Sąd Rejonowy w Kaliszu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 270/18
Data wyroku: 2020-09-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE

Sygn. akt II K 270/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 września 2020r.
Sąd Rejonowy w Kaliszu Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący : Sędzia Sądu Rejonowego Joanna Urbańska - Czarnasiak
Protokolant : sekretarz sądowy Daria Włodarska
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w SłupcyE. S.
po rozpoznaniu w dniach 20 września 2018r., 20 grudnia 2018r., 9 maja 2019r., 02 lipca 2020r., 11 września 2020r.
sprawy karnej:
M. K.
synaZ.iJ.zd.M.
ur. (...)wK.
R. S. (1)
synaJ.iD.zd.K.
ur. (...)wS.

oskarżonych o to, że:
w dniu 12 maja 2010r. wK., województwo(...), w siedzibie Komendy Powiatowej Policji wK.wpokoju o nr (...), jako funkcjonariusze Referatu Operacyjno-Rozpoznawczego Komendy Powiatowej Policji wK., działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim, wspólnie i w porozumieniu przekroczyli swoje uprawnienia działając jednocześnie na szkodę interesu publicznego i prywatnego w ten sposób, że w celu uzyskania wyjaśnień określonej treści odM. B.wówczas prawnie pozbawionego wolności (zatrzymanego), w stosunku do którego w dniu 12 maja 2010 roku zostało wydane postanowienie o zmianie zarzutów w sprawie o sygn. akt 1 Ds. 176/10 (RSD 181/10) prowadzonej pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Kole, kierowali wobec niego groźby bezprawne pozbawienia życia i naruszenia czynności narządów ciała, spowodowania postępowania karnego związanego z rzekomą czynną napaścią na funkcjonariuszy oraz stosowali względem niego przemoc w postaci: uderzenia go rękami w głowę i w plecy, kopania go nogami w tułów, a także zmuszania go do przyjmowania pozycji kucznej pod szafą a po osłabnięciu wielokrotnie zadawali mu uderzenia po całym ciele, wykręcali ręce, zakładali foliową torbę tzw. jednorazówkę na głowę doprowadzając do bezdechu, w wyniku czegoM. B.doznał obrażeń ciała w postaci powierzchownego urazu głowy, stłuczenia pleców, krwawych wylewów oka lewego i prawego (sińców okularowych w obrębie oczodołów) oraz zasinienia okolicy lewej łopatki, zaczerwienienia małżowiny usznej, na lewej małżowinie otarcie naskórka, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni, a sposób działania sprawców narażał pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o którym mowa wart. 157 § 1 kk

- tj. o czyn zart. 231 § 1 kkw zw. zart. 246 kkw zw. zart 247 § 1 kkw zw. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

oraz
Ł. G.
synaG.iJ.zd.B.
ur. (...)wK.
P. G. (1)
synaR.iM.zd.B.
ur. (...)wK.

oskarżonych o to, że:
w dniu 13 maja 2010 roku wK., województwo(...), w siedzibie Komendy Powiatowej Policji wK., jako funkcjonariusze Referatu Operacyjno-Rozpoznawczego Komendy powiatowej Policji wK., działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim, wspólnie i w porozumieniu przekroczyli swoje uprawnienia działając jednocześnie na szkodę interesu publicznego i prywatnego w ten sposób, że w celu uzyskania wyjaśnień określonej treści odM. B.wówczas prawnie pozbawionego wolności (zatrzymanego), w stosunku do którego 12 maja 2010 roku zostało wydane postanowienie o zmianie zarzutów w sprawie o sygn. akt. 1 Ds. 176/10 (RSD 181/10) prowadzonej pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Kole kierowali wobec niego groźby bezprawnie pozbawiania życia i naruszenia czynności narządów ciała, spowodowania postępowania karnego związanego z rzekomą czynną napaścią na funkcjonariuszy oraz stosowali względem niego przemoc w postaci: uderzania rękami zaciśniętymi w pięść po głowie, brzuchu i po plecach, zakładania foliowej torby na głowę doprowadzając do bezdechu, w wyniku czegoM. B.doznał obrażeń całą w postaci powierzchownego urazu głowy, stłuczenia pleców, krwawych wylewów oka lewego i prawego (sińców okularowych w obrębie oczodołów) oraz zasinienia okolicy lewej łopatki, zaczerwienienia małżowiny usznej, na lewej małżowinie otarcie naskórka, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni, a sposób działania sprawców narażał pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku, o którym mowa wart. 157 § 1 kk
- tj. o czyn zart. 231 § 1 kkw zw. zart. 246 kkw zw. zart. 247 § 1 kkw zw. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

1
oskarżonychM. K.iR. S. (1)uniewinnia od zarzucanego im czynu opisanego wpkt. I, to jest popełnienia przestępstwa zart. 231 § 1 kkw zw. zart. 246 kkw zw. zart. 247 § 1 kkw zw. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,

2
oskarżonychŁ. G.iP. G. (1)uniewinnia od zarzucanego im czynu opisanego wpkt. II, to jest popełnienia przestępstwa zart. 231 § 1 kkw zw. zart. 246 kkw zw. zart. 247 § 1 kkw zw. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,

3
na podstawieart. 415 § 2 kpkpowództwo cywilne oskarżyciela posiłkowegoM. B.pozostawia bez rozpoznania,

4
na podstawieart. 618 § 1 pkt. 11 kpkw zw. § 17 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 3 oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. G.kwotę 6.051,60 /sześć tysięcy pięćdziesiąt jeden złotych 60/100/ zawierającą w sobie należny podatek VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemuM. B.z urzędu w toku całego postępowania,

5
na podstawieart. 632 pkt. 2 kpkkosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

sędziaJ. C.

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 270/18

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybieart. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn  przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.
1.1.2.

M. K.iR. S. (1)
P. G. (1)iŁ. G.

oskarżonych o to, że:
w dniu 12 maja 2010r. wK., województwo(...), w siedzibie Komendy Powiatowej Policji wK.wpokoju o nr (...), jako funkcjonariusze Referatu Operacyjno-Rozpoznawczego Komendy Powiatowej Policji wK., działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim, wspólnie i w porozumieniu przekroczyli swoje uprawnienia działając jednocześnie na szkodę interesu publicznego i prywatnego w ten sposób, że w celu uzyskania wyjaśnień określonej treści odM. B.wówczas prawnie pozbawionego wolności (zatrzymanego), w stosunku do którego w dniu 12 maja 2010 roku zostało wydane postanowienie o zmianie zarzutów w sprawie o sygn. akt 1 Ds. 176/10 (RSD 181/10) prowadzonej pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Kole, kierowali wobec niego groźby bezprawne pozbawienia życia i naruszenia czynności narządów ciała, spowodowania postępowania karnego związanego z rzekomą czynną napaścią na funkcjonariuszy oraz stosowali względem niego przemoc w postaci: uderzenia go rękami w głowę i w plecy, kopania go nogami w tułów, a także zmuszania go do przyjmowania pozycji kucznej pod szafą a po osłabnięciu wielokrotnie zadawali mu uderzenia po całym ciele, wykręcali ręce, zakładali foliową torbę tzw. jednorazówkę na głowę doprowadzając do bezdechu, w wyniku czegoM. B.doznał obrażeń ciała w postaci powierzchownego urazu głowy, stłuczenia pleców, krwawych wylewów oka lewego i prawego (sińców okularowych w obrębie oczodołów) oraz zasinienia okolicy lewej łopatki, zaczerwienienia małżowiny usznej, na lewej małżowinie otarcie naskórka, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni, a sposób działania sprawców narażał pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o którym mowa wart. 157 § 1 kk

- tj. o czyn zart. 231 § 1 kkw zw. zart. 246 kkw zw. zart 247 § 1 kkw zw. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

oskarżonych o to, że:
w dniu 13 maja 2010 roku wK., województwo(...), w siedzibie Komendy Powiatowej Policji wK., jako funkcjonariusze Referatu Operacyjno-Rozpoznawczego Komendy powiatowej Policji wK., działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim, wspólnie i w porozumieniu przekroczyli swoje uprawnienia działając jednocześnie na szkodę interesu publicznego i prywatnego w ten sposób, że w celu uzyskania wyjaśnień określonej treści odM. B.wówczas prawnie pozbawionego wolności (zatrzymanego), w stosunku do którego 12 maja 2010 roku zostało wydane postanowienie o zmianie zarzutów w sprawie o sygn. akt. 1 Ds. 176/10 (RSD 181/10) prowadzonej pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Kole kierowali wobec niego groźby bezprawnie pozbawiania życia i naruszenia czynności narządów ciała, spowodowania postępowania karnego związanego z rzekomą czynną napaścią na funkcjonariuszy oraz stosowali względem niego przemoc w postaci: uderzania rękami zaciśniętymi w pięść po głowie, brzuchu i po plecach, zakładania foliowej torby na głowę doprowadzając do bezdechu, w wyniku czegoM. B.doznał obrażeń całą w postaci powierzchownego urazu głowy, stłuczenia pleców, krwawych wylewów oka lewego i prawego (sińców okularowych w obrębie oczodołów) oraz zasinienia okolicy lewej łopatki, zaczerwienienia małżowiny usznej, na lewej małżowinie otarcie naskórka, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni, a sposób działania sprawców narażał pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku, o którym mowa wart. 157 § 1 kk
- tj. o czyn zart. 231 § 1 kkw zw. zart. 246 kkw zw. zart. 247 § 1 kkw zw. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. PokrzywdzonyM. B.poszukiwany był listami gończymi wydanymi przez Sąd Okręgowy w Kaliszu i Sąd Rejonowy w Kole w sprawach o sygn. akt III Kow 236/08, II K 300/04 i II K 206/05 w związku z nakazami doprowadzenia do Zakładu Karnego wK.oraz odbycia przez niego kar pozbawienia wolności po upływie okresu przerwy orzeczonej przez Sąd Okręgowy w Kaliszu w sprawie o sygn. akt III Kow 303/07 w dniu 12 grudnia 2007r..M. B.poszukiwany był także jako osoba podejrzana w sprawie dotyczącej kradzieży z włamaniem do altanek ogrodowych wK.przyul. (...). Pokrzywdzony ukrywał się dwa lata przed wymiarem sprawiedliwości.
2. W dniu 29 grudnia 2008r. w Komendzie Powiatowej Policji wK.wszczęto sprawę poszukiwawczą wobecM. B., w toku której podjęto czynności zmierzające do zatrzymania poszukiwanego.
3. W dniu 12 maja 2010 roku na podstawie ustaleń operacyjnych funkcjonariuszy Policji wK.ustalono, że pokrzywdzonyM. B.przebywa w miejscu zamieszkania swojej konkubinyA. O. (1)przyulicy (...)wK..
4. Przed godziną 15-stą na miejsce pod w/w adres udali się Z-ca Naczelnika Komendy Powiatowej Policji wK.asp. szt.W. B. (1), mł. asp.R. S. (1), sierż.T. F., st. post.M. K.oraz mł. asp.T. P..
5. FunkcjonariuszR. S. (1)zauważył przez okno, że w budynku znajduje sięM. B., jego konkubina i dwoje ich małoletnich dzieci. Funkcjonariusze podjęli próbę wejścia do budynku, pukali głośno uderzając do drzwi i okien, wzywając do otwarcia drzwi i informując, że są z Policji, a w przypadku nieotwarcia drzwi dokonają wejścia siłowego. Policjanci nie zostali wpuszczeni do środka. DowodzącyW. B. (1)wydał polecenie, powrotu przezM. K.do Komendy Powiatowej Policji wK.po łom, w celu wywarzenia drzwi.
6. Kiedy na wezwanie policji drzwi nie zostały otworzoneW. B. (1)drzwi wyważył, po czym razem zT. P.wbiegli do wnętrza pomieszczenia mieszkalnego. W tym momencie, na widok funkcjonariuszyM. B.podbiegł do zamkniętego w kuchni okna rozbijając ciałem szybę oraz zrywając spuszczoną na okno aluminiową żaluzję, wyskoczył na zewnątrz budynku przewracając się na betonowe podłoże. Pokrzywdzony doznał rozcięcia głowy i otarć naskórka dłoniowej powierzchni rąk. Pokrzywdzony wstał i próbował uciekać. Został złapany przezT. F.. Funkcjonariusz podjął próbę obezwładnienia uciekiniera. Do pokrzywdzonegoM. B.i funkcjonariuszaT. F.dołączyliW. B. (1)iT. P., a następnieR. S. (1).
7.M. B.zachowywał się agresywnie, szarpał, machał rękoma, głową, kopał nogami, wydawał nieartykułowane dźwięki wobec czego funkcjonariusze zastosowali środki przymusu bezpośredniego. Pomiędzy funkcjonariuszami, a pokrzywdzonym doszło do szamotaniny, podczas której mężczyźni wzajemnie się szarpali, pokrzywdzony zadawał kopnięcia i uderzenia rękami. Podczas czynności wykonywanych przez funkcjonariuszy nastąpiła wymiana z pokrzywdzonym ruchów ciała kontrolowanych i przypadkowych, aby obezwładnićM. B.. W pewnym momencie pokrzywdzony przewrócił się. Wówczas mężczyźni przemieścili się na ziemię. Wtedy funkcjonariuszR. S. (1)dociskając pokrzywdzonego do ziemi, jednocześnie zakładał kajdanki.M. B.próbował uderzyć głową funkcjonariusza. Szarpał się i uderzał głową w betonowe podłoże chodnika oraz zmieniał położenie ciała. Na skutek tych działań pokrzywdzony krwawił, plamiąc krwią własne ubrania oraz odzież funkcjonariuszaT. F..
8. ObezwładnionegoM. B.policjanci podnieśli. Z domu wybiegłaA. O. (1), przynosząc obuwie dla pokrzywdzonego i wykrzykując pod ich adresem, że „ich załatwi” i „tak tego nie zostawi”. TakżeM. B.wygrażał policjantom, że „im tego nie podaruje”.
9.M. K.wrócił na miejsce po obezwładnieniuM. B.przebywającego na posesji domu.
10. Funkcjonariusze wsadzili pokrzywdzonego do nieoznakowanego radiowozu, a następnieM. B.został przewieziony do siedziby Komendy Powiatowej Policji wK.. Z protokołu zatrzymania wynika, iżM. B.zatrzymano o godz. 14:50.
11. Jednocześnie wydano dyspozycję skierowania na miejsce grupy operacyjnej, celem zabezpieczenia dowodów związanych z zatrzymaniem pokrzywdzonego, a nadto przeprowadzenia badania stanu zdrowiaM. B.oraz sporządzenia dokumentacji fotograficznej jego wyglądu. Po przyjeździe do Komendy Powiatowej Policji wK.M. B.został wprowadzony dopokoju (...)zajmowanego przez mł. asp.R. S. (1)- wówczas funkcjonariusza Referatu Operacyjno-Rozpoznawczego KPP wK.. SierżantM. K.i mł. asp.R. S. (1)rozpoczęli czynności. O godzinie 15:25 funkcjonariusz policjiR. S. (1)zaczął oględziny ciałaM. B..(...)kryminalistyki Komendy Powiatowej Policji wK.Z. S.wykonał dokumentację fotograficzną. Oględziny ciała pokrzywdzonego po powrocie do KPP wK.przeprowadzał mł. asp.R. S. (1)wspólnie z technikiem kryminalistykiZ. S.. Do pokoju wszedł takżeT. F., który przekazał dowód osobistyM. B.. Czynności te zostały utrwalone za pomocą protokołu oględzin i załącznika w postaci dokumentacji fotograficznej.
12. U pokrzywdzonego widoczne były obrażenia głowy w postaci rozcięcia naskórka oraz obrażenia twarzy w postaci zasinienia w okolicy oczu. Z protokołu oględzin wynika, że na wysokości oczu pokrzywdzonego występuje otarcie naskórka – zasinienie, lewa małżowina uszna jest zaczerwieniona, a na dłoniach występują liczne otarcia naskórka oraz rozcięcie skóry na głowie.
13. Następnie przed godziną 16:00 po zakończeniu czynności oględzin ciałaM. K.wspólnie zT. F.przewieźliM. B.na badania do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego przy Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej wK.. O godz. 16:20M. B.został przebadany przezV. K.. W badaniu stwierdzono powierzchowny uraz głowy bez utraty przytomności i stłuczenie pleców, ponadto stwierdzono, iż badany jest wydolny oddechowo. Zalecono wykonanie badanie RTG czaszki żeber. Następnie lekarka stwierdziła, żeM. B.może być przewożony środkami transportu i przebywać w(...)K.oraz być przetransportowany do Zakładu Karnego i tam przebywać. Podczas badania pokrzywdzony nie mówił nic na temat swoich obrażeń.
14. Dalsze czynności od godz. 17:20 po przetransportowaniu pokrzywdzonego do Komendy Powiatowej Policji wK.przeprowadził funkcjonariusz policjiT. P.. Przeprowadzane czynności związane były z prowadzonym postępowaniem w sprawie 1 Ds. 176/10.M. B.przedstawiono zarzut popełnienia 7 przestępstw zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki został w sprawie przesłuchany jako podejrzany.M. B.przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów tj. czynów zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki złożył wyjaśnienia. Czynności trwały do godz. 18:15, po czym o godz. 18:30M. B.został osadzony w(...)wK..
15. W dniu 13 maja 2010r. ok. godz. 8:05 funkcjonariusze policjiP. G. (1)iŁ. G.podjęli pokrzywdzonego z(...)w celu pobrania jego odcisków palców i wykonania tzw. sygnalityki. W trakcie pobierania odcisków palców policjanci z uwagi na brak doświadczenia powtarzali swe czynności, dokonując pobrania odcisków dwa razy na dwóch odrębnych kartach i dwa razy po odcisku całej dłoni lewej i prawej. W obecności funkcjonariuszyZ. S.ok. godz. 9:00 wykonał zdjęcia sygnalityczne pokrzywdzonego, po czymM. B.został odprowadzony do pokoju znajdującego się na piętrze budynku. TamM. B.umył sobie dłonie i czekał aż funkcjonariusze wypełnią dokumentację dotyczącą czynności pobrania odcisków palców.P. G. (1)ok godziny 9:20 zadzwonił do dyżurnego informując o zakończeniu czynności z pokrzywdzonym. Z uwagi na planowany przyjazd konwoju z Zakładu Karnego wK.dyżurny polecił, aby nie osadzaćM. B.w(...). Pokrzywdzony o godz. 10:00 został sprowadzony przez funkcjonariuszy do dyżurki, a o godz. 10:15 przekazany funkcjonariuszom wydziału konwojowego do transportu, którzy pobrali go bez żadnych zastrzeżeń.
16. W Zakładzie Karnym z uwagi na stwierdzone obrażeniaM. B.został poddany badaniu lekarskiemu i w złożonym oświadczeniu wskazał, że obrażeń doznał w dniu 12 maja 2013 roku. Wykonano zdjęcie osadzonego. W jego książeczce zdrowia dokonano wpisu, że posiada „krwawe wylewy oka lewego i prawego w trakcie remisji oraz zasinienie pod lewą łopatką”. Nie podał w jakich okolicznościach powstały urazy.
17. Osadzony w Zakładzie KarnymM. B.poinformował wychowawcęJ. J. (3), że został pobity na Komendzie Powiatowej Policji wK.przez pełniących tam służbę funkcjonariuszy.M. B.powtórzył to przed wychowawcąA. D. (1)i psychologiemA. K. (1).
18. W dniu 14 maja 2010r. do kierownika działu penitencjarnego ZK wK.-R. C.zadzwoniłaA. O. (1)twierdząc, że jej konkubent został pobity przez funkcjonariuszy.
19. W dniu 15 maja pokrzywdzony napisał doA. O. (1)list, w którym wskazał, że w dniu 12 i 13 maja po zatrzymaniu był bity przez funkcjonariuszy policji. Korespondencja została poddana cenzurze.
20. Powyższe zgłoszone zostało komendantowi jednostki penitencjarnej. Osadzony o tym zdarzeniu rozmawiał również z sędzią penitencjarnym.
21. W dniu 15 maja 2010r. do Zakładu Karnego wK.przyjechałaA. O. (1), która w tym dniu widziała się z pokrzywdzonym. Dwa dni później do osadzonego przyjechała matkaA. B.i bratR. B..
22. W dniu 17 maja 2010 roku Dyrektor Zakładu Karnego wK.sporządził zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, które zostało skierowane do Prokuratury Rejonowej w Kaliszu.
23. W przedłożonej dokumentacji medycznej rozpoznano u pokrzywdzonego obrażenia w postaci skaleczenia skóry w lewej okolicy ciemieniowej i licznych otarć naskórka na dłoniowej powierzchni rąk, sińców okularowych w obrębie oczodołów, na lewej małżowinie usznej i sińca w okolicy lewej łopatki. Obrażenia te znajdują potwierdzenia w dokumentacji medycznej pokrzywdzonego z(...)wK.z dnia 12 maja 2010r. gdzie odnotowano powierzchowny uraz głowy oraz stłuczenia pleców. Obrażenia są również opisywane w protokole oględzin osoby poszkodowanego po jego zatrzymaniu w dniu 12 maja 2010 r., gdzie wyszczególnione są otarcia naskórka kończyn górnych oraz zasinienia i otarcia naskórka powłok głowy oraz przecięcie skóry głowy.
24. OskarżonyM. K.ma 34 lata, z zawodu jest policjantem w stopniu młodszego aspiranta w Komendzie Powiatowej Policji wK., osiągający dochód w wysokości 3.000,00 zł netto miesięcznie z tytułu zatrudnienia. Posiada wykształcenie średnie. Jest żonaty, posiada dziecko. Uprzednio niekarany. Korzystający z poradni zdrowia psychicznego w Szpitalu MSWiA wP..
25. OskarżonyŁ. G.ma 33 lata, z zawodu jest funkcjonariuszem Policji. Utrzymujący się z umowy o pracę w Komendzie Powiatowej Policji wK.o dochodzie w wysokości 3.700,00 zł netto. Posiada wykształcenie wyższe. Rozwiedziony, posiadający na utrzymaniu jedno dziecko. Uprzednio niekarany, nieleczony psychiatrycznie.
26. OskarżonyP. G. (1)ma 36 lat z zawodu jest funkcjonariuszem Policji. Utrzymujący się z umowy o pracę wK.wT.Komisariat Policji w Dobrej o dochodzie 3.400,00 zł netto. Posiada wykształcenie średnie. Jest żonaty, posiada dziecko. Uprzednio niekarany, nieleczony psychiatrycznie
27. OskarżonyR. S. (1)ma 49 lat, jest emerytowanym policjantem. Posiada wykształcenie średnie. Z zawodu jest technikiem chemikiem. Jest żonaty, posiada dwoje dzieci. Uprzednio niekarany. Korzystający z poradni zdrowia psychicznego w Szpitalu MSWiA wP..
28. W toku postępowania powzięto wątpliwość co do stanu zdrowia psychicznego i poczytalnościM. K.iR. S. (1). Biegli nie stwierdzili psychiatrycznych powodów do kwestionowania poczytalnościM. K.iR. S. (1)tak w czasie czynu jak i postępowania

zeznania świadkaW. B. (1)k. 447-451 k. 819v-821 k. 2005v-2007
akta sprawy Sądu Rejonowego w Kole o sygn. II K 635/10 k. 142-182
zawiadomienie o przestępstwie k. 191
kserokopie dokumentacji listów gończych wydanych wobecM. B.k. 369-371
protokół zatrzymania osoby k. 6-7
pismo Komendanta Powiatowego Policji wK.k. 296
notatka urzędowa k.163 k. 372
zeznania świadkaW. B. (1)k. 447-451 k. 819v-821 k. 2005v-2007
notatka urzędowa k.163
zeznania świadkaW. B. (1)k. 447-451 k. 819v-821 k. 2005v-2007
wyjaśnienia oskarżonegoM. K.k. 1940v
wyjaśnienia oskarżonegoR. S. (1)k.

1941

k. 499, k. 567-570, k. 755, 1255v, k. 1507
zeznania świadkaW. B. (1)k. 447-451 k. 819v-821 k. 2005v-2007
zeznania świadkaT. P.k. 830-830v k. 2007-2008
zeznania świadkaT. F.k. 526-530 k. 2008-2009
zeznania świadkaJ. S. (1)k. 74-76 k. 818-819 k. 2010-2012
zeznania świadkaM. W.k. 88-90 k. 818 k. 2012-2012 v
częściowe zeznania świadkaA. O. (1)k. 77-77v, 1292-1293, k. 2010-2012
częściowo zeznania pokrzywdzonegoM. B.k. 1937-1941 k. 1507-1508 k. 771-774 k. 1256-1259 k. 24-30 k. 237-240 k. 241-244 k. 245-248 k. 249, k. 253-256
k. 257-261 k 393-397 k. 398-400 k. 401-404 k. 405-408 k. 409-412 k. 413-417 k. 418-421 k. 422-425 k. 426-429 k. 481-485, k. 486-490, k. 491-495
sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego k. 293-295
zeznania świadkaW. B. (1)k. 447-451 k. 819v-821  k. 2005v-2007
zeznania świadkaT. P.k. 830-830v k. 2007-2008
zeznania świadkaT. F.k.526-530 k. 2008-2009
wyjaśnienia oskarżonegoR. S. (1)k. 499, k. 567-570, k. 755, 1255v, k. 1507
zeznania świadkaW. B. (1)k. 447-451 k. 819v-821 k. 2005v-2007
zeznania świadkaJ. S. (1)k. 74-76 k. 818 k. 2010-2012
częściowo zeznania świadkaA. O. (1)k. 41-45 k. 777-780 k. 1292
wyjaśnienia oskarżonegoŁ. S.k. 1941
wyjaśnienia oskarżonegoM. K.k. 1940v
protokół zatrzymania osoby k. 6-7 k. 174-175
zeznania świadkaJ. S. (1)k. 74-76 k. 818 k. 2010-2012
zeznania świadkaA. K. (2)k. 68-70 k. 817
zeznania świadkaK. K.k. 71-73 k. 819
protokół oględzin miejsca k. 122-124
szkic ogólny k. 125
materiał poglądowy k. 126-129 k. 324-328
książki kontroli osób zatrzymanych k. 300-312
książki przebiegu służby k. 333-339
protokół oględzinM. B.k. 166-167
zeznania świadkaV. K.k. 54-56, k. 781
zaświadczenie lekarskie k.19
karta pobytu szpitalnego na(...)k. 98
częściowo zeznania pokrzywdzonegoM. B.k. 1937-1941 k. 1507-1508 k. 771-774 k. 1256-1259 k. 24-30 k. 237-240 k. 241-244 k. 245-248 k. 249, k. 253-256 k. 257-261 k 393-397 k. 398-400 k. 401-404 k. 405-408 k. 409-412 k. 413-417 k. 418-421 k. 422-425 k. 426-429 k. 481-485, k. 486-490, k. 491-495
wykazy i listy obecności KPP wK.k. 315- 316, k. 340-350
kopia notatnika służbowego k. 351-360
akta sprawy Sądu Rejonowego w Kole o sygn. II K 635/10 k. 142-182
zeznania świadkaT. P.k. 830-830v k. 2007-2008
pismo z dnia 7 stycznia 2019 r. k. 1960
wykaz kradzieży w bazie(...)z dnia 13 września 2018 r. k. 955-956
częściowo zeznania pokrzywdzonegoM. B.k. 1937-1941 k. 1507-1508 k. 771-774 k. 1256-1259 k. 24-30 k. 237-240 k. 241-244 k. 245-248 k. 249, k. 253-256 k. 257-261 k 393-397 k. 398-400 k. 401-404 k. 405-408 k. 409-412 k. 413-417 k. 418-421 k. 422-425 k. 426-429 k. 481-485, k. 486-490, k. 491-495
wyjaśnienia oskarżonegoP. G. (1)k. 755 k. 1255v, k. 1507
wyjaśnienia oskarżonegoŁ. G.k. 503-506 k. 755 k. 1260 k. 1507 k. 1255v
zeznania świadkaJ. W. (1)k. 331-332, k. 901, k. 2009v
zeznania świadkaH. B.k. 329-330 k. 2187v
dokumentacja fotograficzna sygnalityczna pokrzywdzonego k. 1223
zeznania świadkaR. Ż. (1)k. 438-439 k. 899-900
protokół okazania z tablicą poglądową k. 401-404
protokół okazania z tablicą poglądową k . 413-417
częściowo zeznania pokrzywdzonegoM. B.k. 1937-1941 k. 1507-1508 k. 771-774 k. 1256-1259 k. 24-30 k. 237-240 k. 241-244 k. 245-248 k. 249, k. 253-256 k. 257-261 k 393-397 k. 398-400 k. 401-404 k. 405-408 k. 409-412 k. 413-417 k. 418-421 k. 422-425 k. 426-429 k. 481-485, k. 486-490, k. 491-495
kserokopia notatnika służbowegoJ. W. (1)k. 351-356
kserokopia notatnika służbowegoH. B.k. 357-360
książka kontroli osób zatrzymanych k. 300-313
książka przebiegu służby k. 333-339
książeczka zdrowia osadzonego k.13-18
oświadczenieM. B.k. 19
zeznanie świadkaL. M.k. 61-62 k. 781-782
zeznania świadkaR. M. (1)k. 65-66 k. 900
zeznania świadkaA. N.k. 203-204 k. 1029
zeznania świadkaW. B. (2)k. 219-220 k. 897-898
zeznania świadkaT. O.k. 270-273 k. 1029
zeznania świadkaP. G. (2)k. 215-216 k. 950
kserokopia akt osobopoznawczych Zakładu Karnego wK.dot.M. B.k. 183-190
dokumentacja fotograficznapokrzywdzonego k. 298-298a
zeznania świadkaA. D. (1)k. 225-226 k.899
zeznania świadkaJ. J. (3)k. 104-106, k. 898
zeznania świadkaA. A.k. 223 k. 899
notatka psychologa k. 187
zeznania świadkaR. C.k. 100-102 k. 898
kopia korespondencjiM. B.k. 3-4
zeznania świadkaR. C.k. 100-102 k. 898
zeznania świadkaA. O. (1)k. 41-45 k. 777-780 k. 1292
zeznania świadkaA. B.k. 46-49 k. 780-781 k. 1293
zeznania świadkaR. B.k. 50-52, k. 781 k. 1294
pismo Dyrektor Zakładu Karnego z dnia 17 maja 2010 roku k. 2
zaświadczenie lekarskie k. 19
karta pobytu szpitalnego na(...)k. 98
opinia sądowo-lekarska Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej(...)wP.k. 430-436
zeznania biegłegoM. S.k. 966-967 k. 1028-1029 k. 1259, k. 2232v-2234v
opinia sądowo-lekarska Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej UM wŁ.k. 2099-2115
zeznania biegłegoD. K.k. 2232v-2234v
zeznania biegłegoJ. B.k. 2232v-2234v
dane osobopoznawcze k. 1910v
dane o karalności k. 922 k 1020 k. 1226 k.1297
dane osobopoznawcze k. 1910v
dane o karalności k. 920 k. 1021 k. 1227, k.1300
dane osobopoznawcze k. 1910v
dane o karalności k. 921 k.1022(...), k. 1299
dane osobopoznawcze k. 1910v
dane o karalności k. 923 k. 1019 k. 1225 k. 1298
opinia sądowo-psychiatrycznaR. S. (1)k. 1922-1926
opinia sądowo-psychiatrycznaM. K.k. 1927-1931

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.1

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

wyjaśnienia oskarżonych
zeznania świadków
opinie biegłych
dowody z dokumentów
opinie biegłych
pinie biegłych
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
zeznania świadków
dowody z dokumentów

OskarżonyM. K.w toku postępowania przygotowawczego oraz w trakcie postępowania jurysdykcyjnego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Na rozprawie w dniu 20 grudnia 2018 roku wyjaśnił jedynie, że nie brał udziału bezpośrednio przy zatrzymaniu pokrzywdzonego, gdyż zgodnie z poleceniem wrócił na KPP wK.po łom służący do wyważenia drzwi. Gdy wrócił na miejsce zatrzymania nikogo już nie było. W mieszkaniu znajdowała sięA. O. (2), która krzyczała, aby oddano za zbitą szybę.
OskarżonyP. G. (1)w toku postępowania przygotowawczego i na rozprawie nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień, potwierdzając jedynie wskazane przez współoskarżonych okoliczności okazania oraz zakres obowiązków pełnionych w Komendzie Powiatowej Policji wK.co do czynności związanych z prowadzeniem postępowań.
OskarżonyR. S. (1)w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których opisał okoliczności związane z zatrzymaniemM. B.. Ponadto oskarżony wyjaśnił, że podczas zatrzymania nieobecny byłM. K., natomiast wskazał na obecnośćW. B. (1),T. P.iT. F.. Oskarżony potwierdził wykonywanie w stosunku do podejrzanego oględzin po zatrzymaniuM. B., a także przewiezieniu i zatrzymaniu go do KPP. Nadto wskazał na agresywne zachowanieM. B.podczas zatrzymania.
OskarżonyŁ. G.w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia opisując zakres wykonywanych przez niego czynności w zakresie pobrania odM. B.odcisków palców. Zaprzeczył, jakoby miał stosować przemoc lub groźby w trakcie wykonywanych czynności. Oskarżony uczestniczył przy czynnościach lecz zaprzeczył, jakoby on lub ktokolwiek miał namawiać pokrzywdzonego do przyznania się do czynów, których nie popełnił.
Sąd nie znalazł podstaw do odmówienia wiarygodności zarówno wyjaśnieniom oskarżonegoR. S. (1),Ł. G.orazM. K.iP. G. (1)w zakresie złożonych przez nich wyjaśnień.
Zeznaniom pokrzywdzonegoM. B.Sąd dał wiarę w części, tj. w zakresie próby ucieczki z mieszkania konkubinyA. O. (1), okoliczności związanych z jego osadzeniem w Zakładzie Karnym wK., w zakresie informowania o pobiciu swej konkubiny, pracowników Zakładu Karnego czy współwięźniów. W pozostałym zakresie Sąd odmówił zeznaniom pokrzywdzonego przymiotu wiarygodności, albowiem brak było wiarygodnych dowodów potwierdzających jego wersję, a ponadto jego zeznania są niespójne wewnętrznie, jak i z zeznaniami np.A. O. (1).. Po raz pierwszy zeznając wskazał, że został pobity przez policjantów podczas zatrzymania ale nie mówił nic o tym, że dostał z główki w głowę. O tym mówiła natomiastA. O. (1), jak również o tym, że może uderzył głową o rant samochodu jak go wepchnęli. O tym natomiast nie wspominał samM. B.. Przede wszystkim należały wskazać na dynamikę przebiegu czynności zatrzymaniaM. B.. Pokrzywdzony na widok wchodzących do domu funkcjonariuszy rozbijając ciałem kuchenne okno z żaluzjami podjął się ucieczki. Konkubina twierdziła, że zaplątał się w żaluzje. Już sam fakt, iż zatrzymanie nabrało takiego obrotu wskazuje na szybkość i dynamikę czynności oraz determinacjęM. B.żeby uciec. Pokrzywdzony w swych zeznaniach wskazywał, że nie wyrywał się funkcjonariuszom, a z drugiej strony podawał także, że policjanci zaczęli go bić po żebrach z pięści, bili z otwartej dłoni po głowie w momencie kiedy konkubina wracała z butami dla pokrzywdzonego. Ponadto pokrzywdzony wskazywał, że świadkami tej sytuacji byliA. O. (1),J. S. (1),K. K.orazM. W.. Istotne jest, żeA. O. (1)widziała wyłącznie moment wyskoczenia konkubenta przez okno, a następnie z jej relacji wynika, iż leżący na ziemiM. B.był zakuwany w kajdanki. Co więcej, relacja tego świadka nie sprowadza się do całego zdarzenia, gdyż w międzyczasie odprowadzała syna do sąsiadki. Świadek zeznała, że jeden z funkcjonariuszy uderzył pokrzywdzonego głową w głowę, co jest sprzeczne z zeznaniami kolejnych świadków oraz z zeznaniami samego pokrzywdzonego. Istotnym też jest, żeM. B.twierdził podczas jednego z przesłuchania, że nie odniósł żadnych obrażeń ciała podczas wyskakiwania przez okno, co według biegłegoJ. S.jest zupełnie niewiarygodne.
ŚwiadekK. K.zeznał, iż widział jak policjancie prowadziliM. B.do radiowozu i wtedy on się szarpał i wyrywał. Świadek ten wskazał, iż nie widział, aby w tym momencie policjanci uderzaliM. B., ale nie widział również momentu kiedy wyskakiwał przez okno i był obezwładniany. Zauważył zdarzenie w innym, późniejszym momencie. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka.
Z punktu widzenia przedmiotowej sprawy kluczowe znaczenie miały zeznania świadkaJ. S. (1), który przechodząc obok domuA. O. (1)zobaczył jakM. B.wyskakuje przez okno. Świadek ten obserwując całe zdarzenia z odległości ok. 6 metrów nie widział, aby policjanci kopali, szarpali czy bili w inny sposób pokrzywdzonego. Świadek ten nie zauważył także, aby w którymkolwiek momencie nastąpiło uderzenie z tzw. główki, o którym wspominałaA. O. (1). Świadek zeznał, iż policjanci nie odzywali się, nie stosowali przemocy, a co więcej toM. B.odgrażał się funkcjonariuszom, że im nie popuści i założy sprawę. Zeznał również, żeM. B.leżał na podwórku jak mu zakładali kajdanki, co zgodne jest z wersją funkcjonariuszy. Zeznał, że 2 funkcjonariuszy wykręciło mu ręce do tyłu, założyli kajdanki i podnieśli. Podał również, że widział go tylko przez chwilę, jak go wyprowadzali z podwórka do radiowozu i nie widział u niego przez ten moment żadnych obrażeń. Dodał, że nie widział na 100 procent krwi. Według niego funkcjonariusze nie byli agresywni ale być może zdenerwowani. Sąd uznał zeznania świadkaJ. S. (1)za wiarygodne albowiem świadek ten był osobą obcą w stosunku do pokrzywdzonego i brak było powodów, aby przedstawiał niezgodną z prawdą wersje zdarzenia. Na uwagę zasługuje jednak okoliczność, iż obserwując zajście nie odniósł wrażenia, że funkcjonariusze stosowali przemoc wobecM.B.. Nie można wykluczyć, że według świadka dynamiczna akcja, o której zeznawali przecież wszyscy funkcjonariusze, którzy również nie mieli powodu żeby kłamać, mogła w taki właśnie sposób odebrana przez świadka jaki opisał składając zeznania. Według niego do niczego złego nie doszło podczas tego zajścia.
ŚwiadekM. W.również zeznał, że nie widział, aby policjanci uderzaliM. B., podał natomiast, iż cała sytuacja miała bardzo szybki przebieg i obserwował dopiero sytuację od momentu podnoszenia pokrzywdzonego z ziemi.
Okoliczności dynamicznego zatrzymania świadka potwierdzili takżeW. B. (1),T. P.,T. F., którzy potwierdzili, iż podczas zatrzymania mogło dojść do nieplanowanych uderzeń ręka, nogą, czy nawet butem. Zaprzeczyli celowemu stosowaniu uderzeń w kierunku pokrzywdzonego. Sąd uznał ich zeznania za zgodne z prawdą uznając, iż brak jest podstaw by ich zeznania podważyć. Fakt, że braki oni udział w zatrzymaniuM. B.i pracowali raz z oskarżonymi nie przesadza o tym, że świadkowie podawali nieprawdę w celu przyjęcia innej, bardziej korzystnej dla oskarżonych wersji wydarzeń. Podkreślić należy, że wszyscy Ci świadkowie podali, że po wyskoczeniu pokrzywdzonego przez okno z żaluzjami, cała sytuacja przeniosła się na betonowe podłoże z uwagi na fakt, żeM. B.chciał uciec policjantom. Pokrzywdzony wyrywał się i szarpał. Zatrzymanie nie przebiegało w szablonowy i spokojny sposób. Funkcjonariusze ci nie wykluczyli, że podczas tej dynamicznej szamotaniny zM. B.mogło dość do jego uderzenia ręką, pięścią, łokciem lub nogą. Podkreślenia wymaga, iż przeciwkoM. B.toczyło się postępowanie karne, ponadto pokrzywdzony miał świadomość w jakim celu funkcjonariusze udali się do domu jego konkubiny. Miał zostać osadzony, a przecież od 2 lat uciekał przed funkcjonariuszami i organami ścigania, aby właśnie uniknąć takiego osadzenia. W związku z tym, miał interes w tym, aby bezpodstawnie obciążać funkcjonariuszy Policji, którzy przekreślili jego plany życia na wolności.
W ocenie Sądu bardzo istotne dla niniejszego postępowania są wykonane opinie biegłych z zakresu medycyny sądowej.
Charakter doznanych obrażeń został potwierdzony w zgromadzonej dokumentacji medycznej, która była przedmiotem opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej. Analizując materiał dowodowy nikt nie może mieć wątpliwości, że pokrzywdzony doznał obrażeń ciała, które zostały szczegółowo lub mniej szczegółowo opisane w różnych dokumentach i utrwalone za pomocną dokumentacji fotograficznej. Wobec zeznań pokrzywdzonego powstało jednak istotne pytanie, czy obrażenia te (lub ich część i która część) została spowodowana przez funkcjonariuszy.
W przedmiotowej sprawie pozyskano opinię biegłego specjalisty z zakresu medycyny sądowej Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej(...)wP., który w opinii swej uwzględnił obrażenia powstałe na skutek wyskoczenia z okna i wskazał, iż stwierdzone uM. B.obrażenia skóry owłosionej głowy tj. mogły powstać i najprawdopodobniej powstały w czasie wyskakiwania przez zamknięte okno kuchenne, w czasie którego doszło do skaleczenia skóry głowy odłamkiem rozbitej szyby, a otarcie dłoniowej powierzchni rąk od betonowego podłoża podwórka. Biegły wskazał, iż upadek na twarz i głowę względnie uderzanie głową o betonowe podłoże – o którym w notatkach piszą policjanci – nie znajduje uzasadnienia w świetle obrażeń ujawnionych na twarzyM. B.. Obrażenia w postaci sińców okularowych w obrębie oczodołów, na lewej małżowinie usznej powstały od urazów zadawanych narzędziem twardym, tępym lub tępokrawędzistym jakim mogła być ręka zwinięta w pięść (na twarzy) względnie obuta noga (na plecach). Z opinii biegłego lekarza w powiązaniu z zeznaniami pokrzywdzonego, który nie wskazywał, że w późniejszym etapie miał być kopany czy uderzany pięścią po głowie, można wysnuć wniosek, że udokumentowane obrażenia powstały przy zatrzymaniu pokrzywdzonego. W swej opinii biegły ten jednoznacznie wskazał, że opis obrażeń przedstawiony przez pokrzywdzonego, a w szczególności mnogość urazów, których miał doznać w różnym czasie jak i mechanizm przez niego opisywany – nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji lekarskiej ani fotograficznej. Gdyby doznał tak wielu urazów należałoby spodziewać się bowiem znacznie liczniejszych i bardziej rozległych obrażeń. Mało prawdopodobne jest również – w kontekście sposobu ucieczki z mieszkania przez zamknięte okno zasłonięte dodatkowo żaluzją, aby żadnych obrażeń nie doznał, mimo iż stwierdził (k. 237-240) „(…) w trakcie gdy wyskoczyłem przez okno nie odniosłem żadnych obrażeń”. Konkubina pokrzywdzonego zeznała, że wyskakując przez okno wybił szybę, zaplątał się w aluminiowe żaluzje. BiegłyM. S.na rozprawie w dniu 31 lipca 2013 roku (k. 966- 967) dokładnie wskazał, że obrażenia na głowie tzn. rana, która znajdowała się w okolicy ciemieniowej lewej dłoni o długości 8 cm oraz drobne otarcia naskórka na powierzchni dłoniowej rąk powstały mechanicznie i w okolicznościach wyskakiwaniaM. B.przez szybę okna chronionej żaluzją z następstwem upadku na betonowe podłoże, co skutkowało powstaniem tych obrażeń tzn. rana cięta od odłamków szyby, a otarcia naskórka na dłoniowej powierzchni rąk od szorstkiej nawierzchni betonowej, na którą upadł pokrzywdzony. Pozostałe obrażenia powstały od urazów zadanych narzędziem twardym, tępym lub tępokrawędzistym jakim mogła być ręka zwinięta w pięść, względnie obuta noga. Chodzi tu mianowicie o sińce okularowe w obrębie oczodołów oraz na lewej małżowinie usznej, które mogły być spowodowane uderzeniem pięścią natomiast siniec w okolicy lewej łopatki np. w następstwie kopnięcia obutą nogą. Dalej biegły wyraźnie wskazał, iż nie można stanowczo wykluczyć, że obrażenia w okolicy lewej łopatki mogły powstać w warunkach przygniecenia pokrzywdzonego do twardego podłoża w momencie obezwładniania go, podobnie jak siniec w okolicy małżowiny usznej lewej, która dodatkowo wykazywała otarcia naskórka. Nie można w sposób kategoryczny ani tego wykluczyć ani też w racjonalny sposób opisać mechanizm wyżej przedstawiony, gdyż obrażenie łopatki zostało ujęte w sposób bardzo enigmatyczny w dokumentacji lekarskiej gdzie określono stłuczenie pleców – zapis z dnia zdarzenia z(...)wK.. Na tablicy poglądowej fotograficznej barwnej widać, że było to zasinienie w okolicy łopatki. Co więcej, w czasie postępowania przygotowawczego jak i w trakcie postępowania przed sądem pokrzywdzony zeznawał, iż doznał licznych urazów zarówno w dniu zatrzymania jak i następnego dnia, w różne okolice ciała tzn. na głowie, żebrach przy czym z dokumentacji lekarskiej nie wynika, aby stwierdzono taką mnogość obrażeń. Nie znajdują te zeznania odnośnie liczby zadawanych urazów potwierdzenia w dokumentacji medycznej. Biegły wskazuje także na to, że pozbawianie oskarżonego dopływu powietrza poprzez zakładanie torebki foliowej nie pozostawia żadnych śladów lekarskich. Ponadto w ramach przesłuchania uzupełniającego biegły wskazał, że zarówno w przypadku obrażeń łopatki i oczodołu, jeżeli opieramy się na dokumentacji lekarskiej to teoretycznie można zakładać, że mogły one powstać również w wyniku uderzenia bądź dociśnięcia łokciem.
Również biegli Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej UM wŁ.w swej opinii sądowo-lekarskiej wskazali, że można z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że rana głowy oraz otarcia naskórka kończyn górnych, zwłaszcza dłoni, powstały w wyniku uderzenia ciała pokrzywdzonego o szybę z jej następczym rozbiciem oraz w wyniku późniejszego upadku na betonowe podłoże, w czasie jego ucieczki przez okno kuchni domu konkubinyA. O. (1). Morfologia rany na głowie, uwidocznionej na zdjęciach (k. 324) pozwala uznać, że powstała ona najprawdopodobniej w wyniku działania narzędzia ostrego za jakie można traktować odłamek szkła. Otarcia naskórka kończyn górnych zaś powstały najprawdopodobniej w wyniku upadku na betonowe podłoże. Pozostałe obrażenia ciała stwierdzone uM. B., czyli stłuczenia powłok głowy oraz pleców są mniej charakterystyczne i odpowiadają najprawdopodobniej efektom działania narzędzia twardego, tępego i tępokrawędzistego – w tym pięści, obutej stopy czy samego podłoża. Ich umiejscowienie jednak skłania do przyjęcia, żeM. B.został w te miejsca uderzony przez drugą osobę, przy czym podkreślić trzeba, że do takiego uderzenia mogło dojść zarówno podczas celowego uderzenia np. pięścią jak i przypadkowo podczas szamotania w trakcie dynamicznego zatrzymania uciekającej osoby. Biegli wskazali w swej opinii, iż nie sposób zgodzić się z wersją wydarzeń, według której funkcjonariusze policji mieli przez długi czas, wielokrotnie w ciągu jego pobytu na Komendzie Powiatowej Policji wK.bić go i kopać obutymi stopami. Zdaniem biegłych, w takim wypadku na ciele pokrzywdzonego znalazłoby się znacznie więcej rozleglejszych obrażeń. Zatem jest to wersja mało prawdopodobna. Według biegłych znacznie bardziej prawdopodobna jest wersja wydarzeń przedstawiona przez funkcjonariuszy policji – według której obrażenia ciała doznane przezM. B.powstały w czasie jego ucieczki i zatrzymania, zwłaszcza, jeśli w tym czasie pokrzywdzony stawiał opór i jak zeznają pozostałe osoby musiały zostać względem niego użyte chwyty obezwładniające. W czasie szamotaniny opisywanej w zeznaniach funkcjonariuszy, mogło dojść bowiem do zadania uderzeń w okolice głowy lub pleców pokrzywdzonego.
Charakter doznanych obrażeń ustalono w oparciu o zgromadzoną dokumentację medyczną i wydaną na jej podstawie opinię kompleksową z dnia 24 listopada 2014r. W tym miejscu należy wskazać, iż nie budziło wątpliwości Sądu, iż przedłożone kserokopie stanowią wierne odzwierciedlenie pierwowzorów. Autentyczność tych dokumentów nie była kwestionowana w toku postępowania. W tym stanie rzeczy, brak było podstaw do podważenia zawartej w aktach dokumentacji lekarskiej. Odnosząc się do sporządzonej opinii z dnia 28 lutego 2011 roku oraz kompleksowej opinii z dnia 25 maja 2020 roku, mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy, znaczenie należało przypisać części zawierającej omówienie i wnioski biegłych z zakresu medycyny sądowej.
Opinia biegłych sądowych z zakresu medycyny sądowej Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej UM wŁ.była jasna – żaden ze zwrotów użytych przez biegłych zarówno w zakresie wnioskowania, jak również w części opisowej, nie nasuwał zastrzeżeń co do komunikatywności. Opinia była też pełna, gdyż odnosiła się do wszystkich okoliczności relewantnych z punktu widzenia sprawy. Zastosowana metodyka oraz wyciągnięte wnioski były spójne i logiczne. Zostały one oparte na aktualnej wiedzy i prawidłowych spostrzeżeniach. Wnioski opinii zostały należycie umotywowane, zawierają zgodne z wiedzą fachową i precyzyjne konkluzje, znajdujące oparcie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. W opinii sądowo-lekarskiej Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej UM wŁ.biegli wskazali, że wszystkie obrażenia pokrzywdzonego mogły powstać w okolicznościach ucieczki i zatrzymania przy czym te dotyczące sińców okularowych w obrębie oczodołów, na lewej małżowinie usznej i sińca w okolicy lewej łopatki z dużym prawdopodobieństwem powstały w okolicznościach ucieczki i zatrzymania w dniu 12 maja 2010r.
W ustnej opinii uzupełniającej, wydanej podczas konfrontacji biegłych, biegły specjalista z zakresu medycyny sądowej Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej(...)wP.podał i podkreślał to wielokrotnie, że pomiędzy jego opinią, a opinią biegłych zŁ.nie ma żadnych rozbieżności, a on w pełni zgadza się z ich opinią. Odpowiadając na pytanie dotyczące jego wniosków płynących z opinii wskazał, że doszło do pewnego niezrozumienia jego opinii tj. błędnej interpretacji jego opinii. Podał on wprawdzie, że upadek na twarz i głowę, względnie uderzanie głową o betonowe podłoże po wyskoczeniu przez okno nie mogły spowodować ujawnionych u niego obrażeń ujawnionych na twarzy w postaci sińców okularowych w obrębie oczodołów i na lewej małżowinie usznej, gdyż powstały od urazów zadawanych narzędziem twardym, tępym lub tępokrawędzistym jakim mogła być ręka zwinięta w pięść (na twarzy) względnie obuta noga (na plecach), ale to stwierdzenie nie wyklucza przyjęcia, że mogły one powstać podczas szamotaniny i zakładania kajdanek bo w takich przypadkach dochodzi do zadawania niekontrolowanych ciosów narzędziem twardym, tępym lub tępokrawędzistym jakim jest ręka zwinięta w pięść (na twarzy) względnie obuta noga.
Uzupełniające opinie biegłych w postaci konfrontacji przeprowadzonej w dniu 11 września 2020 roku doprowadziły do stwierdzenia, iż opinie sporządzone przez oba zespoły biegłych w niniejszym postępowaniu nie są sprzeczne. Wymienione opinie zostały starannie opracowane, zgodnie z wymogami wiedzy z danej specjalności oraz przez uprawnione i wykwalifikowane osoby. Wnioski z nich wynikające nie budziły wątpliwości Sądu.
Podnieść w tym miejscu należy, iż zarzuty stawiane oskarżonym w akcie oskarżenia zostały oparte min. na uznaniu w uzasadnieniu aktu oskarżenia, iż o winie oskarżonych świadczy materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie w postaci: wiarygodnych zeznańM. B., zeznań świadków, którzy widzieli go przed zatrzymaniem i po opuszczeniu przez niego siedziby KPP wK.oraz opinii biegłego specjalisty medycyny sądowej, który obrażenia ciała ujawnione na ciele pokrzywdzonego przypisuje mechanizmowi uderzania zaciśniętą pięścią czy też obutą nogą. Dokonując analizy opinii biegłego dr med.M. S.zarówno tej pisemnej z postępowania przygotowawczego, jak i późniejszych ustnych opinii, a w szczególności ustnej opinii wyrażonej podczas konfrontacji z innymi biegłymi należy wyraźnie wskazać, iż myli się Prokurator wskazując, iż opinia ta potwierdza przestępne działania oskarżonych wobecM. B.podczas czynności dokonywanych przez nich w KPP wK.. Przecież już w opinii pisemnej ten właśnie biegły wskazał jednoznacznie, że opis obrażeń przedstawiony przez pokrzywdzonego, a w szczególności mnogość urazów, których miał doznać w różnym czasie jak i mechanizm przez niego opisywany – nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji lekarskiej ani fotograficznej. Gdyby doznał tak wielu urazów – pisał biegły w swej opinii- należałoby spodziewać się bowiem znacznie liczniejszych i bardziej rozległych obrażeń. Wprawdzie podał on wtedy, że obrażenia w okolicy oczodołów i na małżowinie usznej nie mogły powstać w trakcie wyskakiwania przez okno i upadku na podłoże tylko najprawdopodobniej powstały od uderzenia zaciśniętą pięścią czy obutą nogą, ale podał również, że chodziło mu o to, że mogły one powstać w wyniku szamotaniny i obezwładnianiaM. B.tj. w tak zwanym mechanizmie czynnym.
Wobec takich wniosków – spójnych wniosków - płynących z dwóch opinii należy uznać, iż zeznaniaM. B.nie są dla Sądu wiarygodne, tym bardziej, że nie można zgodzić się również ze stwierdzeniem Prokuratora płynącym z uzasadnienia aktu oskarżenia, że jego zeznania są konsekwentne. Analizując zeznaniaM. B.trzeba wskazać, że podczas pierwszego przesłuchania podał, że został pobity podczas zatrzymania i grożono mu, a później podał, że w czasie zatrzymania nie był bity i w trakcie wyskakiwania przez okno nie odniósł żadnych obrażeń. Jak wynika z opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej jego niektóre obrażenia najprawdopodobniej powstały podczas wyskakiwania przez okno. Ponadto podawana pierwsza wersja przezM. B.różniła się od wersji podanej przezA. O. (1), która wskazała, iż widziała, że jej konkubent dostał z główki od jednego z funkcjonariuszy. Pokrzywdzony o tym nie wspominał. Argument przemawiający za uznaniem oskarżonych za winnych zarzucanych im czynów opierający się na stwierdzeniu, żeM. B.podczas okazania rozpoznał funkcjonariuszy KPP wK.jest dla Sądu meritii również zupełnie chybiony. Przecież funkcjonariusze ci wykonywali zM. B.różne czynności, więc trudno, żeby ich nie rozpoznał. Fakt że wskazał właśnie tych, a nie innych funkcjonariuszy może równie dobrze świadczyć o tym, że z pewnych względów ich zachowanie nie podobało mu się np. źle się do niego odzywali. Niekoniecznie musieli znęcać się nad nim w taki sposób jaki opisywał. Podkreślić jeszcze raz należy, iż dla trzech biegłych z zakresu medycyny sądowej opisywany przezM. B.sposób znęcania się funkcjonariuszy nad nim jest dla niech niewiarygodny wobec obrażeń jakie u niego stwierdzono. Uznali nawet, że wersja funkcjonariuszy jest bardziej prawdopodobna, niż wersja pokrzywdzonego.
ŚwiadekW. B. (1)(k. 820 k. 2005) zeznawał, że podczas zatrzymaniaM. B.był wyraźnie agresywny wobec funkcjonariuszy. Miał kopać, machać rękami w ich kierunku, próbując utrudnić jego pochwycenia. Stąd wywiązała się szarpanina. ŚwiadekW. B. (1)(k. 820) zeznał, że „(…) Ja skierowałem się w stronęB., ale nie zdążyłem go zatrzymać. Natychmiast zP.wybiegliśmy na posesję w tym czasieM. B.leżał na betonowym podłożu na pokrzywdzonym policjantT. F., dobiegłS.,P.i ja. (…) To obezwładnienie trwało kilkanaście sekund. To nie było tak, żeB.się poddał, ale cały czas kopał, machał rękami, głową. W trakcie szamotaninyB.leżał zarówno na plecach jaki i na brzuchu. W trakcie tego zatrzymania niecelowo, aleM. B.mógł być uderzony przez któregoś z policjantów łokciem, głową to była dynamiczna sytuacja. Pamiętam, że już w trakcie zakładania kajdanek policjantS.łokciem czy nogą przytrzymywałM. B.przy zapinaniu kajdanek, bo ten wyrywał się. Co więcej, na podstawie zeznań innych świadków zatrzymania pokrzywdzonegoK. K.(k.72, k. 819),J. S. (3)(k. 75, k. 818, k. 2011),M. W.(k. 89, k. 818, k. 2012) można poddać w wątpliwość przedstawianą przezM. B.wersję wydarzeń, podczas której policjanci po zatrzymaniu mieli bić go pięściami prowadząc do samochodu, a wcześniej szarpać i odbijać jak piłkę. Świadkowie wskazani powyżej nie widzieli, by funkcjonariusze policji uderzaliM. B.podczas zdarzenia. Według relacji pokrzywdzonego dotyczącej zachowań zarzuconych w niniejszej sprawie oskarżonym, od momentu założenia kajdanek i podniesienia go z ziemi, policjanci mieli go kilka razy uderzać pięściami po żebrach i po głowie. W dalszej kolejności wsadzili go do samochodu i przewieźli naK.. W swoich pierwszych zeznaniach 22 czerwca 2010 rokuM. B.zeznał, że na Komendzie Powiatowej Policji wK.został wepchnięty dopokoju (...)przezM. K.. Upadł wówczas na ziemię, leżał twarzą do ziemi, był przyciskany do podłogi i został obkopany, następnie zmuszano go do przyjęcia niewygodnej pozycji kucznej, a w momencie, gdy tracił równowagę i osuwał się na ziemię, miał być przez nich uderzany w głowę. Pokrzywdzony trzech obecnych w tym pokoju opisywał jedynie z wyglądu wskazując jedynie na policjanta o imieniuM.. Jak zeznał pokrzywdzony – około 17-tej został przewieziony do szpitala celem przeprowadzenia badań. Miały być wykonane RTG głowy i klatki piersiowej – jednakM. B.nie otrzymał owych wyników badań do wglądu. Zgodnie z kartą informacyjną w badaniach RTG klatki piersiowej nie stwierdzono odchyleń od normy w zakresie płuc czy żeber. Pokrzywdzony w swych zeznaniach wskazał na uwierające go kajdanki, w taki sposób, że powodowały zasinienie lewej ręki i otarcia lewego nadgarstka. Kajdanki na prośbę pokrzywdzonego poluzowano. Z relacji pokrzywdzonego wynika, że po powrocie zachowanie oskarżonych powtórzyło się podczas dalej trwającego przesłuchania i trwało do około godziny 20-tej. Pokrzywdzony opisał, że był przewracany, kopany i uderzany pięściami. Ponadto oskarżeni zakładali mu na głowę foliową torbę i zaciskali w taki sposób, że pokrzywdzony tracił oddech – wszystko to celem wymuszenia od niego zeznań. Następnego dnia dwóch innych policjantów biło go z otwartej ręki po głowie i pięścią w brzuch i po plecach. Policjanci podkładali do podpisu dokumenty dotyczące przypisania mu sprawstwa szeregu kolejnych kradzieży, których konsekwentnie nie podpisywał pomimo stosowanego wobec niego bicia. Pokrzywdzony wskazywał, iż wtedy także funkcjonariusze zakładali mu na głowę foliową torbę. Według relacji pokrzywdzonego podczas przyjęcia do Zakłady Karnego poinformował badającą go pielęgniarkę o pobiciu przez funkcjonariuszy, jednak z drugiej strony padały pytania czy do przedstawionej sytuacji doszło na terenie Zakładu Karnego. Jak twierdził pokrzywdzony oświadczenie z dnia 12 maja 2010 roku napisane zostało pod dyktando pielęgniarki. O pobiciu poinformował wychowawcę i psychologa więziennego. W toku kolejnych przesłuchań pokrzywdzony wskazywał kolejne osoby, którym powiedział o pobiciu, przyznając, ze sam wybił okno w kuchni co jednak nie spowodowało jego obrażeń.M. B.rozpoznał na okazywanych mu zdjęciach oskarżonych jako sprawców jego bicia w KPP. W trakcie przesłuchania przed sądem pokrzywdzony podtrzymał swoje zeznania, doprecyzował natomiast, że był kopany w pokoju na II piętrze. Co więcej, gdy leżał na ziemi 12 maja 2010 roku był kopany i bity ręką oraz zakładano mu na głowę foliową torbę i zaciskano, a następnego dnia był bity po głowie i żebrach przy czym również zakładano mu na głowę foliową torbę i zaciskano. W zeznaniach przed sądem pokrzywdzony nie miał pewności co do kopania go na podwórzu przez funkcjonariuszy, podał także, że nie upadł sam. Ostatecznie pokrzywdzony złagodził wersję przebiegu zdarzeń na podwórzu, zeznając że zatrzymany przez funkcjonariusza został położony na ziemi i skuty kajdankami, a następnie był uderzany po głowie i ciele zeznając odmiennie niż wcześniej. Sąd nie dał wiary także zeznaniomM. B.w części dotyczącej opisu sposobu zatrzymania oraz związanych z tym zachowań oskarżonych, zgodnie z którym funkcjonariusze Policji mieli kopać i uderzaćM. B.. Powyższe stoi w sprzeczności z relacją funkcjonariuszy policji oraz świadków tam przebywających, którzy ze szczegółami opisali przy tym zachowanie w/w osoby. Ponadto oczywiste jest, że każdy funkcjonariusz Policji w momencie zjawienia się na miejscu interwencji, po zauważeniu szarpaniny z udziałem innego policjanta, przystępuje do działania, aby obezwładnić osobę wobec, której działania są podjęte. Zauważenia wymaga, iżM. B.umniejsza swoją rolę w całym zdarzeniu, przedstawiając jego przebieg na swoją korzyść – eliminując opis swoich agresywnych zachowań. Powyższe jest niewątpliwie związane z faktem, iż przeciwko w/w osobie toczyło się postępowanie karne.
Pokrzywdzony twierdził, że w dniu 12 maja 2010 roku był bity zanim miał możliwość ustosunkowania się do zarzutów lub ich części. Pokrzywdzony nie wskazywał na przerwę na czas składania zeznań, biorąc pod uwagę fakt, że w sprawie II K 635/10 przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów składając obszerne wyjaśnienia. Co prawda – jak wynika z uzyskanej informacji KPP w tamtym czasie nie prowadzono postępowania związanego z włamaniem dosklepu (...)(k. 955-956). Okres w jakim prowadzone było postępowanie dotyczące włamania dosklepu (...)przypada na okres od 25 grudnia 2009r. do 26 lutego 2010 roku. Tym samym wobec braku przekonującego motywu dla zachowania oskarżonych całość relacji pokrzywdzonego o ich zachowaniach w KPP wK., w tym także o groźbach kierowanych pod adresem pokrzywdzonego czy przyduszaniu go foliową torebką budzi wątpliwości. O groźbach kierowanych pod swoim adresem pokrzywdzony zeznawał podczas pierwszego przesłuchania, następnie pomijał tę okoliczność.
Oględziny ciała pokrzywdzonego po powrocie do KPP wK.przeprowadzał mł. asp.R. S. (1)wspólnie z tech. krym.Z. S.. Do pokoju wszedł takżeT. F., który przekazał dowód osobistyM. B.. Następnie po zakończeniu tej czynnościM. K.wspólnie zT. F.przewieźliM. B.na badania na(...)wK.. Po powrocie z badań funkcjonariusz policjiT. P.przeprowadził czynności w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie 1 Ds. 176/10.M. B.przedstawiono zarzut popełnienia 7 przestępstw zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki został w sprawie przesłuchany jako podejrzany.M. B.przyznał się do popełnienia czynów w postanowieniu wydanym w dacie jego zatrzymania – czynów zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki złożył wyjaśnienia. Czynności trwały do godz. 18:15, po czym o godz. 18:30M. B.został osadzony w(...)wK..
W swoich zeznaniachM. B.nie zgłaszał zarzutów co do zachowania trzeciego z funkcjonariusza, co wskazuje na luki w przedstawionej przez niego wersji. Pokrzywdzony wskazał, że dwaj funkcjonariusze katują go i biją, zakładają torebkę foliową na głowę, a trzeci siedząc sporządza protokół dając przyzwolenie na takie zachowanie podczas przesłuchania.
W dniu 13 maja 2010 roku podczas czynności wykonywanych przezŁ. G.iP. G. (1)nie było wówczas żadnych świadków. Jedynymi osobami byli funkcjonariusze, którzy widzieli pokrzywdzonego przed przewiezieniem do Zakładu Karnego.
Ustalenia jakich można dokonać na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wskazują obrażenia spowodowane na podwórzu konkubiny pokrzywdzonego. Obrażeń jakie miały powstać na komendzie nie udokumentowano. Jedynym dowodem bezpośrednim w tym zakresie o tym jak zachowywali się oskarżeni w czasie jego pobytu w KPP. Brak jest racjonalnego wytłumaczenia, że bezpośrednio po zatrzymaniu przewieziono zatrzymanego na komendę - tam znęcano się nad nim, katowano go i pobito, a następnie po wykonaniu dokumentacji posiadanych obrażeń i przebadaniu przez medyka pobito go kolejny raz – i to w miejscach, w których dotychczas obrażeń nie było. Potwierdzeniem relacji pokrzywdzonego mogły być zeznania konkubiny, matki, brata, współosadzonych czy innych świadków wskazanych przez pokrzywdzonego. Zeznania tych świadków okazały się niewiarygodne, albowiem nie pochodziły z bezpośredniej obserwacji, lecz były powieleniem wersji przedstawionej jej przezM. B..
Istotne jest, iż pokrzywdzony nie wnosił bezpośredniej skargi na poszczególne czynności podczas zatrzymania, gdyż jak twierdził był zastraszony. Co więcej, sprawa ujawniona została podczas kontroli korespondencji do konkubiny. Działanie takie trudno nazwać przypadkowymi, gdyżM. B.nie był osadzony po raz pierwszy i zdawał sobie sprawę, iż jego korespondencja zostanie ocenzurowana. Mając świadomość kontroli korespondencji zdawał sobie sprawę z obowiązku podjęcia odpowiednich kroków przez administrację Zakładu Karnego. Ponadto informował kolejno współwięźniów, wychowawcę, psychologa, pielęgniarkę.
Podczas okazania wizerunków funkcjonariuszy,M. B.wskazywał na funkcjonariuszy, z którymi miał kontakt najdłuższy oraz którzy wykonywali z nim czynności i których zapamiętał. Pokrzywdzony zdawał sobie sprawę, że gdyby wskazał na funkcjonariuszy z którymi nie miał styczności tego dnia z góry narażałby się na uznanie jego wersji za nieprawdopodobną. Pokrzywdzony wskazując oskarżonych miał pewność, iż są to osoby mające z nim kontakt po zatrzymaniu i wskazał je właśnie dlatego, gdyż zapewnił sobie możliwość odwetu na policjantach za ponowne osadzenie w Zakładzie Karnym.
Z protokołu okazania wizerunku z dnia 2 marca 2011 roku wynika, że po okazaniu tablicy nr 7 ze zdjęciami czterech osób (k. 401-404) początkowo pokrzywdzony wskazał, że nie rozpoznaje nikogo, jednak zastanawia się nad wizerunkiem nr 1 –Ł. G.. PonadtoM. B.zeznał, że osoba która biła go w dniu 13 maja 2010 r. miała pociągłą twarz i długie palce i, że wydaje mi się, że ta osoba odebrała mnie z dołka, a później mnie bił. On mi pobierał odciski palców. Kolejno okazano wizerunekP. G. (1)na tablicy nr 10 (k. 413-417). Pokrzywdzony wskazał wówczas, że na tej tablicy pod numerem 3 jest funkcjonariusz przesłuchujący go w dniu 13 maja 2020 roku. Pokrzywdzony zeznał „(…)chcę powiedzieć, że nie jestem tego pewien na 100%. (…) On z tym drugim, którego jeszcze na okazanych zdjęciach nie rozpoznałem odebrał mnie z dołka 13 maja 2010 r. o 6:00 rano. Zrobiono mi zdjęcia i pobrano odciski palców. Potem poszedł ze mną do pokoju nie pamiętam, na którym piętrze bił mnie z otwartej ręki, zakładał jednorazówkę, kopał po nogach, przewracał z krzesełka, uderzał ręką w twarz. On chciał, żebym przyznał się do tego czego nie zrobiłem. Włamania na(...), stacja PKP, kradzieże w włamaniem do samochodów. Ten drugi policjant z dnia 13 maja 2010 roku pomagał temu zakładać mi folię na głowę, kopał i bił. Dostałem parę razy w brzuch, żebra, uderzył mnie z pięści. Co istotne, pokrzywdzony rozpoznając na zdjęciuP. G. (1)wskazał, że to „(…)on właśnie z tym drugim, którego jeszcze na okazanych zdjęciach nie rozpoznałem odebrał mnie z dołka 13 maja 2010 r. o 6:00 rano”. Przy czym chwile wcześniej właśnie rozpoznał na karcie nr 7 wizerunekŁ. G.. Sąd dostrzega jednak, iż także w zakresie dotyczącym wydarzeń mających miejsce na Komisariacie Policji zeznaniaM. B.są w pewnym zakresie sprzeczne i zawierają nieścisłości.
Pokrzywdzony ukrywał się przed wymiarem sprawiedliwości i przebywał na wolności przez 2 lata. Co więcej – w trakcie pobytu pokrzywdzonego w KPP w dniach od 12.05.2010 roku do 13.05.2010 roku zostało z jego udziałem wykonywanych wiele czynności, które w skrupulatny sposób wraz z godzinami opisano w dokumentach. Czynności wykonywane były po sobie, następowały jedna po drugiej. Pokrzywdzony wskazywał, że znęcano się nad nim całe popołudnie 12 maja 2020 roku oraz przedpołudnie 13 maja 2020 roku, a spokojnie minęła cała noc. Sąd ocenił zeznania pokrzywdzonego jako niewiarygodne i niezgodne z pozostałym materiałem dowodowym, a w szczególności z opinią biegłego, który wskazuje na duże prawdopodobieństwo doznania wszystkich obrażeń właśnie podczas samego zatrzymania na podwórzu konkubiny. Sąd powziął wątpliwości co do prawdziwości relacji pokrzywdzonegoM. B.jednocześnie pozwalając stwierdzić, że stanowisko oskarżonych co do własnej niewinności nie zostało obalone, a co za tym idzie wyjaśnienia oskarżonychS.,G.,G.iK.uznać i ocenić jako wiarygodne.
Z zeznań świadkaV. K., która badała jako pierwsza na Szpitalnym Oddziale RatunkowymM. B.w dniu 12 maja 2010 roku wskazała, że oglądając pacjenta dostrzegła widoczne urazy głowy, powierzchowne jednak zdecydowała o wykonaniu zdjęć RTG czaszki. Ponadto zauważyła na plecach wysięk – krwiak, w związku z czym zleciła zdjęcie żeber. Po zapoznaniu się ze zdjęciami lekarka stwierdziła, ze sa to powierzchowne urazy. Badanie wykonane przez lekarkę zostało wykonane pomiędzy trwającymi przez funkcjonariuszy przesłuchaniami. Zeznaniom tym Sąd nadał walor wiarygodności.
Zeznania konkubinyA. O. (1)zasługiwały na uznanie za wiarygodne jedynie w części. Nie budzi zastrzeżeń opisana przez nią kolejność zdarzeń w dniu zatrzymaniaM. B.. Jednakże sam przebieg zdarzenia już tak. Co prawda świadek przyznała, że nie widziała, by konkubent był bity na podwórku w trakcie zatrzymania, przy czym zeznała także, że jeden z funkcjonariuszy uderzył konkubenta „z główki”, czego nie potwierdził żaden inny z świadków. Co do twierdzeń pobiciaM. B.na KPP wK., świadek wiedzę tę posiadał z listu od pokrzywdzonego oraz rozmowy z nim z Zakładzie Karnym. W ocenie Sądu zeznania tego świadka nie zasługują na walor wiarygodności.
Zeznania świadkaA. B.Sąd ocenił jako wiarygodne. Matka pokrzywdzonego nie była bezpośrednim świadkiem zdarzeń w dniu 12 maja 2010 roku. O przebiegu zatrzymania dowiedziała się od konkubiny syna, a następnie od pokrzywdzonego. Świadek ten wskazał, że o pobiciu syna podczas zatrzymania dowiedziała się od jego konkubiny, dopiero później doprecyzowała, że pobicie miało miejsce na komendzie o czym wiedziała także odA. O. (1).
Zeznania brata pokrzywdzonegoR. B., który przedstawił tożsamą wersję wydarzeń co matka iA. O. (1), Sąd ocenił również jako wiarygodne.
ŚwiadkowieA. D. (1)iR. S. (2)będący funkcjonariuszami służby więziennej mieli bezpośredni kontakt z pokrzywdzonym. NatomiastJ. W. (1)iH. B.funkcjonariusze Wydziału Konwojowego KWP wP.uczestniczyli w przewożeniu pokrzywdzonego do Zakładu Karnego wK.. Relacje ich były spójne, a Sąd oceniając je jako prawdziwe .Nie znalazł podstaw by odmówić im wiarygodności.
ZeznaniaJ. J. (3)będącego funkcjonariuszem służby więziennej przeprowadzał z pokrzywdzonym rozmowę informacyjną i rozmowę wstępną, wypełnił również kwestionariusz przyjęcia. ŚwiadekJ.zrelacjonował, żeM. B.pokazał mu zasinione oko, krwawe podbiegnięcie za uchem oraz ślady obtartych żeber oraz poinformował, że obrażenia te powstały na posterunku wK.. W ocenie świadka obrażenia te wyglądały na 2-3 dniowe. Następnego dniaJ. J. (3)na odprawie zaistniały fakt zgłosił kierownikowiR. C.. Sąd zeznania tego świadka ocenił jako prawdziwe.
Jako całkowicie wiarygodne Sąd ocenił zeznaniaR. C.. Z relacji tego świadka wynika, iżA. O. (1)kontaktowała się z nim telefonicznie następnego dnia po osadzeniuM. B.w Zakładzie Karnym tj. w dniu 14 maja 2010 roku informując o pobiciuM. B.przez funkcjonariuszy policji na KPP wK.o czym jak zeznałaA. O. (1)dowiedziała się z korespondencji sporządzonej przezM. B.oraz podczas bezpośredniego spotkania z pokrzywdzonym w dniu 15 maja 2010 roku.
ZeznaniaL. M.pielęgniarki zostały w całości ocenione jako wiarygodne, gdyż znalazły one potwierdzenie w załączonej i sporządzonej przez nią osobiście dokumentacji stanu zdrowia pokrzywdzonego po przyjęciu do Zakładu Karnego wK.. Za wiarygodne Sąd uznał zeznania świadkaR. M. (2), który przyznał, ze nie dokonywał osobistego badania pokrzywdzonego w dniu przyjęcia do Zakładu Karnego. Marginalne znaczenie miały zeznania świadkaA. A., albowiem świadek ten nie potrafił podać żadnych szczegółów dotyczących oświadczeń pokrzywdzonego.
W.mający kontakt z pokrzywdzonym w Zakładzie Karnym wK.w tym świadekA. N.,T. O.,W. B. (2)iP. G. (3)zeznawali posiłkując się na relacji pokrzywdzonego i zeznając w sposób jaki podał im pokrzywdzonyM. B.. Sąd zeznania tych świadków ocenił jako wiarygodne.
Jako częściowo podlegające na prawdzie Sąd uznał zeznania świadkaR. Ż. (2)jedynie w zakresie zauważonych uM. B.obrażeń. Niewiarygodnymi są stwierdzenia świadka co do wskazanej przyczyny ich powstania. Uwagę zwrócić należy, iż w relacji tego świadka podczas transportu pokrzywdzony nie wspominał o pobiciu, następnie zeznając po kilku latach przypomniał sobie datę zdarzenia z udziałem pokrzywdzonego.
Zeznania świadkaA. K. (2)ocenione zostały jako prawdziwe. Zeznania te dotyczyły zdarzeń, w których brała udział i opisując poszczególne fragmenty. Co istotne świadek ten zeznał, ze nie była świadkiem tego co wydarzyło się w domuA. O. (3), gdyż około godziny 14:00 wraz zM. W.odjechała do swojego domu. Odnośnie samych okoliczności pobicia oraz obrażeniach pokrzywdzonego świadek opierała się tylko na relacji konkubinyM. B.. Świadek zeznała, że po zatrzymaniuM. B.udała się zA. O. (4)do KPP wK.jednak nie widziała się wtedy z pokrzywdzonym.
ŚwiadekK. K.zeznał jakoby widział moment kiedy prowadzonoM. B.do radiowozu. Ponadto świadek ten zaprzeczył, aby funkcjonariusze uderzali pokrzywdzonego. Ponadto wskazał, ze w momencie kiedy prowadzonoM. B.do samochodu ten szarpał się i wyrywał.
Jako podlegające prawdzie ocenione zostały zeznaniaW. B. (1)dowodzącego akcją zatrzymaniaM. B.. Na walor wiarygodności zasługują zeznania funkcjonariuszyT. F.iT. P., którzy czynnie brali udział w zatrzymaniu pokrzywdzonego. Relacje tych świadków uzupełniały się, były spójne. ZeznaniaT. F.korelowały z zeznaniamiT. P.iW. B. (1). Świadkowie opisali zachowanieM. B.podczas zatrzymania, podkreślili dynamiczy charakter czynności. Wskazywali na szamotaninę i wyrywanie się przez pokrzywdzonego. Funkcjonariusze wskazywali na sprowadzenie całego zatrzymania do podłoża oraz przewracanie się pokrzywdzonego z brzucha na plecy oraz agresywnego zachowaniaM. B.. Jednocześnie co do przebiegu zdarzeń na Komendzie Policji wskazać należy, ze w czasie rzekomych zachowań oskarżonych miało nie być żadnych postronnych osób, opróczT. F.w dniu 12 maja 2010 roku oraz przesłuchującego pokrzywdzonegoT. P.oraz pojawiających się momentami innych funkcjonariuszy świadkowie w swoich zeznaniach skupiali się na własnych czynnościach – co przedstawili zgodnie z relacją oskarżonegoS., co do zachowań oskarżonegoS.iK.w ich zeznaniach nie pojawiają się okoliczności pozwalające choćby uprawdopodobnić wersję pokrzywdzonego.
Zeznania funkcjonariuszy dyżurnychT. W.,K. F.,D. W.iR. F.Sąd ocenił jako wiarygodne, które nie budziły wątpliwości oraz zgodności z prawdziwym stanem rzeczy, czy też zeznania świadkaZ. S., technika kryminalistycznego na okoliczność sporządzonej przez niego dokumentacji fotograficznej pokrzywdzonego po zdarzeniu, w tym też czasu i przebiegu wykonywanych oględzin pokrzywdzonego. W ocenie Sądu nie było podstaw do kwestionowania wartości ich zeznań.
Zeznania świadkówE. W.,J. W. (2),M. T.,A. D. (2),J. M.,A. L.,M. A.. ZeznaniaP. P. (2)nie były przydatne dla dokonywanych ustaleń faktycznych.
Za wiarygodne należało uznać zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty. Zostały one sporządzone przez uprawnione organy w zakresie przysługujących ich kompetencji, w sposób rzetelny i fachowy. Ich prawdziwość i autentyczność nie wzbudzała wątpliwości, nie była też kwestionowana przez żadną ze stron. Jako wiarygodne i rzetelnie sporządzone zostały również ocenione opinie biegłych – psychiatrów.

1.2

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia oskarżonych

j.w

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

1.3
Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

1.4
Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

1.5
Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

1.6
Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒

1.7
Uniewinnienie

M. K.iR. S. (1)
P. G. (1)iŁ. G.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie oskarżonym sprawstwa czynu zart. 231 § 1 kkw zw. zart. 246 kkw zw. zart. 247 § 1 kkw zw. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Zgodnie z dyspozycją przepisuart. 231 § 1 k.k.funkcjonariusz publiczny który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przepis ten umiejscowiony przez ustawodawcę wrozdziale XXIX kodeksu karnegozatytułowanym przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego został wprowadzony z zamysłem stworzenia warunków prawidłowego funkcjonowania instytucji państwowych i samorządu terytorialnego.P.przepis ten chroni także interes publiczny lub prywatny, na szkodę którego działał funkcjonariusz publiczny. Zatem jest to przestępstwo indywidualne właściwe, do którego znamion należy przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków wynikających z przepisów określających ich zakres w związku z zajmowanym stanowiskiem lub pełnioną funkcją, a także z istoty zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji. Znamiona przestępstwa w postaci przekroczenia uprawnień oraz niedopełnienia obowiązków rozdzielone zostały alternatywą rozłączną, co oznacza, że dla ziszczenia się przestępstwa wystarczy spełnienie jednej z nich. Przekroczenie uprawnień występuje wówczas gdy funkcjonariusz publiczny podejmuje czynność wykraczającą poza jego uprawnienia służbowe jak również w przypadku, gdy podjęta czynność mieści się wprawdzie w zakresie uprawnień funkcjonariusza, ale do podjęcia której nie było podstawy faktycznej lub prawnej. W doktrynie wskazuje się także, że są nimi także czynności, które stanowiły wyraźne nadużycie tych uprawnień. Niedopełnienie obowiązków polega zaś na zaniechaniu ich wykonania albo na wykonaniu nienależytym, sprzecznym z istotą lub charakterem danego obowiązku. Źródłem obowiązku może być nie tylko przepis prawa, lecz także pragmatyka służbowa (tak: A. Marek [red.] Kodeks karny. Komentarz. Wyd. V. Uwaga 2 i 3 do art. 231, LEX 2010). W judykaturze sądów powszechnych wskazuje się, że termin nadużycie uprawnień jest szersze niż przekroczenie uprawnień i obejmuje zarówno działania wykraczające poza zakres udzielonych uprawnień, jak i działania formalnie mieszczące się w tym zakresie, ale wyraźnie sprzeczne z interesem mocodawcy lub obowiązkami dobrego gospodarza dbającego o interesy mocodawcy przy prowadzeniu na jego rzecz działalności gospodarczej, aby przyniosła ona zysk, a nie powodowała strat (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2018r. sygn. akt II AKa 378/18). Poza tymi znamionami nieodłącznie musi wystąpić działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, zaś do dokonania tego przestępstwa niezbędne jest stwierdzenie, że zachowanie funkcjonariusza stworzyło realne niebezpieczeństwo powstania szkody, a nie tylko zagrożenie potencjalne lub ogólne.
W myśl zart. 246 kkkarze podlega funkcjonariusz publiczny lub ten, który działając na jego polecenie w celu uzyskania określonych zeznań, wyjaśnień, informacji lub oświadczenia stosuje przemoc, groźbę bezprawną lub w inny sposób znęca się fizycznie lub psychicznie nad inną osobą. Taka osoba podlega karze pozbawienia wolności od roku do 10 lat. Przepisart. 247 § 1 kkstanowi natomiast, że karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat podlega ten, kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą prawnie pozbawioną wolności. Z treściart. 158 § 1 kkwynika, iż za przestępstwo odpowiada osoba, która bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo zdrowia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kklubart. 157 § 1 kk. Podlega ona karze pozbawienia wolności do 3 lat. Przepisart. 158 § 1 k.k.nie określa sposobu udziału w pobiciu, co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę (inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku wskazanego wart. 156 § 1 k.k.lub wart. 157 § 1 k.k.Odpowiedzialność za udział w pobiciu ma bowiem charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne następstwa, ale pod warunkiem, że każdy możliwość ich nastąpienia przewidywał albo mógł przewidzieć ( tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2009 r. IV K 14/09 Prok.i Pr.-wkł. 2009/11-12/6 ).
Zgodnie z treściąart. 11 § 2 k.k.jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Przepis ten określa zasady orzekania w sytuacjach tzw. zbiegu przepisów ustawy, to znaczy w sytuacji, gdy ten sam czyn wyczerpuje znamiona więcej niż jednego przepisu ustawy karnej. W przepisie tym ustanowiono zasadę kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy, który polega na tym, że gdy ten sam czyn wyczerpuje znamiona więcej niż jednego przepisu stawy karnej, sprawca zostaje skazany na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
Mając na uwadze powyższe rozważania prawne, treść zarzutów stawianych oskarżonym w akcie oskarżenia oraz dokonując analizy całego obszernego materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że przeprowadzone postępowanie nie dało podstawy do przyjęcia z całą stanowczością, że oskarżeni dopuścili się zarzucanych im przestępstw. Analiza zeznań świadków oraz zgromadzony w sprawie rzeczowy materiał dowodowy, w szczególności w postaci dwóch opinii wykonanych łącznie przez trzech specjalistów z zakresu medycyny sądowej - nie pozwoliły na jednoznaczne stwierdzenie, iż obrażenia których niewątpliwie doznałM. B.były następstwem przestępnych działań czterech funkcjonariuszy.
Podmiotowym warunkiem odpowiedzialności karnej jest wina indywidualna, przypisana osobie fizycznej w trybie określonym przez prawo karne (zasada nullum crimen sine culpa). Natomiast przedmiotowym warunkiem tej odpowiedzialności jest popełnienie czynu zabronionego pod groźbą kary. Prawo karne bowiem nie karze za cechy osobowości czy tryb życia (niebezpieczeństwo sprawcy) ani też za myśli lub intencje, choćby zbrodnicze, dopóki nie zostaną "uzewnętrznione" w popełnionym czynie (zasada cogitationis poenam nemo patitur ).
W przedmiotowej sprawie nie istnieją jednoznaczne dowody zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie, które mogą świadczyć o tym, że w dniu 12 maja 2010 roku wK.w siedzibie Komendy Powiatowej Policji wK.funkcjonariuszM. K.iR. S. (1)znęcali się nadM. B.w sposób opisany w zarzucie i to w celu uzyskania wyjaśnień określonej treści odM. B.wówczas prawnie pozbawionego wolności (zatrzymanego) powodując u niego liczne obrażenia ciała, a następnie w dniu 13 maja 2010r. kolejni funkcjonariusze w osobachP. G. (1)iŁ. G.znęcali się nadM. B.w sposób opisany w zarzucie i to znów w celu uzyskania wyjaśnień określonej treści odM. B.wówczas prawnie pozbawionego wolności (zatrzymanego) powodując u niego liczne obrażenia ciała – co istotne dokładnie te same obrażenia ciała, które spowodowali pierwsi funkcjonariusze. Wskazać w tym miejscu należy, iż według przytoczonej już wyżej doktryny i orzecznictwa odpowiedzialność za udział w pobiciu ma charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, niemniej jednak należy zauważyć, że według zarzutów dwaj pierwsi funkcjonariusze biliM. B.12 maja 2010r, a dwaj pozostali w dniu 13 maja 2010r.. To były dwa różne zdarzenia z udziałem innych sprawców, działających w inny sposób, którzy według oskarżyciela spowodowali dokładnie te same obrażenia. Trudno się z tym zgodzić w sytuacji, gdy obowiązuje zasada indywidualizacji odpowiedzialności karnej.
Wydane w sprawie opinie biegłych sądowych z zakresu medycyny sądowej nie wykluczają, że doznane przezM. B.obrażenia powstały podczas jego zatrzymania. Wręcz przeciwnie, uznali, że wersja funkcjonariuszy nie przyznających się do pobiciaM. B.i spowodowania u niego obrażeń ciała opisanych z zarzutach, jest bardziej prawdopodobna, a nie wersja pokrzywdzonego. Dawaj biegi podali: „nie sposób zgodzić się z przedstawioną przez pokrzywdzonego wersją wydarzeń, według której funkcjonariusze policji mieli przez długi czas, wielokrotnie w ciągu jego pobytu na komendzie policji bić go i kopać obutymi stopami. Zdaniem biegłych w takim wypadku na ciele pokrzywdzonego znalazłoby się znacznie więcej i znacznie rozleglejszych obrażeń. Stąd taka wersja jest mało prawdopodobna.” Trzeci biegły napisał w swej opinii „Opis obrażeń przedstawiony przez pokrzywdzonego, a w szczególności mnogość urazów, których miał doznać w różnym czasie jak i mechanizm przez niego opisywany – nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji lekarskiej ani fotograficznej. Gdyby doznał tak wielu urazów, należałoby spodziewać się bowiem znacznie licznych i bardziej rozległych obrażeń”. Podnieść w tym miejscu należy, iż zatrzymanieM. B.odbywało się w sposób dynamiczny i chaotyczny, a funkcjonariusze dokonujący zatrzymania nie zaprzeczyli jakoby przypadkowo uderzyli łokciem, docisnęli kolanem czy stopą pokrzywdzonego. Przy czym nie wykluczone, że ich działania był szersze. Wszak przy dynamice zdarzenia i intensywności bronienia się pokrzywdzonego przed zatrzymaniem, nie można wykluczyć, że funkcjonariusze po prostu nie zaważyli momentu uderzenia. Co ważne, pokrzywdzony początkowo nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń odnośnie wcześniej przeprowadzonych czynności procesowych z jego udziałem. Taki ustalony przebieg zatrzymania w połączeniu z opiniami biegłych daje podstawy by przyjąć, iż obrażenia ciała stwierdzone uM. B.powstały właśnie podczas zatrzymania.
Ponadto podkreślić należy, iż brak jest motywu, który mógłby skłonić oskarżonych – czterech funkcjonariuszy policji, którzy mieli wykonać tylko z oskarżonym określone czynności, do intensywnego biciaM. B.przez dwa dni. Według oskarżyciela publicznego działali oni w celu uzyskania wyjaśnień określonej treści. W swych zeznaniachM. B.podał, że chcieli oni zmusić go do tego, aby przyznał się do popełnienia przestępstw związanych z kradzieżami z włamaniem do budynku(...),(...)wK.i dosklepu (...). Poczynione przez niniejszy Sąd ustalenia w tym zakresie doprowadziły do pozyskania informacji wskazujących, że w Komendzie Powiatowej Policji wK.nie rejestrowano zgłoszeń i nie prowadzono czynności wyjaśniających i postępowań przygotowawczych dotyczących tych obiektów. Prowadzone było postępowanie w sprawie kradzieży z włamaniem do stacji paliw(...) S.A.wK.dokonanej w dniu 18.04.2010r., które zakończono sporządzeniem aktu oskarżenia w trybieart. 335 kpk. Jak wynika z akt sądowych II K 558/10 Sądu Rejonowego w Kole w dniu 06.05.2010r. (a więc przed datą zdarzenia) podjęto wcześniej umorzone dochodzenie, z uwagi na wykrycie sprawcy w osobieD. G., który przyznał się do winy i wobec którego sporządzono akt oskarżenia. Postępowanie dotyczące kradzieży z włamaniami na terenie dworca PKP wK.prowadzone było przez Komendę Powiatową Policji wS., niemniej jednak w roku 2003, a zatrzymanieM.B.miało miejsce w roku 2010r., kiedy to oskarżeni byli wtedy młodymi funkcjonariuszami i nie zajmowali się prowadzeniem postępowań. Nadmienić należy, iż po zatrzymaniuM. B., jego przesłuchania w sprawie do której był poszukiwany, dokonywał zupełnie inny funkcjonariusz. Ta sama komenda prowadziła trzy postępowania dotyczące kradzieży z włamaniem na tereniesklepu (...)(tj. w roku 2003, 2009 i i 2010) i faktycznie nie wykryto sprawców, niemniej jednak nie może być to dowód świadczący o tym, że oskarżeni nie będący funkcjonariuszami dochodzeniowymi, wymuszali na zatrzymanym przyznanie się do dokonania tych przestępstw, które były przedmiotem postępowań prowadzonych przez KPP wS.. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, iż zawarty w zarzutach motyw działania oskarżonych nie znalazł potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.
Jedynym dowodem, który mógłby świadczyć o winie oskarżonego to zeznania samego pokrzywdzonegoM. B.wsparte przez zeznania bliskich mu osób, które to zeznania Sąd negatywnie ocenił w części dotyczącej oceny dowodów, nie dając wiary w szczególności pokrzywdzonemu.
Analiza materiału dowodowego, nie pozwoliła na jednoznaczne stwierdzenie, iż oskarżeni dopuścili się zarzucanych im czynów. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie ma możliwości usunięcia wątpliwości, gdyż nie pozwala na to materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie. Na to zwrócili również uwagę biegi podając, że został zgromadzony zbyt mało dokładny materiał dowodowy w zakresie opisu powstałych uM.B.obrażeń. Nadal istnieją nie dające się usunąć wątpliwości, które uniemożliwiają jednoznaczne stwierdzenie, że oskarżeniM. K.,R. S. (1),Ł. G.iP. G. (1)dopuścili się czynów z art. zart. 231 § 1 kkw zw. zart. 246 kkw zw. zart. 247 § 1 kkw zw. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk..
Powołane okoliczności skutkować musiały wydaniem wyroku uniewinniającego w myśl zasady in dubio pro reo – wszelkie nie dające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego (art. 5 § 2 k.p.k.) co stanowi podstawową zasadę postępowania dowodowego. Wyrok uniewinniający uzasadnia pozostawienie powództwa cywilnego bez rozpoznania, bowiem w myślart. 415 § 1 kpkSąd tylko w razie skazania oskarżonego lub warunkowego umorzenia postępowania w wypadkach wskazanych w ustawie orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, obowiązek naprawienia, w całości lub w części, szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6. inne zagadnienia

W tym miejscu  sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt. 4 i 5

Konsekwencją uniewinnienia jest obciążenie kosztami postępowania Skarbu Państwa na podstawieart. 632 pkt 2 kpk. W pkt. 4 wyroku Sąd orzekł o kosztach pełnomocnika przydzielonegoM. B.z urzędu, który działał w czasie całego postępowania przygotowawczego i sądowego (zarówno w I i II instancji). Wysokość zwrotu kosztów ustanowienia w sprawie obrońcy w postępowaniu obliczono zgodnie zart. 618 § 1 pkt. 11 kpkw zw. z§ 17 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 3 oraz § 20z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Opłata za czynności podejmowane w ramach śledztwa to kwota 300,- zł, a opłata minimalna za obronę przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym to 420,- zł., podlegająca w przypadku tej sprawy powiększeniu za każdy następny dzień trwania rozprawy o 20%. Za czynności przed sądem II instancji opłata wynosi 420,- zł. Biorąc pod uwagę wielość rozpraw (łącznie 26 rozpraw przed sądami I instancji i cztery rozprawy przed sądami II instancji) Sąd meritii zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.T. G.kwotę 6.051,60 złotych zawierającej w sobie należny podatek VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pokrzywdzonemu z urzędu.
O wydatkach poniesionych w toku całego postępowania orzeczono na podstawieart. 632 pkt 2 kpkkosztami procesu obciążając Skarb Państwa.

1Podpis

sędzia Joanna Urbańska –Czarnasiak