Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 130/18
Data wyroku: 2019-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Daniel Strzelecki
Słowa kluczowe: Kara łączna
Podstawa prawna: art. 85 § 1 kk

Sygn. akt III K 130/18

WYROK ŁĄCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2019r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze Wydział III Karny
w składzie:
przewodniczący: SSO Daniel Strzelecki
protokolant: Ewa Król
przy udziale prokurator Prokuratury Rejonowej w Lwówku Śląskim: Anety Kawki
w sprawie o wydanie wyroku łącznego
wobec skazanegoM. G.
urodzonego dnia (...)wJ.
synaZ.iE. z domu L.
skazanego prawomocnymi wyrokami:

1
Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 14 września 2009r. w sprawie sygn. III K 113/09 za:

a
ciąg przestępstw zart. 279§1 k.k.iart. 13§1 k.k.w zw. zart. 279§1 k.k.w zw. zart. 91§1 k.k.popełniony okresie od nocy z 5 na 6 marca 2006r. do nocy z 23 na 24 kwietnia 2008r. na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po 200zł (dwieście złotych) każda;

b
przestępstwo zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniipopełnione w bliżej nieustalonym okresie do dnia 19 lutego 2008r. na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

c
przestępstwo zart. 58 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.popełnione w okresie od 2005r. do końca 2007r. na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200zł (dwieście złotych) każda;

d
przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.popełnione w okresie od początku 2006r. do stycznia 2008r. na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200zł (dwieście złotych) każda;

e
przestępstwo zart. 178a§1 k.k.popełnione w dniu 28 listopada 2007r. na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

f
przestępstwo zart. 258§1 k.k.popełnione w okresie od początku 2006r. do połowy 2007r. na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

za które to ciąg przestępstw i przestępstwa wymierzono mu karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i karę łączną 360 (trzystu sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200zł (dwadzieścia złotych) każda z warunkowym zawieszeniem wykonania kary łącznej pozbawienia wolności na okres 10 (dziesięciu) lat próby, przy czym postanowieniem tego sądu z dnia 2 marca 2019r. w sprawie sygn. akt II Ko 154/18 zarządzono wykonanie tej kary łącznej pozbawienia wolności;

2
Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 grudnia 2017r. w sprawie sygn. II K 1660/15 za przestępstwo zart. 280§1 k.k.popełnione w dniu 28 września 2015r. na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

I
na podstawie na podstawieart. 85§1 i 2 k.k.iart. 86§1 k.k.w zw. zart. 569§1 i 2 k.p.k.łączy karę łączną pozbawienia wolności wymierzoną skazanemuM. G.wyrokiem opisanym w pkt. 1 części wstępnej wyroku łącznego i karę pozbawienia wolności wymierzoną mu wyrokiem opisanym w pkt. 2 tej części wyroku łącznego w wymierza mu karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 63§1 k.k.w zw. zart. 577 k.p.k.na poczet orzeczonej w pkt. I części dyspozytywnej wyroku łącznego kary łącznej pozbawienia wolności zalicza skazanemu okres odbytej przez niego kary łącznej pozbawienia wolności w sprawie opisanej w pkt. 1 części wstępnej wyroku łącznego jak i okres odbytej przez niego kary pozbawienia wolności w sprawie opisanej w pkt. 2 tej części wyroku łącznego;

III
na podstawieart. 572 k.p.k.w pozostałym zakresie postępowanie umarza;

IV
na podstawieart. 624§1 k.p.k.zwalnia skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu.

UZASADNIENIE
M. G.został prawomocnie skazany następującymi wyrokami:

3
Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 14 września 2009r. w sprawie sygn. III K 113/09 za:

g
ciąg przestępstw zart. 279§1 k.k.iart. 13§1 k.k.w zw. zart. 279§1 k.k.w zw. zart. 91§1 k.k.popełniony okresie od nocy z 5 na 6 marca 2006r. do nocy z 23 na 24 kwietnia 2008r. na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po 200zł (dwieście złotych) każda;

h
przestępstwo zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniipopełnione w bliżej nieustalonym okresie do dnia 19 lutego 2008r. na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

i
przestępstwo zart. 58 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.popełnione w okresie od 2005r. do końca 2007r. na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200zł (dwieście złotych) każda;

j
przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.popełnione w okresie od początku 2006r. do stycznia 2008r. na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200zł (dwieście złotych) każda;

k
przestępstwo zart. 178a§1 k.k.popełnione w dniu 28 listopada 2007r. na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

l
przestępstwo zart. 258§1 k.k.popełnione w okresie od początku 2006r. do połowy 2007r. na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

za które to ciąg przestępstw i przestępstwa wymierzono mu karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i karę łączną 360 (trzystu sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200zł (dwadzieścia złotych) każda z warunkowym zawieszeniem wykonania kary łącznej pozbawienia wolności na okres 10 (dziesięciu) lat próby, przy czym postanowieniem tego sądu z dnia 2 marca 2019r. w sprawie sygn. akt II Ko 154/18 zarządzono wykonanie tej kary łącznej pozbawienia wolności;

4
Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 grudnia 2017r. w sprawie sygn. II K 1660/15 za przestępstwo zart. 280§1 k.k.popełnione w dniu 28 września 2015r. na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

Dowód: dane o karalnościM. G.k. 3-14; wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 14 września 2009r. w sprawie sygn. akt III K 113/09 k. 19-30; wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 grudnia 2017r. w sprawie sygn. akt II K 1660/15 k. 31; postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 12 marca 2019r.
w sprawie sygn. akt III Ko 154/18 k. 45.
M. G.w okresie pobytu w izolacji penitencjarnej starał się przestrzegać porządku i dyscypliny, w kontaktach z przełożonymi przyjmował postawę regulaminową, a w grupie wychowawczej funkcjonował właściwie. W stosunku do skazanego nie stosowano środków przymusu bezpośredniego, nie odnotowano u niego zachowań agresywnych lub autoagresywnych.M. G.nie był wyróżniany nagrodami kodeksowymi, nie uzyskał również ulg, lecz przekroczeń dyscyplinarnych nie dopuścił się. Nie był on także uczestnikiem podkultury przestępczej, a w stosunku do popełnionych przestępstw był krytyczny.
Dowód: opinia o skazanym Zakładu Karnego wS.
z dnia 20 grudnia 2018r. k. 40.
WobecM. G.zaktualizowały się materialnoprawne przesłanki, które obligowały do wydania wyroku łącznego. Antycypując bowiem problem, który zostanie rozważony w dalszej części uzasadnienia, a odnoszący się do względności konkurujących ustaw, nadmienienia wymagało to, że skoro w obu tych ustawach przepisy statuujące instytucję kary łącznej przewidywały, że „(…) sąd orzeka karę łączną” (art. 85 k.k.ustawy dawnej, jak i wart. 85§1 k.k.ustawy obowiązującej), to obowiązek orzeczenia kary łącznej w przypadku zaistnienia przesłanek do jej wymierzenia aktualizował się niezależnie od tego, którą z tych konkurujących ustaw zastosowano by w niniejszym postępowaniu – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015r., II KK 84/15, LEX nr 1681879.
Rozważając natomiast zagadnienie, jakie przepisy statuujące instytucję kary łącznej należało zastosować wobecM. G., należało zauważyć, że ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.396), która weszła w życie w dniu 1 lipca 2015r., istotnie przemodelowano zasady orzekania w przedmiocie kary łącznej. W treści art. 19 ust. 1 powołanej ustawy przewidziano, że przepisów rozdziału IX ustawy, o której mowa w art. 1 (Kodeksu karnego– dopisek S.O.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Brzmienie tego unormowania mogłoby zatem sugerować, że w sytuacji, gdy jeden z wyroków skazujących uprawomocnił się po dniu 1 lipca 2015r., to do łączenia sankcji znajdować będą zastosowanie obowiązujące po tej dacie przepisyart. 85 k.k.Niemniej jednak należało zaaprobować zaprezentowany w doktrynie prawa karnego materialnego pogląd, zgodnie z którym jeżeli przynajmniej jeden z wyroków skazujących uprawomocnił się po wejściu w życie wskazanej ustawy, zaś co najmniej jeden z czynów, za które orzeczono podlegającą łączeniu sankcję, został popełniony przed tą datą, to problem konkurencji ustawy dawnej i obowiązującej należy rozstrzygać na płaszczyźnieart. 4§1 k.k.– J. Majewski, Komentarz do niektórych przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw [w:]Kodeks karny. Komentarz do zmian 2015, LEX 2015, teza 2 do art. 19. Rzecz bowiem w tym, że art. 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. nie stawia jednoznacznego zastrzeżenia, iż do kar orzeczonych przed dniem 1 lipca 2015r. stosować trzebaart. 85 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. W treści tego unormowania jednoznacznie zastrzeżono przecież, że w sytuacji łączenia kar orzeczonych wyrokami, które uprawomocniły się przed tą datą i po niej, może zajść „(…) potrzeba orzeczenia kary łącznej (…)” na zasadach określonych ustawą nowelizującą, przy czym prawodawca doprecyzował w dalszej części cytowanego przepisu, że taka sytuacja może wystąpić „(…) w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (nowelizującej – dopisek S.O.)”.
W konkluzji tego fragmentu wywodu podnieść należało, że wyrok w sprawie sygn. akt II K 1660/15, którymM. G.skazano za popełnione przez niego przestępstwo na karę pozbawienia wolności, a która podlegała łączeniu wyrokiem łącznym, uprawomocnił się po dniu 1 lipca 2015r. Nie można było jednak tracić z pola widzenia tego, że przedmiotem osądu wyroku w sprawie sygn. akt III K 113/09, który w realiach niniejszej sprawy otwierał realny zbieg przestępstw, były czyny popełnione przez skazanego przed tą datą. Dlatego właśnie do oceny względności konkurujących unormowańrozdziału IX Kodeksu karnegonależało zastosować zasady statuowane wart. 4§1 k.k.Wprawdzie w treści tego unormowania ustawodawca przewidział prymat stosowania ustawy obowiązującej w chwili orzekania, zastrzegł jednak zarazem, że pierwszeństwo stosowania tej ustawy zostaje wyłączone, gdy ustawę obowiązującą poprzednio należy uznać za względniejszą dla sprawcy.
Oceniając zatem konkurencję obu ustaw w konkretnych okolicznościach niniejszego postępowania, stwierdzenia w pierwszej kolejności wymagało to, że wybór jednej z ustaw powinien znajdować oparcie w ustaleniu, która z nich przewiduje w określonej sytuacji prawnej względniejsze dla skazanego konsekwencje, co odnosić należało do całokształtu prawnokarnych konsekwencji wynikających z zastosowania każdej z tych ustaw – wyrok Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 13 stycznia 1970r., V KRN 402/69, OSNKW 1970/4-5/37; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1996r., I KZP 2/96, OSNKW 1996/3-4/16.
Analizując zatem w kontekście opublikowanych wobecM. G.wyroków skazujących, czy przepisyrozdziału IX Kodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. były dla niego względniejsze, należało stanowczo stwierdzić, że brzmienie tych właśnie unormowań stawiało skazanego w sytuacji mniej korzystnej aniżeli przepisy obowiązujące po tej dacie. Zauważyć należało, że w korelacji temporalnej statuowanej wart. 85 k.k.w jego brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2015r., nie pozostawały żadne wyroki, którymiM. G.został skazany. To zaś oznaczało, że na podstawie przepisów statuujących instytucję kary łącznej w ich brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r., kary mu wymierzone nie podlegałaby połączeniu. Przedstawione spostrzeżenie jednoznacznie dowodziło, że poprzednio obowiązujące przepisy nie stawiały skazanego w sytuacji korzystniejszej aniżeli te obowiązujące po dniu 30 czerwca 2015r., bowiem wyłącznie na podstawie unormowań obowiązujących aktualnie powstała możliwość wydania w sprawie wyroku łącznego co do kar wymierzonych mu wyrokami jednostkowymi, które podlegały wykonaniu.
Analizując natomiast zagadnienie łączenia kar wymierzonychM. G.wszystkimi powołanymi wyżej wyrokami skazującymi, jak i uwzględniwszy wskazania zawarte w treściart. 86§1 k.k., sąd doszedł do przekonania, że łączność podmiotowo - przedmiotowa tych zachowań pozwalała na zastosowanie wobec skazanego zasady zbliżonej do asperacji z jej ukierunkowaniem ku absorpcji. Zauważenia bowiem na wstępie wymagało to, że najkorzystniejsza dla skazanego zasada pełnej absorpcji powinna znajdować zastosowanie w sytuacji, gdy pomiędzy czynami, za które wymierzono kary podlegające łączeniu, zachodziłaby istotna podmiotowo - przedmiotowa zbieżność.
Rozważając zatem kwestię podmiotowo - przedmiotowej łączności analizowanych czynów opisanych w pkt. 1 - 2 części wstępnej wyroku łącznego, dostrzegać z jednej strony należało, że wszystkie te przestępstwaM. G.popełnił działając z zamiarem bezpośrednim. Nie można było jednak z drugiej strony abstrahować od tego, że większości zachowań skazanego osądzonych wyrokami skazującymi towarzyszyło dążenie ukierunkowane na dokonanie zaboru w celu przywłaszczenia należących do pokrzywdzonych rzeczy ruchomych. Dodać jednak należało, że wyrokiem w sprawie sygn. akt III K 113/09 zmierzał skazany również do naruszenia całkowicie innych dóbr podlegających prawnokarnej ochronie, a mianowicie obowiązującego w kraju systemu reglamentowania dostępu do substancji psychoaktywnych, czy też bezpieczeństwa w komunikacji. Zachowaniem zaś przypisanym mu wyrokiem skazującym z pkt. 2 części wstępnej wyroku łącznego dążył on nie tylko do dokonania zaboru należących do pokrzywdzonych ruchomości, ale także oddziaływał na ich dobra prawnie chronione w postaci zdrowia. Wzgląd na te okoliczności pozwalał zatem na stwierdzenie, że motywacje towarzysząceM. G.przy popełnianiu występków osądzonych wyrokami opisanymi w pkt. 1 - 2 części wstępnej wyroku łącznego nie były całkowicie tożsame, chociaż charakteryzowały się podobieństwem.
Analiza okoliczności przedmiotowych pozostających w zbiegu realnym czynów zabronionych popełnionych przezM. G., a osądzonych w sprawach opisanych w pkt. 1 - 2 części wstępnej wyroku łącznego, prowadziła natomiast do wniosku, że nie zostały one bynajmniej popełnione w krótkich ostępach czasowych. Wszak ustawowe znamiona przestępstw osądzonych wyrokiem w sprawie sygn. akt III K 113/09 zostały przez skazanego zrealizowane w latach 2005 – 2008, zaś przedmiotem osądu wyroku w sprawie sygn. akt II K 1660/15 był występek popełniony przez niego w dniu 28 września 2015r. To zaś oznaczało, że ustawowe znamiona wszystkich przestępstw osądzonych tymi wyrokami zostały przezM. G.zrealizowane w okresie przeszło dziesięcioletnim. Nie można było jednak abstrahować od tego, że wszystkie przypisane mu przestępstwa, za które wymierzono mu podlegające łączeniu sankcje, zostały popełnione wS.,Ś.,J.iZ., a zatem w nieodległych miejscach. Dodać należało, że czynami tymi godził on zasadniczo w tożsame dobro prawnie chronione w postaci mienia, chociaż przypomnienia wymagało również to, że naruszył on i inne dobra prawnie chronione w postaci systemu reglamentującego dostęp do narkotyków, bezpieczeństwa w komunikacji, czy zdrowia.
Z omówionych wyżej przyczyn odnoszących się do podmiotowo – przedmiotowej łączności zachowań opisanych w pkt. 1 – 2 części wstępnej wyroku łącznego należało zatem definitywnie wykluczyć możliwość przyjęcia, że analizowane działaniaM. G.stanowiły emanację realizacji chociażby przynajmniej zbliżonego planu.
Przy określaniu kary łącznej w odniesieniu do sankcji orzeczonych wobecM. G.w tych sprawach sąd miał również na względzie globalną ocenę zachowania skazanego. Przy analizie tego zagadnienia na pierwszy plan wysuwało się spostrzeżenie, zgodnie z którym skazany po popełnieniu kilkudziesięciu przestępstw przypisanych mu wyrokiem w sprawie sygn. akt III K 113/09 przez wiele lat, bowiem aż do czasu popełnienia przestępstwa, które osądzono w sprawie sygn. akt II K 1660/15, nie naruszał w poważniejszy sposób porządku prawnego.
Sąd miał na względzie również fakt, że z opinii oM. G.sporządzonej w Zakładzie Karnym wS.wynikało niezbicie, że w okresie jego izolowania jego zachowanie było poprawne. Wzgląd na tą okoliczności pozwalał stwierdzić, że proces jego resocjalizacji może doprowadzić do tego, że będzie on prawidłowo funkcjonował w społeczeństwie.
W konkluzji tego fragmentu wywodu godziło się zauważyć, że łącząc wymierzoneM. G.kary, które podlegały wykonaniu i za pozostające w zbiegu realnym przestępstwa, sąd dysponował możliwością określenia granic kary łącznej pozbawienia wolności na pułapie od 5 lat do lat 8.
Stosownie zatem do brzmieniaart. 85§1 i 2 k.k.iart. 86§1 k.k.w zw. zart. 569§1 i 2 k.p.k.połączonoM. G.karę łączną pozbawienia wolności wymierzoną mu wyrokiem opisanym w pkt. 1 części wstępnej wyroku łącznego i karę pozbawienia wolności wymierzoną mu wyrokiem opisanym w pkt. 2 tej części wyroku łącznego. Skazanemu wymierzono zatem karę łączną 6 lat pozbawienia wolności.
Działając zaś w oparciu oart. 63§1 k.k.w zw. zart. 577 k.p.k.na poczet orzeczonej w pkt. I części dyspozytywnej wyroku łącznego kary łącznej pozbawienia wolności zaliczonoM. G.okres odbytej przez niego kary łącznej pozbawienia wolności w sprawie opisanej w pkt. 1 części wstępnej wyroku łącznego jak i okres odbytej przez niego kary pozbawienia wolności w sprawie opisanej w pkt. 2 tej części wyroku łącznego.
Jako że nie mogły zostać połączone węzłem kary łącznej orzekanej wyrokiem łącznym orzeczona wobecM. G.wyrokiem w sprawie sygn. akt III K 113/09 kara łączna grzywny a także orzeczone tymże skazaniem jak i wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 1660/15 zakazy prowadzenia pojazdów, przepadki, czy też obowiązki naprawienia szkód, to w tym zakresie postępowanie o wydanie wyroku łącznego na podstawieart. 572 k.p.k.umorzono.
Dodać należało też, że kary wymierzoneM. G.pozostałymi wyrokami jednostkowymi – w sprawach o sygn. II K 709/01, 1088/02 i II K 794/11 - nie podlegały połączeniu węzłem kary łącznej orzekanej wyrokiem łącznym. Czyny osądzone tymi orzeczeniami nie korelowały bowiem temporalnie w rozumieniuart. 85 k.k., w jego brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r., zaś wymierzone tymi wyrokami kary zostały wykonane.
Działając zaś w oparciu o treśćart. 624 k.p.k., z uwagi na fakt izolowaniaM. G., zwolniono go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu.