Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKzw 1924/20
Data wyroku: 2020-10-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, DECISION, REASON
Sędziowie: Waldemar Szmidt

Sygn. akt II AKzw 1924/20

POSTANOWIENIE
Dnia 27 października 2020 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący:  Sędzia SA Waldemar Szmidt
Protokolant: Kamil Klupś
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Bytomiu del. do Prokuratury Regionalnej w Katowicach Anny Stachurskiej-Klusa

po rozpoznaniu w sprawieS. W.
zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 14 września 2020 roku, sygn. akt VIII Kow 3596/20
w przedmiocie umorzenia postępowania wykonawczego
na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w.

postanawia:
uchylić zaskarżone postanowienie
i sprawę przekazać do merytorycznego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.

UZASADNIENIE
Zażalenie obrońcy skazanego musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy do merytorycznego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.
Zgodnie z treściąart. 43la§ 1 pkt 1 k.k.w.sąd penitencjarny może udzielić skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, jeżeli orzeczono wobec niego karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą jednego roku i sześciu miesięcy, anie zachodzą warunki przewidziane wart. 64 § 2 k.k.W tym miejscu należy zaakcentować, że warunki przewidziane wart. 64 § 2 k.k.muszą wynikać jednoznacznie z części dyspozytywnej wyroku skazującego, natomiast gdyby w opisie czynu nie wskazano recydywy określonej wart. 64 § 2 k.k.i nie powołano odpowiedniego przepisu w kwalifikacji prawnej, nie ma podstaw do stosowania wobec takiego sprawcy ograniczeń wynikających zart. 43la§ 1 pkt 1 k.k.w.Przyjęcia bowiem działania (lub braku działania) w warunkach recydywy specjalnej wielokrotnej zart. 64 § 2 k.k.nie można ani domniemywać, ani samodzielnie ustalać w postępowaniu mającym za przedmiot udzielenie zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego (por. komentarz do art. 43la k.k.w., teza 5 [w:] K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, wyd. IV, WKP 2017).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności zauważyć należy, żeS. W.został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Bielsku - Białej z dnia 3 lipca 2017 roku, sygn. akt III K 33/09, zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 24 stycznia 2019 roku, sygn. akt II AKa 23/18, za przestępstwo zart. 271 § 1 i 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.W ocenie Sądu Apelacyjnego, nie stoi to na przeszkodzie do merytorycznego rozpoznania wniosku obrońcy skazanego o udzielenie jego mandantowi zezwolenia na wykonanie orzeczonej powyższym wyrokiem kary w systemie elektronicznego dozoru. Przede wszystkim zauważyć należy, żeart. 65 § 1 k.k.odsyła do regulacji przewidzianych wobec sprawcy określonego wart. 64 § 2 k.k.jedynie w zakresie dotyczącym wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie. Nie sposób zatem zaaprobować zaprezentowanego przez sąd I instancji poglądu, że odesłanie to znajdzie zastosowanie także w postępowaniu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego. Nie znajduje on także oparcia w powołanym przez sąd I instancji postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2019 roku, sygn. akt II AKzw 1955/20. Niezależnie od oceny słuszności zaprezentowanego w tym judykacie stanowiska, podnieść trzeba, że dotyczy ono innego niż w tej sprawie stanu faktycznego, bowiem odnosi się do sytuacji osób skazanych za czyn zart. 258 k.k., wobec których, zgodnie z treściąart. 65 § 2 k.k.w.mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące sprawcy określonego wart. 64 § 2 k.k., za wyjątkiem przewidzianego w tym przepisie zaostrzenia kary. Nie budzi natomiast wątpliwości, że odesłanie doart. 64 § 2 k.k.zawarte wart. 65 § 2 k.k.jest pojemniejsze niż to wart. 65 § 1 k.k.w., na co słusznie zwrócił uwagę skarżący. Nawet zatem gdyby przyjąć, że skazanie za czyn zart. 258 k.k.wyklucza możliwość odbywania kary pozbawienia wolności w SDE, to nie można niejako automatycznie zrównywać sytuacji takich osób ze sprawcami skazanymi za czyny popełnione w warunkachart. 65 § 1 k.k., w zakresie oceny przesłanek formalnych zart. 43la§ 1 pkt 1 k.k.w.
Reasumując, w ocenie Sądu Apelacyjnego fakt, iżS. W.uznano za winnego popełnienia przestępstwa w warunkachart. 65 § 1 k.k., nie stanowi przeszkody do merytorycznego rozpoznania wniosku jego obrońcy o wyrażenie zgody na odbycie kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Bielsku - Białej z dnia 3 lipca 2017 roku, sygn. akt III K 33/09, zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 24 stycznia 2019 roku, sygn. akt II AKa 23/18 w SDE. Tym samym nie zachodzą okoliczności zart. 15 § 1 k.k.w.uzasadniające umorzenie postępowania wykonawczego w tym przedmiocie.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej.

ZARZĄDZENIE
- odpis postanowienia doręczyć skazanemu i jego obrońcy,
- zwrócić akta sprawy.
Katowice, dnia 27 października 2020 r.