Sąd Okręgowy w Warszawie
XVIII Wydział Karny
Sygnatura akt: XVIII K 60/19
Data wyroku: 2019-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krystyna Roszkowska, Sędzia Andrzej Krasnodębski, Sędzia Alina Sobczak-Barańska

Sygn. akt XVIII K 60/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 lipca 2019 roku
Sąd Okręgowy w Warszawie XVIII Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Andrzej Krasnodębski
Sędziowie:  Sędzia Alina Sobczak-Barańska
Ławnicy:  Krystyna Roszkowska
Roman Rolf
Urszula Rabiej

    Protokolant:Katarzyna Zawadka, Maciej Otrocki, Anastazja Kalarus

z udziałem Prokuratora:Krzysztofa Sakowskiego, Artura Bączka
po rozpoznaniu w dniach: 9, 16 i 22 maja 2019 r., 11 lipca 2019 r.
sprawyJ. K. (1), synaT.iA. z domu L.,urodzonego (...)wP.
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 18 marca 2018 r. wP., działając w zamiarze pozbawienia życiaM. G. (1), zadawał mu wielokrotnie uderzenia w głowę pięścią i narzędziem tępym twardym, a także o powierzchni siecznej, powodując masywny uraz głowy z licznymi i rozległymi obrażeniami tkanek miękkich twarzy i głowy, z następowym niewielkim krwawieniem podtwardówkowym i podpajęczynówkowym z obrzękiem mózgu, a w konsekwencji zgon ww. pokrzywdzonego, tj. o czyn zart. 148 § 1 k.k.;
II. w dniu 18 marca 2018 r. wP., bezpośrednio po dokonanym zabójstwieM. G. (1), za pomocą kluczyków do samochodu zabranych z mieszkania ww. pokrzywdzonego włamał się do samochodu markiO. (...)nr rej. (...), stanowiącego własność ww. pokrzywdzonego, po czym dokonał jego zaboru w celu przywłaszczenia, tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.;
III. w dniu 20 marca 2018 r. wP., podżegałR. J.do podrobienia umowy kupna sprzedaży samochodu markiO. (...)onr rej. (...), w ten sposób, że nakłonił ww. do podpisania się za sprzedającego –M. G. (1), tj. o czyn zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.;
IV. w dniu 18 marca 2018 r. wP., dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pistoletu pneumatycznego CZ 75 SP-01S., pudełka z zawartością kulek z napisemS., magazynka z załadowanym nabojem(...)z napisemR., 6 sztuk naboi(...), widelca koloru srebrnego, białej reklamówkiH., klucza koloru srebrnegoY., klucza srebrnego z napisemK., klucza koloru żółtego z napisemT., 7 sztuk kluczy o łącznej wartości powyżej 550 zł na szkodęM. G. (1), tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.

orzeka

I
oskarżonego uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt 1 czynu, z tym że przyjmuje, iż działał w zamiarze ewentualnym pozbawienia życiaM. G. (1)i za to z mocyart. 148 § 1 k.k.skazuje go i wymierza mu karę 25 /dwadzieścia pięć/ lat pozbawienia wolności;

II
oskarżonego uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt 2czynu i za to z mocyart. 279 § 1 k.k.skazuje go i wymierza mu karę 2 /dwa/ lat pozbawienia wolności;

III
oskarżonego uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt 3czynu i za to z mocyart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.skazuje go a z mocyart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.wymierza mu karę 8 /osiem/ miesięcy pozbawienia wolności;

IV
oskarżonego uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt 4czynu i za to z mocyart. 278 § 1 k.k.skazuje go i wymierza mu karę 1 /jeden/ roku pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 88 k.k.orzeka karę łączną 25 /dwadzieścia pięć/ lat pozbawienia wolności;

VI
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.nakazuje zwrot jako zbędnych dla postępowania dowodów rzeczowych wymienionych w wykazie dowodów rzeczowych(...):P. Z. (1)pod pozycjami: od 3 do 22,J. K. (1)pod pozycjami: od 23 do 34, dowody rzeczowe wymienione pod pozycjami 1 i 2 pozostawia w miejscu ich przechowywania, zaś dowody rzeczowe znajdujące się na karcie 79 akt przekazuje Prokuraturze Rejonowej w Pruszkowie do sprawy 2 Ds. 97/2019;

VII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczaJ. K. (1)okresy pozbawienia wolności od dnia 21 marca 2018 r. do dnia 2 lipca 2018 r. i od dnia 18 listopada 2018 r. do dnia 11 lipca 2019 r.;

VIII
na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.A. J.koszty obrony z urzędu w kwocie 300 (trzysta) złotych plus VAT;

IX
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.koszty procesu przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sędzia Andrzej Krasnodębski  Sędzia Alina Sobczak-Barańska
Krystyna Roszkowska Roman Rolf Urszula Rabiej

Sygn. akt XVIIIK 60/19

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zebranego i ujawnionego w sprawie, Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 17 marca 2018 r.J. K. (1)spotkał się w garażu swojego domu wP.przyul. (...)z kolegąR. J., gdzie spożywali alkohol. Potrzebowali kierowcy doP., a więc zadzwonili poM. G. (1), który niebawem po nich przyjechał. Po drodze stwierdzili, że chcą napić się jeszcze wódki, którą kupili na stacji benzynowej. Następnie pojechali do mieszkaniaM. G. (1)znajdującego się wP.przyul. (...), gdzie we trzech spożywali alkohol i palili marihuanę. Spędzali tam czas m.in. strzelając z pistoletu gazowego do pustych butelek po piwie. PijanyJ. K. (1)po pewnym czasie zasnął w fotelu. Rano po przebudzeniu, okazało się, że nie było już z nimiR. J., który w międzyczasie wrócił do swojego domu.M. G. (1)iJ. K. (1)poszli więc do sklepu kupić jeszcze alkoholu. Po powrocie do mieszkaniaM. G. (1), między mężczyznami wywiązała się awantura.M. G. (1)zaczął łapaćJ. K. (1)za kolano, co ten odebrał jako propozycję seksualną. Kiedy spotkał się ze stanowczą odmową, uderzyłJ. K. (1)kilka razy w twarz a następnie rzucił w niego fotelem. Krzyczał przy tym, aby kładł się na łóżko i zdjął spodnie.  Złapał za pistolet gazowy i zaczął strzelać w jego kierunku, trafiając go w środkowy palec prawej ręki. Gdy ten przestał strzelać,M. G. (1)rzucił nim w kierunkuJ. K. (1), a potem zaprzestał ataku, odwrócił się od niego i poszedł w stronę kuchni. Chwycił jakiś przedmiot leżący przy kuchence i zaczął ponownie iść w kierunkuJ. K. (1), który wówczas użył gazu pieprzowego w aerozolu i skierował mu w twarz jego strumień, co jednak nie uspokoiłoM. G. (1). NastępnieJ. K. (1)odepchnąłM. G. (1), złapał przypadkowy przedmiot i zaczął bić nimM. G. (1)na oślep. Na skutek gazu rozpylonego w pomieszczeniu sam zaczął mieć kłopoty z widzeniem - szczypało go przy tym twarz i dusił w gardle. Przedmiot, którym biłM. G. (1)wyślizgnął mu się z rąk. Łapał więc inne przypadkowe przedmioty w tym m.in. butelkę, czajnik, nogę od stołu i dalej biłM. G. (1), który upadł na ziemię i zaczął jęczeć.J. K. (1)wówczas zebrał z podłogi jego klucze od domu, klucze od samochodu, pistolet, telefon i kulki śrutowe i naboje(...). Wszystkie te rzeczy zapakował do reklamówki. Następnie wyszedł z mieszkania, zamykając je na klucz od zewnątrz. Drzwi do klatki schodowej były zamknięte. Zapukał więc do drzwi sąsiada, którym okazał sięI. O.. Poprosił go o otwarcie drzwi wejściowych do budynku, co też sąsiad uczynił. Reklamówkę zostawił obok klatkiM. G. (1)i pobiegł doR. J.. Opowiedział mu o całym zajściu, informując przy tym, że mocno pobiłM. G. (1)i może on nie żyć. Zadzwonił także do swojej dziewczyny –M. S., do której chciał przyjść i umyć się z plam krwi. Dziewczyna go zbyła. Następnie wrócił pod budynek, w którym mieszkałM. G. (1)i wziął reklamówkę z rzeczami zabranymi z mieszkania; uruchomił samochódO. (...)należący doM. G. (1)i pojechał nim doW.na parking wB.i tam go zostawił. Do swojego mieszkania wP.wrócił nocnym autobusem i poszedł spać. Następnego dnia, tj. 19 marca 2018 r.J. K. (1)pojechał na spotkanie ze swoją byłą dziewczyną -M. M., której powiedział, że zrobił komuś krzywdę. Wracając po godz. 14:00 doP.wyrzucił doW.telefonM. G. (1). WP.spotkał się zR. J.. Razem poszli do sklepu po piwo iJ. K. (1)radził się kolegi, co ma zrobić. Poinformował przy tymR. J., że wziął samochódM. G. (1), zaparkował go na parkingu w CH(...)i umówił się zJ. N. (1), który skupuje samochody, aby sprzedał pojazd.J. K. (1)napisał więc umowę sprzedaży pojazdu, gdzie jako sprzedający występowałM. G. (1), za którego podpisał sięR. J., a pole kupującego pozostawili wolne. Następnie zatankowali samochód i odstawili go do komisu. W zamianJ. K. (1)dostał odJ. N. (2)białegoO. (...), którym wrócił do domu. W dniu 21 marca 2018 r.D. R.wraz ze swoim pracownikiemD. Ż., zaniepokojeni nieobecnościąM. G. (1)w pracy oraz brakiem kontaktu, udali się do jego mieszkania. Tam znaleźli zwłoki kolegi i natychmiast powiadomili Policję.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień oskarżonegoJ. K. (1)(t. I k. 129- 135, 140- 141, 240- 242, t. IV k. 695-699), zeznań świadkówD. R.(t. I k. 8-9, t. IV k. 749-751),D. Ż.(t. I k. 5-6),P. Z. (1)(t. I k.11-12, t. IV k. 701-702),I. O.(t. I k. 14-15, t. IV k. 751-752),M. C.(t. II k. 216-218, t. V k. 873),A. K. (2)(t. I k. 55-56, t IV k. 748-749),M. M.(t. IV k. 783),K. K. (2)(t. k. 216 -218), częściowoR. J.(t. I k. 107-112, t. V k. 872-873), oględziny zwłokM. G. (1)na miejscu zdarzenia, protokołu otwarcia zwłokM. G. (1), karty medycznych czynności ratunkowych (t. I k. 3), protokołu oględzin miejsca (t. I k. 17-18, 19-28), protokołu przeszukania mieszkania (t. I k. 33-35, 49-54), protokołu przeszukania osoby (t. I k. 37-38, 58-60, 80-81), protokołu zatrzymania rzeczy (t. I k. 62-64, 75-78,t. II k. k.336-340, t. III k. 398-402, k. 449-451), protokołu oględzin rzeczy (t. I k. 73-74, t. II k. 308-311), protokołu oględzin osoby (t. I k. 89-90, 91-92), protokołu oględzin i otwarcia zwłok (t. I k. 124), protokołu eksperymentu procesowego – wizji lokalnej (t. II k. 286-294, 295-303, 313-317), protokołu sądowo lekarskich oględzin i sekcji zwłok (t. III k. 427-436, k. 437, 438) opinia wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań dokumentów (t. III k. 461-473), opinii sądowo-psychologiczno-psychiatryczna (t. III k. 477-508).
Przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym oskarżony

J. K. (1)
przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, zaś w postępowaniu sądowym przyznał się jedynie do tego, że wziął samochód oraz inne rzeczy należące doM. G. (1), nie przyznając się do pozostałych zarzutów. Wyjaśnienia oskarżonego polegały na zrelacjonowaniu przez niego zdarzenia do jakiego doszło w mieszkaniuM. G. (1)oraz kroków, jakie po tym zdarzeniu podjął. Wyjaśnił, że w dniu 17 marca 2018 r. spotkał się zR. J., a następnie zadzwonili poM. G. (1), który po nich przyjechał. Pojechali razem doP., po drodze kupili alkohol, który razem spożywali w mieszkaniuM. G. (1). Po pewnym czasie oskarżony zasnął w fotelu i obudził się dopiero rano. W mieszkaniu nie było jużR. J.. Pojechali więc we dwóch po alkohol. Byli w kilku sklepach, u matkiM. G. (1)oraz matki oskarżonego, a następnie wrócili doP., do mieszkaniaM. G. (1). Oskarżony pojechał tam, mając zamiar czekać na spotkanie z narzeczoną, która mieszkała w okolicy. W mieszkaniu,M. G. (1)podczas picia wódki, zaczął płakać i żalić się oskarżonemu. Stawał się przy tym coraz bardziej agresywny. W pewnym momencie złapał oskarżonego za kolano. Oskarżony myślał, że to żarty, aleM. G. (1)wstał, zaczął krzyczeć, przeklinać i uderzać oskarżonego pięściami po głowie. Przy próbach uspokojenia go wpadł w jeszcze większą furię. Wziął do ręki broń pneumatyczną na metalowe kulki zasilane nabojem na(...)i zaczął strzelać na oślep w kierunku oskarżonego, z czego oskarżony jeden raz dostał kulką w palec u prawej ręki. Gdy broń przestała strzelać, to rzucił nią w kierunku oskarżonego, trafiając w niego. Następnie podniósł fotel i także nim rzucił w kierunku oskarżonego. Oskarżony zobaczywszy, żeM. G. (1)bierze nieokreślony przedmiot z blatu kuchennego i zmierza w jego kierunku, wyjął z kieszeni gaz i psiknął nim.M. G. (1)rozjuszyło to jeszcze bardziej. Oskarżony bronił się i chwytał w tym celu przypadkowo napotkane przedmioty, którymi biłM. G. (1). Uciekając z mieszkania, pośpiesznie zabrał z podłogi klucze od mieszkania, klucze od samochodu, pistolet, telefon i reklamówkę, w której były kulki śrutowe i naboje(...). Kluczami tymi zamknął drzwi i wybiegł. Zbiegł na dół, jednakże drzwi od klatki schodowej były zamknięte na klucz. Zapukał więc do pierwszych przypadkowych drzwi, które znajdowały się obok klatki schodowej. Otworzył mu starszy pan. Gdy wybiegł z klatki chciał się schronić i obmyć z krwi, którą miałem na sobie. Podbiegł doR. J., który mieszkał dwa podwórka dalej odM. G. (1). Powiedział mu o całej sytuacji.R. J.obiecał za chwilę do niego wyjść, jednak to się nie wydarzyło. Oskarżony pukał do jego drzwi, dzwonił na telefon jego mamy, ale nikt nie odbierał, ani nie otwierał. Zadzwonił więc do narzeczonejM. S., która mieszkała 100 metrów dalej i powiedział jej o całym zajściu. Chciał do niej przyjść. Ona nie uwierzyła w jego słowa i się rozłączyła. Zobaczywszy, że ma kluczki od samochoduM. G. (1), a samochód stoi zaparkowany na ulicy, wsiadł do niego, chcąc jak najszybciej oddalić się. Samochód zostawił na parkinguCentrum Handlowego (...)wW.i wrócił nocnym autobusem do domu doP.. Następnego dnia zadzwonił doM. M., celem umówienia spotkania. Na spotkaniu opowiedział jej o całym zdarzeniu. Następnie wrócił autobusem doP.i poszedł doR. J.. Spotkał go na podwórku. Szczegółowo dopytywał on oskarżonego o całą sytuację, po czym stwierdził żeby oskarżony się nie martwił, bo słyszał głosM. G. (1), a mieszkają od siebie dwa podwórka dalej. Oskarżony chciał iść do mieszkaniaM. G. (1), aby sprawdzić czy wszystko jest z nim w porządku. Nie poszedł tam jednak, ponieważ bał się iść sam aR. J.odmówił mu towarzystwa. Wieczorem, kiedyR. J.poszedł już do domu, oskarżony udał się w tym czasie do mieszkaniaM. G. (1). Stanął pod drzwiami, pukał do drzwi i dzwonił dzwonkiem, ale nikt się nie zgłaszał. Oskarżony pobiegł znów doR. J.i powiedział mu o tym. Następnego dnia rano po raz kolejny spotkał się zR. J.. Zastanawiając się, co zrobić z zaparkowanym na parkingu CHB.samochodemM. G. (1)wymyślili, żeby odstawić go na plac komisowy ich wspólnego kolegiJ. N. (3). Oskarżony stwierdził, żeJ. N. (3)nie weźmie samochodu bez umowy oraz pełnej dokumentacji.R. J.powiedział oskarżonemu, żeby napisał umowę kupna sprzedaży in blanco, a on się podpisze. Tak też zrobili. Następnie wspólnie pojechaliśmy na terenB.po samochód i odstawili go doJ. N. (3). Oskarżony pożyczył przy tym z komisu inny samochód, aby wrócić nim do domu. Po przyjeździe doP.R. J.się upił i zaczął namawiać oskarżonego, żeby wzięli cenne rzeczy odM. G. (1). Oskarżony zabrał mu klucze od mieszkaniaM. G. (1), które dał mu wcześniej relacjonując zdarzenie. Zobaczył, że klucze są rozpięte i nie są w jednym pęczku jak to było wcześniej. Oskarżony wyprosiłR. J.z samochodu u niego pod domem i udał się do swojego domu. Następnego dnia został zatrzymany przez policję.
Oskarżony przed Sądem utrzymywał, że za wszelką cenę próbował uchylić niebezpieczeństwo, które groziło mu ze stronyM. G. (1). Bronił się i nie miał zamiaru pozbawić go życia. Jak wyjaśnił oskarżony, kiedy opuszczał mieszkanie, toM. G. (1)żył i poruszał się. Oskarżony nie spodziewał się, że bójka do której między nimi doszło może mieć taki przebieg, żeM. G. (1)może stracić życie (t. I k. 129- 135, 140- 141, 240- 242, t. IV k. 695-699)
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim wyjaśniał on o przebiegu zdarzenia, do którego doszło w mieszkaniu pokrzywdzonego i w jakim te wyjaśnienia nie są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim wynikami oględzin miejsca zdarzenia i zwłokM. G. (1). Oskarżony składał je w sposób praktycznie konsekwentny, wyjaśniając przebieg zdarzenia. Są one spójne, logiczne w swej istocie i w znacznej mierze zgodne z zeznaniami świadków oraz pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Pomimo zmiany postawy procesowej oskarżonego, który w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, zaś w postępowaniu przed sądem przyznał się jedynie w ograniczonym zakresie, stwierdzić należy, że wyjaśnienia jakie składał kilkukrotnie w trakcie całego postępowania, nie odbiegają od siebie znacząco treścią. Jedną z różnic pomiędzy treścią wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, do której odniósł się oskarżony, jest okoliczność pozbycia się samochoduM. G. (1), który według pierwotnych wyjaśnień oskarżonego miał być sprzedany. Jeżeli zaś chodzi o linię obrony oskarżonego, jakoby działał on w ramach obrony koniecznej, to Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w tym zakresie, o czym Sąd wypowie się szerzej w części prawnej niniejszego uzasadnienia.
Świadek

R. J.,kolega oskarżonego, przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym w charakterze podejrzanego przedstawił przebieg zdarzenia w sposób w znacznej mierze korelujący z wyjaśnieniami oskarżonego. Wskazał on, iż w dniu 17 marca 2018 r. wraz zJ. K. (1)spożywał alkohol. Potem wpadli na pomysł, aby zadzwonić doM. G. (1), który przyjechał do nich swoim samochodemO. (...). Razem pojechali na stację(...)naŻ., koło(...), gdzieR. J.zatankował i zapłacił za paliwo. Następnie pojechali na stację(...)doP., gdzie kupili 1 litr wódki i piwo. Finalnie pojechali do mieszkania pokrzywdzonego, gdzie pili alkohol i palili marihuanę. Poza wódką wypili jeszcze piwa, któreM. G. (1)miał w domu. W trakcie spożywania alkoholu strzelali z pistoletu wiatrówki na naboje(...)do butelek. Ok. godz. 2.00 w nocyJ. K. (1)zasnął, aR. J.dalej pił zM. G. (1)i rozmawiali. W pewnym momencie zauważył, iż na zewnątrz zrobiło się jasno i powiedział gospodarzowi, że idzie do domu bo jest już zmęczony. Wrócił do domu. Około godz. 23:00 zapukał do jego mieszkaniaJ. K. (1). Gdy wpuścił go do mieszkania zauważył, iż ręce i buty ma we krwi.J. K. (1)poprosił go o pomoc w pozbyciu się śladów i ciałaM. G. (1). Zaskoczony tą prośbąR. J., wyprosił podejrzanego z domu i nie wpuścił go z powrotem, pomimo tego, że ten się do niego dobijał i dzwonił do jego matki. Następnego dniaJ. K. (1)ponownie przyszedł do świadka, aby ten mu pomógł. Wieczorem, koło godz. 19:00 ponownie dzwonił do niegoJ. K. (1)prosząc, abyR. J.pojechał z nim do firmy, w której jest zatrudniony po zaliczkę. Poinformował go też, iż samochódG.jest na parkingu wB.i jest umówiony zJ. N. (1), który skupuje samochody, na jego sprzedaż. Następnego dnia razem pojechali autobusem doB., wzięli samochódM. G. (1)i pojechali do komisuJ. N. (1).J. K. (1)zamienił samochódM. G. (1)naO. (...)koloru białego. Przed wyjazdem, za namowąJ. K. (1),R. J.podpisał się na umowie sprzedaży samochoduM. G. (1)za jego właściciela. Następnie wrócili doP.do mieszkaniaR. J., gdzie spożywali kupione po drodze piwa. Potem pojechali do mieszkaniaJ. K. (1), który po drodze zaczął odpowiadać jak biłM. G. (1)pałką po głowie. W postępowaniu przed sądem świadek został poinformowany o treściart. 182 § 3 kpk, z uwagi na toczące się przeciwko niemu postępowanie w zakresie niepowiadomienia o zabójstwieM. G. (1)i podrobienia umowy kupna-sprzedaży samochodu. Pomimo to świadek złożył zeznania, które jednakże bezsprzecznie uznać należy za nieudolną próbę pomocy oskarżonemu koledze. Zeznał on, iż jedyne co może powiedzieć to fakt, że był w mieszkaniuM. G. (1)przed jego śmiercią wraz z oskarżonym. Pili tam i rozmawiali, a następnie świadek poszedł do domu. W dniu kiedy doszło do zabójstwa, podpisał umowę sprzedaży samochodu. Ma zaniki pamięci i nie jest w stanie powiedzieć, kto tę umowę sporządził. Stwierdził, że nie widział się zJ. K. (1)ale to na pewno nie on zabiłM. G. (1). Po ujawnieniu świadkowi jego zeznań z postepowania przygotowawczego przyznał on, że pierwsza przedstawiona tam przez niego wersja jest prawdziwa (t. I k. 110-112, t. V k. 872-873).
ŚwiadekP. Z. (1),bratM. G. (1), zeznał że ostatni raz widział się z nim w dniu 18 marca 2018 r., ok. godz. 14.00, kiedyM.przyjechał do niego i chciał pożyczyć pieniądze na piwo. W związku z uzyskaną od drugiego brata -P. Z. (2)informacją, iż miał on zostać pobity, w dniu 20 marca 2018 r. świadek udał się do miejsca jego zamieszkania, gdzie bezskutecznie próbował się z nim skontaktować. Następnego dnia zadzwonił do niegoD. R.z prośbą, aby przyjechał do miejsca zamieszkaniaM., a tam od funkcjonariuszy Policji dowiedział się o jego śmierci. Brat świadka miał problem z alkoholem. Zdarzało mu się pić ciągiem, ale zdaniem świadka nie był przy tym szkodliwy. Nie miał skłonności homoseksualnych. Był kiedyś w związku z kobietą, z którą miał dziecko. Przed zdarzeniem miał konkubinę. W latach 90-tych był on karany za rozboje i kradzieże, za co odsiadywał wyrok 7 lat więzienia (t. I k.11-12, t. IV k. 701-702).
ŚwiadekD. R.zeznał, że w prowadzonej przez niego firmie zatrudniony byłM. G. (1). Miał on stawić się w pracy w dniu 19 marca 2018 r., jednakże nie pojawił się. Świadek próbował skontaktować się z ww. telefonicznie jednakże jego telefon był wyłączony. Następnego dnia także się nie pojawił coD. R.wydawało się dziwne. Wieczorem pojechał do jego miejsca zamieszkania jednakże drzwi były zamknięte, w mieszkaniu nie świeciło się światło, a na podwórku nie było dosyć charakterystycznego dla świadka samochoduM. G. (1). Podejmowane próby ustalenia losu pracownika czy to poprzez kontakt ze wspólnymi znajomymi, sprawdzanie miejsc, w których bywał czy też zwracanie się do służby zdrowia aby ustalić czy znajduje się w szpitalu, także okazało się bezskuteczne. Ponieważ w dniu 21 marca 2019 r.M. G. (1)znowu nie pojawił się w pracy świadek w rozmowie ze swoim pracownikiemD. Ż., ustalił, iż trzeba pojechać do mieszkaniaM.. Na miejscu weszli przez otwarte drzwi na klatkę. Drzwi do przedsionka mieszkania były zamknięte, ale było pod nimi widać ślady krwi. Po rozmowie z sąsiadką zdecydowali, że muszą dostać się do środka mieszkania. Zerwali płytę osb w okolicach futryny drzwi po czymD. Ż.wszedł do środka przez tę dziurę. Po chwili wybiegł bardzo przestraszony informując świadka, iż w mieszkaniu leży trup. Ponadto świadek zeznał, żeM. G. (1)pracował u niego od 8 lat a znał go od 30 lat. Miał on bardzo mocne problemy z alkoholem. Był osobą bardzo agresywną, a alkohol i inne środki miały wpływ na jego agresje (t. I k. 8-9, t. IV k. 749-751).
ŚwiadekD. Ż.korelatywnie i uzupełniająco do zeznań powyższego świadka zeznał, że po wejściu do mieszkania stwierdził, iż panuje w nim nieład i wszędzie są plamy krwi. Początkowo nie zauważyłM. G. (1). Kiedy chciał już wyjść z mieszkania szef –D. R., kazał mu zajrzeć pod łóżka, zajrzeć wszędzie i dokładnie sprawdzić mieszkanie. Kiedy świadek wszedł głębiej zauważył, iż na środku mieszkania, na łóżku znajduje się sterta kołder i różnych przedmiotów, a spod nich wystawała głowaM. G. (1). Wówczas przestraszył się i pośpiesznie wyszedł z mieszkania (t. I k. 5-6).
ŚwiadekA. K. (2), matka oskarżonego zeznała, że jej syn w poniedziałek w dniu 18 lub 19 marca 2018 r. nad ranem bądź późno w nocy wrócił wystraszony do domu i obudził ją mówiąc, że coś się wydarzyło i prosząc aby uprała rzeczy, które włożył do pralki. Rano świadek włączyła pralkę, nie patrząc co było w środku. Przed wyjściem zajrzała do pokoju śpiącego syna i zauważyła, że miał poobijaną twarz. Miał podbite oko a na czole miał zadrapania. Następnego dnia do pracy do świadka przyjechała policja. Świadek pojechała wraz z nimi do swojego domu, żeby otworzyć mieszkanie. Syn był w domu. Policja dokonała przeszukania mieszkania i zatrzymania syna (t. I k. 55-56, t IV k. 748-749).
ŚwiadekI. O.,sąsiadM. G. (2)zeznał w dniu 18 marca 2019 r., w godzinach wieczornych, usłyszał pukanie do drzwi. Gdy otworzył okazało się, iż na klatce schodowej stoi mężczyzna, który poprosiło o otwarcie drzwi wejściowych do budynku, gdyż chciał z niego wyjść. Gdy świadek otwierał temu mężczyźnie drzwi wejściowe, ten powiedział do niego, żeM.zwariował. Po tym mężczyzna wyszedł, a świadek wrócił do swojego mieszkania. Ostatni raz widział żyjącegoM. G. (1)w dniu 18 marca 2019 r. ok. godz. 17.00, jednak świadek mógł przeoczyć kiedy i w jakich okolicznościach dokładnie widział go ostatni raz (t. I k. 14-15, t. IV k. 751-752).
ŚwiadekM. C., matkaR. J.zeznała, że w dniu 20 marca 2019 r., około godz. 15.30 do jej syna przyszedł jego kolegaJ. K. (1), który opowiedział, że doszło do awantury zM. G. (1), który miał w niego rzucać fotelem i strzelać z wiatrówki. NastępnieJ. K. (2)miał uderzyćM. G. (1)tak, że ten stracił przytomność i już się nie podniósł. Mówił, że działał w obronie własnej. W ocenieJ. K. (1),M. G. (1)miał prawdopodobnie nie żyć (t. I k. 41-42, t. V k. 871-872).
ŚwiadekK. K. (2)zeznał, iż z oskarżonym przebywali razem w Areszcie Śledczym naS.w marcu 2018 roku przez dwa tygodnie. Oskarżony wszedł do celi załamany. Pokazał świadkowi palec mówiąc, że został postrzelony z wiatrówki. Opowiedział historię, jak to się stało. Poszedł do kolegi, pili alkohol. On siedział na fotelu, a kolega złapał go za kolano a potem uderzyłJ. K. (1), na co ten wziął butelkę i uderzył kolegę w głowę. Kolega ten, zaczął iść w stronę kuchni i wziął jakiś przedmiot.J. K. (1)wziął, co miał pod ręką - to była akurat noga od stołu, wpadł w furię, uderzył go w głowę nogą od stołu. Tamten upadł przez kanapę, jeszcze żył i opuścił spodnie. Oskarżony zaczął go zaczął uderzać tym co miał pod ręką po głowie – był to m.in. czajnik i noga od stołu. Mówił świadkowi, że tamten miał „sieczkę” z głowy, był zmasakrowany. Potem zaczął zbierać rzeczy z mieszkania. Wziął min. wiatrówkę. Poszedł do domu, wytrzeźwiał i wrócił do tamtego mieszkania, jak tamten już nie żył. Pozbierał rzeczy. Pomógł mu kolegaR. J.. Zanim jednak się z nim spotkał, to jadąc samochodem po drodze wyrzucał rzeczy do rzeki, w tym czajnik oraz nogę od stołu. Zakrwawione rzeczy wrzucił do prania, jego matka nie wiedziała tego i uprała je. ZR. J.zawieźli samochódO.koloru czerwonego do sprzedaży. Wymienili go na inny samochód – białegoO.. Oskarżony mówił świadkowi, że czuł się zagrożony, bo kolega go uderzył i strzelił do niego z wiatrówki oraz, że najprawdopodobniej pobity przez niego mężczyzna żył jak wychodził z mieszkania. Dopiero na drugi dzień do niego dotarło, że jest inaczej, jak zaczął usuwać rzeczy z jego mieszkania (t. II k. 216-218, t. V k. 873).
ŚwiadekM. S., dziewczyna oskarżonego, nie miała znaczącej wiedzy na temat zdarzenia. Kiedy spotkała się zJ. K. (1)widziała, że miał ślady bójki przy oku (t. IV k. 782-783).
ŚwiadekM. M., była dziewczyna oskarżonego i matka ich dziecka zeznała, że około 20 marca 2018 r.J. K. (1)poprosił ją o spotkanie na którym opowiadał, że zrobił coś bardzo złego, ale konkretnie nie powiedział co. Mówił, że pokłócił się i pobił zM. G. (1), ale nie mówił o co. Był prawdopodobnie pod wpływem alkoholu. Miał na twarzy przy prawym oku ślady szarpaniny, a przy wardze siniaka (t. IV k. 783).
ŚwiadekJ. N. (1)został pouczony o treściart. 182 § 3 kpkz uwagi na toczące się przeciwko niemu postępowanie w zakresie czynu drugiego zarzuconegoJ. K. (1), polegającego na zaborze w celu przywłaszczenia samochodu markiO. (...)nr rej. (...), stanowiącego własność pokrzywdzonegoM. G. (1), który to następnie oskarżony sprzedał w komisie samochodowym świadka, posługując się sfałszowaną umową kupna sprzedaży i otrzymując w zamian inny samochód markiO. (...). Świadek skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań, zaś na temat śmierciM. G. (1)zeznał, iż nic nie wie (t. V k. 873-874).
Zeznania wszystkich powyższych świadków, w ocenie Sądu, w przeważającej mierze jawią się jako wiarygodne. Są one spójne i logiczne, wzajemnie się uzupełniają, nie zawierają sprzeczności oraz potwierdzają w meritum wyjaśnienia oskarżonego, co pozwoliło odtworzyć przebieg zdarzenia, umiejscowić go w odpowiednim czasie, miejscu i okolicznościach. Co było już sygnalizowane powyżej, dostrzec należy przede wszystkim rozbieżności w zeznaniach świadkaR. J., który w sposób odmienny niż w postępowaniu przygotowawczym zeznawał przed sądem. Zauważyć przy tym należy, że po odczytaniu świadkowi zeznań z postepowania przygotowawczego przyznał on, że to te zeznania są prawdziwe, a nie zaś te złożone na rozprawie przed sądem. Stwierdzić przy tym należy, żeR. J.w sposób oczywisty chciał chronić kolegę a przy tym także i siebie. Sąd nie miał wątpliwości, dając wiarę zeznaniom tego świadka z postępowania przygotowawczego. Pozostałe nieścisłości w wypowiedziach świadków interpretować należy jako element zapomnienia pewnych szczegółów, z uwagi na upływ czasu od momentu zdarzenia do chwili składania zeznań w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wszyscy świadkowie ponadto potwierdzili odczytane im przez sądem zeznania i wyjaśnili ewentualne rozbieżności wskazując, iż wcześniej lepiej pamiętali przebieg zdarzeń.
Pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie również potwierdza ustalony w toku postępowania przez Sąd stan faktyczny.
Wezwana na miejsce załoga pogotowia ratunkowego wystawiła Kartę Medycznych Czynności Ratunkowych, w której odnotowano całkowite stężenie pośmiertne wszystkich mięśni, temperaturę ciała równą otoczeniu, czyli stan całkowitego wychłodzenia, a także urazy głowy, stłuczenia, rany (t. I k. 3).
Oględziny miejsca zdarzenia pozwoliły stwierdzić, że w mieszkaniu pokrzywdzonego panował ogólnie nieład i nieporządek, w różnych lokalizacjach znajdowały się brunatne plamy i rozmazy. W obrębie głowy mężczyzny znajdowała się brunatna, zaschnięta maź, a pod włosami były widoczne rzadko rozstawione, krótkie rany. Oględziny zwłokM. G. (1)na miejscu zdarzenia wykazały ślady licznych tępych urazów mechanicznych zadanych przy użyciu narzędzia posiadającego krawędź ostrą (t. I k. 17 - 18, 19 – 28).
Zgodnie z ustaleniami poczynionymi w trakcie otwarcia zwłokM. G. (1), przyczyną jego zgonu były następstwa doznanego masywnego urazu głowy z licznymi obrażeniami tkanek miękkich twarzy i głowy oraz niewielkim krwawieniem podtwardówkowym i podpajęczynkowym, następowym obrzękiem mózgu oraz cechami krwawienia do przewodu pokarmowego i dróg oddechowych. Charakter i lokalizacja mnogich obrażeń tkanek miękkich głowy (liczne rany tłuczone, rozlegle zasinienia, kilka ran o charakterze ran ciętych) wskazują na doznane przez zmarłego liczne tępe urazy godzące z co najmniej średnią siłą. W przypadku ran ciętych dodatkowo należy brać pod uwagę możliwość użycia narzędzia o ostrej krawędzi. Charakter intensywnych obrażeń w postaci zlewnych zasinień w zakresie obu kończyn górnych (zwłaszcza przedramion i rąk) może odpowiadać próbom zasłaniania się przed zadawanymi ciosami i wskazywać na tak zwane obrażenia obronne. Ponadto stwierdzono również obrażenia powłok i tkanek miękkich grzbietu, a także złamania dwóch dolnych żeber po stronie prawej klatki piersiowej i dość charakterystyczne pasmowate, podłużne zasinienia z przejaśnieniami na części środkowej na prawym pośladku świadczące o doznawanych dalszych tępych urazach godzących w obrębie tułowia i prawego pośladka (t. I k. 124). Jak wynika z opinii wydanej w tym przedmiocie przez biegłego dra n. med.M. F., który przeprowadził sekcję zwłokM. G. (1), oględziny i sekcja zwłok wyżej wymienionego wykazały: bardzo liczne, zlewne i intensywne wysycone zasinienia na powłokach twarzy i głowy, wieloodłamowe złamanie kości nosa, liczne rany tłuczone na powłokach głowy, dwie rany cięte w okolicach lewej małżowiny usznej, otarcia naskórki na powłokach głowy, wylewy krwawe i zmiażdżenia śluzówek przedsionka jamy ustnej, masywne podbiegnięcia krwawe w tkance podskórnej głowy, masywne wylewy krwawe obejmujące oba mięśnie skroniowe, obecność niewielkiej ilości płynnej krwi w przestrzeni podtwardówkowej obustronnie, wylewy krwawe pod oponami miękkimi mózgu, masywny obrzęk mózgu, obecność krwi w układzie komorowym mózgu, zwichnięcie lewego stawu skroniowo-żuchwowego, złamanie lewego wyrostka rylcowatego z wiśniowymi wylewami krwawymi w otaczających mięśniach, intensywne zasinienia na grzbiecie z rozległymi wylewami krwawymi w tkankach miękkich grzbietu, złamania dwóch żeber po prawej stronie klatki piersiowej, niewielkie podbiegnięcie krwawe w tkance podskórnej przedniej powierzchni klatki piersiowej po lewej stronie, obecność zhemolizowanej krwi w dolnej części przełyku i żołądku, obecność niewielkiej ilości krwi w dolnych drogach oddechowych bez cech aspiracji krwi do płuc, liczne i rozległe zasinienia na kończynach górnych, zwłaszcza w okolicy lewego łokcia i przedramienia oraz na grzbietach obu rąk, drobne otarcia naskórka na grzbiecie i na lewym przedramieniu, drobne zasinienia w okolicach obu kolan i prawego podudzia, drobne otarcia naskórka na prawym podudziu. Przyczyną zgonuM. G. (1)były następstwa doznanego masywnego urazu głowy z licznymi i rozległymi obrażeniami tkanek miękkich twarzy i głowy, z następowym niewielkim krwawieniem podtwardówkowym i podpajęczynówkowym z obrzękiem mózgu. W toku przeprowadzonych oględzin i sekcji zwłok stwierdzono cechy krwawienia do dróg oddechowych i aspiracji krwi do przewodu pokarmowego, wskazujące na połykanie przez pokrzywdzonego krwi z uszkodzeń w obrębie nosa i jamy ustnej. Charakter i lokalizacja mnogich obrażeń tkanek miękkich twarzy i głowy (intensywnie wysycane, rozległe zasinienia, liczne rany tłuczone, dwie rany o charakterze ran ciętych) wskazują na doznane przez pokrzywdzonego liczne (wielokrotne) urazy godzące co najmniej ze średnią siłą i zadawane narzędziem tępym twardym. W szerokiej grupie narzędzi tępych twardych, wśród wielu innych, należy także uwzględnić twarde części ludzkiego ciała jak ręka zwinięta w pięść czy obuta stopa. W przypadku ran ciętych zlokalizowanych w okolicy lewej małżowiny usznej dodatkowo należy brać pod uwagę możliwość oddziaływania narzędzia ostrego o powierzchni siecznej. Sekcyjnie stwierdzono także obrażenia powłok i tkanek miękkich grzbietu oraz złamanie dwóch dolnych żeber po prawej stronie klatki piersiowej, jak również charakterystyczne pasmowate podłużne zasinienia ujawnione na lewym pośladku - wskazują na dodatkowe, liczne tępe urazy godzące w obrębie tułowia pokrzywdzonego, a obrażenia lewego pośladka dodatkowo wskazują na oddziaływanie narzędzia kształtu podłużnego, obłego. W ocenie biegłego charakter, lokalizacja oraz intensywność zasinień stwierdzonych na kończynach górnych pokrzywdzonego, zwłaszcza w zakresie przedramion i rąk, może odpowiadać tzw. obrażeniom obronnym, jakie powstają przy próbach osłaniania się przed zadawanymi ciosami. We krwi zmarłego stwierdzono zawartość 3,6 promila alkoholu etylowego, zaś w jego moczu 4,6 promila, wg. chromatografii gazowej, co świadczy o tym, że ww. w chwili zgonu znajdował się pod znacznym toksycznym oddziaływaniem tej substancji (t. III k. 427 – 438).
Biegły dr n. med.M. F., opiniując uzupełniająco na rozprawie przed sądem, podtrzymał treść i wnioski zawarte w opinii pisemnej. Podkreślił przy tym, że charakter stwierdzonych sekcyjnie obrażeń w zakresie głowy wskazywał na doznane liczne, tępe urazy w obrębie różnych okolic i płaszczyzn głowy, zaś stwierdzone wieloodłamowe złamanie kości nosa, krwiaki okularowe oczodołów i tego typu liczne obrażenia są dowodem na doznane liczne tępe urazy w obrębie twarzoczaszki i głowy godzące co najmniej ze średnią siłą oraz dodatkowo dwie niewielkie rany cięte wskazują na działanie narzędzia o powierzchni ostrej. Charakter obrażeń jakie stwierdził biegły w zakresie kończyn górnych tzn. grzbietowych powierzchni rąk, a także przedramion, jest typowy dla sytuacji zasłaniana się przed zadawanymi ciosami i zwane są „obrażeniami obronnymi”. W toku oględzin wewnętrznych zarówno w drogach oddechowych, a przede wszystkim w przewodzie pokarmowym pokrzywdzonego, tzn. w przełyku i żołądku i początkowym odcinku dwunastnicy biegły stwierdził obecność krwi, co świadczy o tym, że pokrzywdzony niewątpliwie krwawił najprawdopodobniej ze złamanego nosa i połykał krew, a z drugiej strony świadczy o tym, że zgon pokrzywdzonego nie nastąpił zaraz po doznaniu obrażeń. Obecność krwi stwierdzonej w początkowym odcinku dwunastnicy wskazuje, że pokrzywdzony musiał jeszcze żyć co najmniej kilkanaście minut od doznanych obrażeń (t IV k. 700-701). W tym miejscu zauważyć należy, że wyjaśnienia oskarżonegoJ. K. (1)dotyczące przebiegu zdarzenia w mieszkaniuM. G. (1)nie pozostają w sprzeczności z wynikami oględzin zwłok pokrzywdzonego i treścią opinii wydanej przez biegłego dotyczącej obrażeń ciała doznanych przezM. G. (1)oraz przyczyn jego śmierci. Pomimo, że oskarżony próbował przedstawić przebieg zdarzenia w sposób jak najbardziej korzystny dla siebie wykazując, że działał w ramach obrony koniecznej to przyznał on, że bił pokrzywdzonego różnymi przedmiotami na oślep, w tym także w głowę, co koreluje ze stwierdzeniem biegłego, iż charakter obrażeń wskazywał na liczne, tępe urazy w obrębie różnych okolic i płaszczyzn głowy oraz liczne tępe urazy w obrębie twarzoczaszki i głowy godzące co najmniej ze średnią siłą. Oskarżony podkreślał wielokrotnie, że wychodząc z mieszkaniaM. G. (1)pozostawiał go żywego. Jak wynika z wyżej przedstawionej opinii biegłego jest jak najbardziej realne, że pokrzywdzony mógł przeżyć jeszcze jakiś czas po zadanych mu przez oskarżonego ciosach, co nie zmienia faktu, że obrażenia których doznał doprowadziły do skutku śmiertelnego.
J. K. (1)w dniu 21 marca 2018 r. poddany został oględzinom ciała. W kąciku lewego oka stwierdzono u niego otarcie o wymiarach 6 mm na 2 mm, na prawej dłoni na wysokości palca wskazującego, w miejscu zgięcia oraz kostki niewielkie, zasklepione otarcie naskórka o wymiarach 2 mm na 2 mm, na czubku palca środkowego dłoni prawej widoczne było podbiegnięcie krwawe biegnące wzdłuż paznokcia prawej strony długie na 13 mm długości i na 3 mm szerokości, a na czubku palca serdecznego prawej dłoni widoczne było niewielkie podbiegnięcie krwawe o wymiarach 2 mm na 2 mm (t. I k. 89-90F, t. IV k. 746).
W miejscu zamieszkaniaJ. K. (1)zabezpieczono szereg przedmiotów pochodzących z mieszkaniaM. G. (1), takich jak pistolet pneumatyczny(...), pudełko z zawartością kulek z napisemS., magazynek z załadowanym nabojem(...)z napisemR., 6 szt. naboi(...), widelec koloru srebrnego, białą reklamówkęH., klucz koloru srebrnegoY., klucz koloru srebrnego z napisemR., klucz koloru żółtego z napisemT., 7 sztuk kluczy (t. I k. 49-53).
W toku postępowania przygotowawczego przeprowadzona została z udziałem podejrzanego czynność eksperymentu procesowego na miejscu zdarzenia, podczas której oskarżony szczegółowo opowiedział jego przebieg (t. III k. 286-294, 295-303, 313-317).
Uzyskana opinia z zakresu badań pisma ręcznego i dokumentów pozwoliła na ustalenie, iż podpis o brzmieniu(...)nakreślonego na umowie kupna sprzedaży pojazdu datowanej na dzień 3.03.2018 r. wykazuje cechy falsyfikacji oraz taki poziom różnic w zestawieniu z grafizmem wzorcowymM. G. (1), które oznaczają brak podstaw do uznania autentyczności spornej sygnatury (t. III k. 461-473).
Według opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 25.01.2019 r. oceniającej stan zdrowia psychicznegoJ. K. (1), nie stwierdzili oni u oskarżonego choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Natomiast rozpoznali u badanego osobowość nieprawidłową o typie dyssocjalnym. Stan psychiczny opiniowanego nie znosił ani nie ograniczał jego zdolności rozpoznania znaczenia czynów i zdolności pokierowania swoim postępowaniem. Aktualny stan psychiczny pozwala badanemu na udział w czynnościach procesowych oraz prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny (t. III k. 477-508). Biegłe mgrA. S., lek. med.D. K.i lek.A. K. (3)opiniując uzupełniająco na rozprawie przed sądem podtrzymały treść i wnioski zawarte w powyższej opinii pisemnej (t. IV k. 785-786).
Powyżej przedstawione dowody w postaci oględzin miejsca zdarzenia, oględzin i sekcji zwłokM. G. (1)oraz opinii biegłego w tym zakresie, oględzin ciała oskarżonego, protokołu zabezpieczenia przedmiotów, eksperymentu procesowego na miejscu zdarzenia, opinii z zakresu badań pisma ręcznego i dokumentów, a także opinii sądowo-psychiatrycznej należy uznać za materiały, które zostały sporządzone przez osoby uprawnione w sposób prawidłowy, są jasne, pełne i nie zawierają sprzeczności, a opinie nadto, zostały sporządzone przez osoby posiadającą wiedzę specjalistyczną z zakresu przedmiotu opinii. Sąd dał więc wymienionym dowodom, które nie pozostają nadto w sprzeczności w osobowym materiałem dowodowym przytoczonym powyżej.
Wina oskarżonegoJ. K. (1), co do wszystkich zarzucanych mu czynów, nie budzi wątpliwości. W odniesieniu do czynu I, całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w szczególności wyjaśnień samego oskarżonego, których nie sąd uznał za wiarygodne, nie znajdując żadnych przeciwstawnych dowodów, oraz zeznań wyżej wymienionych świadków, a także oględziny miejsca zdarzenia, ciała, rzeczy oraz protokół z sekcji zwłok i dokumentacja medyczna wskazują, iż oskarżony 18 marca 2018 roku znajdując się w mieszkaniuM. G. (1), wdał się z nim w awanturę i zadał mu wiele ciosów, m.in. w głowę, zarówno pięścią jak i narzędziami tępymi twardymi, a także o powierzchni siecznej. Uderzenia te oskarżony, jak wynika z opinii biegłego, zadawał co najmniej ze średnią siłą,. Jak wynika jednakże z relacji świadków, w tymK. K. (2), który zeznał, że oskarżony przyznał, iż zrobiłM. G. (1)„sieczkę z głowy” i był zmasakrowany oraz z wyjaśnień samego oskarżonego, z których wynika, że stracił on panowanie nad sobą, uderzając pokrzywdzonego na oślep, przypadkowymi przedmiotami, które znalazły się w zasięgu jego ręki, uznać należy, że były to ciosy bezwzględne, wymierzone przez oskarżonego z całej siły, jaką w tamtym momencie posiadał.M. G. (1)doznał licznych tępych urazów godzących z co najmniej średnią siłą w głowę. Jego śmierć jest następstwem doznanego masywnego urazu głowy z licznymi obrażeniami tkanek miękkich twarzy i głowy oraz niewielkim krwawieniem podtwardówkowym i podpajęczynkowym następowym obrzękiem mózgu oraz cechami krwawienia do przewodu pokarmowego i dróg oddechowych. Zadając uderzenia losowymi narzędziami znajdującymi się pod ręką, w tym prawdopodobnie nawet szklaną butelką, czajnikiem czy nogą od stołu, z taką siłą, w takie miejsce ciała, oskarżony, jak każda osoba z przeciętną inteligencją musiał liczyć się, a więc godzić z tym, że uderzenia te mogą spowodować śmierć zaatakowanego. Tym samym oskarżony wyczerpał znamiona zbrodni zabójstwa zart. 148 § 1 k.k.
Uderzeń, które zadałJ. K. (1)M. G. (1)było dużo i dosięgnęły wielu, różnych części ciała pokrzywdzonego. Oskarżony zadając uderzenia posłużył się przy tym nie tylko swoimi dłońmi, ale także kilkoma przedmiotami, które znalazł pod ręką i które użyte w sposób, w jaki to zrobiłJ. K. (1), stały się przedmiotami groźnymi dla życia człowieka nimi zaatakowanego. W efekcie tegoM. G. (1)doznał nie tylko wielu urazów i ran głowy oraz twarzy, ale także złamania kości nosa, złamania dwóch żeber po prawej stronie klatki piersiowej, urazu na powierzchni klatki piersiowej po lewej stronie, licznych i rozległych zasinień na kończynach górnych, zwłaszcza w okolicy lewego łokcia i przedramienia oraz na grzbietach obu rąk, otarć naskórka na grzbiecie i na lewym przedramieniu, zasinień w okolicach obu kolan i prawego podudzia, otarć naskórka na prawym podudziu, ciętych ran w okolicy lewej małżowiny usznej, obrażeń powłok i tkanek miękkich grzbietu, pasmowatych podłużnych zasinień na lewym pośladku. Charakter i lokalizacja mnogich obrażeń tkanek miękkich twarzy i głowy (intensywnie wysycane, rozległe zasinienia, liczne rany tłuczone, dwie rany o charakterze ran ciętych) wskazują według biegłego na doznane przez pokrzywdzonego liczne (wielokrotne) urazy godzące co najmniej ze średnią siłą i zadawane narzędziem tępym twardym. W przypadku wyżej wspomnianych ran ciętych należy brać pod uwagę możliwość oddziaływania narzędzia ostrego o powierzchni siecznej. Pozostałe ślady wskazują na dodatkowe, liczne tępe urazy godzące w obrębie tułowia pokrzywdzonego, na oddziaływanie narzędzia kształtu podłużnego, obłego, a także na obrażenia obronne. Powyższy opis obrażeń pokrzywdzonego i brutalność z jaką działał oskarżony, stwierdzone podczas sekcji zwłok pokrzywdzonego, świadczyć mogłyby o jego działaniu w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życiaM. G. (1). W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął jednak, iż oskarżonyJ. K. (1)działał w zamiarze ewentualnym, biorąc pod uwagę okoliczność, że zgon pokrzywdzonegoM. G. (1)nie nastąpił zaraz po doznaniu obrażeń. Jak zaopiniował biegły, obecność krwi stwierdzonej w początkowym odcinku dwunastnicy wskazuje, że pokrzywdzony musiał jeszcze żyć co najmniej kilkanaście minut od doznanych obrażeń. Wysoce prawdopodobne jest więc, że kiedyJ. K. (1)opuszczał mieszkanie kolegi to ten jeszcze żył, jak zresztą sam wyjaśnił. LosM. G. (1)był mu jednak obojętny. Widząc jego stan, godził się z jego śmiercią, nie przedsiębiorąc zresztą żadnych kroków, by udzielić mu pomocy. Gdyby jednak oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim zabójstwaM. G. (1), to wiedząc iż jeszcze żyje, nie zostawiłby go żywego, a ukończył katowanie swojej ofiary w sposób doprowadzający do pewnego zgonu. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja określona wart. 25 § 3 k.k.przede wszystkim z uwagi na fakt, iż nie było żadnego bezpośredniego, bezprawnego zamachu ze stronyM. G. (1)na oskarżonego. Za taki zamach nie można uznać złapania oskarżonego przezM. G. (1)za kolano, nawet jeżeli w odczuciu oskarżonego była to sugestia doprowadzenia do zbliżenia. Za taki zamach nie można uznać także strzelania na oślep z pistoletu pneumatycznego na kulki do oskarżonego, które pozostawiło na jego palcu u dłoni niewielkie podbiegnięcie krwawe, jak to udokumentowano podczas oględzin osobyJ. K. (1)(I k. 89-90F plus te zdjęcia z post sadowego). Takim zamachem nie było także użycie przezM. G. (1)do oskarżonego słów wyrażających się w stwierdzeniu „ty nie wiesz kim ja jestem”. Za zamach taki nie można uznać także stanu bójki jaka wywiązała się pomiędzy oskarżonym aM. G. (1). Przede wszystkim wskazać tutaj należy, że bójka ta nie pozostawiła na ciele oskarżonego żadnych obiektywnie znaczących śladów (jak wynika z oględzin ciałaJ. K. (1)oraz załączonego fotograficznego materiału poglądowego), nie wywołała także żadnych ani ciężkich, ani nawet lekkich urazów, nie spowodowała u oskarżonego uszczerbku na zdrowiu. Należy zwrócić uwagę na rażącą dysproporcję jaka zaistniała pomiędzy śladami i obrażeniami, które znalazły się na ciele pokrzywdzonego i które ujawnione zostały podczas oględzin i sekcji zwłok, a które skutkowały jego śmiercią, a nielicznymi i nieznacznymi śladami, które zdołano zaprotokołować i sfotografować podczas oględzin ciała oskarżonego. Przy takiej dysproporcji ciężko w ogóle mówić o obronie koniecznej, którą starał się w swoich wyjaśnieniach wykazać oskarżony. Ponadto, należy także mieć na względzie, że w pewnym momencie pokrzywdzony zaprzestał ataku na oskarżonego, odwrócił się od niego i udał się w stronę kuchni. Oskarżony mógł więc wykorzystać ten moment na oddalenie się z mieszkania pokrzywdzonego. Postąpił jednak inaczej. Został w mieszkaniu i brutalnie zaatakował pokrzywdzonego, co doprowadziło do jego śmierci. Okoliczność ta bezsprzecznie świadczy o tym, że oskarżony nie działał w obronie koniecznej. Miał on bowiem możliwości oraz warunku do tego, żeby w sytuacji w której się znalazł, podjąć inne kroki.

J. K. (1)nie popełnił też czynu, o którym mowa, w warunkach określonych przezart. 148 § 4 k.k., ponieważ nie działał pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami. Silne wzburzenie musi pozostawać w związku przyczynowym z wywołującymi je okolicznościami i tylko one mogą je usprawiedliwić. „Analiza okoliczności usprawiedliwiających silne wzburzenie z punktu widzenia norm etycznych jest wtórną i poprzedzona musi być ustaleniem, czy sprawca w ogóle działał w stanie afektu fizjologicznego, wytrącającego psychikę człowieka do tego stopnia z równowagi – w związku z czynnikami zewnętrznymi – że był to wyłączny motor działania sprawcy" (wyrok SA w Katowicach z 6.04.2000 r., II AKa 40/00, „Wokanda" 2000/11, s. 47). Oceny okoliczności usprawiedliwiających afekt trzeba dokonywać z dwóch punktów widzenia: psychologicznego i etycznego. Ten pierwszy dotyczy kwestii usprawiedliwienia zaburzeń procesu motywacyjnego, natomiast ten drugi związany jest z właściwą oceną samych okoliczności, dokonaną przez pryzmat wartości akceptowanych społecznie, czy w powszechnym odczuciu reakcja sprawcy zasługuje na usprawiedliwienie, a nawet wybaczenie. Nie ma katalogu okoliczności usprawiedliwiających silne wzburzenie. Za okoliczność nieusprawiedliwiającą afektu z reguły uznaje się fakt, że sprawca znajdował się pod wpływem alkoholu. Jego czyn może wówczas zostać zakwalifikowany jako silne wzburzenie tylko w naprawdę wyjątkowych przypadkach, kiedy zostało ono wywołane przez inne poza alkoholem czynniki (Magdalena Budyn-Kulik w Komentarz aktualizowany doart.148 Kodeksu karnego, LEX). Stwierdzić należy, że okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy, w żaden sposób nie usprawiedliwiały stanu emocjonalnego w jakim znajdował się oskarżony. Według Sądu Apelacyjnego w Lublinie „istota wzburzenia (afektu fizjologicznego) tym się charakteryzuje, że przeżywany przez sprawcę proces emocjonalny, wynikły ze szczególnej sytuacji motywacyjnej, ogranicza kontrolującą funkcję rozumu” (II Aka 201/09). Sąd Najwyższy wiele razy podkreślał, że afekt to przeżycie utrudniające kontrolującą funkcję rozumu (Wyrok SN z dnia 20 maja1965 r. Rw 325/65, OSPiKA 1970, nr 4 s.151). Sprawca pozostający pod jego wpływem nie kieruje się „przesłankami rozumowymi, a wyłącznie względami uczucia, niczym nie hamowanymi” (Wyrok SN z dnia 9 lipca 1968 r., IV Kr 110/68, OSPiKA 1970, nr 4, poz. 70). Zgodnie ze stanowiskiem doktryny, silne wzburzenie, przedstawione w orzeczeniach Sądu Najwyższego jest, tj.: jako zachodzącego wtedy „gdy sprawca działa pod wpływem dominujących emocji, które wyraźnie ograniczają kontrolującą działalność rozumu. Stan ten, który pobudza do czynu, przejawia się przede wszystkim w gwałtownym wyładowaniu uczucia, a także: w stanie silnego wzburzenia człowiek nie może przyjmować i kwalifikować wrażeń w sposób normalny, wyobrażenia jego tworzą się inaczej niż w stanie spokoju uczuciowego, cała świadomość ulega zaciemnieniu, rozważania celowości i słuszności działań, możności kierowania czynami stają się ograniczone, procesy uczuciowo-ruchowe natomiast, nabierają siły i natężenia, wymykają się spod kontroli świadomości. Prawidłowość przebiegu procesów psychicznych jest w afekcie do pewnego stopnia ograniczona (J. Bryk: Silne wzburzenie a zabójstwoart. 148 § 4 k.k.Cz. 1, „Policja 997” 2007, nr 2, s. 46). Jak wynika z oceny biegłych, stan psychiczny oskarżonego w czasie czynu nie znosił ani nie ograniczał jego zdolności do rozpoznania znaczenia czynu ani pokierowania swoim postępowaniem. U oskarżonego rozpoznano za to osobowość nieprawidłową typu dyssocjalnego. Przejawia się to m.in. poprzez bezwzględne nieliczenie się z uczuciami innych, silną i utrwaloną postawę nieodpowiedzialności i lekceważenia norm, reguł i zobowiązań społecznych, niską tolerancją frustracji i niskim progiem wyzwalania agresji, niezdolnością przeżywania poczucia winy i korzystania z doświadczeń, a w szczególności z doświadczanych kar oraz wyraźną skłonność do obwiniania innych lub wysuwania pozornie niemożliwych do uznania racjonalizacji zachowań, które są źródłem konfliktów z otoczeniem. Zdaniem Sądu nie można doszukać się w okolicznościach sprawy oraz zachowaniu oskarżonego cech „silnego wzburzenia” w celu zakwalifikowania jego czynu zart. 148 § 4 k.k.
W odniesieniu do czynu II i IV wina oskarżonego także nie budzi najmniejszych wątpliwości, o czym świadczą liczne dowody, w tym przede wszystkim wyjaśnienia samego oskarżonego w tym zakresie.J. K. (1)uciekając z miejsca zdarzenia zabrał z mieszkania pokrzywdzonego liczne przedmioty, jak stwierdził „w amoku”. Przedmioty te zostały następnie znalezione podczas przeszukania mieszkania oskarżonego. Były to: pistolet pneumatycznego(...), pudełka z zawartością kulek z napisemS., magazynek z załadowanym nabojem(...)z napisemR., 6 szt. naboi(...), widelec koloru srebrnego, biała reklamówkaH., klucz koloru srebrnegoY., klucz koloru srebrnego z napisemK., klucz koloru żółtego z napisemT., 7 sztuk kluczy o łącznej wartości powyżej 550 zł, tym samym oskarżony w sposób oczywisty wyczerpał dyspozycję przestępstwa kradzieży zart. 278 § 1 k.k.Jak wynika z zeznań oskarżonego, był on także w posiadaniu telefonu komórkowego pokrzywdzonego, którego jednak pozbył się po drodze wyrzucając go jadąc samochodem przy rzece. Z miejsca zdarzenia pokrzywdzony zabrał ze sobą także klucze do samochodu pokrzywdzonego markiO. (...)nr rej. (...). Następnie, bezpośrednio po dokonanym zabójstwie, za pomocą posiadanych kluczyków włamał się do ww. samochodu, który zaparkowany był na ulicy przed budynkiem mieszkalnym w którym mieszkałM. G. (1)i odjechał nim w kierunku CHB.gdzie zostawił samochód. Takim postępowaniem oskarżony wyczerpał znamiona czynu określanego jako kradzież z włamaniem zakwalifikowanego zart. 279 § 1 k.k.Oskarżony podczas eksperymentu procesowego - wizji lokalnej nie potrafił powiedzieć, dlaczego zabrał samochód pokrzywdzonego. Wyjaśniając przed sądem stwierdził, że mając kluczyki odruchowo wsiadł samochodu pokrzywdzonego chcąc jak najszybciej oddalić się z miejsca zdarzenia. Przyznał, że nie posiadał żadnego tytułu prawnego do ww. samochodu, który uprawniałby go faktycznie do tego aby wejść w jego posiadanie i nim odjechać poza tym, że pokrzywdzony często mu go pożyczał.
Zdaniem Sądu, także w odniesieniu do czynu III wina oskarżonego jest oczywista. Pomimo twierdzeń oskarżonego, iż współdziałał zR. J.w zakresie dalszego postępowania ze skradzionym samochodem należącym do pokrzywdzonego, sprowadzających się wręcz do tego, że toR. J.był pomysłodawcą tego, aby samochód odstawić do komisu ich wspólnego kolegiJ. N. (1), to jednakR. J.Sąd dał wiarę w zakresie jego zeznań, które dotyczyły tego, iż oskarżony namówił go do podpisania się pod utworzoną przez niego fikcyjną umową kupna sprzedaży jako sprzedający (właściciel pojazdu –M. G. (1)). Uzyskana opinia z zakresu badań pisma ręcznego i dokumentów pozwoliła ustalić, że podpis o brzmieniu(...)na przedmiotowej umowie kupna sprzedaży pojazdu wykazał cechy falsyfikacji oraz taki poziom różnic w zestawieniu z grafizmem wzorcowymM. G. (1), które oznaczają brak podstaw do uznania autentyczności spornej sygnatury (t. III k. 461-473). Za przyjęciem, iżR. J.złożył sfałszowany podpis pod umową sporządzona przez oskarżonego będąc przez niego do tego namówionym przemawia przede wszystkim bezsporny fakt, że to oskarżony miał interes w tym, aby taką umowę sporządzić i pozbyć się samochodu, co też zresztą doszło do skutku. Mężczyźni pojechali do komisuJ. N. (1)wraz ze sfałszowaną umową, która stanowić miała zabezpieczenie tego aby wyżej wymieniony przyjął przedmiotowy samochód. Oskarżony otrzymał w zamian takżeO. (...), koloru białego. Powyższym zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k., tj. podżegania do fałszerstwa, które przejawiło się w namówieniuR. J.do podpisania się za pokrzywdzonegoM. G. (1)pod fikcyjną umową sprzedaży samochoduO. (...)skradzionegoM. G. (1).
OskarżonemuJ.K.Sąd za czyn I wymierzył karę 25 lat pozbawienia wolności, za czyn II wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności, za czyn III karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz za czyn IV karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 88 k.k.Sąd wymierzyłJ. K. (1)karę łączną 25 lat pozbawienia wolności, do której to w warunkach orzeczonych wobec oskarżonego kar cząstkowych, zobligowany był przez przepisart. 88 k.k.Wymierzając oskarżonemu kary cząstkowe pozbawienia wolności za popełnione przez niego czyny, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w treściart. 53 k.k., bacząc aby jej wymiar realizował cel zarówno prewencji szczególnej jak i ogólnej, a jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oraz brał pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd uwzględnił również stopień społecznej szkodliwości czynów biorąc pod uwagę zarówno elementy podmiotowe jak i przedmiotowe. Oskarżony z pokrzywdzonym znali się, byli kolegami, nie było między nimi żadnego konfliktu, a zdarzenie z dnia 18 marca 2018 r., gdy już do niego doszło, powinno skończyć się co najwyżej wzajemną wymianą ciosów i opuszczeniem mieszkania pokrzywdzonego przez oskarżonego. Oskarżony był pijany zarówno przed, jak i prawdopodobnie w trakcie i po zdarzeniu. Spożywał on alkohol, w tym piwo i wódkę w znacznych ilościach. Oskarżony działając z dużą siłą i brutalnością zadawał pokrzywdzonemu wiele ciosów, w tym przede wszystkim w okolicę głowy, w wyniku czego doszło do masywnego urazu głowy z licznymi obrażeniami tkanek miękkich twarzy i głowy oraz niewielkim krwawieniem podtwardówkowym i podpajęczynkowym następowym obrzękiem mózgu oraz cechami krwawienia do przewodu pokarmowego i dróg oddechowych u pokrzywdzonego. Oskarżony pozbawił w ten sposób życiaM. G. (1)w jego własnym mieszkaniu. Stwierdzić należy, że oskarżony przy tym wszystkim działał racjonalnie. Bezpośrednio po zdarzeniu zabrał z mieszkania pokrzywdzonego różne przedmioty, w tym klucze do mieszkania, aby wychodząc zamknąć za sobą drzwi. Zabrał także samochód należący doM. G. (1), żeby nie stał on pod jego domem. Zabrał także telefon komórkowy ofiary, który następnie wyrzucił po drodze do rzeki. Wszystkie powyższe działania oskarżonego nakierowane były na opóźnienie odnalezienia zwłokM. G. (1), a tym samym na opóźnienie wykrycia popełnionej przez niego zbrodni. Biorąc pod uwagę okoliczności zdarzenia oraz osobowość oskarżonego nie można stwierdzić, by znajdował się on w stanie znoszącym bądź ograniczającym jego zdolności rozpoznania znaczenia czynów i zdolności pokierowania swoim postępowaniem, co jednoznacznie stwierdzili biegli psychiatrzy.
Motywacja oskarżonego, a właściwie jej brak, poza co najmniej nieadekwatną reakcją na sytuację stanowiącą w mniemaniu oskarżonego konieczną obronę własnej osoby, która doprowadziła do zabójstwaM. G. (1), jest motywacją zasługującą na szczególne potępienie. Oskarżony był wcześniej wielokrotnie karany za przestępstwa kwalifikowane zart. 279 § 1 k.k.,280 § 1 k.k.,157 § 1 i 2 k.k., 278§ 1 k.k., 178a§ 1 i 4 k.k.oraz286 § 1 k.k.(t. II k. 372 – 374, t. IV k. 690-692). Zauważyć przy tym należy, że są to między innymi przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu z użyciem przemocy bądź groźby użycia przemocy, a więc przestępstwa podobne do zbrodni zart. 148 § 1 k.k., bądź wręcz tego samego rodzaju, co przestępstwa, za które oskarżony zastał skazany niniejszym wyrokiem. Sąd nie znalazł żadnych okoliczności łagodzących, które nakazywałyby wymierzenie kary pozbawienia wolności w wymiarze niższym niż 25 lat. Takiej okoliczności nie stanowi fakt, iż oskarżony zrelacjonował przebieg wydarzenia ze swoim udziałem, gdyż w swych wyjaśnieniach próbował w znacznym stopniu umniejszyć swoją winę stwierdzając, że to on był ofiarą, która próbowała się za wszelką cenę bronić. Tak więc, pomimo przyznania się oskarżonego do zarzucanych mu czynów na etapie postępowania przygotowawczego oraz przyznanie się w ograniczonym zakresie na etapie postępowania sądowego, okoliczność ta nie mogła decydować o wymierzeniu kary w mniejszej wysokości i zdaniem Sądu kara 25 lat pozbawienia wolności jest karą adekwatną i sprawiedliwą, która spełni swe cele zarówno wobec sprawcy jak i wobec społeczeństwa. Charakter czynu, nieplanowanego oraz przebieg zdarzenia podczas którego, w początkowym okresie pokrzywdzony także był aktywnym agresorem zaważyły na tym, iż Sąd nie wymierzył oskarżonemu kary szczególnej w postaci kary dożywotniego pozbawienia wolności. Ponadto, wymierzając karę Sąd wziął pod uwagę postawę, właściwości, warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia oskarżonego. OskarżonyJ. K. (1)ma wykształcenie zawodowe mechanik pojazdów, pracował wW.whotelu (...)jako recepcjonista, zarabiał ok.(...)zł netto. Jest młodym mężczyzną, kawalerem i ma jedno dziecko wieku 4 lat. Przed aresztowaniem nie mieszkał z matką dziecka. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 1 marca 2018 r. pozbawiony został władzy rodzicielskiej, a decyzją administracyjną z dnia 25 maja 2018 r. zmieniono nazwisko jego syna na nazwisko matki. Swój wolny czas zarówno przed zdarzeniem jak i po, aż do momentu zatrzymania przez policję, spędzał na spożywaniu alkoholu z kolegami. Nawet dokonana przez niego zbrodnia nie wpłynęła na chociażby chwilową zmianę zachowania i trybu funkcjonowania oskarżonego.
Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania w przedmiotowej sprawie, tj. od dnia 21 marca 2018 r. do dnia 2 lipca 2018 r. i od dnia 18 listopada 2018 r. do dnia 11 lipca 2019 r. W powyższym zaliczeniu Sąd uwzględnił, że w okresie od 2 lipca 2018 r. do 18 listopada 2018 r. oskarżony był pozbawiony wolności w innej sprawie o sygn. akt II K 1803/17.
Sąd orzekł zwrot jako zbędnych dla postępowania dowodów rzeczowych wymienionych w wykazie dowodów rzeczowych(...):P. Z. (1)pod pozycjami: od 3 do 22 - rzeczy należące do pokrzywdzonegoM. G. (1);J. K. (1)pod pozycjami: od 23 do 34 - rzeczy należące do oskarżonego; dowody rzeczowe wymienione pod pozycjami 1 i 2 - inne ślady nakazał pozostawić w miejscu ich przechowywania, zaś dowody rzeczowe znajdujące się na karcie 79 akt – umowa kupna sprzedaży i dowód rejestracyjny pojazdu przekazać Prokuraturze Rejonowej w Pruszkowie do sprawy 2 Ds. 97/2019.
Sąd na podstawieart. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k.orzekł o kosztach zastępstwa adwokackiego zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw.A. J.kwotę 300 złotych plus VAT, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuJ. K. (1).
Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonegoJ. K. (1)od zapłaty kosztów sądowych ze względu na rozmiar orzeczonej kary pozbawienia wolności, sytuację rodzinna i majątkową.
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł jak w wyroku.
SSO Alina Sobczak – Barańska SSO Andrzej Krasnodębski