Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 201/19
Data wyroku: 2019-06-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Powalska, Elżbieta Zalewska-Statuch, Joanna Składowska
Podstawa prawna: art. 86 kro

Sygn. akt I Ca 201/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 czerwca 2019 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Elżbieta Zalewska-Statuch
Sędziowie SSO Joanna Składowska
SSO Katarzyna Powalska
Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak
po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2019 roku w Sieradzu
na rozprawie
sprawy z powództwa Prokuratury Rejonowej wZ.
przeciwkoM. B.,D. K.iM. K.
przy udziale interwenienta ubocznegoA. K.
o uznanie bezskuteczności uznania ojcostwa
na skutek apelacji pozwanejM. B.
od wyroku Sądu Rejonowego wZ.
z dnia 13 marca 2019 roku, sygnatura akt III RC 114/18

1
oddala apelację;

2
przyznaje adwokatA.S.-B.96 (dziewięćdziesiąt sześć) złotych tytułem wynagrodzenia za pełnione czynności kuratorskie w postępowaniu apelacyjnym ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego wZ.;

3
zasądza odM. B.na rzecz interwenienta ubocznegoA. K.240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt I Ca 201/19

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy wZ.w sprawie z powództwa Prokuratora Rejonowego wZ.przeciwkoM. B.,D. K.i małoletniejM. K.reprezentowanej przez kuratora – adw.A. S.–B.z udziałem interwenienta ubocznegoA. K.o ustalenie bezskuteczności uznania ojcostwa, ustalił bezskuteczność uznania małoletniejM. K.urodzonej (...)wZ., dla której w Urzędzie Stanu Cywilnego wS.w dniu 20 listopada 2017 roku sporządzony został akt urodzenia za numerem(...)– dokonane przezD. K.nazwisko rodoweK., które to oświadczenie woli zostało złożone przed Kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego wS.(pkt 1); zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego wZ.na rzecz adw.A. B.480 zł, tytułem wynagrodzenia za pełnione czynności kuratorskie (pkt 2) oraz zasądził od pozwanychM. B.iD. K.solidarnie na rzecz interwenienta ubocznegoA. K.520 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów procesu oraz solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego wZ.736 zł, tytułem kosztów procesu (pkt 3 i 4).

Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia i wnioski, których istotne elementy przedstawiają się następująco:

M. B.iA. K.nawiązali bliższą znajomość około 5 lat temu. Pozwaną iA. K.łączyły bliskie relacje, oboje darzyli się uczuciami. PoczątkowoA. K.był tolerowany w rodzinie pozwanej, po pewnym czasie jednak pomiędzy nim a babciąM. M.R.doszło do konfliktu w wyniku, któregoM. R.nie akceptowała związku wnuczki zA. K..M. B.wbrew woliM. R.u której mieszkała, nadal spotykała sięzA. K., by nie pogarszać relacji rodzinnych znajomość tą utrzymywaław tajemnicy.
W pierwszym kwartale 2017 rokuM. B.kilkakrotnie współżyła fizycznie zA. K..A. K.nie stosował środków antykoncepcyjnych.Pod koniec marca 2017 roku pozwana w obecnościA. K.wykonała test ciążowy, który wykazał, że jest ona w ciąży. Fakt ciążyM. B.w kwietniu 2017 roku potwierdziła wizytą lekarską o czym powiadomiłaA. K.oświadczającmu jednocześnie, że jest on ojcem jej nienarodzonego dziecka.
W tym czasieM. B.spotykała się także zD. K., którego znała od wielu lat i z którym to znajomość była akceptowana przez jej rodzinę.
WkrótceM. B.wyjechała do matki, która mieszkała i pracowała w Anglii. Kontakty pozwanej zA. K.były wówczas sporadyczne. Po powrocie z zagranicy powiadomiła onaA. K., że w wyniku poronienia straciła dziecko.
12 listopada 2017 rokuM. B.w szpitalu wS.urodziła córkęM. V.. W tym samym miesiącu pozwanyD. K.przed Kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego wS.uznał małoletniąM. V.urodzoną przezM. B.za swoją córkę.
A. K.o narodzinachM. K.dowiedział się po tygodniu. Chciał wówczas skontaktować się zM. B., jednak z uwagi na konflikt z rodziną pozwanej nie mógł odwiedzać jej w domu.
M. B.po narodzinach córki nadal widywała się zA. K.. Spotkania te były inicjowane ze stronyA. K.ale także przezM. B.. Na spotkania pozwana czasami zabierała także córkę. Oboje utrzymywali także częsty kontakt telefoniczny i internetowy. Pozwana ukrywała przed rodziną spotkania zA. K..M. B.po urodzeniu córki co najmniej raz potwierdziła, że jej ojcem biologicznym jestA. K.. Pozwana w zależności od relacji łączących ją zA. K., które przez czas trwania ich znajomości były zmienne, często pełne skrajnych emocji, zmieniała swoje stanowisko co do biologicznego pochodzenia swojego dziecka.
A. K.chciał zamieszkać wspólnie z pozwaną, interesował się jej sytuacją rodzinną i życiową.A. K.wielokrotnie proponował przeprowadzenie badań DNA celem potwierdzenia jego biologicznego ojcostwa wobec dziecka. Obiecywał jednocześnie, że w przypadku ustalenia, iż nie jest on ojcem małoletniejM.nie będzie utrzymywał dalszych kontaktów z pozwaną. Na badania genetyczne zgody nie wyraziłaM. B..
28 listopada 2017 rokuA. K.wystąpił do Sądu Rejonowego wZ.przeciwkoM. B.z pozwem o ustalenie ojcostwa. 25 stycznia 2018 roku w sprawie III RC 217/17 Sąd oddalił powództwoA. K.z uwagi na uznanie małoletniejM. V.córkiM. B.przez innego mężczyznę -D. K..
M. B.wraz z córką iD. K.mieszka w domu u swojej babciM. R..
PomiędzyA. K.aM. R., dochodziło do licznych zatargów, kilkukrotnie interweniowała policja na prośbę obojga skonfliktowanych osób.
A. K.jest przekonany, że jest ojcem małoletniejM., chce mieć wpływ na wychowanie swojego dziecka oraz łożyć na jego utrzymanie.
Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego sąd dał wiarę treści zaświadczeń, dokumentów złożonych przez strony, oceniając je jako wiarygodne. Strony nie kwestionowały autentyczności treści w nich zawartych, a także okoliczności w nich stwierdzonych stąd Sąd nie znalazł żadnych powodów by kwestionować ich wiarygodność.
Jako wiarygodne sąd ocenił załączone do akt zapisane w formie fonetycznej oraz sms - owej treści rozmów prowadzonych przez pozwanąM. B.,A. K.orazM. R., gdyż dowody te wskazują na kilkuletnią bliską relację łączącą pozwaną zA. K., potwierdzają intymny i uczuciowy charakter tej znajomościoraz złe relacjeA. K.zM. R.. Zapis rozmów prowadzonych przezM. B.wskazuje także, zdanie sądu, iż wykorzystywała ona wiedzęo biologicznym pochodzeniem dziecka w relacjach aA. K., Pozwanaraz potwierdzała wprost ojcostwoA. K., następnie jedynie sugerowałajego ojcostwo, by w końcu zaprzeczy by to on był ojcem jej małoletniej córki. Treści rozmów nie były zasadniczo kwestionowane przez strony postępowania, jedynie podnoszony był argument braku dat ich przeprowadzenia oraz ich niepełności. Z analizy treści rozmów można jednak na potrzeby niniejszego postępowania ustalić czy były one przeprowadzone przed urodzeniem się dziecka czy też dotyczą zdarzeń po urodzeniu małoletniej. Kontekst wypowiedzi, ich logiczna kontynuacja w udzielanych odpowiedziach nie wskazują także|na manipulację ich treścią.
Za wiarygodne sąd uznał zeznania złożone przez interwenienta ubocznegoA. K., gdyż zeznania przez niego złożone są konsekwentne, logiczne i jasne.A. K.przedstawił historię swojej znajomości z pozwaną i logicznie wyjaśnił przyczynę dochodzenia ojcostwa wobec małoletniejM.. Interwenient uboczny zeznał, iż obcował z pozwaną w okresie koncepcyjnym, od niej dowiedział się o ciąży oraz o swoim ojcostwie wobec nienarodzonego dziecka, fakt jego ojcostwa wobec małoletniejM.został potwierdzony przezM. B.także po urodzeniu małoletniej – te okoliczności dały mu podstawę do twierdzenia, że jest on ojcemM. K.. Zeznania złożone przezA. K.znajdują potwierdzenie w treści załączonych rozmów prowadzonych przez niego z pozwaną. Nadto brak jakichkolwiek dowodów zaprzeczających złożonym przezA. K.zeznaniom. Drobne zaś rozbieżności co do czasu w jakimM. R.wyjechała do Anglii, mogą wynikać ze znacznego upływu czasu, a nadto nie mają istotnego znaczenia dla niniejszego postępowania. Podobnie Sąd ocenił rozbieżność co do faktu wizyty u lekarza naul. (...)pozwanej z dzieckiem okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia dla ustalenia bezskuteczności uznania ojcostwa.
Zeznania złożone przezM. R.sąd uznał także zasadniczoza wiarygodne, gdyż świadek mogła nie wiedzieć o relacjach łączących jej wnuczkęzA. K.. Z uwagi na niechęć świadka doA. K., spotkania pozwanejz tym mężczyzną były przez wnuczkę świadka ukrywane o czym świadczą zeznaniaA. K.oraz wypowiedziM. B.. W pozostałym zakresie świadek zeznawałana okoliczności konfliktu zA. K.co potwierdził takżeA. K..
Stwierdzono także, że pozwanaM. B.nie stawiła się na wezwanie sądu do osobistego stawiennictwa i nie złożyła w sprawie zeznań w charakterze strony, podobnie postąpił pozwanyD. K.i dlatego, mając na uwadze postawę pozwanych, którzy wiedząc o toczącym się postępowaniu jedynie raz stawili się na rozprawę, sąd skorzystałz dyspozycjiart. 302 § 1 k.p.c.i oparł ustalenie stanu faktycznego z pominięciem ich zeznań, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.
Ponadto, pozwaniM. B.iD.K.nie wyrazili także zgodyna badania DNA dotyczące ustalenia pochodzenia biologicznego małoletniejM. K.. Pomimo dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej(...)wŁ.w zakresie przeprowadzenia badań DNA, pozwaninie stawili się na badania.
Zachowanie pozwanych, którzy odmówili poddania się badaniom DNA oraz złożeniu zeznań w charakterze stron, sąd ocenił w oparciu oart. 233 § 2 k.p.c.. uznając, iż zachowanie i postawa pozwanych w procesie w kontekście pozostałych dowodów zgromadzonychw sprawie jednoznacznie wskazuje, iżD. K.nie jest ojcem małoletniejM. K.. Brak jest bowiem, według sądu, jakiegokolwiek innego logicznego wytłumaczenia odmowy poddania się dopuszczonemu przez sądu dowodowi. Dowód z badań DNA jest obecnie powszechnym i pewnym dowodem pozwalającym na ustalenie biologicznego pochodzenia dziecka, nie wiąże się on z ryzykiem powikłań, nie jest niebezpieczny, ani szczególnie przykry dla dziecka. Stąd też jedynym logicznym powodem odmowy przez pozwanych poddania się badaniom DNA wbrew postanowieniu Sądu jest obawa, że przeprowadzone badania wykluczą ojcostwoD. K.wobec małoletniejM..
Zauważono przy tym, iż gdyby pozwani wiedzieli, iżD. K.jest ojcemM. K.niewątpliwie poddali by się zleconym badaniom genetycznym, a wynik badania potwierdzający ojcostwo pozwanego skutecznie wyeliminowałby roszczeniaA. K.wobec dziecka i zakończył istniejący spór pomiędzy rodzinami.
Z uwagi na brak materiału biologicznego pochodzącego odM. K.oraz niemożność ustalenia grupy krwi dziecka i pozwanego nie było możliwym przeprowadzenie dowodu z grupowego badania krwi.
Sąd odstąpił także od przeprowadzenia dowodu z badań antropologicznych,gdyż przeprowadzenie tych badań jedynie w oparciu o fotografie dziecka i matki daje mały zakres materiału porównawczego i nie pozwala na sformułowanie opinii o pochodzeniu dziecka, a w szczególności wykluczeniu lub potwierdzeniu ojcostwa konkretnego mężczyzny.
Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkaB. B. (3)zgłoszony na okoliczność czasookresu i charakteru trwania związku pozwanej zD. K., gdyż okoliczność utrzymywania relacjiM. B.także zD. K.nie była kwestionowana.
W ocenie sądu, do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy, zbędnym było przeprowadzenie innych kolejnych dowodów z urzędu, ponadto strony nie wnioskowałyo uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie innych wskazanych przez nie dowodów.
Marginalnie jedynie wskazano, iż sąd rozważał w trybieart. 109 krozarządzenie pobrania krwi dziecka z uwagi na odmowe poddania się badaniom DNA przez pozwanych., jednakże wobec braku jakichkolwiek przepisów wykonawczych pozwalających na faktyczne realne wykonanie nałożonego obowiązku sąd odstąpił od powyższego, uznając, iż powyższe zarządzenie przy postawie rodziców dziecka, sprzeciwiających się przeprowadzeniu badaniom, będzie miało jedynie charakter teoretyczny.
Sąd, powołując się na koncepcję priorytetu ojcostwa biologicznego wobec ojcostwa prawnego, omawiając kwestię dobra dziecka oraz wskazując na treśćart. 78 kroi następne regulujące tzw. bezskuteczność uznania ojcostwa iart. 86 kro, podał, że w niniejszej sprawie prokurator stanął na straży interesu społecznego oraz dobra dziecka. Wskazano też,że obowiązujące obecnie krajowe przepisy prawa nie dają możliwości dochodzenia ojcostwa ojcu wobec własnego dziecka, które zostało uznane przez innego mężczyznę.
Sąd stwierdził zatem, żeD. K.tuż po urodzeniu się małoletniejM. V.uznał dziecko jako swoją córkę przed Kierownikiem Urzędu Stanu CywilnegowS.. Okoliczność ta spowodowała, że wniesione przezA. K.powództwoo ustalenie ojcostwa zostało oddalone. Ojciec biologiczny został zatem pozbawiony prawnych możliwości dochodzenia ojcostwa wobec własnego dziecka. Wystąpienie prokuratoraz powództwem o ustalenie bezskuteczności uznania ojcostwaD. K.wobec małoletniejM. K.jest jedynym możliwym w polskim systemie prawnym sposobem na ustalenie tzw. „prawdy genetycznej” i uzyskanie wiedzy o biologicznym ojcostwie dziecka. Powyższe rozstrzygnięcie, według sądu, umożliwi prawne ustalenie ojcostwaA. K.wobec córki i da mu możliwość realizowania władzy rodzicielskiej.
Przedstawione w sprawie dowody w postaci zeznań interwenienta ubocznego, który potwierdził fakt obcowania z matką dzieckaM. B.w okresie koncepcyjnym, potwierdzenie przez pozwaną ojcostwaA. K.wobec córki oraz odmowa poddaniu się badaniom DNA przez pozwanych, jednoznacznie wskazuje zdaniem sądu,, żeD. K.nie jest ojcem małoletniejM. K.urodzonej (...)przezM. B..
W ocenie sądu, dobro dziecka wymaga zatem ustalenia faktycznego biologicznego pochodzenia dziecka, a interes społeczny przemawia za umożliwieniem biologicznemu ojcu dziecka dochodzenia swoich praw wobec własnego potomstwa. Fakt, iż matka dziecka pozostaje w związku z innym mężczyzną nie będącym ojcem biologicznym, nie może wpływać na prawo dziecka do posiadania wiedzy o swoim pochodzeniu czy kontaktuz biologicznym ojcem i jego rodziną. Ustalenie ojcostwa przez mężczyznę nie będącym partnerem matki dziecka nie jest sprzeczne z dobrem dziecka. Obecnie powszechne są modele rodzin w których dzieci wychowywane są przez mężczyzn nie będących ich biologicznymi wstępnymi i jednocześnie mające kontakty z ojcami biologicznymi. Stosunki panujące w takich rodzinach są zależne od wzajemnych relacji, uczuć i szacunku jakimi darzą się członkowie rodziny.
Mając na uwadze powyższe rozważania sąd ustalił bezskuteczność uznania ojcostwaD. K.wobec małoletniejM. K.przezM. B.dokonanie przez pozwanego przed Kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego wS..
Powyższe rozstrzygnięcie – według sądu – jest zgodne z dobrem dziecka oraz interesem społecznym. Oddalenie powództwa uniemożliwiałoby ojcu biologicznemuna gruncie prawa krajowego dochodzenie ojcostwa i realizację dalszych praw wobec dziecka.
Marginalnie jedynie sąd wskazał, iż po uprawomocnieniu się powyższego orzeczenia pozwanym jak i interwenientowi ubocznemu będzie przysługiwało powództwo o ustalenie ojcostwa, podczas którego to postępowania zasadnym będzie przeprowadzenie badań genetycznych w zakresie ustalenia biologicznego ojcostwa wobec małoletniejM..
O kosztach procesu związanych z kosztami sądowymi i ustanowieniem przez strony pełnomocników procesowych i kosztów kuratora sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.orazart. 107 k.p.c.oraz § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015.1800 z póź, zm.)i na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 r. w sprawie określania wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej.
Apelacjęod powyższego wyroku wniosła pozwana, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy,a mianowicieart. 233 § l i 2 k.p.c.poprzez brak wszechstronnego zgodnego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego rozważenia materiału dowodowego, w szczególności przy braku dowodu z badań DNA, sąd winien ocenić zebrany materiał dowodowy pod kątem wyższego prawdopodobieństwa mężczyzn uczestniczących w procesie. Brak takiej oceny dowodów skutkował uwzględnieniem powództwa poprzez ustalenie bezskuteczności uznania małoletniejM. K.dokonane przezD. K..
W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalanie powództwa, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu wZ.do ponownego rozpoznania z jednoczesnym rozstrzygnięciem w obu tych przypadkach o kosztach procesu należnych pozwanej za obie instancje według norm przepisanych.
W odpowiedzi na apelację - interwenient ubocznyA. K.– wniósł o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie od pozwanej na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Analiza motywów jakie skarżąca powołała dla uzasadnienia zarzutów na jakich oparła środek odwoławczy pozwala na ocenę, iż wywiedziona apelacja nie jest zasadna.
Zarzut procesowy dotyczący ustaleń faktycznych nie może zostać uznany za trafny.
Przede wszystkim przypomnieć należy, iż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wypracowanym na tle wykładni przepisuart. 233 § 1 k.p.c., skuteczne odwołanie się do zarzutu naruszenia tej normy, a co za tym idzie zarzutu podważającego oparte na negowanej ocenie ustalenia faktyczne, wymaga od strony wykazania, w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów, na czym polegały nieprawidłowości postępowania Sądu w zakresie oceny i ustaleń.
W szczególności strona apelująca zobowiązana jest wykazać, iż oceny konkretnych dowodów nie da się pogodzić czy to z zasadami doświadczenia życiowego czy logicznego rozumowania albo też że jest ona niepoprawna dlatego, iż nie uwzględnia reguł procesowych, w tym tych, dotyczących określenia rangi (znaczenia) poszczególnych dowodów dla poczynienia na ich podstawie ustaleń doniosłych dla rozstrzygnięcia. (np. orzeczenie Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001 r., sygn. IV CKN 970/00, czy z 6 lipca 2005, sygn. III CK 3/05, Lex nr 52753 i 180925).
Polemika z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami nie oparta na tych zasadach, przybiera cechy polemiki dowolnej, w ramach której strona jedynie przeciwstawia im własną wersję oceny i faktów, jej zdaniem prawdziwych, co nie jest wystarczające dla uznania, że zarzut ten jest zrealizowany, a wobec tego także ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd są nieprawidłowe.
Dla konstrukcji objętegoart. 85 § 1 k.r.o.domniemania prawnego, potrzebne jest wykazanie stosunków cielesnych między matką dziecka, a mężczyzną w okresie koncepcyjnym i nic więcej.
Apelująca nie zaprzecza w apelacji, iż w pierwszym kwartale 2017 roku współżyła fizycznie zA. K.i że on nie stosował środków antykoncepcyjnych.
Nie wyjaśnia również w oparciu o jaki dowód Sąd Rejonowy winien przyjąć, że onaz dzieckiem i jej obecny partner tworzą kochającą się rodzinę, że zawsze stosowała środki antykoncepcyjne i że wskutek tego prawdopodobieństwo zajścia w ciążę było zerowe skoro nie dysponował dowodem z jej przesłuchania, który to dowód Sąd mógłby skonfrontowaćz treścią zeznańA. K., ani nie wykazano - przez dowód z opinii biegłego - okoliczności wymagającej wiadomości specjalnych.
Powołanie się w apelacji na bilet z 22 marca 2017 roku, potwierdzający wyjazd jej babci do Anglii dowodzi wyłącznie wyjazdu w tej dacie. Taki dowód nie wyklucza możliwości wyjazdu także w lutym 2017 roku i nie czyni niewiarygodnymi zeznańA. K.łącznie co do wszystkich okoliczności ustalonych przez Sąd na ich podstawie.
W kontekście powyższych uwag samo przywołanie redakcyjnej treściart. 233 § l i 2 k.p.c.nie wypełnia wymagań polemiki merytorycznej, czyniąc zarzut chybionym, co ma z kolei tę konsekwencję, iż ustalenia, które Sąd Rejonowy przyjął za podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia, jako poprawne i kompletne, Sąd II instancji przyjmuje za własne.
Apelująca nie wyjaśnia co w jej ocenie powinno przemawiać za obowiązkiem przyjęcia przez Sąd wyższego prawdopodobieństwa ojcostwaD. K.- zwłaszczaw sytuacji w której nie stawiła się na przesłuchanie w charakterze strony i zarówno ona sama odmówiła poddania dziecka badaniu DNA, jak również na przeprowadzenie takiego dowodu nie wyraził zgodyD. K.– co stało się podstawą opartego na domniemaniu faktycznym ustalenia Sądu Rejonowego, zgodnego z twierdzeniemA. K., iż niższe jest prawdopodobieństwo tego, iżD. K.jest ojcem biologicznym małoletniej pozwanej.
Ostateczny spór co do prawidłowości powyższego wniosku mogło przeciąć tylko poddanie się pozwanych wraz z dzieckiem badaniu DNA a odmowa jego przeprowadzenia nie może zostać poczytaną na jej korzyść.
Oczywiście w tej sytuacji Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Zarzut uchybienia im został poddany został kontroli instancyjnej wyłącznie poprzez pryzmat zarzutu procesowego apelacji, tj. wadliwości ustaleń faktycznych. Błąd w ustaleniach faktycznych nie jest naruszeniem prawa materialnego. Naruszenie prawa materialnego może polegać na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu (błędna wykładnia) lub błędnym podciągnięciu konkretnego stanu faktycznego pod stan abstrakcyjny zawarty w normie prawnej (niewłaściwe zastosowanie).
W apelacji nie podjęto nawet próby wskazania na czym miałyby polegać ewentualne wady wykładni lub zastosowania prawa materialnego.
W toku procesu nie wskazywano również na istnienie wyjątkowych okoliczności, których zaistnienie pozwalałoby na wniosek, iż wywiedzenie przez Prokuratora powództwa opartego na treściart. 86 krojest sprzeczne z dobrem dziecka, które wymaga poszanowania jego prawa do ustalenia szczegółów swej tożsamości jako indywidualnego człowieka. Indywidualne uprawnienie do uzyskania takich informacji ma natomiast znaczenie ze względu na ich formujący wpływ na osobowość ludzką. Prawo to obejmuje także uzyskanie informacji potrzebnych dla ujawnienia prawdy dotyczącej ważnych aspektów osobistej tożsamości człowieka, takich jak tożsamość jego rodziców.
Z tych względów apelacja podlegała oddaleniu w oparciu o przepisart. 385 kpc.
O kosztach postępowania apelacyjnego należnych interwenientowi ubocznemu od apelującej orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i 3 kpcw związku zart. 107 kpc.