Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 2032/18
Data wyroku: 2019-03-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Gensikowski

Sygn. akt II W 2032/18

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 marca 2019 r.
Sąd Rejonowy wG.- Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SR Piotr Gensikowski
Protokolant: Wioletta Fabińska
po rozpoznaniu w postępowaniu zwyczajnym sprawy z wniosku o ukaranie Komendy Miejskiej Policji wG.
przeciwko

M. Ż.,
s.H.iB.z d.R.,urodz. (...)wN.,
zam.(...)-(...) K.(...),PESEL: (...)

obwinionemu o to, że:
w dniu 04 października 2018 roku około godz. 17:08 wG.naul. (...), kierując pojazdem markiO.onr rej. (...)podczas manewru cofania nie zachował szczególnej ostrożności w następstwie doprowadził do bocznego zderzenia z pojazdem markiV.onr rej. (...), którego kierujący również wykonywał manewr cofania z przeciwległej strony, czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw
oraz przeciwko

Z. S.,
s.C.iU. z d. F.,urodz. (...)wT.,
zam.(...)-(...) G.,ul. (...),PESEL: (...)

obwinionemu o to, że:
w dniu 04 października 2018 roku około godz. 17:08 wG.naul. (...), kierując pojazdem markiV.onr rej. (...)podczas manewru cofania nie zachował szczególnej ostrożności w następstwie doprowadził do bocznego zderzenia z pojazdem markiO.onr rej. (...)którego kierujący również wykonywał manewr cofania z przeciwległej strony, czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw
orzekł:

1
ObwinionegoM. Ż.oraz obwinionegoZ. S.uznaje za winnych popełnienia zarzucanego każdemu z nich czynu tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza każdemu z nich karę po 50 zł (pięćdziesiąt złotych) grzywny.

2
Zasądza od każdego z obwinionych na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 30 zł (trzydziestu złotych) opłaty oraz kwotę po 120 zł (sto dwadzieścia złotych) zryczałtowanych wydatków postępowania.

UZASADNIENIE
Dnia 4 października 2018 roku wG.naulicy (...)Z. S.udawał się samochodem markiV.onr rej. (...)do córki. W pewnym momencieZ. S.rozpoczął wykonywanie swym autem manewru cofania w kierunku posesji jego córki.
dowód:wyjaśnienia obwinionegoZ. S.(k. 41)
W tym samym momencie na jezdni manewr cofania w drugim kierunku wykonywał kierowca samochodu markiO.onr rej. (...).Z. S.widział ten pojazd markiO., lecz sądził, że on się nie porusza. W trakcie wykonywania manewru cofania przezZ. S.doszło do bocznego zderzenia kierowanego przez niego pojazdu z pojazdem onr rej. (...).
dowód:wyjaśnienia obwinionegoM. Ż.(k. 44), zeznania świadkaK. Z.(k. 31), protokoły oględzin (k.. 12-15), szkic sytuacyjny (k. 16), zdjęcia (k. 17)
Z. S.był do tej pory jednokrotnie ukarany grzywną za popełnienie wykroczenia w ruchu drogowym.
dowód:informacjaK.wG.(k. 46)
ObwinionyZ. S.w toku postępowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego i złożył wyjaśnienia (k. 41). Obwiniony w wyjaśnieniach wskazał, że widząc w lusterku inny pojazd, który cofał zaczął hamować i trąbić, ale mimo to doszło do kontaktu dwóch pojazdów. Ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego co do tego, że nie popełnił błędu w trakcie wykonywania manewru cofania. Wyjaśnienia obwinionego są w tej części sprzeczne z wyjaśnieniami drugiego obwinionegoM. Ż.(k. 44), który podał, że do zderzenia się bocznego pojazdów doszło w momencie, gdy obaj kierowcy wykonywali manewr cofania, a więc, gdy ich auta były w ruchu. Przytoczone wyjaśnienia obwinionego znajdują wsparcie w zeznaniach świadkaJ. K.(k. 52v.). Sąd dał wiarę przytoczonym wyjaśnieniom obwinionegoM. Ż., gdyż znajdują częściowo potwierdzenie w zeznaniach świadkaK. Z.(k. 31, k. 52v.). Świadka nie było na miejscu zdarzenia, lecz obwinionyZ. S.przekazał mu, że „widział pojazd markiO., lecz sądził, że pojazd ten stoi”. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż znajdują potwierdzenie w notatce służbowej sporządzonej przez świadka w dniu zdarzenia (k. 7-12). Zdaniem Sądu zeznania tego świadka potwierdzają, że obwinionyZ. S.nie zachował szczególnej ostrożności w trakcie wykonywania manewru cofania.
Z. S.został obwiniony o to, że w dniu 04 października 2018 roku około godz. 17:08 wG.naul. (...), kierując pojazdem markiV.onr rej. (...)podczas manewru cofania nie zachował szczególnej ostrożności w następstwie doprowadził do bocznego zderzenia z pojazdem markiO.onr rej. (...)którego kierujący również wykonywał manewr cofania z przeciwległej strony, czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw
ObwinionyZ. S.w toku postępowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego, gdyż nie poczuwał się do winy w zakresie tego czynu. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwolił na odmowę wiarygodności wyjaśnień obwinionego. Ustalenie popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu czynu sąd dokonał na podstawie wyjaśnień obwinionegoM. Ż.oraz zeznań świadkaK. Z.. Zdaniem sądu na podstawie tych dowodów należało przyjąć, że obwinionyZ. S.nie zachował szczególnej ostrożności w trakcie wykonywania manewru cofania, gdyż wykonując ten manewr błędnie uznał, że drugi pojazd się nie porusza. Obowiązek zachowania szczególnej ostrożności przy wykonywaniu manewru cofania wynika z treściart. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W wyniku takiego zachowania obwinionego doszło do spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, czego potwierdzeniem są uszkodzenia wynikające z protokołów oględzin aut (k. 12-14).
Wykroczenie określone w art. 86 § 1 k.w. jest zagrożone karą grzywny. Rozważając wymiar kary wobec obwinionego sąd na korzyść obwinionego uwzględnił nieumyślne naruszenie reguły ostrożności przy wykonywaniu manewru cofania, jak również niewielki stopień zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Z kolei na niekorzyść obwinionego sąd uwzględnił okoliczność, iż obwiniony jednokrotną uprzednią karalność za wykroczenia w ruchu drogowym (k. 46). Uwzględniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy Sąd wymierzył obwinionemu za popełnione przez niego wykroczenie karę 50 złotych grzywny. Kara ta spełnia w ocenie Sądu wszystkie dyrektywy przewidziane w art. 33 § 1 k.w. Przede wszystkim jest ona odpowiednia do nieznacznego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinionego czynu zabronionego. Zdaniem Sądu wymierzona kara nie przekracza również nieznacznego stopnia winy obwinionego. Należy uznać również, że spełni cele zapobiegawcze oraz wychowawcze w stosunku do obwinionego. Czyn, którego popełnienia obwiniony dopuścił się, mimo jego uprzedniej jednokrotnej karalności za wykroczenia, powinien być potraktowany w kategoriach incydentu. Dla powstrzymania obwinionego przed popełnieniem innych lub podobnych wykroczeń za wystarczające należy zatem uznać wymierzenie mu kary 50 zł grzywny. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 1-szym wyroku.
Mając na względzie miesięczne dochody obwinionego, brak innych osób na utrzymaniu (k. 40v.), sąd na podstawieart. 119 § 1 k.p.s.w. z zw. z § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania (Dz. U. poz. 2467) orazart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. z 1983 r. Dz. U. poz. 223 ze zm.) obciążył go zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 120 złotych oraz opłatą w kwocie 30 złotych, o czym orzeczono jak w punkcie 2-gim sentencji wyroku.