Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 482/19
Data wyroku: 2019-10-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Daria Wojciechowska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 par 1 kw
Teza: Grzywna 200 zł
Koszty - 943,16 zł

Sygn. akt VW 482/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 października 2019 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Daria Wojciechowska
Protokolant: Agnieszka Gutowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 5 czerwca 2019 r., 4 września 2019 r., 3 października 2019 r. i 16 października 2019 r.
sprawyT. N.s.K.iR. z domu K.ur. (...)w
Zagajniku,
obwinionego o to że:
W dniu 5 lipca 2018 r. około godz. 17:45 wW.w ruchu lądowym na drodze publicznej naRondzie (...)naruszył zasady określone wart. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiS.onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas wjazdu na skrzyżowanie, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z samochodem markiF.onr rej. (...)powodując uszkodzenie pojazdów, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
tj. o czyn zart. 86§1 kodeksu wykroczeńw zw. zart. 3 ust. l ustawy z dnia 20.06.1997r. prawo o ruchu drogowym(tekst jedn.: Dz. U. z 2018r., poz. 1990)
oraz
M. T. (1)s.M.iR.ur. (...)wW.obwinionego o to że:
W dniu 5 lipca 2018 r. około godz. 17:45 wW.w ruchu lądowym na drodze publicznej naRondzie (...)naruszył zasady określone wart. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiF.onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas opuszczania skrzyżowania, w
wyniku czego doprowadził do zderzenia z samochodem markiS.onr rej. (...)powodując uszkodzenie pojazdów, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu
drogowym.
tj. o czyn zart. 86§1 kodeksu wykroczeńw zw. zart. 3 ust. l ustawy z dnia 20.06.1997r. prawo o ruchu drogowym(tekst jedn.: Dz. U. z 2018r., poz. 1990)
orzeka

I
ObwinionegoT. N.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 86 § 1 kw skazuje go i wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) złotych.

II
ObwinionegoM. T. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 86 § 1 kw skazuje go i wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) złotych.

III
Zasądza od każdego z obwinionych na rzecz Skarbu Państwa po 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty oraz obciąża każdego z obwinionych kosztami postępowania w sprawie w kwocie po 913,16 zł. (dziewięćset trzynaście złotych szesnaście groszy).

Sygn. akt V W 482/19

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 5 lipca 2018 r. ok. godz. 17:45 wW., naRondzie (...)doszło do zderzenia drogowego na skrzyżowaniu trzech jednokierunkowych jezdni.T. N., kierując pojazdemS. (...)onr rej. (...)poruszał się od stronyul. (...)i na skrzyżowaniu skręcał w lewo w kierunku Centrum, natomiastM. T. (1), kierujący pojazdemF. (...)onr rej. (...)nadjechał od stronyul. (...)i na skrzyżowaniu wykonał skręt w lewo – w kierunkuulicy (...)korzystając jezdni biegnącej na poziomie gruntu, poruszając się po pasie ruchu skrajnym lewym. Podczas przedmiotowego zderzenia ruchem na skrzyżowaniu kierował sprawnie funkcjonujący system sygnalizacji świetlnej, którego wskazania obowiązywały zarówno kierującego pojazdemS.jak i kierującego pojazdemF..
Kierujący pojazdami uczestniczącymi w zdarzeniu nie byli pod wpływem alkoholu. Nikt nie doznał uszkodzeń ciała w wyniku zdarzenia. W dniu zdarzenia panowały utrudnione warunki obserwacji: intensywne promienie słoneczne padające na lampy sygnalizatorów.

dowód
         : częściowo wyjaśnienia obwinionegoT. N.– k. 15-16, 155; częściowo zeznania świadkaA. N.– k. 19-20,157; częściowo zeznania świadkaM.A. T.– k. 26-27, 157-158; częściowo zeznania drugiego obwinionegoM. T. (1)– k. 22-23, 156; opinia biegłego – k. 161-180; notatka urzędowa – k. 1-3; protokół badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym – k. 6-7.
W wyniku zderzenia się pojazdów w samochodzie markiS.stwierdzono uszkodzoną powłokę lakierniczą na prawym przednim błotniku, odkształcony prawy przedni błotnik, uszkodzoną powłokę lakierniczą na przednim zderzaku z prawej strony, odkształcony przedni zderzak z prawej strony, rozbitą obudową prawego reflektora, połamany klosz prawego światła przeciwmgielnego, połamaną plastikową osłonę pod przednią tablicą rejestracyjną, wyłamany z mocowań dolny kołnierz pod zderzakiem przednim, odkształconą pokrywę silnika z prawej strony. Natomiast w pojeździe markiF.stwierdzono uszkodzoną powłokę lakierniczą na przednim zderzaku z lewej strony, uszkodzoną powłokę lakierniczą na lewym przednim błotniku, odkształcony lewy przedni błotnik, uszkodzoną powłokę lakierniczą na lewych przednich drzwiach, odkształcone lewe przednie drzwi, uszkodzony lewy przedni kołpak, odkształconą lewą przednią felgę, uszkodzone lewe przednie nadkole. Uszkodzenie obu pojazdów wskazują na niskie prędkości pojazdów w chwili zderzenia.

dowód
         : protokół oględzin samochoduS.– k. 4, protokół oględzin samochoduF.– k. 5.
T. N.ma 72 lata, jest żonaty, nie ma nikogo na utrzymaniu. Emeryt, z miesięczną emeryturą w wysokości 2000 zł. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Nie był karany.

dowód
         : wyjaśnienia obwinionego – k. 15v, 154;  informacja z rejestru ukaranych za wykroczenia – k.44.
ObwinionyT. N.przesłuchany na etapie czynności wyjaśniających nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. /k. 41/
Na rozprawie obwiniony również nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że wjechał narondo (...), gdy było jeszcze zielone światło, dojeżdżając zaś trochę dalej światło się zmieniło, czekał na zmianę świateł na zielone a następnie ruszył. Podkreślił, że jest pewien, ze wjechał na zielonym świetle. Stał 3-4 metry przed sygnalizatorem, żeby go dobrze widzieć. W ostatniej chwili przed zderzeniem zobaczył z prawej strony nadjeżdżający samochod, odbił trochę w lewo, jednakże było już za późno i doszło do zderzenia.T.przed zderzeniem dopiero co ruszył, jechał ok. 10 km/h. Według obwinionego widoczność była bardzo dobra. Jechał z żonąA. N., która siedziała obok niego z prawej strony /k. 15v, 154/
Sąd zważył, co następuje.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionegoT. N.w ograniczonym zakresie. Jako wiarygodny Sąd potraktował jedynie opis obwinionego w zakresie wjazdu na skrzyżowanie o niskiej prędkości i niezauważenie pojawiającego się drugiego uczestnika zderzenia. Relacja ta znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym i nie była kwestionowana. Sąd nie dał, zaś wiary twierdzeniom, że w czasie zderzenia kierujący pojazdem dokonał dostatecznej obserwacji. Wyjaśnienia w powyższym zakresie są sprzeczne z wyjaśnieniami drugiego obwinionegoM. T. (1)oraz świadkaM.T..
Z powodu rozbieżności zeznań dwóch obwinionych i wyjaśnień dwóch świadków jako podstawę ustaleń faktycznych w sprawie Sąd przyjął opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego, techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadkówJ. K..
W ocenie Sądu opinia ta jest jasna, rzeczowa i pełna, zaś biegły dysponuje wiedzą i doświadczeniem pozwalającym mu na sporządzenie wiarygodnej opinii w niniejszej sprawie. Biegły wskazał, że niewątpliwie pierwotną przyczyną przedmiotowej kolizji było niezastosowanie się jednego obwinionych do obowiązującego go wskazania sygnalizacji świetlnej. Jednakże zarówno zeznania świadków, jak i wyjaśnienia obwinionych oraz materiał dowodowy nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić który z kierujących się tego dopuścił. Równocześnie wyjaśnienia obwinionych wskazują, że gdyby zachowywali oni szczególną ostrożność podczas zbliżania się do skrzyżowania, mieliby możliwość uniknięcia zderzenia. Opinia ta w ocenie Sądu skutecznie podważa wersje zdarzenia przedstawioną przez obwinionegoT. N.w zakresie zachowania przez niego należytej ostrożności oraz po trosze pewności co do wjazdu na skrzyżowanie na zielonym świetle.
Zeznania świadkaA. N., pasażerki samochoduS., znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach obwinionegoT. N.złożonych na rozprawie. Zaś zeznania świadkaM. T. (2), pasażerki samochoduF., znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach drugiego obwinionegoM. T. (1). Wszyscy twierdzą, że każdy z obwinionych wjechał na skrzyżowanie na zielonym świetle.
Należy jednak zwrócić uwagę, że wobec braku innych dowodów, za pomocą których można byłoby jednoznacznie stwierdzić okoliczność, który z uczestników wjechał na świetle zielonym, Sąd przyjął, korzystniej dla obwinionych, że zarówno samochód markiS.kierowany przezT. N.jak i samochód markiF.kierowany przez drugiego obwinionegoM. T. (1)mogli wjechać na zielonym świetle.
Ponadto należy wskazać, że nie ma sprzeczności między zeznaniami świadków a wyjaśnieniami obwinionegoT. N.odnośnie zaskoczenia pojawieniem się na skrzyżowaniu drugiego pojazdu. Ponadto, warto podkreślić, że nikt nie był w stanie opisać sposobu wjazdu na skrzyżowanie drugiego uczestnika zdarzenia.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaM. T. (2)w zakresie panujących warunków pogodowych w dniu zderzenia, tj.że słońce operowało nisko, a światło było mało widoczne,co wskazywałoby na niekorzystne warunki atmosferyczne mogące mieć niewątpliwie wpływ na odczyt sygnalizatora świetlnego, na co również zwrócił uwagę biegły w swojej opinii.
Sąd dał jedynie w części wiarę zeznaniom świadkówM. T. (2)iA. N.. Świadkowie są żonami obwinionych oraz były pasażerkami prowadzonych przez obwinionych pojazdów biorących udział w kolizji drogowej. Ich zeznania są zbieżne z wyjaśnieniami swoich mężów - obwinionych i w istotnej części, z powodów dla których Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom obwinionegoT. N., one również nie stały się podstawą ustaleń faktycznych w sprawie.
Bowiem, należy wskazać, że uczestnicy postępowania przedstawiają różne wersje zdarzenia. Jedyną przyznawana przez wszystkich okolicznością jest fakt, że jechali powoli, oraz że nie zauważyli drugiego pojazdu. Dlatego z ich relacji wyłaniają się różne wersje zdarzenia. Pierwsza prezentowana przez obwinionegoM. T. (1), która została potwierdzona przez jego żonę, iż to on wjechał na zielonym świetle. Druga natomiast wersja została przedstawiona przez drugiego obwinionegoT. N.została potwierdzona przez jadącą z nim pasażerkę – żonęA. N., iż to ten obwiniony wjechał na skrzyżowanie na zielonym świetle.
Niewątpliwie zarówno pierwsza jak i druga wersja przebiegu zdarzenia jest fizycznie możliwa i nie wykluczają żadnej z nich uszkodzenia powstałe w obu pojazdach. Na podstawie szkicu oraz opinii biegłego, nie można stwierdzić, który z kierujących wjechał na zielonym świetle. Jednakże niewątpliwie nie doszłoby do kolizji, gdyby co najmniej jeden z obwinionych przed wjazdem na skrzyżowanie właściwie obserwował sytuację drogową. Zeznania obwinionegoT. N.jak i pozostałych świadków jasno wskazują, że obwiniony był zaskoczony pojawieniem się drugiego pojazdu, co potwierdza fakt, iż obwiniony uzależniał swój wjazd na skrzyżowanie wyłącznie od sygnalizacji świetlnej a zatem takie działanie było niezgodne z zasadami ruchu drogowego.
Mając powyższe na uwadze należało, przyjąć, że do kolizji doszło na skutek naruszenia zasad określonych wart. 3 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym.
Pozostałe dokumenty stanowiły wiarygodny dowód w sprawie, bowiem ich autentyczność ani prawdziwość treści nie budziły wątpliwości ani nie były kwestionowane przez strony.
ObwinionyT. N.stanął pod zarzutem tego, że w dniu 5 lipca 2018 roku około godz. 17:45 wW.w ruchu lądowym na drodze publicznej naRondzie (...)naruszył zasady określone wart. 3 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierujący pojazdem markiS.onr. rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas wjazdu na skrzyżowanie, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z samochodem markiF.onr rej. (...)powodując uszkodzenie pojazdów, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. wykroczenia zart. 86 § 1kw w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W myśl art. 86 § 1 kw odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Art. 3 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowymokreśla obowiązki uczestnika ruchu w zakresie bezpieczeństwa stanowiąc, że uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność. Zachowanie kierującego pojazdem w związku z wjazdem na skrzyżowanie określaart. 25 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie zart. 25 ust. 1ww. ustawy, kierujący pojazdem zbliżający się do skrzyżowania jest obowiązany zachować szczególną ostrożność. Natomiast w myślust. 22,szczególna ostrożnośćto ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiających odpowiednio szybkie reagowanie.
Warunkiem sprostania obowiązkowi szczególnej ostrożności, nałożonemu na uczestnika ruchu drogowego w sytuacjach wskazanych w ustawie, jest nieustająca obserwacja sytuacji na drodze, umożliwiająca percepcję wszystkich zmian i odpowiednie dostosowanie się do nich. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 sierpnia 2009 r., V KK 34/09, OSNKW 2009 Nr 9 poz. 81) Ustaliwszy hipotetycznie, że pojazd markiS.wjechał na skrzyżowanie na zielonym świetle, należy wskazać, że do kolizji nie doszłoby, gdyby samochód kierowany przez obwinionego dochował szczególnej ostrożności i zauważył nadjeżdżający pojazd przed zderzeniem. Na podstawie powyższego zaś można stwierdzić, że pojazd markiS., wjechał na skrzyżowanie kierując się wyłącznie sygnalizatorem świetlnym. Jednocześnie konieczne jest podkreślenie, że kierujący pojazdemF.mógł nie zauważyć pojazdu obwinionego z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych panujących wówczas na drodze – promieni słonecznych. ObowiązkiemT. N.było obserwowanie sąsiednich pasów ruchu, nie zaś skupienie się tylko i wyłącznie na sygnalizatorze. Natomiast obwiniony z uwagi na podjęcie tak ryzykownego manewru jak wjazd na skrzyżowanie na bieżąco winien upewniać się, czy przykładowo w wyniku zmiany sygnalizacji świetlnej i podjęcia ruchu przez pojazdy nie zmieniła się sytuacja na drodze. Niezauważenie pojazdu, co potwierdzają wyjaśnienia świadków, świadczy niewątpliwie o niezachowaniu przez obwinionego szczególnej ostrożności przy wjeździe na skrzyżowanie. Takie zachowanie obwinionego przyczyniło się do kolizji, a więc naruszyło bezpieczeństwo w ruchu drogowym.
Ponadto, odnosząc się do strony podmiotowej zarzucanego czynu, należy wskazać, że obwiniony był świadomy, że dokonuje wjazdu na skrzyżowanie i powinien zgodnie zart. 3.1 prawo o ruchu drogowymzachować szczególną ostrożność, a zatem nie zachowując należytej ostrożności umyślnie naruszył przepisyustawy prawo o ruchu drogowym.
Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia określonego w art. 86 § 1 kw.
Nie budzi również wątpliwości wina obwinionego. W chwili popełnienia czynuT. N.był osobą dojrzałą życiowo i w pełni poczytalną oraz nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca jego winę.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 złotych.
Przystępując do wymiaru kary, Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 33 k.w. Wymierzając obwinionemu karę grzywny, Sąd baczył by dolegliwość tej kary była adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także dyrektywę prewencji generalnej w zakresie kształtowania świadomości społecznej. Mając na uwadze treść art. 47 § 6 k.w., Sąd doszedł do wniosku, że stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego obwinionemu nie był wysoki. Wskazuje na to rozmiar wyrządzonej szkody, który był niewielki, bowiem ograniczyła się ona do zarysowań lakieru pojazdów, a żadna z osób uczestniczących w kolizji nie odniosła obrażeń.
Wymierzając karę Sąd zbadał również warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, a także sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniony nie był dotychczas karany.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaiart. 119 kpww zw. zart. 627 k.p.k.w zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.