Sąd Rejonowy w Mrągowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 404/18
Data wyroku: 2019-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Raszkiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 157 § 2 kk

Sygn. akt IIK 404/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lutego 2019 r.
Sąd Rejonowy w Mrągowie, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Marek Raszkiewicz
Protokolant: st. sekr. sądowy Marzena Białocerkowiec
w obecności prokuratora Prok. Rej. Piotra Machula
po rozpoznaniu w dniach 20.02.2019 r. i 26.02.2019 r. sprawy
R. W.synaW.iM.z domuK.,
ur. (...)wM.,
oskarżonego o to, że:
I. W dniu 20 sierpnia 2018 roku między godz. 16:55 a 17:02 w miejscowościZ.gm.P.na terenie młyna na rzeceK.groził pozbawieniem życia i spaleniem mieniaL. D., przy czym groźby te wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione,
tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.
II. W dniu 20 sierpnia 2018 roku między godz. 16:55 a 17:02 w miejscowościZ.gm.P.na terenie młyna na rzeceK.uderzając grabiamiL. D.spowodował u w/w pokrzywdzonego naruszenie narządów ciała w postaci głębokiego otarcia naskórka i podbiegnięcia krwawego brody 2 cm x 2 cm, podbiegnięcia krwawego 8 x 3 cm okolicy lędźwiowej prawej z symetrycznymi poprzecznymi przejaśnieniami, podbiegnięcia krwawego 8 x 3 cm okolicy talerza biodrowego prawego, powodujących rozstrój zdrowia poniżej 7 dni,
tj. o przestępstwo zart. 157 § 2 k.k.

O R Z E K A :

I
OskarżonegoR. W.uniewinnia od czynu z pkt. I aktu oskarżenia;

II
OskarżonegoR. W.uznaje za winnego zarzucanego mu wpunkcie IIczynu i za to na podstawieart. 157§2 k.k.skazuje go nakarę grzywny w rozmiarze 100 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość stawki na 20 (dwadzieścia) złotych;

III
Na podstawieart. 46§2 k.k.orzeka od oskarżonegonawiązkę w kwocie 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych na rzecz pokrzywdzonegoL. D.;

IV
Na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych tytułem opłaty i obciąża pozostałymi kosztami postępowania.

Sygnatura akt II K 404/18

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, co następuje:
OskarżonyR. W.jest mieszkańcem miejscowościZ., położonej w gminieP.. PokrzywdzonyL. D.jest właścicielem młyna położonego w miejscowościZ., nad rzekąK.. Strony, na tle rodzinnym, są skonfliktowane.
W dniu 20 sierpnia 2018 roku około godziny 17:00L. D.za pomocą metalowych grabi zajmował się pracami porządkowymi przy młynie, związanymi z oczyszczaniem kraty z wodorostów oraz innych zanieczyszczeń (d. zeznaniaL. D.k. 5 oraz 52-53).
W pewnym momencie zauważył jak na mostek, łączący brzegi rzeki, weszło małe dziecko, w wieku ok. 2-3 lata. Dziecko to dochodziło do barierki mostu i wrzucało do wody kamyki. Nurt rzeki był wartki, zaś barierka zabezpieczająca składała się z trzech poprzecznych prętów, znajdujących się na różnych wysokościach, nie była wypełniona. W pobliżu dziecka nie było osoby, która czuwała by nad jego bezpieczeństwem (d. zeznaniaL. D.k. 5 oraz 52-53, oględziny płyty CD k. 55-56).
L. D., obawiając się o bezpieczeństwo dziecka, zaczął wołać do osób znajdujących się w pobliżu, aby zabrały dziecko z pomostu. W międzyczasie na pomost wszedł znany mu osobiścieR. W.. Jak się okazało, był to ojciec bawiącego się na moście dziecka (d. zeznaniaL. D.k. 5 oraz 52-53).
Między pokrzywdzonym aR. W.wywiązała się utarczka słowna, w trakcie którejR. W.ze sterty wyciągniętych przez pokrzywdzonego zanieczyszczeń, wyjął drewniany kij i zaczął nim atakować pokrzywdzonego. Pokrzywdzony, zaczął odpierać ataki oskarżonego, przy pomocy metalowych grabi, które trzymał w ręku. Oskarżony uderzył drewnianym kijem do momentu jego złamania, a następnie ze sterty wyciągnął metalowe grabie i ponownie zaczął nimi atakować pokrzywdzonegoL. D.. Oskarżony uderzył metalowa częścią grabi pokrzywdzonego w okolice twarzy. W rezultacie pokrzywdzony przewrócił się na plecy o znajdując się tam barierkę. Oskarżony zaś zabrał dziecko i odszedł z miejsca zdarzenia (d. zeznaniaL. D.k. 5 oraz 52-53 oraz k.17-19, oględziny płyty CD k. 55-56).
Na skutek zaistniałego zdarzenia uL. D.stwierdzono obrażenia ciała w postaci głębokiego otarcia naskórka skóry i podbiegnięcia krwawego brody 2 x2 cm, podbiegnięcia krwawego 8 x 3 cm okolicy lędźwiowej prawej z symetrycznymi poprzecznymi przejaśnieniami oraz podbiegnięcia krwawego 8 x 3 cm okolicy talerza biodrowego prawego. Powyższe obrażenia naruszyły czynności ciała pokrzywdzonego na okres poniżej dni 7 (dowód opinia sądowo – lekarska k. 10).
OskarżonyR. W.słuchany w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Słuchany na rozprawie przyznał się do popełnienia czynu zarzucanego w punkcie II, do pierwszego z zarzucanych mu czynów nie przyznał się. Wyjaśnił, że w miejscowościZ.starł się z panemL., który ubliżył jego synowi. Dodał, że poniosły go wtedy nerwy i podszedł do niego. Chodziło mu o syna, nie o niego. PanL.miał wtedy przy sobie widły. Machał do niego tymi widłami. Bał się podejść, bo nie wiedział, czy w niego nimi nie rzuci. Wytrącił mu z rąk te widły, a on się potknął o barierkę. Stwierdził nadto, że na pewno nie groził pokrzywdzonemu. Pokrzywdzony zwracał się do jego syna bękart, głodomór. To go zdenerwowało. Czepiał się do rodziny i do dziecka, bo się bawiło nad rzeką. Często były kłótnie rodzinne, przez to, że jego matka rozwiodła się z panemL.. Dodał, że kij wziął tylko we własnej obronie i wytrącił mu widły. Nie słyszał, co mówi panL.. Podchodził do płotu, między nimi było 2 metry. Dziecko stało obok, około 1 metra od niego. Kolega zabierał jego syna przy tym incydencie. Nie chciał uderzyć panaL., chciał wytrącić mu tylko widły w obronie własnej. Chciałby unormować to zdarzenie. Nie powinien tak postąpić, zrobił to w nerwach, nie chciał, aby PanL.czuł się zastraszany. Żałuje tej sytuacji. Przyznał, że odsunął panaL.tymi grabiami. Pchnął tylko klatkę piersiową pokrzywdzonego. Ostatecznie przyznał się tylko do odepchnięcia. Nie przyznał się do wypowiadania gróźb (d. wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 34, 51-52).
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, w zakresie czynu I i nie dał wiary zakresie czynu II odnośnie, którego ostatecznie nie przyznał się do jego popełnienia. Mianowicie zakresie czynu II. stwierdził, że bronił się przed uderzeniami pokrzywdzonego i kij wziął tylko i wyłącznie w obronie własnej oraz , że odepchnął pokrzywdzonego. Ta depozycja sprzeczna jest z obrazem zarejestrowanym zapisu monitoringu i zeznaniami pokrzywdzonego.
Z relacji pokrzywdzonegoL. D.wynika, iż widząc małe dziecko bawiące się na pomoście, zaczął on nawoływać osoby znajdujące się w pobliżu, aby zabrały dziecko. Wtedy też podszedł do niegoR. W., który ze sterty zanieczyszczeń wyciągnął drewniany kij i zaczął go atakować. Trzymał w ręku widły, więc zaczął nimi odpierać atak mężczyzny. Następnie ze sterty wyciągnął grabie, którymi ponownie zaatakował pokrzywdzonego. W wyniku tych uderzeń przewrócił się i uderzył plecami o barierkę. Zeznał on nadto, iż w trakcie zdarzeniaR. W.groził mu pozbawieniem życia i spaleniem mienia (d. zeznaniaL. D.k. 5 oraz 52-53). Zeznania pokrzywdzonego również łatwo można zweryfikować nagraniem monitoringu. Bez wątpienia widoczne jest na nim atak oskarżonego i jedno uderzenie w okolicy twarzy powodujące przewrócenie pokrzywdzonego. Z zeznaniami pokrzywdzonego zbieżne są obrażenia ciała wykazane dowodem z opinii medyka.
Przebieg zdarzenia został utrwalony na systemie monitoringu i jest on zgodny z zeznaniami pokrzywdzonego w tym zakresie jaki wskazuje on na atak oskarżonego i postawę obroną pokrzywdzonego oraz na okoliczność zadania ciosu grabiami. Zapis ten natomiast nie zawiera zapisu dźwięku, stąd też nie ma możliwości weryfikacji zeznań pokrzywdzonego, co do zarzutu opisanego w punkcie I.
Na miejscu zdarzenia obecni byli także znajomi oskarżonego -K. S.orazA. K..
Zeznania tych świadków należy traktować z dużą ostrożnością, z racji tego, że w ocenie sądu, z faktu znajomości z oskarżonym może zależeć na poprawieniu jego sytuacji procesowej. Jednakże słuchana w sprawieK. S.zeznała, iż swojego dziecka samego przy tych barierkach by nie zostawiła w takiej samej sytuacji. Świadczy to o tym, iż zachowanie pokrzywdzonego dotyczące interwencji w kwestii bawiącego się na mostku dziecka było zasadne. Dodała nadto, że pokrzywdzony krzyczał do oskarżonego, aby zabrał dziecko i zaczął je pilnować. Nie słyszała by pokrzywdzony wyzywał dziecko, bardziej ojca. Słyszała, że doszło do jakiejś wymiany zdań pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym. Widziała, że pokrzywdzony miał w ręku grabie. Stwierdziła nadto, że to oskarżony podszedł do pokrzywdzonego. Nie słyszała słów wypowiadanych przez oskarżonego i pokrzywdzonego, poza pytaniem oskarżonego skierowanymi do pokrzywdzonego „co mu przeszkadza jego syn?” (d. zeznaniaK. S.k. 27v-28 oraz 53-54).A. K.zeznał, iż syn oskarżonego stał na moście przy barierkach w odległości około 2 metrów od nich. Wrzucał kamienie do wody i wtedy pokrzywdzony zaczął coś krzyczeć do dziecka. Nie pamięta jakich słów używał. Oskarżony podbiegł do niego, miał jakiś patyk w ręku i próbował się tym patykiem bronić, jak pokrzywdzony okładał go grabiami. Stwierdził nadto, że barierka była pełna i nie było możliwości, by dziecko mogło przez nie przejść, co jest sprzeczne z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Wskazał on nadto, że powodem zainterweniowania pokrzywdzonego było, to, że dziecko wrzucało kamienie do wody, a nie troska o jego bezpieczeństwo (d. zeznania świadkaA. K.k. 54). Sąd nie dał wiary zeznaniom w tym zakresie w jakim mówi one, że stroną atakującą był pokrzywdzony. Taki wniosek wynika z oględzin zapisu monitoringu.
Sad dał wiarę dowodowi z opinii biegłego z zakresu medycyny. Opinia jest jasna i jej wnioski wynikają ze sprawozdania.
Sad zważył , co następuje:
Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu opisanego w punkcie I aktu oskarżenia i w tym zakresie dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego. Nie ma bowiem dowodów, które w sposób przekonujący uzasadniały by twierdzenie, iż rzeczywiścieR. W.kierował w kierunku pokrzywdzonego groźby pozbawienia życia i spalenia mienia. Monitoring nie zawiera zapisu dźwiękowego, zaś obecni na miejscu zdarzenia świadkowie nie potwierdzają tej wersji. Istnieje zatem wątpliwość co do sprawstwa, której nie można usunąć innym materiałem dowodowym
OskarżonyR. W.w dniu 20 sierpnia 2018 roku między godz. 16:55 a 17:02 w miejscowościZ.gm.P.na terenie młyna na rzeceK.uderzając grabiamiL. D.spowodował u w/w pokrzywdzonego naruszenie narządów ciała w postaci głębokiego otarcia naskórka i podbiegnięcia krwawego brody 2 cm x 2 cm, podbiegnięcia krwawego 8 x 3 cm okolicy lędźwiowej prawej z symetrycznymi poprzecznymi przejaśnieniami, podbiegnięcia krwawego 8 x 3 cm okolicy talerza biodrowego prawego, powodujących rozstrój zdrowia poniżej 7 dni.
W tym stanie rzeczy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości i została mu w pełni wykazana zebranymi w sprawie dowodami. Działaniem swym wyczerpał on dyspozycjęart. 157 § 2 k.k.
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dobro prawne, w które godzi przestępstwo (zdrowie i życie).
OskarżonyR. W.nie był karany sądownie (d. dane o karalności k. 30).
W tym stanie rzeczy należy uznać, że wymierzona oskarżonemu kara grzywny jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu mu zarzucanego, a nadto adekwatna do jego cech osobistych.
Na podstawieart. 46 § 2 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoL. D.nawiązkę w kwocie 10.000 złotych jako adekwatną do zakresu szkody i krzywdy jaką poczynił oskarżony pokrzywdzonemu. Jako, ze ustalenie wysokości tak szkody jak i krzywdy było utrudnione Sąd orzekał o powyższym nawiązką.
O kosztach orzeczono jak w punkcie IV wyroku, na podstawieart. 627 k.p.k.