Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Gz 182/19
Data wyroku: 2019-11-28 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Elżbieta Kala, Marek Tauer, sędzia Artur Fornal
Słowa kluczowe: Zawieszenie postępowania cywilnego
Podstawa prawna: art. 179§1 kpc

Sygn. akt VIII Gz 182/19

POSTANOWIENIE
Dnia 28 listopada 2019 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Artur Fornal
Sędziowie: Marek Tauer
Elżbieta Kala
po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. w Bydgoszczy
na posiedzeniu niejawnym
w sprawie z powództwa(...)wS.
przeciwkoW. Ł.
o zapłatę
na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt VIII GC 2839/17
p o s t a n a w i a:
uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.
Marek Tauer Artur Fornal Elżbieta Kala

Sygn. akt VIII Gz 182/19

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 maja 2019 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy oddalił wniosek powoda o nadanie klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty z dnia 8 maja 2017 r.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 8 maja 2017 r. wydał w niniejszej sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym. Zaznaczył przy tym, że mimo zwrócenia się do Komornika Sądowego nie doszło do skutecznego doręczenia ww. nakazu zapłaty pozwanemu. W ocenie Sądu Rejonowego powyższe powoduje, że nie zachodzą podstawy do uznania nakazu zapłaty za prawomocny, a tylko taki stanowi tytuł egzekucyjny (art. 777 § 1w zw. zart. 504 § 2 k.p.c.). Jako podstawę odmowy nadania klauzuli Sąd Rejonowy powołał przepisart. 782 § 2 k.p.c.a contrario.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie :

1
art. 782 § 1w zw. zart. 139 § 1 k.p.c.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nakaz zapłaty w niniejszej sprawie nie uprawomocnił się z uwagi na brak skutecznego doręczenia, a w konsekwencji uznanie, że nie stanowi on tytułu egzekucyjnego, któremu można nadać klauzulę wykonalności, podczas gdy na podstawie oświadczenia złożonego przez pozwanego w piśmie z dnia 20 marca 2019 – w którym wskazał on swój adres do korespondencji :(...),S.– i po dwukrotnej prawidłowej awizacji pod wskazanym adresem przez pozwanego, a także braku podjęcia przesyłki w terminie przez pozwanego, zaistniały przesłanki uznania za skuteczne doręczenie nakazu zapłaty w sposób przewidziany wart. 139 § 1 k.p.c., a w konsekwencji, wobec braku złożenia przez pozwanego zarzutów w terminie, prawidłowe powinno być uznanie, że ww. nakaz zapłaty uprawomocnił się,

2
art. 328 § 2w zw. zart. 361 k.p.c.poprzez brak wskazania przyczyny, dla której Sąd pierwszej instancji nie dał wiary ww. oświadczeniu złożonemu przez pozwanego w piśmie z dnia 20 marca 2019 r., jak również w oświadczeniu powoda złożonego w piśmie z dnia 21 marca 2019 r., co do adresu korespondencyjnego pozwanego, które to dowody powinny stanowić przesłankę do przyjęcia domniemania doręczenia nakazu zapłatyper aviso.

Powód wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności oraz zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania zażaleniowego według norm prawem przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu zażalenia powód wskazał, że pozwany w dniu 20 marca 2019 r. wskazał swój adres do korespondencji (wraz z oświadczeniem, że nie kwestionuje wierzytelności z nakazu zapłaty, którego kopię przekazał mu w trakcie spotkania przedstawiciel powoda), a Sąd pierwszej instancji – otrzymawszy od powoda ww. oświadczenie pozwanego – powziął niekwestionowaną wiedzę o faktycznym adresie pozwanego. Umożliwiało to dokonanie doręczenia za pomocą publicznego operatora pocztowego, a w konsekwencji, z uwagi na dwukrotne awizowanie przesyłki, przyjęcie domniemania doręczenia na podstawieart. 139 § 1 k.p.c.Powód zauważył także, że bezpodstawne było w tej sytuacji zwracanie się przez Sąd o dokonanie doręczenie nakazu do komornika, zwłaszcza, że wielokrotnie w toku postępowania wskazywano na to, że siostra żony pozwanego wskazuje, że pozwany tam nie mieszka, mając w tym własny interes (najbliżsi członkowie rodziny tej osoby są wspólnikami spółki, która prowadzi aktualnie egzekucję z majątku pozwanego i jest jego wierzycielem, a rozszerzenie kręgu podmiotów uprawnionych do prowadzenia egzekucji nie leży w jej interesie).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż podnoszone przez powoda.
Na wstępie należy wyjaśnić, że do rozpoznania przedmiotowego zażalenia zastosowanie znajdowały przepisy w brzmieniu sprzed dnia 7 listopada 2019 r. (art. 9 ust. 4 w zw. z art. 17 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2019 r., poz. 1469). Także w dalszym toku postępowania stosować należy, aż do czasu zakończenia postępowania w instancji, przepisy dotychczasowe, skoro sprawa jest rozpoznawana w postępowaniu nakazowym (art. 11 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy).
Przede wszystkim należy uznać, że rozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji wniosku strony powodowej o nadanie klauzuli wykonalności było przedwczesne. Istotną dla rozstrzygnięcia kwestię skuteczności doręczenia pozwanemu nakazu zapłaty należało bowiem rozważyć w kontekście tego, że postępowanie w niniejszej sprawie pozostaje zawieszone – zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 21 grudnia 2017 r. (zob. k. 60 akt) – i, jak ustalił Sąd odwoławczy, nie zostało ono dotąd podjęte, pomimo kolejnych, nierozpoznanych przez Sąd pierwszej instancji, wniosków składanych przez powoda (w pismach z dnia 21 czerwca 2018 r., 16 października 2018 r., 21 marca 2019 r. -k. 64, 74, 125 akt).
Trzeba zauważyć, że w myślart. 179 § 1 k.p.c.w przypadku zawieszenia postępowania wskutek – jak w niniejszej sprawie – niemożności nadania sprawie dalszego biegu (art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c.) – zawieszenie wstrzymuje tylko bieg terminów sądowych. Co jednak istotne, sąd podczas zawieszenia nie podejmuje żadnych czynności, z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo zabezpieczenie powództwa lub dowodu. Czynności podejmowane przez strony, a niedotyczące tych przedmiotów, wywołują skutki dopiero z chwilą podjęcia postępowania (art. 179 § 3 k.p.c.). W konsekwencji w okresie zawieszenia nie było dopuszczalne – pomimo wystąpienia przez powoda o nadanie ww. nakazowi klauzuli wykonalności – rozpoznanie wniosku w tym przedmiocie. Niewątpliwie „czynnością sądu”, do której powołany zakaz ma zastosowanie, jest także dokonanie doręczenia. Skoro więc doręczenie stronie odpisu wyroku, a więc także nakazu zapłaty do którego przepisy o wyrokach stosuje się odpowiednio (art. 3532k.p.c.), z pominięciem zakazu wynikającego zart. 179 § 3 zd. 1 k.p.c., jest taką czynnością, nie można z niej wyprowadzać dalszych konsekwencji procesowych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2000 r., II CKN 895/00, LEX nr 1223712). W ocenie Sądu odwoławczego musi to uzasadniać wydanie w sprawie orzeczenia kasatoryjnego, wobec ustalenia, że – pomimo trwającego zawieszenia postępowania – Sąd pierwszej instancji wydał w dniu 26 marca 2019 zarządzenie o doręczeniu pozwanemu nakazu zapłaty wraz z odpisem pozwu i pouczeniem o zarzutach (zob. k. 130 akt).
Przed ponownym rozpoznaniem wniosku powoda Sąd Rejonowy powinien w pierwszej kolejności rozpoznać (dotychczas pozostawione bez biegu) żądanie tej strony o podjęcie zawieszonego postępowania (k. 64, 74, 125 akt) i dopiero w przypadku jego podjęcia zarządzić dokonanie stosownych doręczeń (uwzględniając także – ewentualnie – ustalenia dotyczące adresu pozwanego poczynione w sprawie Km 180/17 Komornika Sądowego przy SR w KoszalinieG. M.–zob. k. 118-120 akt). Natomiast oceniając w dalszym toku postępowania skuteczność doręczenia zastępczego pozwanemu nakazu zapłaty – w trybieart. 139 § 1 k.p.c.– powinien starannie rozważyć, czego w niniejszej sprawie zaniedbał, każdą z okoliczności wskazywanych przez powoda (tj. niezakwestionowany fakt złożenia tej stronie przez samego pozwanego osobiście, za okazaniem dowodu osobistego – w jego piśmie datowanym na 20 marca 2019 r. – oświadczenia o „adresie do kontaktu” -k. 135-137 akt,a ponadto argumenty, fakty i dowody mające, zdaniem powoda, świadczyć o tym, że inne osoby zamieszkujące pod tym adresem byłyby zainteresowane podawaniem mylnych informacji o miejscu pobytu pozwanego –zob. k. 133, 159-159 v. i 162-175 akt), a wreszcie także ustalenia Komornika w sprawie Km 180/17  (k. 118-120 akt). Dopiero na tej podstawie Sąd Rejonowy powinien ocenić zasadność przyjęcia domniemania skutecznego doręczenia w trybieart. 139 § 1 k.p.c.
Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy, na podstawieart. 386 § 4 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.orzekł jak w sentencji.
Marek Tauer Artur Fornal Elżbieta Kala