Sąd Rejonowy w Toruniu
VIII Wydział Karny
Sygnatura akt: VIII K 674/18
Data wyroku: 2020-07-02 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Krzysztof Katafias

Sygn. akt: VIII K 674/18

WYROK
Dnia 2 lipca 2020 roku
Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:
PrzewodniczącySSR Krzysztof Katafias
Protokolantst. sekr. sąd. Joanna Paszko
w obecności oskarżycielaJ. P.
po rozpoznaniu dnia 22 lipca 2020 roku
sprawy:
A. G.
s.W.iA. z domu R.
ur. (...)wB.

oskarżonego o to, że:

będąc właścicielemKancelarii (...)z siedzibą wS., wspólnie i w porozumieniu zB. W.pełniącym funkcję pełnomocnikaKancelarii (...)z siedzibą wS., po podziale ról, bez wymaganego prawem pozwolenia - udzielonej koncesji, czy poświadczenia rejestracji automatów przez właściwego naczelnika urzędu celnego - wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) w szczególnościart. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 23a ust. 1, urządzał i prowadził w lokalu mieszczącym się wK.przyul. (...), w okresie od 01 czerwca 2014 do dnia 04 lutego 2016 r., gry na automacie do giero nazwie :. (...)bez numeru, o charakterze komercyjnym i losowym w ten sposób, że jako zajmujący się sprawami gospodarczymi i finansowymi ww. firmy organizował, wstawianie i instalowanie automatów do lokalu oraz zatrudniał pracowników do obsługi, czyniąc to wspólnie i w porozumieniu zB. W., pełniącym funkcję pełnomocnikaKancelarii (...)z siedzibą wS., który zajmował się m.in wyszukiwaniem lokali, podpisywaniem umów dzierżawy powierzchni użytkowej oraz organizacją punktów gier,
tj. o popełnienie przestępstwa skarbowego określonego wart. 107 § 1 k.k.s w zw. zart. 9 k.k.s.

ORZEKŁ:

1
OskarżonegoA. G.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym ustaleniem, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, to jest za winnego występku zart. 107 § 1 k.k.s.w zw. zart. 9 § 3 k.k.s.i za to na podstawieart. 107 § 1 k.k.s.wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, każda w wysokości 100 (stu) złotych;

2
Na podstawieart. 30 § 5 k.k.s.orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa i zniszczenie automatu do gry o nazwie(...)bez numeru, oraz przepadek na rzecz Skarbu Państwa znajdujących się w nim środków pieniężnych w wysokości 545 (pięciuset czterdziestu pięciu) złotych;

3
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1 000 (jeden tysiąc) złotych tytułem opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi od chwili wszczęcia postepowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Uwaga: uzasadnienie zostało sporządzone w poprzedniej formie z powodu kłopotów z użyciem programuZ..
Między innymi w latach 2014-2016 oskarżonyA. G.był właścicielemKancelarii (...)z siedzibą wS.. Kancelaria zajmowała się urządzaniem i prowadzeniem gier hazardowych, między innymi na automacieC.bez numeru, w lokalu mieszczącym się wK.przyulicy (...), na podstawie zawartej w dniu 1 czerwca 2014 roku pomiędzyB. W.(pełniącym wówczas funkcję pełnomocnika Kancelarii), a przedstawicielem(...) sp. z o.o.z/s wŚ., umowy dzierżawy powierzchni użytkowej lokalu.
DOWODY: protokół kontroli k. 2-4;
- protokół zatrzymania rzeczy k. 8-11;
- umowa dzierżawy k. 13-15;
- protokół oględzin k. 21-29;
- nagranie video z eksperymentu procesowego k. 35.
4 lutego 2016 roku funkcjonariusze Urzędu Celnego wK.–K. K. (1),D. S.iA. M.dokonali kontroli z zakresu urządzeń i prowadzenia gier hazardowych w lokalu położonym wK.przyulicy (...). W toku kontroli ujawniono, że w środku tego pomieszczenia znajduje się m.in. automat do gier,C.bez numeru, którego dysponentem byłaKancelarii (...). UrządzenieC.było włączone i gotowe do gry.
DOWÓD: protokół kontroli k. 2-4.
29 listopada 2016 roku w magazynie depozytowym Urzędu Celnego wK.przeprowadzono oględziny wewnętrzne automatów, w tym przedmiotowegoC.. Wszystkie urządzenia zatrzymane podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 4 lutego 2016 roku otwarto siłowo za pomocą narzędzi będących w dyspozycji Urzędu Celnego wK.. Wewnątrz automatuC.bez numeru ujawniono gotówkę: banknoty o nominałach: 10 zł – 4 sztuki oraz bilon o nominale 5 zł – 101 sztuk. Łącznie w automacie znajdowało się 545,00 złotych.
DOWODY: protokół oględzin - otwarcia automatów do gier k. 526-527;
- protokół komisyjnego przeliczenia środków pieniężnych ujawnionych podczas oględzin 3 sztuk automatów do gier:M.bez numeru,H.S.bez numeru,C.bez numeru k. 528;
- pokwitowania k. 533.
AutomatC.zatrzymany w dniu 4 lutego 2016 roku w lokalu mieszczącym się wK.przyulicy (...)jest urządzeniem elektronicznym symulującym gry na klasycznych automatach bębnowych. Gry udostępnione na nim mają charakter losowy. W grze nie ma elementu zręcznościowego. Tak więc, ten automat umożliwia uzyskanie wygranych rzeczowych w postaci środków umożliwiających prowadzenie kolejnych gier z wykorzystaniem wygranych uzyskanych w poprzednich grach zgodnie z definicją zawartą wustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Środki uzyskane w wyniku wygranych są dodawane do środków uzyskanych za pieniądze, którymi zasilono urządzenie i mogą być wykorzystane do prowadzenia kolejnych gier przedłużając czas gry na urządzeniu. Gry prowadzone na automacieC.bez numeru mają charakter komercyjny w rozumieniuustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych.
DOWODY: opinia biegłegoK.k. 627-641;
- protokół kontroli k. 2-4;
- protokół zatrzymania rzeczy k. 8-11;
- protokół oględzin k. 21-29;
- nagranie video z przeprowadzonego eksperymentu k. 35.
Sąd Rejonowy w Toruniu na mocy postanowienia z 2 lipca 2020 roku na podstawieart. 34 § 3 k.p.k.wyłączył do odrębnego rozpoznania sprawyZ. P.iB. W..
DOWÓD: protokół rozprawy k. 1982v-1983.
A. G.nie był karany sądownie.
DOWÓD: dane o karalności k. 967.
A. G.został oskarżony o to, że „będąc właścicielemKancelarii (...)z siedzibą wS., wspólnie i w porozumieniu zB. W.pełniącym funkcję pełnomocnikaKancelarii (...), po podziale ról, bez wymaganego prawem pozwolenia - udzielonej koncesji, czy poświadczenia rejestracji automatów przez właściwego naczelnika urzędu celnego - wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) w szczególnościart. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 23a ust. 1, urządzał i prowadził w lokalu mieszczącym się wK.przyul. (...), w okresie od 01 czerwca 2014 do dnia 04 lutego 2016 r., gry na automacie do giero nazwie :. (...)bez numeru, o charakterze komercyjnym i losowym w ten sposób, że jako zajmujący się sprawami gospodarczymi i finansowymi ww. firmy organizował wstawianie i instalowanie automatów do lokalu oraz zatrudniał pracowników do obsługi, czyniąc to wspólnie i w porozumieniu zB. W.pełniącym funkcję pełnomocnikaKancelarii (...)z siedzibą wS., który zajmował się m.in wyszukiwaniem lokali, podpisywaniem umów dzierżawy powierzchni użytkowej oraz organizacją punktów gier.”
Przy ustaleniu stanu faktycznego na gruncie niniejszej sprawy Sąd pominął wyjaśnienia oskarżonego

A. G.
(k. 705-706, 1983v-1985v), gdyż nie dał im wiary - są one sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, który stanowią dokumenty zgromadzone w toku postępowania przygotowawczego. Na podstawie protokołów z kontroli w zakresie urządzania i prowadzenia gier, zatrzymania rzeczy wraz ze spisem i opisem oraz oględzin, a przede wszystkim opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki przyS. O.wS.W. K.(k. 627-641) sąd ustalił, iż na zatrzymanym automacie urządzano gry zawierające element losowości. Poza wątpliwościami pozostaje więc to, że oskarżony organizował gry na automatach w lokalu w okresie wymienionym w akcie oskarżenia. Zarówno Kancelaria, którą reprezentował, jak i żaden inny podmiot nie posiadały koncesji na prowadzenie kasyna ani zezwolenia na urządzanie gier losowych w miejscu gdzie zatrzymano automat do gry objęty zarzutem. Oskarżony prowadził profesjonalną działalność polegającą na urządzaniu gier na automatach, w związku z tym miał świadomość karalności tego typu zachowań.
Powołano dowód zopinii biegłego sądowego z zakresu informatyki(k. 627-641). Pozwoliła ona ustalić, że gry rozgrywane na zatrzymanym automacieC.bez numeru spełniają kryteria gier na automatach w rozumieniuustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 roku. BiegłyK.poczynił ustalenia, które oparł na szczegółowych oględzinach urządzenia. Opinię tę, Sąd uznał za obiektywną, a więc wiarygodną i podzielił zawarte w niej wnioski. Została ona sporządzona w sposób fachowy i rzetelny przez specjalistę dysponującego odpowiednimi kwalifikacjami, a wszelkie wnioski w niej zawarte zostały należycie umotywowane. Sąd podzielił sposób argumentowania podany przez tego biegłego.
Sąd uznał też za prawdziwe dokumenty w postaci:protokołu kontroli(k. 2-4),protokołu oględzin automatów do gier(k. 21-29),protokołu zatrzymania rzeczy(k. 8-11),oświadczenia zespółki (...)(k. 20), protokołu oględzin otwarcia automatów(k. 526-527), a takżedanych o karalności(k. 967). Dokumenty te zostały pozyskane, sporządzone i przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości. Również sąd nie miał podstaw, aby podważyć ich wiarygodność. Mając na uwadze powyższe, Sąd dokonał ustaleń faktycznych na ich podstawie.
Sąd nie dał wiary dowodom w postaci opinii przedłożonych przez oskarżonego i jego obrońcę: to jest adwokataH. D.(k. 67-95),Z. S.(k. 96-101),J. M.(k. 858-875) iS. J.(k. 876-885). Przede wszystkim należy podkreślić, że wszystkie one są zbiorem opinii prywatnych tejże strony, a więc siłą rzeczy zawierają w swej treści uwagi oraz wnioski na korzyść oskarżonego. To oczywiście sytuacja nie tylko typowa, ale i dopuszczalna. Rzecz jednak w tym, że żadna z nich nie obaliła stanowiska zawartego w przekonującej opinii biegłegoK., a więc nie doprowadziła do sytuacji w której należałoby rozważyć konieczność dopuszczenia kolejnego dowodu z opinii biegłego lub zespołu biegłych. Stwierdzenia biegłegoK.dotyczące istoty sprawy są na tyle przekonujące, że sąd nie znalazł powodu, dla którego można by poddać zawarte tam tezy w wątpliwość. Dotyczy to zwłaszcza stwierdzenia, że: „nawet zakładając, iż zachowanie platform użytkownika ma rzeczywiście związek z notowaniami kursów walut, to z punktu widzenia użytkownika urządzenia (gracza) nie ma to żadnego znaczenia. Definicja instrumentu bazowego zawiera średnie ważone 30 walut, gdzie wagi zmieniane są codziennie, a dodatkowo wprowadzony jest wewnętrzny indeks wynikający ze zleceń klientów wewnątrz systemu(...), który nie został w żaden sposób zdefiniowany. W tej sytuacji twierdzenie, że platformy użytkownika kierowane są do spekulantów kierujących się analizą techniczną jest całkowicie nieuzasadnione, ponieważ nie ma możliwości analizowania jakichkolwiek zmiennych, które nie zostały do końca zdefiniowane. Również czas trwania opcji, wynoszący domyślnie 1 sekundę i brak możliwości jego zmiany w większości platform użytkownika powoduje, że nie ma żadnej technicznej możliwości analitycznego przewidywania zmienności parametru bazowego, a kolejne opcje (gry) są zdarzeniem losowym.” (k. 640).
Artykuł 107 § 1 k.k.s.penalizuje nielegalne urządzanie lub prowadzenie gier i zakładów wzajemnych. Naruszając porządek prawny w zakresie urządzania i prowadzenia gier i zakładów wzajemnych, sprawca godzi w interes finansów publicznych oraz monopol państwa w tej sferze. Konstrukcja przepisuart. 107 k.k.s.określa typ czynu zabronionego nie tylko w przepisie go statuującym, ale również w przepisach koniecznych do odczytania treści znamion ustawowych. Przepis ten stanowi więc normę blankietową, a wypełniają go przepisy prawa administracyjnego – w tym wypadku przepisyustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 roku(Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.). Tam też ujęto ograniczenia, których naruszenie skutkuje odpowiedzialnością karną skarbową. Dopuszczalność dookreślenia dyspozycji przepisu karnego regulacjami innej ustawy potwierdził już Trybunał Konstytucyjny – wyrokiem z dnia 13.01.2005r. - sygn. akt P 15/02 ( publ. OTK-A 2005, nr1, poz. 4 ). Przedmiotem pytania do Trybunału Konstytucyjnego w ww. sprawie była interpretacja “wygranej rzeczowej” występującej w treściart. 2 ust. 1 i 2anieobowiązującej jużUstawy o grach i zakładach wzajemnych(Dz.U. 2004 Nr 4, poz. 27). Pojęcie to powodowało istotne rozbieżności w orzecznictwie. Dotyczyły one w szczególności tego, czy możliwość kontynuacji gry na automacie może być uznana za "wygraną rzeczową". Zdaniem Sądu Najwyższego "wygraną rzeczową", w rozumieniu przepisów poprzedniejustawy o grach i zakładach wzajemnych, było nie tylko uzyskanie własności rzeczy, lecz także nabycie uprawnienia do korzystania z rzeczy na podstawie innego tytułu prawnego (zob. uchw. SN z 24.11.1999 r., I KZP 39/99, OSNKW 2000, Nr 1–2 poz. 9; zob. także glosy Górniok, OSP 2000, Nr 6, poz. 96 oraz Kosińskiego, MoPod 2000, Nr 10, s. 27).
Art. 6 ust. 1 tejże Ustawy w aktualnie obowiązującym brzmieniu stanowi, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2.
Zgodnie zart. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5.
Z kolei, w myśl art. 23a tej samej ustawy: automaty do gier, urządzenia losujące i urządzenia do gier mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego. Powyższy obowiązek nie dotyczy terminali w kolekturach gier liczbowych służących do urządzania gier liczbowych lub sprzedaży loterii pieniężnych oraz urządzeń służących do urządzania gier liczbowych lub loterii pieniężnych urządzanych na terytorium więcej niż jednego państwa (gry multijurysdykcyjne).
Kwestią notyfikacji przepisów technicznych zajmował się w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy. Początkowo zajął stanowisko, żeustawa o grach hazardowychzawiera przepisy techniczne, które przed ich uchwaleniem, powinny być notyfikowane. Kwestia ta została przyznana wprost w orzecznictwie Sądu Najwyższego - vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r., w sygn. I KZP 15/13. Jednocześnie nierozstrzygnięty został wówczas spór o skutek takiego zaniechania notyfikacji.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego, zapoczątkowanym wskazanym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. I KZP 15/13, wyrok Sądu Najwyższego z 8 stycznia 2014 o sygn. akt IV KK 183/13 przyjmowano, że sądy nie mogą automatycznie, powołując się na brak notyfikacji przepisów technicznych zawartych wustawie o grach hazardowych, odmówić ich stosowania. W tym postanowieniu stwierdzono, że naruszenie wynikającego z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2006 r. obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W poglądach części doktryny i w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2014 r. w sygn. II KK 55/14 zaprezentowano inne stanowisko w kwestii wpływu braku notyfikacji przepisów technicznych zawartych wustawie o grach hazardowychna możliwość stosowania przepisów tej ustawy. W postanowieniu Sądu Najwyższego sygn. II KK 55/14 wyrażono pogląd, żeart. 14 ustawy o grach hazardowychto przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, który nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, a zatem jest to przepis bezskuteczny. Zachowanie osób stawających pod zarzutem czynu zart. 107 § 1 k.k.s.nie może wyczerpać znamion przestępstwa zart. 107 § 1 k.k.s.z uwagi na to, że doprecyzowaniem tego blankietowego przepisu jest „bezskuteczny” przepis art. 14 cytowanej ustawy.
Stanowisko zawarte w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2014 r. w sygn. II KK 55/14, na tle innych orzeczeń Sądu Najwyższego w sprawach o czyny zart.107 § 1 k.k.s., było jednak odosobnione. Wystarczy wskazać na treść postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2014r. w sygn. II KK 155/14, w którym podzielono pogląd reprezentowany we wcześniejszych orzeczeniach Sądu Najwyższego: postanowieniu z dnia 28 listopada 2013 r., w sygn. I KZP 15/13 i wyroku Sądu Najwyższego z 8 stycznia 2014 o sygn. akt IV KK 183/13.
Ponieważ kwestia charakteru zarówno przepisuart. 6 ust. 1jak iart. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychw brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. wywoływała w orzecznictwie sądów wątpliwości, dało to Prokuratorowi Generalnemu asumpt do zwrócenia się do Sądu Najwyższego o rozstrzygnięcie występujących w judykaturze rozbieżności. Kwestia specyfiki m.in. normyart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychw pierwotnym brzmieniu, pod kątem jej technicznego charakteru, została ostatecznie kompleksowo zbadana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wyroku z dnia 13 października 2016 roku w sprawie C – 303/15 orzekł, że: „artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 roku, należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy –art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, nie wchodzi w zakres pojęcia przepisów technicznych w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawieart. 8 ust. 1tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu”. W uzasadnieniu stanowiska, Trybunał Sprawiedliwości UE przyjął, że takie przepisy, które uzależniają prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach od uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych) nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniuart. 1 pkt 3dyrektywy 98/34, ponieważ nie odnoszą się one do produktu lub do jego opakowania jako takich oraz nie określają wymaganych cech produktu. Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości UE, przepisy takie nie zaliczają się również do kategorii „zasad dotyczących usług” społeczeństwa informacyjnego w rozumieniuart. 1 pkt 5dyrektywy 98/34, ponieważ nie dotyczą one „usług społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniuart. 1 pkt 2tej dyrektywy.
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt I KZP 17/16 podzielił powyższe stanowisko zawarte w orzeczeniu(...), a dodatkowo zaakcentował, że zastrzeżenie uczynione w końcowej części przepisuart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, iż chodzi tu o koncesje na prowadzenie kasyna gry, nie może być w takiej sytuacji poczynione jako powtórzenie, zawartego w art. 14 ust.1 cyt. ustawy ograniczenia, zwłaszcza, że pierwszy z powołanych przepisów dotyczy prowadzenia działalności, drugi zaś – urządzania gry. We wskazanej uchwale Sąd Najwyższy skonstatował, że przepisart. 6 ust 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowychmógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej, zawartej wart. 107 § 1 k.k.s., o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2017 roku, I KZP 1716). Sąd podziela w całości powyższe stanowisko Sądu Najwyższego.
Reasumując, powyższe rozważania wskazać należy, iżart. 6 ust. 1 Ustawy o grach hazardowychnie posiada i nie posiadał charakteru technicznego.
W tym miejscu podkreślić należy czynność penalizowana sprawcza została określona wart. 107 § 1 k.k.s.jako "urządzanie" lub "prowadzenie" określonych w tym przepisie gier lub zakładów wzajemnych wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia. Niektórzy autorzy twierdzą, że "urządzanie" gry lub zakładu wzajemnego jest pojęciem węższym od ich "prowadzenia", gdyż to ostatnie obejmuje także takie działania, jak ustalanie zasad oraz systemu danej gry czy też wysokości wygranej ( zob. Prusak, Kodeks, t. II, s. 773–774). Zdaniem innych autorów, z którymi należy się zgodzić jest odwrotnie, tzn. zakres pojęcia "urządza" jest szerszy od "prowadzi", albowiem pod pojęciem "urządzania" należy rozumieć układanie systemu gry czy określanie wysokości wygranych, podobnie jak wynajęcie i przystosowanie lokalu, zatrudnienie i przeszkolenie pracowników, organizowanie gry itp. Natomiast "prowadzenie" gry jest pojęciem węższym, ograniczonym zazwyczaj do wykonywania bezpośrednich czynności przy grze ( zob. Kotowski, Kurzępa, Komentarz, 2007, s. 450). Za reprezentowanym tu poglądem przemawia treść przepisów aktualnejustawy o grach hazardowych, która rozróżnia "prowadzenie działalności w zakresie gier i zakładów" (np.art. 1, 3, 6) oraz "bezpośrednie prowadzenie gry hazardowej" (art. 24 ust. 1 pkt 2). Określenie "prowadzi" zawarte w treściart. 107 § 1 k.k.s.oznacza właśnie bezpośrednie prowadzenie gry hazardowej. "Urządzanie gry lub zakładu" obejmuje czynności niezbędne do rozpoczęcia określonej działalności (zob. V. Konarska-Wrzosek, T. Oczkowski, J. Skorupka, Prawo i postępowanie karne skarbowe, s. 323). Chodzi zasadniczo o uruchomienie działalności hazardowej w określonym miejscu, stąd też można zgodzić się z poglądem, że urządzanie gier i zakładów poprzedza czasowo ich "prowadzenie", to ostatnie bowiem dotyczy działalności już "urządzonej" (zob. P. Kardas, G. Łobuda, T. Razowski, Kodeks karny skarbowy, s. 827). W tym ujęciu "urządzić" grę oznacza tyle, co ją zorganizować, czyli doprowadzić do tego, aby mogła się odbyć. Strona podmiotowa czynu zabronionego zart. 107 § 1 k.k.s.obejmuje umyślność w obu postaciach zamiaru.
Do znamion ustawowych deliktu skarbowego zart. 107 § 1 k.k.s.należy także działanie wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia. Wyraźnie więc widać subsydiarność komentowanego przepisu wobecart. 3 Ustawy o grach hazardowychwedług którego urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Jest to zasada monopolu państwa w zakresie gier liczbowych, loterii pieniężnych i gry telebingo oraz m.in. formy organizacyjnej podmiotu urządzającego grę czy zakład wzajemny, miejsca urządzania (kasyna gry, salony gier bingo pieniężne, punkty przyjmowania zakładów itp.), zakazu reklamy i promocji określonych gier i zakładów wzajemnych, minimalnych wartości wygranych, regulaminów gier i zakładów wzajemnych, zabezpieczenia losów i innych dowodów udziału w grze przed sfałszowaniem lub przedwczesnym odczytaniem wyniku gry, granicy wiekowej dostępu do ośrodków gier czy punktów przyjmowania zakładów wzajemnych, rejestracji gości, świadectw zawodowych osób sprawujących zarząd nad ośrodkami gier i punktami przyjmowania zakładów oraz bezpośrednio prowadzących gry i zakłady, instalacji systemów służących kontroli przebiegu i prowadzenia gier itp.
Po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że oskarżony co najmniej godził się na to, iż urządza gry na automatach niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Jako osoba zaangażowana i wyspecjalizowana w prowadzeniu działalności gospodarczej tego rodzaju, zobowiązany był do szczególnej dbałości o podejmowanie działań w tym zakresie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wiedząc o rozbieżnościach w interpretacji przepisów prawnych w tamtym czasie, co sąd przed chwilą wyłożył, a o czym oskarżony wiedział, co wynika z treści jego pism kierowanych do sądu, powinien był co najmniej zawiesić swoją aktywność zawodową w zakresie używania urządzeniaC.i poczekać aż do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia tego problemu w świetle prawa. Tymczasem, przeważyła chęć zysku i decyzja o podjęciu ryzyka o dalszym prowadzeniu działalności w ramachKancelarii (...)w niepewnej sytuacji prawnej. W toku postępowania nie budził wątpliwości fakt, że aby rozegrać grę na automacieC.należało zasilić to urządzenie środkami pieniężnymi. Oskarżony urządzał gry losowe, a mianowicie podejmował działania aby mogły się one odbywać. Polegało to na wynajęciu lokalu, umieszczeniu w nim automatu i zapewnieniu jego bieżącego funkcjonowania.
Art. 9 § 3 k.k.s.wskazuje, iż za przestępstwa skarbowe odpowiada jako sprawca także ten kto na podstawie przepisów prawa zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi danego podmiotu - oskarżonytempore criminisbył właścicielemKancelarii (...)z siedzibą wS.. Jako właściciel Kancelarii dysponował przedmiotowym urządzeniem oraz decydował o jego umiejscowieniu i wykorzystaniu.
Sąd uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest występku zart. 107 § 1 k.k.s.w związku zart. 9 § 3 k.k.s., na podstawieart. 107 § 1 k.k.s.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych. Przy ustaleniu ilości stawek Sąd wziął pod uwagę stopień winy oskarżonego oraz stopień bezprawia zawarty w tym czynie. Orzeczona kara realizuje dyrektywy wymienione wart. 53 k.k.i uwzględnia wysoki stopień zawinienia oskarżonego jaki i sposób dokonania przestępstwa, w tym jego długotrwałość i związany z tym zysk finansowy. Kara ta uwzględnia więc zasady prewencji indywidualnej, ale także generalnej. Okolicznością łagodzącą w stosunku doA. G.jest jego uprzednia niekaralność. Ustalając wysokość każdej ze stawek Sąd miał na uwadze możliwości płatnicze podsądnego, przesądzające o realności wykonania tej kary. Grzywna winna być bowiem współmierna do efektywnego jej wykonania, bez potrzeby wprowadzania zastępczej kary pozbawienia wolności na wypadek nieskutecznej jej egzekucji, ale jednocześnie dla spełnienia swych celów represyjno-wychowawczych oraz celów w zakresie społecznego oddziaływania wyroku, orzeczona zwłaszcza przy jednoczesnym warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, powinna stanowić istotnie odczuwalną dolegliwość ekonomiczną, proporcjonalną do możliwości płatniczych oskarżonego i adekwatną do rodzaju popełnionego przestępstwa oraz stopnia jego społecznej szkodliwości (tak SN w wyroku z dnia 04.04.1979r., V KRN 24/79, LEX nr 21807). W niniejszym przypadku kara grzywny spełnia stawiane przed nią cele społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze, a także będzie dla oskarżonego przestrogą na przyszłość i unaoczni mu nieopłacalność zachowań sprzecznych z prawem.
W 2 (drugim) punkcie wyroku orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa i zniszczenie automatuC.bez numeru jak i przepadek na rzecz Skarbu Państwa znajdujących się w nim środków pieniężnych w wysokości 545 (pięciuset czterdziestu pięciu) złotych, co nastąpiło w zgodzie zart. 30 § 5 k.k.s.
Na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. Nr 49, poz. 223) Sąd zasądził od oskarżonego kwotę 1 000 (jednego tysiąca) złotych tytułem opłaty i obciążył go kosztami postępowania w oparciu o dyspozycjęart. 627 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.