Sąd Okręgowy w Łodzi
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 139/18
Data wyroku: 2019-06-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Podstawa prawna: 158§2 kk i inne

IV K 139/18

UZASADNIENIE
26 sierpnia 2017 roku około godziny 14:00R. C. (1)udał się wraz ze swoją matkąH. C.do mieszkaniaD. K..R. C. (1)iD. K.zaczęli grać w karty.H. C.oglądała telewizję.R. C. (1)zD. K.spożywali alkohol.
ZeznaniaH. C.– k.11v – 12 (akt postępowania przygotowawczego), 140-145 (akt sądowych), zeznaniaD. K.– k.18v (akt postępowania przygotowawczego), 135-140 (akt sądowych), zeznaniaR. C. (1)– k. 128 – 129 (akt sądowych),
Około godziny 21:00, ktoś zadzwonił na telefonD. K.. Połączenie odebrałR. C. (1). Po zakończeniu rozmowy niezwłocznie opuścił mieszkanie.
ZeznaniaH. C.– k.12, (akt postępowania przygotowawczego), 140-145 (akt sądowych), zeznaniaD. K.– k.18v, 251 (akt postępowania przygotowawczego), 135-140 (akt sądowych).
Po upuszczeniu mieszkaniaR. C. (1)udał sięna podwórko. Tam został kilkukrotnie uderzony pięścią w głowę przezK. K. (1)orazM. B.. Był też przez któregoś z nich kopnięty. W pewnym momencie uciekł i wróciłdo mieszkaniaD. K..
ZeznaniaR. C. (1)– k. k.328-330 (akt postępowania przygotowawczego), 128 – 129 (akt sądowych)
GdyR. C. (1)wrócił do mieszkaniaD. K.był wystraszony. Miał zakrwawione usta i spuchnięte wargi.Tuż po jego powrocie do drzwi mieszkania zaczął ktoś pukaći wulgarnymi słowami żądać otwarcia drzwi. Zagroził, że jak drzwi nie zostaną otwarte to je wyłamie lub wyważy okna. Po tymD. K.otworzyła drzwi. Do mieszkania weszli wówczasK. K. (1)iM. B..
ZeznaniaH. C.– k.12, 38v, 252v, (akt postępowania przygotowawczego), 140-145 (akt sądowych), zeznaniaD. K.– k.18v, 40v, 250v - 251 (akt postępowania przygotowawczego), 135-140 (akt sądowych).
K. K. (1)iM. B.podeszli doR. C. (1)i zapytali, gdzie jest jego bratR..Gdy odpowiedział że nie wie, zaczęli go być. Bili go pięściamipo głowie. W trakcie bicia kilkukrotnie pytali gdzie jestR..Po chwili obydwaj wzięli noże i skierowali się w kierunkuH. C.. Spytali, czy nie wie gdzie jest jej synR..Gdy zaprzeczyła jeden z nich powiedział, że będzie dźgał ją tym nożem dopóki nie powie mu gdzie jestR..H. C.wystraszyła się tych słów i uciekła z mieszkaniaD. K.. Wychodząc z klatki schodowej zauważyła, jakK. K. (1)wypchnąłR. C. (1)z mieszkaniaD. K.i zaczął go bić pięściami oraz kopać po całym ciele.R. C. (1)wówczas leżał. Po tymH. C.udała się doM. J., mieszkającej w drugiej oficynie. W tym czasieM. B.iK. K. (1)wyszli z mieszkaniaD. K.. Wychodząc jeden z nich powiedział doD. K., że jak wezwą policję, to przyjdą oni lub ktoś inny i zrobią im krzywdę.M. B.złapał teżD. K.za pierśi powiedział, że będzie tu przychodził co dwa dni i ją gwałcił.
ZeznaniaH. C.– k.12-13, 14, 38v, 252v, (akt postępowania przygotowawczego), 140-145 (akt sądowych), zeznaniaD. K.– k.18v-19, 40v, 250v-251 (akt postępowania przygotowawczego), 135-140 (akt sądowych).
GdyH. C.przyszła doM. J.to zawiadomiła ją o zaistniałych w mieszkaniuD. K.wydarzeniach.M. J.zadzwoniła do siostry -B. J., zamieszkującej w tej samej oficynie. Przekazała jej informacje zasłyszane odH. C..B. J.udała się dooficyny (...). Weszła na klatkę schodowąi kazała ją opuścić, obecnym tam jeszcze,K. K. (1)iM. B.. Po tych słowachK. K. (1)iM. B.udali się na podwórko.H. C.wróciła zaś do mieszkaniaD. K..
ZeznaniaH. C.– k.13-13v, 38v, 252v, (akt postępowania przygotowawczego), 140-145 (akt sądowych), częściowo zeznaniaB. J.– k.53v-54 (akt postępowania przygotowawczego), k.176v (akt sądowych), zeznaniaM. J.- k. 91v (akt  postępowania przygotowawczego), 176v-177 (akt sądowych).
Po wejściu do mieszkaniaD. K.H. C.zauważyła, żeR. C. (1)siedzi na wersalce i trzyma się za głowę. Jego zachowanie wskazywało, że odczuwa silny ból.Nie odpowiadał na pytania.D. K.zadzwoniłapo pogotowie.
ZeznaniaH. C.– k.13v, (akt postępowania przygotowawczego), 140-145 (akt sądowych), zeznaniaD. K.– k.18v-19, 40v, 250v-251 (akt postępowania przygotowawczego), 135-140 (akt sądowych), zeznaniaB. J.– k.53v (akt postępowania przygotowawczego), k.176v (akt sądowych),
O godzinie 22:28 do mieszkaniaD. K.przyjechał zespół pogotowia pod kierownictwem ratownika medycznegoR. K.. ZbadanoR. C. (1)pod kątem obrażeń zewnętrznych (na odkrytych częściach ciała), złamańi reakcji. W ich wyniku stwierdzono uR. C. (1)obrzęk górnej wargi oraz zasinienie lewego oka. Interwencja zakończyła się odstąpieniem od przewiezieniaR. C. (1)do szpitala.
Pismo –k.227 (akt sądowych), karta czynności medycznych – k.55 (załącznik adresowy), zeznaniaM. K.– k.260-261 (akt sądowych).
Po odjeździe pierwszego zespołu stan zdrowiaR. C. (1)pogarszał się. Krzyczał z bólu. O godzinie 23:01D. K.ponownie wezwała pogotowie. O 23:40 do jej mieszkania przyjechał zespół pod kierownictwem pielęgniarkiB. B.. ZR. C. (1)był utrudniony kontakt słowny. Po odebraniu wywiadu odH. C.oraz zbadaniuR. C. (1)pod kątem obrażeń zewnętrznych, złamań i reakcji, podjęta została decyzja o przewiezieniu go do szpitala im.J.wŁ.. W toku oględzin stwierdzonouR. C. (1)ranę tłuczoną wargi dolnej bez czynnego krwawienia.
ZeznaniaH. C.– k.13v (akt postępowania przygotowawczego), pismo – k.227 (akt sądowych), karta czynności medycznych – k.56 (załącznik adresowy), zeznaniaB. B.– k.261-262 (akt sądowych).
Po przyjęciuR. C. (1)doSzpitala im. (...)wŁ.wykonano mu badania laboratoryjne oraz TK głowyi twarzoczaszki. Stwierdzono obrażenia w postaci otarć naskórka na twarzy i głowie oraz stan po krwawieniu z nosa. Zdiagnozowano także krwawienie śródczaszkowe pourazowepo przebytym urazie głowy i twarzoczaszki. Z uwagi na powyższe skierowano pokrzywdzonego doSzpitala im. (...)wŁ., gdzie kontynuowane było jego diagnozowanie i leczenie.
Dokumentacja medyczna – k.96 (akt postępowania przygotowawczego), k.200 (akt sądowych), opinia biegłego medycyny sądowej – k.56-59v, 262-264v, 372-374v, 471-471v (akt postępowania przygotowawczego), 173-173v, 289, 292-293, 361v (akt sądowych).
Przed zdarzeniem z 26 sierpnia 2017 rokuR. C. (1)nie miał uszkodzonego narządu mowy. Komunikował się swobodnie, adekwatnie do możliwości intelektualnych.29 maja 2016 roku przebył on operację głowy związaną z urazem, który spowodował ostry krwiak podtwardówkowy nad lewą półkulą mózgu. Dokonano wówczas u niego kraniektomii czaszki w części czołowo-ciemieniowo-skroniowej. Powstały na skutek tej operacji ubytek czaszki nie został uzupełniony. Od tego czasu mózgR. C. (1)pokryty był w tym miejscu jedynie skórą głowy.
Dokumentacja medyczna – k.117 (akt postępowania przygotowawczego), opinia biegłego medycyny sądowej – k.56-59v, 262-264v, 372-374v, 471-471v (akt postępowania przygotowawczego), 173-173v, 289, 292-293, 361v (akt sądowych), zeznaniaD. K.– 50v (akt postępowania przygotowawczego), k.135-140 (akt sądowych) zeznaniaH. C.– k.85v (akt postępowania przygotowawczego), k.140-145 (akt sądowych), opinia neuropsychologa – k.172v (akt sądowych).
W wyniku uderzeń i kopnięć zadawanychR.C.w dniu 26 sierpnia 2017 roku doznał on obrażeńw postaci zasinienia okolicy oczodołowej lewej, obrzęku wargi górnej i dolnej, otarć naskórka twarzy i głowy, a także ogniska stłuczenia korowo – podkorowe mózgu w lewym płacie czołowymi górnej części lewego płata skroniowego otoczone strefą zmian obrzękowych (w kolejnych dniach okrwotocznione), krwiakw przestrzeni podpajęczynówkowej w bruzdach lewego płata czołowego i skroniowego, z których to obrażeń stłuczenie korowo – podkorowego mózgu spowodowało uR. C. (1)ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci pozbawienia mowy. Częściowo czynność ta może zostać w przyszłości przywrócona, ale jedynie szczątkowo i nie w stopniu uprawniającym do uznania, iż możliwość mowy została pokrzywdzonemu przywrócona.
Dokumentacja medyczna – k.96 (akt postępowania przygotowawczego), k. 200 (akt sądowych), opinia biegłego medycyny sądowej – k.56-59v, 262-264v, 372-374v, 471-471v (akt postępowania przygotowawczego), 173-173v, 289, 292-293, 361v (akt sądowych), opinia biegłego neuropsychologa – k. 434-435 (akt postępowania przygotowawczego), 171v-172v, 229v-230, 258-260 (akt sądowych), opinia biegłego logopedy – k. 409-410v (akt postępowania przygotowawczego), k.203-205v, 216, 248 (akt sądowych), opinia biegłego neurologa – k.450-457 (akt postępowania przygotowawczego), k.172v, 316-317 (akt sądowych).
Ubytek czaszki w części czołowo-ciemieniowo-skroniowej, powstały uR. C. (1)w maju 2016 roku, był znacznyi łatwo zauważalny. Od czasu tej operacji osoby zamieszkującew sąsiedztwieR. C. (1)określały go pseudonimem(...).K. K. (1)również tak określałR. C. (1).
ZeznaniaB. J.– k. 54 (akt postępowania przygotowawczego),D. K.– k.40v (akt postępowania przygotowawczego), zeznaniaM. N.– k.245 (akt postępowania przygotowawczego), zeznaniaM. P. (1)– k.335v (akt postępowania przygotowawczego).
R. C. (1)od 2015 roku choruje na padaczkę. Czasami po atakach tej choroby wzywane jest do niego pogotowie. 12 września 2017 rokuR. C. (1)dostał kolejnego ataku choroby. Po nim był hospitalizowany w szpitalu im.J.wŁ.. W toku leczenia wykonano badania TK głowy. Wykazały one zmiany w obrębie mózgu w części czołowo-ciemieniowo-skroniowej. Zmiany te pochodziły ze zdarzenia z 26 sierpnia 2017 roku. Odmienności w obrazie TK tych zmian utrwalonena płytach, wynikają z typowej ewolucji ukrwotocznionego stłuczenia tkanki nerwowej mózgu.
ZeznaniaH. C.– 85v (akt postępowania przygotowawczego), opinia biegłego radiologa – k.337, 356v (akt sądowych), płyty z zapisami badań TK – k. 313,315.
Przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczymK. K. (1)przyznał się do tego, że uczestniczył w pobiciuR. C. (1). Opisał, że bił pokrzywdzonego otwartą ręką po głowie. Zaprzeczył, aby go kopał. Podał, że zdarzenie miało miejscena podwórku posesji. Zaprzeczył, aby doszło do niego równieżw mieszkaniuD. K.. Przyznał się do posiadania marihuany. Zaprzeczył, aby w toku zdarzenia komukolwiek groził i chciał wpływać na treść zeznań świadków. Zaprzeczył też jakoby tego dnia szukał brata pokrzywdzonego. Opisał, iż następnego dnia poszedł doD. K.i pytał oR. C. (1).
wyjaśnienia oskarżonego – k. 75,81 (akt postępowania przygotowawczego).
Podczas kolejnego przesłuchania oskarżony podtrzymał oświadczenie o tym, iż przyznaje się do uderzenia otwartą rękąw twarz pokrzywdzonego, dookreślając, że uczynił tak trzykrotnie. Wykluczył, aby działał z inną osobą. Oświadczył, że nie pamięta co było powodem jego podejścia doR. C. (1)w dniu zdarzenia i zadania mu uderzeń. Podał, że zamieszkuje w innej kamienicy oraz, że przyszedł na miejsce zdarzenia do swoich znajomych, w tymD. J.. Wyjaśnił,że na terenie tej posesji, przez 2 miesiące roku 2016, zamieszkiwał uM. J., a obecnie zamieszkuje tam jego bratA.. Podał, że znaM. B., ale nie wie,czy był on obecny na terenie posesji w dniu zdarzenia.
wyjaśnienia oskarżonego – k. 240-241 (akt postępowania przygotowawczego).
Będąc przesłuchiwanym podczas rozprawyK. K. (1)przyznał się do zarzutu posiadania marihuany i zadania trzykrotnych uderzeńR.C.w głowę, ale bez spowodowania skutku w postaci utraty mowy. Odmówił składania wyjaśnień. Podtrzymał wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym. Odmówił odpowiedzi na pytania sądui prokuratora.
Wyjaśnienia oskarżonego k. 124 (akt sądowych).
K. K. (1)urodził się w (...)rokuwŁ., jest obywatelem polskim, narodowości polskiej, legitymuje się wykształceniem podstawowym, nie ma wyuczonego zawodu, jest kawalerem, posiada jedno półtoraroczne dziecko, które pozostaje na jego utrzymaniu, przed osadzeniem pracował jako pomocnik kuriera i osiągał z tego tytułu dochód miesięcznyw wysokości 2.300 złotych, nie posiada majątku, w przeszłości był karany za przestępstwa przeciwko mieniu w tym z użyciem przemocy, przy czym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Łodzi –Widzewa w Łodzi z 22 września 2014 roku, którym objęte zostały skazania na kary pozbawienia wolności za przestępstwazart. 280 § 1 k.k.,279 § 1 k.k.190§ 1 k.k.i inne, orzeczona została względem niego kara łączna 4 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 23 sierpnia 2013 roku do 4 listopada 2016 roku. W warunkach izolacji penitencjarnej zachowanieK. K. (1)jest przeciętne. Był kilkukrotnie karany dyscyplinarnie, ale też nagradzany. Nie deklaruje przynależności do podkultury przestępczej, Prezentuje prawidłowe postawy względem przełożonych i pozostaje w prawidłowych relacjachze współosadzonymi. Do popełnionych uprzednio przestępstw prezentuje postawę umiarkowanie krytyczną.
karta karna – k.67-68 (akt postępowania przygotowawczego), 56-57, 358-360 (akt sądowych), wyrok – k. 273-276, 277, 280, 282-284, 287-288, 289, 298-299,, wydruk zN.-Sad – k.300, dane osobowe – k. 123 (akt sadowych), wywiad środowiskowy - k. 34 (akt sądowych), opinia z AŚ – k.256 (akt sadowych).

Sąd zważył co następuje:

Kluczowymi dowodami dla ustaleń faktycznych są dowodyz opinii specjalistów medycznych. Sąd uznał, że dowody te sąw pełni wiarygodne. Po pierwsze, nadanie waloru pełnej wiarygodności tym dowodom wynika z faktu, iż wszyscy powołani w sprawie biegli legitymują się odpowiednią wiedząi doświadczeniem do prowadzenia badań w ramach swojej specjalizacji, po drugie, sporządzone przez nich opinie są zupełne, niesprzeczne i racjonalne wytłumaczone. Wzajemnie też ze sobą korelują. Biegli szczegółowo i przekonująco uzasadnili postawione przez siebie wnioski.
Dokonując pozytywnej oceny tego materiału dowodowego sąd nie stracił z pola widzenia faktu, iż nie wszystkie kwestie zostały w opiniach rozstrzygnięte kategorycznie. Nie wynikałoto jednak z braku wiedzy, kompetencji czy zaangażowaniaw wykonanie powierzonych zadań przez biegłych, ale z ułomności materiału dowodowego, który udało się zgromadzić. Szczególnego podkreślenia wymaga, iż luki i sprzeczności w materiale dowodowym nie dotyczą jedynie źródeł osobowych, ale także dokumentów medycznych odnoszących się do zdarzeniaz 26 sierpnia 2017 roku.
Sąd, co do zasady, zarówno karty medycznych czynności ratunkowych, sporządzone przez obydwa interweniujące zespoły, jak i dokumentację wykonaną wSzpitalu im. (...), uznałza bezwpływowe, w tym znaczeniu, iż osoby je wykonujące nie miały procesowego motywu, ażeby dokumentacje te sporządzać nierzetelnie. Uznał jednakże, iż wszystkie te dokumenty nie zawierają szczegółowego i kompleksowego opisu obrażeńR. C. (1). W zapisach karty czynności medycznychz wezwania z godziny 22:28 odnotowano widoczny obrzęk górnej wargi i zasinienie okolicy lewego oka, których to obrażeń nie odnotowano, ani w karcie czynności medycznych z wezwaniaz godziny 23:01, ani karcie informacyjnejSzpitala im. (...)wŁ.. Czynności te były przeprowadzone w krótkim czasie od tej pierwszej interwencji. W ocenie sądu, nie ma możliwości, aby zasinienie, czy też obrzęk górnej wargi, w tak krótkim czasie ustąpiły. W zapisach karty czynności medycznych z drugiej interwencji, odnotowano natomiast ranę tłuczoną górnej wargi bez czynnego krwawienia. Obrażeń tych nie opisano w karcie informacyjnejSzpitala im. (...)wŁ., które to były wykonane, zgodnie z kartą informacyjną - po 2 minutachod sporządzenia karty medycznych czynności ratunkowych. Ustąpienie obrzęku górnej wargi, w tak krótkim czasie, sąd również kategorycznie odrzucił. W karcie informacyjnejSzpitala im. (...)wŁ.odnotowano natomiast powierzchowne otarcia skóry i głowy (bez dokładnego ich umiejscowienia)oraz stan po krwawieniu z nosa, które nie występowały w żadnejz poprzednich dokumentacji. To z kolei wskazywałoby,przy przyjęciu skrupulatności w opisie obrażeń pokrzywdzonegow kartach medycznych czynności ratunkowych, że obrażeniate powstały w czasie transportuR. C. (1)z mieszkaniaD. K.doSzpitala im. (...)wŁ.. Przyjęcie takich ustaleń, nie znajduje przy tym potwierdzenia zarówno w dokumentacji medycznej, jak i zeznaniach kierownika drugiego zespołu ratunkowego. Nadto byłoby sprzeczne nie tylkoz zeznaniamiH. C., ale iB. J., która krwawiący nosR. C. (1)widziała, jeszcze przed pierwszą interwencją pogotowia (k.54).
Wobec powyższego bezkrytyczne przyjęcie rzetelności wszystkich analizowanych dokumentacji medycznych oraz korespondujących z nimi zeznań kierowników członków zespołów ratunkowych, byłoby nie tylko sprzeczne z zasadami wiedzy medycznej i doświadczenia życiowego, ale wręcz absurdalne. Jeżeli bowiem można hipotetycznie doszukiwać się przyczyn powstania nowych obrażeń pomiędzy pierwszą, a drugą interwencją pogotowia ratunkowego oraz momentem przyjęciadoSzpitala im. (...)wŁ., co będzie poddane analizomw dalszej części uzasadnienia, to brak jest podstaw do racjonalnego przyjęcia, iż poszczególne obrażenia całkowicie ustępowały, w wynikającym z dokumentacji, bardzo krótkim czasie. Wątpliwości w opisanym zakresie podkreślił biegły medycyny sądowejP. B.(k.289).
Reasumując tę część analiz sąd uznał, iż osoby przeprowadzające obydwie interwencje ratownicze, jak i osoba dokonująca oględzin pokrzywdzonegoR. C. (1)wSzpitalu im. (...)wŁ., nie wykonały swoich czynności rzetelnie. Nie spisały w sposób drobiazgowy wszystkich widocznych na twarzy i głowie obrażeń. Czynności wykonali szczątkowo i powierzchownie. Niedokładność w sporządzeniu dokumentacji przez pierwszy zespół ratunkowy podkreśla brak wpisania w karcie medycznych czynności ratunkowych godziny zakończenia interwencji oraz przyczyn odstąpieniaod hospitalizacji. Sąd nie ustalił przyczyn niechlujnościw wykonaniu czynności medycznych, w szczególności przez pierwszy zespół ratunkowy. Podaną przyczyną zgłoszenia było pobicie, co obligowało ten zespół do wnikliwej oceny stanu zdrowiaR. C. (1)pod kątem obrażeń.Co do pozostałych zespołów niedokładności w oględzinachR. C. (1)tłumaczyć można skupieniem się na, stwierdzonych już wówczas, poważnych zaburzeniach mowy pokrzywdzonego, wynikających z urazu głowy. Przy informacji,iż bezpośrednio przed zgłoszeniem pokrzywdzony doznał ataku padaczki oraz braku wzmianki o pobiciu, mogło to spowodować brak należytej uwagi na wszystkich obrażeniach zewnętrznychR. C. (1)i w konsekwencji doprowadzićdo wyrywkowego ich spisania.
Ostatecznie, na podstawie opisów zawartych we wszystkich omówionych dotychczas dokumentacjach medycznych, analizowanych przez pryzmat opinii biegłego medycyny sądowej, sąd uznał, iż w czasie od godziny 22:28 26 sierpnia 2017 roku,R. C. (1)posiadał obrażenia w postaci zasinienia okolicy oczodołowej lewej, obrzęku wargi dolnej i górnej, otarć naskórka twarzy i głowy, to jest wszystkie obrażenia opisanew obydwu kartach medycznych czynności ratunkowych oraz karcie informacyjnejSzpitala im. (...)wŁ..
Uwzględniając treść tych zapisów medycznych oraz treść opinii biegłych: neuropsychologa, logopedy, neurologa, radiologai biegłego medycyny sądowej, sąd uznał też, iż od godziny 23:01, uR. C. (1)występowały ogniska stłuczenia korowo – podkorowe mózgu w lewym płacie czołowym i górnej części lewego płata skroniowego otoczone strefą zmian obrzękowych(w kolejnych dniach okrwotocznione), krwiak w przestrzeni podpajęczynówkowej w bruzdach lewego płata czołowegoi skroniowego oraz afazja wynikająca ze stłuczenia korowo – podkorowego mózgu.
Ustalając czas i okoliczności powstania stwierdzonych obrażeń sąd oparł się na zeznaniachH. C.,D. K.iR. C. (1), złożonych w postępowaniu przygotowawczym. W kluczowych dla sprawy elementach relacje te są konsekwentne, kategoryczne i wzajemnie ze sobą korelują. ZarównoH. C.,D. K., jak iR. C. (1)zbieżnie i kategorycznie opisywali wówczas, że sprawcami pobicia byliK. K. (1)i drugi mężczyzna. TrafnieH. C.iD. K.wskazały ich na okazaniach. Omawiani świadkowie zbieżnie opisali początek zdarzenia, to jest wywołanieR. C. (1)na podwórko, jego powrót, stan w jakim powrócił, moment dostania się do mieszkaniaK. K. (1)iM. B.oraz zakres wykonywanych przez nich czynności, z rozróżnieniem ról, a także, charakterystyczne momenty kierowania gróźb. Zbieżnie wszyscy pokrzywdzeni podawali też, iż motywem dla którego sprawcy biliR. C. (1), była chęć ustalenia adresu pobytuR. C. (2). Motyw ten jest o tyle ważny, gdyż tłumaczy przyczyny zachowania oskarżonego iM. B.oraz świadczy o ich wspólnym działaniu w realizacji osiągnięcia tego zamierzenia. Nadaje także poszczególnym zachowaniom oskarżonegoi towarzyszącego mu mężczyzny logiczny sens. Po to oskarżeni biliR. C. (1), aby dowiedzieć się od niego, gdzie mieszka jego brat. Z podobnych względów kierowali groźby wobecH. C., jako matkiR. C. (2).
Dokonując pozytywnej oceny zeznań wymienionych świadków sąd nie pominął pojawiających się w ich relacjach rozbieżności. W ocenie sądu rozbieżności te mają swoje źródłow dynamice wydarzeń, rozciągniętym czasie jego trwania i stresie wynikającym z uczestnictwa w zdarzeniu. Nadto, rozbieżnościw relacjachD. K.iH. C.mogły mieć źródło na skupieniu uwagi na wydarzeniach dotyczących ich bezpośrednio i tym samym gorszego zapamiętania zachowania pozostałych osób. Taki mechanizm rozbieżnego odtworzenia wydarzeń zauważyć można choćby w opisie czasu i okoliczności opuszczenia przezH. C.mieszkania i wynikającąz tego możliwość zaobserwowania wydarzeń mających miejsce na klatce schodowej.D. K.podała bowiem, żeH.wyszła po zagrożeniu jej przezM. B.nożem,a potem dopiero miało miejsce psiknięcie gazem i wyprowadzenie z mieszkaniaR. C. (1)(k.18v), w sytuacji, gdyH. C.opisała, że po zagrożeniu jej nożem przezM.iK.odrzuciła za bufet noże, a następnie widziała moment psikania gazem (k.12). Fakt zaobserwowania przez nią momentu bicia i kopaniaR. C. (1)na klatce schodowej potwierdza stanowczość we wskazaniu, że na klatce syna bił tylko oskarżony. Podawanie szczegółów tego wydarzenia świadczy natomiast o rzeczywistym ich zaobserwowaniu.
O szczerości relacjiH. C.iD. K.świadczy również to, iż w swoich relacjach wyraźnie rozróżniały wydarzenia, które zaobserwowały, od tych w których nie brały udziału.D. K.wykluczyła, aby widziała to co działo się na klatce schodowej (k.18v,251).H. C., o groźbach związanych z wezwaniem policji przezM.zeznała,że dowiedziała się o nich odD. K.. Gdyby relacje omawianych świadków nastawione były na niezgodne ze stanem rzeczywistym obciążenie oskarżonego, bez przeszkód mogły one zeznać, iż uczestniczyły w tych zdarzeniach osobiście. Wzmocniło by to niewątpliwie wydźwięk obciążających okoliczności. Pomimo takiej możliwości nie uczyniły tego.
O wiarygodności, a także zgodności z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego zeznańH. C., świadczy również ta część jej depozycji,w której opisała powiadomienie o zdarzeniuM. J.. Ten fragment jej relacji znajduje potwierdzenie w zeznaniachM. J.iB. J..M. J.,co wynika z wyjaśnień oskarżonego(k.240-241), jest osobą dobrze mu znaną, u której przez dwa miesiące zamieszkiwał i u której aktualnie, w odniesieniu do daty zdarzenia, zamieszkiwał jego brat. W tym stanie rzeczy była ona odpowiednią osobą, do którejH. C.mogła zwrócić się o pomoc związanąz zachowaniemK. K. (1). Udanie się przezH. C.po taką pomoc było zatem logiczne.
Sąd oceniając wartość dowodową zeznańR. C. (1),D. K.iH. C.nie dopatrzył się motywów do bezpodstawnego obciążania oskarżonego. Świadkowie indagowani na tę okoliczność podawali, że niesą skonfliktowani zarówno zK. K. (1), jak i drugim uczestniczącym w zdarzeniu mężczyzną. Relacje z nimi określali jako sąsiedzkie, z wymienianiem grzecznościowego „dzień dobry”.
Istotnym dla pozytywnej oceny tej grupy dowodów było to,żeK. K. (1)przyznał się do kilkukrotnego uderzeniaR. C. (1)na podwórku posesji. Potwierdził tym samym kluczową okoliczność zaatakowania pokrzywdzonego.Nie potrafił wskazać przy tym motywów swojego zachowania, powołując stan nietrzeźwości. Oświadczenie to uwiarygadnia wskazywany przez wszystkich pokrzywdzonych motyw jego działania – chęć uzyskania informacji o miejscu pobytuR. C. (2).
Pozytywnie oceniając zeznaniaR. C. (1),D. K.iH. C.złożone w toku postępowania przygotowawczego, sąd nie stracił z pola widzenia tego, iż przed sądem wszyscy pokrzywdzeni odmiennie opisywali rolęw wydarzeniachK. K. (1). Wykluczali, aby wykonywał on jakiekolwiek czynności godzące w ich dobro. Wiarygodność tych depozycji sąd kategorycznie odrzucił. Omawiani świadkowie nie potrafili w sposób przekonujący wytłumaczyć tego dlaczego wcześniej złożyli obciążające go zeznania. Nie potrafili także zbornie wytłumaczyć dlaczego dopiero na rozprawie, a nie wcześniej, nadto wspólnie i po długotrwałym stosowaniu wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania, postanowili relacje swoje sprostować.
Symptomatyczne i kluczowe dla ocen sądu w zakresie mechanizmu i czasu powstania obrażeń uR. C. (1)była ta część zeznańD. K.,H. C.i częściowoR. C. (1), w zakresie w jakim pamiętał zdarzenie,w której konsekwentnie wykluczali oni, aby do obrażeń głowyR. C. (1)doszło na skutek ataku padaczki.D. K.iH. C.konsekwentnie i stanowczo, nawet zeznając przed sądem, gdzie już prezentowały relacje zmodyfikowane na korzyść oskarżonego, podkreślały, iż atak padaczki nastąpił po pogorszeniu stanu zdrowia wynikającymz pobiciaR. C. (1)oraz, że miał miejsce na kanapie, gdzie nie mogło i nie doszło do tak poważnych obrażeń głowy.
Szczególnego podkreślenia wymaga, iż ta część relacjiH. C.iD. K.znajduje potwierdzenie w zeznaniachB. J..B. J.w swoich zeznaniach podała, iż widziała siedzącego na łóżkuD. K.R. C. (1), który trzymał się za głowę i mdlał. Podała również, że leciała mu krew z nosa i nie było z nim kontaktu (k.54). Relację tę w toku rozprawy w większości podtrzymała, z wyłączeniem fragmentu o omdleniach. Sąd, po pierwsze, zeznania tego świadka uznał za wiarygodne w omawianej części, są one bowiem w pełni zgodne z zeznaniamiD. K.iH. C., z drugiej uznał je za kluczowe do ustalenia tego, kiedy i w jakich okolicznościach doszło do obrażeńR. C. (1). RelacjaB. J.dotyczy okresu sprzed wezwania pierwszego zespołu pogotowia. Z jej opisów wynika, żeR. C. (1)już wówczas nie nawiązywał kontaktu oraz, że siedział na łóżku. W tym stanie rzeczy oraz uwzględniając zbieżność zeznańB. J.z zeznaniamiD. K.iH. C., sąd
uznał, iż do wszystkich obrażeńR. C. (1)doszłow wyniku wcześniejszego jego pobicia, nie zaś na skutek ataku padaczki lub innych przyczyn. Sąd nie dał natomiast wiary zeznaniomB. J.w tych fragmentach, w których twierdzi ona, żeH. C.nie mówiła jej, kto dokonał pobicia jej syna.B. J.znałaK. K. (1), jako dobrego znajomego jej siostry iD. J., dlatego też mogła celowo dystansować się obciążających oskarżonego okoliczności.
Czyniąc ustalenia faktyczne sąd dał wiaręM. J.co do tego, iżH. C.weszła do nieji powiedziała, że jej syn jest bity i kopany przez jakiś chłopaków. W tej części zeznaniaM. J.są w pełni zgodnez zeznaniamiH. C.. Sąd odmówił jej wiarygodnościco do tego, żeH. C.nie określiła, kto bił jej syna.Ta część relacji omawianego świadka nie opiera się krytyce, przy dokonaniu oceny przez pryzmat zasad prawidłowego rozumowania i logiki. Kwestia ta była już analizowana przy ocenie zeznańH. C.. Dlatego udała się ona doM. J., bo wiedziała, że osoba ta ma dobre relacjezK. K. (1)i może tym samym mieć wpływ na powstrzymanie ataku. Z drugiej stronyM. J.miała, podobnie jak jej siostraB. J., motyw do nieobciążaniaK. K. (1). Znała go dobrze, pozwoliła mu zamieszkiwać przez jakiś okres u siebie. Podobnie bliskich relacji nie utrzymywała zR. C. (1)i jego matką. ZeznaniaM. J.miały jeszcze jedno ważne znaczenie dla poczynionych przez sąd ustaleń. Z zeznań tych wynika bowiem, żeH. C.mówiła o tym, że sprawcy nie tylko bili, ale i kopali syna. InformacjaH. C.przekazana byłaM. J.jeszcze w trakcie trwania zdarzenia, czyli przy dobrze zachowanej pamięci wydarzeń.
Za wiarygodne w części dotyczącej tego, że 26 sierpnia 2017 roku, na podwórku posesji doszło do zdarzenia z udziałemK. K. (1)iR. C. (1), sąd uznał zeznania świadkówW. P.,M. P. (2),R. W.,M. N.,S. D.iM. P. (1). W tym zakresie zeznania omawianych świadków korespondująz wyjaśnieniamiK. K. (1)i zeznaniamiR. C. (1). Sąd nie wykorzystał dowodów tych do ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu wydarzeń na podwórku posesji, albowiem w tej części zeznania wymienionych świadków są sprzeczne nie tylko z zeznaniamiR. C. (1), ale także wyjaśnieniamiK. K. (1), który przyznał się do uderzania pokrzywdzonego po jego pojawieniu się na podwórku, czego żaden z omawianych świadków nie podał.
Za wiarygodne sąd uznał dowody z pozostałych, nieomówionych dotychczas dokumentacji medycznych, wywiadu kuratora oraz opinii biegłego z zakresu badań fizykochemicznych. Brak jest podstaw do zakwestionowania wartości omawianych dowodów. Dokumentacja medyczna została sporządzona przez wykwalifikowanych pracowników służby zdrowia, którzy legitymują się właściwą wiedzą i umiejętnościami. Wywiad kuratora wykonany został przez uprawnionego i prawidłowo przeszkolonego pracownika sądowego. Natomiast biegłyZ. R.posiada odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, jego opinia zaś jest kategoryczna, zupełna i w ocenie sądu jednoznaczna, w zakresie możliwości spowodowania odurzenia użyciem posiadanej przez oskarżonego ilości suszu roślinnego. Wynika to wprost z w tych ustaleń biegłego w których wskazuje zawartość(...)w suszu oraz standardową porcję do jednorazowego użycia(wnioski 1 i 4 opinii, k./170).
Sąd nie znalazł argumentów przemawiającychza podważeniem rzetelności protokołu z oględzin miejsca zdarzenia, dokumentacji fotograficznej, jak i innych protokołówi dokumentów wykonanych w toku postępowania przygotowawczego. Dokumentacja ta została wykonana przez odpowiednio przeszkolonych funkcjonariuszy, których zaangażowanie w czynności nie wynikało z motywów osobistych,lecz z poleceń przełożonych i przyjętego zakresu obowiązków. Czynności te przeprowadzone zostały zgodnie z obowiązującymi kanonami, a ich prawidłowość potwierdzają podpisy osób uczestniczących w tychże czynnościach.
Reasumując wszystkie powyższe ustalenia i oceny sąd uznał, iż:
- w ramach zarzucanego w punkcie I. czynuK. K. (1)jest winny tego, że w dniu 26 sierpnia 2017 rokuwŁ., będąc skazanym za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat po odbyciu za nie kary pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 6 miesięcy, działając wspólniei w porozumieniu z osobą, co do której wyłączono materiały do odrębnego postępowania, wziął udział w pobiciuR. C. (1)w ten sposób, że zadawałR.C.ciosy pięściami w głowę i kopał go nogamipo całym ciele, w wyniku którego to pobiciaR. C. (1)doznał obrażeń w postaci zasinienia okolicy oczodołowej lewej, obrzęku wargi górnej i dolnej, otarć naskórka twarzy i głowy, a także ogniska stłuczenia korowo – podkorowego mózgu w lewym płacie czołowym i górnej części lewego płata skroniowego, otoczone strefą zmian obrzękowych (w kolejnych dniach okrwotocznione), krwiaka w przestrzeni podpajęczynówkowej w bruzdach lewego płata czołowego i skroniowego, z których to obrażeń stłuczenie korowo – podkorowego mózgu spowodowało uR. C. (1)ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci pozbawienia go mowy w rozumieniuart. 156 § 1 punkt 1 k.k., to jest czynu zart. 158 § 2 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.
- w ramach zarzucanego mu w punkcie II. czynuK. K. (1)jest winny tego, że w dniu 26 sierpnia 2017 rokuwŁ.będąc skazanym za umyślne przestępstwo podobnei w ciągu 5 lat po odbyciu za nie kary pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym 6 miesięcy, działając wspólniei w porozumieniu z osobą, co do której wyłączono materiałydo odrębnego postępowania oraz w celu zmuszeniaH. C.do określonego zachowania - wskazania aktualnego miejsca pobytu jej synaR. C. (2), groził jej uszkodzeniem ciała poprzez przebicie jej rąk przy użyciu noża, przy czym groźby te wzbudziłyu pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia, to jest czynu zart. 191 § 1 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.,
- w ramach zarzucanego mu w punkcie III. czynuK. K. (1)jest winny tego, że w dniu 26 sierpnia 2017 rokuwŁ.będąc skazanym za umyślne przestępstwo podobnei w ciągu 5 lat po odbyciu za nie kary pozbawienia wolnościw wymiarze przekraczającym 6 miesięcy, działając wspólniei w porozumieniu z osobą, co do której wyłączono materiałydo odrębnego postępowania, użył groźby bezprawnej – groźby pozbawienia życia, w celu wywarcia wpływu naD. K.iH. C., jako świadków w sprawie pobiciaR. C. (1), to jest czynu zart. 245 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.,
-K. K. (1)jest winy zarzucanego mu wpunkcie IVczynu wypełniającego dyspozycjęart. 62 ustęp 3 ustawy z dnia29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. Nr 179, poz. 1485, z późniejszymi zmianami).
Przypisując oskarżonemu popełnienie czynu pierwszego jako przestępstwa zart. 158 § 2 k.k., bez uwzględnienia w kwalifikacji czynu zart. 156 § 1 punkt 1 k.k.sąd miał na względzie to,iż materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do kategorycznego ustalenia, iż toK. K. (1)zadałR.C.ciosy lub kopnięcia, które spowodowały obrażenia skutkujące utratą mowy. Jak wynika z zeznańD. K.,R. C. (1)iH. C.uderzenia w toku całego, trzyetapowego zdarzenia(faza na podwórku, w mieszkaniu i na klatce schodowej), ciosy zadawane byłyR.C.przez obydwu sprawców. Każdy z nich, według opisów świadków zadawał uderzenia w głowę pokrzywdzonego. W tym stanie rzeczy każdy z nich mógł spowodować obrażenia skutkujące ciężkim uszczerbkiem na zdrowiuR. C. (1). W takiej sytuacji sąd nie mógł przypisać oskarżonemu popełnienia przestępstwaw kumulatywnej kwalifikacji zart. 156 § 1 punkt 1 k.k.(tak teżw wyrokach Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 13 kwietnia 2017 roku w sprawie II Aka 61/17, publikacja legalis nr 1636785; Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 11 kwietnia 2014 roku w sprawieII Aka 80/14, publikacja legalis nr 924410).Sąd nie miał natomiast wątpliwości, że oskarżony działał wspólnie z inną osobą oraz, że jego zachowanie należy zakwalifikować jako pobicie. Zarówno oskarżony, jak i współdziałający z nimM. B.jednocześnie zaatakowali pokrzywdzonego. Przyświecałim wspólny motyw – chęć uzyskania informacji. Posiadali przewagę fizyczną nad pokrzywdzonym i tylko po ich stronie przejawiona była aktywność. Pokrzywdzony nie tylko nie oddawał ciosów, ale nawet się nie bronił. Możliwość wywołania poważnych skutków zdrowotnych uR. C. (1)K. K. (1)mógł i powinien przewidywać. Choć z materiału dowodowego nie wynika, aby siła uderzeń i kopnięć była znaczna, niemniej jednak brak osłonięcia mózguR. C. (1)kością czaszki był dla oskarżonego wiadomy. Miał zatem świadomość możliwości uszkodzenia tego wrażliwego organu pokrzywdzonego zadawanymi mu w głowę uderzeniami, niezależnie od tego, czy uderzenia te zadawał on, czyM. B..
W zakresie czynu drugiego sąd dokonał zmiany kwalifikacji zaproponowanej przez prokuratora. W ocenie sądu działanieK. K. (1)nie było nakierowanie na wywołanie stanu obawyH. C., jako celu samego w sobie, ale ukierunkowane było na wystraszenie jej po to, aby ujawniła adres pobytuR. C. (2). Jeżeli tak, to celem groźby było zmuszenie pokrzywdzonej do określonego zachowania się. To z kolei determinuje uznanie, iż oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu zart. 191 § 1 k.k.i w takim też kształcie sąd przypisałK. K. (1)inkryminowany mu aktem oskarżenia czyn II. Sąd nie miał wątpliwości, żeK.czynu tego dopuścił się z inną osobą. ZeznaniaH. C.złożonew postępowaniu przygotowawczym, a których ocena została już przeprowadzona we wcześniejszej części uzasadnienia, są w tej kwestii kategoryczne.H. C.wskazałaK. K. (1), jako grożącego, tak podczas pierwszego przesłuchania, jak i po okazaniu jego osoby. Kategorycznie też wskazywała, że nie tylkoK. K. (1), ale i drugi mężczyzna, grozili jej tym samym. Wynika też, że czynili to jednocześnie. Jeżeli tak, oraz przy uwzględnieniu, iż oskarżonemu iM. B.przyświecał wspólny cel, przyjąć należało, jak w punkcie 2 wyroku. Sąd nie miał wątpliwości, żeH. C.wystraszyła się przedmiotowych gróźb. Widziała jak wcześniej oskarżony iM. B.bili jej syna. Ich agresje i determinacje. Podchodząc do niej wzięli do rąk noże. W takich warunkach jej obawa przed realizacją gróźb jest w pełni uzasadniona.
Sąd uznał, iż oskarżony dopuścił się inkryminowanego muw punkcie III aktu oskarżenia czynu, także na szkodęH. C.. Jak wynika z opisuD. K.obydwaj sprawcy, gdy wychodzili z jej mieszkania to zagrozili, że „jak wezwiecie policję to przyjdą, jak nie oni to inni i was…(wulgarne słowo zacytowane na karcie 18v)”. W ocenie sądu użycie liczby mnogiej w tej wypowiedzi nie było przypadkowe. ZarównoK. K. (1), jak iM. B.mieli wiedzę na temat tego, że osobą pokrzywdzoną w tej sprawie, nieobecna w chwili wypowiadania tych słów byłaH. C.. W toku zdarzenia kierowali wobec niej groźby. Uwzględniając to oraz bliskie, koleżeńskie relacje międzyD. K., aH. C.obydwaj mieli świadomość, że zarównoD. K., jak teżH. C., mogą zgłosić zdarzenie na policji i złożyć w tej sprawie zeznania, a tym samym spowodować wszczęcie postępowania karnego przeciwko nim. W tym stanie rzeczy, a także mając na względzie, że rzeczywiście w krótkim czasie groźba ta doH. C.dotarła(zacytowała ją w zeznaniach k.14), sąd uznał, że omawiane groźby skierowane były nie tylko doD. K., ale takżeH. C.. Sąd nie miał wątpliwości też,żeK. K. (1)także i w tym zdarzeniu działał wspólniei w porozumieniu z inną osobą. Taki stan rzeczy wynika ze stanowczych w tej mierze zeznańD. K.. Kategorycznie wypowiedziała się co do tego, że groźba skierowana była przez obydwu sprawców. Takiej oceny nie zmienia to, że powiedziałaH. C., iż groźby kierował tylkoM.. Nawet jeżeli werbalnie tak było, to obecnośćK. K. (1), została przezD. K.odnotowana w sposób łączący go z groźbami. Musiał on zatem stać zM. B.i swoim zachowaniem wyrażać wparcie dla wypowiadanych przez niego słów. Jeżeli tę okliczność nałoży się na ciąg wcześniejszych zdarzeń i wspólnych zachowańK. K. (1)iM. B., przyjęcie, że i w tym wypadku działali oni wspólniei w porozumieniu jest oczywiste. Na marginesie należy przypomnieć, iż w przypadku przyjęcia wspólnego działania sprawców nie jest konieczne wykazanie, iż każdy z nich wypełnił swoim zachowaniem wszystkie ustawowe znamiona przestępstwa(podobnie w postanowieniu Sądu Najwyższego z 26 czerwca 2006 roku w sprawie V KK 391/05, publikacja legalis nr 122417). Także to, że groźba wypowiedziana była pod nieobecnośćH. C., nie ma znaczenia dla możliwość przypisaniaK. K. (1)wypełnienie znamion omawianego czynu. W ocenie sądu groźba nie musi być przekazywana pokrzywdzonemu bezpośrednio, ważne aby do skutecznie niego dotarła(tak też w komentarzu red. Grześkowiak 2019, wyd. 6/Hypś).
Wszystkie dotychczas omówione czyny zostały przypisane oskarżonemu w związku zart. 64 § 1 k.k.Przyjęcie działaniaw ramach recydywy zwykłej wynikało z faktu, iż wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodziz 22 września 2014 roku, którym objęte zostały skazania na kary pozbawienia wolności za przestępstwa umyślne podobne, między innymi zart. 280 § 1 k.k.iart.190 § 1 k.k., a orzeczona została za nie kara łączna 4 lat pozbawienia wolności, którą oskarżony odbywał w okresie od 23 sierpnia 2013 roku do 4 listopada 2016 roku. Wszelkie przesłanki działaniaK. K. (1)w ramach recydywy uregulowanej wart. 64 § 1 k.k.zostały zatem wypełnione.
Przyjmując, żeK. K. (1)dopuścił się posiadania suszu roślinnego ziela konopi wbrew przepisom ustawyo przeciwdziałaniu narkomanii wynikało z faktu, iż oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu oraz z ustaleń biegłego co do ilości i jakości ujawnionego suszu. Ponieważ ilość ta nie była znaczna sąd przyjął, iż przypadek ten stanowi wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 62 ust. Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Bezprawność i karygodność wszystkich czynów przypisanych oskarżonemu nie budzi wątpliwości. W toku postępowania,nie ujawniono okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie,że wszystkie czyny są społecznie szkodliwe w stopniu znikomym. Jednocześnie czyny te mogą być przypisaneK. K. (1)jako zawinione. W sprawie nie zebrano danych, które mogłyby świadczyć, iż w chwili ich popełnienia poczytalność oskarżonego była ograniczona bądź zniesiona. Oskarżony w toku przesłuchań w postępowaniu przygotowawczym nie zgłaszał żadnych okoliczności, które mogły mieć wpływ na ocenę jego poczytalności.
Wobec wszystkich powyższych ustaleń sąd uznał, iż czyny popełnione przez oskarżonego są bezprawne, karygodnei zawinione oraz podlegają odpowiedzialności karnej.
Wymierzając oskarżonemu karę, sąd uwzględnił jako okoliczności obciążające działanie pod wpływem alkoholu,z błahego powodu, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, stosowanie przemocy względem osoby która nie się broniła(w zakresie czynu pierwszego) oraz uprzednią karalnośćza przestępstwa, w tym działanie w ramach zwykłego powrotu do przestępstwa, a także popełnienie wszystkich zarzucanych przestępstw w krótkim czasie od zakończenia wykonywania długoterminowej kary pozbawienia wolności, co świadczy o braku skutków wychowawczych oskarżonego i jego wysokiej demoralizacji.
Na korzyść oskarżonego sąd uznał działanie w zamiarze nagłym, bez uprzednio przyjętego planu, odstąpienie od zadawania kolejnych uderzeń po interwencji innej osoby, prawidłowy sposób funkcjonowania w ramach dotychczasowej izolacji oraz umiarkowanie krytyczny stosunek do dotychczas popełnionych przez siebie przestępstw, jak również przyznanie się do IV z zarzucanych czynów oraz częściowe przyznanie do czynu I.
Uwzględniając wszystkie omówione okoliczności mające wpływ na wysokość kary, jak również mając na względzie względy indywidualnego i społecznego jej oddziaływania sąd uznał, że kara 4 lat pozbawienia wolności za czyn pierwszy, 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn drugi, 1 roku pozbawienia wolności za czyn trzeci oraz kara 3 miesięcy pozbawienia wolności za czyn czwarty, będą karami adekwatnymi, w odniesieniu do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynów, a także w pełni zrealizują cele zapobiegawcze i wychowawcze względem oskarżonego.
Wymierzenie oskarżonemu czterech kar tego samego rodzaju zobligowało sąd do orzeczenia kary łącznej.
Zgodnie z regułami orzekania kary łącznej określonymiw treściart. 85 § 1 k.k.karę łączną orzeka się wtedy,gdy względem sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw,za które orzeczono kary tego samego rodzaju. Zgodnie zaś z regułąart. 85 § 2 k.k.podstawą orzeczenia kary łącznej mogą być kary wymierzone i podlegające wykonaniu. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja ma miejsce.K. K. (1)przypisano popełnienie czterech przestępstw, za które orzeczone zostały kary pozbawienia wolności, a więc tego samego rodzaju.
Granice określania wysokości kary łącznej uregulowane sąw treściart. 86 § 1 k.k.. dolną granicą kary łącznej jest najwyższa z wymierzonych kar lub kar łącznych podlegających łączeniu(zasada absorpcji),a najwyższą suma kar lub kar łącznych orzeczonych za jednostkowe czyny(zasada kumulacji).W rozpoznawanej sprawie dolną granicą kary łącznej stanowi kara 4 lat pozbawienia wolności orzeczona za czyn zart. 158 § 2 k.k., górną zaś kara 5 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności wynikająca z sumy wszystkich kar.
Jak wynika z treściart. 85a k.k.przy ustalaniu wymiaru kary łącznej sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele wychowawcze i zapobiegawcze, które kara ma osiągnąćw stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Przekładając powyższe reguły na grunt rozpoznawanej sprawy sąd stwierdził, iż w odniesieniu do skazanego adekwatnym będzie zastosowanie przy łączeniu kar zasady mieszanej. Zbliżonej do absorpcji. Z jednej strony oskarżony jest osobą niepoprawną, która w rozłożonym czasie była skazywana za popełnienie przestępstw o zróżnicowanej kwalifikacji, które to okoliczności przemawiają za zastosowaniem zasady kumulacji. Z drugiej strony dotychczasowe zachowanie skazanego w warunkach jednostki penitencjarnej jest przeciętne, a stosunek do dotychczas popełnionych przestępstw umiarkowanie krytyczny, co świadczy o pewnych osiągnieciach wychowawczych. Okoliczność tę sąd poczytał jako przemawiającą za zastosowaniem względem skazanego zasady absorpcji. Ostatecznie, biorąc pod uwagę wszystkie omówione okoliczności oraz względy wychowawcze, zapobiegawcze i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, sąd uznał, że kara łączna w wymiarze 4 lati 9 miesięcy pozbawienia wolności będzie karą adekwatną, spełniającą wszystkie cele określone w treściart. 85a k.k.tak indywidualne, jak i społeczne.
Z uwagi na fakt, iż w toku postępowania w stosunkudo oskarżonego był stosowany środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania sąd okres stosowania tego środka, zgodnie z zasadąart. 63 § 1 k.k., zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, z ograniczeniem o okresw którym oskarżony miał wdrożona i wykonywaną karę pozbawienia wolności w sprawie V K 502/17.
Z uwagi na regułę art. 70 ustęp 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii sąd zadecydował o przepadku suszu roślinnego i jego utylizacji.
Na podstawieart. 46 § 2 k.k.z uwagi na fakt, iżR. C. (1)doznał krzywdy wynikającej z pierwszego przypisanego oskarżonemu czynu, jak również uwzględniając, iż prokurator złożył w tej kwestii stosowny wniosek, sąd orzekł od oskarżonego nawiązkę na rzeczR. C. (1)w kwocie 5.000 złotych. Należy nadmienić, że zgodnie z treściąart. 46 § 3 k.k.zasądzenie nawiązki nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego.
Uwzględniając, iż sytuacja materialna oskarżonego jest trudna, nie osiąga on żadnych dochodów i nie ma żadnego majątku, a przypadku uprawomocnienia się wyroku będzie onw dłuższej perspektywie pozbawiony wolności, sąd zwolnił goz kosztów sądowych w całości przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.