Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 665/18
Data wyroku: 2019-04-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Podstawa prawna: art. 97 kw
Teza: niezachowanie 15 m odległości od słupka oznaczającego przystanek komunikacji miejskiej

Sygn. akt XI W 665/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 kwietnia 2019 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Monika Filaber
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 14 grudnia 2018 roku, 14 lutego 2019 roku i 2 kwietnia 2019 roku wW.
sprawy przeciwkoD. K.
synowiB.iL.
urodzonemu(...)wW.

obwinionemu o to, że:

1
w dniu 19 grudnia 2017 roku wW.około godziny 12:05, prowadząc pojazdM.nr rej.(...), zaparkował na jezdni północnej Dworca PKPW.Centralna, nie zachowując wymaganych 15 metrów odległości od słupka oznaczającego przystanek komunikacji miejskiej,

tj. o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 49 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym,

2
w tym samym miejscu co w pkt. 1 około godziny 13:00, prowadząc pojazdM.nr rej.(...), zaparkował na jezdni północnej Dworca PKPW.Centralna, nie zachowując wymaganych 15 metrów odległości od słupka oznaczającego przystanek komunikacji miejskiej,

tj. o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 49 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym,

3
w tym samym miejscu co w pkt 1 oraz 2 około godziny 13:47, prowadząc pojazdM.nr rej.(...), zaparkował na jezdni północnej Dworca PKPW.Centralna, nie zachowując wymaganych 15 metrów odległości od słupka oznaczającego przystanek komunikacji miejskiej,

tj. o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 49 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym,

I
obwinionegoD. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, stanowiących wykroczenia zart. 97kw w zw. zart. 49 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymi za to na tej podstawie skazuje go, zaś na podstawieart. 97kw,art. 9 § 2kw,art. 24 § 1 i 3kw wymierza mu łącznie karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych;

II
płytę DVD z k. 5 pozostawia w aktach sprawy;

III
na podstawieart. 119 § 1 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 629,76 (sześćset dwadzieścia dziewięć 76/100) złotych tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 665/18

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 19 grudnia 2017 rokuD. K.kierował samochodem markiM.o numerze rejestracyjnym(...). Trzykrotnie tego dnia – a mianowicie o godzinie 12:05, 13:00 oraz 13:47 zatrzymał pojazd na jezdni północnej Dworca PKPW.Centralna w odległości mniejszej niż 15 metrów od słupka oznaczającego przystanek komunikacji miejskiej „Dw. Centralny 30”.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego w postaci:

⚫

częściowo wyjaśnień obwinionegoD. K.(k. 48);

zeznań świadkaP. M.(k. 48 - 49);

notatek urzędowych (k. 1, 2);

dokumentacji fotograficznej (k. 6 - 11);

opinii biegłego ds. ruchu drogowego (k. 61 - 69).

    ObwinionyD. K.przyznał się do popełnienia jednego z trzech zarzucanych mu czynów, to jest do tego, że w dniu 19 grudnia 2017 roku wW.około godziny 12:05, prowadząc pojazdM.nr rej.(...), zaparkował na jezdni północnej DworcaW.Centralna, nie zachowując wymaganych 15 metrów odległości od słupka oznaczającego przystanek komunikacji miejskiej, bowiem - jak sam twierdził - zatrzymał się na przystanku. Do pozostałych zarzutów nie przyznał się, wskazując że zatrzymał pojazd w odległości większej niż 15 metrów od słupka oznaczającego przystanek autobusowy.

Sąd zważył, co następuje:

Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych

Stan faktyczny ustalony na podstawie wskazanego wyżej materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej nie budzi żadnych wątpliwości. Sam fakt zatrzymania samochodu przez obwinionego w przedmiotowym miejscu w czasie wskazanym w zarzutach nie jest między stronami sporny.
Obwiniony kwestionował jedynie zarzut niezachowania wymaganej odległości w dwóch przypadkach. W tym zakresie wyjaśnienia obwinionego są niewiarygodne jako sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, stanowiącym podstawę ustaleń faktycznych, w szczególności z wnioskami opinii biegłego sądowego.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkaP. M.- funkcjonariusza Policji, podejmującego interwencję wobec obwinionego odnośnie trzeciego czynu zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie. Świadek opisał czynności podejmowane wobec kierowców naruszających przepisyPrawa o ruchu drogowymw miejscu, w którym obwiniony dopuścił się wykroczenia, potwierdził również fakt przeprowadzonej interwencji. Ponadto funkcjonariusz Policji jest osobą obcą wobec obwinionego, jego zeznania Sąd uznaje za obiektywne. Treść jego zeznań koresponduje z treścią notatki urzędowej z k. 1.
Biegły sądowyA. A.- po analizie zebranego materiału dowodowego oraz przeprowadzonej przez siebie wizji lokalnej w miejscu zdarzenia, w tym po dokonaniu pomiaru odległości pomiędzy słupkiem przystanku autobusowego oznaczonego „Dw. Centralny 30” i poziomym znakiem drogowym P-10 „przejście dla pieszych” – wskazał, że odległość ta wynosi 16,9 m. Na podstawie porównania ujawnionego miejsca postoju samochoduM.o numerze rejestracyjnym(...)(k. 6-11 akt sprawy), pomiędzy słupkiem przystanku autobusowego a znakiem drogowym poziomym P-10, biegły stwierdził, że kierujący tym samochodem, zatrzymał go w odległości mniejszej niż 15 metrów od słupka przystanku autobusowego w każdej z trzech sytuacji objętych zarzutami.
Sąd podzielił w całej rozciągłości wnioski płynące z opinii biegłegoA. A.. Opinia została wydana na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy oraz przeprowadzonej przez biegłego wizji lokalnej. Została sporządzona przez biegłego przy Sądzie Okręgowym w Warszawie – osobę kompetentną i całkowicie obcą dla stron oraz niezainteresowaną w rozstrzygnięciu sprawy. W ocenie Sądu opinia jest rzeczowa, jasna i pełna. Pozbawiona jest sprzeczności wewnętrznych, nie jest sprzeczna z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a wnioski z niej płynące – oparte na fachowej wiedzy i doświadczeniu – Sąd uznaje za logiczne.
Sąd obdarzył wiarą pozostałe dokumenty, które zostały uznane na rozprawie za ujawnione, w tym także dokumentację fotograficzną, poddaną oględzinom na rozprawie w dniu 14 grudnia 2018 roku. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności, które mogłyby podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.

Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu

Czyny przypisane obwinionemu wyczerpały dyspozycję art. 97 kw.
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie zart. 97kw jest, aby uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, wykroczył przeciwko innym przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymlub przepisom wydanym na jej podstawie. Wykroczenie to ma charakter formalny. Do jego znamion nie należy skutek w postaci spowodowania wypadku drogowego czy stworzenia sytuacji zagrożenia w ruchu. Przedmiotem ochrony przepisuart. 97kw jest bezpieczeństwo i porządek ruchu na drogach publicznych. Dyspozycja normy zart. 97kw ma charakter blankietowy. Odsyła do przepisów spozakodeksu wykroczeń. Owe inne przepisy o bezpieczeństwie lub porządku ruchu na drogach publicznych to wszelkie akty prawne, zarówno ustawy, jak i wydawane na ich podstawie rozporządzenia zawierające uregulowania dotyczące bezpieczeństwa i porządku na drodze publicznej. Podstawowym aktem prawnym zawierającym takie przepisy jestustawa Prawo o ruchu drogowym. W przedmiotowej sprawie obwiniony nie zastosował się do przepisuart. 49 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, który zabrania kierującemu pojazdem zatrzymania się w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek.
Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż obwinionyD. K.jest sprawcą wykroczeń, a nie jedynie czynów zabronionych. Jego czyny są bezprawne (naruszają normę sankcjonowaną i nie zostały popełnione w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalne (realizują wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie zostały popełnione w okolicznościach wyłączających karalność), karygodne (są czynami społecznie szkodliwymi), są to również czyny zawinione przez obwinionego (popełnione w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzuty, że w czasie swoich bezprawnych, karalnych i społecznie szkodliwych czynów nie dał posłuchu normie prawnej.

Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć

Stosownie do treści przepisu art. 9 § 2 kw – Sąd, orzekając jednocześnie o ukaraniu za trzy wykroczenia, wymierzył łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę – w tym wypadku jest to oczywiście ten sam przepis art. 97 kw.
Wymierzając karę obwinionemuD. K., Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.
W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynów obwinionego był stosunkowo znaczny. Czyny obwinionego godzą w bezpieczeństwo ruchu pojazdów i innych uczestników, w tym pieszych, oraz mogą znacznie utrudniać ów ruch, szczególnie autobusom.
Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał równocześnie na uwadze właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, ustabilizowany sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. Okolicznością obciążającą jest uprzednia wielokrotna karalność obwinionego za wykroczenie drogowe i przestępstwa (k. 32 - 36).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 500 złotych – przy uwzględnieniu wysokości dochodów obwinionego jest sprawiedliwa. Sąd, wymierzając obwinionemu karę, miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionego, a także miał na względzie, aby kara była sprawiedliwa w odbiorze społecznym i zrealizowała cele prewencji ogólnej. Obwiniony musi zrozumieć, że także kierowcy taksówek, a może właśnie szczególnie oni – jako profesjonaliści wożący pasażerów – winni przestrzegać przepisówPrawa o ruchu drogowym.
Na podstawie przepisuart. 119 § 1 kpwSąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 50 złotych, ustaloną na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychoraz koszty postępowania, tj. zryczałtowane wydatki postępowania – 120 złotych, których wysokość ustalono na podstawie § 2, § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. Sąd obciążył również obwinionego kosztami opinii biegłego w kwocie 509,76 złotych (art. 118 § 1 pkt 1 kpw).