Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 638/18
Data wyroku: 2019-03-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adam Bednarczyk
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Warszawa, dnia 4 marca 2019 r.
Sygn. akt VI Ka 638/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Adam Bednarczyk
protokolant: p.o. protokolanta sądowego Zuzanna Poźniak
przy udziale prokuratora Iwony Zielińskiej
po rozpoznaniu dniach 8 stycznia 2019 roku, 17 stycznia 2019 roku, 25 lutego 2019 roku oraz4 marca 2019 r.
sprawyK. G., synaM.iJ.,ur. (...)wW.
oskarżonego zart. 286 §1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. akt III K 811/16
wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:

1
iż ustala, że czynami z punktów 4, 5 i 6 oskarżony doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniaP. P.i czyny te kwalifikuje zart. 286 § 1 kk.;

2
rozwiązuje orzeczoną w punkcie III karę łączną pozbawienia wolności;

3
na podstawieart. 286 § 1 kk. za czyny opisane wpunktach 4, 5 i 6wymierzaK. G.kary po 1 roku pozbawienia wolności;

4
na podstawieart.85 § 1 kk. iart. 86 § 1 kk. za czyn zpunktu od 1 do 6wymierzaK. G.karę łączną 4 lat pozbawienia wolności;

5
uchyla rozstrzygnięcie oparte oart. 46 § 1 kk. w odniesieniu do zapłaty 30 000 zł na rzeczM. J., kwoty 36 000 zł na rzeczZ. G.i kwoty 40 000 zł na rzeczI. K.i kwoty te zasądza na rzeczP. P.;

6
z opisów czynów z punktów od 1 do 6 eliminuje sformułowanie „ wspólnie i w porozumieniu zK. G.”;

7
w pozostałej zaskarżonej części tenże wyrok utrzymuje w mocy;

8
kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

VI Ka 638/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2017 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie oskarżonegoK. G.w sprawie III K 811/16 uznał winnym popełnienia zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów, przy czym uznał, iż czyny opisane w pkt.2 i 3 aktu oskarżenia stanowiły usiłowanie popełnienia opisanych w nim czynów to jest wyczerpują znamionaart. 13§1 kk. w zw. zart.286§1 kk. i za czyny opisane w pkt.1,4,5 i 6 na podstawieart. 286§1 kk. wymierzył mu kary po 1 roku pozbawienia wolności; za czyny opisane w pkt.2 i 3 na podstawieart. 13§1 kk. w zw. zart.286§1 kk. wymierzył mu kary po 1 roku pozbawienia wolności; na podstawieart.85§1 kk. iart. 86§1 kk. orzeczone kary połączył i wymierzyłK. G.karę łączną 4 lat pozbawienia wolności; orzekł naprawienie szkody w oparciu oart.46§1 kkna rzecz osób pokrzywdzonych; koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Wyrok ten zaskarżył w części dotyczącej pkt.1-3 w zakresie orzeczenia o karze i środkach karnych oraz w części dotyczącej czynów z pkt.4-6 w całości obrońca oskarżonego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna i przez to nie zasługuje na uwzględnienie, choć niewątpliwie sąd orzekający nie ustrzegł się w przedmiotowej sprawie błędów i uchybień, które wymusiły zmianę zaskarżonego wyroku, jednak nie mogły spowodować uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem sąd rejonowy przeprowadził wszelkie dostępne mu w sprawie dowody, zaś uzupełnienie postepowania dowodowego przez sąd odwoławczy umożliwiło tego rodzaju rozstrzygnięcie, które mieści się nie tylko w granicach aktu oskarżenia, ale też przede wszystkim w ramach tego samego czy też raczej tych samych zdarzeń historycznych a zmiany, jakich dokonał sąd odwoławczy nie skutkują w żaden sposób negatywnie dla oskarżonego w porównaniu do zaskarżonego wyroku sądu rejonowego.
Jak wskazano wyżej sąd w sposób prawidłowy i kompletny przeprowadził wszelkie dostępne mu w sprawie dowody. Ocenił je w kontekście rozstrzygnięcia o winie oskarżonego w ramach dyrektywyart. 7 kpk. jak tez 5§2 kpk. Poczynił też w tym zakresie trafne ustalenia faktyczne.
Niemniej wskazać trzeba, iż sąd nie ustrzegł się uchybień. Przede wszystkim sąd całkowicie bezrefleksyjnie powielił błąd mający źródło w akcie oskarżenia, a mianowicie z opisu wszystkich sześciu zarzucanych oskarżonemu czynów wynikało, iż oskarżony dopuścił się ich wspólnie i w porozumieniu z samym sobą. Co jest w sposób oczywisty niemożliwe. Niewątpliwie w tym miejscu powinno znaleźć się nazwisko współoskarżonego niemniej wobec faktu jego prawomocnego uniewinnienia nie powinno znaleźć się w tym miejscu żadne nazwisko z faktu tego, bowiem wynika, iż oskarżony zarzucanych mu czynów dokonał sam i tak wynika z poczynionych przez sąd ustaleń faktycznych.
Kolejnym uchybieniem już w kategoriach ustaleń faktycznych, ponownie powielonym za błędnym aktem oskarżenia, jest fakt, iż sąd uznał, że w odniesieniu do czynów z pkt. 4,5 i 6 oskarżony doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kolejnościM. J.,Z. G.orazI. K., chociaż z tego samego opisu owych czynów wynika jednocześnie, iż nie uregulował oskarżony zapłaty na rzeczP. P.. Z takiego opisu czynu wynikałby całkowicie nielogiczny wniosek, iż oskarżony, pomimo, że nie zapłacił należnej kwotyP. P.to doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wskazane wyżej osoby. Stwierdzić, zatem trzeba, iż w odniesieniu do tych trzech ostatnich czynów, że nie różniły się one, co do swojego mechanizmu od pozostałych trzech z pkt.1,2 i 3, a zatem osobą doprowadzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem byłP. P.i w tym zakresie sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok, albowiem jak wskazano, co do tych czynów było to jedno zdarzenie historyczne, a nadto w samym opisie czynu znajduje się zdanie o niezapłaceniu należnej kwotyP. P.. Bez znaczenia jest tu fakt, iż wskazanym wyżej osobom pozaI. K.,P. P.nie wydał samochodów. ZarównoM. J.,Z. G.jak iI. K.są ich prawnymi właścicielami a pojazdy te są zarejestrowane na ich nazwiska. Ewentualne roszczenie do oskarżonego w/w osób może jedynie dotyczyć kwestii, jeśli chodzi o te osoby niewywiązania się z umowy reklamowej mającej spłacać kredyt i w tym sensie osoby te poniosły szkodę, lecz tego rodzaju czyny nie mieściły się w ramach zarzutów aktu oskarżenia. Konsekwencją tej zmiany są zmiany dotyczące rozstrzygnięcia opartego oart.46§1 kk. To, bowiemP. P.nie otrzymał należnych za samochody kwot, to on poniósł szkodę w kontekście zarzucanych oskarżonemu przestępstw z punktu 4,5 i 6.
Przechodząc do zarzutów apelacji wskazać trzeba, iż nie jest w tym momencie zasadnym, a raczej traci aktualność zarzut obrazy prawa materialnego, a mianowicieart. 286§1 kk. w odniesieniu do zarzutów zpkt.4,5 i 6.
Nie jest zasadnym także zarzut rażącej surowości wymierzonej oskarżonemu kary. Sąd za poszczególne czyny wymierzył oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Orzeczona zaś kara łączna pozbawienia wolności wymierzona została z zastosowaniem daleko idącej zasady absorbcji. Wymierzenie takiej kary wręcz w sposób formalny uniemożliwiało warunkowe zawieszenie jej wykonania. Niemniej zaznaczyć trzeba także, iż za wymierzeniem kary bezwzględnej przemawiała także uprzednia karalność oskarżonego za przestępstwo podobne, a nadto wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.
O kosztach postepowania odwoławczego orzeczono na podstawieart.624§1 kpk.