Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 5705/18
Data wyroku: 2020-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Daria Wojciechowska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 par 1 kw
Teza: Grzywna 200 zł
1265,47 Koszty

Sygn. akt VW 5705/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 stycznia 2020 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący Sędzia SR Daria Wojciechowska
Protokolant: Wiktoria Brzozowa
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 30 maja 2019 r., 17 lipca 2019 r.,10 października 2019 r. i 17 stycznia 2020 r.
sprawyŁ. B.s.W.iM.z domuM.ur. (...)wT.
obwinionego o to że:
W dniu 05.12.2017 r. około godz. 18:50 wW.na drodze publicznej,ul. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 3 lit. bP.w ten sposób, że kierując samochodem markiC.onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas cofania i nie upewnił się czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda samochód markiB.o nr rej.(...)(...)w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. o czyn zart. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń, w związku zart. 23 ust. 1 pkt 3 litera b Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2017 roku poz. 128 z późn. zmianami.).
orzeka

I
ObwinionegoŁ. B.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 86 § 1 kw skazuje go i wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwieście ) złotych.

II
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty oraz obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie(...),47 (jeden tysiąc dwieście trzydzieści pięć złotych czterdzieści siedem groszy) złotych.

Sygn. aktV W 5705/18

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 05 grudnia 2017 r. około godz. 18:50 naul. (...)wW.Ł. B., po wcześniejszym opuszczeniu miejsca postojowego, wykonywał manewry samochodem markiC.onr rej. (...), w celu włączenia się do ruchu. W tym czasie, jadący samochodem markiB.onr rej. (...)od stronyul. (...), wjeżdżał na opuszczone przez samochódC.miejsce postojowe. W pewnym momencieŁ. B.rozpoczął manewr cofania, czym doprowadził do zderzenia z samochodem markiB., kierowanym przezP. M..
Do przedmiotowego zdarzenia doszło w warunkach nocnych, w miejscu oświetlonym latarniami ulicznymi. Panowało średnie natężenie ruchu, temperatura wynosiła około 3°C i padał deszcz.
Uczestnicy zdarzenia nie odnieśli obrażeń. Żaden z kierujących nie był także pod wpływem alkoholu. W samochodzie markiC.onr rej. (...)doszło do zadrapania na prawym tylnym narożniku zderzaka tylnego, natomiast w samochodzie markiB.onr rej. (...)doszło do uszkodzenia powłoki lakierniczej zderzaka przedniego w prawej części, popękania maskownicy halogenu prawego oraz wyrwania listwy ozdobnej zderzaka przedniego.
Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił na podstawie:
k. 1 – 2v – notatka urzędowa
k. 3 – szkic miejsca zdarzenia drogowego
k. 4, 5 – protokoły oględzin
k. 6, 7 – protokoły badania stanu trzeźwości
k. 11 – 12 – protokół przesłuchania świadkaP. M.
k. 18 - 19 – protokół przesłuchania świadkaF. W.
k. 22 – 24; k. 26 – 27; k. 61; k. 83 – 85 – wyjaśnienia obwinionego
k. 28 – dane z rejestru ukaranych za wykroczenia
k. 69 – dokumentacja medyczna
k. 72 – 74 – opinia sądowo-psychiatryczna
k. 90-90v – zeznania świadkaF. W.
k. 90v – 91 - zeznania świadkaP. M.
k. 95-111 – opinia biegłego
Ł. B.ma 51 lat. Jest żonaty. Ma troje dzieci. Jest prawnikiem. Osiąga dochód rzędu kilkunastu tysięcy złotych miesięcznie. Nie był uprzednio karany. Jest leczony psychiatrycznie.
Ł. B., przesłuchany w toku czynności wyjaśniających, nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W pisemnych wyjaśnieniach wskazał, że do zdarzenia doszło w okolicznościach wyłączających jego winę. Podkreślał złe warunki drogowe towarzyszące kolizji. Wskazał, że wina za przedmiotowe zdarzenie leży po stronieP. M., ewentualnie ich obu. Obwiniony podkreślał, że zachował należytą ostrożność w trakcie wykonywania manewrów. Powoływał się na niepamięć szczegółów zajścia.
Ł. B., składając wyjaśnienia na rozprawie, opisał przebieg zdarzenia z dnia 05 grudnia 2017 roku, podtrzymując wersję wydarzeń zaprezentowaną w toku czynności wyjaśniających.
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego jedynie częściowo. Sąd uznał za wiarygodne przyznanieŁ. B., iż w dniu 05 grudnia 2017 roku po opuszczeniu miejsca parkingowego przyul. (...)wW., wykonywał manewry pojazdem markiC.onr rej. (...), celem włączenia się do ruchu, podczas których doszło do zderzenia z pojazdem markiB.onr rej. (...), kierowanym przezP. M.. Okoliczności te w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozostawały bezsporne. Nie budziły także wątpliwości Sądu wskazywane przez obwinionego uszkodzenia pojazdów oraz brak obrażeń po stronie uczestników kolizji. Znalazło to bowiem potwierdzenie w załączonej do akt dokumentacji, a nadto zeznaniach drugiego uczestnika kolizji –P. M..
Sąd odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego w pozostałym zakresie, jako sprzecznym z wnioskami opinii biegłego ds. ruchu drogowego, techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków, sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania. Sąd uczynił przedmiotową opinię podstawą poczynionych w sprawie ustaleń, jako pełną, rzetelną, logiczną oraz korespondującą z pozostałym materiałem dowodowym. Została ona przygotowana przez podmiot dysponujący odpowiednią wiedzą oraz doświadczeniem, a jej wnioski nie były kwestionowane przez żadną ze stron.
Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z twierdzeniami obwinionego, jakoby zachował on należytą staranność podczas wykonywania manewru cofania. Biegły ds. ruchu drogowego, techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków w swojej opinii w sposób kategoryczny wskazał jako przyczynę zaistniałej kolizji niezachowanie przez obwinionego szczególnej ostrożności podczas cofania oraz nieustąpienie pierwszeństwa samochodowi markiB.. Podkreślić należy, że kierujący pojazdem markiB.w świetleart. 4 Prawa o Ruchu Drogowymmiał prawo zakładać, że obwiniony nie wjedzie na jego tor ruchu, a w momencie rozpoznania niezgodnych z przepisami ruchu drogowego działań obwinionego podjął stosowne działania obronne.
Podczas zdarzenia z dnia 05 grudnia 2017 r. obwiniony popełnił kilka błędów taktyki jazdy, mających wpływ na wystąpienie kolizji. Po pierwsze obwiniony nie powinien opuszczać miejsca postojowego nie wiedząc dokąd ma jechać. Mogło to bowiem implikować nieprzemyślane decyzje obwinionego, a nadto uniemożliwiać innym uczestnikom ruchu przewidywanie jego zachowań. Ponadto obwiniony zdecydował się na wykonanie skomplikowanego, biorąc pod uwagę panujące w chwili zdarzenia warunki atmosferyczne, manewru, nie zapewniając sobie pomocy osoby trzeciej. Z obwinionym podróżowałF. W., który to mógł udzielić mu pomocy przy wykonywaniu manewru cofania.
Jako bezpośrednią przyczynę wystąpienia kolizji biegły wskazał nierozpoznanie przez obwinionego w sposób dostateczny istniejącej sytuacji drogowej. Błąd ten spowodował niezachowywanie przez niego szczególnej ostrożności.
Biegły podkreślił jednak, że obwiniony nie kierował się brawurą, lekkomyślnością. W sprawie nie doszło także jego zdaniem do drastycznego lekceważenia podstawowych zasad ruchu drogowego. Do kolizji doszło zaś w wyniku kilku, pozornie błahych, błędów taktyki jazdy. Jednak w ocenie biegłego wyeliminowanie jednego z nich w sposób istotny zmniejszyłoby ryzyko wystąpienia przedmiotowej kolizji drogowej.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkaP. M.. Zeznania złożone przez niego w toku czynności wyjaśniających w pełni korespondowały z tymi, złożonymi na rozprawie. W ocenie Sądu świadek zeznawał zgodnie z pamięcią. Przedstawiona przez niego wersja wydarzeń znalazła częściowe potwierdzenie w wyjaśnieniach samego obwinionego, a także pozostałym materiale dowodowym, zwłaszcza opinii biegłego.
Sąd obdarzył również walorem wiarygodności zeznania świadkaF. W.. W ocenie Sądu świadek zeznawał zgodnie z prawdą. Nie pamiętał jednak szczegółów wydarzeń. Sąd uznał to za usprawiedliwione dynamiką zdarzenia zaistniałego w dniu 05 grudnia 2017 r. Świadek spieszył się na kolejne spotkanie, w momencie kolizji rozmawiał przez telefon. Potwierdził to obwiniony. ZeznaniaF. W.są zbliżone do wersji wydarzeń zaprezentowanej przezP. M., co dodatkowo potwierdza ich wiarygodność i obiektywizm. Jest to o tyle istotne, żeF. W.jest znajomym obwinionego, z którym utrzymuje on także kontakty zawodowe.
Zgromadzone w sprawie dokumenty stanowiły w ocenie Sądu wiarygodne dowody w sprawie, bowiem ich autentyczność ani prawdziwość treści nie budziły wątpliwości ani nie były kwestionowane przez strony.
ObwinionyŁ. B.stanął pod zarzutem tego, że w dniu 05.12.2017 r. około godz. 18:50 wW.na drodze publicznej,ul. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 3 lit. bP.w ten sposób, że kierując samochodem markiC.onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas cofania i nie upewnił się czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda samochód markiB.o nr rej.(...)w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. wykroczenia zart. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń, w związku zart. 23 ust. 1 pkt 3 litera b Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2017 roku poz. 128 z późn. zmianami).
W myśl art. 86 § 1 k.w. odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Art. 3 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowymokreśla obowiązki uczestnika ruchu w zakresie bezpieczeństwa stanowiąc, że uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność. Natomiast w myślust. 22,szczególna ostrożnośćto ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiających odpowiednio szybkie reagowanie. Zgodnie zaś z treściąart. 23 ust. 1 pkt. 3 lit. b Ustawy Prawo o ruchu drogowym,,Kierujący pojazdem jest obowiązany: 3) przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować szczególną ostrożność, a w szczególności: b) upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda; w razie trudności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby”.
Warunkiem sprostania obowiązkowi szczególnej ostrożności, nałożonemu na uczestnika ruchu drogowego w sytuacjach wskazanych w ustawie, jest nieustająca obserwacja sytuacji na drodze, umożliwiająca percepcję wszystkich zmian i odpowiednie dostosowanie się do nich (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 sierpnia 2009 r., V KK 34/09, OSNKW 2009 Nr 9 poz. 81).
W świetle całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza kategorycznych wniosków opinii biegłego ds. ruchu drogowego, techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków stwierdzić należy, że do kolizji nie doszłoby, gdyby obwiniony dochował szczególnej ostrożności i zauważył pojazd markiB.onr rej. (...)przed zderzeniem. Obwiniony rozpoczął manewr cofania, ograniczając się wyłącznie do obserwacji otoczenia pojazdu, mimo, iż jak sam wskazał panowały wówczas niekorzystne warunki atmosferyczne. Zdarzenie miało miejsc w porze nocnej, widoczność ograniczały dodatkowo opady deszczu. Z uwagi na powyższe obwiniony powinien skorzystać podczas wykonywania manewru cofania z pomocy osoby trzeciej, zwłaszcza, że miał taką możliwość. Jednocześnie konieczne jest podkreślenie, że kierujący pojazdemB.miał prawo przypuszczać, że obwiniony zachowa się zgodnie z obowiązującymi przepisami ruchu drogowego.Ł. B.popełnił błąd taktyki jazdy opuszczając miejsce postojowe nie wiedząc dokąd ma jechać. Wykonywał on spontaniczne manewry, czym ograniczył innym uczestnikom ruchu przewidywanie swoich zachowań. ObowiązkiemŁ. B.było obserwowanie otoczenia pojazdu, upewnienie się, czy nie znajduje się za nim przeszkoda, a w razie konieczności skorzystanie z pomocy osoby trzeciej. Obwiniony winien na bieżąco upewniać się, czy sytuacja na drodze nie uległa zmianie. Niezauważenie pojazdu, jak również nieskorzystanie z pomocy osoby trzeciej podczas wykonywania manewru cofania, świadczy niewątpliwie o niezachowaniu przez obwinionego szczególnej ostrożności. Takie zachowanie obwinionego przyczyniło się do kolizji, a więc naruszyło bezpieczeństwo w ruchu drogowym.
Odnosząc się do strony podmiotowej zarzucanego czynu, należy wskazać, że obwiniony miał świadomość tego, że wykonując manewr cofania, winien zachować szczególną ostrożność, co z resztą sam mocno podkreślał w toku całego postępowania. Obwinionemu towarzyszył pasażerF. W.. Mając ograniczoną widoczność, spowodowaną min. złymi warunkami atmosferycznymi, mógł skorzystać z jego pomocy, wykonując manewr cofania, czego jednak nie uczynił. Należy zatem stwierdzić, że powyższym zachowaniem obwiniony umyślnie naruszył przepisyustawy prawo o ruchu drogowym.
Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia określonego w art. 86 § 1 kw.
Nie budzi również wątpliwości wina obwinionego. W chwili popełnienia czynuŁ. B.był osobą dojrzałą życiowo i, jak wynika z treści opinii sądowo-psychiatrycznej w pełni poczytalną oraz nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca jego winę.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 złotych.
Przystępując do wymiaru kary, Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 33 k.w. Wymierzając obwinionemu karę grzywny, Sąd baczył by dolegliwość tej kary była adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także dyrektywę prewencji generalnej w zakresie kształtowania świadomości społecznej. Mając na uwadze treść art. 47 § 6 k.w., Sąd doszedł do wniosku, że stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego obwinionemu nie był wysoki. Wskazuje na to rozmiar wyrządzonej szkody, który był niewielki, bowiem ograniczyła się ona jedynie do drobnych uszkodzeń obu pojazdów uczestniczących w kolizji. Uczestnicy zdarzenia nie doznali żadnych obrażeń. Wymierzając karę Sąd zbadał również warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, a także sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniony nie był dotychczas karany.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia iart. 119 kpww zw. zart. 627 k.p.k.w zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.