Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 64/18
Data wyroku: 2019-07-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartosz Kasielski
Słowa kluczowe: Umowa ubezpieczenia
Podstawa prawna: art. 805 k.c.

Sygn.akt I C 64/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 lipca 2019 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, I Wydział Cywilny, w składzie:
Przewodniczący:S.S.R. Bartosz Kasielski
Protokolant:stażysta Monika Wójcik - Dziębor
po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2019 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaR. B.
przeciwko(...)Towarzystwu Ubezpieczeń(...)Spółce Akcyjnej z siedzibą wW.

o zapłatę

1
zasądza od(...)Towarzystwa Ubezpieczeń(...)Spółki Akcyjnej z siedzibą wW.na rzeczR. B.kwotę 7.950 zł (siedem tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 25 listopada 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty;

2
oddala powództwo w pozostałej części;

3
nie obciążaR. B.obowiązkiem zwrotu kosztów procesu;

4
nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi na rzecz r. pr.D. D.kwotę 4.428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na rzeczR. B.;

5
nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi od(...)Towarzystwa Ubezpieczeń(...)Spółki Akcyjnej z siedzibą wW.kwotę 501,84 zł (pięćset jeden złotych 84/100) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych;

6
nie obciążaR. B.obowiązkiem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt I C 64/18

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 25 stycznia 2018 rokuR. B.wystąpił przeciwko(...)Towarzystwu Ubezpieczeń(...)Spółce Akcyjnej z siedzibą wW.o zapłatę kwoty 55.650 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25 listopada 2015 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania w związku z następstwami nieszczęśliwego wypadku z dnia 17 września 2015 roku w ramach posiadanego ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków.

(pozew k.3 – 5)
Postanowieniem z dnia 14 marca 2018 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zwolniłR. B.od kosztów sądowych w całości.

(postanowienie z dnia 14 marca 2018 roku k.23)
W odpowiedzi na pozew z dnia 18 kwietnia 2018 roku(...)Towarzystwo Ubezpieczeń(...)Spółka Akcyjna z siedzibą wW.wniosła o oddalenie powództwa oraz przyznanie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Nie kwestionując zasady swojej odpowiedzialności wynikającej z łączącej strony umowy ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków pozwana zaznaczyła, że wypłacona w toku postępowania likwidacyjnego na rzecz powoda kwota odpowiadająca 1 % trwałego i częściowego inwalidztwa w zupełności odpowiada realiom zaistniałego przypadku, który z uwagi na zakres stwierdzonych obrażeń (blizna około 5 cm) ma charakter graniczny z punktu widzenia odpowiedzialności umownej ubezpieczyciela.

(odpowiedź na pozew k.26 – 29)
W toku rozprawy z dnia 25 czerwca 2019 rokuR. B.podtrzymał zgłoszone żądania, zaś jego pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej, które nie zostały pokryte ani w całości, ani w części.

(protokół rozprawy z dnia 25 czerwca 2019 roku k.158)
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny :
W dniu 17 września 2015 rokuR. B.wychodząc spod prysznica poślizgnął się w wyniku czego upadł uderzając głową o kant płytek podłogowych.
Mężczyzna udał się na izbę przyjęćWojewódzkiego (...)wŁ., gdzie po wykonanym badaniu TK głowy nie stwierdzono uchwytnych zmian patologicznych mózgowia, cech krwawienia wewnątrzczaszkowego czy zmian pourazowych kości pokrywy czaszki.
Z uwagi na rozległą ranę płatową w okolicach wierzchołkowo – ciemieniowej o długości około 5 centymetrów dokonano jej zrewidowania, oczyszczenia i założenia 7 szwów wraz z jałowym opatrunkiem, po czym mężczyzna został zwolniony do domu z zaleceniami codziennej zmiany opatrunków, doraźnego stosowania leków przeciwbólowych oraz kontroli w poradni chirurgicznej.
W dniu 23 września 2015 rokuR. B.zgłosił się do poradni chirurgicznej, gdzie dokonano zdjęcia szwów z uwagi na zagojenie rany przez rychłozrost.

(dowód z przesłuchaniaR. B.k.158, karta informacyjna k.9, konsultacja chirurgiczna k.10)

W dniu 18 maja 2015 rokuR. B.zawarł z(...)Towarzystwem Ubezpieczeń(...)Spółką Akcyjną z siedzibą wW.umowę ubezpieczenia, w tym dodatkową umowęA. (...)(...)m.in. na wypadek trwałego inwalidztwa ubezpieczonego (NW) z sumą ubezpieczenia w wysokości 795.000 złotych na okres 20 lat tj. do 2035 roku.
Integralną część umowy ubezpieczenia na wypadek śmierci lub trwałego inwalidztwa NW (A. (...)(...)) stanowiły ogólne warunki ubezpieczenia (dalej : OWU).
W rozumieniu art. 2 ust. 1 OWU nieszczęśliwy wypadek (NW) oznacza niezależne od woli ubezpieczonego, gwałtowne i nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, niezwiązane z jakimkolwiek istniejącym stanem chorobowym.
Stosownie zaś do art. 2 ust. 4 a i b OWU trwałe inwalidztwo wskutek nieszczęśliwego wypadku obejmuje : całkowite i trwałe inwalidztwo tj. określone w Tabeli świadczeń 100 % inwalidztwo ubezpieczonego spowodowane fizycznymi obrażeniami jego ciała powstałymi w wyniku tego samego nieszczęśliwego wypadku, które uniemożliwia ubezpieczonemu podejmowanie jakiejkolwiek działalności gospodarczej i wykonywanie jakiejkolwiek pracy przynoszącej dochód lub wynagrodzenie, gdzie obrażenia muszą pozostawać bezpośrednią i wyłączną przyczyną całkowitego i trwałego inwalidztwa ubezpieczonego oraz być stwierdzone w ciągu 180 dni od daty nieszczęśliwego wypadku i trwać przez 12 kolejnych miesięcy bez rokowania w świetle aktualnej wiedzy medycznej dalszą poprawą po zakończeniu okresu leczenia i rehabilitacji, a także częściowe i trwałe inwalidztwo tj. określone w Tabeli świadczeń uszkodzenie ciała ubezpieczonego powstałe w wyniku tego samego nieszczęśliwego wypadku polegające na fizycznej, nieodwracalnej utracie funkcji narządu lub kończyny, zgodnie z warunkami umowy dodatkowej, gdzie obrażenia muszą pozostawać bezpośrednią i wyłączną przyczyną częściowego i trwałego inwalidztwa oraz być stwierdzone w ciągu 180 dni od daty nieszczęśliwego wypadku bez rokowania w świetle aktualnej wiedzy medycznej dalszą poprawą po zakończeniu okresu leczenia i rehabilitacji.
Wypłata świadczenia miała zostać dokonana osobie uprawnionej pod warunkiem, że nieszczęśliwy wypadek nastąpił w czasie obowiązywania umowy, przed rocznicą umowy następującą bezpośrednio po 65 urodzinach ubezpieczonego, a wszystkie składki należne z tytułu umowy zostały w całości opłacone. Wysokość świadczenia jest obliczana w oparciu o sumę ubezpieczenia obowiązującą w dniu nieszczęśliwego wypadku (art. 8 ust. 8 i 9 OWU).
Zgodnie z punktem 1a tabeli norm oceny procentowej trwałego inwalidztwa wskutek nieszczęśliwego wypadku uszkodzenia powłok czaski (bez uszkodzeń kostnych) jako : uszkodzenia powłok czaski – znaczne – powyżej 5 cm długości, uszkodzenia powłok czaski rozległe, ściągające, szpecące blizny – w zależności od rozmiaru, tkliwości blizny itp. powodują od 1 do 5 % inwalidztwa.

(wniosek o zawarcie umowy ubezpieczeniowej k.61 – 64, wniosek o zmianę warunków umowy k.65, szczegółowa umowa ubezpieczenia k.66, ogólne warunki ubezpieczenia k.102 – 104, Tabela norm oceny procentowej k.105 – 110)

W dniu 24 września 2015 rokuR. B.zgłosił ubezpieczycielowi fakt wystąpienia wypadku z dnia 17 września 2015 roku wnosząc o wypłatę świadczenia w ramach zawartej umowyA. (...)(...).

(zgłoszenie k.73)

Decyzją z dnia 15 października 2015 roku(...)Towarzystwo Ubezpieczeń(...)Spółka Akcyjna z siedzibą wW.odmówiła wypłaty jakiegokolwiek świadczenia uznając, że na skutek zdarzenia nie doszło do trwałego inwalidztwa ubezpieczonego w świetle postanowień zawartej umowy.

(decyzja k.70v)

W dniu 30 października 2015 rokuR. B.wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy i wypłatę świadczenia z tytułu ubezpieczenia.

(ponowne wezwanie k.83)

Decyzją z dnia 24 listopada 2015 roku ubezpieczyciel przyznał na rzeczR. B.kwotę 7.950 złotych tytułem świadczenia wynikającego z umowyA. (...)(...)z uwagi na stwierdzony 1 % trwałego inwalidztwa na podstawie punktu 1A Tabeli norm oceny procentowej trwałego inwalidztwa wskutek nieszczęśliwego wypadku.
W ramach opinii orzeczniczej z dnia 23 listopada 2015 roku zleconej przez zakład ubezpieczeń specjalista z zakresu chirurgii urazowo ortopedycznej stwierdził na podstawie przeprowadzonego badania oraz dokumentacji medycznej, że zdarzenie z dnia 17 września 2015 roku pozostawiło u ubezpieczonego następstwa w postaci trwałego inwalidztwa zgodnie z przyjętą przez ubezpieczyciela definicją w postaci przebiegającej w linii łamanej trwałej, pogrubiałej, bolesnej uciskowo blizny o wymiarach 1 x 2 x 4 cm w okolicy skroniowej prawej. Według orzecznika stwierdzone upośledzenie prowadziło do uszczerbku na zdrowiu w wysokości 3 %, bez możliwości wyleczenia lub poprawy obecnego stanu zdrowia.

(decyzja k.81, konsultacja medyczna k.81v, opinia orzecznika k.86 – 87)

Z punktu widzenia chirurgii plastycznej uR. B.stwierdza się pourazową bliznę w skórze owłosionej głowy w okolicy ciemieniowej po stronie prawej o kształcie litery(...)i długości ramion 2 i 4 cm o szerokości 2 – 3 mm stanowiącą następstwo zdarzenia z dnia 17 września 2015 roku.
Blizna powstała w następstwie uszkodzenia powłok czaski jest szpecąca. Nie jest ona rozległa i ściągająca. Nie ma możliwości całkowitego usunięcia blizny, a zabiegi korekcyjne nie przyniosą żadnej poprawy jej wyglądu, ponieważ jest ona linijna (wąska).
Trwałe inwalidztwo związane z istniejącymi zniekształceniami bliznowatymi skóry wynosi 2 % według punktu 1a tabeli norm oceny procentowej trwałego inwalidztwa.

(opinia biegłego z zakresu chirurgii plastycznej k.118 – 119)

Z ortopedycznego punktu widzenia na skutek zdarzenia z dnia 17 września 2015 rokuR. B.doznał stanu po urazie głowy z raną tłuczoną okolicy ciemieniowej, która nie skutkowała trwałym inwalidztwem w rozumieniu tabeli norm oceny procentowej trwałego inwalidztwa.

(opinia biegłego z zakresu ortopedii k.132 – 134)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, w szczególności depozycji powoda, przedłożonej dokumentacji, w tym dotyczącej treści łączącej strony umowy ubezpieczenia, procesu leczenia oraz likwidacji szkody, jak również opinii biegłych z zakresu chirurgii plastycznej oraz ortopedii.
Złożone ekspertyzy były spójne, logiczne i wyczerpująco odpowiadały na zakreśloną tezę dowodową. Uwzględniając ich treść, doświadczenie zawodowe biegłych i wiedzę z zakresu medycyny, a także wieloletnie przygotowywanie ekspertyz na potrzeby postępowań sądowych o zbliżonej tematyce, nie ujawniły się żadne okoliczności, które deprecjonowałyby ich wartość dowodową.
Sąd nie widział przy tym potrzeby uzupełnienia którejkolwiek ze złożonych opinii. Co prawda stron pozwana kwestionowała treść ekspertyzy z zakresu chirurgii plastycznej (k.127), niemniej jednak nie wnosiła o jej pisemne lub ustne doprecyzowanie, a jej uwagi sprowadzały się w głównej mierze do interpretacji postanowień umownych warunkujących możliwość przyznania na rzecz powoda jakiegokolwiek świadczenia. O ile zatem ubezpieczyciel miał prawo nie zgodzić się z konkluzjami biegłego, o tyle wobec treści przedłożonego opracowania nie ujawniła się potrzeba kontynuowania postępowania dowodowego w tym zakresie, tym bardziej, że rolą eksperta jest jedynie dostarczenie faktów istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia, a nie dokonywanie wykładni norm prawnych, co pozostaje wyłączną kompetencją Sądu.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje.
Powództwo podlegało uwzględnieniu jedynie w części.
Podstawą materialno – prawną zgłoszonego roszczenia pozostawałart. 805 § 1 k.c.w zw. zart. 829 § 1 pkt 2 k.c., a także postanowienia samej umowy ubezpieczenia łączącej strony z dnia 18 maja 2015 roku, w tym umowy dodatkowej w postaci ubezpieczenia na wypadek śmierci lub trwałego inwalidztwa NW –A. (...)(...)wraz z ogólnymi warunkami umowy.
Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zapisów umowy łączącej strony skutkowała uznaniem zasady odpowiedzialności pozwanego zakładu ubezpieczeń. Przede wszystkim bezspornym pozostawał fakt udzielania ochrony ubezpieczeniowej powodowi w dacie wystąpienia zdarzenia z jego udziałem (umowa z dnia 18 maja 2015 roku, a wypadek z dnia 17 września 2015 roku). Okoliczności samego zdarzenia przemawiały również za przyjęciem, że stanowiło ono nieszczęśliwy wypadek w rozumieniu art. 2 ust. 1 OWU (poślizgnięcie po wyjściu spod prysznica zakończone urazem głowy). Wypadek miał przy tym miejsce przed ukończeniem przezR. B.65 roku życia, a nie zostało wykazane w żadnej mierze, aby powód zalegał z uiszczeniem na rzecz ubezpieczyciela jakiejkolwiek składki (art. 8 ust. 8 i 9 OWU). Uwzględniając również fakt, że między stronami bezsporna pozostawała suma ubezpieczenia wynikająca z umowy (795.000 złotych) oraz mechanizm określenia wysokości świadczenia polegający na pomnożeniu kwoty 7.950 złotych (795.000 złotych / 100) przez każdy stwierdzony procent trwałego inwalidztwa, oś sporu sprowadzała się tylko i wyłącznie do kwestii rozstrzygnięcia, czy następstwa nieszczęśliwego wypadku z udziałemR. B.skutkowały po jego stronie trwałym inwalidztwem w rozumieniu art. 2 ust. 4 OWU, a jeśli tak to jaki pozostawał procentowy wymiar tego inwalidztwa w świetle tabeli norm oceny procentowej.
Uwzględniając załączoną do akt sprawy dokumentacją medyczną, jak również konkluzje sformułowane przez biegłego z zakresu chirurgii plastycznej Sąd uznał, że następstwa zdarzenia z dnia 17 września 2015 roku prowadziły do trwałego inwalidztwaR. B.w rozumieniu art. 2 ust. 4 pkt b OWU.
Zapisy ogólnych warunków ubezpieczenia nie pozostawiają wątpliwości, że definicja trwałego inwalidztwa odnosi się do dwóch przypadków, a mianowicie całkowitego tj. wyłączającego prowadzenie jakiejkolwiek działalności przynoszącej dochód oraz częściowego tj. prowadzącego do nieodwracalnej utraty funkcji narządu lub kończyny, przy czym w obu wariantach chodzi o następstwa, które w świetle aktualnej wiedzy medycznej nie rokują dalszej poprawy po zakończeniu okresu leczenia i rehabilitacji. Odnosząc te regulacje do realiów konkretnego stanu faktycznego należało stwierdzić, że powód doznał obrażeń mieszczących się w zakresie pojęcia częściowego i trwałego inwalidztwa. Bezspornym pozostaje bowiem okoliczność, że stwierdzone urazy nie wyłączały i nie wyłączają możliwości do wykonywania działalności przynoszącej dochód. Z drugiej jednak strony pozostałe pourazowe blizny nie są możliwe do usunięcia, a zabiegi korekcyjne nie przyniosą żadnej poprawy ich wyglądu z uwagi na ich linijność. Oznacza to, że według dostępnej wiedzy medycznej (opinia eksperta z chirurgii plastycznej) stan ten jest nieodwracalny bez perspektywy na poprawę mimo dostępnych metod leczenia (zabiegi korekcyjne). Co więcej, na skutek zdarzenia z dnia 17 września 2015 roku doszło do uszkodzenia mechanicznego powłok głowyR. B.powodującego fizyczną oraz nieodwracalną utratę funkcji narządu (zgodnie z treścią art. 4 ust. 6 i 7 OWU). Tak bowiem należy postrzegać utratę funkcji estetycznej związanej z widoczną do chwili obecnej blizną w wyeksponowanej części głowy (okolice ciemieniowe po stronie prawej, zobrazowane na dokumentacji zdjęciowej k.11 i 71, ale również dostrzegalne w toku rozprawy poprzedzającej wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym opinii z zakresu chirurgii plastycznej, należało również stwierdzić, że doznane obrażenia wyczerpują dyspozycję punktu 1a tabeli norm oceny procentowej trwałego inwalidztwa wskutek nieszczęśliwego wypadku. Pourazowa blizna ma bowiem kształt litery(...)o ramionach długości 2 i 4 cm, a więc łącznie 6 cm. Okoliczność ta wynika nie tylko z badania przedmiotowego przeprowadzonego przez biegłego sądowego, ale również tożsamej czynności zrealizowanej na zlecenie ubezpieczyciela przez jego orzecznika (k.86 – 87). Wbrew zatem stanowisku pozwanego przypadek ten nie jest ani wątpliwy, ani graniczny, o czym można byłoby mówić co najwyżej w sytuacji, gdyby łączna długość blizny oscylowała wokół 5 cm (np. 4,9 cm lub 5,1 cm), a próba odwoływania się do zapisów karty informacyjnej z przeprowadzonej hospitalizacji (k.9), gdzie użyto zwrotu „rozległa rana płatowa długości około 5 cm” nie znajduje większego uzasadnienia. Kwestia ta nie miała bowiem większego znaczenia z punktu widzenia lekarza udzielającego powodowi pierwszej pomocy, a wnioski biegłego sądowego i lekarza orzecznika ubezpieczyciela co do długości blizny były tożsame. Marginalnie godzi się zauważyć, że zwiększenie długości blizny pourazowej o 1 cm (ponad umowne 5 cm) mogłoby nie być znaczące w przypadku zlokalizowania jej w miejscu mało eksponowanym na co dzień (np. podudzie, czy okolice barku), czego z pewnością nie można powiedzieć o okolicy ciemieniowej głowy. Jednocześnie zapis punktu 1a tabeli norm oceny procentowej nie może być odczytywany w ten tylko sposób, że pojęcie trwałego inwalidztwa dotyczy wyłącznie skutku w postaci blizn o charakterze rozległym, ściągającym i szpecącym, skoro we wcześniejszej części tej regulacji mowa jest o znacznych (tj. powyżej 5 cm) uszkodzeniach powłok czaszki. Przyjmując za zasadne argumenty strony pozwanej, w każdym przypadku, w którym znaczne uszkodzenia powłok czaszki (a więc powyżej 5 cm) nie prowadziłyby do powstanie rozległych i ściągających blizn (np. blizna o długości 10 cm) nie dochodziłoby do trwałego inwalidztwa w rozumieniu zapisów tabeli, a tym samym odmowy wypłaty świadczenia z tytułu ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków. Taka wykładnia spornego postanowienia nie zasługuje jednak na aprobatę, gdyż pozostaje w sprzeczności z samą jego treścią. Obowiązujące brzmienie punktu 1a nakazuje przyjęcie, że z trwałym inwalidztwem mamy do czynienia zarówno w sytuacji znacznego uszkodzenia powłok czaski tj. powyżej 5 cm, jak również uszkodzenia powłok czaszki skutkującego rozległymi, ściągającymi i szpecącymi bliznami i to bez względu na ich rozmiar, co potwierdza dalsza część tj. zwrot „w zależności od rozmiaru, tkliwości blizn itp.”. Ewentualne wątpliwości w redakcji tego postanowienia nie mogą działać na niekorzyść ubezpieczonego. Pozwana zaś jako profesjonalny podmiot udzielający ubezpieczenia na skalę masową winna zadbać o takie sformułowanie zapisu, który nie budziłby jakichkolwiek kontrowersji na etapie jego stosowania. Nie jest przy tym rolą Sądu, aby wyręczać w tym zakresie ubezpieczyciela, jednakże użycie w tabeli norm oceny procentowej np. zwrotu „uszkodzenie powłok czaszki – znaczne tj. powodujące rozległe, ściągające i szpecące blizny o długości powyżej 5 cm” pozostawałoby bardziej adekwatne do przyjętego stanowiska procesowego niż faktycznie obowiązujący zapis.
Uwzględniając treść powyższych rozważań Sąd przyjął, że w następstwie nieszczęśliwego wypadku z dnia 17 września 2015 roku doszło do częściowego i trwałego inwalidztwaR. B.w rozumieniu art. 2 ust. 4 pkt b OWU w zw. z punktem 1a tabeli norm oceny procentowej w wymiarze 2 %, a więc wartości przyjętej przez biegłego z zakresu chirurgii plastycznej. W tym zakresie należało mieć na względzie, że przedmiotowy zapis tabeli (punkt 1a) przewiduje rozpiętość między 1 a 5 procent, co oznacza, że ekspert ocenił zakres trwałego inwalidztwa w dolnej jego granicy. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że ostateczny rozmiar trwałego inwalidztwa został oceniony niżej niż przez lekarza orzecznika towarzystwa ubezpieczeń w toku prowadzonego postępowania likwidacyjnego. Specjalista powołany przez pozwaną nie powziął bowiem jakichkolwiek wątpliwości, co do uznania obrażeńR. B.za wyczerpujące definicję trwałego inwalidztwa, a przy tym ocenił je na 3 % (k.86 – 87). Okoliczność ta wzmacnia jedynie obiektywny wymiar ekspertyzy złożonej przez biegłego sądowego z zakresu chirurgii plastycznej, która stanowiła podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.
Ustalenie dwuprocentowego trwałego inwalidztwa prowadzi do wniosku, że wymiar świadczenia należnegoR. B.w ramach posiadanego ubezpieczenia dodatkowegoA. (...)2000+ obejmuje kwotę 15.900 złotych (795.000 złotych / 100 = 7.950 złotych, 7.950 złotych x 2 = 15.900 złotych). Pomniejszając ustaloną wartość o wypłaconą w toku postępowania likwidacyjnego kwotę 7.950 złotych na rzecz powoda należało zasądzić kwotę 7.950 złotych (15.900 złotych –7.950 złotych). W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako niezasadne.
O odsetkach Sąd orzekł na podstawieart. 817 § 1 k.c.w zw. z art. 6 ust. 6 OWU, zgodnie z którego treścią towarzystwo zobowiązuje się spełnić świadczenie w terminie 30 dni licząc od daty otrzymania powiadomienia o zdarzeniu ubezpieczeniowym. Skoro wniosek o wypłatę świadczenia wpłynął do pozwanej w dniu 24 września 2015 roku (k.73) to przewidziany termin upływał w dniu 24 października 2015 roku, a z dniem następnym to jest od dnia 25 października 2015 roku ubezpieczyciel pozostawał w opóźnieniu z realizacją świadczenia. Mając jednak na względzie treść żądania pozwu oraz ustawowy zakaz orzekania ponad żądanie (art. 321 § 1 k.p.c.) należności uboczne przyznane zostały od dnia 25 listopada 2015 roku.
Wysokość odsetek została określona na podstawieart. 481 § 2 k.c.z uwzględnieniem zmiany treści przepisu, jaka nastąpiła z dniem 1 stycznia 2016 roku w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015, poz. 1830). Tym samym w okresie do dnia 31 grudnia 2015 roku przyznano odsetki w wysokości odsetek ustawowych, zaś w okresie od dnia 1 stycznia 2016 roku w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 102 k.p.c.odstępując od obciążenia nimi powoda. Mając na względzie fakt, żeR. B.wygrał proces jedynie w 14 % (7.950 złotych / 55.650 złotych), winien on przy uwzględnieniu zasady stosunkowego ponoszenia kosztów procesu (art. 100 zd. 1 in fine k.p.c.), zwrócić na rzecz strony pozwanej kwotę 2.606,62 złotych, a więc około1/3 ostatecznie przyznanego świadczenia. Nie można jednak stracić z pola widzenia sytuacji materialnej powoda (k.6 – 8 akt sprawy I Co 233/17, subiektywnego przekonania o racji swych żądań (w szczególności wysokości), jak również kompensacyjnego charakteru przyznanych świadczeń. Biorąc nadto pod uwagę status materialny strony pozwanej (jeden z największych ubezpieczycieli działających na terenie kraju) Sąd uznał, że obciążenieR. B.obowiązkiem zwrotu kosztów procesu pozostawałoby w realiach niniejszej sprawy sprzeczne z poczuciem sprawiedliwości.
Powód był reprezentowany w toku niniejszego procesu przez pełnomocnika z urzędu, którego koszty nie zostały pokryte przez nią ani w całości, ani w części. Działając w oparciu o treść § 4 ust. 1 i 3 w zw. z § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. 2016, poz. 1715 z późń. zm.) Sąd przyznał na rzecz radcy prawnegoD. D.kwotę 4.428 złotych (3.600 złotych + VAT) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu na rzecz powoda.
W toku postępowania wygenerowane zostały również koszty sądowe, które tymczasowo poniósł Skarb Państwa w łącznej wysokości 3.584,57 złotych, w tym 2.783 złotych tytułem opłaty od pozwu, od której powód został zwolniony oraz 801,57 złotych tytułem wynagrodzenia biegłych (k.122 i 140). Uwzględniając treść art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz zasadę ponoszenia kosztów procesu w niniejszej sprawie Sąd nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych od pozwanej kwotę 501,84 złotych (3.584,57 złotych x 0,14). Jednocześnie Sąd nie obciążył powoda obowiązkiem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych (art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. zart. 102 k.p.c.).