Sąd Rejonowy w Bełchatowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1170/18
Data wyroku: 2019-04-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: P. Nowak

Sygn. akt II K 1170/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 01 kwietnia 2019 r.
Sąd Rejonowy w Bełchatowie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR P. Nowak
Protokolant: st. sekr. sąd. J. Żak
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 kwietnia 2019 r.
sprawyA. P./P./ur. (...)s.P.iM. z d. S.
oskarżonego o to, że:
w dniu 11 listopada 2018 r. ok. godz. 16:35 w ruchu lądowym w miejscowościŁ.gm.(...)jechał jako kierujący samochodem m-kiB.nr rej. (...)i nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że będąc wyprzedzanym przez kierującego innym pojazdem zwiększał prędkość uniemożliwiając wykonanie tego manewru, a następnie nie zachowując szczególnej ostrożności i nie hamując wjechał na skrzyżowanie dróg, nie stosując się do znaku B-20 (stop), gdzie nie udzielił pierwszeństwa przejazdu i doprowadził do zderzenia z kierującą samochodem osobowym m-kiN.onr rej. (...)w wyniku czego obrażeń ciała doznały pasażerkiB.K. K. (1)w postaci otwartego podgłowowego I stopnia złamania II i III kości śródręcza prawego, złamania podstawy paliczka podstawnego palca III ręki prawej, stłuczenia twarzoczaszki, stłuczenia kolana prawego i powierzchownych otarć kolana prawego i twarzoczaszki orazK. K. (2)w postaci uogólnionego potłuczenia głównie głowy, rany tłuczonej okolicy czołowej, rany wargi dolnej, otwartego złamania zatoki czołowej, a obrażenia te naruszyły czynności ich ciał na okres powyżej dni 7 i spełniają dyspozycjęart. 157 § 1 kk
to jest o czyn zart. 177 § 1 kk

1
uznaje oskarżonegoA. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamionaart. 177 § 1 kki za to na podstawieart. 177 § 1 kkw zw. zart. 37 a kkorazart. 34 § 1 i 1a pkt 1 kk, a takżeart. 35 § 1 kkwymierza mu karę 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny w wymiarze 20 (dwudziestu) złotych każda;

2
na podstawieart. 46 § 1 kkorzeka odA. P.tytułem częściowego zadośćuczynienia na rzecz :

a
K. K. (2)kwotę 2.000 (dwóch tysięcy) złotych;

b
K. K. (1)kwotę 2.000 (dwóch tysięcy) złotych;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 (pięćset) złotych opłaty oraz  kwotę 577,28 (pięćset siedemdziesiąt siedem 28/100) złotych tytułem zwrotu poniesionych w sprawie wydatków.

Sygn. akt II K 1170/18

UZASADNIENIE
na podstawieart. 423 § 1a kpkw zakresie ograniczonym do rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynów zarzuconego oskarżonemu.
Zachowanie oskarżonego polegające na tym,że wdniu 11 listopada 2018 r. ok. godz. 16:35 w ruchu lądowym w miejscowościŁ.gm.(...)jechał jako kierujący samochodem m-kiB.nr rej. (...)i nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że będąc wyprzedzanym przez kierującego innym pojazdem zwiększał prędkość uniemożliwiając wykonanie tego manewru, a następnie nie zachowując szczególnej ostrożności i nie hamując wjechał na skrzyżowanie dróg, nie stosując się do znaku B-20 (stop), gdzie nie udzielił pierwszeństwa przejazdu i doprowadził do zderzenia z kierującą samochodem osobowym m-kiN.onr rej. (...)w wyniku czego obrażeń ciała doznały pasażerkiB.K. K. (1)w postaci otwartego podgłowowego I stopnia złamania II i III kości śródręcza prawego, złamania podstawy paliczka podstawnego palca III ręki prawej, stłuczenia twarzoczaszki, stłuczenia kolana prawego i powierzchownych otarć kolana prawego i twarzoczaszki orazK. K. (2)w postaci uogólnionego potłuczenia głównie głowy, rany tłuczonej okolicy czołowej, rany wargi dolnej, otwartego złamania zatoki czołowej, a obrażenia te naruszyły czynności ich ciał na okres powyżej dni 7 i spełniają dyspozycjęart. 157 § 1 kk– wyczerpuje dyspozycjęart. 177 § 1 kk.
Istota przestępstwa zart. 177 § 1 kkpolega na tym, że sprawca choćby nie umyślnie narusza zasady ruchu drogowego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia zasady określonej wart. 24 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku.Prawo o ruchu drogowym/t.j. Dz. Ust. z 2018 r.,poz. 1990z późn, zm./, bowiem kierującemu pojazdem wyprzedzanym zabrania się w czasie wyprzedzania i bezpośrednio po nim zwiększania prędkości.
Oskarżony naruszył również zasadę określoną w art. 5 ust. 1, zgodnie z którą kierujący pojazdem jest są obowiązani stosować się do poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli, sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych. W ocenie Sądu jazda oskarżonego skutkowała naruszeniem jednocześnie znaku B-20(...)poprzez niezastosowanie się do obowiązku bezwzględnego zatrzymania pojazdu oraz naruszenia znaku ostrzegającego o skrzyżowaniu z drogą z pierwszeństwem przejazdu, poprzez nieustąpienie pierwszeństwa przejazdu pojazdowi znajdującemu się na drodze z pierwszeństwem przejazdu.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż naruszenie norm zasad ruchu drogowego przez oskarżonego było przyczyną zderzenia się dwóch pojazdów, a więc występuje w niniejszej sprawie związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy naruszeniem zasad ruchu drogowego przez oskarżonego a zdarzeniem drogowym w postaci wypadku komunikacyjnego i jego skutkami w postaci obrażeń ciała obu pokrzywdzonych naruszających czynności ich organizmów na okres czasu powyżej siedmiu dni w rozumieniuart. 157 § 1 kk.
Sąd wymierzając oskarżonemu karę miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 KK. Jako okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego Sąd potraktował jego przyznanie się do popełnienia zarzucanego czynu oraz fakt pojednania się z pokrzywdzonymi, zaś na niekorzyść uprzednią sądową karalność.
Sąd uznał, że nie ma potrzeby orzekania w stosunku do oskarżonego kary pozbawienia wolności nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd zachowanie oskarżonego poczytał jako jednorazowy wybryk w ruchu drogowym i zakłada, iż podobne zachowanie nie zdarzy się w przyszłości. Tym samym nie ma potrzeby sięgania po najsurowszy rodzaj kary przewidziany przezart. 177 § 1 KK. Dlatego też Sąd skorzystał z możliwości, jaką daje mu przepisart. 37a KKi orzekł wobec oskarżonego karę łagodniejszego rodzaju, tj. karę grzywny samoistnej.
Jednocześnie Sąd omyłkowo (na skutek korzystania przy sporządzaniu wyroku z szablonów zaproponowanych przez system komputerowy) w podstawie wymiaru kary wskazałart. 34 § 1 i 1a pkt. 1 KKorazart. 35 § 1 KKodnoszące się do kary ograniczenia wolności.
Zdaniem Sądu kara 250 stawek dziennych grzywny ta jest adekwatna do stopnia winyA. P.oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Spełni także cele kary w zakresie jej ogólnospołecznego oddziaływania oraz cele represyjne względem osoby oskarżonego.
Określając wysokość jednaj stawki dziennej na kwotę 20 złotych Sąd uznał, iż odpowiada ona aktualnej kondycji finansowej i majątkowej oskarżonego i nie powinna stanowić dla niego nadmiernej uciążliwości, zwłaszcza że jest osiąga on regularne dochody z tytułu zatrudnienia, jest kawalerem i nie ma nikogo na utrzymaniu.
Biorąc pod uwagę rozmiar obrażeń ciała, jakie na skutek zdarzenia odniosły obie pokrzywdzone Sąd w oparciu o treśćart. 46 § 1 KKzasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonychK. K. (2)orazK. K. (1)kwotę po 2000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 627 kpkorazart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), nakładając na oskarżonego obowiązek zwrotu wydatków poniesionych w toku postępowania w kwocie 577,28 złotych oraz opłaty w kwocie 500 złotych.