Sąd Rejonowy w Giżycku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 190/19
Data wyroku: 2019-10-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janusz Supiński
Słowa kluczowe: Pożyczka

Sygn. akt I C 190/1 9

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 października 2019 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilnyw składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Janusz Supiński
Protokolant: Katarzyna Kucharska
po rozpoznaniu w dniu 15.10.2019 r. w Giżycku
sprawy z powództwaM. S.
przeciwkoT. B.
o zapłatę
powództwo oddala.
Sygn. akt. I C 190/19

UZASADNIENIE
PowódkaM. S.domagała się zasądzenia na jej rzecz odT. B.kwoty 3.788 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 02.04.2018r. oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu podniosła, iż udzieliła pozwanemu 15 (piętnaście) pożyczek w łącznej wysokości 747 EURO i 590 zł, zaś pozwany pieniędzy tych nie zwrócił.
PozwanyT. B.nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie w całości. W uzasadnieniu wskazał, że nigdy nie zawierał z powódką umowy pożyczki.
Sąd ustalił, co następuje:
Strony –M. S.iT. B.– pozostawały od marca 2016r. do czerwca 2017r. w konkubinacie. W tym okresie strony przebywała na terenie Holandii, gdzie pracowały. W trakcie wspólnego pobytu stron w Holandii pozwany został obciążony obowiązkiem alimentacyjnym na rzecz byłej żony, w związku z czym powódka dwu lub trzykrotnie przekazała pozwanemu środki pieniężne w nieustalonej wysokości na pokrycie zobowiązań pozwanego. Przekazując te środki powódka nie uprzedzała pozwanego, że traktuje je jako pożyczka z obowiązkiem zwrotu.
W czerwcu 2017r. pozwany wrócił do Polski, po czym poinformowała powódkę telefonicznie o zakończeniu konkubinatu i decyzji o pozostaniu na stałe w kraju.
We wrześniu 2017r. powódka zażądała po raz pierwszy od pozwanego zwrotu przekazanych mu kwot, informując jednoczenie, że owo przekazanie traktuje jako udzielenie pożyczki.
dowód: zeznania powódki k 51
zeznania pozwanego k 24, 51
zeznania świadkaG. B.k 51
zeznania świadkaG. T. (1)k 51
zeznania świadkaR. B.k 51
zeznania świadkaA. K.k 51
Sąd zważył, co następuje:
Roszczenie powódki nie zasługiwało na uwzględnienie.
Przedstawiony stan faktyczny ustalono wyłącznie na podstawie zeznań stron i zeznań świadkówG. B.,G. T. (1),R. B.iA. K.. Strona powodowa bowiem nie przedstawiła żadnych dowodów bezosobowych, w szczególności wyciągów z rachunków bankowych czy potwierdzeń przelewu, co w niniejszej sprawie było o tyle istotne, że powódka powoływała się na przekazywanie pozwanemu środków pieniężnych właśnie drogą przelewów bankowych. Tymczasem analiza zeznań samych stron i – tym bardziej zeznań w/w świadków – prowadzi do wniosku, że żadna z przesłuchanych osób nie potrafiła wskazać, nawet w przybliżeniu, ilości i wysokości kwot, przekazanych przez powódkę na rzecz pozwanego. Co ważniejsze – sama powódka, będąc przesłuchiwana w charakterze strony, nie umiała wskazać konkretnej kwoty, jaką miała przekazać pozwanemu, ograniczając się do stwierdzenia, że kwota podana w pozwie została obliczona na podstawie rachunków z konta. Niestety brak dowodów bezosobowych uniemożliwił jakąkolwiek weryfikację tychże obliczeń z pozwu. Już sama ta okoliczność powoduje, że roszczenie powódki, jako nieudowodnione co do wysokości przy postawie pozwanego kwestionującego ową wysokość, nie zasługiwało na uwzględnienie. Jedynie dla przypomnienia warto wskazać na treśćart. 6 kci dostrzec, że to powódka, reprezentowana zresztą przez pełnomocnika profesjonalnego, powinna wykazać nie tylko istnienie wierzytelności ale też i wysokość.
Na uwzględnienie roszczenia pozwu nie pozwoliła także druga ze wskazanych powyżej kwestii, którą powódka powinna była wykazać, a mianowicie samo istnienie wierzytelności. W tym kontekście należało dostrzec, że zgodnie zart. 720 § 1 kcprzez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Oznacza to, że „Pożyczka jest umową konsensualną, polegającą na zgodnym oświadczeniu woli stron, dającego i biorącego pożyczkę, przez którą dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego pożyczkę, określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić taką samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości”[takE. G.,P. M.(red.),Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 9,W.2019].Oczywistym przy tym jest, że owe oświadczenia zobowiązujące obu stron umowy pożyczki muszą zostać złożone przed przekazaniem przedmiotu pożyczki lub w drodze następczych uzgodnień stron. W realiach niniejszej sprawy zaś powódka sformułowała po raz pierwszy swoje stanowisko w zakresie potraktowania kwot przekazanych pozwanemu dopiero we wrześniu 2017 roku, daleko później niźli miała przekazywać sporne środki pieniężna, a pozwany nigdy nie łożył oświadczenia, w którym zobowiązałby się do zwrotu uzyskanych kwot. Przeczy to idei umowy pożyczki i pozbawia zasadności roszczenia powódki.
Jedynie z archiwistycznego obowiązku warto wspomnieć, że ta sama powódka udzielała pożyczki świadkowiG. T. (1)w trakcie ich pobytu na terenie Holandii i wówczas od samego początku obie strony umowy (powódki i świadekG. T.) jednoznacznie definiowały całą operację udzielania środków pieniężnych świadkowi jako pożyczka z obowiązkiem jej zwrotu. Takiej zaś definicji powódka i pozwany nie formułowali odnośnie kwot przekazywanych przezM. S.na rzeczT. B., choć przedmiotowe operacje finansowe miały odbywać się w tym samym okresie.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na podstawieart. 720 § 1 kc, orzekł jak w sentencji.
O kosztach procesu Sąd orzekł po myśliart. 98 § 1 kpcmając wszakże na uwadze brak wniosku pozwanego w zakresie zasądzeni na jego rzecz zwrotu poniesionych kosztów.