Sąd Okręgowy we Wrocławiu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 254/18
Data wyroku: 2019-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Ratajczyk, w Wiesław Rodziewicz, Edyta Drelich

Sygn. aktIII K 254/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 lutego 2019r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSA w SO Wiesław Rodziewicz
Ławnicy: Edyta Drelich, Anna Ratajczyk
Protokolant: Paulina Bieszczad
Prokurator Mariusz Grzegorowski
po rozpoznaniu w dniach 21.I, 25.II.2019 roku
sprawy:
B. R.synaM.iH. z domu G.
urodz. (...)wG.
oskarżonego o to, że:

I
w okresie od 2013 roku do 22 marca 2015 roku brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, działającej na terenieE.orazA., w skład której wchodziliR. G.,P. P. (1)oraz inne ustalone i nieustalone osoby, pełniąc w niej rolę kuriera przemycającego oraz wprowadzającego do obrotu znaczne ilości środków odurzających,

tj. o czyn zart. 258 § 1 k.k.;

II
w okresie od 2013 roku do 22 marca 2015 roku na terenieE.orazA., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co najmniej 5 – krotnie przemycił znaczne ilości środków odurzających w postaci co najmniej 2000 gramów kokainy, w ten sposób, że połykał jednorazowo co najmniej 40 kapsułek i przewoził w organizmie, a następnie przekazywał innej osobie celem wprowadzenia do obrotu,

tj. o czyn zart. 55 ust. 3 i art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U. Nr 179, poz. 1485)  w zw. zart.11 § 2 k.k.iart.12 k.k.iart.65 § 1 k.k.;

III
w grudniu 2014 roku wG.iT.(N.), działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, przyjął od nieustalonej osoby co najmniej 20.000 koron norweskich, pochodzących z przemytu substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, a następnie przewiózł je doP.i przekazał ustalonej osobie,

tj. o czyn zart. 299 § 1 i 5 k.k.iart. 65 § 1 k.k.

IV
w okresie od 2013 roku do 22 marca 2015 roku z wyłączeniem grudnia 2014 roku na terenieE., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, objętą odrębnym postępowaniem karnym, przyjął od nieustalonych osób co najmniej 12.000 funtów, 16.000 euro oraz 1000 dolarów, pochodzących z przewozu substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, a następnie przekazał innej osobie,

tj. o czyn zart. 299 § 1 i 5 k.k.iart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
* * *

I
oskarżonegoB. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, tj. popełnienia występku zart.258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierza mu karęrokupozbawienia wolności;

II
oskarżonegoB. R.uznaje za winnego tego, że w okresie od 2013 roku do lutego 2015 roku na terenieE.orazA., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co najmniej 4 – krotnie przemycił znaczne ilości środków odurzających w postaci co najmniej 1167,49 gramów kokainy, w ten sposób, że połykał jednorazowo co najmniej 40 kapsułek i przewoził w organizmie, a następnie przekazywał innej osobie celem wprowadzenia do obrotu, tj. popełnienia zbrodni
     zart. 55 ust. 3 i art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart.11 § 2 k.k.iart.12 k.k.iart.65 § 1 k.k.i za to na podstawie
art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 60 § 1 i 6 pkt 2 k.k.wymierza mu karę
    rokupozbawienia wolności oraz
    100 (sto) stawek dziennychgrzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę
     100 (sto) złotych;

III
oskarżonegoB. R.uznaje za winnego tego, że w okresie od 2013 roku do 22 marca 2015 roku na terenieE., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, przyjął od nieustalonych osób co najmniej 12.000 funtów, 16.000 euro, 20.000 koron norweskich oraz 1000 dolarów, pochodzących z przemytu i przewozu substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, a następnie przekazał je innej ustalonej osobie, tj. występku z art.zart. 299 § 1 i 5 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 299 § 5 k.k.wymierza mu karęrokupozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowych osiągniętych przezB. R.z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie II części dyspozytywnej wyroku w kwocie 12.000 (dwanaście) tysięcy złotych;

V
na podstawieart. 70 ust. 4 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiorzeka odB. R.nawiązkę na rzecz(...) Ośrodka (...),ul. (...),(...)-(...) W.w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych w związku z czynem opisanym w punkcie II części dyspozytywnej wyroku;

VI
na podstawieart. 85 § 1 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k.łączy kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuB. R.i wymierza karę łącznąrokupozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. K.kwotę 738,00 (siedemset trzydzieści osiem) złotych brutto tytułem nieopłaconej obrony z urzędu świadczonej oskarżonemuB. R.;

VIII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonegoB. R.od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym odstępuje od wymierzenia mu opłaty.

Anna Ratajczyk SSA w SO Wiesław Rodziewicz Edyta Drelich

Sygn. akt III K 254/18

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
Na terenieE.iA.działała zorganizowana grupa przestępcza zajmująca się przemytem oraz obrotem znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych. Grupa ta działalność rozpoczęła w sierpniu 2011r. i działała do grudnia 2015r.
Dowód:
- zeznaniaP. P. (1)k. 298-304, 309-312, 564-570, 637-638, 652-653,879-880, 1037-1041,
- materiały kontroli operacyjnych k. 354-553 akt III K 254/18.
Działaniem grupy kierowaliP. P. (1)iR. G.. To oni organizowali pieniądze na zakup narkotyków, nabywali środki odurzające i substancje psychotropowe, organizowali rynek zbytu, dokonywali podziału zysku między poszczególnych członków grupy wypłacając im wynagrodzenie za podejmowane czynności.
Dowód:
- zeznaniaP. P. (1)k. 298-304, 309-312, 564-570, 637-638, 652-653,879-880, 1037-1041,
- materiały kontroli operacyjnych k. 354-553 akt III K 254/18.
W ramach grupy funkcjonował podział zadań. Część osób zajmowała się werbowaniem kurierów narkotykowych, inne osoby zapewniały środki finansowe na podróż kurierów i nadzorowały ich w trakcie przewożenia narkotyków, inne zaś odpowiedzialne były za dystrybucję narkotyków.
Dowód:
- zeznaniaP. P. (1)k. 298-304, 309-312, 564-570, 637-638, 652-653,879-880, 1037-1041,
- materiały kontroli operacyjnych k. 354-553 akt III K 254/18.
Jednym z członków grupy byłP. P. (1). Współpracował on z mieszkańcemH.o imieniuS., który organizował przemyt narkotyków zH.doT.,S.,A.,B.iH..P. P. (1)sam przewoził narkotyki lub wyszukiwał wP.osoby, które działałyby w charakterze kurierów.
W 2013r.P. P. (1)poszukiwał kolejnych osób, które działałyby w charakterze kurierów. Nawiązał w związku z tym kontakt zR. F., który zaangażował do tegoB. R..
Dowód:
- wyjaśnieniaB. R.k. 466-467 akt III K 328/18, 1029-1030v akt III K 254/18,
- zeznaniaP. P. (1)k. 298-304, 309-312, 564-570, 637-638, 652-653,879-880, 1037-1041,
- częściowo zeznaniaR. F.k. 305-308, 561-563, 596-597, 609-610, 611-613, 643-644.

B. R.wraz z drugim kurieremS. S. (1)jeździli samochodem zP.doH., gdzie połykali przygotowane narkotyki.B. R.połykał narkotyk w zabezpieczonych kulkach w ilości od 40 do 70 sztuk. Jeden pakunek wynosił około 20 gramów narkotyku.
Stamtąd z pomocąS.wyjeżdżali różnymi środkami komunikacji doS.,T.iH.. Po dostarczeniu narkotyków odbiorcomB. R.odbierał od nich pieniądze za narkotyki. Łącznie odebrał on 16 000 euro, 12 000 funtów angielskich i 1000 dolarów amerykańskich.
Za przewóz narkotyków kurierzy otrzymywali wynagrodzenie w kwocie od 800 do 1000 euro uzależnione od ilości połkniętych kapsułek z narkotykiem.B. R.przewiózł łącznie nie mniej niż 1167,49 gramów kokainy. Ze względu na mniejsze od innych kurierów ilości połykanego narkotykuB. R.otrzymał z tego tytułu łącznie nie mniej niż 4000 euro.
Dowód:
- wyjaśnieniaB. R.k. 466-467 akt III K 328/18, 1029-1030v akt III K 254/18,
- zeznaniaP. P. (1)k. 298-304, 309-312, 564-570, 637-638, 652-653,879-880, 1037-1041.
B. R.oprócz roli kuriera przemycającego narkotyki wykonywał również inne czynności na rzecz grupy przestępczej zlecone mu przezP. P. (1).
Był on często kierowcą i tłumaczem kurierów w trakcie ich podróży za granicę. Nie przewoził wówczas narkotyków, a jego zadaniem była pomoc w porozumieniu się kurierów, w organizacji biletów i noclegu.
Dowód:
- wyjaśnieniaB. R.k. 466-467 akt III K 328/18, 1029-1030v akt III K 254/18,
- zeznaniaP. P. (1)k. 298-304, 309-312, 564-570, 637-638, 652-653,879-880, 1037-1041.
Zlecano mu również wyjazdy celem odbioru i przywiezienia doP.pieniędzy pochodzących ze sprzedaży narkotyków.
W listopadzie 2014r.J. S.,R. F.iP. P. (1)postanowili przemycić znaczną ilość amfetaminy zP.doN.. Przewieźli wówczas około 8000 gramów amfetaminy. Po transakcji, w grudniu 2014r., na prośbęP. P. (1), doN.udał sięT. P. (1)w celu odebrania pieniędzy za amfetaminę. Razem z nim na polecenieP. P. (1)udał sięB. R.. Mężczyźni odebrali 20 000 koron norweskich, które po przyjeździe doG.przekazaliP. P. (2).
Dowód:
- wyjaśnieniaB. R.k. 466-467 akt III K 328/18, 1029-1030v akt III K 254/18,
- zeznaniaP. P. (1)k. 298-304, 309-312, 564-570, 637-638, 652-653,879-880, 1037-1041,
- zeznaniaT. P. (1)k. 328-332, 554-556, 557-558, 601-602, 632-633.
W marcu 2015r.B. R.udał się doA., gdzie nieustalona osoba zorganizowała przemyt narkotyku zB.doB..B. R.udał się doB., gdzie połknął 832,510 gramów netto kokainy w formie 30 kapsułek. W dniu 23 marca 2015r. wracając zB., podczas międzylądowania wP.,B. R.iS. S. (1)zostali zatrzymani. Następnie w dniu 29 września 2015r. Sąd Okręgowy w Porto skazałB. R.za przemyt kokainy na karę 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
B. R.został warunkowo przedterminowo zwolniony przez Sąd portugalski w dniu 27 września 2017r.
Dowód:
- wyjaśnieniaB. R.k. 466-467 akt III K 328/18, 1029-1030v akt III K 254/18,
- zeznaniaP. P. (1)k. 298-304, 309-312, 564-570, 637-638, 652-653,879-880, 1037-1041,
- zeznaniaT. P. (1)k. 328-332, 554-556, 557-558, 601-602, 632-633,
- częściowo zeznaniaR. F.k. 305-308, 561-563, 596-597, 609-610, 611-613, 643-644,
- wydruki dotyczące biletów lotniczych k. 12-22 akt III K 328/18, 14-24 akt III K 254/18
- materiały dotyczące oskarżonego nadesłane zP.k. 32-201 akt III K 328/18, 32-273 akt III K 254/18,
- telegram dot. zwolnienia oskarżonego k. 870 akt III K 254/18.
B. R.ma 21 lat. Ma wykształcenie średnie, bez wyuczonego zawodu. Jest kawalerem. Na utrzymaniu ma syna w wieku 3 lat, którego dobrowolnie alimentuje. Jest zatrudniony na terenieN.jako technik monter osiągając dochód w wysokości około 2000 euro. Oskarżony nie leczył się psychiatrycznie, odwykowo i neurologicznie. Nie był karany przez Sąd polski.
Dowód:
- dane o osobie oskarżonego k. 885a,(...),
- karta karna k. 468 akt III K 328/18, 893 akt III K 254/18.
B. R.przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów, oprócz tego, że działał w zorganizowanej grupie przestępczej. Wyjaśnił, że rozmawiał tylko zP. P. (2)i on dawał mu polecenia i zadania. Nie czuje się jak członek grupy, bo nikogo z tamtej strony nie znał.
Dowód:
- wyjaśnieniaB. R.k. 885 akt III K 254/18, 466-468, 1029v-1030v.
Ustalając stan faktyczny Sąd dał wiarę wyjaśnieniomB. R.za wyjątkiem tych, w których kwestionował swój udział w zorganizowanej grupie przestępczej.
Relacja oskarżonego w sposób spójny i zbieżny z pozostałymi dowodami, w tym w szczególności zeznaniami świadków przedstawiła z kim oskarżony się kontaktował, kto wydawał mu polecenia i od kogo otrzymywał wynagrodzenie. Te okoliczności potwierdził samP. P. (1)przedstawiając je w sposób tożsamy z oskarżonym.
B. R.przekonująco odniósł się do tego do jakich krajów przemycał narkotyki, co również potwierdziłP. P. (1). Relacje tych osób są zbieżne w szczegółach, tak co do osób uczestniczących w organizacji procederu i sposobu jego dokonania. Znajduje to również potwierdzenie w biletach lotniczych oskarżonego. ZeznaniaP. P. (1)są przy tym konsekwentne w toku całego postępowania. Świadek szeroko opisał działanie grupy, w której zajmował wysoką pozycję. Jego zeznania nie umniejszały roli świadka. Wręcz przeciwnie świadek siebie przedstawiał jako jednego z liderów grupy, co wzmacnia wartość dowodową jego zeznań. Szczegółowość zeznań, ich konsekwencja i logika powodują, że Sąd oparł się na nich ustalając stan faktyczny.
RelacjaP. P. (1)w pełni koreluje z twierdzeniami oskarżonego co do innych niż przemyt czynności, które podejmował na polecenie świadka. Udział, za wynagrodzeniem, w wyjazdach jako kierowca i tłumacz w sposób pełny potwierdził zlecający jeP. P. (1).
Dodatkowo odbieranie pieniędzy przez oskarżonego i ich ilości zbieżnie przedstawiłT. P. (1)wskazując, że razem z oskarżonym udał się odebrać pieniądze zN..
Żadnych wątpliwości Sądu nie wzbudziła przy tym relacja oskarżonego opisująca przebieg przemytu narkotyków zB., który zakończył się zatrzymaniem oskarżonego na lotnisku wP.. Wyjaśnienia w tej części w pełni korespondują z dokumentacją otrzymaną zP., zeznaniamiP.iT. P. (2).
Z tych też przyczyn Sąd oparł się na wyjaśnieniachB. R.w powyższym zakresie. Sąd uznał jednak, że nie mogą stanowić podstawy do ustaleń stanu faktycznego wyjaśnienia oskarżonego negujące jego udział w zorganizowanej grupie przestepczej. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym, relacja samego oskarżonego wskazują bowiem i na działanieB. R.w zorganizowanej grupie przestępczej i na świadomość oskarżonego co do tego faktu, o czym w dalszej części uzasadnienia.
Sąd jedynie częściowo dał wiarę zeznaniomR. F.. Świadek potwierdził, że na polecenieP. P. (1)zajmował się wynajdowaniem osób, które działałyby w charakterze kurierów. W tym zakresie jego zeznania tworzyły spójną całość z zeznaniamiP. P. (1). Świadek zaprzeczył jednak temu, że „zwerbował” oskarżonego. Wyjaśnienia oskarżonego i zeznaniaP. P. (1)przeczą tej okoliczności. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iżR. F.w powyższym zakresie dążył do umniejszenia własnej odpowiedzialności i z tych względów nie oparł się na jego zeznaniach w tym zakresie.
Sąd nie oparł się na zeznaniachC. P.. Dotyczą one w przeważającej mierze zdarzeń nie będących przedmiotem niniejszego postępowania. Jedynie w zakresie w jakim świadek odnosił się do wyjazdu zJ. S.doN.jego zeznania miały związek z niniejszą sprawą. Kwestionowanie przez świadka tego, że wyjazd ten miał na celu przemyt narkotyków powodowało jednak, że jego zeznania jako dążące do wyłączenia odpowiedzialności świadka, mogły stanowić jedynie podstawę do czynienia ustaleń co do samego faktu wyjazdu i jako niewiarygodne w części dotyczącej przemytu narkotyków nie znalazły odzwierciedlenia w ustalonym stanie faktycznym.
Podobnie Sąd ocenił zeznaniaJ. S.. Świadek miał istotny interes w przedstawineniu okoliczności działania zorganizowanej grupy przestępczej w sposób wyłączający udział w niej świadka i umniejszający jego role w zdarzeniach. Ponadto świadek nie posiadał żadnych informacji związanych ze zdarzeniami przypisanymi oskarżonemu (poza jednokrotnym pobytem oskarżonego wN.). Z tych względów Sąd nie oparł się na zeznaniachJ. S..
Nic do sprawy nie wniosły zeznaniaP. L.iS. S. (3)jako związane wyłącznie ze zdarzeniami nie związanymi z niniejszą sprawą.
Sąd nie znalazł także żadnych podstaw, aby zakwestionować wiarygodność pozostałych dowodów w postaci dokumentów, które nie budziły zastrzeżeń co do ich autentyczności i wiarygodności. Z każdej czynności procesowej zostały sporządzone wymagane przez prawo protokoły, a sposób przeprowadzenia tych czynności nie był kwestionowany przez żadną za stron postępowania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Analiza i ocena zgromadzonego materiału dowodowego daje pełne podstawy do uznania, iż oskarżonyB. R.przemycając w swoim organizmie narkotyki uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi.
Zgodnie zart. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(u.p.n.) karze podlega ten, kto wbrew przepisomart. 33-35, art. 37 i art. 40wprowadza do obrotu środki odurzające, substancje psychotropowe lub słomę makową albo uczestniczy w takim obrocie.
Występek określony w art. 56 u.p.n. jest przestępstwem dwuodmianowym. Pierwsza z alternatywnie określonych czynności wykonawczych polega na wprowadzaniu do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, a druga na uczestniczeniu w takim obrocie.
Artykuł 4 pkt 34 u.p.n. stanowi, że wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych. Jest to zatem zachowanie, które może polegać wyłącznie na działaniu. Udostępnianie polega na przekazaniu ich w jakiejkolwiek formie we władztwo „osoby trzeciej”. Uczestniczenie w obrocie w danym wypadku należy zaś rozumieć jako korelat wprowadzania do obrotu. Jest to zatem przyjęciew jakiejkolwiek formie, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej przez osobę niebędącą konsumentem w celu dalszego przekazania kolejnej osobie. Mówiąc o „uczestniczeniu w obrocie”, mamy zatem na myśli odpłatne albo nieodpłatne przyjęcie środków odurzających lub substancji psychotropowych bądź słomy makowej, w celu późniejszego ich przekazania innej osobie, która nie jest ich konsumentem. Jeśli jednak ową „inną osobą” będzie konsument, to mamy do czynienia nie z występkiem z art. 56 ustawy, ale przestępstwem z jej art. 58 lub art. 59 (udzielenie środka psychoaktywnego innej osobie).
Nie ma przy tym znaczenia forma przekazania. Nie ma też znaczenia forma władztwa prawnego, jaką uzyskuje osoba przyjmująca środki, substancje lub słomę. Oznacza to, że uczestniczy w obrocie nie tylko ten, kto nabywa je po to, by je dalej przekazać, lecz także ten, kto – przy wyczerpaniu ustawowych znamion strony podmiotowej, a zatem przy zamiarze, by choćby inny ze współdziałających z nim przekazał środek, substancję lub słomę dalej np. udostępnia w tym celu lokal.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż oskarżony uczestniczyłw obrocie w rozumieniu art. 56 u.p.n. Wskazują na to same wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadkaP. P. (1).B. R.otrzymywał wH.narkotyk od osoby o imieniuS., następnie połykał go w formie specjalnie przystosowanych kapsułek. Gdy narkotyk znajdował się w jego organizmie, oskarżony przekraczał granicę państw członkowskichU.lub państw spoza obszaru celnego Unii, gdzie kontaktował się z nabywcami narkotyków, którym przekazywał kokainę. Osoby te nie były przy tym konsumentami środków odurzających, lecz zajmowały się ich dalszą dystrybucją.B. R.swym zachowaniem wyczerpał zatem znamiona art. 56 u.p.n.
Istniejący element transgraniczny powoduje, że dla oddania pełnej kwalifikacji prawnej czynu i odzwierciedlenia wszystkich zachowań wchodzących w skład czynu zabronionego konieczne było wzbogacenie kwalifikacji prawnej przypisanego czynu o art. 55 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Zgodnie z tym przepisem karze podlega ten, kto wbrew przepisom ustawy, dokonuje przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej.
Czynność wykonawcza została określona jako dokonywanie przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy, przy czym we wszystkich wypadkach chodzi o zachowanie podjęte wbrew przepisom ustawy. Pojęcie przywozu jest wyjaśnione w art. 4 pkt 21 u.p.n. Zgodnie z tym przepisem przez przywóz rozumieć należy każde wprowadzenie na obszar celnyU.środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych. Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 36 u.p.n. wywóz to każde wyprowadzenie poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej (U.) środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Niewątpliwie zatemB. R.biorąc udział w obrocie naruszył swym zachowaniem znamiona przepisu art. 55 u.p.n. Wszak oskarżony na polecenieP. P. (1)po odebraniu narkotyku zH.wywoził go do innych państw członkowskichU., jak również poza ten obszar ceny – np. doT..
Jednocześnie Sąd Okręgowy zmienił opis czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II części dyspozytywnej wyroku w ten sposób, ze wyeliminował z niego elementy związane z przywozem kokainy z terytoriumB.doB..Art. 114 § 3 k.k.wyłącza bowiem stosowanie § 1 tegoartykułu m.in. w odniesieniu do prawomocnych orzeczeń sądów lub innych organów państw obcych kończących postępowanie karne, jeżeli wynika to z wiążącej Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej. Umową taką jest Konwencja wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz. Urz. WE L 239 z 2000 r.s. 19, z późn. zm.; Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 2. S. 9 - dalej w tekście KWUS), która z chwilą przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej doU.stała się częścią prawa polskiego, stanowiąc

    acquis communautaire(art. 114 § 3 pkt 3 k.k.). Zgodnie zart. 54KWUS osoba, której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku na obszarze jednej Umawiającej się Strony, nie może być ścigana na obszarze innej Umawiającej się Strony za ten sam czyn, pod warunkiem, że została nałożona i wykonana kara lub jest ona w trakcie wykonywania, lub nie może być już wykonana na mocy przepisów prawnych skazującej Umawiającej się Strony - tzw. europejski zakaz

    ne bis in idem. Oczywiste w związku z tym jest, że z uwagi na regulację przewidzianą wart. 114 § 3 k.k.w zw. zart. 54KWUS wszczęciu i kontynuowaniu wP.postępowania karnego stoi na przeszkodzie prawomocne orzeczenie sądu lub innego uprawnionego organu państwa członkowskiegoU.kończące postępowanie, co do tego samego czynu tej samej osoby, a więc wywołujące stan rzeczy osądzonej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2012 r., III KK 163/12, LEX nr 1243045).
Przeszkoda związana z zakazemne bis in idempowstaje zatem w razie kumulatywnego spełnienia trzech warunków:
1) jeżeli zostanie wydane orzeczenie (o którym mowa wart. 114 § 3 pkt 3 k.k.) rozstrzygające kwestię odpowiedzialności co do meritum,
2) orzeczenie to ostatecznie kończy postępowanie,
3) w razie stwierdzenia popełnienia przestępstwa doszło do wymierzenia i wykonania sankcji karnej lub też nie może ona zostać wykonana z przyczyn prawnych istniejących w państwie skazania (S. Steinborn (w:) L. K. Paprzycki (red.): Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2013, t. I, s. 115-119).
Skazanie przez Sąd w Porto z dnia 29 lipca 2015r. w sprawie 756/15.6(...)miało związek z przemytem kokainy w ilości 832,510 gramów zB.na terytoriumU.i rozstrzygało co do meritum kwestię odpowiedzialnościB. R.za to zachowanie. Postępowanie to zakończyło się wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie. Za czyn zostałaB. R.wymierzona kara 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności i kara ta została wykonana (kończąc się warunkowym przedterminowym zwolnieniem oskarżonego). Z tych też względów orzeczenie wydane przez Sąd w Porto w sprawie 756/15.6(...)stanowi przeszkodę do prowadzenia przed tut. Sądem postępowania w sprawie o ten sam czyn, co skutkować musiało zmianą opisu czynu przypisanegoB. R.w ten sposób by wyeliminować z niego wszystkie elementy związane ze zdarzeniem, będącym przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w Porto (czas popełnienia czynu zabronionego, ilość dokonanych przemytów, ilość przemyconych środków odurzających).
Mając na uwadze, iż na gruncie obowiązujących przepisów możliwe jest objęcie jednym czynem ciągłym kilku zachowań sprawcy wyczerpujących znamiona przepisówart. 56 i 55u.p.n., Sąd zbadał, czy zachowanie oskarżonego polegające na wywozie kokainy oraz uczestniczenie w obrocie tymi środkami, nie mieściło się w ramach konstrukcji zart. 12 k.k.Takiemu przyjęciu nie stałaby na przeszkodzie ani odmienna kwalifikacja prawna poszczególnych zachowań, ani odległość czasowa miedzy popełnionymi przestępstwami. Istotne było natomiast to z jakim zamiarem działał oskarżony, tj. czy był to z góry powzięty zamiar takiego działania oskarżonych.
Brzmienieart. 12 k.k.przesądza o tym, że czyn ciągły charakteryzuje się jednym zamiarem (tym samym, a nie takim samym) obejmującym wszystkie elementy składowe. Nie spełnia kryteriów czynu ciągłego przypadek, w którym poszczególne zachowania sprawcy nie zostały objęte jednym, z góry powziętym zamiarem, lecz zostały dokonane z identycznym zamiarem, takim samym w odniesieniu do każdego zachowania, lecz nieistniejącym z góry, a pojawiającym się sukcesywnie przy podejmowaniu każdego kolejnego zachowania. Podobnie nie stanowi wypełnienia przesłanki podmiotowej, określonej wart. 12 k.k., sytuacja, gdy sprawca dopuszcza się kilku lub kilkunastu zachowań z odnawiającym się w odniesieniu do każdego z nich zamiarem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1999 r. IV KKN 28/99, LEX nr 37938, Prok.i Pr. 1999/10/2).
Z ustaleń poczynionych przez Sąd w niniejszej sprawie wynika w sposób jasny, że oskarżony, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, o czym poniżej, swą świadomością i zamiarem obejmował stałe uczestniczenie w obrocie narkotykami, stałe współdziałanie z grupą poprzez wykonywanie zleconych czynności, w tym przemyt narkotyku. Taki był cel ich zachowań i sposób osiągania korzyści majątkowych. Nie zmienia tej oceny to, że oskarżonemu – jak zeznałP. P. (1)– zlecano w razie potrzeby wyjazdy celem przemytu narkotyku. Zdaniem Sądu odróżnić bowiem należy stały i ten sam zamiar popełniania przestępstw w ramach grupy przestępczej, od możliwości ich dokonania uzależnionych od różnych okoliczności niezależnych od oskarżonego, w tym zapotrzebowania na działanie oskarżonego. Z tych względów Sąd uznał, iż działanieB. R.należało zakwalifikować jako działanie w warunkach czynu ciągłego zart. 12 k.k.
Jednocześnie kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemu czynu nie mogła nie odnieść się do ilości środków odurzających, będącej znamieniem kształtującym typ kwalifikowany przestępstwa z art. 56 i 55 u.p.n. „Znaczna ilość” w rozumieniu ustawy jest to taka ilość środków odurzających, jaka mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób (postanowienie SN z dnia 23 września 2009 r., I KZP 10/09, OSNKW 2009/10/84 i wyrok SN z dnia 10 czerwca 2008 r. w sprawie III KK 30/08, Biul. PK 2008/10/13). Poczynione ustalenia faktyczne prowadzą zaś do wniosku, iżB. R.uczestniczył w obrocie nie mniej niż 1167,49 grama kokainy, co stanowiło 5837 porcji narkotyku. Sąd uznał bowiem, kierując się doświadczeniem orzeczniczym i poglądami judykatury, że jedną porcją handlową kokainy jest 0,2 grama (tak m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II AKa 92/12). Ilość narkotyku była zatem „znaczna” i pozwalała na zaspokojenie potrzeb przynajmniej kilkudziesięciu osób.
Mając powyższe na uwadze działanieB. R.(czyn opisany w punkcie II części dyspozytywnej wyroku) wypełniło znamiona przestępstwa zart. 56 ust. 3 i art. 55 ust. 3u.p.n. w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.Sąd doszedł przy tym do wniosku, iż oskarżony czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i kwalifikację prawną przypisanego mu czynu uzupełnił oart. 65 § 1 k.k.
OskarżonyB. R.swoim działaniem wyczerpał znamiona zart. 258 § 1 k.k., Oskarżony brał bowiem udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw.
Zorganizowaną grupę stanowi grupa przynajmniej trzech osób, których celem jest popełnianie przestępstw lub też generalnie popełnianie przestępstw o luźnym związku, między innymi bez stałych ról, w każdym bądź razie o większym określeniu ról niż przy współsprawstwie. Członkowie grupy mogą przy tym dokonywać ich w różnych układach personalnych. Łączyć ich musi wspólna chęć popełniania przestępstw, jak i gotowość ich popełniania na rzecz grupy. „Branie udziału” polega na przynależności do grupy, akceptowaniu zasad, które nią rządzą, wykonywaniu poleceń osób stojących w hierarchii grupy odpowiednio wyżej. Koniecznym jest także aktywne okazywanie swojej przynależności przez uczestniczenie w życiu grupy przestępczej. Wymienieni oskarżeni spełniali powyższe warunki.
Zebrany materiał pozwolił na przyjęcie, że w okresie od 2013 roku do marca 2015 roku, na terenieE.iA.działała zorganizowana grupa przestępcza, mająca na celu przemyt i wprowadzanie do obrotu znacznych ilości środków odurzających. Wysokie pozycje w tej grupie pełniliP. P. (1)iR. G.. To oni zajmowali się ze strony polskiej organizacją przewozu narkotyków – ustalali z nieustalonymi osobami terminy i miejsca odbioru narkotyku, czasami decydowali o tym gdzie narkotyk ma zostać przewieziony, organizowali kurierów i z nimi się rozliczali, organizowali odbiory pieniędzy stanowiących zysk ze sprzedaży narkotyków. Jednocześnie w innych państwach działały osoby, które z jednej strony zajmowały się organizacją narkotyków i ich przekazaniem kurierom, a z drugiej osoby odbierające narkotyk, rozliczające się z jego dostarczenia i wprowadzające narkotyki do obrotu.
Do grupy należałB. R., który był niżej w hierarchii i zajmował się głównie działalnością polegającą na przewożeniu narkotyków we wskazane miejsca. Oskarżonemu oprócz roli kuriera były również zlecane inne zadania mające bezpośredni związek z przestępczą działalnością grupy. Oskarżony na polecenieP. P. (1)udawał się z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami poza granice kraju, gdzie – nie będąc kurierem – pomagał osobom przewożącym narkotyki jako tłumacz, kierowca, i.t.p.B. R.na polecenieP. P. (1)odbierał również pieniądze stanowiące zysk ze sprzedaży narkotyków i przekazywał je stojącemu wyżej w hierarchii grupyP. P. (2). Oskarżony miał przy tym świadomość tego, że uczestniczy w zorganizowanej strukturze i współdziała z innymi osobami w celu uzyskania korzyści majątkowych płynących z nielegalnego obrotu środkami odurzającymi. Takiej oceny nie zmieniają wyjaśnieniaB. R.. Materiał dowodowy, w tym zeznaniaP. P. (1), wskazuje na to, że oskarżony zdawał sobie sprawę z rozległości powiązań w grupie. Wiedział o istnieniu osób wH., sam jako kurier współdziałał z innymi osobami, gdy nie był kurierem przewoził nieznane sobie osoby jako kierowca. Wykonywał przy tym poleceniaP. P. (1), który organizował działania oskarżonego, z nim się rozliczał, od niego otrzymywał wytyczne co do określonego postępowania. Z tych przyczyn twierdzeniaB. R.o nieświadomości działania w zorganizowanej grupie przestępczej nie znalazły akceptacji Sądu.
Różnorodność zadań zleconychB. R.w ramach zorganizowanej grupy przestępczej przezP. P. (1)powoduje, że rozważyć należało wyczerpanie przez oskarżonego również znamion czynu zart. 299 k.k.
Zgodnie z tym artykułem karze podlega ten, kto środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery wartościowe, wartości dewizowe, prawa majątkowe lub inne mienie ruchome lub nieruchomości, pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, przyjmuje, posiada, używa, przekazuje lub wywozi za granicę, ukrywa, dokonuje ich transferu lub konwersji, pomaga do przenoszenia ich własności lub posiadania albo podejmuje inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, ich wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku.
Przedmiotem wykonawczym przestępstwa określonego wart. 299 § 1są środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery wartościowe i wartości dewizowe, a także prawa majątkowe oraz mienie pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego. Nie jest przy tym istotne, czy przedmioty te lub wartości majątkowe pochodzą bezpośrednio, czy pośrednio z czynu zabronionego, tj. zostały uzyskane w wyniku obrotu korzyściami bezpośrednimi (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2013r., I KZP 19/13). Zabronione zachowanie może polegać na przyjmowaniu, przekazywaniu lub wywozie za granicę, pomocy w przenoszeniu własności lub posiadania, a także na podejmowaniu innych czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia. Przestępstwo określone wart. 299 § 1 k.k.jest przestępstwem formalnym z narażenia. Do jego dokonania wystarczy, że określone w tym przepisie działania mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia albo miejsca umieszczenia (ukrycia) przedmiotów lub wartości majątkowych pochodzących z czynu zabronionego, a tym samym ich wykrycie, dokonanie zajęcia albo orzeczenie przepadku.
Ponownie zatem wskazać należy, żeB. R.na polecenie stojącego wyżej w grupie przestępczejP. P. (1)udawał się za granicę z inną ustaloną osobą celem odebrania pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży narkotyków, a następnie pieniądze te przewoził doP.gdzie przekazywał jeP. P. (2). Oskarżony działając w ten sposób łącznie przetransferował 12 000 funtów, 16 000 euro, 20 000 koron norweskich i 1000 dolarów. Jego zachowanie wyczerpało zatem znamiona czynu zabronionego zart. 299 § 1 i 5 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.Zdaniem Sądu brak było przy tym jakichkolwiek racjonalnych powodów dla sztucznego dzielenia zachowania oskarżonego na dwa odrębne czyny. Jego działanie obejmował ten sam zamiar – opisany we wcześniejszej części uzasadnienia – a dokonany w akcie oskarżenia i powielony w części wstępnej wyroku podział na dwa czyny, wynikał tylko z przyjętej przez rzecznika oskarżenia publicznego taktyki prowadzenia postępowania przygotowawczego i wyodrębnienia dwóch postępowań. Obecnie po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania dalsze utrzymywanie tej dychotomii jest całkowicie nieracjonalne.
Kierując się powyższym i stwierdzając brak przyczyn wyłączających zawinienie Sąd wymierzył oskarżonemuB. R.:
- karę roku pozbawienia wolności za czyn zart. 258 § 1 k.k.(pkt I części dyspozytywnej wyroku),
- karę roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny po 100 złotych każda za czyn zart. 56 ust. 3 i art. 55 ust. 3u.p.n. w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.(pkt II części dyspozytywnej wyroku),
- karę roku pozbawienia wolności za czyn zart. 299 § 1 i 5 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.(pkt III części dyspozytywnej wyroku).
Wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe Sąd brał pod uwagę z jednej strony, aby kary efektywnie spełniły związane z nimi cele społeczne, z drugiej zaś strony, aby były one karami zindywidualizowanymi, to jest takimi, które w odniesieniu konkretnego sprawcy popełniającego czyn przestępny, będą zgodne z zasadami zapisanymi przez ustawodawcę w treści przepisuart. 53 k.k.Znaczenie tych dyrektyw jest tym większe im cięższe skutki powoduje przestępstwo, im bardziej drastyczne lub zuchwałe jest działanie sprawcy oraz w im większym stopniu podłożem przestępstwa jest nieakceptowany społecznie styl życia.
Kara winna jednak również stanowić sprawiedliwościową odpłatę, która spełniać będzie (gdy jest to niezbędne) funkcję zabezpieczającą, która będzie nadto spełniać funkcję właściwego kształtowania prawnej świadomości społeczeństwa, funkcję wychowawczą i funkcje prewencyjne, a zarazem jej rodzaj i stopień surowości będzie uwzględniał rozmiary winy sprawcy czynu zabronionego i stopień społecznej szkodliwości czynu jemu przypisanego (ocenianej przez pryzmat wskazań zawartych wart. 115 § 2 k.k.).
Obciążająco na wymiar kary wpłynął wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów zagrożonych karą w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii opisanych w art. 56 i art. 55 u.p.n., stanowiących znaczące zagrożenie dla zdrowia społecznego. Jako istotną okoliczność rzutująca na wymiar kary pozbawienia wolności Sąd uznał ilość środków odurzających i substancji psychotropowych będących przedmiotem przestępstwa. Rodzaj tych środków, przyjmując, że są to środki odurzające „tzw. twarde” o większej intensywności działania, posiada większą szkodliwość społeczną.
Mając jednak na względzie wiek oskarżonego, który w chwili czynu miał 21 lat oraz treśćart. 54 k.k.Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie winien znaleźć zastosowanieart. 60 § 1 k.k.Względy wychowawcze przemawiają bowiem za wymierzeniem oskarżonemu kary w niższym niż najniższy ustawowy wymiar kary.B. R.po popełnieniu czynu zabronionego zmienił swe postępowanie. Zerwał wszelkie kontakty z dotychczasowym przestępczym środowiskiem. Wyjechał za granicę, gdzie utrzymuje się z legalnego źródła zarobkowania. Oskarżony nie wszedł w konflikt z prawem. To zaś, przy uwzględnieniu jego dotychczasowej niekaralności i postawy zaprezentowanej w toku postępowania uzasadnia przekonanie, że nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby w stosunku do niego niewspółmiernie surowa. Za takim ukształtowaniem wymiaru kary przemawiają również dyrektywy prewencji.
Wymierzając kary Sąd miał również w polu widzenia względy natury prewencyjnej, w znaczeniu prewencji ogólnej i szczególnej. Kara ma bowiem po pierwsze wpłynąć na oskarżonego w sposób, który doprowadzi do tego, iż nie popełni on ponownie przestępstwa, po drugie uzasadni w społeczeństwie przekonanie o nieopłacalności jego popełnienia. Oskarżony w chwili popełnienia czynów nie miał zniesionej ani ograniczonej poczytalności. W pełni zdawał sobie sprawę z bezprawności przedsiębranych działań, zatem jego wina nie budziła żadnych wątpliwości. Jednakże szczególne okoliczności niniejszej sprawy sprawiają, że mimo tego względy prewencyjne przemawiają za nadzwyczajnym złagodzeniem kary.
Nie można bowiem nie mieć w polu widzenia skazania oskarżonego przez Sąd w Porto za przemyt, który choć formalnie nie jest przedmiotem osądu i wymiaru kary w tej sprawie, to jednak został popełniony w ramach zorganizowanej grupy przestępczej objętej niniejszym postepowaniem i jest ściśle powiązany z czynem oskarżonego kwalifikowanym z art. 55 i 56 u.p.n. Sytuacja prawna w jakiej znalazł sięB. R.powoduje bowiem, że jedynie miejsce jego zatrzymania decyduje o tym jak będzie kształtował się wymiar kary. Nie może budzić wątpliwości to, iż przemyt zB.doB., za który wymierzono karę wP., przy braku zasady
    ne bis in idempodlegałby rozpoznaniu z niniejszej sprawie, a co za tym idzie wchodząc w skład czynu ciągłego zart. 12 k.k.wymierzono by za niego jedną karę. Taka sytuacja miałaby również miejsce w razie skazania oskarżonego przez Sąd wB.. Wówczas na poczet kary zaliczony zostałby okres odbywania kary za granicą w trybieart. 114 § 2 k.k.W powyższych przypadkach sytuacja procesowaB. R.byłaby korzystniejsza niż w niniejszej sprawie. Wszak bez zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary oskarżonemu mogła potencjalnie zostać wymierzona najniższa z możliwych kar tj. kara trzech lat pozbawienia wolności, co przy uwzględnieniu okresu pozbawienia wolności w związku z orzeczeniem Sądu portugalskiego (dwa i pół roku), skutkowałoby łącznym pozbawieniem wolnościB. R.przez ponad pięć lat. Co więcej, nie sposób nie dostrzec i tego, iż inni członkowie grupy przestępczej zostali już osądzeni, a wymiar orzeczonych w stosunku do nich kar byłby niższy niż kary rzeczywiście odbytej przezB. R.. PrzykładowoP. P. (1), który wydawał polecenia oskarżonemu i czerpał znaczne korzyści z nielegalnego procederu wymierzono karę 5 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na 8 lat próby. W tych okolicznościach względy prewencji indywidualnej przemawiają za zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary. Brak zastosowania tej instytucji zniweczy cel wychowawczy kary, który wszak w przypadku sprawcy młodocianego jest celem podstawowym. Nadto brak zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary sprawi, że orzeczona kara odbierana będzie w społeczeństwie jako kara niesprawiedliwa z uwagi na rażącą dysproporcję między karami wymierzonymi osobom „ważniejszym”, a surowym ukaraniem osób im podlegających i wykonujących ich polecenia.
Wymierzając kary za czyny opisane wart. 258 k.k.Sąd kierował się tym, by kary spełniły swe cele opisane wart. 53 k.k.Stopień społecznej szkodliwości tych czynów był wysoki. Wyrażał się on w dobrach prawnych chronionych tym przepisem, a naruszonych działaniem oskarżonych. Porządek publiczny i ochrona przed przestępczością zorganizowaną są jednym z istotniejszych dóbr chronionych prawem, które zostało naruszone umyślnym działaniem oskarżonego. Wymierzając karę za to przestępstwo Sąd miał w polu widzenia rolę jaką oskarżony odegrał w zorganizowanej grupie przestępczej. Również i w tym wypadku nie bez wpływu na wymiar kar pozostała prewencja ogólna i szczególna.
Również w odniesieniu do czynu zart. 299 k.k.Sąd przy wymiarze kary miał na względzie wysoką społeczną szkodliwość czynu. Choć bowiem głównym przedmiotem ochrony jest tu funkcjonowanie obrotu gospodarczego to przestępstwo to godzi również w dobro, jakim jest wymiar sprawiedliwości (W. Wróbel, w: A. Zoll (red.),Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, t. 3,Komentarz do art. 278-363 k.k., Kraków 1999, s. 338-340). Zachodzi to zwłaszcza w sytuacji, gdy poszczególne zachowania mogą udaremniać lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępczego pochodzenia mienia, jego zajęcia i następnie orzeczenia przepadku. Taka też sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie zwiększając wymiar bezprawia w zachowaniu oskarżonego.
Nadto wymierzając karę grzywny i ustalając liczbę stawek dziennych Sąd kierował się tożsamymi okolicznościami, co przy wymiarze kary pozbawienia wolności. Ustalając zaś wysokość stawki dziennej Sąd miał na względzie przesłanki opisane wart. 33 § 3 k.k.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż orzeczone kary będą karami celowymi i sprawiedliwymi, spełniającymi wymogiart. 53 k.k.iart. 54 k.k.
Ponadto Sąd, na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k., wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną roku pozbawienia wolności. Na wymiar kary łącznej wpłynął charakter związków przedmiotowo podmiotowych oraz związki czasowe pomiędzy przestępstwami, jak również ogólne dyrektywy wymiaru kary, poza okolicznościami, które legły u podstaw wymiaru kar składowych. Czyny przypisane oskarżonemu zostały popełnione w tych samych przedziałach czasowych. Ponadto wszystkie czyny były związane z łamaniem porządku prawnego poprzez naruszenieustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku z działaniem tej samej grupy przestępczej. Stąd też za zasadne Sąd uznał wymierzenie kary łącznej na zasadach pełnej absorpcji.
Jednocześnie Sąd na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonegoB. R.z przestępstwa opisanego w punkcie II części dyspozytywnej wyroku. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że "korzyścią majątkową pochodzącą z przestępstwa w rozumieniuart. 45 § 1 k.k.są wszelkie składniki majątkowe pochodzące z popełnienia danego przestępstwa (o ile nie podlegają przepadkowi przedmiotów wymienionych wart. 44 § 1 i § 6 k.k.), a nie tylko osiągnięty zysk. Tak więc za nieuprawnione należy uznać wyliczanie kosztów, jakie sprawca zaangażował w przestępczy proceder (np. zakup środków odurzających, które następnie udzielał, przejazd po nie itp.), a potem pomniejszanie o tę wartość osiągniętej z przestępstwa korzyści, bo tego typu ekonomiczne kalkulacje w aspekcie zysku i strat są nie do przyjęcia" (wyrok SA w Katowicach z dnia 21 grudnia 2006 r., II AKa 394/06, KZS 2007, z. 5, poz. 57). W niniejszej sprawie ustalono, iżB. R.za przewiezienie narkotyków, jak i za czynności „pomocnicze” dla innych kurierów otrzymywał wynagrodzenie. Potwierdził to świadekP. P. (1). Nie przeczył temu również oskarżony przyznając, zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, że korzyść jaką osiągnął z przestępstwa wyniosła 12 000 zł.
Kierując się treścią art. 70 ust. 4 u.p.n. Sąd w związku z czynem opisanym w punkcie II części dyspozytywnej wyroku orzekł odB. R.nawiązkę na rzecz(...) Ośrodka (...)weW.,ul. (...). Ustalając wysokość nawiązki Sąd miał w polu widzenia ogólne zasady wymiaru kary wymienione wart. 53-56 k.k.
Z uwagi na udział w sprawie obrońcy oskarżonego działającego z urzędu Sąd, w oparciu oart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. K.kwotę 738,00 złotych brutto tytułem obrony z urzędu świadczonejB. R..
Orzekając o kosztach i opłacie, Sąd wziął pod uwagę możliwości finansowe oskarżonego oraz to, że zasądzenie od niego kosztów procesu oraz wymierzanie mu opłaty byłoby w tym przypadku niecelowe z uwagi na wymiar orzeczonych kar pozbawienia wolności, grzywny, przepadku i nawiązki. U podstaw takiego orzeczenia legły więc przepisyart. 624 k.p.k.iart. 17 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.