Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 191/19
Data wyroku: 2020-11-02 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Łukasz Szyszka

sygn. akt II C 191/19

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 28 sierpnia 217 rokuTowarzystwo (...) spółka akcyjnaz siedzibą wW.wniosło o zasądzenie odA. M.kwoty 1826 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 17 maja 2017 roku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazano, że pozwany w dniu 21.05.2016 r. spowodował wypadek drogowy, po czym zbiegł z miejsca zdarzenia. Tytułem likwidacji szkody powód wypłacił poszkodowanemu kwotę 1825,04 zł, a pozwany mimo wezwania nie zwrócił powodowi w/w kwoty.
W dniu 13 grudnia 2017 roku, w sprawie o sygn. akt II Nc 5439/17 tut. Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.
Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia 3 grudnia 2018 roku wniósł o oddalenie powództwa z uwagi na fakt, że wbrew twierdzeniom powoda nie uciekł z miejsca wypadku.
S ąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 21 maja 2016 rokuA. M., poruszając się samochodem markiS.onr. rej. (...)poul. (...)nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać, na skutek czego kierująca pojazdem markiF.onr rej. (...)R. S.w celu uniknięcia zderzenia wykonała manewr obronny, przez co najechała na krawężnik uszkadzając samochód.
(okoliczności bezsporne)
Po zdarzeniuA. M.pojechał dalej, gdyż nie doszło do bezpośredniego kontaktu między pojazdami i zatrzymał się na sygnalizacji świetlnej około 40 m od miejsca zdarzenia. W momencie zatrzymania na światłachA. M.zauważył, że kierująca pojazdem markiF.onr rej. (...)włączyła światła awaryjne. Z uwagi na włączenie przez poszkodowaną świateł awaryjnychA. M.postanowił zawrócić na miejsce zdarzenia drogowego i sprawdzić co się stało. Z uwagi na topografię ulicy w miejscu zdarzenia nie było jednak możliwości dokonywania bezpośredniego nawrotu pojazdu. W celu zawróceniaA. M.przejechał około 1 km w stronęM., aż doul. (...)i dalej aż do najbliższego miejsca gdzie można było przeprowadzić manewr zawracania.
(zeznania pozwanego k. 155-155v)
Powrót na miejsce zdarzenia trwał łącznie około 15 minut. W tym czasie poszkodowanaR. S.zjechała na parking, z którego nie było widoczne miejsce wypadku. W momencie, gdyA. M.wrócił na miejsce wypadku pojazdu markiF.onr rej. (...)już tam nie było.
(zeznania pozwanego k. 155-155v, częściowo zeznania świadkaR. S.k. 154v-155).
W związku z faktem, żeA. M.nie znał numeru rejestracyjnego samochodu poszkodowanej, a ta odjechała z miejsca zdarzenia, pozwany również oddalił się w swoją stronę.(okoliczność bezsporna, dodatkowo potwierdzony przez zeznania pozwanego k. 155-155v)
A. M.powiadomił agenta ubezpieczeniowego o zaistniałym zdarzeniu, lecz dostał informacje, że nie było żadnych zgłoszeń.
(okoliczność bezsporna, dodatkowo potwierdzona przez zeznania pozwanego k. 155-155v)
Wyrokiem nakazowym z dnia 3 sierpnia 2016 roku w sprawie o sygn. akt V W 3471/16 tut. sąd uznałA. M.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. czynu zart. 86 §1k.w. w zw. zart. 22 ust. 1 i 4 ustawy prawo o ruchu drogowymi wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 zł. W toku czynności wyjaśniającychA. M.nie kwestionował swojego sprawstwa.
(odpis wyroku nakazowego k. 73)
W dniu wypadkuA. M.posiadał ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej.(...) spółka akcyjnawypłaciło poszkodowanejR. S.łącznie kwotę 1825,04 zł tytułem odszkodowania.
(okoliczności bezsporne, ponadto decyzja o przyznaniu odszkodowania k. 25 oraz k. 30)
Pismem datowanym na 29 stycznia 2017 roku(...) spółka akcyjnaz siedzibą wW.wezwałaA. M.do zwrotu kwoty wypłaconej tytułem odszkodowania, tj. kwoty 1825,04 zł w ciągu 14 dni od otrzymania wezwania.
(wezwanie do zapłaty k. 32-33)
A. M.nie zapłacił żadnej kwoty tytułem zwrotu wypłaconego odszkodowania na rzecz ubezpieczyciela(...) spółka akcyjnaz siedzibą wW..
(okoliczności bezsporne)
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy, których wiarygodność nie budziła wątpliwości i nie była podważana przez żadną ze stron.
Szczególnie istotne dla końcowego rozstrzygnięcia były dowody osobowe: z zeznań świadkaR. S.oraz zeznań pozwanego. Dowody w dużej części były ze sobą zbieżne. Przesłuchiwani tożsamo wskazali na sam fakt dojścia do kolizji, jej charakter (bez zetknięcia się pojazdów) i pozostałe okoliczności towarzyszące zdarzeniu (data, dzień tygodnia, pora dnia). Rozbieżność dotyczyła okoliczności, jakie miały zajść bezpośrednio po kolizji. Okoliczności te, dotyczące zachowania uczestników zdarzenia miały doprowadzić do ustalenia, czy pozwane faktycznie zbiegł z miejsca kolizji czy też.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaR. S.w części, w jakiej nie były one sprzeczne z zeznaniami pozwanego, a zatem co do okoliczności bycia poszkodowaną w zdarzeniu drogowym w dniu 21 maja 2016 roku, faktu uszkodzenia samochodu i oddalenia się przez świadek z miejsca wypadku na parking. W tym zakresie zeznania świadka były spójne, logiczne i korespondowały z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym.
Sąd nie dał wiary zeznaniomR. S.w zakresie w jakim wskazywała ona w toku swoich zeznań na jednostki czasu i odległości. Świadek stwierdziła bowiem, że sprawca wypadku zatrzymał się dopiero na sygnalizacji świetlnej oddalonej od miejsca zdarzenia o około 300 m. Dodatkowo wskazała, że na miejscu zdarzenia miała oczekiwać blisko 40 minut przed podjęciem decyzji o zjeździe z jezdni. Zeznania świadek co do obu tych kwestii pozostawało w sprzeczności z zeznaniami powoda. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy to wersja powoda okazała się bardziej wiarygodna niż, którą przedstawił świadek.
Dla oceny obiektywnej wiarygodności niniejszych dowodów Sąd przeprowadził w toku rozprawy swego rodzaju eksperyment. Na pytanie Przewodniczącego świadek wskazała, że odległość między samochodami w dacie zdarzenia była zbieżną z odległością od pobliskiego względem tut. Sadu sklepu spożywczego do łuku jezdni przy skrzyżowaniuAl. (...)iul. (...). Odległość ta jest znacząco mniejsza od 300 m. To zaś wskazuje, że świadek może nie mieć wystarczającej zdolności do precyzyjnego określenia odległości (code factonie jest przecież rzeczą prostą i stwarza problem wielu osobom).
Wskazanie to, potwierdziło wersje przedstawianą przez powoda, tj. że odległość w której zatrzymał się na światłach po wypadku w rzeczywistości mogła faktycznie wynosić dużo mniej niż 300 m.
Ponadto, Sąd nie dał wiary tym zeznaniom świadka w których twierdział ona, że zanim odjechała z miejsca zdarzenia minęło ok. 40 minut. Zeznania te nie korespondują z zeznaniami powoda, który logicznie i szczegółowo opisał cały przebieg swojej drogi powrotnej na miejsce zdarzenia.R. S.wskazała, że po kolizji próbowała dodzwonić się na policję, do partnera, a także rozmawiała z mechanikiem, który polecił jej jak najszybsze oddalenie się z miejsca wypadku (co też ostatecznie uczyniła). Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, z uwagi na sobotę i średnie natężenie ruchu drogowego, a także odległość jaką musiał pokonać pozwany by z powrotem znaleźć się na miejscu wypadku, a ponadto fakt, że stanie na łuku w miejscu zdarzenia przez poszkodowaną stwarzało niebezpieczeństwo, Sąd dał wiarę w tym zakresie zeznaniom pozwanego i uznał, że nie było możliwe abyR. S.oddaliła się na parking dopiero po 40 minutach od wypadku. Poszkodowana nie była w stanie przypomnieć sobie dokładnie ile stała w miejscu zdarzenia. Swoją pamięcią nie objęła również poszczególnych czynności jakie w tym czasie podejmowała, a także ich chronologii. Nie bez znaczenia dla oceny zeznań świadek było to, że całe zdarzenie było dlaR. S.sytuacją niezwykle stresującą. Zdenerwowanie potęgował fakt, że świadek była wówczas w ciąży, sama kolizja była zatem jeszcze bardziej intensywnym doświadczeniem, co mogło stwarzać u niej przekonanie, że czas oczekiwania był dłuższy niż wynosił w rzeczywistości.
Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanego w całości. Pozwany opisał szczegółowo cały przebieg zdarzenia, od początku nie kwestionował swojej odpowiedzialności za spowodowanie wypadku. Jego zeznania były logiczne, szczegółowe i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Nie bez znaczenia pozostawała szczegółowość zeznań świadka, który po kolei wskazał, że poszczególne manewry które wykonywał podczas próby zawrócenie na miejsce zdarzenia, odległość między konkretnymi punktami na drodze, czasie, który potrzebował do pokonania drogi etc.
To ostatecznie, że Sąd nie dał w części wiary zeznaniom świadekR. S.było spowodowane ich sprzecznością z zeznaniami pozwanego. Organ orzekający stanął jednak na stanowisku, że powyższy stan rzeczy nie oznaczał, że świadek składała intencjonalnie zeznania niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy składała. W ocenie Sądu świadek zeznawała okoliczności w taki sposób, w jaki je postrzegała i zarejestrowała. To natomiast, że postrzeżenia te były różne od tych, które przedstawił pozwany wynika z różnego poziomu umiejętności percepcyjnych wymienionych osób (który to jest przecież kwestią indywidualną i odmienną dla każdego człowieka).
S ąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie albowiem powódka nie wykazała podstawowej przesłanki, warunkującej ewentualną odpowiedzialność pozwanego, tj. ucieczki przez niego z miejsca zdarzenia.
Stan faktyczny niniejszej sprawy w przeważającym zakresie był bezsporny. Nie budziło wątpliwości, żeA. M., będąc ubezpieczony u powódki spowodował przedmiotowy wypadek, a także nie było kwestią sporu wypłacenie przez powódkę poszkodowanejR. S.odszkodowania z tego tytułu w kwocie dochodzonej niniejszym pozwem. Jedyną kwestią sporną był fakt ustalenia czy pozwany zbiegł z miejsca wypadku w dniu 21 maja 2016 roku.
Przedmiotem sporu jak i badania Sądu nie było również to, że pozwany spowodował ww. kolizję.
Zgodnie z art. 43 pkt 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2003 nr 124 poz. 1152) zakładowi ubezpieczeń oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w przypadkach określonych w art. 98 ust. 2 pkt 1, przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierującyzbiegł z miejsca zdarzenia. Roszczenie wskazane w art. 43 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych jest roszczeniem szczególnym, przysługującym z mocy ustawy, wymagalnym nie z chwilą wyrządzenia szkody przez bezpośredniego sprawcę zdarzenia, lecz z chwilą wypłaty odszkodowania przez zakład ubezpieczeń. Powstaje tym samym zasadniczo nowa wierzytelność, choć pod wieloma względami uzależniona od istnienia wierzytelności pierwotnej (podstawowej), jaka została zaspokojona przez zapłatę świadczenia ubezpieczeniowego. Zastosowanie dyspozycji art. 43 pkt 4 ustawy wymaga ustalenia, iż sprawca kolizji drogowej opuścił miejsce zdarzenia świadomie, bez spełnienia ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 16 ustawy w celu uniknięcia odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę (wina umyślna i rażące niedbalstwo).
W świetle art. 16 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych w razie zaistnienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, o którym mowa w art. 4 pkt 1-3, osoba uczestnicząca w nim, z uwzględnieniem ust. 2, jest obowiązana do:
1) przedsięwzięcia wszystkich środków w celu zapewnienia bezpieczeństwa w miejscu zdarzenia, starania się o złagodzenie skutków zdarzenia oraz zapewnienia pomocy lekarskiej poszkodowanym, jak również w miarę możliwości zabezpieczenia mienia osób poszkodowanych;
2) zapobieżenia, w miarę możliwości, zwiększeniu się szkody;
3) niezwłocznego powiadomienia Policji o zdarzeniu, o ile doszło do wypadku z ofiarami w ludziach lub do wypadku powstałego w okolicznościach nasuwających przypuszczenie, że zostało popełnione przestępstwo.
Zgodnie zaś z ust. 2 omawianego przepisu w przypadku zaistnienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, o którym mowa w art. 4 pkt 1-3, uczestnicząca w nim osoba objęta tym ubezpieczeniem jest ponadto obowiązana do:
1) udzielenia pozostałym uczestnikom zdarzenia niezbędnych informacji koniecznych do identyfikacji zakładu ubezpieczeń, łącznie z podaniem danych dotyczących zawartej umowy ubezpieczenia;
2) niezwłocznego powiadomienia o zdarzeniu zakładu ubezpieczeń, udzielając mu niezbędnych wyjaśnień i przekazując posiadane informacje.
Z kolei ust. 3 w/w przepisu, stanowi że osoba, której odpowiedzialność jest objęta ubezpieczeniem obowiązkowym, a także osoba występująca z roszczeniem, powinny przedstawić zakładowi ubezpieczeń, Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu lub Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych posiadane dowody dotyczące zdarzenia i szkody oraz ułatwić im ustalenie okoliczności zdarzenia i rozmiaru szkód, jak również udzielić pomocy w dochodzeniu przez zakład ubezpieczeń, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych roszczeń przeciwko sprawcy szkody.
Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwolił na poczynienie ustaleń, że pozwanyA. M.zbiegł z miejsca wypadku, pomimo tego, że bez wątpienia bezpośrednio po jego zaistnieniu krótkotrwale z tego miejsca się oddalił. Przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej należało zatem dokonać właściwej i precyzyjnej interpretacji pojęcia „zbiegnięcia z miejsca zdarzenia”. Tutejszy Sąd podziela występujący w doktrynie pogląd, jakoby pod pojęciem tym kryło się działanie polegające na oddaleniu się sprawcy z miejsca zdarzenia, posiadające znamiona ucieczki, mające na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej, a więc uniemożliwienie lub utrudnienie ustalenia jego tożsamości, ukrycie przed organami ścigania samego zdarzenia lub też dodatkowo obciążających okoliczności, jak np. stanu po użyciu alkoholu, nieposiadania uprawnień wymaganych do kierowania. Inaczej ujmując, jest to ucieczka polegająca na szybkim, w zamiarze niezauważonym, opuszczeniu miejsca zdarzeniabez zamiaru powrotu(Komentarz do ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych…, J. Miaskowski, K. Niezgoda, P. Skawiński, Rozważania co do art. 43, autorstwa K. Niezgody el/Legalis). Zachowanie pozwanego następcze wobec ww. kolizji drogowej nie wpasowują się nijak w „zbiegnięcie” rozumiane w tak opisany sposób.
W ocenie tutejszego Sądu to, że pozwany nie zatrzymał się niezwłocznie po kolizji nie stanowi samo przez się przesłanki do uznania, że jego zamiarem było oddalić się z miejsca zdarzenia i uniknięcie odpowiedzialności. Gdyby bowiem tak było, pozwany ostatecznie na miejsce zdarzenia w ogóle nie wrócił, tymczasem z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika przecież coś zupełnie innego.
Sąd wziął pod uwagę tłumaczenie pozwanego o tym dlaczego nie zatrzymał się bezpośrednio po zdarzeniu i ostatecznie uznał je za uzasadnione. Wziąć bowiem należy pod uwagę charakter przedmiotowej kolizji. Jak bowiem wynika z materiałów sprawy w jej przebiegu nie doszło do zetknięcia się pojazdów. Nie było to zatem zdarzenie polegające na zdarzenie się dwóch pojazdów, które jest najczęściej spotykanym typem kolizji drogowej i które z uwagi na okoliczności towarzyszące (odgłos, odrzut wywołany zderzeniem) jest od razu zauważalne i (często w sposób dotkliwy) odczuwalne. Z uwagi na dynamikę i obłożenie ruchu drogowego(...) W.tego typu zdarzenia polegające na „bezdotykowym” wymuszeniu pierwszeństwa są zjawiskami częstymi. Z doświadczenia życiowego wynika, że w przeważającymi zakresie nie kończą się one kolizją, a uczestnicy takich zdarzeń kontynuują jazdę bez konieczności zatrzymywania swoich pojazdów. Zaryzykować można stwierdzenie (również biorąc pod uwagę realia stołecznego ruchu drogowego), że naulicach (...)każdego dnia dochodzi do setek tego typu sytuacji, w których jeden z uczestników ruchu drogowego wymusza pierwszeństwo przejazdu względem drugiego i jedynie szybka reakcja tego drugiego, pozwala na uniknięcie zderzenie.
Z zeznań pozwanego wynika, że miał on w realiach niniejszej sprawy wszelkie powody by uznać, że do takiej sytuacji doszło w dniu 21 maja 2016 r. Samochody nie zetknęły się w związku z tym pozwany kontynuował dalszą jazdą. To, że mogło dojść do kolizji ustalił dopiero po przejechaniu kilkudziesięciu metrów i zatrzymaniu się na skrzyżowaniu z uwagi na konieczność zastosowania się do sygnalizacji świetlnej. Jako wiarygodne należało ocenić wyjaśnienia pozwanego, który tłumaczył, że nie zdecydował się na to by zatrzymać się na poboczu lub na skrzyżowaniu by nie tamować ruchu, a zdecydował się zawrócić w miejscu do tego dostosowanym i dozwolonym według przepisów Ruchu drogowego. Oczekiwanie od pozwanego, by postąpił inaczej tj. wstrzymał jazdę blokując możliwość poruszania się innym pojazdom oznaczałobyde factooczekiwanie, by popełnił kolejne wykroczenie w ruchu drogowym, spowodowanie utrudnienia a nawet niebezpieczeństwa dla tego ruchu.
Za tym, że wyjaśnienia pozwanego zasługują na przyznanie atrybutu wiarygodności, przemawiały również dalsze jego działania. W toku postępowania wykroczenia przyznał się do spowodowania zdarzenia, próbował zgłosić zdarzenie do swojego ubezpieczyciela, od samego początku postępowania cywilnego nie negował swojej winy w zakresie spowodowania kolizji. Ta kolejność zdarzeń niezbicie wskazuje, że pozwany nie miał zamiaru uniknięcia swojej odpowiedzialności.
Z materiału dowodowego wynika, że pozwany wrócił na miejsce wypadku, najszybciej jak było to możliwe, gdy tylko zorientował się, że poszkodowana włączyła światła awaryjne. Z uwagi na brak znajomości numeru rejestracyjnego auta poszkodowanej, a także fakt, że po powrocie na miejsce zdarzenia pozwany nie miał możliwości zlokalizowania jej samochodu, nie sposób wymagać od niego dalej idących działań w kierunku ustalenia tożsamości poszkodowanej. Za przyjęciem wersji pozwanego przemawia fakt, że sam poinformował ubezpieczyciela o tym, że miało miejsce takie zdarzenia, ponadto od początku współpracował z policją i przyznał się do spowodowania kolizji. W świetle powyższego, brak byłoby logicznego uzasadnienia dla przyjęcia wersji powoda, że pozwany umyślnie opuścił miejsce zdarzenia w celu uniknięcia odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę (ostatecznie przecież tą odpowiedzialność przyjął, nie kwestionował jej i zaakceptował sankcje postępowania wykroczeniowego).
W zachowaniu pozwanego nie można także dopatrywać się rażącego niedbalstwa. Rażące niedbalstwo rozumie się niezachowaniem minimalnych (elementarnych) zasad prawidłowego zachowania się w danej sytuacji. O przypisaniu pewnej osobie winy w tej postaci decyduje więc zachowanie się przez nią w określonej sytuacji w sposób odbiegający od miernika staranności minimalnej. Zgodnieart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W niniejszej sprawie powód nie udowodnił aby zaistniała jakakolwiek przesłanka warunkująca zasadność dochodzonego roszczenia. Strona powodowa ograniczyła się w zasadzie do twierdzeń w tym zakresie. Nie przedstawiła materiału dowodowego, z którego miałoby wynikać że pozwany zbiegł z miejsca zdarzenia. Za takim stanem rzeczy nie przemawiały ani zeznania świadek (opisane wcześniej), ani dokument z postępowania wykroczeniowego, czy też sam wyrok kończący to postępowanie (gdzie nie stwierdzono w opisie czynu przypisanego, by pozwany z miejsca zdarzenia zbiegł).Co więcej, powódka nie zanegowało części twierdzeń pozwanego: tych co prób zgłoszenia przez pozwanego kolizji do ubezpieczyciela jak i tych, co do pozostałych jego działań podjętych już po kolizji.Powódka w zasadzie stwierdziła jedynie, że pozwany nie zatrzymał się bezpośrednio po zdarzeniu i w tym upatrywała, że spełniła się ww. przesłanka „zbiegnięcia z miejsca zdarzenia”. Nie wyraziła żadnego stanowiska w zakresie chociażby twierdzeń (jak i dowodu) o jego powrocie na to miejsce w niedługi czas po zdarzeniu. Takie działanie (a w zasadzie zaniechanie) pozwanego nie oznacza, by chciał on uniknąć odpowiedzialności.
Abstrahując zatem od wiarygodnych zeznań pozwanego (opisanych wyżej) za bezzasadnością powództwa przemawiała również niewystarczająca aktywność strony powodowej zarówno w sferze dowodowej, jak i w zakresie samych twierdzeń procesowych.
Mając powyższe na uwadze, powództwo podlegało oddaleniu.
Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu ustanowioną wart. 98 § 1 kpcstrona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W niniejszej sprawie stroną przegraną w całości jest powód, zaś na koszty postępowania złożyła się jedynie opłata od pozwu, którą powód uiścił w całości inicjując postępowanie.
W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Sędzia Łukasz Szyszka

ZARZĄDZENIE
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda.