Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 1901/18
Data wyroku: 2019-12-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia () Magdalena Kimel
Słowa kluczowe: Wysokość emerytury
Podstawa prawna: art. 110 e ustawy o emeryturach i rentach z fus

Sygn. aktVIII U 1901/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 grudnia 2019 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

sędzia (del.) Magdalena Kimel

Protokolant

Mirosława Wandachowicz

po rozpoznaniu w dniu18 grudnia 2019 r. w Gliwicach
sprawyK. J.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
owysokość emerytury
na skutek odwołaniaK. J.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
z dnia26 kwietnia 2018  r.nr(...)

1
oddala odwołanie;

2
zasądza od odwołującegoK. J.na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

(-) sędzia del. Magdalena Kimel
Sygn. akt VIII U 1901/18

UZASADNIENIE

punktu 1 wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2019 r.
Decyzją z dnia 26 kwietnia 2018 r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.odmówił ubezpieczonemuK. J.prawa do przeliczenia emerytury na podstawieart. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, albowiem nowo ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru okazał niższy od 250% i wyniósł 241,25%.
Z powyższą decyzją nie zgodził się ubezpieczony. Wniósł odwołanie, w którym twierdził, że istnieją podstawy do przeliczenia otrzymywanej przez niego emerytury. Wskazał, że nie może ponosić ujemnych konsekwencji obowiązujących w minionych latach przepisów pozwalających na nieprzechowywanie dokumentów dotyczących uzyskiwanych zarobków i wynikających z tego składek na ubezpieczenie społeczne. Domagał się również dopuszczenia dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność uzyskiwanych przez niego zarobków za okres nieudokumentowany.
W odpowiedzi na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
UbezpieczonyK. J.urodził się w dniu (...)
Ubezpieczony pracował:

a
od 5 października 1958 r. do 15 lipca 1959 r. i od 1 października 1960 r. do 25 czerwca 1962 r. wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...) OddzialewP.jako tamiarz;

b
od 12 sierpnia 1963 r. do 15 kwietnia 1967 r. w(...)jako robotnik;

c
od 29 stycznia 1968 r. do 22 lutego 1968 r. wZakładach (...)wC.;

d
w dniu 14 stycznia 1968 r. wHucie (...)wŁ.;

e
od 28 lutego 1968 r. do 30 sierpnia 1975 r. w GórnośląskichZakładach Produkcji (...)wC., z tym że:

- od 28 lutego 1968 r. do 31 lutego 1974 r. jako kierowca wózka podnośnikowego,
- od 1 kwietnia 1974 r. do 30 sierpnia 1975 r. jako kierowca ciągnika;

f
od 17 września 1975 r. do 28 lutego 1994 r. wKWK (...), z tym że w okresach:

- od 17 września 1975 r. do 31 grudnia 1977 r. jako robotnik dołowy pod ziemią,
- od 1 stycznia 1978 r. do 30 listopada 1978 r. jako młodszy górnik pod ziemią,
- od 1 grudnia 1978 r. do 28 lutego 1994 r. jako górnik pod ziemią.
W okresie od 31 października 1964 r. do 30 kwietnia 1965 r. ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową.
Podczas zatrudnienia w GórnośląskichZakładach Produkcji (...)wC.ubezpieczony pracował w systemie trzyzmianowym. Za pracę w porze nocnej otrzymywał specjalny dodatek.
Decyzją z dnia 5 stycznia 1994 r. organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury górniczej od dnia 11 września 1993 r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru został ustalony na podstawie lat 1985-1988 i wyniósł 346,86%. Następnie został ograniczony do 250%.
W dniu 28 lutego 2018 r. ubezpieczony wniósł o przeliczenie podstawy wymiaru emerytury na zasadzie art. 110a ustawy emerytalnej
Zaskarżoną decyzją z dnia 26 kwietnia 2018 r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego zgodnie z żądaniem, z przyczyn wyżej wskazanych.
W trakcie postępowania dopuszczono dowód z opinii głównej i uzupełniającego biegłego sądowegoZ. T., któremu zlecono odtworzenie wynagrodzenia ubezpieczonego za sporny i nieudokumentowany okres jego zatrudnienia w GórnośląskichZakładach Produkcji (...)wC.od 28 lutego 1968 r. do 30 sierpnia 1975 r. w oparciu o jego akta osobowe i przepisy branżowe, a także wyliczenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru emerytury w oparciu o art. 110a ustawy emerytalnej. Biegły miał również uwzględnić fakt, że ubezpieczony pracował w systemie trzyzmianowym.
Wynagrodzenie ubezpieczonego za okres od 1963 r. do 1967 r. i od 1975 r. do 1994 r. wynika z druków rp7. Uwzględniono tam nagrody jubileuszowe, które otrzymał ubezpieczony w latach 1983 i 1988, a także rekompensatę z tytułu wzrostu cen za 1989 r.
W odtwarzanym okresie ubezpieczony otrzymywał wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za pracę w porze nocnej (10% stawki godzinowej osobistej zaszeregowania, a od 1 kwietnia 1974r. – 15% stawki godzinowej osobistej zaszeregowania), premię (10% od 1 kwietnia 1974 r.) oraz dodatek stażowy (5% od 1 kwietnia 1974 r.). W obliczeniach uwzględniono tylko te składniki, co do których nie ma wątpliwości, że ubezpieczony je otrzymywał. Inne składniki nie zostały uwzględnione, ponieważ albo nie ma dowodów na to, że ubezpieczony je otrzymywał, (np. dodatek za pracę w niedziele), czy też były wolne od składek na cele emerytalne i nie stanowiły podstawy do ich naliczenia. Dotyczy to zwłaszcza dodatków z uchwały Rady Ministrów i Centralnej Rady Związków Zawodowych z dnia 30 grudnia 1970 r. w sprawie podwyżki najniższych płac, wprowadzenia dodatków do płac dla niektórych grup pracowników, podwyżki zasiłków rodzinnych oraz niektórych emerytur i rent. Do obliczeń przyjęto, że ubezpieczony pracował średnio 200 godzin w miesiącu.
Wynagrodzenie ubezpieczonego w okresie spornym kształtowało się w następujący sposób:

Rok

Wynagrodzenie zasadnicze

Premia

Dodatek za pracę w porze nocnej

Dodatek stażowy

SUMA

1968 (od II)

16 110,40

0

537,01

0

16 6447,41

1969

19 200,00

0

640

0

19 840,00

1970

17 695,20

0

589,84

0

18 285,04

1971

19 138,80

0

637,96

0

19 777,76

1972

22 080,00

0

736,00

0

22 816,00

1973

22 080

0

736,00

22 816,00

1974

15 250

1188,00 (od 1 IV)

706,33

594,00 (od 1 IV)

17 738,33

1975 (do VIII)

10 560,00

1 056,00

528,00

528,00

12 672,00

Stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy (w %) za lata od 1963 do 1994 kształtuje się następująco:

Lp.

za rok kalendarzowy

zarobki-dochód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (w zł)

kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłaszanego za rok kalendarzowy (w zł)

stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy (w %)

1

1963

5 330,00

21 156,00

25,19

2

1964

11 307,00

21 792,00

51,89

3

1965

9 293,00

22 404,00

41,48

4

1966

15 329,00

23 208,00

66,05

5

1967

4 674,00

24 192,00

19,32

6

1968

16 647,41

25 272,00

65,87

7

1969

19 840,00

26 088,00

76,05

8

1970

18 285,04

26 820,00

68,18

9

1971

19 776,76

28 296,00

69,89

10

1972

22 816,00

30 108,00

75,78

11

1973

22 816,00

33 576,00

67,95

12

1974

17 738,33

38 220,00

46,41

13

1975

26 941,00

46 956,00

57,37

14

1976

90 287,00

51 372,00

175,75

15

1977

101 976,00

55 152,00

184,90

16

1978

110 995,00

58 644,00

189,27

17

1979

140 921,00

63 924,00

220.45

18

1980

160 191,00

72 480,00

221,01

19

1981

268 600,00

92 268,00

291,11

20

1982

369 653,00

139 572.00

264.85

21

1983

571 726,00

173 700,00

329,15

22

1984

594 220,00

202 056,00

294,09

23

1985

734 468,00

240 060,00

305,95

24

1986

1 044 725,00

289 140,00

361,32

25

1987

1 349 334,00

350 208,00

385,30

26

1988

2 230 795,00

637 080,00

350,16

27

1989

7 294 253.00

2 481 096,00

293,99

28

1990

30 647 415,00

12 355 644,00

248,04

29

1991

45 951 848,00

21 240 000,00

216.35

30

1992

72 580 513,00

35 220 000,00

206.08

31

1993

81 171 100,00

47 940 000,00

169.32

32

1994

15 628 300,00

63 936 000,00

24.44

Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru biorąc pod uwagę najlepsze 20 lat z całego okresu zatrudnienia, z uwzględnieniem zarobków po przyznaniu prawa do emerytury kształtuje się w następujący sposób:

Lp.

za rok kalendarzowy

zarobki-dochód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (w zł)

kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłaszanego za rok kalendarzowy (w zł)

stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy (w %)

1

1969

19 840,00

26 088,00

76,05

2

1972

22 816,00

30 108,00

75,78

3

1976

90 287,00

51 372,00

175,75

4

1977

101 976,00

55 152,00

184.90

5

1978

110 995,00

58 644,00

189,27

6

1979

140 921,00

63 924,00

220,45

7

1980

160 191,00

72 480,00

221,01

8

1981

268 600,00

92 268,00

291,11

9

1982

369 653,00

139 572,00

264,85

10

1983

571 726,00

173 700,00

329,15

11

1984

594 220,00

202 056,00

294,09

12

1985

734 468,00

240 060,00

305,95

13

1986

1 044 725,00

289 140,00

361,32

14

1987

1 349 334,00

350 208,00

385,30

15

1988

2 230 795,00

637 080,00

350,16

16

1989

7 294 253,00

2 481 096,00

293,99

17

1990

30 647 415,00

12 355 644,00

248,04

18

1991

45 951 848,00

21 240 000,00

216,35

19

1992

72 580 513,00

35 220 000,00

206,08

20

1993

81 171 100,00

47 940 000,00

169,32

SUMA:

4 858,91

Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury

242,95%

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach organu rentowego i aktach osobowych ubezpieczonego; zeznań ubezpieczonego złożonych na rozprawie w dniu 5 października 2018 r. (k.22); opinii sądowej głównej sporządzonej przez biegłegoZ. T.z dnia 10 marca 2019 r. (k.29-52) wraz z opinią uzupełniająca z dnia 18 września 2019 r. (k.84-96); zeznań świadkaM. L. (1)złożonych na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. (k.74); zeznań świadkaM. Ś.złożonych na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. (k.75); zeznań ubezpieczonego złożonych na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. (k.76).
Sąd nie dał wiary zeznaniom ubezpieczonego dotyczącym wykonywanej przez niego pracy w niedziele. Ubezpieczony nie potrafił precyzyjnie wskazać, ile średnio niedzieli pracował. Jego zeznania opierają się na przypuszczeniach i są niespójne, zatem nie mogą stanowić w tym zakresie podstawy ustaleń faktycznych. W tym miejscu należy wskazać, że w sprawie, w której dokonuje się obliczenia wysokości emerytury, rzeczą sądu jest dokładne ustalenie wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez ubezpieczonego w danym okresie. Zarobki za poszczególne miesiące i wybrane lata kalendarzowe wskazane muszą być w sposób niebudzący wątpliwości w ściśle określonej kwotowo wysokości (por.: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 6 sierpnia 2015r., sygn. akt III AUa 1878/14). Oznacza to, że odtwarzane składniki wynagrodzenia nie mogą być hipotetyczne, czy też uśrednione. Sąd nie podzielił również zeznań świadkaM. L. (2), który wskazał, że ubezpieczony pracował średnio przez dwie niedziele w miesiącu, bowiem jak twierdzi „(…) wszyscy tak pracowali” (k.74). Zeznania te są nie tylko oparte na hipotetycznym założenia, ale i są sprzeczne z zeznaniami drugiego świadka, tj.M. Ś., który wprost wskazał, że nie przypomina sobie, aby ubezpieczony pracował w niedziele (k.75). Ilości przepracowanych przez siebie niedzieli nie potrafi również wskazać ubezpieczony. Z tych tez względów, Sąd nie dał wiary zeznaniomM. L. (2)w rzeczonym zakresie.
Sąd podzielił obliczenia biegłego sądowegoZ. T., który ostatecznie odtworzył wynagrodzenie ubezpieczonego za okres nieudokumentowany i w opinii uzupełniającej ostatecznie ustalił nowy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru. Biegły uwzględnił tylko te pewne składniki wynagrodzenia, czyli wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za pracę na zmianie nocnej, premie (od 1 kwietnia 1974 r.) i dodatek stażowy (od 1 kwietnia 1974 r.). Inne składniki wynagrodzenia, który być może ubezpieczony otrzymywał został pominięty, bowiem albo nie ma wystarczających dowodów na to, że ubezpieczony je otrzymywał, albo w odtwarzanym okresie nie były oskładkowane, a zatem nie stanowiły podstawy wymiaru składek. Obliczony w ten sposób wskaźnik okazał się niższy niż 250% i wyniósł 242,95%.
Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych przez ubezpieczonego, ponieważ zostały one skutecznie odparte przez biegłego sądowego w opinii uzupełniającej, w którejZ. T.odniósł się do nich w sposób precyzyjny.
Nie zasługuje na uwzględnienie wniosek ubezpieczonego dotyczący dopuszczenia przez Sąd dowodu z kolejnej opinii biegłego, który miałby odtworzyć wynagrodzenie ubezpieczonego mając na uwadze zarobki pracowników porównawczych, po uprzednim zwróceniu się przez Sąd do właściwego archiwum, aby wskazało ono dane osób pracujących w spornym okresie na tym stanowisku co ubezpieczony i przesłało akta osobowe tychże osób, a także przesłania przez organ rentowy ich akt ubezpieczeniowych. W pierwszej kolejności należy wskazać, że brak jest podstaw do odtworzenia wynagrodzenia odwołującego w oparciu o zarobki pracowników porównawczych w sytuacji w której zachowała się dokumentacja płacowo- osobowa odwołującego. Wskazać należy, że ubezpieczony nawet nie podał danych pracowników porównawczych i wniósł o to, aby informacje te pozyskał Sąd, tymczasem to na nim spoczywał ciężar dowodu. Co więcej, Sąd Najwyższy w wyroku z 18 grudnia 1997 r. (sygn. II UK 418/97) stwierdził, że "w postępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych sąd nie jest obowiązany do poszukiwania dokumentów zatrudnieniowo-płacowych, o które nie zadbała osoba dochodząca świadczenia ubezpieczeniowego". Ten kto się stara udokumentować wyższe świadczenie musi gromadzić dokumenty, wpisy w legitymacji ubezpieczeniowej, żeby udowodnić wysokość podstawy wymiaru świadczenia (tak również Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z 14 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt III AUa 1903/17). W związku z tym, Sąd na zasadzieart. 2352§1 pkt 3 kpcpostanowił pominąć ww. wniosek dowodowy jako nieprzydatny do wykazania danego faktu.
W konsekwencji, Sąd uznał, że zgromadzone dowody są kompletne i pozwalają na czynienie na ich podstawie ustaleń co do stanu faktycznego, a następnie na rozstrzygnięcie sprawy.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonego nie zasługiwało na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja okazała się prawidłowa.
W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna sprowadzała się do ustalenia, czy ubezpieczony spełnia warunki do przeliczenia emerytury górniczej na podstawieart.110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U.2020.53 t.j. )
Zgodnie z powołanym przepisem wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art.15, z uwzględnieniem art.110 ust.3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia:
- z kolejnych 10 lat kalendarzowych przypadających w ostatnich 20 latach kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o ponowne ustalenie emerytury od przeliczonej podstawy,
- dowolnie wybranych przez emeryta 20 lat kalendarzowych, w których podlegał ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia o ponowne ustalenie wysokości emerytury, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art.15 ust.5, jest wyższy niż 250%.
Ustalenie wysokości emerytury w sposób wskazany powyżej może nastąpić tylko raz.
Szczegółowe zasady postępowania w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe określarozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011r.w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe(Dz. U. z 2011r. nr 237, poz. 1412). Rozporządzenie to w § 21 pkt 1 przewiduje, iż środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument, na podstawie którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia.
Powyższy przepis zakłada istnienie optymalnych warunków, tj. wymaga, by zachowała się dokumentacja płacowa pracodawcy. Natomiast w sytuacji, gdy nie zachowała się stosowna dokumentacja płacowa, wysokość zarobków może być ustalona na podstawie dokumentacji zastępczej z akt osobowych pracownika (np. umów o pracę, angaży, wpisów w legitymacji ubezpieczeniowej oraz innych pism dotyczących zatrudnienia, które zawierają informacje o wynagrodzeniu), a także zeznań świadków.
W postępowaniu sądowym nie obowiązują ograniczenia, co do środków dowodowych stwierdzających wysokość zarobków lub dochodów stanowiących podstawę wymiaru emerytury lub renty określone w § 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 października 2011r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe. Wysokość zarobków, której pochodną jest podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, jest faktem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.), który w postępowaniu przed sądem może być udowadniany wszelkimi środkami dowodowymi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997r., sygn. akt II UKN 186/97, OSNP 1998/11/342, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2006r., sygn. akt I UK 115/06, OSNP 2007/17-18/257). Niemniej jednaj zarobki za poszczególne lata muszą być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, w ściśle określonej kwotowo wysokości. Nie jest natomiast możliwe przeliczenie wysokości emerytury w oparciu o hipotetyczne lub uśrednione wysokości zarobków. Zatem – jak już to wskazano wcześniej - kwestia pobieranego wynagrodzenia musi zostać udowodniona w sposób bezwzględny.
W niniejszej sprawie Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowegoZ. T.który odtworzył wynagrodzenie otrzymywane przez ubezpieczonego za okres nieudokumentowany, tj. za okres jego pracy od 28 lutego 1968 r. do 30 sierpnia 1975 r. w GórnośląskichZakładach Produkcji (...)wC., a następnie obliczył wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w najkorzystniejszym wariancie. W sprawie sporządzono dwie opinie, tj. główną i uzupełniającą, przy czym to opinia uzupełniająca stała się podstawą rozstrzygnięcia. Mając na uwadze przepisy branżowe, dokumentację pracowniczą oraz zeznania ubezpieczonego, w opinii tej do obliczeń zostały uwzględnione tylko te składniki, co do których nie ma wątpliwości, iż ubezpieczony je otrzymywał, a więc wynagrodzenie zasadnicze, dodatek stażowy (od 1 kwietnia 1974 r.) , dodatek za pracę w porze nocnej oraz premie (od 1 kwietnia 1974 r.). Wynagrodzenie za pozostałe okresy wynika wprost z druków rp-7, które znajdują się w aktach sprawy. Natomiast inne składniki nie zostały uwzględnione do obliczeń, ponieważ w aktach sprawy nie ma dowodów na to, że ubezpieczony je otrzymywał, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. Dotyczy to zwłaszcza dodatku za pracę w niedziele, którego uwzględnienia domagał się ubezpieczony. Z kolei pozostałe sporne składniki w spornym okresie nie stanowiły podstawy wymiaru, zatem również nie mogły zostać uwzględnione. Z podzielonej przez Sąd opinii uzupełniającej wynika, że w najkorzystniejszym wariancie, a więc w wariancie 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniom społecznym, z uwzględnieniem części zarobków przypadających po przyznaniu świadczenia, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru okazał się niższy niż 250% i wyniósł 242,95% Do obliczeń uwzględniono lata 1969, 1972, 1976-1973.
W związku z powyższym, skoro wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest niższy niż 250%, to ubezpieczonemu nie przysługuje prawo do ponownego przeliczenia pobieranej przez niego emerytury z zastosowaniem art.110a ustawy, to jest z uwzględnieniem podstawy wymiaru wyliczonej na nowo zgodnie z art.15 ustawy.
Z tych też względów Sąd oddalił odwołanie ubezpieczonego jako bezzasadne, zgodnie zart. 47714§ 1 k.p.c.
(-) sędzia (del.) Magdalena Kimel