Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1008/17
Data wyroku: 2019-06-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Czaplińska

Sygn. akt II K 1008/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 czerwca 2019 r.
Sąd Rejonowy Gdańsk - Południe w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Magdalena Czaplińska
Protokolant: Artur Pokojski
po rozpoznaniu w dniach 19.10.2017 r., 15.02.2018 r., 26.04.2018 r., 25.07.2018 r., 03.10.2018 r., 21.03.2019 r., 29.05.2019 r. sprawy

I
P. A.,ur. (...)wG.,

synaS.iS. z domu S.,

II
A. K. (1),ur. (...)wG.,

synaA.iE. z domu T.
oskarżonych o to, że:
w dniu 05 marca 2017 roku wG.wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, brali udział w pobiciuM. S. (1), u którego uderzenia w głowę spowodowały naruszenie czynności narządów ciała (powłok ciała) na czas nie dłuższy niż siedem dni, gdzie sytuacja naraziła pokrzywdzonego na cięższe obrażenia ciała w myślart. 157 § 1 kodeksu karnego,
tj. o przestępstwo zart. 158 § 1 k. k.

I
ustalając, że oskarżonyA. K. (1)dopuścił się zarzucanego mu czynu kwalifikowanego zart. 158 § 1 k. k.oraz uznając, że wina sprawcy i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, na podstawieart. 66 § 1 i 2 k. k.w zw. zart. 67 § 1 k. k.postępowanie warunkowo umarza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata;

II
na podstawieart. 67 § 3 k. k.w zw. zart. 46 § 1 k. k.orzeka od oskarżonegoA. K. (1)na rzecz pokrzywdzonegoM. S. (1)zadośćuczynienie w kwocie 11.193 złote (jedenaście tysięcy sto dziewięćdziesiąt trzy) – zgodnie z warunkami zawartymi w § 1 ugody (karty 252 – 254), ustalając, że kwota ta została uiszczona w całości;

III
na podstawieart. 67 § 2 k. k.oddaje oskarżonegoA. K. (1)pod dozór kuratora sądowego w okresie próby;

IV
oskarżonegoP. A.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, czyn ten kwalifikuje zart. 158 § 1 k. k.i za to na podstawieart. 158 § 1 k. k.skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 46 § 2 k. k.orzeka od oskarżonegoP. A.na rzecz pokrzywdzonegoM. S. (1)nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

VI
na podstawieart. 63 § 1 i 5 k. k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemuP. A.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 5 kwietnia 2018 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 627 k. p. k.zasądza od oskarżonychP. A.iA. K. (1)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoM. S. (1)kwoty po 1.230 (tysiąc dwieście trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika, ustalając, że kwota ta została przezA. K. (1)uiszczona;

VIII
na podstawieart. 626 § 1 k. p. k.,art. 627 k. p. k.orazart. 1, art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami) zasądza od oskarżonegoA. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 287,14 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 100 złotych;

IX
na podstawieart. 626 § 1 k. p. k.,art. 627 k. p. k.orazart. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami) zasądza od oskarżonegoP. A.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 307,14 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 120 złotych.

Sygn. akt II K 1008/17

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 5 marca 2017 r. około godz. 01.30M. S. (1)wraz ze znajomymiM. W.,M. S. (2),A. Z.iM. N.udał się do lokalu „Zimne nóżki” znajdującego się wG.przyul. (...). Na miejscu mężczyźni wspólnie spożywali alkohol. Około godz. 02.50M. S. (1)odszedł od baru, przy którym stał wspólnie ze znajomymi i udał się w głąb lokalu w poszukiwaniu toalety. Przemieszczając się po lokaluM. S. (1)potrącił kolanoA. K. (1)siedzącego przy stoliku wraz zP. A.oraz trzema innymi mężczyznami. Po krótkiej rozmowie z wymienionymM. S. (1)zaczął oddalać się od stolika. Po chwili ponownie zbliżył się jednak do siedzących przy stoliku mężczyzn i wówczas został odepchnięty przez jednego z nich, a następnie chwycony i popchnięty w kierunku ściany. Na skutek podjętych działań, pomiędzyM. S. (1)i atakującym mężczyzną wywiązała się szarpanina. Wówczas doM. S. (1)podszedłA. K. (1)i chwytając go za szyję odciągnął od szarpiącego się z wymienionym mężczyzny. Mężczyzna ten po odwróceniu sięM. S. (1)w kierunkuA. K. (1), uderzył pokrzywdzonego ręką powodując jego osunięcie na ziemię. WówczasA. K. (1)kilkukrotnie uderzyłM. S. (1).A. K. (1)w zadawaniu ciosów towarzyszył również inny mężczyzna. Następnie po wstaniu z podłogiM. S. (1)był przytrzymany przez siedzących uprzednio przy stoliku mężczyzn oraz bity przez nich po całym ciele. W wyniku działania atakującychM. S. (1)ponownie osunął się na ziemię. Wówczas jeden z mężczyzn chwyciłM. S. (1)za szyję i zaczął ciągnąć w kierunku drzwi. W tym momencie do miejsca zdarzenia podszedłM. S. (2), który podjął próbę rozdzielenia bijącychM. S. (1)mężczyzn. W wyniku podjętej interwencjiM. S. (1)podniósł się z podłogi i chwycił stojące w pobliżu krzesło. Wówczas podszedł do niego kolejny z uprzednio obecnych przy stoliku mężczyzn i przytrzymując trzymane przezM. S. (1)krzesło, uderzył go. NastępnieM. S. (1)był przytrzymywany i bity przez towarzyszącychA. K. (1)mężczyzn. Po ponownym upadku na ziemię pokrzywdzony był dalej szarpany przez jednego z napastników. Wówczas do miejsca zdarzenia podszedłM. W.i po odepchnięciu napastnika chwyciłM. S. (1). Wtedy znajdujący się w lokalu ochroniarz wypchnąłM. S. (1)wraz zM. W.na zewnątrz budynku.
Wśród pięciu mężczyzn atakującychM. S. (1)rozpoznanoP. A.orazA. K. (1).

Dowód:

zeznania świadkaM. S. (1), k.3-5, 159-160
zeznania świadkaM. S. (2), k 18-20, 191-194,
zeznania świadkaM. W., k. 23-25, 194 -195,
zeznania świadkaA. Z., k. 29-30,196
zeznania świadkaM. N., k. 31-32, 195-196,
protokół oględzin zapisu z monitoringu, k. 44-48, 114-118;
Na skutek przedmiotowego zdarzeniaM. S. (1)doznał stłuczenia głowy i twarzy, a ponadto ujawniono u wymienionego otwartą ranę głowy. Stwierdzone obrażenia wywołały uM. S. (1)naruszenie czynności narządu ciała (powłok ciała) na czas nie dłuższy niż siedem dni.

Dowód:

dokumentacja medyczna, k. 6-10,
opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej, k. 44,
zeznania biegłegoW. M., k. 221-222;
Przesłuchany w toku postępowania przygotowawczego podejrzanyP. A.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. PodejrzanyA. K. (1)nie przyznał się do popełnienia czynu objętego postanowieniem o przedstawieniu zarzutów. Podejrzani skorzystali z prawa do odmowy składania wyjaśnień.
wyjaśnieniaP. A., k. 69-70,
wyjaśnieniaA. K. (1), k. 91-93 – k. 95 – 98;
OskarżonyA. K. (1)nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego.P. A.był uprzednio trzykrotnie karany.

Dowód:

dane o karalności – k. 213- 214, 215 – 217

Sąd zważył, co następuje:
Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał, że pozwala on na przypisanie oskarżonym zarzucanego im czynu zabronionego. W zakresie bowiem, w jakim możliwe było ustalenie przebiegu zdarzenia z udziałemM. S. (1), fakt popełnienia przestępstwa zarzucanego oskarżonym nie budzi wątpliwości.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd oparł się w głównej mierze na analizie nagrań z kamer monitoringu znajdujących się w lokalu „Zimne nóżki” oraz na zeznaniach świadków obecnych w czasie zdarzenia w barze, towarzyszących pokrzywdzonemu. Zabezpieczone z lokalu nagrania ujawniły bowiem wizerunki osób odpowiadające fizjonomii oraz odzieży oskarżonych, pokrzywdzonego oraz towarzyszących mu osób. Nadto oskarżeni zostali rozpoznani przez świadków jako osoby uczestniczące w pobiciuM. S. (1).
Dokonując ustaleń faktycznych Sąd opierał się również na dokumentach ujawnionych w trakcie przewodu sądowego w postaci: protokołów przeszukania, protokołu zatrzymania osoby, protokołu oględzin rzeczy, dokumentacji fotograficznej, danych o karalności. Nie budzą one bowiem żadnych wątpliwości co do rzetelności i autentyczności zgromadzonych w nich informacji. Ponadto zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, przy zachowaniu wymogów przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa. Podkreślić również należy, że żadna ze stron nie kwestionowała w toku postępowania prawdziwości ani wiarygodności żadnego z dokumentów ujawnionych w toku rozprawy.
Dokonując analizy wiarygodności zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, Sąd miał na względzie powszechnie przyjęte w doktrynie kryteria oceny osobowych źródeł dowodowych. Chcąc uznać zeznania konkretnego świadka za wiarygodny i wartościowy dowód, należy mieć na względzie następujące okoliczności:

-

czy fakty podane przez świadka potwierdzone zostały przez inne dowody (zeznania innych świadków bądź dokumenty);

czy były one konsekwentne i zgodne co do zasady oraz szczegółów w kolejnych relacjach składanych w różnych fazach postępowania;

czy nie zawierały one informacji sprzecznych, wzajemnie wykluczających się lub innych niekonsekwencji;

czy relacja świadka była spontaniczna;

czy właściwości i warunki osobiste świadka (np. związane z wiekiem, przebytymi chorobami itp.) mogły mieć wpływ na wiarygodność jego relacji.

Analizując w oparciu o przedstawione wyżej kryteria zeznania bezpośrednich świadków zdarzenia –M. S. (1),M. S. (2),M. W.orazM. N., Sąd uznał, iż zasługują one na nadanie przymiotu wiarygodności. Wymienieni świadkowie w sposób spójny, logiczny i konsekwentny, zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i w trakcie przesłuchania przed Sądem, wskazywali na przebieg zdarzenia z udziałemM. S. (1)i jego poszczególne elementy. Zeznania wskazanych świadków pozwoliły na ustalenie, iżM. S. (1)w trakcie pobytu w lokalu „Zimne nóżki” został pobity przez pięciu mężczyzn, w tymA. K. (1)orazP. A.. Sąd miał przy tym na względzie, iżM. S. (2),M. W.orazM. N.uczestniczyli w zdarzeniu z udziałem oskarżonych dopiero po dostrzeżeniu zamieszania we wnętrzu lokalu, jednakże ich zeznania korespondują z zeznaniami pokrzywdzonego oraz z nagraniami z kamer monitoringu, potwierdzającymi agresywne zachowaniaA. K. (1),P. A.oraz towarzyszących im mężczyzn wobec pokrzywdzonego. Nadto Sąd uwzględnił również okoliczność, iż to pokrzywdzonyM. S. (1)po potrąceniu ciałem jednego z mężczyzn siedzących przy stoliku podszedł do nich, a następnie, iż między mężczyznami doszło do wymiany zdań. Niemniej nagrania z kamer monitoringu, jak i relacje bezpośrednich świadków zajścia nie pozostawiają wątpliwości, iż to oskarżeni wraz z towarzyszącymi im nieustalonymi mężczyznami byli osobami atakującymi oraz kontynuowali swoje napastliwe działania wobecM. S. (1)mimo prób zahamowania konfliktu.
Mając powyższe na uwadze Sąd przyznał przymiot prawdziwości także zeznaniom świadkaA. Z..Świadek ten potwierdził bowiem, iż w czasie pobytu w lokalu „Zimne nóżki”M. S. (1)został pobity, jednakże z uwagi na przebywanieA. Z.podczas zajścia w toalecie zeznania te, mimo iż konsekwentne, nie miały większego znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Sąd nie miał również wątpliwości co do rzetelności i prawdziwości zeznań funkcjonariuszy PolicjiB. K.orazP. I.. Świadkowie ci zeznawali bowiem na okoliczność przeprowadzonych przez siebie w toku postępowania czynności, których prawidłowość nie budziła wątpliwości. Nadto świadekP. I.w sposób logiczny uzasadnił fakt rozpoznania na zapisach z kamer monitoringuP. A..
Za mające niewielkie znaczenie dla ustalenia przebiegu zdarzenia i jego konsekwencji, Sąd uznał zeznania świadkaA. W.– lekarza medycyny udzielającego pomocyM. S. (1). ŚwiadekA. W.nie potrafił bowiem w sposób niewątpliwy wskazać mechanizmu powstania oraz okoliczności ujawnienia odłamka kostnego znajdującego się w okolicy oczodołu pokrzywdzonego. Wątpliwości świadka zostały jednak przez niego skrupulatnie uzasadnione i stąd stanowiskoA. W.zasługuje na przyznanie przymiotu rzetelności.
Za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia Sąd uznał z kolei zeznania świadkaA. K. (2).Świadek w toku postępowania przed Sądem zeznał bowiem wyłącznie o swoich podejrzeniach, nie był on bowiem bezpośrednim świadkiem zajścia międzyM. S. (1)a oskarżonymi i nie miał wiedzy w przedmiocie prowadzonego postępowania.
Zeznania świadkaE. D.Sąd uznał za rzetelne jedynie w tej części, w jakieś świadek wskazała na zaistnienie konfliktu między oskarżonymi a pokrzywdzonym. Sąd nie dał zaś wiary tym zeznaniomE. D., w których wskazała ona, że toM. S. (1)zaatakował oskarżonych, aP. A.wraz zA. K. (1)działali w jej obronie. Zeznania złożone przez świadka nie tylko nie korespondują z relacjami pozostałych bezpośrednich uczestników zdarzenia, lecz nie znajdują także odzwierciedlenia w materiale zabezpieczonym z kamer monitoringu zainstalowanych w lokalu „Zimne nóżki”.
Sąd w pełni dał wiarę opinii z zakresu medycyny sądowej wydanej w niniejszej sprawie na okoliczność rodzaju stwierdzonych uM. S. (1)obrażeń i mechanizmu ich powstania. Opinia ta jest bowiem jasna, pełna i nie budzi wątpliwości co do wiedzy i bezstronności sporządzającej ją biegłego. Została ona bowiem wydana na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy oraz na podstawie dokumentacji medycznej, a ponadto uzupełniona przez biegłego ustnie w toku postępowania jurysdykcyjnego.
W świetle zebranego materiału dowodowego wina oskarżonych co do zarzucanego im czynu nie budziła wątpliwości. Zgodnie z brzmieniemart. 158 § 1 k. k., odpowiedzialności karnej podlega, kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k. k.(ciężki uszczerbek na zdrowiu) lub wart. 157 § 1 k. k.(średni i lekki uszczerbek na zdrowiu).Pobicieto takie zdarzenie, w którym biorą udział co najmniej trzy osoby, ale można wyodrębnić stronę atakującą i broniącą się. Sprawca przestępstwa zart. 158 § 1 k. k.odpowiada na podstawie cytowanego przepisuniezależnieod tego, czy to właśnie jego zachowanie stanowi o niebezpieczeństwie dla życia lub zdrowia oraz czy można mu przypisać np. zadanie uderzenia powodującego uszczerbek na zdrowiu lub utratę życia. Do przypisania sprawcy udziału w pobiciunie jest konieczneudowodnienie, że zadał on pokrzywdzonemu lub pokrzywdzonym cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp., a wystarczające jest świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie osób. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne następstwa, ale pod warunkiem że każdy z nich możliwość nastąpienia ich przewidywał albo mógł i powinien był przewidzieć (wyrok SA w Krakowie z 29.06.2010 r., II AKa 69/10, KZS 2010/9, poz. 28, podobnie postanowienie SN z 11.01.2017 r., IV KK 285/16, LEX nr 2254801).
Zdaniem Sądu, pewne jest, że w dniu 5 marca 2017 r.A. K. (1)orazP. A., wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi mężczyznami, w lokalu „Zimne nóżki” wG.zaatakowaliM. S. (1). Mimo braku możliwości ustalenia, który z zadanych pokrzywdzonemu ciosów wywołał stwierdzone u niego obrażenia, bezsporne jest, iż mężczyźni działali wspólnie i w porozumieniu, wielokrotnie uderzającM. S. (1)po całym ciele, w tym zwłaszcza po głowie. Mając zaś na uwadze siłę zadawanych uderzeń oraz miejsce ich skierowania (głowa oraz okolice twarzy) wymienieni mogli i powinni byli przewidzieć, iż ich zachowanie może wywołać skutek w postaci obrażeń ciała określonych wart. 157 § 1 k. k.
Przy wymiarze kary Sąd oparł się o dyrektywy zart. 53 k. k.Sąd miał przy tym na względzie stopień społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścili się oskarżeni, stopień ich zawinienia. Sąd kierował się przy tym celami zapobiegawczymi i wychowawczymi przypisanymi karze, a także okolicznościami związanymi z kształtowaniem świadomości prawnej społeczeństwa.
Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że stopień szkodliwości społecznej czynu przypisanego oskarżonym oraz stopień ich winy nie był znaczny. Wskazują na to okoliczności popełnienia czynu oraz postać zamiaru. Wprawdzie 5 marca 2017 roku doszło do pobiciaM. S. (1), jednak z uwagi na wielość osób atakujących oskarżeni wyprowadzili wyłącznie pojedyncze uderzenia, a skutkiem ich działania było naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres nie przekraczający siedmiu dni.
Z drugiej strony należy podkreślić, że stopnia szkodliwości społecznej czynu oskarżonych nie sposób określić jako znikomego. Oskarżeni wystąpili bowiem przeciwko najwyższemu dobru prawnie chronionemu, jakim jest zdrowie i życie człowieka.
W ocenie Sądu, w świetle zebranych dowodów uzasadnione jest przypuszczenie, że oskarżonyA. K. (1)będzie w przyszłości przestrzegać porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Oskarżony nie był w przeszłości karany nawet za przestępstwo nieumyślne. W świetle powyższego można wyrazić przypuszczenie, że samo prowadzenie przeciwko oskarżonemu postępowania karnego i postawienie go w stan oskarżenia w niniejszej sprawie było dla niego znaczną dolegliwością, która sprawi, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego.
Ponieważ w przedmiotowej sprawie wobecA. K. (1)zostały spełnione wszystkie przesłanki pozytywne określone wart. 66 § 1 k. k.(szkodliwość społeczna czynu oraz wina sprawcy nie były znaczne, a prognoza kryminologiczna wobec oskarżonego jest pozytywna) oraz z uwagi na fakt, że nie została spełniona przesłanka negatywna zart. 66 § 2 k. k.(czyn zart. 158 § 1 k. k.zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 3), w punkcie I. sentencji wyroku Sąd zastosował wobec oskarżonegoA. K. (1)dobrodziejstwo warunkowego umorzenia postępowania, ustalając długość okresu próby na 2 lata. Należy w tym miejscu podkreślić, iż wyrok warunkowo umarzający postępowanie jest na gruncie postępowania karnego orzeczeniem szczególnym. Mimo stwierdzenia zaistnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej, wydający rozstrzygnięcie sąd odstępuje od skazania sprawcy przestępstwa. Postawa sprawcy w okresie próby decyduje o tym, czy odstąpienie od skazania ma charakter definitywny. Przepisyart. 68 k. k.nakładają na osobę, wobec której zastosowano ten środek, obowiązki, których nieprzestrzeganie rodzi możliwość, a w niektórych przypadkach obowiązek, podjęcia postępowania i wydania wyroku skazującego. Mimo dolegliwości, jakie za sobą niesie, warunkowe umorzenie postępowania stanowi niewątpliwą korzyść dla osoby nim objętej, która mimo wydania takiego wyroku w dalszym ciągu uważana za osobę niekaraną.
W pkt II. Sentencji wyroku - mając na uwadze warunki ugody zawartej między stronami postępowania - Sąd zasądził od oskarżonegoA. K. (1)na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienie w kwocie 11.193 złotych. Na podstawieart. 67 § 2 k. k.w pkt. III. sentencji wyroku Sąd oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego w okresie próby.
Z kolei decydując o wymiarze kary wobec oskarżonegoP. A., mając na uwadze ustalony stopień społecznej szkodliwości czynu, winę oraz postać zamiaru przypisaną temu oskarżonemu, Sąd uznał za zasadne wymierzenie mu kary 4 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, kara ta spełni cele wychowawcze, poprawcze i resocjalizacyjne. Okolicznością obciążającą oskarżonego jest bowiem niewątpliwie jego uprzednia, wielokrotna karalność (k. 246 – 247). Sąd miał w szczególności na uwadze, że orzeczone do tej pory wobec tego oskarżonego kary łagodniejsze rodzajowo (tj. kara grzywny i dwukrotnie kary ograniczenia wolności), nie przyniosły zamierzonego skutku i nie powstrzymałyP. A.przed ponownym naruszeniem porządku prawnego i dopuszczeniem się przestępstwa o wyższym stopniu społecznej szkodliwości niż te, za które do tej pory był karany. Z tego też powodu, Sąd nie zdecydował się na zastosowanie wobec tego oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary, albowiem kara taka - jako niepodlegająca faktycznemu wykonaniu – wzbudziłaby jedynie w sprawcy poczucie bezkarności.
W punkcie V. sentencji wyroku w celu wzmocnienia wychowawczego oddziaływania przeprowadzonego postępowania, a także w celu częściowego zrekompensowania pokrzywdzonemuM. S. (1)poniesionej krzywdy, Sąd zasądził od oskarżonegoP. A.na jego rzecz kwotę 5.000 złotych tytułem nawiązki. Wskazać w tym miejscu należy, że – wobec faktu, iż oskarżonyP. A.nie przystał na warunki ugody zawartej pomiędzy pokrzywdzonym a drugim z oskarżonych – poczynione w tej ugodzie ustalenia co do kwoty zadośćuczynienia oraz obowiązku naprawienia szkody w żadnej mierze nie wiązały Sądu w odniesieniu do tego oskarżonego.
Przepisart. 46 § 1 k. k.stanowi, że w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W związku z powyższym uznać należy, że orzeczenie o naprawieniu szkody wyrządzonej przestępstwem jest obowiązkiem spoczywającym na sądzie, w razie złożenia przez pokrzywdzonego lub inną osobę uprawnioną wniosku o wydanie takiego orzeczenia. W doktrynie przyjmuje się, że dowodzenie zasadności wniosku o orzeczenie środka karnego zart. 46 k. k.obciąża wnioskującego w zakresie, w jakim chodzi o określenie treści obowiązku naprawienia szkody. Sąd nie może odmówić nałożenia obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody, jeżeli wina została sprawcy udowodniona oraz udowodniona została także szkoda. Jeżeli szkoda, której naprawienia żąda pokrzywdzony nie została w pełni udowodniona, Sąd nie może pozostawić tego wniosku bez rozpoznania, lecz ma obowiązek orzeczenia o naprawieniu szkody, w tym zakresie, w jakim szkoda została udowodniona albo może, zamiast obowiązku określonego wart. 46 § 1 k. k., orzec na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę zgodnie z treściąart. 46 § 2 k. k.Jej istota różni się od naprawienia szkody, w którym liczy się rodzaj i rozmiar spowodowanej szkody, a jej naprawienie zmierza do przywrócenia sytuacji uprzedniej, tak jak gdyby szkoda nie zaistniała. Jej naprawienie jest możliwe przez przywrócenie uprzedniego stanu fizycznego zniszczonej rzeczy lub zastąpienie jej nową. Nawiązka natomiast ma przede wszystkim uczynić zadość poczuciu krzywdy. Nawiązka wchodzi w grę tylko wtedy, gdy zachodzą przesłanki do orzeczenia naprawienia szkody, tj. przypisania winy, skazania, ustalenia powstania szkody. Decyzja o orzeczeniu nawiązki pozostaje wyłączną kompetencją sądu. Pomimo więc, iż pokrzywdzony złożył wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody, sąd może zawsze w takim wypadku zasądzić nawiązkę, jeżeli zachodzą inne przesłanki określone wart. 46 § 2 k. k.
Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że jakkolwiek fakt doznania przezM. S. (1)szkody w wyniku przedmiotowego zdarzenia jest niewątpliwy, to jednak nie wykazał on w żaden sposób rozmiaru doznanej szkody. Jednakże z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki orzeczenia obowiązku naprawienia szkody, tj. przypisanie winy sprawcy, skazanie i ustalenie faktu powstania szkody, Sąd był związany wnioskiem pokrzywdzonego ( aczkolwiek nie co do wysokości żądanych przez niego kwot) i dlatego też, wobec niewykazania przezM. S.w żaden sposób wysokości doznanej szkody, na podstawieart. 46 § 2 k. k.zasądził od oskarżonegoP. A.na rzecz pokrzywdzonegoM. S. (1)nawiązkę w kwocie 5.000 złotych, uznając, że kwota ta jest adekwatna do odniesionych przez pokrzywdzonego obrażeń ciała oraz do doznanej krzywdy. Odnośnie wniosku pełnomocnika pokrzywdzonego o zasądzenie od oskarżonegoP. A.na rzeczM. S. (1)kwoty 3.807 złotych tytułem naprawienia szkody powstałej wskutek zniszczenia w trakcie przedmiotowego zdarzenia zegarka i kurtki oskarżonego, wskazać należy, że przypisany oskarżonemu czyn zart. 158 § 1 k. k.jest przestępstwem przeciwko zdrowiu i życiu, nie zaś przeciwko mieniu, a zatem orzeczony obowiązek naprawienia szkody może dotyczyć wyłącznie szkody na osobie, nie zaś szkody w mieniu. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż wskutek inkryminowanego zdarzeniaM. S. (1)doznał szkody na osobie, jednak jej wysokość nie została przez wnioskodawcę w żaden sposób wykazana.
Na podstawieart. 63 § 1 i 5 k. k.Sąd zaliczył oskarżonemuP. A.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
Sąd w pkt VII. – IX. sentencji wyroku obciążył oskarżonych kosztami związanymi z ustanowieniem przez oskarżyciela posiłkowego pełnomocnika oraz kosztami sądowymi w całości, nie znajdując podstaw do zwolnienia ich z tego obowiązku.