Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 368/18
Data wyroku: 2019-01-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kalbarczyk, Adam Wrzosek, Marzanna A. Piekarska-Drążek
Słowa kluczowe: Wymuszenie rozbójnicze, Przestępczość zorganizowana
Podstawa prawna: art. 258 § 2 k.k., art. 282 k.k.

Sygn. akt II AKa 368/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 stycznia 2019 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Adam Wrzosek (spr.)

    Sędziowie: SA – Marzanna A. Piekarska - Drążek

SO (del.) – Anna Kalbarczyk
Protokolant: – st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska
przy udziale Prokuratora Bartłomiej Nowak
po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r.
sprawy:
J. P., synaM.iI. z domu S.,urodz. (...)wM.
oskarżonego zart. 258 § 3 k.k., zart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., zart. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k., zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 189 § 1 k.k.w zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
A. K., synaR.iM. z domu R.,urodz. (...)wL.
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k., zart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., zart. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.
S. N., synaD.iM. z domu S.,urodz. (...)wL.
oskarżonego zart. 282 k.k.,art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
D. M. (1), synaL.iM. z domu S.,urodz. (...)wL.
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k., zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k., zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw . zart.64§1 kk, zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart.64§1 kk,
W. S. (1), synaZ.iC.z domuE.,urodz. (...)wW.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonegoD. M. (2)i prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt  VIII K 366/11

I
zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że:

1. uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoD. M. (1),
2. orzeczoną wobec oskarżonegoD. M. (1)karę za przypisany mu wpkt IIczyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.podwyższa do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
II. uchyla tenże wyrok w odniesieniu do rozstrzygnięć zawartych w pkt I i w pkt IV, tj. uniewinnienia oskarżonychJ. P.,A. K.,S. N.,W. S. (1)od popełnienia zarzuconych im czynów, uniewinnienia oskarżonegoD. M. (1)od popełnienia czynów zarzuconych w pkt 19 i w pkt 20 aktu oskarżenia (według numeracji zamieszczonej w zaskarżonym wyroku), a także w zakresie przypisanego oskarżonemuD. M. (1)w pkt II czynu z pkt 22 aktu oskarżenia (według numeracji zamieszczonej w zaskarżonym wyroku) zakwalifikowanego na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania;

III
w pozostałym zakresie wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy;

IV
zwalnia oskarżonegoD. M. (1)od kosztów sądowych w sprawie , w zakresie, w którym wobec tegoż oskarżonego zapadł prawomocny wyrok i w tej części wydatkami obciąża Skarb Państwa;

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz:

- adw.D. A.Kancelaria Adwokacka wW.– obrońcy oskarżonegoJ. P.,
- adw.M. Ż.Kancelaria Adwokacka wW.– obrońcy oskarżonegoS. N.,
- adw.T. J.Kancelaria Adwokacka wW.– obrońcy oskarżonegoD. M. (1),
- adw.A. W.Kancelaria Adwokacka wW.– obrońcy oskarżonegoW. S. (1),
kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł, zawierające 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu wyżej wymienionych oskarżonych przed Sądem Apelacyjnym.

UZASADNIENIE
W sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. akt VIII K 366/11 oskarżono:
J. P.o to, że:
1. w okresie dokładnie nieustalonym, nie wcześniej niż od stycznia 2006 r. do grudnia 2006 r. z ramienia tzw. „(...)” kierował zorganizowana grupą przestępczą o charakterze zbrojnym działającą na terenieL.iW., w skład której wchodzili m.in.M. L. (1)ps. (...),S. S. (1)ps. (...),D. M. (1)ps. (...), mającą na celu dokonywanie przestępstw w szczególności takich jak napady rabunkowe, wymuszenia rozbójnicze, handel narkotykami,
tj. o czyn zart. 258 § 3 k.k.,
2. w okresie dokładnie nieustalonym, nie wcześniej niż od stycznia 2006 r. do grudnia 2006 r., czerpał korzyść majątkową z uprawiania prostytucji przez kobiety z agencji towarzyskich znajdujących się wL.przyul. (...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
3. w dokładnie nieustalonym dniu w 2006 r. wW.whotelu (...)brał udział w obrocie środkami odurzającymi w znacznej ilości w postaci amfetaminy w ten sposób, że narkotyki te w ilości 8 kg przekazałS. S. (1)ps. (...), który następnie przewiózł wskazane środki odurzające doL.i przekazał innym ustalonym osobom celem dalszej ich odsprzedaży, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
4. w dokładnie nieustalonym dniu 2006 r. wW.whotelu (...)brał udział w obrocie środkami odurzającymi w znacznej ilości w postaci amfetaminy w ten sposób, że narkotyki te w ilości 9 kg przekazałS. S. (1)ps. (...), który następnie przewiózł wskazane środki odurzające doL.i przekazał innym ustalonym osobom celem dalszej ich odsprzedaży, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
5. w dokładnie nieustalonym dniu w 2006 r. wW.wrestauracji (...)brał udział w obrocie środkami odurzającymi w znacznej ilości w postaci amfetaminy w ten sposób, że narkotyki te w ilości 9 kg przekazałS. S. (1)ps. (...), który następnie przewiózł wskazane środki odurzające doL.i przekazał innym ustalonym osobom celem dalszej ich odsprzedaży, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
6. w dokładnie nieustalonym dniu 2006 r. wW.wrestauracji (...)brał dział w obrocie środkami odurzającymi w znacznej ilości w postaci amfetaminy w ten sposób, że wskazany narkotyk w ilości 7 kg przekazałS. S. (1)ps. (...), który następnie przewiózł wskazane środki odurzające doL.i przekazał innym ustalonym osobom celem dalszej ich odsprzedaży, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
7. w dokładnie nieustalonym dniu 2006 r. wW.wrestauracji (...)brał udział w obrocie środkami odurzającymi w znacznej ilości w postaci amfetaminy w ten sposób, że wskazany narkotyk w ilości 7 kg przekazałS. S. (1)ps. (...), który następnie przewiózł wskazane środki odurzające doL.i przekazał innym ustalonym osobom celem dalszej ich odsprzedaży, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
8. w dokładnie nieustalonym dniu 2006 r. wW.wmotelu (...)brał udział w obrocie środkami odurzającymi w znacznej ilości w postaci amfetaminy w ten sposób, że wskazany narkotyk w ilości 6 kg przekazałS. S. (1)ps. (...), który następnie przewiózł wskazane środki odurzające doL.i przekazał innym ustalonym osobom celem dalszej ich odsprzedaży, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
9. w dokładnie nieustalonym dniu w 2006 r. wW.wmotelu (...)brał udział w obrocie środkami odurzającymi w znacznej ilości w postaci amfetaminy w ten sposób, że wskazany narkotyk w ilości 6 kg przekazałS. S. (1)ps. (...), który następnie przewiózł wskazane środki odurzające doL.i przekazał innym ustalonym osobom celem dalszej ich odsprzedaży, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
10. na przełomie września i października 2006 r. wW., wykorzystując kierowniczą pozycję w zorganizowanej grupie przestępczej, poleciłS. S. (1)ps. (...)pozbawienie wolności dwóch nieustalonych mężczyzn, celem uzyskania od nich pieniędzy w kwocie 100.000 zł, konsekwencją czego w nieustalonym konkretnie dniu w październiku 2006 r. wR.S. S. (1)razem zM. L. (1)ps. (...),M. J.ps. (...),D. M. (1)ps. (...)orazW. M. (1)dokonali zatrzymania dwóch mężczyzn, przemocą pozbawili ich wolności, a następnie skrępowali ręce kajdankami, po czym używając przemocy w postaci uderzania drewnianym kołkiem w nogę jednego z mężczyzna oraz grożąc użyciem broni palnej w postaci pistoletu maszynowego(...), zamiarem swoim zmierzali do wymuszenia pieniędzy w kwocie 100.000 zł, której to kwoty nie uzyskali z uwagi na ustalenia z pokrzywdzonymi późniejszego terminu przekazania wskazanej sumy, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 189 § 1 k.k.w zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
A. K.o to, że:
11. w okresie nie później niż od 14 października 2004 r. do 19 listopada 2004 r. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym działającej na terenieL.iW., kierowanej z ramienia tzw. „(...)” przezR. P.ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym: wymuszeń rozbójniczych, napadów rabunkowych, przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajowości oraz handel narkotykami,
tj. o czyn zart. 258 § 2 k.k.,
12. w okresie nie później niż od 14 października 2004 r. do 19 listopada 2004 r. wL.czerpał korzyść majątkową z uprawiania prostytucji przez kobiety z agencji towarzyskich znajdujących się wL.przyul. (...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
13. w dokładnie nieustalonym dniu, okresie nie później niż od 14 października 2004 r. do 19 listopada 2004 r. wL., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, używając przemocy polegającej na biciu pięściami po twarzy, doprowadził nieustalonego personalnie mężczyznę o imieniuP., pochodzącego zZ., do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy o wartości 5.000 Euro, który pokrzywdzony przekazał sprawcom, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
14. w dokładnie nieustalonym dniu w okresie nie później niż od 14 października 2004 r. do 19 listopada 2004 r. wW.brał udział w obrocie substancjami psychotropowymi w znacznej ilości w ten sposób, że zakupił odR. P.ps. (...)celem dalszej odsprzedaży amfetaminę o łącznej wadze ok. 2 kg oraz tabletki „ekstazy” w ilości ok. 4.000 sztuk, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
15. w dokładnie nieustalonym dniu w okresie nie później niż od 14 października 2004 r. do 19 listopada 2004 r. wL.brał udział w obrocie substancjami psychotropowymi w znacznej ilości w ten sposób, że zakupił odR. P.ps. (...)celem dalszej odsprzedaży amfetaminę o łącznej wadze ok. 6 kg za kwotę 30.000 zł, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
S. N.o to, że:
16. w okresie między lutym a grudniem 2005 r., daty dziennej bliżej nie ustalonej wL., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, stosując przemoc w postaci wepchnięcia siłą do samochodu osobowegoP. M. (1)ps. (...)przewieźli go do agencji towarzyskiej przyul. (...)wL., gdzie stosując przemoc fizyczną oraz groźby jej dalszego użycia, sprawcy doprowadzili w/wym. pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodu osobowego markiO. (...)o wartości nie mniejszej niż 15.000 zł,
tj. o czyn zart. 282 k.k.,
17. w dokładnie nieustalonym dniu 2006 r. wL., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu zM. P. (1)ps. (...),S. S. (1)ps. (...),D. M. (1)ps. (...)oraz innymi nieustalonymi personalnie mężczyznami, używając przemocy polegającej na biciu otwartą ręką w twarz mężczyznę o imieniuM., doprowadził powyższego pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy o wartości 10.000 zł, które zostały przekazane sprawcom,
tj. o czyn zart. 282 k.k.,
18. w dokładnie nieustalonym dniu w 2006 r. wL.brał udział w obrocie substancjami psychotropowymi w znacznej ilości w ten sposób, że razem z inną ustaloną osobą zakupił odS. S. (1)amfetaminę w ilości 8 kg celem dalszej odsprzedaży,tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
D. M. (1)o to, że:
19. w okresie nie później niż od 14 października 2004 r. do 19 listopada 2004 r. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym działającej na terenieL.iW., kierowanej z ramienia tzw. „(...)” przezR. P.ps. (...), a na terenie samegoL.przezA. K.ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym: wymuszeń rozbójniczych, napadów rabunkowych, przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajowości oraz handel narkotykami,
tj. o czyn zart. 258 § 2 k.k.,
20. w dokładnie nieustalonym dniu, nie wcześniej niż 14 października 2004 r. i nie później niż 19 listopada 2004 r., wW.brał udział w obrocie środkami odurzającymi w postaci amfetaminy w ten sposób, że razem zA. K.ps. (...)orazS. S. (1)ps. (...)zakupił celem dalszej odsprzedaży odR. P.ps. (...)amfetaminę o łącznej wadze ok. 2 kg oraz tabletki „ekstazy” w ilości ok. 4.000 sztuk, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw z zw. zart. 65 § 1 k.k.,
21. w dokładnie nieustalonym dniu 2005 r. w okolicachL.przyZalewie Z., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zR. P.ps. (...),S. S. (1)ps. (...)orazM. L. (1), używając przemocy polegającej na biciu rękoma oraz kopaniu po całym ciele nieustalonych dwóch mężczyzn, w tym jednego narodowości rosyjskiej, doprowadził powyższych pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy o wartości 35.000 zł oraz wyrobów ze złota nieustalonej wartości, które zostały przekazane sprawcom, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
22. w dniu 15 marca 2005 r. w MałejN.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zM. L. (1),S. S. (1)ps. (...)oraz innymi ustalonymi mężczyznami dokonał włamania do samochodu markiM. (...)onr rej. (...)w ten sposób, że po wybiciu bocznej szyby jeden ze sprawców dostał się do wnętrza w/wym. pojazdu, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia torbę z rzeczami osobistymi i pieniędzmi w kwocie 28.700 USD na szkodęR. C.,
tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.,
W. S. (1)o to, że:
23. w okresie nie później niż od października 2004 r. do stycznia 2005 r. brał udział w działającej na terenieW.,L.oraz innych miejscowości województwa(...), zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, podporządkowanej tzw. „(...)”, a kierowanej przezR. P.ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstwa takich jak: wymuszenia rozbójnicze, napady rabunkowe, obrót środkami psychotropowymi i substancjami odurzającymi,
tj. o czyn zart. 258 § 2 k.k., 
24. w dokładnie nieustalonym dniu pod koniec 2004 r. bądź na początku 2005 r. wL.brał udział w obrocie środkami odurzającymi w znacznej ilości w ten sposób, że sprzedał wraz zR. P.celem dalszej odsprzedaży ustalonym osobom amfetaminę o łącznej wadzę ok. 6 kg za kwotę 30.000 zł, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw z zw. zart. 65 § 1 k.k.,
25. w dokładnie nieustalonym dniu pod koniec 2004 r. bądź na początku 2005 r. wL., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, używając przemocy polegającej na biciu pięściami po twarzy, doprowadził nieustalonego personalnie mężczyznę o imieniuP., pochodzącego zZ., do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy o wartości 5.000 Euro, które pokrzywdzony przekazał sprawcom, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
26. w dokładnie nieustalonym dniu w styczniu 2005 r. wL., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonymi osobami, podstępem zwabił do agencji towarzyskiej mieszczącej się wL.W. O.ps. (...)oraz inną nieustaloną osobę, po czym sprawcy przy zastosowaniu chwytów obezwładniających i biciu po całym ciele pięściami w/wym. pokrzywdzonych, pozbawili ich wolności zakładając kajdanki na ręce, a następnie działając ze szczególnym udręczeniem, posługując się bronią palną, grożąc pozbawieniem życia oraz kopiąc, bijąc drewnianym kołkiem i drewnianym stojakiem w okolice kości piszczeli, naraziliW. O.na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k., czym doprowadzili go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie co najmniej 50.000 zł, przy czym czynu tego dopuścili się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 189 § 2 k.k.w zb. zart. 158 § 1 k.k.w zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
 T. R.o to, że:
27. w marcu 2005 r. wL., w zamiarze by inne ustalone osoby dokonały czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwił jego popełnienie w ten sposób, że udzieliłS. S. (1)ps. (...)orazM. L. (1)ps. (...)informacji na temat terminu wyjazduR. C.do Niemiec, trasy jego przejazdu oraz posiadanych przez w/wym. środków pieniężnych, skutkiem czego w dniu 15 marca 2005 r. wM.N.woj.(...)ps. (...),S. S. (1)ps. (...),P. S.ps. (...),S. C.orazD. M. (1)ps. (...), działając wspólnie i w porozumieniu oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonali włamania do samochodu markiM. (...)onr rej. (...)poprzez wybicie bocznej szyby, a następnie dostali się do wnętrza pojazdu i zabrali w celu przywłaszczenia torbę z rzeczami osobistymi oraz pieniędzmi w kocie 28.7000 USD na szkodęR. C.,
tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r.:
I.J. P.,A. K.,S. N.,W. S. (1)uniewinnił od popełnienia zarzucanych im czynów;
II.D. M. (1)uznał za winnego:
- popełnienia czynu opisanego wpkt 21- z tym, że ustalił, iż działał on w warunkachart. 64 § 1 k.k.- wyczerpującego dyspozycjęart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 282 k.k.wymierzył karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
- popełnienia czynu opisanego wpkt 22- z tym, że ustalił, iż działał on w warunkachart. 64 § 1 k.k.- wyczerpującego dyspozycjęart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.wymierzył karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
III. na podstawieart. 85 § 1 k.k.,art. 86 § 1 k.k.D. M. (1)wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 
IV.D. M. (1)uniewinnił od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt 19 i 20;
V. na podstawieart. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.postępowanie karne wobecT. R.umorzył;
VI. na podstawieart. 619 § 1 k.p.k.w zw. zart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.zasądził od Skarbu Państwa na rzecz:
adw.D. A.- 3360 zł,
adw.M. Ż.- 4440 zł,
adw.T. J.- 8520 zł,
adw.A. W.- 8520 zł,
powiększone o stawkę podatku VAT tytułem udziału w sprawie obrońców z urzędu;
VII. na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.kosztami procesu dotyczącymiJ. P.,A. K.,S. N.,W. S. (1),T. R.oraz - w zakresie czynów z pkt 19 i 20 -D. M. (1)obciążył Skarb Państwa, natomiast na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.D. M. (1)w pozostałej przypadającej na niego części zwolnił od ponoszenia kosztów sądowych.
Od powyższego wyroku apelacje złożyli prokurator i obrońca oskarżonegoD. M. (1).
Prokuratorzaskarżył wyrok w części dotyczącej:

1
uniewinnieniaJ. P.(pkt I wyroku) od czynów zarzuconych:

• w pkt I aktu oskarżenia (pkt 1 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 258 § 3 k.k.,
• w pkt II aktu oskarżenia (pkt 2 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt III aktu oskarżenia (pkt 3 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt IV aktu oskarżenia (pkt 4 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt V aktu (pkt 5 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt VI aktu oskarżenia (pkt 6 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt VII aktu oskarżenia (pkt 7 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt VIII aktu oskarżenia (pkt 8 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt IX aktu oskarżenia (pkt 9 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt X aktu oskarżenia (pkt 10 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 189 § 1 k.k.w zb.art. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
na niekorzyść oskarżonego,
2. uniewinnieniaA. K.(pkt I wyroku) od czynów zarzuconych:
• w pkt XI aktu oskarżenia (pkt 11 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 258 § 2 k.k.,
• w pkt XII aktu oskarżenia (pkt 12 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt XIII aktu oskarżenia (pkt 13 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt XIV aktu oskarżenia (pkt 14 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt XV aktu oskarżenia (pkt 15 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
na niekorzyść oskarżonego,
3. uniewinnieniaS. N.( pkt I wyroku ) od czynów zarzuconych:
• w pkt XVIII aktu oskarżenia (pkt 16 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 282 k.k.,
• w pkt XIX aktu oskarżenia (pkt 17 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 282 k.k.,
• w pkt XX aktu oskarżenia (pkt 18 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
na niekorzyść oskarżonego,
4. uniewinnieniaD. M. (1)(pkt IV wyroku) od czynów zarzuconych:
• w pkt XXV aktu oskarżenia (pkt 18 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 258 § 2 k.k.,
• w pkt XXVI aktu oskarżenia (pkt 20 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
na niekorzyść oskarżonego,
5. uniewinnieniaW. S. (1)(pkt I wyroku ) od czynów zarzuconych:
• w pkt XXIX aktu oskarżenia (pkt 23 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 258 § 2 k.k.,
• w pkt XXX aktu oskarżenia (pkt 24 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
• w pkt XXXI aktu oskarżenia (pkt 25 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
• w pkt XXXII aktu oskarżenia (pkt 26 komparycji wyroku), wyczerpującego dyspozycjęart. 189 § 2 k.k.w zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
na niekorzyść oskarżonego,
6. orzeczenia o karze pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemuD. M. (1)(pkt II wyroku) za czyn zarzucony w pkt XXVII aktu oskarżenia (pkt 21 komparycji wyroku), zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na niekorzyść oskarżonego,
7. orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemuD. M. (1)(pkt III wyroku) w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, na niekorzyść oskarżonego.
Wyrokowi w zaskarżonej części prokurator zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności wyjaśnienia oraz późniejsze zeznania świadka koronnegoS. S. (1), nie pozwala na uznanie oskarżonychJ. P.,A. K.,S. N.,D. M. (1)(w zakresie dwóch czynów) orazW. S. (1)za winnych popełnienia zarzuconych im czynów, podczas gdy prawidłowa interpretacja materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania winna prowadzić do wniosków odmiennych, jednoznacznie wskazujących, iż oskarżeni dopuścili się popełnienia przestępstw wskazanych w akcie oskarżenia;

2. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniuart. 7 k.p.k., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, niezgodną z zasadami logicznego myślenia oraz wskazaniami doświadczenia życiowego;
3. rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemuD. M. (1)za czyn zarzucony mu w pkt XXVII aktu oskarżenia (pkt 21 komparycji wyroku), polegającą na niezasadnym orzeczeniu kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 6 m-cy, podczas gdy należyte uwzględnienie prawidłowo ustalonego i wyeksponowanego przez Sąd stopnia winy oskarżonego, stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, daleko posuniętej premedytacji i determinacji przestępczej, a także jego uprzedniej karalności za przestępstwa przeciwko zdrowiu i mieniu oraz działanie w ramach powrotu do przestępstwa, prowadzi do wniosku, iż adekwatną jest kara wnioskowana przez oskarżyciela publicznego;
4. rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemuD. M. (1)kary łącznej pozbawienia wolności, polegającą na wymierzeniu jej w dolnych granicach wyznaczonych przez przyjętą przez Sąd zasadę asperacji, podczas gdy należyte uwzględnienie prawidłowo ustalonego i wyeksponowanego przez Sąd stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów prowadzi do wniosku, iż kara taka nie może się ostać.
W konkluzji apelacji prokurator wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonego wyroku w części obejmującej uniewinnienieJ. P.,A. K.,S. N.,D. M. (1)(w zakresie dwóch czynów) orazW. S. (1)i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania;
2. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemuD. M. (1)za czyn z pkt XXVII aktu oskarżenia (pkt 21 komparycji wyroku) i wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary 4 lat pozbawienia wolności;
3. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary łącznej wymierzonejD. M. (1)poprzez jej uchylenie oraz wymierzenie nowej kary łącznej w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności.
Obrońca oskarżonegoD. M. (1)zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w pkt II i III tego orzeczenia, zarzucając:

1
naruszenieart. 279 § 1 k.k.poprzez uznanie oskarżonego winnym czynu określonego w pkt XXVIII aktu oskarżenia, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków, które sąd uznał za wiarygodne (tj. zeznańS. S. (1)iM. L. (1)) wynika, że oskarżony nie realizował żadnych znamion przypisanego mu czynu, a wręcz oddalił się z miejsca zdarzenia, a nadto przyjęcie, jak to uczynił Sąd w zaskarżonym wyroku, że oskarżony stał na czatach, mogłoby ewentualnie sprowadzać się do pomocnictwa przy popełnieniu tego przestępstwa, a nie współsprawstwa;

2. naruszenieart. 282 k.k.poprzez uznanie oskarżonego winnym popełnienia czynu opisanego w pkt XXVII aktu oskarżenia, w tym przyjęcie, że oskarżony miał świadomość co do roli pozostałych uczestników oraz harmonogramu ich działania, w sytuacji, gdy materiał dowodowy przyjęty za podstawę orzeczenia w tym zakresie tj. zeznania świadkówS. S. (1)iM. L. (1)pokrywają się (i to jedynie częściowo) w odniesieniu do przebiegu rzekomej bójki, natomiast są całkowicie odmienne co do okresu przygotowania i motywów, które doprowadziły do tego zdarzenia, a zatem brak podstaw do twierdzenia, że oskarżony wiedział i godził się na ustalony przez Sąd plan działania, zwłaszcza, że oskarżony nie osiągnął żadnej korzyści majątkowej i nie sposób ustalić jaką korzyść miała osiągnąć grupa (rozbieżne zeznania świadkówS.iL.odnośnie motywów i przygotowania do przypisanego oskarżonemu czynu);
3. naruszenieart. 282 k.k.poprzez przyjęcie, że oskarżony, mimo nieosiągnięcia korzyści majątkowej ponosi odpowiedzialność za czyn zart. 282 k.k.i wszystkie jego konsekwencje z uwagi na udział w zorganizowanej grupie przestępczej, która miała odnieść korzyść, skoro oskarżony został uniewinniony od zarzutu udziału w grupie przestępczej kierowanej przezR. P., a z zeznańS. S. (1)iM. L. (1)wynika, że to właśnieR. P.odniósł korzyść z przestępstwa, a pozostali uczestnicy nawet nie wiedzieli o dokonanym zaborze mienia;
4. naruszenieart. 63 § 1 k.k.poprzez niezaliczenie na poczet orzeczonej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, mimo że w sprawie wobec oskarżonego stosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania;
5. mający istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, że w ramach czynu określonego w pkt XXVIII aktu oskarżenia oskarżony wraz z innymi osobami obserwował otoczenie (stał na czatach), podczas gdy z zeznań obu świadków, których zeznania Sąd uznał w tym zakresie za wiarygodne (tj. zeznańS. S. (1)iM. L. (1)) wynika wprost, że oskarżony nie podjął żadnych czynności, które miałyby realizować znamiona przestępstwa zart. 279 k.k., ale z pozostałymi osobami uciekł do pobliskiego lasu.
a nadto mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przepisów postępowania, tj.:
6.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.z uwagi na to, że nie uwzględniono całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej i pominięcie przy wyrokowaniu faktu rażących rozbieżności w zeznaniach świadkówS. S. (1)iM. L. (1)odnośnie czynu opisanego w pkt XXVII aktu oskarżenia, w szczególności:
a) co do rzekomo pokrzywdzonych osób, w tym ich liczby (w zeznaniachS. S. (1)mowa o dwóch, w zeznaniachM. L. (1)o trzech), wyglądu i narodowości (S. S. (1)mówił o Polaku i „Rusku",M. L. (1)o trzech Ukraińcach),
b) miejsca zdarzenia (wedługS. S. (1)okoliceZalewu Z., wedługM. L. (1)miedzyP.aŻ.- miejsca te są oddalone o kilkadziesiąt kilometrów)
c) sposobu dotarcia poszczególnych osób na miejsce zdarzenia,
d) przebiegu zdarzenia (wedługS. S. (1)wszyscy pojechali razem na miejsce, wedługM. L. (1), on zS. S. (1)i oskarżonymD. M. (1)oczekiwali na przybycieR. P.z „papierośnikami”),
e) tego co wydarzyło się po zajściu (wedługS. S. (1),R. P.z pokrzywdzonymi miał wrócić busem doL., wedługM. L. (1)pokrzywdzeni mieli być pozostawieni na miejscu),
f) okresu przygotowania i motywacji osób organizujących,
przy czym rozbieżności te są na tyle istotne, że nie można ich tłumaczyć upływem czasu i nie sposób przyjąć, że takie zdarzenie w ogóle miało miejsce,
7.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.z uwagi na to, że nie uwzględniono całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej i pominięcie przy ocenie materiału dowodowego dotyczącego czynu opisanego w pkt XXVIII aktu oskarżenia faktu, że z zeznań zarównoS. S. (1)jak iM. L. (1), które stanowiły podstawę do uznania oskarżonego winnym popełnienia tego czynu, wynika, że oskarżony swoim zachowaniem w ogóle nie realizował znamion czynu zart. 279 k.k.ani żadnego z góry założonego planu, ale odmówił włamania do samochodu i z pozostałymi osobami oddalił się do pobliskiego lasu.
W konkluzji apelacji obrońca wniósł o:
1. zmianę zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonegoD. M. (1)od zarzucanych mu czynów;
ewentualnie o:
2. uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora oraz apelacja obrońcy oskarżonegoD. M. (1)w części dotyczącej skazania oskarżonego za czyn zart. 279 § 1w zw. zart. 64 § 1 k.k.są zasadne.

I

Apelacja prokuratora dotycząca rozstrzygnięć zawartych w pkt I zaskarżonego wyroku.

Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł obszerny wywód, w którym zakwestionował miarodajność relacjiS. S. (1)ps. (...)dotyczących podporządkowania jego grupy przestępczej tzw. grupie„(...)”i roli w tej konfiguracji oskarżonegoA. K.ps. (...),R. P.ps. (...), oskarżonegoJ. P.orazR. S.ps. (...), a także współpracy grupy, do której należałS. S. (1)z grupąM. P. (1)ps. (...). W tym zakresie Sąd I instancji oparł się m. in. na relacjachP. S.,M. L. (1),M. J.,R. F.,C. P.,Z. C.,W. S. (2),M. P. (1),S. K. (1),R. S.. W konsekwencji Sąd Okręgowy uniewinniłJ. P.od popełnienia czynu polegającego na kierowaniu zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym oraz uniewinniłW. S. (1),D. M. (1),A. K.od popełnienia czynów polegających na udziale w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przezR. P.ps. (...). Należy w tym miejscu zauważyć, że przypisując oskarżonemuD. M. (1)czyn z pkt 21 aktu oskarżenia (według numeracji zamieszczonej w zaskarżonym wyroku), polegający na dokonaniu wymuszenia rozbójniczego na dwóch nieustalonych mężczyznach Sąd I instancji ustalił, że działał on w zorganizowanej grupie przestępczej. Uwadze Sądu I instancji umknęło też, żeS. S. (1)iM. L. (1)opisując wymuszenie rozbójnicze naW. O.ps. (...)sytuowali oskarżonegoW. S. (1)jako członka grupy przestępczej aS. S. (1)w taki sam sposób sytuowałA. K.iW. S. (1)w depozycjach dotyczących wymuszenia rozbójniczego na osobie o imieniuP.(czyny z pkt 13 i z pkt 25 według numeracji zamieszczonej w akcie oskarżenia). OskarżeniW. S. (1)iA. K.zostali od powyższych czynów uniewinnieni. Zważywszy jednakże, że podstawą uniewinnienia nie było zanegowanie zaistnienia wyżej wymienionych zdarzeń obowiązkiem Sądu I instancji, przy rozstrzyganiu w zakresie postawionychW. S. (1)iA. K.zarzutów udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, było rozważenie, czy relacjeM. L. (2)iS. S. (1)nie dawały asumptu do poczynienia ustaleń, że wyżej wymienieni byli członkami grupy przestępczej.
Dokonując negatywnej oceny depozycjiS. S. (1)w zakresie dotyczącym grupy przestępczej Sąd I instancji uznał, że rzutuje to na miarodajność jego relacji odnoszących się do pozostałych zarzutów postawionych oskarżonymJ. P.,A. K.,S. N.,W. S. (1)iD. M. (1), z wyłączeniem dwóch czynów, za które oskarżonyD. M. (1)został skazany.
W odniesieniu do wymuszeń rozbójniczych będących przedmiotem postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, od których popełnienia oskarżeni zostali uniewinnieni stwierdzić należy, co następuje.
Wymuszenie naP. M. (2)(czyn zarzucony oskarżonemuS. N.w pkt 16 aktu oskarżenia według numeracji podanej w zaskarżonym wyroku).
O tym, że doszło do wymuszenia rozbójniczego naP. M. (2)świadczą relacjeS. S. (1),M. L. (1),M. P. (1)iP. S.. Z relacjiS. S. (1)wynika, żeS. N.brał udział w końcowej fazie zdarzenia kiedy to razem ze swoim szefemM. P. (1)ps. (...)iP. M. (2)ps. (...)przybyli do agencji przyB.wL.. Koresponduje to z relacjamiP. S.iM. L. (2), którzy wskazali, że(...)i(...)przybyli do agencji w towarzystwie kilku czy kilkunastu osób, których nie potrafili spersonalizować. Koreluje to z kolei z relacjamiM. P. (1), który wyraźnie wskazał, że do agencji przyjechał m. in. zS. N..
Istotnym jest oczywiście to, czy wówczas – jak twierdziS. P.M.został zmuszony do zapłacenia kwoty 10.000 zł i w związku z tym oddał w zastaw samochód(...), czy też podczas tej części zdarzeniaM. P. (1)interweniował w obronieP. M. (2), na którego wcześniej nałożono karę pieniężną i zabrano samochód (vide: relacjeM. P. (1),M. L. (1)iP. S.). Należy w tym miejscu zauważyć, żeM. P. (1)wskazał, że w jego obecnościP. M. (2)został uderzony, co uprawdopodabnia twierdzenieS. S. (1), że wtedy właśnie pokrzywdzony został zmuszony do zapłacenia kary i wydania samochodu. Nie można też pominąć, że poszczególne relacjeS. S. (1)dotyczące powyższego zdarzenia są szczegółowe i konsekwentne.
Wymuszenie naP.zZ.(czyn zarzucany oskarżonemuA. K.w pkt 13 iW. S. (1)w pkt 25 aktu oskarżenia według numeracji zamieszczonej w zaskarżonym wyroku).
Z relacjiS. S. (1)wynika, że w przedmiotowym zdarzeniu nie brał udziałuM. L. (2). Tym samym nie można było oczekiwać, że świadekM. L. (2)złoży w tym zakresie zeznania, a w szczególności będzie z tym zdarzeniem łączył konkretne osoby. Nie do zaakceptowania jest przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sposób w jaki Sąd Okręgowy wykazał, w oparciu o depozycjeS. S. (1), że zdarzenie miało miejsce po tym, jakA. K.został osadzony w jednostce penitencjarnej, co miało wykluczać, aby obaj oskarżeni, tj.A. K.iW. S. (1)dopuścili się tego czynu.S. S. (1)nie określał bowiem precyzyjnie upływu czasu pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami jakie wówczas miały miejsce.
Należy też zauważyć, żeS. S. (1)w postępowaniu przygotowawczym dwukrotnie relacjonował okoliczności przedmiotowego przestępstwa i obie te relacje są kompatybilne (przesłuchania z dnia 16 lutego 2009 r. i z dnia 12 maja 2010 r.).
Wymuszenie naW. O.ps. (...)

(czyn zarzucony oskarżonemuW. S. (1)w pkt 26 aktu oskarżenia według numeracji zamieszczonej w zaskarżonym wyroku).
M. L. (2)(protokoły przesłuchań z dnia 23 stycznia 2008 r. i z dnia 27 lutego 2008 r.) iS. S. (1)w sposób zbieżny opisali zarówno sam przebieg zdarzenia, jak i udział w nimW. S. (1). Fakt, że podczas kolejnego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym w dniu 31 maja 2010 r.M. L. (2)wskazał, żeW. S. (1)był także aktywny w pierwszej fazie zdarzenia i wziął wówczas udział w pobiciu pokrzywdzonego nie deprecjonuje wiarygodności jego wcześniejszych relacji. Nie można też twierdzić, że miarodajność jego depozycji dyskwalifikuje to, iż podczas ostatniego przesłuchania wskazał on, że pokrzywdzony dostarczył pieniądze w kwocie 45.000 zł, a we wcześniejszych relacjach mówił, iż było to 50.000 zł. Należy zauważyć, żeS. S. (1)podczas przesłuchania w dniu 24 września 2007 r. stwierdził, że pokrzywdzony zebrał ok. 40.000 – 50.000 zł i dopiero podczas kolejnych przesłuchań sprecyzował, że było to 50.000 zł (przesłuchania z dnia 18 lutego 2009 r. i z dnia 12 maja 2010 r.). Tego rodzaju rozbieżności są naturalną konsekwencją odtwarzania zdarzeń, od których zaistnienia upłynął pewien okres czasu.
W żadnej mierze nie można też wiarygodności relacjiS. S. (1)iM. L. (1)podważyć z uwagi na rozbieżność co do sposobu podziału pieniędzy uzyskanych z przestępstwa.
S. S. (1)iM. L. (1)nie byli w stanie precyzyjnie wskazać daty przedmiotowego przestępstwa.S. S. (1)podawał, że było to zimą 2004/2005 r. bądź na początku 2005 r., aM. L. (1)iż zdarzenie miało miejsce w pierwszym kwartale 2005 r. Do ustalenia, że zdarzenie miało miejsce po tym jak 25 stycznia 2005 r. zatrzymanoW. S. (1), co wykluczało jego udział w tym przestępstwie, nie uprawnia enigmatyczne stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku:„Już na wstępie należało zauważyć, że biorąc pod uwagę wiarygodne zeznania przesłuchanych w sprawie świadków – w powiązaniu z innymi dokonanymi przez grupę(...)przestępstwami, należało określić czas dokonania przestępstwa naW. O.ps. (...)oraz jego koledze o imieniuC.na okres nie wcześniej niż 25 stycznia 2005 roku a marcem 2005 roku” (str. 154 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Wymuszenie na mężczyźnie o imieniuM.(czyn zarzucony oskarżonemuS. N.w pkt 17 aktu oskarżenia według numeracji zamieszczonej w zaskarżonym wyroku).
S. S. (1)zeznał, żeM. P. (1)ps. (...)zobowiązał się do przywiezienia mężczyzny, który dokonał zniszczeń w agencji towarzyskiej, w celu zmuszenia go do przekazania pieniędzy w kwocie 10.000 zł.M. P. (1)przyjechał z tym mężczyzną, a towarzyszył im m. in.S. N.. ZdaniemS. S. (1)do pobicia tego mężczyzny i nałożenia na niego tzw.„kary”doszło w pomieszczeniu, do którego nie weszliM. P. (1)i pozostali towarzyszący mu mężczyźni a więc i oskarżonyS. N.. Następnie w obecnościM. P. (1)iS. N.pobity mężczyzna potwierdził, że zobowiązał się do dostarczenia 10.000 zł.
O tym, że tego rodzaju zdarzenie z udziałemS. N.miało miejsce potwierdzają relacje złożone przezM. L. (1)iM. P. (1).M. L. (1)stwierdził przy tym, że gdy okazało się, że mężczyzna którego przywieziono do agencji okłamał(...)co do zdarzeń mających miejsce z jego udziałem w tejże agencji, to ten krzyknął na niego i oddał go do dyspozycji(...), który natychmiast uderzył go w twarz. Zapadła wówczas decyzja, że mężczyzna zapłaci kwotę 10.000 zł. Z relacji tej wynika, że pobicie i zmuszenie mężczyzny do zapłacenia pieniędzy miało miejsce w obecności(...)i osób mu towarzyszących (przesłuchanie z dnia 19 września 2011 r.). Z kolei relacjaM. P. (1)jest w pełni kompatybilna z relacjąS. S. (1), w tym także co do tego, że on iS. N.nie byli obecni przy rozmowieS. S. (1)z mężczyzną, którego przywieziono do agencji. Z relacjiM. P. (1)wynika jednakże, że miał on świadomość w jakim celu przywiózł on mężczyznę o imieniuM., o czym świadczy to, iż zwrócił się doS. S. (1)aby ten nie bił, a jedynie postraszyłM.(protokół przesłuchania z dnia 7 kwietnia 2011 r.).
W świetle relacjiS. S. (1)iM. P. (1)bezspornym jest, że ten ostatni przywożąc mężczyznę o imieniuM.wiedział, że dojdzie do zmuszenia go do zapłacenia pieniędzy.S. N.był członkiem grupy(...)i uważany był za prawą rękęM. P. (1)(vide: depozycjeS. S. (1)). Tym samym był on świadomy reguł jakimi grupy przestępcze się rządzą, w tym też, że zachowania pozostające w kolizji z interesami grupy skutkują represjami np. w postaci wymierzenia tzw. kar finansowych. Nie do zaakceptowania są zatem ustalenia Sądu Okręgowego, że oskarżonyS. N.nie był świadomy w jakim celu dowieziono wówczas mężczyznę o imieniuM.bądź też, że był przekonany, iż pieniądze, które tenże mężczyzna zobowiązał się zapłacić stanowiły li tylko pokrycie wyrządzonych przez niego zniszczeń.
Ewentualne błędne usytuowanie przezS. S. (1)przedmiotowego zdarzenia w czasie nie stanowi podstawy do kwestionowania miarodajności jego relacji dotyczących przebiegu zdarzenia.
Wymuszenie rozbójnicze na dwóch nieustalonych mężczyznach wR.(czyn zarzucany oskarżonemuJ. P.w pkt 10 aktu oskarżenia według numeracji zamieszczonej w zaskarżonym wyroku).
Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że nie ma dowodu, iż oskarżonyJ. P.poleciłS. S. (1)pozbawienie wolności i dokonanie wymuszenia rozbójniczego na dwóch mężczyznach w celu uzyskania od nich pieniędzy w kwocie 100.000 zł. O tym, że tego rodzaju polecenie zostało wydane przezJ. P.wskazał w swoich depozycjachS. S. (1). Stwierdził on, żeW. M. (1)powiedział mu, iż jest po rozmowie zJ. P.i:„... że dla nas szykuje się robota”(k. 267) oraz:„... do tego zdarzenia doszło z inicjatywyP., on powiedział mi, że zgłosi sięW. M. (2)i przekaże mi szczegóły kolejnej roboty, którą my mamy dla niego wykonać”(k. 1016). Po odczytaniu na rozprawie powyższych depozycjiS. S. (1)potwierdził ich prawdziwość. Jeżeli Sąd Okręgowy z uwagi na treść powyższych depozycji miał wątpliwość, czy oskarżonyJ. P.osobiście poleciłS. S. (1)dokonanie przedmiotowego przestępstwa, to mógł po odczytaniu powyższych relacji odebrać od świadka szczegółowe w tym zakresie zeznania. Na pewno do zakwestionowania depozycji złożonych w tym zakresie przezS. S. (1)nie daje podstaw odpowiedź udzielona przez świadka na pytanie jednego z obrońców, dotycząca późniejszych zdarzeń, a mianowicie, iż nie pamięta on, czy rozmawiał z oskarżonymJ. P.o spotkaniu z biznesmenami (k. 3452v).
Przy rozmowieS. S. (1)zJ. P., w trakcie której ten ostatni polecił świadkowi podjęcie przestępczych działań zgodnie z prośbąW. M. (1)nie były obecne osoby postronne, a tym samym relacje innych osób, w tymM. L. (1)nie mogły być pomocne w weryfikacji depozycji złożonych w wyżej wymienionym zakresie przezS. S. (1). Przebieg samego zdarzenia i działania podejmowane w jego trakcie przezS. S. (1)również nie dają podstaw do negowania jego twierdzeń co do roli oskarżonegoJ. P.w tym przestępstwie.
OskarżonymJ. P.,A. K.,S. N.iW. S. (1)zarzucono także popełnienie przestępstw zart. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.S. S. (1)złożył w tym zakresie wyczerpujące i konsekwentne depozycje. Ewentualne wątpliwości co do czasookresu opisywanych przez świadka poszczególnych przestępczych zachowań, nie uprawniało do negacji jego relacji w odniesieniu do konkretnych zdarzeń jak i też udziału w nich konkretnych osób. ŚwiadekP. S.potwierdził, że miała miejsce sytuacja, iż zareklamowano część zakupionej amfetaminy z uwagi na jej złą jakość. Relacje świadkaP. S.w powyższym zakresie korespondują z depozycjamiM. L. (1). Charakterystycznym jest też, żeM. L. (1)potwierdził, że zawoziłS. S. (1)do restauracji i hoteli wW., w których – zgodnie z depozycjamiS. S. (1)– dochodziło do jego spotkań zJ. P..M. L. (1)stwierdził nadto, że wrestauracji (...)S. S. (1)spotkał się z mężczyzną o imieniuJ..
OskarżonymJ. P.iA. K.postawiono zarzuty czerpania korzyści majątkowych z prostytucji. Oparte są one na depozycjachS. S. (1), a ocena ich miarodajności związana jest z oceną wiarygodności relacji tegoż świadka dotyczących usytuowania oskarżonychJ. P.iA. K.w ramach grupy przestępczej.
Zgodnie z ustalonym i utrwalonym orzecznictwem ocena wiarygodności pomówienia wymaga szczególnej ostrożności gdyż  pomówienie nie stanowi dowodu pełnowartościowego, chyba że jest ono jasne i konsekwentne, a ponadto znajduje potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich. Istotne jest też, czy wyjaśnienia lub zeznania pomawiającego są logiczne i nie wykazują chwiejności albo czy nie są wręcz nieprawdopodobne (Komentarz do Kodeksu postępowania karnego pod red. prof. dr hab. Zbigniewa Gostyńskiego, Dom Wydawniczy ABC, 1988, teza 9 do art. 7, str. 172 - 173, tom I).
Przy dowodzie z pomówienia nie jest konieczne, aby relacje pomawiającego były potwierdzone innymi dowodami co do każdego opisywanego przez niego zdarzenia. Potwierdzenie innymi dowodami co najmniej części przestępstw opisywanych przez pomawiającego daje podstawy do pozytywnego zweryfikowania pozostałych jego relacji dotyczących innych przestępstw popełnionych przez tego samego sprawcę, a także przestępstw popełnionych przez inne osoby.
W niniejszej sprawie depozycje osób pomawiających dotyczą nie tylko obecnie dość odległych czasowo zdarzeń, ale także - co wymaga podkreślenia - wielu zdarzeń, często o bardzo podobnym charakterze z udziałem rożnych osób.
Bezspornym jest, że wówczas gdy zachodzi konieczność niejednokrotnego wypowiadania się o określonych faktach czy zdarzeniach, a ponadto, gdy wypowiedzi te dotyczą zdarzeń lub faktów odległych czasowo, jak też poszczególne wypowiedzi dzieli pewien dystans czasowy, treść tych depozycji nie może być jednobrzmiąca. Dlatego siłą rzeczy muszą zachodzić pewne nieścisłości, czy też luki w kolejnych relacjach, a istotne jest, czy różnice te dotyczą kwestii bądź faktów o zasadniczym charakterze. Co więcej, gdyby różnice takowe czy nieścisłości nie występowały, można by się zastanawiać nad tym, czy składanie całkowicie pokrywających się ze sobą relacji na przestrzeni dość znacznego dystansu czasowego jest naturalne.
Tym samym zrozumiałym jest, że relacje składane przez różne osoby, a nawet przez tę samą osobę podczas kolejnych przesłuchań, nie będą tożsame. Wątpliwości co do części relacji składanych przez konkretną osobę nie mogą też niejako automatycznie przesądzać o braku miarodajności całości relacji tej osoby dotyczącej szeregu zdarzeń.
W niniejszej sprawieS. S. (1)złożył obszerne depozycje dotyczące zdarzeń będących przedmiotem zarzutów postawionych oskarżonymJ. P.,A. K.,S. N.,D. M. (1)iW. S. (1). Jak już wykazano wyżej część jego relacji znajduje potwierdzenie w innych dowodach. Nie można przy tym wymagać, o czym mowa wyżej, aby relacje innych osób były tożsame z depozycjamiS. S. (1). Ocena miarodajności obszernych depozycji dotyczących wielu zdarzeń nie może polegać jedynie na wyszukiwaniu w nich nieścisłości lub rozbieżności. W takim bowiem przypadku nasuwa się przypuszczenie, że przeprowadzona ocena jest jednostronna, a jej celem jest zanegowanie wiarygodności depozycji świadka koronnego. O tego rodzaju nastawieniu Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie świadczy też treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a mianowicie:
- podnoszenie, że akt oskarżenia wskazuje, iż prokurator miał wątpliwości co do zasadności zarzutów postawionych oskarżonym,
- twierdzenie, że wiarygodnośćS. S. (1)została podważona w innych postępowaniach, bez wskazania konkretnych spraw,
- twierdzenie, żeS. S. (1)wielokrotnie zmieniał swoje depozycje, uzupełniając je o szczegóły, których wcześniej nie ujawniał gdy tymczasem depozycjeS. S. (1)są kompatybilne. Naturalnym jest też, że zeznania w których świadek skupia się na zrelacjonowaniu przebiegu konkretnych zdarzeń zawierają więcej szczegółów. Zrozumiałym jest też że, podczas kolejnych przesłuchań dotyczących tych samych zdarzeń świadek uzupełniał swoje relacje o szczegóły, których wcześniej nie pamiętał,
- wykazywanie, że relacjeS. S. (1)nie znajdują potwierdzenia w depozycjach osób ewidentnie związanych z grupami przestępczymi, które negują tego rodzaju powiązania.
Prokurator w uzasadnieniu apelacji zasadnie też wykazał, że nie ma racjonalnego uzasadnienia pogląd Sądu I instancji, iżS. S. (1)wymyślił, iż podlegał(...)grupom przestępczym, gdyż chciał uniknąć zarzutu kierowania grupą przestępczą. Okazuje się bowiem, żeS. S. (1)w okresie, w którym podjął współpracę z organami ścigania miał już postawiony zarzut kierowania grupą przestępczą w sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym w Lublinie w związku z czym za przestępstwa popełnione przez niego w tym okresie czasu, zbieżnym z zarzutami postawionymi oskarżonym w niniejszej sprawie, odpowiada on na zasadach ogólnych. Należy też zgodzić się ze stanowiskiem prokuratora, że funkcjonariusz Policji zL.M. P. (2)nie miał pełnej wiedzy na temat działalności wszystkich grup przestępczych na terenieL., w tym także w zakresie powiązań tych grup z(...)grupami przestępczymi. Prokurator w tym zakresie podniósł, że relacjeS. S. (1)pozwoliły na ustalenie wielu przestępstw popełnionych na terenieL., co do których organy ścigania nie miały żadnej wiedzy. Nie można deprecjonować zeznańS. S. (1)w oparciu o depozycje osób, którym na podstawie zeznańS. S. (1)postawiono zarzuty w innych postępowaniach bądź też w oparciu o depozycje osób pozostających w bliskich relacjach z oskarżonymi.
Obowiązkiem Sądu I instancji było przeprowadzenie wszechstronnej, wnikliwej i w pełni rzetelnej oceny zeznań świadka koronnegoS. S. (1). Tak przeprowadzona ocena zeznań tego świadka jak również pozostałego materiału dowodowego pozwalałaby na poczynienie ustaleń pozostających pod ochroną przewidzianą wart. 7 k.p.k., a więc ustaleń, które nie wykazują błędów natury faktycznej lub logicznej, zgodne są z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego i nie wynikają z apriorycznego preferowania lub dyskwalifikacji jednych dowodów na rzecz drugich.
Zważywszy na uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu należy uznać, że przeprowadzona przez Sąd Okręgowy ocena dowodów nie czyni zadość wymaganiom określonym wart. 7 k.p.k., co skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt I i przekazaniem sprawy w tej części Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji po przeprowadzeniu postępowania dowodowego dokona wszechstronnej ceny zgromadzonego materiału, a następnie uwzględniając uwagi wymienione wyżej wyda trafne rozstrzygnięcie.

II.

Apelacja obrońcy oskarżonegoD. M. (1).
Obrońca oskarżonego w apelacji zawarł zarzuty obrazy prawa materialnego, a także obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Obraza prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni zastosowanego przepisu, zastosowaniu nieodpowiedniego przepisu, a także na niezastosowaniu określonego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie jest obowiązkowe. Obraza prawa materialnego może być przyczyną odwoławczą jedynie wtedy, gdy ma charakter samoistny. W orzecznictwie i w doktrynie podkreśla się, że naruszenie prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu (niezastosowaniu) w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestowanych ustaleniach faktycznych. Nie można więc mówić o obrazie prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę lub naruszeniem przepisów procesowych (cyt. wyżej Komentarz do Kodeksu postępowania karnego pod red. prof. dr hab. Zbigniewa Gostyńskiego, teza 5 do art. 438, str. 457 – 458 tom II i cyt. tom judykaty). Analiza zawartych w apelacji zarzutów obrazy prawa materialnego prowadzi do wniosku, że faktycznie dotyczą one błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku.

Czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy ustalił, że włamania do samochodu(...)i zaboru znajdujących się tam pieniędzy dokonałM. L. (1), któremu towarzyszyłS. S. (1), zaś pozostałe osoby, w tymD. M. (1)znajdowały się wówczas w pobliżu i ich zadaniem było obserwowanie terenu (str. 4 – 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Ustalenia faktycznie Sąd I instancji oparł na depozycjachS. S. (1). Sąd Okręgowy uznał za niewiarygodne relacjeM. L. (1), w których wskazał, że mężczyzna zeS., który miał dokonać włamania, odmówił wykonania tego zadania z uwagi na niefortunne usytuowanie samochodu marki(...), tak iż był on widoczny z okien zajazdu. ZdaniemM. L. (1)również inni towarzyszący mu mężczyźni, w tymD. M. (1)nie podjęli się włamania i kradzieży pieniędzy.M. L. (1)wyjawił, że w zaistniałej sytuacji zdecydował, że sam dokona włamania, a towarzyszyć miał muS. S. (1). Pozostali mężczyźni odjechali bojąc się, że dojdzie do tzw. „wpadki” i wszyscy zostaną zatrzymani. Z relacjiM. L. (1)wynika zatem, że mężczyźni, którzy opuścili miejsce zdarzenia odstąpili od dokonania zaplanowanego włamania do samochodu marki(...)i kradzieży znajdujących się tam pieniędzy.
Nie wdając się w ocenę miarodajności relacjiM. L. (1)należy zauważyć, że depozycjeS. S. (1)nie dają podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że oskarżonyD. M. (1)swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przypisanego mu czynu. Podczas przesłuchania w dniu 12 maja 2010 r.S. S. (1)stwierdził, że po tym, jakM. L. (1)poszedł w kierunku samochodu(...), to on z pozostałymi mężczyznami – więc iD. M. (1), ruszyli za nim.S. S. (1)stwierdził, że szedł po tej stronie drogi coM. L. (1), a pozostali po drugiej stronie. W pewnym momencie świadek zauważył, żeM. L. (1): „…zaczął przywoływać mnie gestami i ja przyspieszyłem kroku. Gdy już wszedłem na ten parking przy zajeździe to na chwilę straciłemL.i ten samochód z oczu, gdyż przesłaniały go inne stojące tam tiry, ale i tak szedłem w tym kierunku. Nie zdążyłem jednak tam dojść, gdyżL.wybiegł spomiędzy tych tirów, trzymając w ręku torbę podróżną w ciemnym kolorze i ruszył w moim kierunku. On dobiegł do mnie i już razem pobiegliśmy do naszych samochodów, po drodze dołączyli pozostali chłopacy. My natychmiast wsiedliśmy do samochodów i odjechaliśmy tym samym kierunku, z którego przyjechaliśmy” (k. 402). Jednakże podczas przesłuchania w dniu 12 marca 2009 r.S. S. (1)stwierdził, że pozostali mężczyźni jak zobaczyli, że z okien zajazdu widoczny jest samochód(...)to skryli się w lesie (k. 110 – 116), co prowadzi do wniosku, iż przestali ubezpieczać miejsce przestępstwa. Tym samym mężczyźni ci zanim doszło do włamania zamanifestowali, w ramach faktycznie przyjętego podziału ról, odstąpienie od udziału w czynie przestępczym. Na rozprawie Sąd Okręgowy poprzestał na ujawnieniu powyższych relacji i nie wezwałS. S. (1)do wyjaśnienia czy zdarzenie przebiegło tak jak opisał on podczas przesłuchania w dniu 12 mara 2009 r.
W tym stanie rzeczy wyrok w zakresie przypisanego oskarżonemuD. M. (1)czynu zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.nie mógł się ostać, a sprawa podlega w tej części przekazaniu Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji szczegółowo przesłuchaS. S. (1)i odczyta mu wyżej wymienione protokoły przesłuchań z dnia 12 marca 2009 r. i z dnia 12 maja 2010 r., a następnie zadając świadkowi pytania, ustali jak zachowywali się mężczyźni, w tymD. M. (1)w czasie kiedyM. L. (1)dokonywał włamania. Sąd Okręgowy winien też rozważyć, czy nie należy przeprowadzić konfrontacji pomiędzyM. L. (1)iS. S. (1). Niezbędne jest również przesłuchanieS. K. (2), który w postępowaniu przygotowawczym złożył bardzo lakoniczne wyjaśnienia, że mężczyźni podczas włamania dokonanego przezM. L. (1)mieli „stać na czujkach” (k. 1300 – 1302).

Czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Skarżący ma rację, że relacjeM. L. (1)iS. S. (1)dotyczące powyższego zdarzenia nie są tożsame. Różnice dotyczą godziny zdarzenia, liczby pokrzywdzonych, ich narodowości, miejsca zdarzenia, sposobu i czasu dotarcia tam konkretnych osób, a także opuszczenia przez nich miejsca zdarzenia. Rozbieżności w relacjach poszczególnych uczestników są w pełni zrozumiale i wynikają one z dynamiki opisywanego zdarzenia, faktu, że poszczególne osoby nie przywiązują takiej samej wagi do wszystkich jego elementów, a także z odmiennych możliwości odtwarzania zdarzenia z uwagi na upływ czasu i zapominanie nie tylko szczegółów, ale całych jego sekwencji. Zrozumiałym jest zatem, żeM. L. (1)iS. S. (1)odmiennie lokalizują zdarzenie, ich relacje nie są tożsame co do ilości pokrzywdzonych, sposobu i czasu przybycia i opuszczenia miejsca zdarzenia przez poszczególne osoby.S. S. (1)wskazuje, że w miejsce do którego mężczyźni zostali zwabieni mieli być oni przetrzymywani, aM. L. (1)stwierdził, iż miały być tam przechowywane papierosy.S. S. (1)wyjaśnił też, że zanim zaatakowano mężczyzn jeden z nich oddał strzał w kierunkuR. P.. Z koleiM. L. (1)najpierw wskazał, że strzał oddano do(...), a przy następnym przesłuchaniu podał, że strzał oddano doR. P.bądźS. S. (1), którzy stali blisko siebie.
Sąd Okręgowy uznał, że relacjeS. S. (1)dotyczące okoliczności towarzyszących zdarzeniu i samego przebiegu zdarzenia są miarodajne i stanowią podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych albowiem są:„… wewnętrznie spójne oraz, w przeciwieństwie do innych, charakteryzowały się wymaganą i pożądaną dokładnością (określenie czasu kolejnych zdarzeń i ich chronologia, dokładny opis czynności poszczególnych uczestników – w tymD. M. (1)– wraz z ich tożsamością, dokładny opis miejsc dokonania czynów zabronionych)”(str. 171 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Sąd I instancji podniósł przy tym, że relacjeS. S. (1)znajdują wsparcie w depozycjachM. L. (1). Faktycznie obaj świadkowie praktycznie w sposób tożsamy opisywali sposób w jaki obezwładniono mężczyzn handlujących papierosami, a mianowicie, że obaj obezwładnili mężczyznę, który oddał strzał, aD. M. (1)iR. P.obezwładnili drugiego z mężczyzn (świadekS. S. (1)) bądź dwóch pozostałych mężczyzn (świadekM. L. (1)).S. S. (1)iM. L. (1)wskazali też, że odebrano mężczyznom pieniądze i złoty łańcuch. O tym, że przedmiotowe zdarzenie miało miejsce świadczą również depozycjeP. S., któremu zrelacjonował jeS. S. (1)(k. 1556).
Występujące w relacjachS. S. (1)iM. L. (1)rozbieżności, z przyczyn określonych wyżej, nie stanowią podstawy do twierdzenia, że dokonana przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego pozostaje w kolizji z zawartą wart. 7 k.p.k.zasadą swobodnej oceny dowodów, bądź też, że Sądmeritidokonał błędnych ustaleń faktycznych.
W żadnej mierze Sąd Okręgowy nie dopuścił się obrazyart. 410 k.p.k.Istotą przepisuart. 410 k.p.k.jest to, że sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, a mianowicieart. 7 k.p.k.wtedy, gdy m.in. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. II KK 183/11, LEX nr 1108458). Wymóg orzekania na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie oznacza bynajmniej, że na sądzie orzekającym ciąży bezwzględny obowiązek przywoływania i wypowiadania się odnośnie wszystkich bez wyjątku dowodów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. V KK 429/11, LEX 1103643).
Przepisuart. 410 k.p.k.nie można wykładać w ten sposób, że ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku muszą uwzględniać wszystkie treści wynikające z przeprowadzonych dowodów. Sytuacja taka może zaistnieć jedynie wówczas gdy wszystkie dowody są ze sobą niesprzeczne i nie pozwalają na dokonanie niezgodnych ze sobą ustaleń. Skoro zatem Sąd rozważy i oceni wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody i wskaże na jakich oparł się dowodach (czy ich częściach) uznając określone fakty za udowodnione oraz wyjaśni dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, to nie dochodzi do obrazyart. 410 k.p.k.Jest oczywiste, że jeżeli dowody są sprzeczne to nie jest możliwe oparcie ustaleń na każdym z ujawnionych dowodów i na wszystkich wynikających z nich okolicznościach, gdyż prowadziłoby to nieuchronnie do sprzeczności w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wyroku.
Z relacjiS. S. (1)wynika, że bezpośrednio po tym jak obezwładniono pokrzywdzonychR. P.zabrał im pieniądze i złoty łańcuch. Ewentualne rozważania, czy przedmiotowy czyn należałoby zakwalifikować jako przestępstwo rozboju zart. 280 § 1 k.k.są jednakże bezprzedmiotowe z uwagi na kierunek złożonej apelacji.
Zgodnie z depozycjamiS. S. (1)mężczyźni zajmujący się handlem papierosami bez znaków akcyzy mieli być zwabieni w odosobnione miejsce w celu dokonania na nich wymuszenia rozbójniczego. W spotkaniu, w trakcie którego ustalono przebieg zdarzenia uczestniczył oskarżonyD. M. (1). Ustalono wówczas, że mężczyźni zostaną obezwładnieni po wprowadzeniu ich do domku. To, że do obezwładnienia mężczyzn doszło na zewnątrz budynku nie daje podstaw do twierdzenia, iż sprawcy odstąpili od dokonania zaplanowanego przestępstwa. Dlatego też Sąd Okręgowy trafnie zauważył, że jeśli nawet:„… oskarżony tylko brał udział w uzgodnieniach oraz pobiciu i obezwładnieniu pokrzywdzonych, to doskonale zdawał sobie sprawę z roli innych uczestników oraz harmonogramie ich działania. W związku z powyższym należało uznać, że wiedząc o tym i godząc się na to, ponosił pełną personalną odpowiedzialność za wszystko, co było przedmiotem wymuszenia”(str. 173 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Dla bytu przestępstwa przypisanego oskarżonemuD. M. (1)przestępstwa zart. 282 k.k.nie ma zaś znaczenia to, czy uczestniczył on w podziale mienia zabranego pokrzywdzonym.
Sąd Okręgowy zasadnie przypisał oskarżonemuD. M. (1), działanie w warunkach powrotu do przestępstwa, określonych wart. 64 § 1 k.k.(vide: str. 179 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) oraz w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Nie wdając się w tym miejscu w ocenę prawidłowości ustaleń Sądu I instancji dotyczących przywództwa grupy przestępczej i jej podległości bezspornym jest, że zorganizowana grupa przestępcza, w której skład wchodzili n. in.S. S. (1),M. L. (2),R. P.iD. M. (1)faktycznie istniała i wyżej wymienieni przedmiotowego czynu dopuścili się w ramach tej grupy. Grupa ta zajmowała się wymuszeniami rozbójniczymi, czerpaniem korzyści z prostytucji, a także obrotem narkotykami (vide: depozycjeS. S. (1),M. L. (1),P. S., a takżeM. P. (1)). Niezrozumiale są jedynie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uwagi, że oskarżony z popełnionego przestępstwa uczynił stałe źródło dochodu (str. 173 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) albowiem tego rodzaju ustalenia nie znajdują się w opisie czynu przypisanego oskarżonemu.

III.

Kara
Sąd Okręgowy za przypisany oskarżonemuD. M. (3)czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 1 k.k.wymierzył karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniósł, że działanie przez oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej świadczyło:„o daleko posuniętej premedytacji i determinacji przestępczej oskarżonego, co niewątpliwie przełożyło się na bardzo wysoki stopień jego winy”(str. 173 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Sąd Okręgowy podniósł też, że zdarzenie podczas którego stosuje się przemoc fizyczną i obezwładnia pokrzywdzonych cechuje się wysokim stopniem społecznej szkodliwości. Jednocześnie Sąd Okręgowy zauważył, że stosowana wobec pokrzywdzonych przemoc nie była nadmierna, a rola oskarżonegoD. M. (1)nie była pierwszoplanowa (str. 173 – 174 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Nie kwestionując powyższych okoliczności należy jednakże zwrócić uwagę, że działanie przez oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa oraz ramach zorganizowanej grupy przestępczej, nawet przy uwzględnieniu faktu, iż oskarżony nie miał roli wiodącej w przypisanym mu czynie, winno skutkować wymierzeniem znacznie surowszej kary niż to uczynił Sąd I instancji orzekając karę przekraczającą jedynie o sześć miesięcy dolny próg ustawowego zagrożenia. Dlatego też uwzględniając częściowo apelację prokuratora Sąd Apelacyjny podwyższył karę za przypisane oskarżonemu przestępstwo wymuszenia rozbójniczego do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kara w tym rozmiarze jest zgodna z dyrektywami wymiaru kary, w szczególności z zasadami prewencji szczególnej i ogólnej oraz wpłynie hamująco na oskarżonego, tak aby w przyszłości nie wchodził w konflikt z obowiązującym porządkiem prawnym.
W związku z uchyleniem zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazania oskarżonego za czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.(czyn z pkt 22 aktu oskarżenia według numeracji zamieszczonej w zaskarżonym wyroku) bezprzedmiotowa stała się apelacja prokuratora dotycząca niewspółmierności kary łącznej pozbawienia wolności.

IV.
Zważywszy na sytuację majątkową oskarżonegoD. M. (1)Sąd Apelacyjny na postawieart. 624 § 1 i art. 626 § 1 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz. U. z 1983 r. nr 49, poz. 123 ze zm.) zwolnił go od kosztów sądowych w sprawie w części dotyczącej skazania go za czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., obciążając w tym zakresie wydatkami Skarb Państwa.
O wynagrodzeniu dla obrońców z urzędu:
- adw.D. A.Kancelaria Adwokacka wW.- obrońcy oskarżonegoJ. P.,
- adw.M. Ż.Kancelaria Adwokacka wW.- obrońcy oskarżonegoS. N.,
- adw.T. J.Kancelaria Adwokacka wW.- obrońcy oskarżonegoD. M. (1),
- adw.A. W.Kancelaria Adwokacka wW.- obrońcy oskarżonegoW. S. (1),
za obronę wykonywaną w postępowaniu przed Sądem II instancji orzeczono w myśl § 2, § 3, § 17 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016.1714).
*

Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.