Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1782/18
Data wyroku: 2020-02-25 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Jasiński
Słowa kluczowe: Wspólnota mieszkaniowa
Podstawa prawna: art.13 i 15 ustawy i własności lokali
Teza: Powód ma  interes prawny w uzyskiwaniu wyroku zasądzającego jeżeli pozwany, ,mimo spełnienia śwaidczenia  w toku procesu w dalszym ciągu kwestionuje swoje zobowiązania

Sygn. akt I C 1782/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lutego 2020 r.
Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Jasiński
Protokolant: Joanna Czyżewska
po rozpoznaniu 25 lutego 2020 r. wG.
na rozprawie
sprawy z powództwa(...)B.(...)przyul. (...)wG.
przeciwkoP. P.
o zapłatę

I
zasądza odP. P.na rzecz(...)B.(...)przyul. (...)wG.kwotę 3 140,17 zł (trzy tysiące sto czterdzieści złotych siedemnaście groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 5 stycznia 2018 r. do dnia zapłaty;

II
zasądza odP. P.na rzecz(...)B.(...)przyul. (...)wG.kwotę 39,50 zł (trzydzieści dziewięć złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt I C 1782/18

UZASADNIENIE
Powód –(...)B.(...)wG.– pozwem w postępowaniu upominawczym z 5 stycznia 2018 r. domagał się zasądzenia od pozwanegoP. P.kwoty 3 140,17 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami procesu według norm przepisanych.
Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał, że pozwany jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)w budynku położonym wG.przyul. (...), zaś ogół właścicieli lokali w tym budynku tworzy powodową(...). Pozwany nie wywiązuje się ze zobowiązań wobec powoda z tytułu uczestniczenia w kosztach zarządu nieruchomością wspólną. Na dzień 30 listopada 2017 r. zadłużenie z tytułu opłat związanych z eksploatacją, funduszem remontowym, opłatami i świadczeniami, wynosiło 3 140,17 zł.
Mimo wezwania do zapłaty, pozwany nie zaspokoił roszczeń powoda.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym 7 lutego 2018 r. w sprawie I Nc 35/18 Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
Od powyższego nakazu zapłaty pozwanyP. P.złożył sprzeciw, zaskarżając nakaz zapłaty w całości i wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
Pozwany zarzucił w pierwszej kolejności, że jakkolwiek faktycznielokal nr (...)stanowi jego własność, to jednak nigdy w nim nie zamieszkiwał i nie zamieszkuje, zaś korespondencję pod tym adresem odbiera jedynie sporadycznie. Pozwany w związku z tym nie miał wiedzy o wysokości kosztów eksploatacyjnych, jakie mu zostały przez powoda określone, ani wysokości funduszu remontowego, jak również o wysokości ewentualnych zaległości. Podniósł, że realizował płatności na rzecz powoda według swego uznania i na podstawie informacji uzyskanych od osób zamieszkujących sąsiednie lokale.
Pozwany zarzucił wreszcie, że roszczenie jest co najmniej przedwczesne, gdyż 18 czerwca 2018 r., przed uzyskaniem informacji o wniesieniu pozwu, jak również przed wydaniem nakazu zapłaty, zapłacił dobrowolnie na rzecz powoda kwotę 4000 zł, regulując tym samym również należności objęte powództwem w niniejszej sprawie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

P. P.jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)położonego w budynku położonym wG.przyul. (...)i z tego tytułu jest członkiem(...)Mieszkaniowej (...)(...)G..
okoliczność bezsporna.
W okresie od stycznia do listopada 2017 r. zobowiązanieP. P.w stosunku do(...)wynosiło 3 140,17 zł.
dowód: uchwała o zatwierdzeniu planu finansowego – k. 72, informacje o wysokości zaliczek na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną – k. 74 – 79, rozliczenia zużycia mediów – k. 80 – 81, wydruk kartoteki finansowej – k. 11.
12 grudnia 2017 r.(...)B.(...)wystosowała doP. P.wezwanie do zapłaty kwoty 3 140,17 zł, tytułem należności związanych w funduszem remontowym, opłatami i świadczeniami związanymi zlokalem mieszkalnym nr (...), według stanu na 30 listopada 2017 r. Wezwanie było bezskuteczne.
dowód: kopia wezwania do zapłaty wraz z dowodem nadania – k. 12 – 13.
18 czerwca 2018 r.P. P.dokonał przelewu na rachunek bankowy(...)B.(...)kwoty 4277,13 zł, tytułem zaliczki na pokrycie kosztów nieruchomości przyul. (...)wG.. Zapłata dokonana została doP. P.toczyło się postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Gdańsk-Północ w GdańskuJ. S.pod sygn. akt(...).
dowód: potwierdzenie przelewu – k. 36, zawiadomienie wierzyciela o zajęciu rachunku bankowego dłużnika – k. 83.
Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zaoferowanych przez strony dowodów w postaci wyżej opisanych dokumentów, których autentyczność nie była w toku procesu kwestionowana, nie budziła również wątpliwości Sądu.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Bezsporne było, że pozwany jest właścicielemlokalu nr (...)położonego w budynku przyul. (...)wG.. Zgodnie z przepisemart. 12 ust. 2 ustawy o własności lokali, pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków związanych z jej utrzymaniem, w części przekraczającej te potrzeby przypadają właścicielom lokali w stosunku do ich udziałów. W takim samym stosunku właściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nieznajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach. Nadto, zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 ustawy, właściciel m. in. jest zobowiązany uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 ustawy, na pokrycie koszów zarządu właściciele lokali uiszczając zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca.
Obowiązek ponoszenia opłat z tego tytułu obciąża zatem właścicieli lokali z mocy samego prawa i jego istnienie i wymagalność roszczeń Wspólnoty z tego tytułu nie jest uzależniona od tego, jak podnosił w sprzeciwie pozwany, czy został on o tych opłatach i zaległościach poinformowany czy nie. Powód, składając do akt sprawy uchwałę Wspólnoty o zatwierdzeniu planu finansowego oraz informacji o wysokości zaliczek, a także rozliczenia tzw. „mediów”, wykazał istnienie i wysokość roszczenia. Wobec bardzo ogólnikowo w tym zakresie sformułowanych przez pozwanego zarzutów, brak było podstaw do uznania, że dowody te są niewystarczające dla uwzględnienia powództwa.
Pozostawała kwestia oceny podniesionego przez pozwanego zarzutu przedwczesności powództwa i tego, że przed doręczeniem mu nakazu zapłaty dokonał zapłaty na rzecz powoda kwoty 4277,13 zł. Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, pozwany istotnie 18 czerwca 2018 r. dokonał na rachunek bankowy powodowej Wspólnoty takiej wpłaty, wskazując w tytule należności za okres objęty żądaniem pozwu. Co do zasady, w sytuacji gdy pozwany spełnia w toku procesu wymagalne świadczenie, a powód, mimo wygaśnięcia roszczenia wobec jego zaspokojenia, w dalszym ciągu podtrzymuje powództwo, powództwo winno zostać oddalone na koszt powoda. Od powyższej sytuacji należy jednak odróżnić sytuację, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy świadczenie zostaje spełnione, gdy przeciwko pozwanemu toczyło się już postępowanie egzekucyjne (k. 83) i spełnienie świadczenia następuje w celu uniknięcia przymusu egzekucyjnego, a jednocześnie w toczącym się procesie pozwany w dalszym ciągu roszczenie kwestionuje. W takiej sytuacji, roszczenie w dalszym ciągu jest sporne i powód ma interes prawny w uzyskaniu orzeczenia Sądu stwierdzającego jego istnienie. Należy pamiętać, że w cofnięcie pozwu w każdym innym przypadku, poza spełnieniem przez pozwanego niekwestionowanego świadczenia w toku procesu, jest traktowane jak przegranie sprawy przez powoda (videart. 203 § 2 zd. 2 k.p.c.). Zatem skoro pozwany w dalszym ciągu, mimo dokonanej zapłaty pozostawał w sporze co do istnienia i wymagalności świadczenia, spór ten wymagał rozstrzygnięcia wyrokiem.
W przypadku, w którym zapłata po wytoczeniu powództwa następuje na skutek zastosowania przymusu egzekucyjnego, przy sprzeciwie co do zasadności dochodzonego roszczenia, pozbawiona podstaw i nietrafna byłaby teza, że pozwany poddaje się żądaniu, a powód osiąga cel, w jakim wystąpił o udzielenie sądowej ochrony prawnej. Proces nie staje się bezprzedmiotowy, a wyrokowanie zbędne, jak też nie ma żadnych przekonujących racji, aby w razie cofnięcia pozwu w takiej sytuacji pozwany miał być traktowany jako strona przegrywająca proces. Spór nie został rozstrzygnięty, a pozwany, który kwestionuje żądanie, ma interes w uzyskaniu korzystnego dla siebie merytorycznego rozstrzygnięcia, mającego atrybut prawomocności materialnej. Interes ten, na równi z interesem powoda, jest chroniony na poziomie konstytucyjnym jako jeden z aspektów konstytucyjnego prawa do sądu, w zakresie, w jakim gwarantuje ono prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Konsekwentnie, w rozważanej sytuacji powód nie może w drodze jednostronnej czynności uwolnić się od procesu, pozostawiając go nierozstrzygniętym i licząc na to, że uzyska zwrot kosztów.Kodeks postępowania cywilnegozezwala wprawdzie na cofnięcie pozwu aż do wydania wyroku, jednak w braku zgody pozwanego wymaga ono zrzeczenia się roszczenia (art. 203 § 1 k.p.c.). Nie ma także wówczas żadnych aksjologicznych argumentów do odstąpienia od stosowania reguły zwrotu kosztów określonej wart. 203 § 2 zdanie drugie k.p.c.(vide: uchwała Sądu Najwyższego z 9 czerwca 2017 r. III CZP 118/16).
Mając zatem na uwadze całokształt okoliczności sprawy, Sąd uznał, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości, także co do ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty – żądanie to ma oparcie w przepisachart. 481 § 1 i 2 k.c.
Konsekwencją przegrania przez pozwanego sporu było również orzeczenie o kosztach procesu, wydane przez Sąd kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażoną wart. 98 § 1 k.p.c.Na sumę kosztów procesu złożyły się: opłata sądowa od pozwu w części, w jakiej nie została zwrócona powodowi, stosownie do punktu 3 zarządzenia z 7 lutego 2018 r., tj. 39,50 zł oraz koszty zastępstwa procesowego określone zgodnie z przepisami § 2 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Sygn. akt I C 1782/18

ZARZĄDZENIE
(...)

1
(...)

2
(...)

3
(...)

(...)