Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Kz 568/18
Data wyroku: 2019-01-23 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Adam Synakiewicz
Słowa kluczowe: Umorzenie postępowania
Podstawa prawna: art.437 § 1 1 kpk,art.17 § 1 pkt. 2 kpk
Teza: " Ponadto wskazać trzeba, że umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w tym trybie może mieć miejsce, gdy z zebranego w sprawie w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego w sposób oczywisty wynika, że zarzucony oskarżonemu czyn nie zawiera ustawowych znamion czynu zabronionego. Mówiąc wprost, jest to możliwe, gdy zebrane dowody mają całkowicie jednoznaczną wymowę i dla dokonania trafnych ustaleń faktycznych nie jest konieczne prowadzenie wieloaspektowej, wszechstronnej analizy i krytycznej oceny dowodów.''

Sygn. akt VII Kz 568/18

POSTANOWIENIE
Dnia 23 stycznia 2019 roku
Sąd Okręgowy w Częstochowie – VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Adam Synakiewicz
Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Idzikowska-Oleszczyk
w obecności Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Częstochowie Lidii Boroń
po rozpoznaniu w sprawieE. L.
oskarżonego o czyn zart. 209 § 1a k.k.
zażalenia wniesionego przez prokuratora
na postanowienie Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 28 września 2018 roku
wydane w sprawie IV K 564/18
w przedmiocie umorzenia postępowania
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k., § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orazart. 632 pkt 2 k.p.k.
postanawia

1
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;

2
zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokataG. G.kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed sądem odwoławczym;

3
kosztami postępowania odwoławczego wywołanymi zażaleniem prokuratora obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
E. L.został oskarżony o dokonanie czynu zart. 209a § 1 k.k.
Postanowieniem z dnia 28 września 2018 roku Sąd Rejonowy w Częstochowie, na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., umorzył postępowanie wobecE. L., z uwagi na stwierdzenie, iż zarzucany mu czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł prokurator, zaskarżając orzeczenie w całości, zarzucając mu obrazęart. 339 § 3 pkt 1 k.p.k.oraz błąd w ustaleniach faktycznych i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się wprost do pierwszej tezy skarżącego stwierdzić już na wstępie należy, iż nie przekonała ona instancji odwoławczej o wydaniu zaskarżonego orzeczenia z obraząart. 339 § 3 pkt 1 k.p.k.
Zauważyć należy, odnosząc się do regulacji procesowych, że przepisart. 339 § 3 pkt 1 k.p.k.pozwala na skierowanie sprawy na posiedzenie w ramach wstępnej kontroli oskarżenia wtedy, gdy zachodzi potrzeba umorzenia postępowania z powodu wystąpienia ujemnej przesłanki procesowej. Oczywistość, o której mowa w tym przepisie należy faktycznie interpretować ściśle, ale tryb przewidziany w omawianej regulacji ma stanowić narzędzie pozwalające na eliminowanie konieczności procedowania na rozprawie w sprawach, w których akt oskarżenia jest ewidentnie niezasadny, albo z powodu negatywnej przesłanki uniemożliwiającej w ogóle procedowanie, albo w sprawach, w których bez konieczności dokonywania głębszej oceny dowodów widoczny jest na pierwszy rzut oka brak podstaw do oskarżania. Innymi słowy, umorzenie postępowania w tym trybie dotyczy przypadków, w których zbędne jest przeprowadzanie jakichkolwiek czynności na rozprawie, w których brak podstaw do pociągnięcia oskarżonego do odpowiedzialności jest wprost widoczny, jednoznaczny i oczywisty.
Ponadto wskazać trzeba, że umorzenie postępowania na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.w tym trybie może mieć miejsce, gdy z zebranego w sprawie w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego w sposób oczywisty wynika, że zarzucony oskarżonemu czyn nie zawiera ustawowych znamion czynu zabronionego. Mówiąc wprost, jest to możliwe, gdy zebrane dowody mają całkowicie jednoznaczną wymowę i dla dokonania trafnych ustaleń faktycznych nie jest konieczne prowadzenie wieloaspektowej, wszechstronnej analizy i krytycznej oceny dowodów.
Odnosząc wskazane uwagi do meritum sprawy zgodzić należy się z Sądem Rejonowym, iż w sprawieE. L.zachodziły warunki do umorzenia postępowania bez przeprowadzenia rozprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w zakresie odnoszącym się do istotnych okoliczności czynu zarzuconego oskarżonemu jest bowiem jednoznaczny i pozwala on na poczynienie stwierdzenia, już na pierwszy rzut oka, że brak jest podstaw do pociągnięcia oskarżonego do odpowiedzialności.
Skarżący prokurator, oceniający sprawę odmiennie, powołuje się na dwie okoliczności, czyli otrzymywanie przez oskarżonego zasiłku dla osób bezrobotnych oraz wypowiedź oskarżonego kierowaną doJ. Ł.. Jednocześnie, z punktu widzenia reguł procesowych, skarżący nie wskazuje, iż dowody przywołane przez siebie Sąd mógłby inaczej ocenić. Wszak Sąd przyjmuje przecież, że otrzymywany zasiłek oskarżony częściowo przeznaczał na utrzymanie syna i tego prokurator nie kwestionuje, zaś okoliczność ta przemawia na korzyść oskarżonego, świadcząc o braku uchylania się przez niego od obowiązku alimentacyjnego. Nadto Sąd również przywołuje słowaJ. Ł., nie uznaje ich za niewiarygodne i wskazuje, że mimo wypowiedzenia opisanych w uzasadnieniu słów oskarżony po wydaniu wyroku rozwodowego alimenty płacił i tego skarżący również nie kwestionuje. Tym samym stwierdzić należy, iż zaskarżone orzeczenie nie obraża prawa procesowego.
Odnosząc się do drugiej tezy skarżącego również stwierdzić należy, iż nie przekonała ona instancji odwoławczej o niesłuszności zaskarżonego postanowienia. Wbrew przekonaniu skarżącego orzeczenie Sądu pierwszej instancji opiera się na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Argumentacja skarżącego, w tym aspekcie ograniczona do pobierania przez oskarżonego zasiłku, została już obalona. Wszak fakt pobierania zasiłku jest bezsporny, zaś prokurator nie kwestionuje ustalenia Sądu, iż oskarżony część otrzymywanego zasiłku przekazywał na rzecz syna tytułem świadczeń alimentacyjnych.
Sumując, w sprawieE. L.akt oskarżenia jest ewidentnie niezasadny, albowiem nie zabrano dowodów świadczących o uporczywym uchylaniu się przez oskarżonego od wykonywania obowiązku łożenia na utrzymanie syna, zaś te znamiona, z uwagi na brzmienieart. 4 § 1 k.k., należało w sprawie analizować.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej.