Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 289/19
Data wyroku: 2019-08-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 291 § 1 kk

Warszawa, dnia 22 sierpnia 2019 r.
Sygn. akt VI Ka 289/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
protokolant: protokolant sądowy- stażysta Aleksander Wawer
przy udziale prokuratora: Anety Ostromeckiej
po rozpoznaniu dnia 22 sierpnia 2019 r. w Warszawie
sprawy oskarżonegoK. W.synaK.iM.ur. (...),wO.
oskarżonego o przestępstwo zart. 291 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 29 października 2018 r.    sygn. akt II K 429/16
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; kosztami sądowymi w instancji odwoławczej obciąża Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego w Otwocku na rzecz oskarżonegoK. W.kwotę 840 zł tytułem zwrotów kosztów obrony w postępowaniu odwoławczym.
Sygn. akt VI Ka 289/19

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 22 sierpnia 2019r.
Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 29 października 2018r. został zaskarżony przez prokuratora. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolnościw ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart. 7 kpk.
Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia. Mają one najwyraźniej instrumentalny, ukierunkowany na zdezawuowanie orzeczenia. Wystarczy tu wskazać na ocenę zeznań świadkaA. C., który był z oskarżonym na giełdzie samochodowej, kiedy ten ostatni nabył zderzak do samochodu. Mimo, iż świadek ten potwierdził legalność transakcji wskazując, iż oskarżony uzyskał paragon na zakupiony towar, a nadto wiadomo my było, żeoskarżony kupował te rzeczy do samochodu dla syna, to za okoliczność dla sprawy relewantną uznaje skarżący przyznanie świadka, żenie wie, czy ten zderzak został zamontowany(cyt. z k. 304 akt sprawy). Z kolei, jeden z argumentów orzeczenia uniewinniającego – zakup towarów po cenach nie odbiegających od rynkowych – kwituje skarżący wyłączniebardzo dobrym zorientowaniemw rynku samochodowymoraz uprzednią karalnością. Wypada wskazać autorowi apelacji, iż uprzednia karalność jest okolicznością wpływającą na wymiar kary, nie zaś przesłanką kształtującą winę sprawcy w odrębnym zdarzeniu. Nader niemerytoryczne są wreszcie wywody środka odwoławczego, wedle którychnależy uznać za niewystarczającą opinię biegłego, który co prawda nie odnalazł charakterystycznych cech indywidualnych na felgach, jednak materiał na podstawie którego wydawał opinię nie był dla niego wystarczający, co z kolei nie przemawia za tym, że w samochodzie nie zostały zamontowane skradzione felgi należące do pokrzywdzonegoP. P..
Sąd I instancji szczegółowo przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy; wskazał które ze źródeł dowodowych są wiarygodne, którym natomiast – i dlaczego - owego przymiotu odmówił. Krytycznie odniósł się do części zeznań pokrzywdzonego co do możliwości identyfikacji niektórych zakwestionowanych części samochodu. Dotyczy to tak układu hamulcowego nie posiadającego indywidualnych cech charakterystycznych pozwalających na identyfikację, jak i felg, poddanych późniejszej regeneracji. Wywody te znajdują potwierdzenie w treści opinii biegłego z zakresu diagnostyki i mechatroniki samochodowej, którego rzetelności autor apelacji nie podważa. W spójnymi logicznym podsumowaniu materiału dowodowego wskazuje Sąd, iż brak jest dowodów, by uznać za pewne, iż wskazane wyżej części pochodzą z samochodu pokrzywdzonego, brak też dowodu na to, by oskarżony wiedział, bądź powinien był i mógł przewidzieć, że nabywa towar pochodzący z czynu zabronionego.
W wywodzie tym nie dostrzega Sąd Okręgowy dowolności, bądź braku logiki, uznając iż w aktualnym stanie sprawy obowiązkiem Sądu, wynikającym z treściart. 5§2 kpk, było wydanie orzeczenia uniewinniającego.
Należało zatem zaskarżony wyrok utrzymać w mocy, kosztami sądowymi postępowania odwoławczego obciążając Skarb Państwa.