Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 1264/18
Data wyroku: 2019-02-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Wojgienica, Piotr Zbierzchowski, Karol Radaszkiewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 §2 kpk

Sygn. akt VII Ka 1264/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lutego 2019 roku
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Leszek Wojgienica (spr.)
Sędziowie: SO Karol Radaszkiewicz
SO Piotr Zbierzchowski
Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Wach
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Beaty Ewert
po rozpoznaniu w dniach 24 stycznia 2019 roku i 18 lutego 2019 roku sprawyA. D., synaM.iE. z d. K.,urodzonego (...)wP., oskarżonego zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, na skutek wniesionej na niekorzyść oskarżonego apelacji prokuratora, od wyroku Sądu RejonowegoP.z dnia 08 listopada 2018 roku, w sprawie(...)
Zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu wP..

Sygn. akt VII Ka 1264/18

UZASADNIENIE

A. D.został oskarżony o to, że w dniach 05 i 07 czerwca 2013 roku, wR., okręgu(...), działając wspólnie i w porozumieniu zK. A., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1744,24 zł w ten sposób, że nakłonił inną osobę do zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych za pośrednictwemT.na dane osoboweM. F. (1), posługując się dowodem osobistymM. F. (1), czym wprowadził w błąd pracownika(...)(...)co do tożsamości osoby zawierającej umowę za pośrednictwem telefonu, a uzyskany w ten sposób aparat telefonicznyS.(...)(...)zatrzymał dla siebie, to jest o czyn zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Wyrokiem Sądu Rejonowego wP.z dnia 08 listopada 2018 roku, w sprawie(...),A. D.został uniewinniony od zarzucanego mu czynu, a kosztami procesu został obciążony Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator, który zaskarżył go w całości na niekorzyść oskarżonego, zarzucając dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadkaM. B.oraz wyjaśnień oskarżonegoA. D., konsekwencja której to oceny był błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, iż oskarżony nie popełnił czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, co skutkowało jego uniewinnieniem.
Podnosząc tak sformułowany zarzut autor apelacji złożył wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja zasługiwała na uwzględnienie, jakkolwiek gdyby wziąć pod uwagę tylko argumenty wynikające z jej uzasadnienia można byłoby co najmniej powziąć wątpliwości, co do zasadności stawianego w niej zarzutu dowolnej oceny ujawnionego materiału dowodowego. Gdy się bowiem spojrzy na dowody będące podstawą ustaleń faktycznych sądu a quo, jak też będące podstawą powziętych przez ten sąd wątpliwości, siła argumentów apelacji oskarżyciela jawi się jako mało przekonywającą, skoro jedynym dowodem mogącym połączyć oskarżonegoA. D.z zarzucanym mu czynem są w tym układzie materiału dowodowego zeznania świadkaM. B.. To przecież tylko na podstawie jej pierwszych zeznań można było przyjąć, że oskarżonyA. D.był jednym ze sprawców przestępstwa, za które wyrokiem z dnia 27 listopada 2015 roku, w sprawie(...)został skazanyK. A.. Wszak to właśnie w tych pierwszych zeznaniach świadekM. B.ujawniła, że rozmowa z konsultantką sieciO.(k. 25-30) została przez nią przeprowadzona na prośbę, będącego wtowarzystwie (...), oskarżonegoA. D., który przekazał jej dowód osobistyM. F. (2)w celu wykorzystania danych osobowych w/w w procesie zawierania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, powiązanej z preferencyjną sprzedażą telefonu. Gdyby bowiem przyjąć, że jedynie zeznania świadkaM. B.są dowodem sprawstwa oskarżonegoA. D., wówczas późniejszą zmianę zeznań i wycofanie się z zeznań obciążających oskarżonego, nawet przy przyjęciu wątpliwości co do wiarygodności zeznań złożonych w późniejszym czasie, można byłoby ocenić w kategoriach wątpliwości, o których mowa wart. 5 § 2 kpk. Wniosek powyższy mógłby wynikać bowiem z niemożliwości weryfikacji drugich zeznańM. B., w których stwierdziła, że przywołaną wcześniej rozmowę telefoniczną przeprowadziła na prośbę „nieznanych jej chłopaków”, kiedy przebywała wtowarzystwie (...). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku to właśnie sprzeczność w zeznaniach świadkaM. B.oraz niemożność udzielenia odpowiedzi na pytanie, której z jej relacji można przypisać cechę wiarygodności, stanowiły podstawę uwolnienia oskarżonegoD.od odpowiedzialności za zarzucany mu czyn. Autor apelacji przedstawił wiele argumentów przemawiających za koniecznością pogłębienia analizy wynikającej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które jednakże same w sobie nie były wystarczające by przychylnie odnieść się do zarzutu środka odwoławczego. Dodatkowe rozważania były bowiem oparte o zasady prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego, które nie mogą zastąpić dowodów i zawsze są jedynie narzędziem w procesie ich klasyfikacji. Tyle, że tak sąd, jak też oskarżyciel pominęli w swoich rozważaniach okoliczność niezwykle doniosłą, pozwalającą na wyeliminowanie wątpliwości, na które powołał się sąd a quo, wskazując jako podstawę wydanego wyroku właśnie przepisart. 5 § 2 kpk. Oto bowiem w aktach sprawy(...)Sądu Rejonowego wP.znajduje się materiał dowodowy, z którego wynika, że telefon, który został przekazany do rąkM. B., wykorzystany przez nią do przeprowadzenia rozmowy z konsultantką sieci(...), w czasie kiedy rozmowa była przeprowadzona pozostawał w dyspozycjiK. A.. Gdy się nadto weźmie pod uwagę zeznania złożone w trakcie postępowania odwoławczego przez świadkaO. S.(z domuK.), która wedle relacjiM. B.miała jej towarzyszyć w czasie, kiedy zawierała umowę „na odległość”, nie sposób uznać by drugie zeznania świadkaB.mogły być przyczynkiem do podważenia wiarygodności jej pierwszej relacji. Z zeznań świadkaS.wynika przecież, że nigdy i nigdzie zM. B.nie chodziła. Była to jedynie młodsza siostra jej przyjaciółkiM.. Dlatego też inna winna być ocena nagłej decyzji świadkaM. B.(k. 45) o wycofaniu się z pierwszych zeznań, obciążających oskarżonegoD.oraz skazanego prawomocnie za czyn zarzucany temu oskarżonemuK. A., albowiem drugie zeznania świadka nie mają jakiegokolwiek potwierdzenia w materiale dowodowym, zaś wynikające z nich informacje sprzeczne są materiałem dowodowym identyfikującym numer telefonu, za pomocą którego świadek zawarła umowę, o której mowa w akcie oskarżenia. Gdy się uwzględni materiał dowodowy pozostający poza obszarem zainteresowania sądu a quo, zupełnie inaczej należy także postrzegać treść rozmowy oskarżonegoA. D.zM. B.za pośrednictwem komunikatora internetowego, a w szczególności ten jej fragment, w którym stwierdziła „zrobiłam co mogłam, pojechałam szybko i zmieniałam zeznania” (k. 214). Egzegeza tego fragmentu rozmowy, w kontekście jej całości oraz przywołanych wcześniej okoliczności potwierdzonych dowodami z akt sprawy(...)Sądu Rejonowego wP.zdaje się bowiem przemawiać zdecydowanie przeciwko przyjęciu powodów zmiany zeznań przez świadkaB., dopuszczonych przez sąd a quo. W uwzględnieniu powyższych uwag zaskarżony wyrok uchylono, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu wP.(art. 437 § 2 kpkw zw. zart. 454 § 1 kpk), nie przesądzając rzecz jasna wyniku ostatecznego rozstrzygnięcia, ale odrzucając podstawę uniewinnienia. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy sąd a quo winien przeanalizować materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postępowania prowadzonego w sprawie II K 276/15 albowiem znajdują się w tychże aktach dowody świadczące o tym, że telefon wykorzystany do rozmowy, w trakcie której zawarto umowę, o której mowa w akcie oskarżenia był w dyspozycjiK. A.. Nadto, o ile będzie to możliwe, należy przesłuchać w charakterze świadkaM. B., w związku z ujawnieniem okoliczności świadczących o nieprawdziwości przekazanych przez nią informacji podczas drugiego przesłuchania w dniu 04 listopada 2013 roku. Dowody powyższe zostały bowiem pominięte w trakcie postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego wyroku, a mogą prowadzić do wniosków przeciwnych od przyjętych przez sąd a quo.