Sąd Rejonowy w Otwocku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 864/13
Data wyroku: 2019-03-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Sereda
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk

Sygn. akt(...)

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 marca 2019 r.
Sąd Rejonowy w Otwocku w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Sereda
Protokolant:  Ewa Szczepańska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Otwocku – Jolanty Łubkowskiej
po rozpoznaniu w dniach 08 września 2016 roku, 25 października 2016 roku, 29 listopada 2016 roku, 10 stycznia 2017 roku, 21 lutego 2017 roku, 30 marca 2017 roku, 06 czerwca 2017 roku, 23 stycznia 2018 roku, 27 września 2018 roku, 11 października 2018 roku i 14 marca 2019 roku
sprawy: 1.M. G.zd.R., c.E.iZ.zd.R.,ur. (...)wO.,
2.E. K. (1), s.S.iB.zd.K.,ur. (...)wG.,
3.T. M.zd.K., c.Z.iG.zd.R.,ur. (...)wG.
oskarżonych o to, że w dniu 4 czerwca 2013 r. w miejscowościP.gm.C.pow.(...)woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu, w ramach przyjętego podziału ról, usiłowali dokonać rozboju na osobie 87-letnejJ. B., polegającego na użyciu przemocy wobec pokrzywdzonej w postaci szarpania i wpychania pokrzywdzonej wgłąb mieszkania oraz usiłowaniu doprowadzenia pokrzywdzonej do stanu bezbronności przez próbę zarzucenia koca na jej głowę, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na obronna postawę pokrzywdzonej, tj. stawiany opór i wołanie o pomoc
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kk

orzeka:

1
oskarżonychM. G.,E. K. (1)iT. M.uniewinnia od popełnienia zarzucanego im czynu, zaś na podstawieart. 632 pkt. 2 kpkkosztami postępowania obciąża Skarb Państwa;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataK. W.wynagrodzenie w kwocie 1446,48 zł. (tysiąc czterysta czterdzieści sześć złotych 48/100) w tym 23 % podatku VAT w kwocie 270,48 zł. (dwieście siedemdziesiąt złotych 48/100) tytułem nie opłaconej przez oskarżonąM. G.pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Sygn. akt(...)

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 22 marca 2019 roku
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 4 czerwca 2013 rokuJ. D.,M. G.,T. M.orazE. K. (1)udali się z miejsca zamieszkania wK.doN.na spotkanie z ich(...). W drodze powrotnej poruszając się samochodem markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)zboczyli z trasy, zajechali do miejscowościP., a następnie zatrzymali samochód pod domemJ. B.. Około godziny 15:30 przez okno pokrzywdzonaJ. B.zauważyła, że pod jej posesję podjechał samochód. Z samochodu wysiadłaJ. D.orazT. M., które zabrały z bagażnika samochodu koc, zaśE. K. (1)iM. G.zostali w samochodzie zajęci rozmową. W niedługim czasie od przyjazdu samochoduJ. B.usłyszała pukanie do drzwi.J. B.wyszła do sieni, gdzie zobaczyła stojącąC.–J. D., która pod pachą trzymała koc. W tym czasieT. M.pozostawała na terenie posesji, nie wchodziła do domuJ. B..J. D.powiedziałaJ. B., że zalała ich powódź i gdybyJ. B.posiadała jakieś stare, niepotrzebne rzeczy to ona chętnie je przyjmie. Pokrzywdzona stwierdziła, że ma takich rzeczy. WówczasJ. D.poprosiła o szklankę wody. W czasie kiedyJ. B.udała się do kuchni po wodę,J. D.w dalszym ciągu przebywała w sieni. Po powrocieJ. B.z kuchni,J. D.poprosiła o dodanie do wody cukru. W tym czasie trzymany uprzednio koc miała rozłożony przy ciele na wysokości tułowia.J. B.odmówiła dodania cukru do wody obawiając się o dalsze zachowanieC.i wylała na nią wodę, którą miała w kubku. W tym też czasieJ. D.chciała zawinąćJ. B.trzymanym w rękach kocem. Pokrzywdzona odepchnęłaJ. D., jednak ta ostatecznie owinęła pokrzywdzoną kocem.J. D.usiłowała zamknąć drzwi prowadzące na podwórko, któreJ. B.przytrzymywała ręką oraz blokowała stopą wołając do swojego syna znajdującego się na podwórku, aby udzielił jej pomocy. W tym też czasieJ. B.zauważyła stojącą przed domem drugąC.–T. M., która krzyknęła „uciekajmy”.J. D.wybiegła z sieni i wspólnie zT. M.zaczęły biec w kierunku samochodu. Wybiegając z domu pokrzywdzonejJ. D.w sieni zostawiła czapkę, która spadła jej z głowy. Biegnące kobiety zauważył syn pokrzywdzonej -M. B., który następnie wybiegł za nimi z posesji.J. D.iT. M.wsiadły do samochodu markiF. (...), w którym przebywaliE. K. (1)iM. G., a następnie wszyscy czworo odjechali, zajeżdżając drogęZ. B..M. B.wybiegł za uciekającymi kobietami krzycząc, że jego matka została napadnięta.Z. B.na prośbęM. B.pojechał za samochodemF. (...), kontaktując się z dyżurnym KPP wO.i przekazując informacje o położeniu samochodu do czasu jego zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji. Samochód, którym poruszali sięJ. D.,M. G.,T. M.orazE. K. (1)został zatrzymany na moście wG.. W wyniku zdarzeniaJ. B.nie odniosła żadnych obrażeń ciała, nie poniosła również żadnych start materialnych.
W wyniku przeprowadzonego w toku postępowania przygotowawczego badania sądowo-psychiatrycznegoJ. D., w opinii sporządzonej w dniu 5 września 2013 roku biegli psychiatrzy rozpoznali u niej organiczne zaburzenia nastroju u osoby upośledzonej w stopniu umiarkowanym, ustalając że w czasie zarzucanego jej czynu miała ona całkowicie zniesioną zdolność rozumienia znaczenia tego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Materiał dowodowy w zakresieJ. D.podejrzanej o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. z ar. 280§ 1 k.k.w zw. zart. 31 § 1 k.k.został wyłączony do odrębnego prowadzenia z uwagi na konieczność umorzenia postępowania wobec w/w.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:
- częściowych wyjaśnień oskarżonychM. G.(k. 98-99, k. 319-320),E. K. (1)(k. 88-90, k. 320-321),T. M.(k. 108-110, k. 321-322),
- zeznań świadków:J. B.(k. 2-4, k. 323-325),M. B.(k. 23-24, k. 337-340),T. L.(k. 65-66, k. 340)Ł. G.(k. 6768, k. 341),A. M.(k. 122, k. 341-342),Z. B.(k. 27-28, k. 378-379),
- innych dowodów ujawnionych na rozprawie tj.: protokołu przeszukania samochodu (k.8-9), dyspozycji usunięcia pojazdu (k. 10), protokołu zatrzymania osoby (k. 11-14), protokołu przeszukania osoby (k. 15-22), protokołu oględzin miejsca (k. 25-26), wydruków z CEL (k. 33-37), kserokopii dowodów osobistych (k. 80-81, k. 91-92, k. 100-101, k. 111-112), informacji o karalności oskarżonychE. K. (1),T. M.iM. G.(k. 139-140, k. 307, k. 569, k. 144, k. 308, k. 567, k. 143, k. 309, k. 568, k. 662-664), wydruku tras przejazdu oskarżonych (k. 146-148), wykazu dowodów rzeczowych (k. 150), danych osobo-poznawczych oskarżonych (k. 153-155), opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącejJ. D.(k. 174-175), dokumentacji fotograficznej (k. 182), dokumentacji medycznej dotyczącej oskarżonejM. G.(k. 245), dokumentacji medycznej dotyczącej oskarżonejT. M.(k. 252, k. 260, k. 289), opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej oskarżonejT. M.(k. 276), opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej oskarżonejM. G.(k. 291), opinii sądowo – psychologicznej dotyczącej pokrzywdzonejJ. B.(k. 328, k. 540-554), dokumentacji medycznej dotyczącejJ. D.(k. 440), protokołu przesłuchania świadkaJ. D.wraz z zarejestrowanym nagraniem tego przesłuchania (k. 502-505, k. 77 – 79), opinii sądowo – psychologicznej dotyczącej świadkaJ. D.(k. 507-509), opinii biegłego z zakresu genetyki sądowej mgrP. K.(k. 646-649).
OskarżonaM. G.przesłuchana w toku postępowania przygotowawczego nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, że w dniu zdarzenia wracali z miasta, w którym mieszka ich Król, ponieważ mieli zebranie z Królem. Samochodem jechał ich kierowca, który został zatrzymany razem z nimi. Oskarżona nie znała marki samochodu, którym się poruszali. Wspólnie z nimi jechała jeszcze kuzynka oskarżonej zamieszkała wK.–D.oraz koleżanka zP.R., czyK.. Po spotkaniu u Króla jechali do domu, doK.. Kierowca wiedział jak ma jechać, żadna z pasażerek nie mówiła którędy należy jechać. Przed mostem zostali zatrzymani przez policję. Oskarżona nie była na wsi, pozostałe kobiety również w czasie drogi nie wysiadały z samochodu. W czasie drogi oskarżona nie spała. Oskarżona widziała, że w bagażniku samochodu była nieużywana, paczkowana pościel, tj. poszewki, ale nie posiadała wiedzy, czy ta pościel była przeznaczona na sprzedaż, oskarżona nie posiadała żadnych rzeczy do sprzedania. W dniu zdarzenia oskarżona nie posiadała czapki, nie nosiły jej też pozostałe kobiety.D.w czasie drogi tłumaczyła kierowcy, którędy ma jechać, ponieważ ona trochę czyta.
Przesłuchana na rozprawieM. G.wskazała, że nie wie o co jest oskarżona, ani o co chodzi w sprawie. Podała, że w dniu 4 czerwca 2013 roku jechali do Króla, który mieszkał wN.. Podróż nie była przerywana, jechali cały czas prosto. Od Króla wracali w cztery osoby zE. K. (1),T. M.iJ. D.. Ktoś poszedł do mieszkania pokrzywdzonej mając ze sobą paczkowaną pościel, ale to nie była oskarżona.
OskarżonyE. K. (1)przesłuchany w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Wskazał w nich, że w dniu 4 czerwca 2012 byli u Króla wN.. Oskarżony nie wiedział jak Król się nazywa, nie znał jego adresu. Wiedział jak do niego dojechać, ponieważ był tam wcześniej parokrotnie. W czasie spotkania u Króla oskarżony przebywał na zewnątrz, był tylko kierowcą. Do Króla jechali zK.przezK., później naW.,K.. U Króla przebywali około dwóch godzin. Kobiety, które oskarżony wiózł miały ze sobą pościel, którą chciały sprzedać na wioskach. Oskarżony nie był w stanie powiedzieć, kto podjął decyzję, żeby przyjechali w okoliceO.. Kobiety, które jechały z oskarżonym chciały, żeby zjechał z głównej drogi i oskarżony tak uczynił. Następnie zatrzymał samochód w odległości 50-70 metrów koło domu pokrzywdzonej. Dwie pasażerki wysiadły z samochodu, a jedna została wraz z oskarżonym. Kobiety, które wysiadły wzięły ze sobą pościel i koc z bagażnika. Wcześniej te same kobiety też wysiadały z samochodu, ale nie udało im się nic sprzedać. W czasie kiedy nie było dwóch pasażerek oskarżony zawrócił, nie patrzył gdzie one poszły, rozmawiał z pozostałą w samochodzie(...)– oskarżonąM. G.. Po krótkiej chwili kobiety wróciły, zachowywały się normalnie, spokojnie. Oskarżony nie zauważył, czy posiadały ze sobą pościel. Według oskarżonego, kobiety po powrocie niczego nie wkładały do bagażnika. Powiedziały oskarżonemu, żeby odjechał i oskarżony tak uczynił. Kiedy odjeżdżali oskarżony nie zauważył, by ktoś wybiegł, gonił ich. Oskarżony poruszał się drogą, na której nie było dużego ruchu, była to droga asfaltowa. Jechały za nim inne samochody, białyJ.. Po wjeździe na główną drogę oskarżony udał się w kierunkuM.. Na głównej drodze został zatrzymany przez policję.
Przesłuchany na rozprawie oskarżonyE. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Wskazał w nich, że wspólnie z pozostałymi oskarżonymi i jeszcze jedną kobietą jechali do Króla doN.. W czasie drogi miała miejsce sytuacja, że jechali bokiem i dwie pasażerki wysiadły z samochodu. W samochodzie pozostała oskarżonaM. G.. Oskarżony nie pamiętał już dokładnie po co wyszły jego pasażerki, jednak mówiły coś, że chcą sprzedać pościel. Samochód, którym się poruszali był to pożyczony od obywatela NiemiecF. (...). Oskarżony nim kierował. W samochodzie w bagażniku były jakieś pościele. Kiedy dwie pasażerki wysiadły, oskarżony nie patrzył, czy zabrały coś z bagażnika, nie było ich chwilę, a oskarżony nie posiadał wiedzy dokąd się udały. Po ich powrocie oskarżony spokojnie odjechał. W czasie podroży nie ustalali, że będą dokonywać rabunków. Być może pasażerki, które wysiadły przed wyjściem mówiły po co wysiadają, ale oskarżony ich nie słuchał. Oskarżony i paniG.nie wysiadali z samochodu. Przed wyjściem z samochodu pasażerki mówiły, że mają na nie czekać, a wcześniej mówiły, że mają pościel do sprzedania.
OskarżonaT. M.przesłuchana w toku postępowania przygotowawczego nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wyjaśnienia, w których podała, że wraz z pozostałymi oskarżonymi jechali zN., gdzie byli u swojego Króla. Wracając doK., jechali w kierunku naS.. Zostali zatrzymani przez policję, ich samochód został przeszukany, ale nic nie znaleziono. Trójka z zatrzymanych mieszka wK., zaś oskarżona mieszka wP.. Po drodze nie zajeżdżali do żadnej wsi, nie chcieli niczego sprzedawać. Oskarżona nie posiadała wiedzy, dlaczego ludzie mówili, że chcieli ich okraść. Oskarżona nie miała czapki na głowie, pozostałe kobiety również. Wspólnie ustalali drogę, którą jechali, częściowo kierowca wiedział, trochę był kierowany. W samochodzie posiadali pościel i osobiste rzeczy, były to powłoczki, które nakłada się na kołdrę i poduszkę. Były to nowe rzeczy, które kupili na bazarze około cztery miesiące wcześniej, aby było czym powlec pościel kiedy u Króla będą goście. Po drodze pasażerki nie wysiadały z samochodu.
Przesłuchana na rozprawie oskarżonaT. M.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, że to nie był rozbój, tylko sprzedaż pościeli. W dniu 4 czerwca 2013 roku wraz z koleżanką oskarżona była wP.i sprzedawały pościel. Koleżanka oskarżonej mieszka wK., jednak oskarżona nie zna jej dokładnego adresu.. Tamtego dnia wraz zE. K. (1), iM. G.i tą koleżanką podróżowali samochodemE. K. (1). Oskarżona wraz z koleżanką pytały pokrzywdzonej, czy potrzebuje pościeli, pokrzywdzona powiedziała, że nie chce, po czym wraz z koleżanką przeprosiły i wyszły. Były wtedy u większej ilości klientek. Oskarżona nie liczyła czasu przez jaki nie było ich w samochodzie, przeszły przez parę domów, aby pościel sprzedać. W czasie kiedy sprzedawały pościel nie wydarzyło się nic niespotykanego, nie było żadnych trudności, ani komplikacji. Oskarżona miała ze sobą pościel. Policja widziała co mieli w bagażniku. Koleżanka, która była z oskarżoną też miała pościel. Nie prosiły ludzi, którym chciały sprzedać pościel o żadne niepotrzebne ubrania, chciały tylko sprzedać pościel. Żadna z nich nie miała czapki. U Króla nie zostawiali pościeli, wracali z nią do domu. Oskarżona wyjaśniła też, że w toku postepowania przygotowawczego pomyliła się mówiąc, że w drodze powrotnej nigdzie się nie zatrzymywali i że nie wysiadała z samochodu.
Oceniając wyjaśnienia złożone przez oskarżonąM. G., Sąd uznał je za wiarygodne jedynie w części tj. w tym zakresie, w jakim oskarżona przyznała, że w dniu zdarzenia jechali zN.doK., jak też, że ktoś był u pokrzywdzonej, jednak nie była to ona. W tym zakresie wyjaśnienia złożone przez oskarżoną znajdują potwierdzenie w wiarygodnym materiale dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, w tym w zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków oraz w wiarygodnej części wyjaśnień oskarżonegoE. K. (1), z których wynika, że oskarżonaM. G.pozostała z nim w samochodzie. W pozostałej części, w tym przede wszystkim w zakresie, w którym oskarżona podawała, że w drodze powrotnej doK.nigdzie się nie zatrzymywali, jak też żadna z osób jadących samochodem nie wysiadała z niego, Sąd nie przyznał wyjaśnieniom oskarżonej waloru wiarygodności. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonej są wewnętrznie sprzeczne, jak też pozostają w sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadkówJ. B.,M. B.orazZ. B., którzy samochód oskarżonych widzieli przed domemJ. B..
Za wiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonegoE. K. (1)w części, w której podał on, że doN.jechał jako kierowca, nie uczestniczył w spotkaniu. W drodze powrotnej na prośbę pasażerek zjechał z głównej drogi. W tym zakresie wyjaśnienia złożone przez oskarżonego w ocenie Sądu są jasne, spójne, znajdują potwierdzenie w wiarygodnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Sąd z uwagi na zmienne wyjaśnienia oskarżonego w zakresie posiadanej przez niego wiedzy, czyJ. D.iT. M.posiadały pościel na sprzedaż, przyznał im walor wiarygodności w tym zakresie, w którym oskarżony podał, że widział, że kobiety wysiadając zabierały coś z bagażnika, bowiem jedynie w tej części znalazły potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym. Sąd miał bowiem na uwadze, że z relacji pokrzywdzonej wynika jednoznacznie, iż kobieta, która do niej przyszła nie posiadała niczego do sprzedania, natomiast miała przy sobie koc. W części, w której oskarżony wskazał, żeJ. D.iT. M.spokojnie wsiadły do samochodu i odjechali, Sąd nie przyznał wyjaśnieniom oskarżonego waloru wiarygodności, bowiem nie znalazły one potwierdzenia w wiarygodnym materiale dowodowym, w tym w szczególności w zeznaniach świadkaM. B.orazZ. B., z których wynika, żeC.uciekały z posesji, a następnie kiedy wsiadły do samochodu ten szybko odjechał, uciekając z miejsca.
Oceniając wyjaśnienia złożone przez oskarżonąT. M.Sąd dał im wiarę w części, w której oskarżona podała, że w dniu zdarzenia byli u Króla wN., oraz że w drodze powrotnej zatrzymali się w miejscowościP., natomiast w dalszej drodze doK.zostali zatrzymani przez policję. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonej znajdują potwierdzenie w uznanym przez Sąd za wiarygodny materiale dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie. W zakresie, w którym oskarżona początkowo podawała, że w drodze powrotnej nigdzie się nie zatrzymywali, a następnie w części, w której w toku rozprawy podała, że zatrzymali się w miejscowościP., aby sprzedać pościel, Sąd nie przyznał wyjaśnieniom oskarżonej waloru wiarygodności, bowiem są one sprzeczne przede wszystkim z uznanymi za wiarygodne zeznaniami pokrzywdzonejJ. B., która podała, żeC.przyszła do niej prosić o stare, niepotrzebne rzeczy, posiadała przy sobie stary koc, natomiast nie miała żadnej pościeli. W ocenie Sądu również ta część wyjaśnień oskarżonej, w której podała ona, że wraz zJ. D.udały się do pokrzywdzonej, aby sprzedać pościel i po odmowie pokrzywdzonej odeszły, nie zasługiwała na przyznanie im waloru wiarygodności, bowiem pokrzywdzona podawała, że w jej domu była tylko jedna kobieta, a dodatkowo nie posiadała ona przy sobie pościeli, a jedynie stary koc. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej także w tym zakresie, w którym podała ona, że żadna z kobiet nie miała na głowie czapki. W tej części wyjaśnienia oskarżonej są bowiem ewidentnie sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonejJ. B., z których wynika, że podczas ucieczki z jej mieszkaniaC.(którą okazała się byćJ. D.) zgubiła czapkę, którą następnie funkcjonariusze policji zabezpieczyli w toku prowadzonego postępowania.
Oceniając zeznania złożone przez pokrzywdzonąJ. B., Sąd - mając na uwadze treść opinii sądowo-psychologicznej wydanej przez biegłego psychologaD. P.– uznał je za wiarygodne w całości, albowiem są one jasne, spójne, logiczne i konsekwentne. Sąd miał na uwadze, że pokrzywdzona jest osobą w podeszłym wieku, tym samym zdarzenie, którego doświadczyła, było dla niej bardzo stresujące, podobnie jak konieczność ponownego odtworzenia jego przebiegu podczas przesłuchania na sali rozpraw. W ocenie Sądu jednak, zachowanie pokrzywdzonej podczas składania zeznań wskazywało na szczerość jej relacji. Świadek opisując zdarzenie, przedstawiła logiczny ciąg następujących po sobie zdarzeń, opisując dokładnie co wywołało w niej obawy, a także dalsze swoje działania i emocje, które jej towarzyszyły. Pokrzywdzona wskazała, że po tym jak wyniosłaC.kubek z wodą do sieni i ta poprosiła ją jeszcze o dodanie cukru, zaczęła podejrzewać, żeC.może mieć złe zamiary. Następnie zobaczyła, żeC.rozłożyła trzymany koc, którym docelowo owinęła pokrzywdzoną. Obie kobiety znajdowały się przy drzwiach wejściowych do sieni, któreC.chciała zamknąć, zaś pokrzywdzona trzymała drzwi ręką oraz dodatkowo podstawiła nogę, by były otwarte, wołając w tym czasie syna na pomoc. Z relacji pokrzywdzonej wynika także, że żadna z kobiet nie wchodziła w głąb jej domu - jedna była przed domem, druga przez cały czas pozostawała w sieni. Pokrzywdzona nie doznała żadnych obrażeń ciała, jak też nie poniosła żadnych strat materialnych w wyniku działaniaC..
Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania świadkaM. B., które są spójne, logiczne i konsekwentne. Sąd miał na uwadze fakt, iż relacja świadka przedstawiona w toku rozprawy różniła się nieco od tej z postępowania przygotowawczego. Niemniej jednak pomimo upływu czasu, świadek przedstawił logiczny ciąg zdarzeń, wskazując, że nie słyszał momentu przyjazdu samochodu, dopiero wołanie matki zwróciło jego uwagę i dlatego też pobiegł w kierunku domu. Zobaczył jedną zC.stojącą przed domem, która zwrócona była w kierunku podwórka i na widok świadka zaczęła uciekać, za nią pobiegła kolejna, która była w budynku. Z relacji świadka wynika, że z domu jego matki nic nie zginęło, zaś jedyne obrażenia ciała, których doznała pokrzywdzona to było zadrapanie.M. B.podał także, że samochód, do którego uciekłyC.miał zagraniczne numery rejestracyjne i bardzo szybko odjechał. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań tego świadka.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadkaZ. B., które także są logiczne, spójne i konsekwentne, a ponadto znajdują potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym, w szczególności w zeznaniach świadkaM. B..
W całości na wiarę zasługują również zeznania świadkówT. L.,Ł. G.iA. M.. Zeznania tych świadków są bowiem spójne, logiczne i konsekwentne. Ponadto świadkowie ci, jako funkcjonariusze Policji w sposób rzetelny, obiektywny i bezstronny zrelacjonowali przebieg wykonanych przez siebie czynności i Sąd nie znalazł żadnych powodów, dla których mieliby relacjonować swoje spostrzeżenia niezgodnie z rzeczywistością.
Oceniając zeznania świadkaJ. D., Sąd miał na uwadze treść opinii sądowo - psychologicznej z dnia 17 października 2017 roku oraz opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 5 września 2013 roku. Z opinii tych wynika, że świadek jest osobą upośledzoną w stopniu umiarkowanym. Nadto podczas badania świadka w dniu 26 września 2017 roku biegła psycholog stwierdziła, żeJ. D.prezentowała dysforyczny nastrój, wysokie napięcie emocjonalne, podwyższony napęd psychoruchowy. W ocenie biegłej zachowana orientacja autopsychiczna oraz zaburzona orientacja allopsychiczna świadka wskazuje na jej niezdolność do uczestniczenia w rozprawie. Biorąc zaś dodatkowo pod uwagę zachowanie świadkaJ. D.w czasie przesłuchania należy stwierdzić, że jej relacja nie spełniała psychologicznych kryteriów wiarygodności, tym samym Sąd nie mógł jej zeznań uznać za wiarygodny materiał dowodowy.
Zeznania świadkówE. K. (2)(k. 157-58),N. P.(k. 159-160) iE. B.(k. 137-138) niczego istotnego do sprawy nie wniosły.
Sąd w całości dał wiarę opinii biegłych psychiatrów dotyczącej świadkaJ. D.. Z opinii tej wynika, iż świadek jest osobą upośledzoną w stopniu umiarkowanym, zaś w czasie zarzucanego jej w toku postępowania przygotowawczego czynu miała zniesioną zdolność zrozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Opinia ta jest pełna, jasna, spójna i należycie umotywowana, sporządzona została w wyniku przeprowadzonego badania psychiatrycznego świadka, w oparciu o wiedzę medyczną i doświadczenie zawodowe biegłych.
Na wiarę zasługuje również opinia biegłego psychologa dotycząca świadkaJ. D., która także jest jasna, spójna, kompletna i należycie umotywowana, a wnioski zawarte w tej opinii korelują z opinią sądowo – psychiatryczną dotyczącą świadka.
Sąd uznał za wiarygodne w całości opinie sądowo – psychiatryczne dotyczące oskarżonychM. G.iT. M.. Opinie te są spójne, jasne, pełne i należycie umotywowane, zostały wydane na podstawie dokumentacji medycznej i wyników przeprowadzonych badań oskarżonych, w oparciu o wiedzę medyczną i doświadczenie zawodowe biegłych.
Sąd z dużą ostrożnością podszedł do opinii sądowo – psychologicznej dotyczącej pokrzywdzonejJ. B., wydanej przez biegłą psychologB. J.. Pomimo, iż biegła uczestniczyła w przesłuchaniu pokrzywdzonej na rozprawie, to jednak wydana przez nią opinia jest niejasna, a zawarte w niej wnioski nie zostały poprzedzone badaniami psychologicznymi pokrzywdzonej i nie można uznać ich za wiarygodne. Sama biegła wskazała, że opierała się w nich jedynie na własnych spostrzeżeniach poczynionych w toku przesłuchania pokrzywdzonej, zaś na ich poparcie nie przeprowadziła żadnych badań. Tym samym Sąd uznał, że opinia biegłej nie może być miarodajna przy ocenie zeznań pokrzywdzonej, szczególnie, że wnioski opinii, pomimo wydania przez biegłą ustnej opinii uzupełniającej, nie zostały należycie umotywowane.
W całości na wiarę zasługuje natomiast opinia sądowo – psychologiczna dotycząca pokrzywdzonej sporządzona przez biegłego psychologaD. P.. Biegły ten co prawda nie uczestniczył w przesłuchaniu pokrzywdzonej, jednak wykonał jej badania psychologiczne i przeprowadził z nią rozmowę podczas niezapowiedzianej wizyty. W treści opinii biegły zawarł jasne i logiczne wnioski, które w sposób należyty umotywował wskazując, żeJ. B.ma zachowaną zdolność postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń, nie wykazuje również skłonności do fantazjowania i konfabulacji. Nadto z treści opinii wynika, żeJ. B.w czasie wizyty biegłego ponownie dokonywała opisu zdarzenia, w którym przedstawiła ten sam logiczny ciąg zdarzeń, który uprzednio przedstawiała w toku postepowania sądowego.
Sąd w całości dał wiarę także opinii biegłego z zakresu genetyki sądowej mgr.P. K., z której wynika, że na zabezpieczonej w sprawie czapce ujawniono materiał genetyczny będący mieszaniną pochodzącą od co najmniej dwóch niezidentyfikowanych osób. Badana próbka dowodowa nie zawiera natomiast DNA oskarżonychT. M.aniM. G.. Przedmiotowa opinia jest pełna, jasna i należycie umotywowana, została sporządzona przez biegłego w oparciu o wyniki przeprowadzonych uprzednio stosownych badań. Z opinii tej – w połączeniu z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonejJ. B.– wynika jednoznacznie, że osobą, która w czasie przedmiotowego zdarzenia miała na głowie czapkę i była obecna w sieni domu pokrzywdzonej, byłaJ. D..
Sąd uznał za wiarygodne także wszystkie pozostałe dowody z dokumentów ujawnione na rozprawie. Żadna ze stron nie kwestionowała bowiem ich wiarygodności ani autentyczności, a w połączeniu z pozostałym uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym, pozwalają one na odtworzenie pełnego i rzeczywistego przebiegu zdarzeń.
M. G.,E. K. (1)orazT. M.zostali oskarżeni o to, że w dniu 4 czerwca 2013 r. w miejscowościP.gm.C.pow.(...)woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu, w ramach przyjętego podziału ról, usiłowali dokonać rozboju na osobie 87-letnejJ. B., polegającego na użyciu przemocy wobec pokrzywdzonej w postaci szarpania i wpychania pokrzywdzonej wgłąb mieszkania oraz usiłowaniu doprowadzenia pokrzywdzonej do stanu bezbronności przez próbę zarzucenia koca na jej głowę, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na obronną postawę pokrzywdzonej, tj. stawiany opór i wołanie o pomoc tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kk.
Przestępstwo rozboju zart. 280 § 1 kkjest kwalifikowaną postacią kradzieży, gdyż istotą tego czynu jest nadal dokonanie zaboru cudzej rzeczy ruchomej w celu jej przywłaszczenia. Jednakże środkiem, który ma sprawcy umożliwić dokonanie kradzieży, jest uprzednie użycie przez niego jednej z rozbójniczych czynności wykonawczych. Rozbój jest więc przestępstwem złożonym, obejmującym znamiona kradzieży i tzw. rozbójniczych czynności. Rozbój, jak wszystkie przestępstwa przeciwko mieniu, należy do przestępstw powszechnych. Może być popełniony tylko umyślnie, a przy tym jest przestępstwem kierunkowym. Z uwagi na to, że w jego znamionach mieści się kradzież, sprawca musi działać w celu przywłaszczenia. Rozbój zatem możliwy jest tylko z zamiarem bezpośrednim, obejmującym zarówno przywłaszczenie rzeczy, jak i stosowane środki rozbójnicze. Zamiar przywłaszczenia sprawca musi powziąć najpóźniej w trakcie stosowania środków rozbójniczych (wyr. SN z 12.1.2011 r., III KK 230/10, Prok. i Pr. – wkł. 2011, Nr 7–8,poz. 7; wyr. SA we Wrocławiu z 17.11.2010 r., II AKa 310/10, Prok. i Pr. – wkł. 2011, Nr 7–8,poz. 23; wyr. SN z 2.2.2017 r., III KK 222/16, OSNKW 2017, Nr 5, poz. 20).
Natomiast usiłowanie, o którym mowa wart. 13 § 1 kkzachodzi wtedy, gdy sprawca w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem zmierza bezpośrednio do jego dokonania, które jednak nie następuje.
Przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe nie pozwoliło na uznanie oskarżonychM. G.,E. K. (1)iT. M.za winnych popełnienia zarzucanego im czynu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kk.
Zgodnie z zasadą domniemania niewinności określoną wart. 5 § 1 k.p.k.oskarżonego uważa się za niewinnego dopóki wina jego nie zostanie udowodniona. Żaden z przeprowadzonych przez Sąd w niniejszym postępowaniu dowodów nie pozwolił na uznanie oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanego im czynu.
Oskarżeni od początku, konsekwentnie, zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jaki i przed Sądem nie przyznawali się do popełnienia zarzucanego im czynu. Również żaden z pozostałych przeprowadzonych przez Sąd dowodów nie pozwolił na przypisanie im winy w zakresie tego czynu.
W świetle przeprowadzonych przez Sąd dowodów nie ulega wątpliwości, że w dniu 4 czerwca 2013 roku oskarżeni orazJ. D.przyjechali samochodem pod domJ. B., a następnieT. M.iJ. D.udały się na teren należącej do pokrzywdzonej posesji, po czymJ. D.weszła do sieni domu pokrzywdzonej, zaśT. M.pozostała na zewnątrz.J. D.jak teżT. M.nie posiadły przy sobie pościeli na sprzedaż, z bagażnika samochoduJ. D.wyjęła jedynie stary koc.J. D.po wejściu do mieszkania pokrzywdzonej zapytała najpierw o stare niepotrzebne rzeczy, kiedy zaś pokrzywdzona powiedziała, że takich nie posiada, to poprosiła o szklankę wody, a następnie o cukier. W czasie kiedyJ. B.udała się do kuchni po wodęJ. D.cały czas stała w sieni i oczekiwała na pokrzywdzoną. W tym czasie oskarżonaT. M.w dalszym ciągu przebywała przed budynkiem, zaś oskarżeniM. G.iE. K. (1)cały czas siedzieli w samochodzie zajęci rozmową, nie wchodzili na teren posesji pokrzywdzonej. AniJ. D., ani żadna z pozostałych towarzyszących jej osób, w szczególności obecna na posesjiT. M., nie podjęły żadnych kroków zmierzających do kradzieży jakichkolwiek rzeczy należących do pokrzywdzonej.J. D., jak też obecna przed budynkiemT. M.- w czasie kiedy pokrzywdzona weszła do kuchni po wodę - nie wchodziły wgłąb mieszkania, nie rozglądały się w poszukiwaniu cennych rzeczy, tylkoJ. D.cały czas oczekiwała w sieni, aT. M.pozostawała na zewnątrz domu. W powyższej sytuacji nie można uznać, aby oskarżeni mieli zamiar dokonać rozboju na pokrzywdzonejJ. B.. W tym kontekście należy mieć na uwadze, że dla bytu przestępstwa rozboju niezbędny jest równoczesny zamach na mienie i na osobę. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w Białymstoku wyrażone w wyroku z dnia 14 lutego 2018 roku w sprawie II AKa 323/17, że „dla bytu przestępstwa zart. 280 k.k.niezbędne jest wykazanie ścisłego związku pomiędzy zamachem na człowieka a zamachem na mienie. W przypadku stosowania przemocy, ta przemoc powinna być tylko środkiem do realizacji głównego celu, jakim jest zabór mienia.” W przedmiotowej sprawie – o ile można by uznać, żeJ. D.użyła wobec pokrzywdzonej przemocy poprzez owinięcie jej kocem – o tyle nie towarzyszył temu żaden zamach na mienie pokrzywdzonej, ani też nie zostały podjęte żadne czynności zmierzające bezpośrednio, czy chociażby pośrednio do kradzieży jakichkolwiek rzeczy należących do pokrzywdzonej. Ponadto, Sąd miał na uwadze fakt, żeJ. D.w czasie przedmiotowego zdarzenia miała całkowicie zniesioną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Tym samym oskarżeni nie mieli możliwości przewidzieć jej zachowania, a co za tym idzie nie można uznać, aby działali wspólnie i w porozumieniu zJ. D.w podjętych przez nią czynnościach.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uniewinnił oskarżonychT. M.,E. K. (1)iM. G.od popełnienia zarzucanego im czynu, zaś na podstawieart. 632 pkt. 2 kpkkosztami postepowania obciążył Skarb Państwa.
Jednocześnie Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. W.wynagrodzenie w kwocie 1446,48 złotych, w tym 23 % podatku VAT w kwocie 270,48 złotych tytułem nie opłaconej przez oskarżonąM. G.pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wartość tej kwoty została obliczona zgodnie z przepisamiRozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.