Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI P 34/20
Data wyroku: 2020-07-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Małgorzata Kryńska – Mozolewska
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 36 (1) § 1 kp

Sygn. akt VI P 34/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 lipca 2020 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący: sędzia Małgorzata Kryńska – Mozolewska
Protokolant:  Aleksandra Włodawiec
po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2020 roku w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwaB. M.
przeciwko(...)(...) Banku (...)w upadłości likwidacyjnej wW.
o odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia

1
zasądza na rzecz powódkiB. M.od pozwanegoS. (...)w upadłości likwidacyjnej wW.kwotę 7.200,00 zł (słownie: siedem tysięcy dwieście złotych 00/100) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 kwietnia 2016 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia;

2
nakazuje pobrać od pozwanegoS. (...)w upadłości likwidacyjnej wW.na rzecz Skarbu Państwa – kasy Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie – kwotę 360,00 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych 00/100) tytułem opłaty od pozwu, której powódka nie miała obowiązku uiścić;

3
nadaje wyrokowi w pkt 1 rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 3.600,00 zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych 00/100).

Sygn. akt VI P 34/20

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 14 grudnia 2015 roku (data prezentaty) powódkaB. M.wniosła o uznanie, że umowa o pracę łącząca ją z pozwanymS. (...)wW.ma charakter umowy o pracę na czas nieokreślony.
Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 roku powódka doprecyzowała żądanie pozwu, wnosząc o ustalenie, że umowa o pracę z dnia 1 stycznia 2012 roku była zawarta na czas nieokreślony, a także wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kwoty 7.200,00 zł brutto tytułem wynagrodzenia za skrócony okres wypowiedzenia.
Na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 roku powódka zmodyfikowała żądanie, wnosząc o ustalenie, że jej umowa o pracę z dnia 1 stycznia 1999 roku była zawarta na czas nieokreślony.
Pismem procesowym z dnia 17 lutego 2020 roku powódka podtrzymała powództwo w zakresie roszczenia o zasądzenie na jej rzecz kwoty 7.200,00 zł brutto wraz z odsetkami tytułem odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia.
(pozew – k. 1 – 2 akt sprawy VI P 608/15, protokół rozprawy z dnia 06.12.2016r. - k. 756 akt sprawy VI P 544/15, protokół rozprawy z dnia 27.04.2017r. - k. 828 akt sprawy VI P 544/15, pismo procesowe z dnia 17.02.2020r. - k. 17)
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości.
(odpowiedź na pozew – k. 308 – 309 verte akt sprawy VI P 544/15)
Postanowieniem z dnia 16 marca 2016 roku Sąd wezwał do udziału w sprawie Syndyka masy upadłości pozwanego.
(postanowienie z 16.03.2016r. – k. 486 akt sprawy VI P 544/15)
Zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2020 roku Sąd wyłączył sprawęB. M.o odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia ze sprawy VI P 544/15 do odrębnego rozpoznania. Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt VI P 34/20.
(postanowienie z dnia 21.01.2020r. - k. 12 verte)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

PowódkaB. M.była zatrudniona w pozwanym banku od dnia 15 października 1985 roku, ostatnio na podstawie umowy o pracę z dnia 1 stycznia 1999 roku na czas nieokreślony. Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wynosiło 3.600,00 zł brutto.
(dowód: umowa o pracę z dnia 15.10.1985r. – k. 1 cz. B a/o powódki, umowa o pracę z dnia 01.01.1999r. – k. 53 cz. B a/o powódki, zaświadczenie o wynagrodzeniu – k. 317 akt sprawy VI P 544/15)
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie, X Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Naprawczych ogłosił upadłość(...) Banku (...)z możliwością zawarcia układu, zaś postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 roku zmieniono przedmiotowe postanowienie na postanowienie obejmujące likwidację majątku upadłego.
(dowód: postanowienie z 30.12.2015r. – k. 442 akt sprawy VI P 544/15, postanowienie z 22.02.2016r. – k. 443 akt sprawy VI P 544/15)
Dnia 1 marca 2016 roku powódka odebrała oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu z nią umowy o pracę za wypowiedzeniem. W treści wypowiedzenia jako jego przyczynę pracodawca wskazał upadłość obejmującą likwidację majątku banku. Pracodawca podał też, że zastosował skrócony okres wypowiedzenia jednego miesiąca, a także, że stosunek pracy pomiędzy stronami ulegnie zakończeniu z dniem 31 marca 2016 roku.
Kolejnym pismem z dnia 24 marca 2016 roku, odebranym przez powódkę dnia 31 marca 2016 roku, pracodawca poinformował ją, że jej okres wypowiedzenia w rzeczywistości powinien wynosić tylko jeden miesiąc, wobec czego umowa o pracę ulegnie rozwiązaniu z dniem 31 marca 2016 roku, a ponadto odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia jest powódce nienależne.
(dowód: wypowiedzenie umowy o pracę wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 893 – 894 akt sprawy VI P 544/15, pismo z dnia 24.03.2016r. wraz z potwierdzeniem odbioru - k. 895 – 896 akt sprawy VI P 544/15)
Wyrokiem częściowym z dnia 3 lipca 2017 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt VI P 544/15 przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Sąd ustalił, że powódkaB. M.była zatrudniona w pozwanymS. (...)wW.począwszy od dnia 1 stycznia 1999 roku na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy.
Wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 grudnia 2017 roku oddalono apelację strony pozwanej od powyższego wyroku.
Postanowieniem z dnia 16 maja 2019 roku Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie do rozpoznania.
(dowód: wyrok częściowy SR z 03.07.2017r. – k. 924 akt sprawy VI P 544/15, wyrok SO z 12.12.2017r. – k. 1076 akt sprawy VI P 544/15, postanowienie SN z 16.05.2019r. – k. 1144 akt sprawy VI P 544/15)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wskazane wyżej dokumenty, których wiarygodność nie została skutecznie zakwestionowana przez strony w toku postępowania. Strony nie wnosiły o uzupełnienie materiału dowodowego.

Sąd zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest roszczenie powódki o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia.
Podstawą dla roszczenia powódki jest regulacja zart. 361Kp, zgodnie z którym jeżeli wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub umowy o pracę zawartej na czas określony następuje z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo z innych przyczyn niedotyczących pracowników, pracodawca może, w celu wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę, skrócić okres trzymiesięcznego wypowiedzenia, najwyżej jednak do 1 miesiąca. W takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za pozostałą część okresu wypowiedzenia.
W niniejszej sprawie pozwany argumentował, że powódka była zatrudniona na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony, stąd też jej okres wypowiedzenia zakończył się z dniem 31 marca 2016 roku. Jednak prawomocnym wyrokiem częściowym wydanym w sprawie VI P 544/15 Sąd ustalił, że powódka od dnia 1 stycznia 1999 roku była zatrudniona na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. Zgodnie zart. 365 § 1 k.p.corzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że istota uregulowanej w tym przepisie mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia polega na tym, że wymienione w nim podmioty powinny mieć na względzie fakt wydania prawomocnego orzeczenia i jego treść (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, Lex nr 51062). Wynikający z niej stan związania - według dominującego poglądu w judykaturze Sądu Najwyższego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2007 r., IV CSK 110/07, Lex nr 488491 i z dnia 22 czerwca 2010 r., IV CSK 359/09, OSNC 2011, nr 2. poz. 16 i z 17 maja 2012 r., I CSK 315/11, Lex nr 1226826) – ogranicza się do sentencji orzeczenia. Prawomocność materialna nie dotyczy z reguły ustaleń faktycznych i oceny dowodów, z tym zastrzeżeniem, że inne sądy i organy państwowe są związane ustaleniami faktycznymi, które stanowiły bezpośrednio podstawę rozstrzygnięcia. Te ustalenia miały bowiem bezpośredni wpływ na ustalony w orzeczeniu stan prawny. Jak to trafnie ujął Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 28 lutego 2012 r. (I PK 106/11), w kolejnej sprawie miedzy tymi samymi stronami nie może być podważane to, co stanowiło podstawę prawomocnego orzeczenia, a nawet nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczności stanowiące podstawę prawomocnego orzeczenia (por. także m. in. wyrok Sądu Najwyższego z 4 lutego 2011 r., III CSK 161/10, Lex nr 785884).
Wobec powyższego Sąd jest związany w niniejszej sprawie prawomocnym wyrokiem przesądzającym, że powódka była zatrudniona w chwili wręczenia jej wypowiedzenia umowy o pracę, na podstawie umowy zawartej na czas nieokreślony. Mając na uwadze staż pracy powódki w pozwanym banku, który wynosił łącznie ponad 30 lat, jej okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące, zgodnie zart. 36 § 1 pkt 3 Kp. Tymczasem w treści oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę pracodawca wskazał, że przysługuje jej zaledwie jednomiesięczny okres wypowiedzenia. Wobec tego faktycznie przysługujący powódce okres wypowiedzenia został więc skrócony o 2 miesiące. Jednocześnie umowa o pracę została rozwiązana z powodu ogłoszenia upadłości likwidacyjnej pozwanego banku, spełniona jest więc przesłanka dla skrócenia okresu wypowiedzenia zart. 361Kp. Powyższe oznacza więc, że powódka zachowuje prawo do odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia, czyli w wysokości jej dwumiesięcznego wynagrodzenia za pracę. Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wynosiło 3.600,00 zł brutto, co nie było kwestionowane przez strony w toku postępowania. Wobec tego należne jej odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia wyniesie 7.200,00 zł brutto i taką też kwotę Sąd zasądził na jej rzecz z tego tytułu.
Powódka wnosiła również o zasądzenie jej roszczenia głównego wraz z odsetkami ustawowymi. Sąd miał na uwadze, że roszczenie powódki o odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia, należne na podstawieart. 361kp, stało się wymagalne z ostatnim dniem trwania stosunku pracy, czyli z dniem 31 marca 2016 roku. Wobec tego powódce należą się odsetki ustawowe liczone od dnia następnego po dniu wymagalności roszczenia, czyli od dnia 1 kwietnia 2016 roku do dnia zapłaty.
W tym miejscu należy również odnieść się do argumentacji pozwanego, który wnosił o przekazanie sprawy do sędziego – komisarza, bądź o odrzucenie pozwu. Argumentacja ta jest niezasadna. Sąd miał bowiem na uwadze, że roszczenie powódki powstało wraz z wręczeniem jej rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem, co miało miejsce dnia 1 marca 2016 roku. Tymczasem upadłość pozwanego banku została ogłoszona już dnia 30 grudnia 2015 roku, następnie zaś doszło do zmiany postępowania upadłościowego na obejmujące likwidację majątku pozwanego z dniem 22 lutego 2016 roku. Powyższe wskazuje, że roszczenie powódki powstało już po ogłoszeniu upadłości i było związane z działalnością prowadzoną przez upadły podmiot. W tej sytuacji roszczenie takie nie podlega zgłoszeniu do listy wierzytelności, ale może być procedowane przed sądem pracy, przy uznaniu, że pozwanym jest syndyk masy upadłości. Jak bowiem wskazał SN w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2016 roku, sygn. akt II CSK 404/15, pozew o zapłatę wierzytelności, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości, złożony po ogłoszeniu upadłości, w razie niezgłoszenia wierzytelności do masy, należy przekazać sędziemu - komisarzowi (w trybieart. 200 KPCw zw. zart. 229 Prawa upadłościowego), jako takie zgłoszenie. Przekazanie dotyczy więc jedynie takiej wierzytelności, która powinna być zgłoszona do listy wierzytelności, jako powstała przed ogłoszeniem upadłości. W niniejszej zaś sprawie wierzytelność powódki o zapłatę odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia powstała już po ogłoszeniu upadłości, wobec czego brak jest przeszkód do jej rozpoznania. Analogicznie orzekł SN w wyroku z dnia 4 listopada 1997 roku, sygn. akt II CKN 439/97, podając, że wierzytelności przeciwko masie upadłości jako takiej, czyli powstałe po ogłoszeniu upadłości, mogą być dochodzone na zasadach ogólnych w drodze procesu cywilnego, bez potrzeby zgłaszania ich do masy. Powyższa teza, pomimo zmiany przepisów, nadal zachowuje swą aktualność.
W tym miejscu warto również wskazać, że jakkolwiek stroną pozwaną w niniejszej sprawie jest syndyk masy upadłościS. (...)w upadłości likwidacyjnej wW., to jednak świadczenia zasądzane są od samegoS. (...)w upadłości likwidacyjnej wW.. Jak bowiem orzekł SN w wyroku z dnia 7 października 2004 roku, sygn. akt IV CK 86/04, świadczenie dochodzone przez syndyka lub przeciwko syndykowi podlega zasądzeniu na rzecz upadłego lub od upadłego.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 98 KPCoraz art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, nakazując pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 360,00 zł (7.200,00 zł x 5%) tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powódka była zwolniona z mocy ustawy.
O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł na podstawieart. 4772§ 1 KPC, zgodnie z którym Sąd, zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy z urzędu nadaje wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia powodowego pracownika.
(...)
(...)