Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 152/19
Data wyroku: 2019-03-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Rusin
Słowa kluczowe: Przestępstwa karnoskarbowe

Sygn. akt IV Ka 152/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 marca 2019 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Ewa Rusin

Protokolant:

Ewa Ślemp

przy udzialeP. P.z(...)weW.

po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2019 r.
sprawyD. W.
synaJ.iA. z domu B.
urodzonego (...)wŚ.
oskarżonego zart. 107 § 1 kks
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku
z dnia 24 października 2018 r. sygnatura akt II K 322/17

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 1000 złotych opłaty za to postępowanie.

Sygn.akt IV Ka 152 / 19

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 24 października 2018r. sygn. akt II K 322 /18 :

I
OskarżonegoD. W.uznał za winnego popełnienia tego, że  jako osoba prowadząca działalność pod nazwą(...), z siedziba w(...), od dnia 9 lipca 2015 roku do dnia 22 października 2015 roku, to jest do dnia wykonania czynności w oparciu o postanowienie o żądaniu wydania rzeczy,o przeszukaniu z dnia 19 sierpnia 2015 roku przez funkcjonariuszy z sekcji Dozoru wK., urządził i prowadził poza kasynem gry, bez wymaganej koncesji, grę najpierw na automacieo nazwie H. (...)nr(...), a następnie jeszcze w miesiącu październiku 2015 roku gry na dwóch automatach do gryo nazwie H. (...)nr(...)i(...)w lokaluo nazwie C.wL.pryzul. (...)wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 r o grach hazardowych(tekst jedn. z 2015 r.poz.612z późniejszymi zmianami, wprowadzonymi m.in. ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianieustawy o grach hazardowych- Dz.U. z 2015 r. poz.1201), to jest w okresie od 09.07.2015 r. do 02.09.2015r. wbrewart.6 ust.1 i art.23a ust.1, zaś od 03.09.2015 do 22.10.2015 wbrewart. 6 ust.1, art.23a ust.1 oraz art.14 ust.1 ustawy o grach hazardowych(Dz.U. z 2015 poz.612 ze zm. Dz.U. z 2015 r. poz.1201), to jest popełnienia przestępstwa zart. 107 § 1 k.k.s.i za to na podstawieart. 107 § 1 k.k.s.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych (sto złotych);

II
II. na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.zwolnił oskarżonegoD. W.w całości od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek tegoż Skarbu Państwa.

Apelację od tego wyroku w całości wywiódł obrońca oskarżonego.
Apelujący na zasadzieart.427§2 i art. 438 kpkwyrokowi zarzucił:

1
art. 107§1 kkspoprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, iż oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstwa umyślnego zakwalifikowanego z ww. przepisu i przy jednoczesnym braku odesłania do przepisów uzupełniających normę blankietową przepisuart.107§1 kksidentyfikujących znamiona czynu zart. 107§1 kks, w sytuacji gdy oskarżony nie działał wbrew obowiązującym i podlegającym stosowaniu w dacie czynu przepisom prawa, a co za tym idzie nie zrealizował znamion przestępstwa zart. 107§1 kks,

2
art.10§4 kkspolegającą na jego niezastosowaniu w sytuacji gdy okoliczności sprawy wskazują, że oskarżony działał w usprawiedliwionej nieświadomości karalności czynu zabronionego, albowiem wiedzę co do braku upoważnienia do urządzania gier o charakterze losowym na urządzeniach wskazanych w zarzucie oskarżony mógł zdobyć najwcześniej z dniem następującym po wydaniu wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE z dniem 13 października 2016 roku sygn.C 303/15, zaś zachowania oskarżonego objęte aktem oskarżenia dotyczą okresu od 09.07.2015 r do 22.10.2015 r.

W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył co następuje;
Apelacja jest niezasadna.
Kontrola apelacyjna zaskarżonego wyroku wykazała, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, uprawniających do przypisania sprawstwa i winy oskarżonegoD. W.w zakresie popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 107 § 1 kks. Ustalenia te jak i ich słuszna ocena prawna zostały wyczerpująco przedstawione w pisemnych motywach wyroku, podobnie jak i uzasadnienie wymiaru kary.
Apelujący zakwestionował subsumpcję ustaleń faktycznych i sądową wykładnię przepisówart. 107 § 1 kksw kontekścieart. 10 § 4 kks, tj. zarzucając obrazę tych przepisów prawa materialnego. Niestety przeprowadzona w uzasadnieniu apelacji argumentacja jest błędna.
I tak, najwyraźniej apelujący nie dokonał uważnej lektury zaskarżonego wyroku, skoro zarzucił iż Sąd I instancji zarówno w sentencji jak i pisemnym uzasadnieniu wyroku nie wskazał określonych przepisów ustawy, wbrew którym oskarżony prowadzić miał gry hazardowe. Wszak i w sentencji i pisemnym uzasadnieniu przywołano nie tylkoart. 107 § 1 kksale także konkretne przepisyart. 6 ust. 1 i art.23a ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych( ugh) z dnia 19 listopada 2009r.( Dz. U z 2015r. poz. 612 ze zm. Dz. U.z 2015r. poz. 1201). Na stronie 3-ej pisemnych motywów sądmerititakże wskazał, z jakich powodów przypisał oskarżonemu urządzanie i prowadzenie gier na 3 automatach bez udzielonej koncesji i bez zarejestrowania urządzeń do gier przez naczelnika urzędu celnego tj. wbrew warunkomart. 6 ust. 1 i art.23a ust. 1 ustawy o grach hazardowychw okresie od 9.07.2015r. do 2.09.2015r. oraz wbrewart. 6 ust. 1 i art.23a ust. 1 art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychw okresie od 3.09.2015r. do 22.10.2015r., tj bez udzielonej koncesji, poza kasynem gier i bez zarejestrowania urządzeń do gier przez naczelnika urzędu celnego.
Bezsprzecznie oskarżony w toku procesu skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień.  Tym samym oskarżony nie powoływał się na – rzekomo znane mu w dacie czynu przypisanego - rozbieżności interpretacyjne zaistniałe w orzecznictwie sądowym dotyczącym możliwości wypełniania normy blankietowejart. 107 § 1 kksnienotyfikowanymi przepisamiart. 6 ust. 1 i 14 ust. 1ugh.
Nie wskazał także apelujący, z jakiego konkretnie „materiału dowodowego” miałoby wynikać, że oskarżony po zapoznaniu się z przepisami prawa krajowego, unijnego oraz orzeczeniami Trybunału Unii Europejskiej był i jest przekonany o legalności jego działania. Oskarżony nie przedstawił np. żadnej miarodajnej opinii prawnej dotyczącej wprost działalności w lokaluC.wL., która wskazywałaby na legalność podjętej działalności.
Powszechnie znane kontrowersje dotyczących notyfikacji tylko niektórych przepisów ugh tj. art. 6 ust. 1 i art.14 ust.1 ( ale już nie art. 23a ust. 1 ugh) oraz możliwe wynikające z nich skutki prawne, na których poparcie apelujący przytoczył znane sądowi orzekającemu orzeczenia TSUE i Sądu Najwyższego oraz komentarze literatury przedmiotu nie zmieniają faktu, że w początkowym okresie popełnionego przez oskarżonego przestępstwa skarbowego tj. od 9.07.2015r. do 2.09.2015r. wymienione przepisy ugh stanowiły obowiązującą w polskim systemie normę prawną, do której – dopóki nie została uchylona czy zmieniona – należało się stosować.
Natomiast powoływanie się apelującego na inne orzeczenia dotyczące oskarżonego w innych sprawach karnoskarbowych, wyliczonych w końcowej części uzasadnienia apelacji jest o tyle bezskuteczne, że okoliczności faktyczne w każdej sprawie są inne. Nadto wypada tu zauważyć, iż w dacie orzekania sądu I instancji oskarżony był już 13 – krotnie skazany za występki podobne zart. 107 § 1 kks( k. 389 akt), co zdecydowanie dowodzi prowadzenia przez oskarżonego szerokiego procederu łamania normy prawnej tego przepisu.
Poza przytoczeniem w zarzutach apelacyjnych literalnej treści przepisówart. 10 § 4 kksapelujący nie wykazał, by w dacie przypisanego czynu w początkowym okresieod 9.07.2015r. do 2.09.2015r.w świadomości oskarżonego zaistniał błąd co do okoliczności wyłączającej bezprawność tego czynu, co winno skutkować ustaleniem, że działał w usprawiedliwionej nieświadomości karalności czynu zabronionego.
Nie zauważył także apelujący iż przestępne działanie oskarżonego kontynuowaneod 3.09.2015r. do 22.10.2015r. miało miejsce już pod rządami znowelizowanejustawy o grach hazardowych( ustawą z dnia 12 czerwca 2015r. o zmianieustawy o grach hazardowychDz.U.z 2015r. poz.1201), której przepisy zostały poddane wymaganej notyfikacji Komisji Europejskiej, zatem od 3 września 2015r. ( a nie, jak to twierdzi apelujący od 3 września 2016r.) nie występują już jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne co do prawidłowości wypełniania normy blankietowejart. 107 § 1 kksprzepisamiart. 6 i 14ugh.
Wymienione przepisyart. 6 ust. 1 i art.23a ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychoskarżony złamał świadomie, wszak lokalC.wL.nie był kasynem, oskarżony nie uzyskał ani koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub na automatach, zatem nie był podmiotem uprawnionym do eksploatacji przedmiotowych automatów do gier hazardowych, których także nie zgłosił do wymaganej rejestracji przez naczelnika urzędu celnego. Złamanie tych przepisów przez oskarżonego ma charakter umyślny w rozumieniuart. 4 § 2 kks. Skoro oskarżony podjął działalność gospodarczą w sektorze gier hazardowych, to oczywistym pozostaje wniosek, że osobiście odpowiada za przestrzeganie norm prawa, regulujących tego rodzaju działalność. Tak więc należy podzielić słuszność wywodów końcowych Sądu I instancji w zakresie oceny prawnej czynu oskarżonego jako wypełniającego ustawowe znamiona występku stypizowanego wart. 107 § 1 kks.
Mimo ustawowego zagrożenia wart. 107 § 1 kksnawet łącznie karami grzywny i pozbawienia wolności do lat 3-ch Sąd Rejonowy skazał oskarżonego tylko na karę grzywny, której wymiar - 100 stawek dziennych nie jest surowy, wszak oscyluje w dolnej granicy zagrożenia przewidzianego wart. 107 § 1 kks( maksymalnego do 720 stawek), przy relatywnie ( do deklarowanych dochodów oskarżonego) niskiej wysokości stawki dziennej 100 złotych. Tak wymierzona grzywna, z jednej strony stanowi słuszną dolegliwość za popełnienie przestępstwa skarbowego, z drugiej strony przystaje do deklarowanych dochodów oskarżonego. Kara ta spełnia wymogiart.13 § 1 kksorazart.23 ust.3 kks, więc nie występują uzasadnione powody dla zmiany wyroku na korzyść oskarżonego.
O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart113 § 1 kksw zw. zart.636 § 1 kpkiart. 627 kpkoraz na podstawieart.21 ust. 1) iart. 8w zw. zart.3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r./tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, obciążając nimi oskarżonego wobec przegrania apelacji.