Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 173/20
Data wyroku: 2020-10-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Tomasz Skowron
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko porządkowi i spokojowi publicznemu
Podstawa prawna: art. 1 § 1 kw

Sygn. akt VI Ka 173/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 października 2020 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron
Protokolant Katarzyna Rubel
po rozpoznaniu w dniu 30 października 2020 r.
sprawyL. H.ur. (...)wL.
s.J.,H. z domu B.
obwinionego z art. 63a § 1 kw
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 29 stycznia 2020 r. sygn. akt II W 109/19

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoL. H.;

II
stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 173/20

UZASADNIENIE
L. H.został obwiniony to, że:
w dniu 28.02.2019r. o godz. 11:45 wL.pomiędzyulicą (...)iulicą (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. M.dokonał umieszczenia w miejscu publicznym do tego nieprzeznaczonym bez zgody zarządzającego tym miejscem tj. na słupach znaku pionowego B-41 (zakaz ruchu pieszych), apelów/ulotek, wystawiając je na widok publiczny

tj. o czyn z art. 63a § 1 kw
Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 29 stycznia 2020 r. w sprawie II W 109/19:

I
uniewinnił obwinionegoL. H.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku,

II
na podstawie art. 118 § 2 kpow kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Powyższy wyrok na niekorzyść obwinionego zaskarżył oskarżyciel publiczny Komendant Straży Miejskiej wL.i na podstawieart. 109 § 2 k.p.w.w zw. zart. 438 pkt 3 k.p.k.zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu niewłaściwej oceny niewypełnienia znamion wykroczenia w umyślnym i publicznym działaniu obwinionegoL. H., a tym samym nieuznanie zaistnienia społecznej szkodliwości czynu oraz naruszenia dobra chronionego art. 63 § 1 k.w. w wyniku popełnienia przez obwinionego czynu zabronionego i bezprawnego.
Stawiając powyższe zarzuty oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy obwinionego do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy II Wydział Karny wL..
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Nietrafny był zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, dotyczący braku społecznej szkodliwości czynuL. H.. Z uzasadnienia apelacji wynika, że skarżący kwestionuje brak dokonania dogłębnej analizy zachowania obwinionego w zakresie stworzenia potencjalnego zagrożenia dla uczestników ruchu pieszego w miejscu umieszczenia transparentów.
Wbrew zarzutowi apelacji Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że czynL. H.nie jest społecznie szkodliwy. Przede wszystkim stwierdzić należy, że zachowanie obwinionego stanowiło realizację fundamentalnego w społeczeństwie demokratycznym prawa do swobodnego wyrażania opinii i wolności wyrażania poglądów, które pozostają pod ochronąart. 54 ust. 1 Konstytucji RP. Fakt, że obwiniony wywiesił transparent w miejscu odosobnionym, (co w żaden sposób nie naruszało jego estetyki) stanowi kluczowy czynnik znoszący społeczną szkodliwość czynu zarzucanego obwinionemu. Nie uszło uwadze Sądu Rejonowego, że z uwagi na miejsce wywieszenia ulotki nie zostało naruszone prawo do dysponowania miejscem publicznym podmiotowi zarządzającemu. Twierdzenia oskarżyciela co do tego, że umieszczenie plakatów przy znakach pionowych informujących o złym stanie technicznym obiektu, mogło spowodować potencjalne zagrożenie dla przechodzących w tym miejscu pieszych nie znajdują żadnego uzasadnienia. Z dokumentacji fotograficznej z miejsca zdarzenia jednoznacznie wynika, że plakaty zostały zamieszczone pod znakiem ostrzegającym o uszkodzonej nawierzchni i znakiem pionowym B-41 (k. 3 i 4). Nie sposób zatem przyjąć, aby działanie obwinionego mogło wprowadzać w błąd i spowodować jakiekolwiek negatywne konsekwencje dla ruchu pieszego. Wobec powyższego użycie przez obwinionego takiego środka ekspresji nie miało charakteru frywolnego, lecz było jasnym komunikatem kierowanym w stronę władzy publicznej i jako takie mieści się w dopuszczalnych granicach swobód obywatelskich.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Rejonowy prawidłowo stwierdził, że zachowanie obwinionegoL. H.nie było społecznie szkodliwe, a co za tym idzie – jego czyn nie stanowi wykroczenia w myśl art. 1 § 1 k.w.
Z tych względów Sąd Okręgowy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji oskarżyciela publicznego, na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, utrzymał w mocy.
Na podstawieart. 119 k.p.w.Sąd Okręgowy kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.