Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 858/19
Data wyroku: 2020-02-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sylwia Zierkiewicz

Sygn. akt II W 858/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
25 lutego 2020 roku
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze - Wydział II Karny
w składzie:
Przewodnicząca – Sędzia Sylwia Zierkiewicz
Protokolant Monika Gąsior
po rozpoznaniu 22 listopada 2019 roku, 7 stycznia 2020 roku, 17 stycznia 2020 roku, 11 lutego 2020 roku,
sprawy przeciwkoM. P. (1)
PESEL: (...)
obwinionemu o to, że:
w dniu 18 września 2018 r. ok. godz. 17:30 wS.naul. (...)kierując pojazdem markiV.onr rej. (...)nie zachował należytej ostrożności, w trakcie manewru cofania nie upewnił się czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda i uderzył w pojazd markiI.onr rej. (...)

tj. o czyn z art. 97 k.w.

I
uznaje oskarżonegoM. P. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, przy przyjęciu czasu zdarzenia w okresie od około godziny 16.30 do około godziny 17.00 tj. wykroczenia zart. 97k.w. w zw. zart. 23 ust 1 pkt 3 b Ustawy Prawo o Ruchu Drogowymi za to na podstawieart. 97k.w. wymierza mu karę grzywny 600 (sześćset) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 i 3 k.p.o.w. w zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniazasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania i na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnychwymierza mu opłatę w wysokości 60 złotych.

II W 858/19

UZASADNIENIE
W dniu 18 września 2018 rokuM. P. (1)około godziny 14 wyjechał zR.od swojej babciR. S.. Opuszczając mieszkanie babci, w drzwiach minął się z wujkiemM. P. (2).

Dowód:

zeznaniaR. S.k. i zeznaniaM. P. (2)k.
DoJ.do miejsca swojego zamieszkania wS.przyul. (...)przyjechał przed godziną 17.
Obwiniony na 17.00 miał umówione spotkanie wP.w miejscu zamieszkaniaM. P. (3)na czyszczenie reflektorów.
Przed godziną 17, wyjechał samochodem markiV.onumerach rejestracyjnych (...), spod swojego domu i cofając nie zachował należytej ostrożności, w trakcie cofania, nie upewnił się czy za jego pojazdem nie znajduje się przeszkoda i uderzył w pojazd użytkowany przezM. K. (1), markiI.onumerze rejestracyjnym (...)zaparkowany po przeciwnej stronie ulicy, wzdłuż krawężnika. Właścicielami pojazduI.sąM. S. (1)iL. K..

Dowód :

notatka urzędowa k.1 , zeznaniaI. S.k.
Na skutek uderzenia w samochodzie markiI.zostało uszkodzone światło obrysowe tylne po stronie prawej i nastąpiło wgniecenie bocznej blachy przy lampie obrysowej.

Dowód

: protokół oględzin pojazdu markiI.z dokumentacja fotograficzną k.9-13, karta zdarzenia drogowego k. 5
Jak wynika z informacji o wpisach o ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wynika, żeM. P. (1)był raz ukarany mandatem za niedostosowanie się do sygnałów świetlnych.

Dowód:

informacja o wpisach o ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 42
W toku czynności wyjaśniających oraz przed SądemM. P. (1)nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu. Na rozprawie wyjaśnił, że w dniu zdarzenia wyjechał około godziny 14.10 zR.od babci i doP.do mechanika, przyjechał około godziny 16.50. Jak wyjaśnił, dojazd zR.do miejsca zamieszkania wS., zabiera mu 2,5 – do 3 godzin. W czasie drogi zajechał na stacjeS.oraz zadzwonił do ojcaJ. P., aby zJ. K.przyjechał po niego do mechanika. Po spotkaniu u mechanika,J. P.obwinionego z kolegą pozostawił wS.na przystanku(...)mieszczącym się nieopodal stacji paliw. Następnie obwiniony zadzwonił poJ. P., który ponownie przyjechał po niego na przystanek(...)wS.i pojechali odebrać auto obwinionego, po czyn obaj na dwa samochody wrócili do miejsca zamieszkania obwinionego przyul. (...).
Następnego dnia za wycieraczką swojego samochodu, obwiniony znalazł kartkę od użytkownika uszkodzonego pojazduI., której treść odebrał jako żądanie 200 złotych.
Wyjaśnieniom obwinionego Sąd dał wiarę jedynie w części.
Za wiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego dotyczące pobytu w dniu zdarzenia u babci obwinionegoR. S.oraz pory wyjazdu zR.. Wyjaśnienia te zostały potwierdzone zarówno przezR. S., jak i wujka obwinionegoM. P. (2), który mijał się w drzwiach z wychodzącym obwinionym około godziny 14.00. Sąd zeznania obu świadków uznał za prawdziwe, tworzyły one jedną całość i brak było podstaw do podważania ich wiarygodności. Wiarygodny był również fragment wyjaśnień obwinionego dotyczący znalezienia, następnego dnia, kartki doM. K. (2), z informacją o uszkodzeniu jego pojazdu, wycenie powstałej szkody oraz prośbą o kontakt telefoniczny i konsekwencjach w razie nie podjęcia kontaktu. Do akt sprawy została przedłożona w oryginale kartka sporządzona osobiście przezM. K. (2). Fakt sporządzenia zapisu i pozostawienia kartki z wizytówką, za wycieraczką samochodu obwinionego, potwierdziłM. K. (1), strony nie kwestionowały tych okoliczności i przeprowadzonych w tym zakresie dowodów. Wiarygodne okazały się również wyjaśnienia dotyczące wizyty obwinionego u „ mechanika -M. P. (3)” wP.. W pozostałym zakresie wyjaśnienia obwinionego nie polegały na prawdzie, a zwłaszcza fragment, z którego wynikało, że 18 września 2018 roku około godziny 17.00 nie przebywał on w miejscu swojego zamieszkania naul. (...)wS.i cofając samochodem markiV.onr rej (...)nie spowodował uszkodzenia pojazdu markiI..
Tym wyjaśnieniom przeczą przede wszystkim zeznania jedynego naocznego świadka zdarzeniaM. S. (1), która usłyszała huk i wyjrzała przez okno z kuchni, w której gotowała obiad. Świadek widziała na miejscu zarównoJ. P.jak i obwinionegoM. P. (1), który jak wynika z relacji świadka, trzymał się za głowę, oglądając zarównoV., jak iI.. Obaj mężczyźni kręcili się wokół samochodów. Świadek jest osobą obcą dla obwinionego. Z powodu zachowania świadka po zdarzeniu wysnuć należy wniosek, że nie była ona zupełnie zainteresowania rozstrzygnięciem w sprawie czy ukaraniemM. P. (1). Świadek nie wskazała osoby, która kierowała samochodemV., a także nie była zainteresowana dalszym przebiegiem zdarzenia. Gdy usłyszała huk i zaraz po tym zobaczyłaP., nie interesowała się dalej tym co się stało, lecz zadzwoniła do swojej siostryM. S. (1)z informacją, żeby ta wyszła zobaczyć czy jej samochódI.nie został uszkodzony.
ŚwiadekL. K.nie posiadał wiedzy na temat zdarzenia, jest on jedynie współwłaścielem samochoduI., który użytkujeM. K. (1). Podobnie funkcjonariusz PolicjiM. S. (2), który przyjmował zawiadomienie o wykroczeniu odM. K. (1)oraz dokonywał oględzin uszkodzonego pojazdu.
Za częściowo niewiarygodne Sąd uznał zeznaniaM. K. (1), który zeznał, że, stał na balkonie i widział jak kierującyV.uderzył w jego pojazd i odjechał nie oglądając nawet uszkodzeń. Z zeznańM. S. (1)wynika, żeM. K. (1)dopiero od niej dowiedział się o zdarzeniu, o którym poinformowała ją telefonicznie siostraI.. I dopiero po tej informacji udał się do domu państwaP.ustalić kto był kierowcą pojazdu, a następnie razem zJ. P.oglądał uszkodzenia w samochodzieI.. Gdyby zeznaniaM. K. (1)były prawdziwe i widziałby moment uderzeniaV.wI., widziałby również jakM. P. (1)oglądał z ojcem pojazdy, a także nie miałby wątpliwości kto jest sprawcą wykroczenia.
Częściowo niewiarygodne są również zeznaniaJ. P., które z upływem czasu ewoluują w zależności od pojawienia się w sprawie nowych świadków, z których jeden w osobieJ. K.ma zostać jego zięciem.
W pierwszych zeznaniachJ. P.zeznał, że upewniał się czy syn nie był w domu, następnie zeznał, że pojechał po syna do mechanika wP.o 17.30, a następnie zawiózł go na stacje(...)wS., gdzie go pozostawił, po czym wrócił do domu. Świadek nie wspominał, że z synem był równieżJ. K., którego wcześniej zabrał, bo nie wiedział gdzie jest mechanik, u którego był syn.J. K.w zeznaniach świadka pojawia się dopiero na rozprawie przed Sądem, na której wyjaśnienia złożył również obwiniony.
Wiarygodność zeznańJ. P.obalają również zanizaniaJ. K., który zeznał, że obwiniony po 17.00 zadzwonił do niego, że przyjechał, a następnie przyszedł do niego do warsztatu i pomagał mu przy samochodzie. Warsztat mieści się wS.. Zatem pierwsze zeznaniaJ. P.były wiarygodne, gdy wskazywał, że zabrał syna zP.i zostawił na stacji(...)wS., a następnie gdy dostał telefon pojechał po niego w to samo miejsce gdzie go wysadzał i pojechali ponownie doP.doM. P. (3)po odbiór samochoduV.. Ponadto świadekJ. K.zeznawał; „ojciec pojechał poM.doP.i przywiózł go do mnie”.
Dokonując oceny zeznańJ. K.częściowo zeznawał on prawdziwie a częściowo chciał uwiarygodnić wersje przyjętą przed Sądem przez obwinionego i jego ojca, które to wersje sąd uznał za niewiarygodne. W podobny sposób zeznawałM. P. (3), który wskazywał, że obwiniony przyjechał do niego z trasy jednak nie wskazywał skąd. Następnie zeznał, że przyjechałJ. K.z ojcem obwinionego, a następnie zeznał, że lampy w samochodzie obwinionego wyjmował razem zJ. K.. Ten fakt potwierdził wprawdzieJ. K., jednak ta wersja nie jest zgodna z pierwsza relacjąJ. P., jak i zeznaniami złożonymi spontanicznie przez samego świadka.
Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów złożone w sprawie, zadań ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości, a zostały one porządzone przez osoby do tego uprawnione, nie było zatem podstaw do ich kwestionowania.
Zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy niewątpliwie wskazuje na winę i sprawstwoM. P. (1)w zakresie zarzucanego mu czynu.M. P. (1)będąc uczestnikiem ruchu w znajdując się na drodze przeznaczonej do ruchu pojazdów nie zachował należytej ostrożności. Przez pojęcie to należy rozumieć takie zachowanie uczestników ruchu lub innych osób, które wyłącza, przy uwzględnieniu całości okoliczności występujących w danej chwili, a przynajmniej minimalizuje, możliwość wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Cofanie jest jazdą wstecz, jest to jazda do tyłu. Stanowi ono naruszenie naturalnego porządku ruchu (R.A. S.,Prawo o ruchu drogowym..., s. 273). Zgodnie zart. 23 ust. 1 pkt 3p.r.d. przy cofaniu należy ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować szczególną ostrożność, a w szczególności sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, a także upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda. W razie trudności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby. Nałożenie na kierującego tego rodzaju obowiązków podyktowane jest przede wszystkim względami bezpieczeństwa ruchu. Z tego samego powodu zabronione jest cofanie pojazdem w tunelu, na moście, wiadukcie, autostradzie lub drodze ekspresowej (art. 23 ust. 2p.r.d.). Szerzej na ten temat: L.K. P.,Niebezpieczny manewr cofania, PnD 2011, nr 9, s. 28-35.
M. P. (1)naruszając zasady określone wart. 23 ust 1 pkt 3 ustawy prawo o ruchu drogowymwyczerpał znamiona wykroczenia opisane wart. 97k.w.
Stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez obwinionego nie był nieznaczny, gdyż doszło do nieznacznego uszkodzenia mienia należącego doM. S. (1)iL. K.w samochodzieI.w postaci lampki bocznej i blachy przy niej.
Wymierzając karę za okoliczność obciążającą Sąd uznał ucieczkę obwinionego z miejsca zdarzenia i zlekceważenie wyrządzonej szkody. Z tych też względów Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 600 złotych. W ocenie Sądu kara ta jest odpowiednia do wagi naruszonych przez obwinionego zasad i następstw jego działania. Taki wymiar grzywny będzie stanowić dla niego dolegliwość odczuwalną, która powinna skłonić obwinionego do powstrzymania się przed ponownymi naruszeniami prawa w przyszłości oraz powinna wywołać przekonanie, że w przypadku tychże naruszeń kara i obowiązek zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości są nieuchronne.
W zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania co do zasady koszty te obciążają obwinionego w przypadku uznania go za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, dlatego też mając na uwadze fakt, że obwiniony osiąga dochody brak było podstaw do zwolnienia go od ich uiszczenia.