samoistny posiadacz nabywa własność nieruchomości na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych w takich granicach, w jakich faktycznie wykonywał swe władztwo w stosunku do posiadanej nieruchomości w dniu wejścia ustawy uwłaszczeniowej w życie, nawet jeżeli stan jej posiadania nie był zgodny z obszarem i konfiguracją działek wynikających z ewidencji gruntów. Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 lutego 2000 roku (I CRN 126/94) stwierdzając, żeokreślenie w decyzji (akcie własności ziemi) powierzchni i granic nieruchomości według danych zawartych w ewidencji gruntów (art. 12 ust. 7 ustawy z 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych), ale bez uwzględnienia zmian w stanie samoistnego posiadania, które nastąpiło przed dniem wejścia w życie tej ustawy, nie oznacza, że nabycie nastąpiło w takich właśnie granicach. Decydujący jest bowiem stan posiadania (samoistnego) w dniu wejścia w życie ustawy. Gdy rozgraniczenie ma nastąpić według stanu prawnego, to w takiej sytuacji sąd nie może kierować się jedynie danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, ponieważ stan wynikający z ewidencji gruntów nie zawsze pokrywa się ze stanem prawnym w rozumieniuart. 153 k.c.Stwierdzając więc "stan prawny", sąd nie jest związany w tym zakresie deklaratywną treścią aktu własności ziemi. W postanowieniu z dnia 9 września 1999 roku (II CKN 453/98) Sąd Najwyższy wyraźnie wskazał, żew sprawie o rozgraniczenie (art. 153 k.c.) można dokonywać samodzielnych ustaleń stanu posiadania w dacie 4 listopada 1971 r. (dzień wejścia w życie ustawy z 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych).
Powołane wyżej poglądy dla przedmiotowej sprawy oznaczają tyle, że dla jej rozstrzygnięcia istotne jest ustalenie czy w dacie wejścia w życie ustawy o uregulowaniu w jasności gospodarstw rolnych czyli w dniu 4.11.1971 roku stan posiadania na gruncie co do przebiegu granic między nieruchomościami stron odbiegał od stanu ujawnionego w ewidencji gruntów, ewentualnie czy po 4.11.1971 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego. Taka zmiana mogłaby nastąpić wówczas, gdyby doszło do trwałej zmiany w granicach posiadania nieruchomości stron w stosunku do stanu istniejącego w dacie 4.11.1971 r., prowadzącej do zasiedzenia przygranicznych pasów gruntu w świetleart. 172 k.c.Przepis ten stanowi, że posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. W takim wypadku nabywa własność po upływie lat trzydziestu.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że taka rozbieżność między stanem ujawnionym przy założeniu ewidencji gruntów, a stanem posiadania w dniu 4.11.1971 r. nie zachodziła. Żadna ze stron nie wykazała, by przebieg granicy określony do założenia ewidencji gruntów międzydziałkami (...)według linii łączącej punkty 347-382-415-440-572 nie pokrywał się ze stanem widocznym wówczas i w dniu 4.11.1971 r. na gruncie. Strony zgodnie zeznawały, że dopóki działki nie zostały zabudowane, było tam pole orne, a granice wyznaczała miedza. Nie ma w świetle zebranych dowodów podstaw do przyjęcia, że granica ta przebiegała w dniu 4.11.1971 r. w innym miejscu niż zostało to wskazane w pomiarach do założenia ewidencji gruntów. Takie pomiary odbywały się przecież w oparciu o stan stwierdzony na gruncie i z udziałem posiadaczy. W ocenie Sądu zatem 4.11.1971 roku granica międzydziałkami (...)przebiegała według linii łączącej punkty 347-382-415-440-572, to znaczy na odcinku obecnej granicy między działkami stron 588 i 590 między punktami 347-382 (aktualne oznaczenie:(...)).
Natomiast w świetle powołanych przepisówustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnychi poglądów orzecznictwa co do wykładni tych przepisów samoistny posiadacz nabywał własność nieruchomości na podstawie tej ustawy w takich granicach, w jakich faktycznie wykonywał swe władztwo w stosunku do posiadanej nieruchomości w dniu wejścia ustawy uwłaszczeniowej w życie, nawet jeżeli stan jej posiadania nie był zgodny z obszarem i konfiguracją działek wynikających z ewidencji gruntów.M. R. (2)nabyła zatem własnośćdziałki numer (...)w takich granicach w jakich władała nią w dniu 4.11.1971 roku, a opisanych wyżej i małżonkowieR.swoje prawo własnościdziałki (...)nabyli od niej w takich samych granicach.
Aktualne ogrodzenie niewątpliwie wedle zeznań świadków i stron stoi w tym miejscu najwcześniej od 1993 r. Stan posiadania zatem został na tyle trwale ukształtowany, że należy rozważyć czy nie doszło do zmiany stanu prawnego po 4.11.1971 r. z uwagi na treśćart. 172 k.c.Pozwani posiadają samoistnie część nieruchomości powoda, położoną w granicach wyznaczonych linią ogrodzenia i linią łączącąpunkty 347-382(aktualne oznaczenie:(...)), o powierzchni 1,6 m2.
Bieg terminu zasiedzenia rozpoczęty w chwilą ustawienia ogrodzenia w taki sposób, należy uznać za rozpoczęty najpóźniej z końcem roku 1993 tj. 31.12.1993 r. Trzydziestoletni okres posiadania wymagany do zasiedzenia zakończyłby się zatem w 2023 r. Ten okres w dacie orzekania jeszcze nie upłynął. Brak przy tym podstaw do przyjęcia, że wystarczający byłby okres dwudziestoletni, przewidziany dla posiadacza, który objął nieruchomość w posiadanie w dobrej wierze. Ogrodzenie pozwani stawiali bez pomiarów, nie zostało przeprowadzone rozgraniczenie. Zatem nie może być mowy o objęciu części działki sąsiedniej w posiadanie poprzez jej „przygrodzenie” w dobrej wierze. Dobra wiara bowiem zakłada, że przekonanie posiadacza o służącym mu do posiadanej rzeczy prawie jest usprawiedliwione okolicznościami. Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodziły. Pozwani decydując o usytuowaniu ogrodzenia, nie odwoływali się do żadnych dokumentów, a ojciec powoda i powód nie wyrażali zgody na budowę ogrodzenia w tym miejscu, było budowane pod ich nieobecność.
Nie doszło zatem zdaniem Sądu w dacie orzekania do zasiedzenia opisanej wyżej powierzchni spornej przygranicznej i tym samym do zmiany stanu prawnego w stosunku do tego jaki istniał w dniu 4.11.1971 r.
Oznacza to, że sporny pas gruntu, będący w posiadaniu pozwanych, jest własnością powoda, gdyż wcześniej był własnością jego poprzedników prawnych, a przebieg granicy międzydziałkami (...)wyznaczają punkty 347-382 (aktualne oznaczenie:(...)).
Uwzględniono zatem powództwo w całości na podstawieart. 222§1 k.c., nakazując pozwanym, by wydali powodowi sporny pas gruntu oraz by usunęli z jego nieruchomości ogrodzenie. Pozwani nie mają bowiem skutecznego względem powoda prawa do władania tą częścią nieruchomości powoda. Ponadto na podstawieart. 153 k.c.w związku zart. 36 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficznedokonano rozgraniczenia nieruchomości stron na spornym odcinku, zgodnie z ustalonym stanem prawnym.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98§1 i 3 k.p.c.Zasada odpowiedzialności za wynik procesu wyrażona wart. 98§1 k.p.c.zakłada, że strona która przegrała sprawę jest zobowiązana zwrócić przeciwnikowi poniesione przez niego koszty. Pozwani, jako strona, która przegrała proces zostali zatem obciążeni obowiązkiem zwrotu solidarnie kosztów procesu poniesionych przez powoda na:

-

opłatę od pozwu 60 zł;

opłatę skarbową od pełnomocnictwa –17 zł;

wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej przewidzianej w §2 pkt. 2 i §5 pkt.2 w zw. z §15 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie 720 zł;

zaliczkę, która została zużyta na wynagrodzenie biegłej 1000 zł (k.150, 189).

W analogiczny sposób zostali pozwani obciążeni kosztami sądowymi, które nie znalazły pokrycia w uiszczonej przez powoda zaliczce, tj. kwotą 1880,56 zł tytułem wynagrodzenia biegłejA. C.(k.189), nie pokrytego z zaliczek oraz kwotą 2009,58 zł tytułem wynagrodzenia biegłejL. S.S.(k.246, 331). Orzeczenie to oparto na podstawieart. 113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnychw zw. zart. 98§1 k.p.c.