Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 400/18
Data wyroku: 2019-02-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Hyła, Wojciech Paluch, Robert Kirejew

Sygn. akt: II AKa 400/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 lutego 2019 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Iwona Hyła

Sędziowie

SSA Robert Kirejew
SSO del.  Wojciech Paluch (spr.)

Protokolant

Iwona Olszówka

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rudzie Śląskiej Marka Rysia
po rozpoznaniu w dniach 14 września 2018 r., 8 października 2018 r., 26 listopada 2018r., 17 grudnia 2018 r. i 4 lutego 2019 r. sprawy:

1
D. K., s.S.iK.,ur. (...)wR.

oskarżonego z art. 280 § 2 kk, art. 158 § 1 kk, art. 275 § 1 kk. art. 276 kk przy zast. art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk;

2
A. S., s.G.iU.,ur. (...)wR.

oskarżonego art. 280 § 2 kk, art. 158 § 1 kk, art. 275 § 1 kk. art. 276 kk przy zast. art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk;

3
A. B., s.R.iT.,ur. (...)wO.

oskarżonego art. 280 § 2 kk, art. 158 § 1 kk, art. 275 § 1 kk. art. 276 kk przy zast. art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk
na skutek apelacji obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 19 czerwca 2018 roku, sygn. akt IV K 34/18

1
zmienia zaskarżony wyrok w punktach 5-7, w ten sposób, że za podstawę rozstrzygnięć zawartych w punktach 5 i 7 przyjmuje art. 223ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, zaś wysokość kosztów obrony z urzędu oskarżonychD. K.iA. B.w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem I instancji określa na kwotę 1549,80 zł (jeden tysiąc pięćset czterdzieści dziewięć złotych 80/100), w tym 23% podatku VAT, nadto wysokość kosztów obrony z urzędu oskarżonegoA. S.przed sądem I instancji (pkt 6 wyroku) określa na kwotę 1180,80 zł (jeden tysiąc sto osiemdziesiąt złotych 80/100), w tym 23% podatku VAT

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Gliwicach) na rzecz radcy prawnegoI. K.Radcy Prawnego wR., adwokatP. C.– Kancelaria Adwokacka wG.oraz radcy prawnegoW. K.Radcy Prawnego wR.– kwoty po 1328,40 (jeden tysiąc trzysta dwadzieścia osiem 40/100) złotych, w tym 23% podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonymD. K.,A. S.iA. B.w postępowaniu odwoławczym;

4
zwalnia oskarżonychD. K.,A. S.iA. B.od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

SSO del. Wojciech Paluch   SSA Iwona Hyła SSA Robert Kirejew
sygn. aktII AKa 400/18

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. aktIV K 34/18, uznał oskarżonychD. K.,A. S.iA. B.za winnych tego, że w dniu 03 grudnia 2017 roku wR., działając wspólnie i w porozumieniu, wzięli udział w pobiciuD. B.bijąc go pięściami, kopiąc po całym ciele i uderzając pustą butelką po piwie w głowę, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, rany ciętej skóry czoła, stłuczenia dolnej wewnętrznej części ramienia prawego z krwiakiem podskórnym, stłuczenia okolicy oczodołu lewego z zasinieniem pod okiem, drobnych ran skóry czoła, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, narażając tym samym pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k. (średni uszczerbek na zdrowiu), a następnie grożąc pozbawieniem życia oraz posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża żądali wydania pieniędzy i dokonali na szkodę pokrzywdzonego zaboru w celu przywłaszczenia mrożoną mieszankę pierogów i pyz, nóż kuchenny, dwa ręczniki, karmę dla psa i etui na dokumenty o łącznej wartości 61,32 złotych wraz z dowodem osobistym, kartą płatniczą wystawioną przezbank (...) S.A.oraz usunęli dokument w postaci karty Narodowego Funduszu Zdrowia, którym nie mieli prawa wyłącznie rozporządzać, przy czym ustalił, że:
-D. K.czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 08 grudnia 2014 roku w sprawie o sygn. akt II K 354/14 za umyślne przestępstwo podobne z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w ramach kary łącznej 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej tym wyrokiem w okresie od 13 czerwca 2016 roku do 09 kwietnia 2017 roku,
-A. S.czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 05 grudnia 2014 roku w sprawie o sygn. akt IV K 55/14 za ciąg umyślnych przestępstw podobnych z art. 157 § 1 k.k. na jedną karę 3 lat pozbawienia wolności, którą odbył w ramach kary łącznej 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2015 roku w sprawie o sygn. akt IV K 66/15 m.in. w okresie od 13 listopada 2014 roku do 13 września 2017 roku,
-A. B.czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 15 października 2003 roku w sprawie o sygn. akt IV K 150/02 za umyślne przestępstwo podobne z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i art. 158 § 3 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. na karę 10 lat pozbawienia wolności, którą odbył w ramach kary łącznej 10 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 27 października 2004 roku w sprawie o sygn. akt IV K 102/04 m.in. w okresie od 06 marca 2011 roku do 26 marca 2013 roku,
to jest winnych popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. i art. 158 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. i art. 276 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.– i za to na podstawie art. 280 § 2 k.k. przy zast. art. 11 § 3 k.k. skazał:
-D. K.na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,
-A. S.na karę 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności ,
-A. B.na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;
Ponadto orzekł o zaliczeniu okresów rzeczywistego pozbawienia wolności oraz na mocy art. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze zasądził na rzecz obrońców z urzędu oskarżonych kwoty po 672,00 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu oraz zwolnił oskarżonych od obowiązku ponoszenia kosztów procesu, obciążając nimi Skarb Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżył obrońca z urzędu oskarżonegoA. B.i na podstawie art 427 § 1 i 2 kpk, art 437 § 2 kpk i art 438 pkt 2 kpk wyrokowi zarzucił:
obrazę przepisów postępowania karnego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art 4 kpk, art 7 kpk, art 366 § 1 kpk i art 410 kpk polegającą na:

-

przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przez oparcie się na nie­prawdziwej tezie co do odpowiedzialności oskarżonego oraz nieprawdziwych zeznaniach pokrzywdzonego co w rezultacie zaowocowało błędem w ustale­niach faktycznych i przyjęcie, że oskarżonyA. B.brał udział w pobiciuD. B., a nadto:

niewyjaśnienie wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy w tym:

-

nie przesłuchanie przed Sądem na tę okoliczność kluczowego świadka w osobieA. C., oraz:

nie ustalenie roli w sprawie czwartej, niezidentyfikowanej osoby, znaj­dującej się w miejscu przestępstwa a także:

braku bliższej analizy świadectwa z karty informacyjnej Szpitala Miej­skiego wR., zwłaszcza bez uczestnictwa biegłego, na oko­liczność bolesności nóg u oskarżonego, którą to bolesność uwzględnia się mu w więzieniu przy przydziale pryczy.

- nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonegoB..
Naruszenie art 22 ust 2 ustawy o radcach prawnych (Dz.U. z 2016r poz.1579).
Na tej zasadzie wniósł:

-

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoA. B..

ewentualnie:

-

o przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpatrzenia.

Wyrok zaskarżyła także obrońca z urzędu oskarżonegoA. S.i na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to:

-

art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonegoA. S., polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia oskarżonego zmierzają do umknięcia przez niego odpowiedzialności karnej i nie zasługują na walor wiarygodności, podczas gdy ich ocena dokonana w oparciu o całokształt materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że wyjaśnienia te są logiczne, spójne i konsekwentne;

art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień współoskarżonegoD. K.i uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim oskarżony wskazywał, iż w dniu 03 grudnia 2017 roku udał się do mieszkania pokrzywdzonegoD. B.wraz z oskarżonymA. S., podczas gdy swobodna ocena tych wyjaśnień prowadzi do wniosku, iż dowód ten również w tym zakresie nie zasługuje na walor wiarygodności, albowiem oskarżonyD. K.nie był konsekwentny w swoich zeznaniach i zmieniał przebieg zdarzeń z dnia 03 grudnia 2017 roku;

art. 7 k.p.k, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonegoD. B., polegającej na nieuzasadnionym przyjęciu, że jego zeznania są logiczne i konkretne, podczas gdy prawidłowa ocena zeznań pokrzywdzonego prowadzi do wniosku, iż że zeznania te są niespójne, chaotyczne i nie zasługują na walor wiarygodności;

art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień współoskarżonegoA. B.polegającej na przyjęciu, że wyjaśnienia te są wiarygodne tylko częściowo, tj. w zakresie, w jakim odpowiadają poczynionym przez Sąd ustaleniom faktycznym, podczas gdy ich swobodna ocena dokonana w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, prowadzi do konkluzji, że wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarygodność również w części, w której oskarżony wykluczył obecność oskarżonegoA. S.na miejscu zdarzenia;

art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadkaA. C., polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że jego zeznania są wiarygodne, podczas gdy ich ocena dokonana w oparciu o całokształt okoliczności prowadzi do wniosku, iż zeznania te nie zasługują na danie im wiary, albowiem świadek w dniu zdarzenia był pod wpływem alkoholu, a nadto nie przyjrzał się sprawcom przestępstwa popełnionego na szkodęD. B.;

art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadkaP. H.polegającej na daniu im wiary, podczas gdy prawidłowa ocena zeznań świadka dokonana zgodnie z dyrektywami określonymi w tym przepisie prowadzi do wniosku, iż zeznania te nie zasługują na walor wiarygodności, albowiem świadek nie orientowała się w czasie, ponieważ w dniu 03 grudnia 2017 roku spożywała alkohol i czasami spała;

2)w konsekwencji obrazy wyżej wymienionego przepisu postępowania zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że oskarżonyA. S.popełnił zarzucany mu czyn w sytuacji, gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego.
Na podstawie wyżej sformułowanych zarzutów wniosła o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoA. S.od popełnienia zarzucanego mu czynu,

2
przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemuA. S.z urzędu przed Sądem drugiej instancji według norm prawem przepisanych, oświadczając, iż nie zostały one pokryte ani w całości ani w części,

3
zwolnienie oskarżonegoA. S.od ponoszenia kosztów postępowania.

Wyrok zaskarżyła także obrońca z urzędu oskarżonegoD. K.i zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1
błąd w ustaleniach faktycznych w rozumieniu art. 438 pkt 3 kpk mający wpływ na treść orzeczenia poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu poprzez przyjęcie, iż dowody w postaci zeznań świadków i pokrzywdzonego potwierdzają takowe okoliczności,

2
rażącą niewspółmierność kary w rozumieniu przepisu art. 438 pkt 4 kpk,

3
w zakresie pkt 4 orzeczenia - naruszenie § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu poprzez pominięcie podwyższenia kosztów obrony do 150 % opłaty podstawowej określonej w rozdziale 3 niniejszego rozporządzenia.

Uwzględniając powyższe wnosła o:

-

zmianę wyroku poprzez uznanie, iż oskarżony jest niewinny zarzucanych mu czynów ewentualnie z ostrożności procesowej uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji celem uzupełnienia przewodu sądowego,

ewentualnie z ostrożności procesowej zmianę kwalifikacji czynu poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się jedynie naruszenia nietykalności cielesnej w postaci dwukrotnego uderzenia w twarz pokrzywdzonego z otwartej dłoni,

-

rozstrzygnięcia o kosztach procesu w tym obrony z urzędu także w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Apelacyjny zważył , co następuje:

Apelacje zasługiwały na uwzględnienie jedynie w niewielkiej części, odnoszącej się do kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Mając na względzie to, że wszystkie trzy apelacje podnoszą podobne zarzuty, sprowadzające się w istocie do kwestionowania ustaleń faktycznych sądu I instancji, zostaną omówione łącznie.
Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku skrupulatnie przeanalizował okoliczności zarówno obciążające jak i łagodzące występujące po stronie oskarżonych i wpływające na przyjęcie zawinienia. Sąd Apelacyjny w pełni podziela zaprezentowane tam poglądy i aby się nie powtarzać odsyła do tegoż uzasadnienia. Sąd Okręgowy prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami przeprowadził postępowanie dowodowe i trafnie uznał, że oskarżeni dopuścili się przestępstwa przypisanego im w wyroku.
W szczególności sąd I instancji na rozprawie zetknął się bezpośrednio z oskarżonymi oraz świadkiemD. B.. Ocena powyższych dowodów dokonana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego i w żadnym razie nie narusza wyrażonej w art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów. Prawdą jest, że początkowe zeznania pokrzywdzonego były chwiejne, niemniej z biegiem postępowania stawały się coraz bardziej stanowcze – na co trafnie zwrócił uwagę sądmeriti. Także i sąd odwoławczy zetknął się na rozprawie z pokrzywdzonym, w trakcie jego uzupełniającego przesłuchania. RelacjaD. B.była spójna, konsekwentna. Świadek nie próbował wypełniać treścią luk pamięciowych. Jasno wskazywał na rolę pełnioną przez poszczególne osoby, w tym w szczególnościA. S.. W żadnym razie zeznańD. B.nie zdezawuował dowód przeprowadzony także w postępowaniu odwoławczym, a to przesłuchanie w charakterze świadka matki oskarżonegoB.–T. Z.. W ocenie Sądu Apelacyjnego zeznania tego świadka nie zasługiwały na wiarę. Pozostawały one w rażącej sprzeczności z wersjąD. B.. Były niespójne i nielogiczne. Nadto świadek nie posiadała wiedzy odnośnie samego zdarzenia, zaś jej relacja dotyczyła rzekomej prywatnej rozmowy przeprowadzonej z pokrzywdzonym po zdarzeniu.D. B.zaprzeczył takim kontaktom, zaś jego wersja była rzeczowa i logiczna, szczególnie w kontekście całości materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zarzut zawarty w apelacji obrońcy oskarżonegoA. B.odnoszący się do zaniechania przesłuchania przed Sądem Okręgowym świadkaA. C.stracił na aktualności wobec przeprowadzenia tego dowodu w postępowaniu odwoławczym. Choć obecnie świadek nie pamiętał już zbyt wiele szczegółów zajścia, to jednak w pełni podtrzymał swe zeznania złożone w toku śledztwa, współgrające z wersjąD. B.. Sąd Apelacyjny podjął też starania w przedmiocie przesłuchania na rozprawie odwoławczej świadkaP. H.. Niemożność przeprowadzenia tego dowodu potwierdza też słuszność decyzji sądu I instancji w przedmiocie ujawnienia zeznań tego świadka. Podkreślić należy, że pokrzywdzony od samego początku utrzymywał, że został pobity i okradziony. Pomocy medycznej udzielono mu jeszcze w dniu zdarzenia (k. 6), zaś z dokumentacji lekarskiej wynika, jakie obrażenia ciała u niego stwierdzono. Z kolei żaden dowód zebrany w sprawie nie wskazywał na takie dysfunkcje kończyn dolnychA. B., by uniemożliwiało mu to zadawanie uderzeń nogami. W istocie zarzuty wszystkich apelacji stanowiły jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu I instancji i do sprawy nie wniosły niczego nowego.
Okoliczność, że Sąd Okręgowy nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych w świetle zasady swobodnej oceny dowodów nie może budzić żadnych zastrzeżeń sądu II instancji, skoro swe zdanie sądmeritiw sposób należyty i wyczerpujący uzasadnił, wskazując na szereg nieścisłości, sprzeczności występujących w wersji podanej przez oskarżonych. „Nie dochodzi do naruszenia dyrektywy zawartej w art. 5§2 kpk wtedy, gdy wprawdzie istnieją dwie grupy przeciwstawnych sobie dowodów, ale ustalając przebieg wydarzeń sąd orzekający oprze się na dowodach, które wspierają przyjęty stan faktyczny z jednoczesnym przedstawieniem argumentacji przemawiającej za takim wyborem i wskazaniem dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym”(post. SN, III KK 46/07, OSNwSK 2007/1/943). Sąd poddał analizie zarówno zeznania świadków, jak i wyjaśnienia oskarżonych. Swe stanowisko prawidłowo uzasadnił. Opisał wszelkie dowody dotyczące tego zdarzenia. Wskazał dlaczego nie ma wątpliwości, co do sprawstwa oskarżonych. Jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie dyspozycja art. 5§2 kpk skierowana jest do sądu, a nie do uczestników postępowania. Przepis art. 5§2 kpk. nie ma odniesienia do wątpliwości, które ma w zakresie postępowania dowodowego któraś ze stron procesu karnego, natomiast przepis ten dotyczy wyłącznie wątpliwości, które mogły powstać po stronie sądu co do interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego, i wskazuje, jak należy w takiej sytuacji postąpić(m.in. wyrok SA w Katowicach, II AKa 389/08, Prok.i Pr.-wkł. 2009/10/37). Zatem skoro sądmeritinie miał wątpliwości co do sprawstwa wspomnianego czynu, a swe stanowisko w sposób wyczerpujący i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego uzasadnił, zarzut obrazy art. 5§2 kpk nie mógł zostać uwzględniony. Co do zarzutu obrazy art. 4 kpk dodatkowo należy zauważyć, że ten przepis formułuje ogólną zasadę procesową i aby trafnie podnieść zarzut jego naruszenia, skarżący wskazać powinien na obrazę konkretnego przepisu (lub przepisów) postępowania gwarantujących przestrzeganie zasady obiektywizmu(post SN, V KK 62/2018, LEX nr 2490938),a w niniejszej sprawie ten wymóg nie został spełniony.
Wobec oparcia ustaleń sądu I instancji na całości materiału dowodowego zarzut obrazy art. 410 kpk w powiązaniu z art. 366§1 kpk nie mógł zostać uwzględniony. Twierdzenie obrońcy oskarżonegoA. B.o braku związku pomiędzy pobiciemD. B., a zaborem mienia nie znalazło żadnego oparcia w materiale dowodowym. Tak samo bez znaczenia dla oceny zachowania oskarżonych było to, który z nich fizycznie przyniósł do mieszkaniaP. H.skradzioną z mieszkania pokrzywdzonego żywność, skoro wszyscy trzej oskarżeni byli obecni podczas zaboru wspomnianego mienia. Domniemanej obecności w trakcie zdarzenia czwartego napastnika nie potwierdzały ani ostateczne zeznania pokrzywdzonego, ani relacjaA. C.. W istocie nie miało to także znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonych, skoroD. B.opisał zachowanie każdego z oskarżonych w trakcie zdarzenia. Z istoty instytucji współsprawstwa wynika, że do przypisania oskarżonym udziału w rozboju nie było konieczne wykazanie, by każdy z nich bił pokrzywdzonego lub zabierał mienie. Wystarczająca była akceptacja zachowania współsprawcy.
Spośród trzech apelacji jedynie ta złożona przez obrońcę oskarżonegoD. K.kwestionowała wysokość orzeczonej kary. Mając na względzie rolę pełnioną przez oskarżonego w toku zajścia, a także jego wcześniejszą karalność i działanie w warunkach recydywy, nie sposób uznać, by kara 4 lat pozbawienia wolności była karą rażąco niewspółmiernie surową. Przypomnieć tu należy, że przypisany oskarżonemu czyn stanowił zbrodnię zagrożoną karą do 15 lat pozbawienia wolności.
Zasadny był natomiast zarzut obrońcy oskarżonegoA. B.odnoszący się do wadliwego obliczenia należności z tytułu obrony z urzędu. Sąd Apelacyjny z urzędu uwzględnił też te zarzuty w odniesieniu do przyznanych pozostałym obrońcom kosztów obrony z urzędu. Mając na względzie, że w sprawie odbyły się 4 terminy rozpraw koszty obrony wynosiły 300 zł + 600 zł + 360 zł, (w odniesieniu do obrońców świadczących też pomoc prawną w toku śledztwa), co daje łącznie kwotę 1549,80 zł, uwzględniając 23% podatku VAT. Z kolei w odniesieniu do obrońcy oskarżonegoA. S.prawidłową kwotą było 1180,80 zł, w tym 23% podatku VAT. Niniejsza sprawa nie należała jednak do spraw szczególnie zawiłych, wymagających od obrońców zwiększonego nakładu pracy. Stąd sąd odwoławczy nie uwzględnił zarzutu apelacji obrońcy z urzędu oskarżonegoD. K.domagającej się zwiększenia należności do kwoty 150% stawki podstawowej.
Sąd odwoławczy poprawił też błędną kwalifikację w zakresie kosztów, w odniesieniu do obrońców oskarżonychA. B.iD. K., którzy są radcami prawnymi, a nie adwokatami. Zatem za podstawę rozstrzygnięć zawartych w punktach 5 i 7 zaskarżonego wyroku przyjęto art. 223ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.
Mając na względzie powyższe, Sąd Apelacyjny częściowo zmienił, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Mając na względzie sytuację materialną oskarżonych zwolniono ich od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze. O kosztach nieopłaconej obrony z urzędu orzeczono na mocy §4 ust 3, §17 ust. 2 pkt 5 i §20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2019.18 j.t..) lub §4 ust 3, §17 ust. 2 pkt 5 i §20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.2019.68 j.t.)
SSO del. Wojciech Paluch SSA Iwona Hyła  SSA Robert Kirejew