Sąd Rejonowy w Wąbrzeźnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 190/18
Data wyroku: 2019-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II K 190/18

UZASADNIENIE
K. N. (1)iM. N. (1)tworzyli związek małżeński, z którego pochodzą ich dwie małoletnie córki -M. N. (2)orazJ. N..K. N. (1)ma obecnie nową partnerkę –O. K..
W dniu 08 kwietnia 2018 rokuK. N. (1)przyszedł po swoje córki -M. N. (2)orazJ. N., które wraz z matkąM. N. (1)mieszkają obecnie w domu jej rodziców –W. G.iA. G. (1), położonym przyul. (...)wR.. Przebywały one wówczas pod opiekąA. N., gdyżM. N. (1)pojechała doT..K. N. (1)powiedziałA. N., że zabiera córki na spacer.
Po odebraniu córek,K. N. (1)wraz z nimi udał się do swojej aktualnej partnerkiO. K., mieszkającej w pobliżu aktualnego miejsca zamieszkaniaM. N. (1).

M. N. (1)po powrocie do domu około godziny 17.00 próbowała telefonicznie skontaktować się zK. N. (1). Nie mogła się jednak do niego dodzwonić. Po jakimś czasieK. N. (1)napisał SMS-a, że przyjdzie za 10 minut.M. N. (1)podejrzewała, żeK. N. (1)wraz z córkami przebywa u obecnej partnerki. Wzburzyło ją to. Razem zA. N.postanowiły poszukaćK. N. (1). Poszły w kierunku miejsca zamieszkaniaO. K.. Po chwili zauważyły, żeK. N. (1)wraz z córkami wychodzi z domu, w którym mieszkaO. K.. Między ówczesnymi małżonkami wywiązała się kłótnia. Kłócąc się przeszli do posesji jej rodziców.M. N. (1)odprowadziła starszą córkę do domu i wróciła doK. N. (1), który pozostał przed bramką.M. N. (1)iK. N. (1)nadal się kłócili. Z uwagi na ich głośne zachowanie,W. G.poszedł do nich, by ich uciszyć. WtedyK. N. (1)naruszył nietykalność cielesnąW. G.w ten sposób że uderzył go swoją głową w jego głowę oraz odepchnął.

Dowód:

- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. N. (1)(00:10:05, 00:15:25-00:29:46 na k. 29-30)
- zeznania świadkaW. G.(00:33:39-00:54:51 na k. 47-48)
- zeznania świadkaM. N. (1)(00:34:22-00:46:39 na k. 30-31)
- zeznania świadkaA. N.(00:46:39-01:00:25 na k. 31v-32)
- zeznania świadkaA. G. (1)(00:04:21-00:19:53 na k. 45v-46)
- częściowo zeznania świadkaO. K.(00:19:53-00:31:30 na k. 46v-47)
- zapis nagrania z monitoringu (k. 3)
K. N. (1)urodził się w (...)roku wW.. Ma wykształcenie zawodowe. Z zawodu jest mechanikiem, monterem maszyn i urządzeń. Pracuje zawodowo i z tego tytułu uzyskuje wynagrodzenie w wysokości najniższej krajowej. Obecnie jest po rozwodzie zM. N. (1). Ma dwoje dzieci w wieku 4 i 5 lat, na rzecz których zobowiązany jest płacić łącznie kwotę 780 złotych tytułem alimentów. Nie był uprzednio karany.

Dowód:

- dane podane przez oskarżonegoK. N. (1)do protokołu rozprawy
- informacja z Krajowego Rejestru Karnego (k. 24-25)
- kwestionariusz wywiadu środowiskowego sporządzony przez kuratora (k. 24-26)
K. N. (1)nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Wyjaśnił, że przyjechał do państwaG.po swoje córki, by zabrać je na spacer. Gdy był z córkami,M. N. (1)wypisywała do niego sms-y, pytała w nich, gdzie jest. Wówczas byli akurat u jego znajomej. Nie chciał kłótni, więc postanowił odwieźć dzieci do domu. Gdy wrócił, na posesjiW. G.jedną z dziewczynek od razu wyrwano mu z rąk. Pod domem byłaM. N. (1),A. G. (2)orazW. G.. Wywiązała się kłótnia, przyczyną której było to, że poszedł z córkami doO.K.. Mówiono do niego: ,,jak mogłeś iść doO.K., ,,po co to zrobiłeś”. Padały też w stosunku do niego wulgarne słowa. Oskarżony wyjaśnił, że ,,ruszyło” go to i w następstwie uderzył głową w głowęW. G.. Czuł się sprowokowany przezW. G., bowiem bezpośrednio przed zdarzeniemW. G.obrażał go i jego rodziców. Powiedział do niego: ,,co to za zachowanie” i ,,jak rodzice Cię wychowali”. Nie przypomina sobie, by popchnąłW. G., raz tylko uderzył go w głowę.W. G.nie miał żadnych obrażeń po uderzeniu w głowę. Wcześniej nigdy nie miało miejsca, by go uderzył. (00:10:05, 00:15:25-00:29:46 na k. 29-30)
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego jedynie w części, w której wskazał on, że w dniu zdarzenia był z córkami uO. K.a po wyjściu od niej pokłócił się zM. N. (1)oraz w której potwierdził, że uderzył głową w głowęW. G.. Wyjaśnienia w tym zakresie korelują z zeznaniami świadków i nagraniem z monitoringu. W pozostałym zakresie wyjaśnienia oskarżonego są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zgormadzonym w sprawie. TwierdzeniaK. N. (1), że został on sprowokowany przezW. G.do takiego zachowania Sąd uznał jedynie za próbę umniejszenia swojej odpowiedzialności. Sąd oceniając zarówno wyjaśnienia oskarżonego, jak i zeznania świadków podchodził do nich z dużą dozą ostrożności, mając na uwadze zarówno istniejący pomiędzy stronami konflikt, jak i specyfikę zarzucanego mu czynu.
Zeznania przesłuchanego w charakterze świadka oskarżyciela prywatnegoW. G.Sąd uznał za wiarygodne (00:33:39-00:54:51 na k. 47-48). Jego zeznania od samego początku są spójne, jasne, logiczne i konsekwentne. Zeznał on, że widział, jakK. N. (1)iM. N. (1)kłócą się. Wyszedł wówczas z domu i powiedział do nich ,,o ton niżej”, bo byli za głośno.K. N. (1)był zdenerwowany i uderzył swoją głową w jego głowę, po czym jeszcze go pchnął. Nie obrażałK. N. (1), nie miał wtedy do niego żadnych pretensji. Nie ujawniły się w sprawie żadne okoliczności, które mogłyby podważać wiarygodność jego zeznań.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaM. N. (1)(00:34:22-00:46:39 na k. 30-31). Na wstępie wskazać należy, że Sąd do jej zeznań podszedł ze szczególną ostrożnością, bowiem jest ona skonfliktowana z oskarżonym. Sąd nie dopatrzył się jednak żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość prawdziwość jej relacji.M. N. (1)była bezpośrednim świadkiem zdarzenia. Podała, że gdy jej córki przebywały pod opiekąA. N., to przyszedł po nieK. N. (1)i powiedział, że zabiera je na spacer. Próbowała się bezskutecznie dodzwonić doK. N. (1). Zauważyła następnie, że wychodzi z nimi z mieszkania swojej kochanki. Gdy wrócił, to zaczęli się kłócić. Zapytała, czemu chodzi z dziećmi do kochanki, a on odpowiedział, że nie powinno jej to obchodzić. Wówczas podszedł jej ojciec. Zeznała, żeW. G.był spokojny, nie obrażał oskarżonego, nie krzyczał - ma po prostu donośny głos.K. N. (1)podszedł doW. G.i uderzył go w głowę.M. N. (1)zeznała, żeK. N. (1)jest agresywny, w trakcie trwania małżeństwa była bita przez niego. W ocenie Sądu w zeznaniach świadka brak jest elementów świadczących o konfabulacji czy próbie manipulowania faktami.
Sąd jako wiarygodne ocenił zeznania świadkaA. N.(00:46:39-01:00:25 na k. 31v-32). Potwierdziła, że była z dziećmiM. N. (1)iK. N. (1), kiedy ten przyszedł, by zabrać je na spacer. Wskazała, żeM. N. (1)była zdenerwowana, boK. N. (1)był z dziećmi u swojej kochanki. Zeznała, że gdyM. N. (1)iK. N. (1)zaczęli się kłócić, z domu wyszedłW. G.. Widziała jakK. N. (1)uderzyłW. G.w głowę. Świadek ten w pełni obiektywnie i szczerze opisał w swoich zeznaniach tylko i wyłącznie to, co jest mu rzeczywiście wiadome w sprawie.
Za mniej nieprzydatne dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie Sąd uznał zeznania świadkaA. G. (1)(00:04:21-00:19:53 na k. 45v-46). Nie była ona bowiem bezpośrednim świadkiem zdarzenia. Starała się w tym czasie zająć dziećmi, by nie słyszały kłótni. Z relacjiW. G.wie, żeK. N. (1)uderzył go w głowę swoją głową. Zeznała, też, podczas małżeństwa z jej córkąK. N. (1)zachowywał się wobec niej agresywnie.
Sąd jedynie w część dał wiarę zeznaniom świadkaO. K.(00:19:53-00:31:30 na k. 46v-47). Potwierdziła, żeK. N. (1)przyszedł do niej z córkami. Gdy u niej przebywał,M. N. (1)dzwoniła do niego, ale nie miał zasięgu. Zeznała, że po zdarzeniu był u niej i powiedział, że podczas kłótni uderzył swoją głowę w głowęW. G..O. K.podniosła, żeW. G.sprowokowałK. N. (1)do takiego zachowania, wcześniej też cały czas wtrącał się do jego życia iM. N. (1).O. K.nie była naocznym świadkiem zdarzenia, a jej zeznania mają w ocenie Sądu wspierać linię obrony oskarżonego.
Jako wiarygodne Sąd ocenił dowody z dokumentów. Dowody te zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem Sądu w sprawie nie zachodziły żadne okoliczności, które mogłyby podważyć ich wiarygodność. Nie było także podstaw by zakwestionować dowód z nagrania z monitoringu.
K. N. (1)został oskarżony o to, że w dniu 08 kwietnia 2018 roku pomiędzy godz. 18.00 a 19.00 w miejscowościR.przed bramką do posesji położonej przyul. (...),(...)-(...) R.naruszył nietykalność cielesnąW. G.w ten sposób że uderzył go swoją głową w jego głowę oraz odepchnął, to jest o przestępstwo zart. 217 § 1 kk.
Art. 217 § 1 kkstanowi, że kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Dobrem chronionym jest nietykalność cielesna – tzn. swoboda dysponowania ciałem i zagwarantowania człowiekowi wolności od fizycznych oddziaływań na jego ciało oraz wolność od niepożądanych doznań. (Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2018)
Jak wynika z treściart. 217 § 1 kk, naruszenie nietykalności cielesnej może nastąpić przez uderzanie człowieka lub dokonanie tego w inny sposób. Prawnie relewantne będzie tu zatem w istocie każde oddziaływanie na ciało innej osoby, które nie jest przez nią akceptowane. Forma naruszenia nietykalności nie ma tu większego znaczenia, gdyż ustawodawca wprowadził otwarty katalog (w ramach tzw. znamion wyjaśniających), jedynie przykładowo wyliczając uderzanie człowieka (jako przypadek w praktyce najczęstszy), przez co w znamionach przepisu mieszczą się wszystkie zachowania podjęte w wymiarze fizycznym, a realizujące skutek w postaci naruszenia nietykalności cielesnej. (Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. II, Opublikowano: WKP 2018)
Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z 9.08.2012 r., II AKa 137/12, LEX nr 1217652, stwierdził, że: „naruszeniem nietykalności cielesnej są wszystkie czynności oddziałujące na ciało innej osoby, które nie są przez nią akceptowane. Naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z powstaniem obrażeń, jednakże musi mieć ono wymiar fizyczny”.
Jest to powszechne i umyślne (w grę wchodzi zamiar bezpośredni i ewentualny) przestępstwo skutkowe, a skutkiem jest doznanie pokrzywdzonego, że jego nietykalność została naruszona. (Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2018)
NiewątpliwieK. N. (1)w dniu 08 kwietnia 2018 roku w miejscowościR.przed bramką do posesji położonej przyul. (...)uderzyłW. G.swoją głową w jego głowę oraz odepchnął. Zapis zdarzenia utrwalony został na nagraniu z monitoringu, który to dowód nie pozostawiał żadnych wątpliwości co do swej prawdziwości, nie był też kwestionowany przez żadną ze stron postępowania. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach przyznał się do uderzenia głowąW. G., podniósł co prawda, że nie pamięta, by go pchnął. Z uwagi jednak na zarejestrowanie tego zachowania, fakt ten pozostaje bezsprzeczny. Taki przebieg zdarzenia znajduje też potwierdzenie w zeznaniach świadków. Zachowanie oskarżonegoK. N. (1)odpowiada zatem opisowi czynu zart. 217 § 1 kk.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było to, czy oskarżony został sprowokowany do takiego zachowania przezW. G..K. N. (1)w toku postępowania utrzymywał, że bezpośrednio przed zdarzeniemW. G.obrażał go i jego rodziców. W ocenie Sądu na uwadze należy mieć tło tych wydarzeń. Tego dnia oskarżony przyszedł do miejsca zamieszkaniaW. G., zabrał swoje dzieci a następnie udał się z nimi do swojej nowej partnerki. W tym czasie dopiero toczyło się postępowanie rozwodowe między oskarżonym a córkąW. G.. W ocenie Sądu brak jednak podstaw to poczynienia ustalenia, że oskarżyciel prywatny słownie sprowokowałK. N. (1). Z zeznańM. N. (1)iW. G.wynika, że zachowywał się on spokojnie, nie prowokowałK. N. (1). Wręcz przeciwnie, przesłuchani w niniejszej sprawie świadkowie wskazywali, że toK. N. (1)jest osobą agresywną i już wcześniej stosował przemoc, w tym w stosunku doM. N. (1). Z zapisu zdarzenia utrwalonego na nagraniu z monitoringu wynika, iż do naruszenia nietykalności cielesnej oskarżyciela prywatnego przez oskarżonego doszło na samym początku kłótni pomiędzy stronami niniejszego postępowania. Co prawda jest to wyłącznie zapis obrazu, jednakże można spostrzec, iż stroną zdecydowanie bardziej zdenerwowana wręcz wzburzoną był oskarżony.
Sąd ustalając, że oskarżonyK. N. (1)dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest przestępstwa zart. 217 § 1 kki uznając, że wina oskarżonego i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, na podstawieart. 66 § 1 kkiart. 67 § 1 kkwarunkowo umarzył postępowanie przeciwko oskarżonemu na okres 2 lat próby.
W myślart. 66 § 1 kk, sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
W ocenie Sądu powyższe okoliczności zachodzą w niniejszym przypadku. Otóż wina i społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu nie są w ocenie Sądu znaczne. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, Sąd miał na uwadze dyrektywy wymienione wart. 115 § 2 kk. Zgodnie zart. 115 § 2 kk, przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Sąd miał na względzie okoliczność, że zachowanieK. N. (1)wynikało z zamiaru bezpośredniego o charakterze nagłym. W ocenie Sądu oskarżony działał pod wpływem emocji wywołanych kłótnią zM. N. (1).
Kolejną przesłanką wskazaną wart. 66 § 1 kkjest to, by okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. W niniejszej sprawieK. N. (1)w zasadzie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Fakt zaistnienia zdarzenia wynika bezsprzecznie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności z zapisu z monitoringu.
Oskarżony dotychczas prowadził poprawny tryb życia. Nie wchodził w konflikt z prawem. Jego zachowanie objęte niniejszym postępowaniem miało więc charakter incydentalny. Zatem właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia skłaniają Sąd do przekonania, że oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego - mimo warunkowego umorzenia wobec niego postępowania karnego. W ocenie Sądu groźba ewentualnego podjęcia warunkowo umorzonego postępowania karnego w razie nieprzestrzegania przez oskarżonego porządku prawnego, będzie wystarczająca dla osiągnięcia celów postępowania, w szczególności w zakresie zapobieżenia popełnienia przez niego kolejnych przestępstw. Zdaniem Sądu okres próby 2 lat, na który następuje warunkowe umorzenie postępowania, pozwoli zweryfikować to, czy oskarżony będzie rzeczywiście przestrzegał porządku prawnego.
Zgodnie z§ 2wskazanego powyżej przepisu, warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. W niniejszej sprawie przesłanka formalna wskazana wart. 66 § 2 kkzostała zatem spełniona. Popełnienie przestępstwa zart. 217 § 1 kkzagrożone jest grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Zgodnie zart. 67 § 3 kkumarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę. Skoro orzeczenie nawiązki ma zastępować naprawienie szkody lub zadośćuczynienie, to należy przyjąć, że nawiązka może być orzekana tylko na rzecz pokrzywdzonego i ma stanowić alternatywne zaspokojenie jego roszczeń (Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V, Opublikowano: WK 2016, wyrom Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2018 roku, V KK 446/17, Lez nr 2509711). Wobec powyższego, Sąd na podstawieart. 67 § 3 kkorzekł wobec oskarżonego nawiązkę w kwocie 1000 złotych na rzeczW. G..
Na podstawieart. 628 kpkw zw. zart. 629 kpkSąd zasądził od oskarżonegoK. N. (1)na rzecz oskarżyciela prywatnegoW. G.kwotę 300 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.
Z uwagi na sytuację finansową oskarżonego, fakt, że posiada on stałą pracę, Sąd zasądził odK. N. (1)na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie tytułem części kosztów postępowania kwotę 104,95 zł oraz 100 złotych tytułem opłaty, a w pozostałym zakresie kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.