Sąd Okręgowy w Warszawie
VIII Wydział Karny
Sygnatura akt: VIII K 198/17
Data wyroku: 2019-02-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: do Marcin Kosowski, Janina Gębarska

Sygn. akt VIII K 198/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 lutego 2019 roku
Sąd Okręgowy w Warszawie Wydział VIII Karny w składzie:
Przewodniczący:SSR del. do SO Marcin Kosowski
Ławnicy: Janina Gębarska
Katarzyna Kowalska
Protokolanci: sekr. sąd. Agnieszka Łatka, sekr. sąd. Seweryn Firaza,sekr. sąd. Daria Batkowska, sekr. sąd. Dariusz Markowski

przy udziale Prokuratorów Prokuratury Rejonowej w Grodzisku Mazowieckim: Beaty Brydak, Joanny Jarzęckiej – Grzeszczak, Piotra Antoniego Skiby

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 08 grudnia 2017 roku; 03, 24 stycznia, 12 lutego,14 marca, 13 kwietnia, 11 maja, 08 sierpnia, 05 września, 18, 30 października, 30 listopada 2018 roku; 08 stycznia, 07 lutego 2019 roku, sprawy:

I
C. C. (1)synaW.iW. z domu S.,urodzonego (...)wW.,

oskarżonego o to, że:

1
w dniu 24 czerwca 2017 roku w miejscowościB.naul. (...)18 używając przemocy wobecY. P.w postaci zadawania ciosów rękamiw twarz, szarpiąc i uderzając kolanem w twarz oraz grożąc pozbawieniem życia przy użyciu noża o długości ok. 30 cm wraz z rękojeścią zabrał w celu przywłaszczenia łańcuszek o wartości 100,00 złotych na jego szkodę, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 29 grudnia 2013 roku do 29 grudnia 2015 roku kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa wW.w sprawie sygn. akt III K 164/14 za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 280 §2 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.

2
w dniu 24 czerwca 2017 roku w miejscowościB.naul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zD. W. (1), używając przemocy wobecY. P.w postaci zadawania ciosów rękami i kopiąc w/w po całym ciele usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia saszetki z zawartością pieniędzy w kwocie 100,00 złotych oraz telefonu komórkowegomarki S.o wartości 100,00 złotych na jego szkodę, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 latpo odbyciu w okresie od w okresie od 29 grudnia 2013 roku do 29 grudnia 2015 roku kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie w sprawie sygn. akt III K 164/14 za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 13 §1 k.k.w zw. zart. 280 §1 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.

II
D. W. (1)synaM.iR. z domu W., urodzonego(...)roku wW.,

oskarżonego o to, że:

3
w dniu 24 czerwca 2017 roku w miejscowościB.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zC. C. (1), używając przemocy wobecY. P.w postaci zadawania ciosów rękami i kopiąc w/w po całym ciele usiłowali dokonać zaboru w celu przywłaszczenia saszetki z zawartością pieniędzy w kwocie 100,00 złotych oraz telefonu komórkowegomarki S.o wartości100,00 złotych na jego szkodę,

tj. o czyn zart. 13 §1 k.k.w zw. zart. 280 §1 k.k.

orzeka:

I
uznajeC. C. (1)iD. W. (1)w ramach zarzucanych im czynówza winnych tego, że: w dniu 24 czerwca 2017 roku w miejscowościB.na ul.(...)C. C. (1)używając wobecY. P.przemocy w postaci: wielokrotnego zadawania ciosów rękoma w twarz, szarpaniaza koszulkę i uderzania kolanem w twarz zabrał w celu przywłaszczenia łańcuszeko wartości 100,00 złotych, zrywając go z jego szyi; po czym w zamiarze zabrania innych ruchomości zagroziłY. P.pozbawieniem życia, po tym jak posłużył się niebezpiecznym narzędziem – okazał jemu nóż o długości ok. 30 cm wraz z rękojeścią, który następnie schował do torby w której go przechowywał – i dalej bił go po ciele rękoma; a następnie ścigał wraz zD. W. (1)– który wtedy do niego dołączył – uciekającegoY. P., wobec którego po doścignięciu i osaczeniugo naul. (...)wB.C. C. (1)iD. W. (1)– działając wspólniei w porozumieniu – używali przemocy w postaci zadawania ciosów rękami i kopaniago po całym ciele, aby dokonać kradzieży cudzych rzeczy ruchomych w postaci: niesionych przez niego dwóch toreb zawierających: żywność i napoje alkoholowe– o łącznej wartości 30,00 złotych, kurtki koloru czarnego z rękawami koloru bordowego z napisem(...)oraz pary butów sportowych – o wartości 50,00 złotych; a także saszetki z zawartością m.in. pieniędzy w kwocie 100,00 złotych oraz telefonu komórkowegomarki S.o wartości 100,00 złotych; a w rezultacie zabrali w celu przywłaszczenia na szkodęY. P.jedynie – wobec oporu i ucieczki pokrzywdzonego – dwie torby z żywnością, kurtką i obuwiem; przy czymC. C. (1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 29 grudnia 2013 rokudo 29 grudnia 2015 roku kary 2 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie w sprawie o sygn. akt III K 164/14 za umyślne przestępstwo podobne; to jest popełnienia:



przezC. C. (1)zbrodni zart. 280 §2 k.k.w związku zart. 64 §1 k.k.iart. 12 k.k.; a

przezD. W. (1)występku zart. 280 §1 k.k.;

– i za to wymierza:



C. C. (1), na podstawieart. 280 §2 k.k.karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

D. W. (1), na podstawieart. 280 §1 k.k.karę 2 (dwóch) lati 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 46 §1 k.k.orzeka wobecC. C. (1)iD. W. (1)solidarnie obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczY. P.kwoty 2.000,00 (dwa tysiące 00/100) złotych,

III
na podstawieart. 63 §1 k.k.zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci tymczasowego aresztowania:



C. C. (1)od dnia 24 czerwca 2017 roku godzina 20:30 do dnia12 lutego 2018 roku godzina 13:10–na poczet orzeczonej w pkt. I. wobec niego kary pozbawienia wolności,

D. W. (1)od dnia 24 czerwca 2017 roku godzina 20:10 do dnia 13 września 2017 roku godzina 20:10 oraz od dnia 07 października 2017 roku godzina 20:10 do dnia 12 lutego 2018 roku godzina 13:12–na poczet orzeczonej w pkt. I wobec niego kary pozbawienia wolności,

zaokrąglając w górę do pełnego dnia oraz przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 230 §2 k.p.k.zarządza zwrot pokrzywdzonemuY. P.dowodów rzeczowych szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowychnak. 151pod poz. 1. i 2. wykazu dowodów rzeczowych nr(...),Drz(...)- (...);

V
na podstawieart. 618 §1 pkt. 11 i §2 k.p.k.w zw. z §4 ust. 3, §17 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 pkt 5) oraz §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz:

a
adw.J. M.kwotę 3.173,40 (trzy tysiące sto siedemdziesiąt trzy 40/100) złotych wraz kwotą należnego podatku od towarów i usług (VAT) obliczonego według stawki 23% tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejC. C. (1)z urzędu;

b
adw.M. P.kwotę 3.173,40 (trzy tysiące sto siedemdziesiąt trzy 40/100) złotych wraz kwotą należnego podatku od towarów i usług (VAT) obliczonego według stawki 23% tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejD. W. (1)z urzędu;

VI
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza odC. C. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 6.878,87 (sześć tysięcy osiemset siedemdziesiąt osiem 87/100) złotych, w tym kwotę 400,00 (czterysta 00/100) złotych tytułem opłaty;

VII
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza odD. W. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 6.788,40 (sześć tysięcy siedemset osiemdziesiąt osiem 40/100) złotych, w tym kwotę 400,00 (czterysta 00/100) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt VIII K 198/17

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego przeprowadzonegow toku niniejszego postępowania, Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
Dnia 24 czerwca 2017 roku przed godziną 20:00 dwaj obywateleU.Y. P.iI. I. (1)zrobili zakupy spożywcze w postaci żywności i alkoholu o wartości około 30,00 złotych wsklepie (...), znajdującym się przyul. (...)wB.. Po wyjściu ze sklepu udali się z zakupami w stronę centrum miastaB., jednak przy ul.(...)zostali zaczepieni przezC. C. (1)iD. W. (1). Wynikało to z faktu, że mężczyźni ci, będąc pod wpływem alkoholu, byli wyraźnie uprzedzeni do osób narodowości(...)i jawnie to okazywali. GdyY. P.iI. I. (1)odpowiedzieli w/w, że są narodowości(...),C. C. (1)natychmiast uderzył pięścią w twarzY. P.. Widząc to,I. I. (1)uciekłz miejsca zdarzenia. Pobiegł za nimD. W. (1), jednak nie dogoniłgo i po przebiegnięciu 20 - 30 metrów zrezygnował z dalszego pościgu za nim.
W tym czasieC. C. (1)w dalszym ciągu stosował wobecY. P.przemoc. Między innymi wielokrotnie zadawał mu ciosy rękoma w twarz, szarpałgo za koszulkę i uderzał kolanem w twarz.Y. P.chciał udowonićC. C. (1), że tak jak on jest chrześcijaninem i pokazał mu zawieszony na swojej szyi łańcuszek. W efekcieC. C. (1)zerwałY. P.z szyi w/w religijny łańcuszek o wartości 100,00 złotych i schował do lewej kieszeni swoich spodni a następnie bił go dalej. Na żądnie napastnika,Y. P. (1)pokazał zawartość trzymanych w rękach zakupów. GdyC. C. (1)zobaczył żywność i alkohol, wyciągnął z kwadratowej torebki sportowej, przepasanej przez klatce piersiowej, niebezpieczne narzędzie w postaci nożao długości ok. 30 cm wraz z rękojeścią i posłużył się nim. Nie przystawił goY. P.do ciała, jednak pokazując go zagroził w/w pozbawieniem życia w razie nie oddania innych ruchomości. Następnie schował go oraz dalej bił w/w zaciśniętą pięściąi kolanem.Y. P. (1)bał się o swoje życie. Nie utracił przytomności, jednak chwiał sięna nogach. Pomimo tego, w szamotaninie po około 10 minutach wyrwał się sprawcy i uciekł z torbami zakupowymi w kierunku centrumB..
Nie udało mu się jednakże skutecznie uciec, gdyż gdy minął Ratusz u zbieguulic (...)to zobaczył, że idzie za nimD. W. (1). Natomiastz przeciwległej strony dostrzegłC. C. (1). W/w napastnicy wspólnie doścignęlii osaczyliY. P. (1)naul. (...). Wtedy, na wysokości ronda, nieustalona kobietaw nieustalonym samochodzie, zatrzymała się na ulicy i słownie zwróciła uwagęC. C. (1)iD. W. (1), aby dali spokójY. P., który schował się za jej samochodem. Nie przyniosło to jednak rezultatu, gdyż kazali jej odjechać, po czym na chodniku a następnie na trawniku zaczęli go bić rękami oraz kopać po całym ciele. Tam zabrali mu niesione torby, zawierające żywność i napoje alkoholowe - o łącznej wartości 30,00 złotych, kurtkę koloru czarnego z rękawami koloru bordowego z napisem(...)- o nieustalonej wartości oraz parę męski butów sportowych typu(...)kol. Czarnegoi rozmiarze 41 - o wartości 50,00 złotych. Nie udało im się jednak zabraćY. P.przepasanej na klatce piersiowej saszetki z zawartością m.in. pieniędzy w kwocie 100,00 złotych oraz telefonu komórkowegomarki S.o wartości 100,00 złotych. Pokrzywdzony stawiał bowiem cały czas opór a ostatecznie uciekł z miejsca zdarzeniaz saszetką na podwórko pobliskiego budynku, gdzie wiedział, że mieszkają inne osoby narodowości(...).C. C. (1)iD. W. (1)już dalej nie gonili pokrzywdzonego.
W chwili zatrzymania w dniu 24 czerwca 2017 roku o godzinie 20:30 oraz przeszukaniaC. C. (1), ujawniono przy nim w lewej kieszeni jego spodenek łańcuszek koloru srebrnego, należący doY. P. (1).
W wyniku dokonanego w dniu 24 czerwca 2017 roku rozboju,Y. P.doznał złamania zamkniętego nosa. Odczuwał także ból na wysokości biodra. W wyniku oględzin ciałaY. P. (1)ujawniono liczne zadrapania i otarcia naskórka w okolicach nosai liczne zadrapania poniżej lewego łokcia oraz pojedyncze zadrapania na wysokości lewego ramienia. Powyższe obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządów ciałai rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni.
OskarżonyC. C. (1), synW.iW. z domu S.,urodzony (...)wW., posiada wykształcenie gimnazjalne, bez zawodu, Jest kawalerem, ojcem dwójki małoletnich dzieci, z których na jedno ma zasądzone alimenty w wysokości 600,00 złotych, jednak nie realizuje obowiązku alimentacyjnego. Przed zatrzymaniem nie posiadał majątku, jednak był zatrudniony wfirmie (...)na umowyo dzieło i uzyskiwał z tego tytułu dochód w wysokości do(...)złotych netto miesięcznie. Nadto, oprócz alimentów, posiadał na utrzymaniu w/w dziecko jak i narzeczoną. Podsądny nie był leczony w(...), nie zażywał i nie nadużywał środków odurzających oraz alkoholu, nie leczony neurologicznie. Był zdolny do udziałuw postępowaniu karnym i do prowadzenia obrony w sposób samodzielny i rozsądny.
Oskarżony był wcześniej wielokrotnie karany, w tym 3 wyrokami Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie, a samego czynu dopuścił się w ciągu 5 latpo odbyciu w okresie od 29 grudnia 2013 roku do 29 grudnia 2015 roku kary 2 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowaw Warszawie w sprawie o sygn. akt III K 164/14 za umyślne przestępstwo podobnezart. 280 §1 k.k.
Oskarżony

D. W. (1)
, synM.iR. z domu W.,urodzony (...)wW., posiada wykształcenie podstawowe, bez zawodu, Jest kawalerem, ojcem jednego małoletniego dziecka, na które ma zasądzone alimenty w wysokości 500,00 złotych, jednak nie realizuje obowiązku alimentacyjnego. Przed zatrzymaniem nie posiadał majątku, jednak pracował bez umowy pisemnej dorywczowfirmie (...)na stadionie(...)wW.i uzyskiwał z tego tytułu dochód w wysokości(...)złotych netto miesięcznie. Nadto, posiadał na utrzymaniuw/w dziecko. Podsądny nie był leczony w(...), nie zażywał i nie nadużywał środków odurzających oraz alkoholu, nie leczony neurologicznie. Był zdolnydo udziału w postępowaniu karnym i do prowadzenia obrony w sposób samodzielnyi rozsądny.
Oskarżony był wcześniej wielokrotnie karany, w tym jednym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie i dwoma wyrokami Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim. Nadto licznymi wyrokami Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckimza popełnione wykroczenia.
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy i ujawnionych podczas postępowania, w postaci:
jedynie częściowo wyjaśnień oskarżonych :
C. C. (1)(T. I,k. 86-88, k. 114-115;T. II,k. 259-260;T. III,k. 626-626v);
D. W. (1)(T. I,k. 94-96;T. III,k. 626-627, 629v;T. IV,k. 662)
zeznań pokrzywdzonego i świadków:
T. D.(T. I,k. 13;T. III,k. 627-628);
Y. P. (1)(T. I,k. 18-22;T. V,k. 949v-952);
I. I. (1)(T. I,k. 39-40;T. IV,k. 874-875);
P. C. (1)(T. I,k. 148-149;T. III,k. 628v-629);
J. Z.(T. IV,k. 661v-662);
P. R.(T. IV,k. 712-713);
L. K.(T. IV,k. 759v-760);
oraz na podstawie dokumentów, ujawnionych bez odczytywania podczas rozprawy głównej w dniach 18 października 2018 roku i 07 lutego 2019 roku , w postaci:
protokołu zatrzymaniaD. W.(T. I,k. 2);protokołu przeszukaniaD. W.(T. I,k. 3 – 4);protokołu zatrzymaniaC. C.(T. I,k. 6);protokołu przeszukaniaC. C.(T. I,k. 7 – 10);protokołów z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym z kopią świadectwa wzorcowania(T. I,k. 15, 16, 17);karty medycznych czynności ratunkowych(T. I, k. 29);protokołów oględzin miejsca(T. I,k. 30 – 33, 34);protokołu oględzin pokrzywdzonego z materiałem zdjęciowym(T. I,k. 34 a– 38);protokołu oględzinD. W.(T. I,k. 65 – 66);protokołu oględzinC. C.(T. I,k. 68 – 69);protokołów przeszukania mieszkania(T. I,k. 71 – 71, 78 – 79);dokumentacji fotograficznej(T. I,k. 126 – 132, 134 – 143);zawiadomienia o przyjęciu tymczasowo aresztowanego(T. I,k. 154, 155);kart karnychC. C.iD. W.(T. I,k. 169b – 170, 171 – 173; T. III,k. 593 – 594, 623 – 624; T. IV,k. 792 – 793, 794 – 795; T. V,k. 940 – 941, 942 – 943);wywiadów środowiskowych(T. I,k. 175 – 176, 177 – 178);zawiadomienia o wykonaniu kary wobec tymczasowo aresztowanego(T. II,k. 222);opinii sądowo-psychiatrycznych(T. II,k. 228 – 230, 231 – 234);kopii odpisu wyroku III K 164/14(T. II,k. 235 – 237, 251 – 252);dokumentów dotyczących zatrudnieniaC. C.orazM. S.(T. II,k. 336 – 341, 344 – 347);odpisów wyroków oraz postanowień z informacją o wykonaniu kary i karami dłużnikaD. W.(T. III,k. 470 – 477,493 – 495; T. IV,k. 810 – 811, 813, 814, 816 – 817, 819 – 820);opinii o tymczasowo aresztowanych(T. III,k. 482 – 485, 486 – 489).
Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego należy miećna uwadze kilka kwestii natury wprowadzającej i porządkującej, a co odnosi się niewątpliwie do wyjaśnień oskarżonych i ich specyfiki procesowej. Oskarżeni bowiem, w ramach gwarantowanego im prawa do obrony, mogą bezkarnie składać nawet nieprawdziwe wyjaśnienia - o ile służy to realizacji wspomnianego prawa do obrony. Są przy tym osobami żywotnie zainteresowanymi korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem, tj. uniewinnieniem bądź możliwie najłagodniejszym wyrokiem. Nie oznacza to jednak, że każde wyjaśnienia należy apriorycznie odrzucić jako dowód niewiarygodny. Wyjaśnienia oskarżonychsą pełnoprawnym dowodem w sprawie, podlegającym swobodnej sędziowskiej ocenie - zgodnie zart. 7 k.p.k.Specyfika tego dowodu wymaga jednak bardziej wnikliwej analizyz odniesieniem do pozostałego materiału dowodowego.
C. C. (1)podczas pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu 26 czerwca 2017 roku nie przyznał się do zrzucanych mu czynów. Przyznał się tylko do pobicia tego mężczyzny – według niego to miała być zwykła bójka. Wyjaśnił, że w dniu 24 czerwca 2017 roku zD. W. (1)wypili po 3-4 piwa na głowę i 2 butelki wódki 0,5 l. Wracali zesklepu (...)wB., gdzie minęli sięz pokrzywdzonym, który był sam i niósł ze sobą siatki z w/w sklepu. Oskarżony otarł sięz pokrzywdzonym o jego ramię. Wtedy doszło do wzajemnej wymiany wulgarnych słówa następnieC. C. (1)uderzył w twarz z otwartej ręki pokrzywdzonego i zaczęli się szarpać. W tym czasieD. W. (1)stał i się patrzył. Pokrzywdzony uciekł z siatkami, gdyż pomimo ok. 20 metrów pościguC. C. (1)nie dogonił pokrzywdzonegoi zrezygnował z dalszego jego poszukiwania oraz zawrócił doD.. Następnie poszliw stronęsklepu (...)po jeszcze jedno piwo, gdzie spotkali znów tego pokrzywdzonego już bez siatek. Oskarżony znów zaczął się z nim szarpać i wyzywać go. Bił go rękomai z kolana gdzie popadło. Chciał go przewrócić, ale nie dawał sobie z nim rady, więc podbiegłD.i odepchnął pokrzywdzonego, który uciekł odC. C. (1). Pokrzywdzony miał nad oskarżonym przewagę fizyczną, był tego samego wzrostu. Oskarżony nic od niego nie chciał, nie groził mu w żaden sposób jak i tego dnia nie miał przy sobie noża, a tylko się szarpali. Nie widział, aby pokrzywdzony miał jakieś szczególne obrażenia na ciele ani jego złamanego nosa. Gdy pokrzywdzony uciekł, to oskarżony znalazł łańcuszek na chodniku, prawdopodobnie zerwany przez pokrzywdzonego przy szarpaniu, który podniósł i wsadziłdo kieszeni.
(T. I,k. 86-88 – protokół przesłuchania podejrzanego)
Podczas posiedzenia przed Sądem Rejonowym w Grodzisku Mazowieckimw dniu 27 czerwca 2017 roku w sprawie sygn. akt II Kp 297/17 w przedmiocie wniosku Prokuratora o zastosowanie tymczasowego aresztowaniaC. C. (1)podtrzymał swoje wcześniejsze depozycje nie przyznając się do zarzucanym mu czynów i odmawiając składania wyjaśnień.
(T. I,k. 114-115 – protokół przesłuchania podejrzanego)
Po zmianie i przedstawieniuC. C. (1)nowych zarzutów, w/w w dniu24 października 2017 roku nie przyznał się do ich popełnienia. Nadto odmówił składania wyjaśnień.
(T. II,k. 259-260 – protokół przesłuchania podejrzanego)
Ostatecznie podczas rozprawy głównej w dniu 24 stycznia 2018 rokuC. C. (1)nie przyznał się do zarzucanych mu czynów oraz odmówił składania wyjaśnień. Potwierdził swoje wcześniejsze depozycje oraz wskazał, że nie chciał okraść pokrzywdzonego ani świadka obywatelaU.. Nie zerwał mu żadnej biżuterii. Nie groził pokrzywdzonemu pozbawieniem życia ani w żaden inny sposób. Nie darzy nienawiścią obywateliU.. Chciał przeprosić za to, że go pobił.
(T. III,k. 626-626v – protokół rozprawy głównej)
WyjaśnieniaC. C. (1),Sąd uznał za wiarygodne, bo zgodne z zebranym materiałem dowodowym i niezaprzeczone jedynie w kontekście spotkaniaY. P. (1), tj. miejsca oraz jego czasu. W realiach niniejszej sprawy poza sporem pozostawał fakt,żeC. C. (1)spotkał pokrzywdzonego jak i to, że razem zD. W. (1)byli pod wpływem alkoholu. Podobnie bezspornym pozostawało, żeC. C. (1)zabrał łańcuszek należący doY. P. (2)– co znalazło potwierdzenie zarówno w depozycjach przesłuchanych policjantów, jak i pokrzywdzonego. Wszystko powyższe, w ocenie Sądu, świadczyło o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie, oraz ukrywaniu faktycznego przebiegu zdarzeń w postaci z góry planowanego działania rozboju naY. P. (3)i nieudanym naI. I. (1), podyktowanego chęcią poprawy swojej sytuacji materialnej.
Natomiast w pozostałym zakresie, w ocenie Sądu, depozycjeC. C. (1)nie zasługiwały na przymiot wiarygodności. Opisując szczegóły kolejnych zdarzeń, podsądny starał się sukcesywnie umniejszać w nich swoją rolę, nie przyznając się jednocześnie do ich popełnienia. W ocenie Sądu, wyjaśnieniaC. C. (1)w kontekście przebiegu rozboju naY. P. (1), jawiły się jako nielogiczne i naiwne, sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego ale dodatkowo - co wyraźne dostrzegalne w przypadku osobyI. I. (1)– niezgodne ze sobą wewnętrznie. Należy je oceniać w kategoriach podjętych działań obronnych, zmierzających do zdezorientowania organów wymiaru sprawiedliwościi zaciemnienia rzeczywistego przebiegu wypadków, a w rezultacie uwolnienia sięod odpowiedzialności karnej. Oskarżony starał się bowiem przestawić całe zdarzeniew kategorii przypadkowej bójki, niepołączonej z użyciem niebezpiecznego narzędziaw celach rabunkowych. W rzeczywistości, próżno szukać logiczności w wyjaśnieniach oskarżonego, dotyczących chociażby znalezienia łańcuszka czy zostawienia przez pokrzywdzonego toreb z zakupami w bliżej nieokreślnym miejscu. W ocenie Sądu, wyjaśnieniaC. C. (1)w zdecydowanie części wynikały z przyjętej przez niego linii obrony i miały na celu uniknięcie przez niego odpowiedzialności karnej za zarzucane mu przestępstwa rozboju, poprzez przyjęcie sposobu jego działania w nieświadomości i bez wcześniejszego zamiaru w granicach bójki. Jednakże taka ocena zaistniałych zdarzeń byłaby całkowicie nieuprawniona i pozostawałaby w sprzeczności z tym, co wynikałoze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z kluczowych zeznań pokrzywdzonego i jego kolegiI. I. (1), jak również z zeznań innych świadków(policjantów) i zabezpieczonej dokumentacji a nawet depozycji współoskarżonegoD. W. (1). Znaleziona przy oskarżonym nieotwarta butelka piwa – biorąc pod uwagę krótki okres po dokonaniu rozboju – daje podstawy do wnioskowania, że pochodziła onaz przestępczego procederu i należał pierwotnie do pokrzywdzonego. Ostatecznie, jedynie linią obrony i chęcią pomocy koledze należy bowiem tłumaczyć rzekome niedostrzeżenie przez oskarżonego u pokrzywdzonego saszetki na klatce piersiowej (którą z kolei dostrzegłD. W. (1)) czy wypieranie się posłużenia nożem.
D. W. (1)podczas pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu 26 czerwca 2017 roku przyznał się do zrzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że to była głupota po alkoholu i jest mu strasznie przykro. Wskazał, że w dniu 24 czerwca 2017 roku wypili zC. C. (1)alkohol i poszli na dwór pod jakiś sklep, gdzie było kilku mężczyzn. Przed godziną 20:00 zaczęło się od słowa do słowa iC.się awanturował. Oskarżony zaczął szarpać „(...)” za górną część ciała, może nawet za saszetkę, żeby ich rozdzielić oraz krzyczał do nich. To mogło być źle zrozumiane i nie było w celu rabunkowym. Po dłuższym czasie udało mu się ich rozdzielić i każdy poszedł w swoją stronę. Oskarżony nie zadawał pokrzywdzonemu ciosów rękami ani nogami, bo miał podrażnioną nogę, którą w dniu 25 czerwca 2017 roku mu zagipsowano. Nadto, nie groził pokrzywdzonemu i nie chciał zabrać mu saszetki. Nie słyszał też, abyC.groził pokrzywdzonemu lub miał nóż, tylko wyzywali się. Ogólnie zdarzenie opisał jako impuls, amok.
(T. I,k. 94-96 – protokół przesłuchania podejrzanego)
Podczas posiedzenia przed Sądem Rejonowym w Grodzisku Mazowieckimw dniu 27 czerwca 2017 roku w sprawie sygn. akt II Kp 298/17 w przedmiocie wniosku Prokuratora o zastosowanie tymczasowego aresztowaniaD. W. (1)przyznał siędo zrzucanego mu czynu. Podtrzymał wcześniejsze depozycje wyjaśniając zbieżnie,a dodatkowo wskazał, że biegł za pokrzywdzonym, by się oni nie bili. Ze zdarzenia zapamiętał tylko jednego pokrzywdzonego, jednak nie pamiętał jak on wyglądał. Szlido(...)i na rynku oni się zderzyli barkami oraz zaczęli bić. Oskarżony przez nogę,tj. zerwanie torebki stawowej nie mógł biegać czy kopać pokrzywdzonego. Nie miał ubezpieczenia, więc nie poszedł do lekarza. Zdarzenie było w sobotę a gips zostałmu założony w niedzielę gdy był w areszcie. WspółoskarżonegoC. C. (1)znałz doskoku, poznali się w więzieniu. Dodał, że szarpał pokrzywdzonego za saszetkę, by nie porwać mu ubrania. Łatwiej było szarpać za pasek od saszetki zawieszonej na ramię, niżza ubranie.
(T. I,k. 110-112 – protokół przesłuchania podejrzanego)
Ostatecznie podczas rozprawy głównej w dniu 24 stycznia 2018 rokuD. W. (1)nie przyznał się do zarzucanego mu czynu oraz odmówił składania wyjaśnień. Wskazał, że jego udział w całym zdarzeniu w dniu 24 czerwca 2017 roku był taki, że chciał tylko rozdzielićC. C. (1)i pokrzywdzonego. Nie zadawał ciosów rękomaY.P.i nie kopał go, ponieważ miał nogę w gipsie. Nie wchodził w układ zC. C. (1)żeby pobićY. P. (2), nie chciał go okraść. Wcześniej przyznał się do winy, ponieważ nie miał obrońcy i nie wiedział jaki artykuł mu zarzucono. Nie do końca rozumiał konstrukcję zarzuconego mu zarzutu, tj. nie rozumiał jak można usiłować kogoś okraść. Wtedy był festyn i było bardzo dużo ludzi, więc na pewno ktoś by mu pomógł, ponieważ niedaleko byłhotel (...), Pokrzywdzony zachowywał się w stosunku do oskarżonego agresywnie i używał wulgarnych słów po(...)które w celi przetłumaczyli muU., jednak oskarżony nie zrobił mu krzywdy.D. W. (1)nie miał uprzedzeń do osób narodowości(...). Wcześniej z nimi pracował i mieszkał w hotelu robotniczym. Ostatecznie przeprosił pokrzywdzonego za całą sytuację. Odnosząc się do wcześniejszych swoich depozycji wskazał, że nie potwierdza iżC. C. (1)miał przewagę nad pokrzywdzonym i go bił, ponieważ to pokrzywdzony miał przewagę i biłC.. Tego dnia było ponad 30 stopni, więc nie możliwe jest, że tego dnia miał jakąś kurtkę.
(T. III,k. 626-627, 629v - protokół rozprawy głównej)
WyjaśnieniaD. W. (1),Sąd uznał za wiarygodne, bo zgodnez zebranym materiałem dowodowym i niezaprzeczone jedynie w kontekście spotkaniaY. P. (1), tj. miejsca oraz jego czasu. W realiach niniejszej sprawy poza sporem pozostawał fakt, że razem zC. C. (1)spotkali pokrzywdzonego jak i to, że razem byli pod wpływem alkoholu. W przeciwieństwie doC. C. (1), Sąd dał również wiarę depozycjom podsądnego w zakresie obecności w zdarzeniu saszetki pokrzywdzonego– co znalazło potwierdzenie zarówno w depozycjach przesłuchanych policjantów, jaki pokrzywdzonego.
Natomiast w pozostałym zakresie, w ocenie Sądu, depozycjeD. W. (1)nie zasługiwały na przymiot wiarygodności. Opisując szczegóły kolejnych zdarzeń, podsądny starał się sukcesywnie coraz bardziej umniejszać w nich swoją rolę - ukazującde factoswoje altruistyczne usposobienie w chęci zaprzestania bójki – nie przyznając się jednocześniedo popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu, wyjaśnieniaD. W. (1), zarówno w kontekście planowania i przebiegu rozboju naY. P. (1), jak i okoliczności towarzyszących jego pobiciu, jawiły się jako nielogiczne i naiwne, sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego ale dodatkowo - co wyraźne dostrzegalne – niezgodne ze sobą wewnętrznie. Należy je oceniać w kategoriach podjętych działań obronnych, zmierzających do zdezorientowania organów wymiaru sprawiedliwości i zaciemnienia rzeczywistego przebiegu wypadków, a w rezultacie uwolnienia się od odpowiedzialności karnej.Co niezrozumiałe, nielogiczne i sprzeczne, oskarżony wskazywał bowiem, że biegłza pokrzywdzonym, by nie bili się zC. C. (1), chociaż - jak dalej twierdził – bolała go noga. Następnie, próżno szukać prawdziwości w przedstawianej ostatecznie przez oskarżonego wersji o niemożności bicia i kopania pokrzywdzonego, gdy wcześniej sam stwierdzał, że gips został mu założony dopiero w areszcie. Na późniejsze założenie gipsu wskazywały również wiarygodne depozycje przesłuchanych w sprawie policjantów. Naiwnym i nielogicznym było również wyjaśnienie, że wcześniej przyznał się do winy, ponieważ nie miał obrońcy i nie wiedział jaki artykuł mu zarzucono jak i nie rozumiał, jak można usiłować kogoś okraść. Nadto, że szarpał pokrzywdzonego za saszetkę, by nie porwać mu ubrania. Łatwiej miało mu być szarpać za pasek od saszetki zawieszonej na ramię, niżza ubranie. Wyjaśnienia co do obecności w zdarzeniu po stronie pokrzywdzonego torebz żywnością i rzeczami osobistymi pozostały również sprzeczne z jego zachowaniem tużpo zatrzymaniu niedaleko miejsc zdarzenia, gdy w pierwszej kolejności zaoferował odkupienie pokrzywdzonemu zrabowanych rzeczy. Zdaniem Sądu, powyższe zagubieniew konfabulacji wynikało z roztargnienia i zapomnienia poprzednio prezentowanej wersji zdarzeń. W powiązaniu z zeznaniami policjantów, że tuż przed jego zatrzymanie widzieliu niego bluzę (określaną także jako kurtka), którą następnie zidentyfikowano jako pokrzywdzonego, wątpić należy również w wersję o braku chęci wzbogacenia się kosztemY. P. (1). Niewątpliwie rozbudowywane przezD. W. (1)wypowiedzi wraz z rozwojem prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, o bogatei wymyślone szczegóły, miało na celu wzmocnić pozytywny wizerunek i wywrzeć wrażenie wiarygodności. W jego wypowiedziach dostrzec można zauważalną tendencjędo jednostronnego, tylko pozytywnego oceniania siebie. Wszystko powyższe, w ocenie Sądu, świadczyło o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie, oraz ukrywaniu faktycznego przebiegu zdarzeń w postaci z góry planowanego działania rozboju naY. P. (3)i nieudanym naI. I. (1), podyktowanego chęcią poprawy swojej sytuacji materialnej.
Reasumując, w ocenie Sądu wyjaśnieniaD. W. (1)w przeważającej części wynikały z przyjętej przez niego linii obrony, uzupełnianej sukcesywnie kolejnymi wyjaśnieniami dopasowywanymi nieudolnie do uzyskiwanego materiału dowodowego,i miały na celu uniknięcie przez niego odpowiedzialności karnej za zarzucane mu przestępstwo rozboju, poprzez przyjęcie sposobu jego działania jako przypadkowego i źle zrozumianego, bez wcześniejszego zamiaru. Jednakże taka ocena zaistniałych zdarzeń byłaby całkowicie nieuprawniona i pozostawałaby w sprzeczności z tym, co wynikało z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z samych sprzecznych wyjaśnień oskarżonego co do przebiegu zdarzeń, jak również uznanego za wiarygodny osobowego i nieosobowego materiału dowodowego
W sprawie przesłuchano w charakterze świadka pokrzywdzonego –

Y. P. (1)
. Podczas przesłuchania w dniu 24 czerwca 2017 roku świadek zeznał, że w dniu24 czerwca 2017 roku, około godz. 20:00, wychodził zesklepu (...)wB.. Miałze sobą zakupy o łącznej wartości około 30,00 złotych w postaci art. spożywczych i alkoholu. Razem z kolegąI. I. (1)szli wspólnie w kierunku centrum miasta. Kiedy wyszlize sklepu, na wysokości przejścia dla pieszych, minęło ich dwóch mężczyzn i zapytało słowami: „(...)Po odpowiedzi twierdzącej, jeden z mężczyzn w białej podkoszulce uderzył świadka od razu ręka w twarz, zaczął go szarpać i bić. Następnie zerwał świadkowiz szyi łańcuszek i zabrał go oraz dalej bił. Pokrzywdzony wskazał, że bił go tylko napastnikw białej koszulce, możliwe że drugi poszedł w stronęI.. Na żądnie napastnika, świadek pokazał że w siatkach ma jedzenie. Następnie, bijący go mężczyzna wyciągnął z kwadratowej torebki sportowej, przepasanej przez klatce piersiowej, nóż o długości ok. 30 cm wrazz rękojeścią. Nie przystawił go świadkowi do ciała, jednak pokazując go powiedział słowa„ja cię zabije”. Następnie schował go oraz dalej bił świadka zaciśniętą pięścią po twarzy a nos rozbijając kolanem. Świadek bał się o swoje życie. Nie utracił przytomności, jednak chwiał się na nogach. W tej szamotaninie wyrwał się sprawcy i uciekł z siatkami w kierunku centrum. Gdy minął Ratusz to zobaczył, że idzie za nim ten drugi mężczyzna - sprawca który wcześniej odszedł. Natomiast z naprzeciwka pojawił się ten sam napastnik w białej koszulce. Wtedy na wysokości ronda, nieznana mu kobieta w nieznanym mu samochodzie, zatrzymała się na ulicy i słownie zwróciła uwagę tym mężczyzną aby dali mu spokój. Natomiast świadek chował się za jej samochodem. On kazali jej jednak odjechać i zaczęli go bić na chodniku,a potem to przeniosło się na trawnik gdzie upadł na ziemię. Tam wspólnie go kopali. Jednak gdy chcieli mu wyrwać saszetkę przepasaną przez klatce piersiowej z paszportem, portfelemz pieniędzmi w kwocie około 100,00 złotych, telefonem komórkowymS.o wartości około 100,00 złotych to to ja rzucił torby z jedzeniem na ziemię i wyrwał się im. Uciekł wtedy na pobliskie podwórko, bo wiedział, że mieszkają tamU.. Tam zebrał się tłum ludzi, którzy mu pomogli. Co istotne, świadek wskazał, że po złożeniu zawiadomienia powiedział policjantom jak wyglądali sprawcy, oraz jeżdżąc z nimi, rozpoznał bez wątpliwości napastników. Nadto, po zatrzymaniu sprawca w białej koszulce miał kierowaćdo świadka słowa, że go zabije, a ten w czarnej proponował mu odkupienie tych produktów, które zabrali.
(T. I,k. 19-21 – protokół przyjęcia ustanego zawiadomienia o przestępstwiei przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej)
Natomiast podczas rozprawy głównej w dniu 07 lutego 2019 roku świadekY.P.potwierdził swoje wcześniejsze zeznania wskazując dodatkowo, że został pobity rękoma i nogami po całym ciele przez dwie osoby. Co ważne, świadek wyraźnie wskazał,że podczas zajścia widział około 30 cm niklowany nóż, który został wyciągnięty z torebkina pasku, wiszącej mu na ramieniu, a następnie schowany.C. C. (1)miał wtedy powiedzieć do świadka „Ja cię zabiję” a następnie „Dawaj co masz”, podczas gdy jego kolega po pierwszym uderzeniu uciekł a za nim drugi śniady sprawca. Pomimo tego, że świadekpo około 10 minutach też zaczął uciekać, to już obaj dogonili go, okrążyli, pobili i zabrali wszystko co miał, tj. rzeczy osobiste w postaci butów sportowych i spodni dresowych, jedzenie, zerwany łańcuszek z szyi – poza torbą z paszportem, którą mocno trzymał. Torbyz w/w rzeczami osobistymi oraz jedzeniem świadek sam im oddał, gdy już go dogonili. Łańcuszek został mu zerwany przezC. C. (1), gdy chciał mu pokazać, że pomimo pochodzenia(...)również jest chrześcijaninem. Z zakresie samego zatrzymania sprawców świadek wskazał, że to kobieta, która mu pomogła, przyjechała na miejsce z policją i wskazała sprawców, bo za nimi jechała. Wtedy sprawcy mieli mieć przy sobie już tylko łańcuszek a odnaleziono ich około 20 metrów od miejsca pobicia, oboksklepu (...). Odnalezione osoby rozpoznał również świadek. Jako pierwszego policjanci mieli złapać tego ciemnego i to on miał powiedzieć w samochodzie policyjnym, że odkupi pokrzywdzonemute rzeczy. Natomiast zatrzymany chwilę później „ten biały”, zaczął mówić do świadka,że go zabije – co słyszeli policjanci, bo dla niegoA.iU.to to samo. W dalszej części świadek zidentyfikował uwiecznionego nak. 73 i 93D. W. (1)jako opisywanego śniadego sprawcę, a nak. 127 – 128miejsce dokonanego na nim rozboju. Natomiast nak. 138świadek rozpoznał swoją kurtkę olimpijkę, którą miał w zabranejmu torbie. Świadek nie pamiętał, który ze sprawców trzymał jego torby, jednak pamiętał,że je im zostawił.
(T. V,k. 949v-952-protokół rozprawy głównej)
ZeznaniaświadkaY. P. (1)Sąd uznał w całości za wiarygodne. Były one bowiem konsekwentne oraz spójne, a nadto zgodne z depozycjami innych osób, którym Sąd dał wiarę, oraz zabezpieczony nieosobowym materiałem dowodowym. Co ważne, zeznania świadka stanowiły jedyny bezpośredni dowód na użycie podczas zdarzenia przezC. C. (1)noża, a w związku z tym stanowiły kluczową podstawę ustaleń stanu faktycznego oraz kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego w/w oskarżonemu. Nie były przy tym w tym zakresie wytworem jego wyobraźni, gdyż na użycie w zdarzeniu noża wskazywali również przesłuchani w sprawie interweniujący wtedy funkcjonariusze policji – którzy już jednak odtwórczo wskazywali na jego obecność. Przedstawione przez świadka okoliczności dotyczące spotkania jego iI. I. (1)zC. C. (1)iD. W. (1)nie budziły wątpliwości. Podobnie okoliczności towarzyszące dokonanemu na nim rozbojuw miejscowościB.. Zeznania świadka były bowiem zgodne z zasadami logiki,a jednocześnie jak wspomniano pozostawały w zgodzie z treścią pozostałego materiału dowodowego. Sąd zważył, że świadek będący pokrzywdzonym w sprawie, mógł mieć interes w koloryzowaniu lub przeinaczaniu faktów na jego korzyść. Sąd dostrzegł jednak, że pomimo tego, świadek w swoich zeznaniach nie był stronniczy. Rzeczowo opisując kolejne przedsiębrane przez siebie czynności, podawał szczegóły i potrafił umiejscowić konkretne zdarzenia w miejscu oraz czasie, w związku z czym jego depozycje dawały podstawędo oparcia na nich w pełni ustaleń stanu faktycznego. Natomiast wszelkie dostrzeżone drobne nieścisłości, wynikały niewątpliwie z upływu czasu oraz stresu wywołanego dokonanym na nim rozbojem, a w żadnych przypadku nie konfabulowaniem. Co znamienne, oskarżeniC. C. (1)iD. W. (1)nigdy nie zaprzeczyli samemu faktu starciaz pokrzywdzonym, poprzestając jedynie na negowaniu lub umniejszaniu swojej roli w nima przez to samego zamiaru rozboju po ich stronie. Natomiast sam pokrzywdzony, bez żadnych wątpliwości, rozpoznał okazywanych mu oskarżonych, jako napastników z rozbojuz 24 czerwca 2017 roku.
Pomocne dla ustaleń stanu faktycznego były również zeznania częściowo obecnegona miejscu zdarzenia świadka

I. I. (1)
. Przesłuchany w dniu 25 czerwca 2017 roku zeznał, że w dniu 24 czerwca 2017 roku, razem z kolegąY., byli w sklepie w(...)wB.. Około godz. 20.00 wyszli ze sklepu i udali się w do wspólnego miejsca zamieszkania wB.. Świadek miał w ręku reklamówkę z zakupami. Szli po chodnikupo stronie(...), gdy przy przejściu dla pieszych wyskoczyło do nich dwóch mężczyzn. Świadek odpowiedział na ich wulgarne zapytanie, czy są(...)i zorientował się, że oni mogą chcieć zrobić im krzywdę. Świadek poczuł się zagrożony i przestraszył się agresywnych oraz złych w/w mężczyzn, w związku z czym zaczął uciekać w stronęsklepu (...). Jeden ze sprawców pobiegł za nim, jednak nie dogonił go i odpuścił– co świadek stwierdził po ok. 20-30 metrach ucieczki Gdy zobaczył, że już nikogo niema, to zaczął powoli wracać tą samą drogą, którą uciekał.I. I. (1)nie byłem świadkiem pobiciaY.. Był jednak przekonany o tym, że zostali zaatakowani dlatego,że są obywatelamiU.. Zdaniem świadka, gdyby nie uciekł, to oni by go pobili, bo taki mieli właśnie zamiar. Od początku ich zachowanie było prowokacyjne i agresywne.
(T. I,k. 39-40 – protokół przesłuchania)
Natomiast podczas rozprawy głównej w dniu 18 października 2018 roku świadekI. I. (1)potwierdził swoje wcześniejsze depozycje zeznając dodatkowo, że jego kolegaY. P.nosił na szyi dobrze widoczny łańcuszek srebrny. Po 18-tej skończyli pracę, około 1,5 godziny jechali autobusem, więc zdarzenie było około godziny 20-tej. Tego dniaz kolegą nie spożywali alkoholu. Napastnicy wiedzieli, że są(...), prawdopodobnie stąd, że rozmawiali w tym języku między sobą lub widać to po wyglądzie. Dalej świadek zrelacjonował to, co po zdarzeniu powiedział muY. P., tj. że dogonił go jeden z tych mężczyzn, pobił, a jakaś kobieta poczekała i podał przez nią policji miejsce tej bójki. Podczas tego zdarzenia miały mu zginąć bezpowrotnie zakupy, które zrobili w(...), a które niósł właśnie pokrzywdzony, miał zerwany ten łańcuszek. Nadto, że napastnik posługiwał się nożem, tj. którychś z nich trzymał w rękach nóż, jednak nie opowiadał jak wyglądał ten nóż. Podczas zdarzenia miały go bić dwie osoby rękami i nogami w postaci kopania.
(T. IV,k. 874-875 – protokół rozprawy głównej)
ZeznaniaświadkaI. I. (1)Sąd uznał w całości za wiarygodne. Były one bowiem konsekwentne oraz spójne, a nadto zgodne z depozycjami innych osób, którym Sąd dał wiarę. Przedstawione przez świadka okoliczności dotyczące spotkania napastników nie budziły wątpliwości. Podobnie przekazana relacja, dotycząca okoliczności towarzyszących dokonanemu na jego koledzeY. P. (1)rozboju wB.. Zeznania świadka były bowiem zgodne z zasadami logiki, a jednocześnie jak wspomniano pozostawały w zgodziez treścią pozostałego materiału dowodowego. Nie sposób umówić im wiarygodności, jednak w zakresie rozboju - jako pozbawione bezpośredniości – mogły mieć charakter wyłącznie odtwórczy. Nadto Sąd zważył, że świadek będący kolegą pokrzywdzonego w sprawiea jednocześnie częściowo sam pokrzywdzony, mógł mieć interes w koloryzowaniu lub przeinaczaniu faktów na swoją korzyść. Sąd dostrzegł jednak, że pomimo tego, świadekw swoich zeznaniach nie był stronniczy. Rzeczowo opisując kolejne przedsiębrane przez siebie czynności, podawał szczegóły i potrafił umiejscowić konkretne zdarzenia w miejscu oraz czasie, w związku z czym jego depozycje dawały podstawę do oparcia na nich w pełni ustaleń stanu faktycznego.
W trakcie prowadzonego postępowania przesłuchano również innych świadkóww postaci interweniujących lub biorących udział w czynnościach funkcjonariuszy Policjiw osobachT. D.,P. C. (1),J. Z.,P. R.orazL. K.,których depozycje było pomocne dla ustaleń stanu faktycznego w sprawie.
Przesłuchany w dniu 24 czerwca 2017 roku funkcjonariusz Komisariatu PolicjiwB.T. D.zeznał, że w tym dniu w godzinach 18:00 - 6:00 pełnił służbę patrolową na podległym terenie wspólnie zP. C. (2). Tego dnia około godziny 20:00 wspólnie zJ. P. (2)penetrowali terem w poszukiwaniu sprawców niedawno dokonanego na nim rozboju połączonego z groźbami przy użyciu noża. W centrum miasta,naul. (...), najpierw odnaleźliD. W. (1)a późniejC. C. (1), których pokrzywdzony - pomimo bariery językowej - bez wątpienia miał rozpoznać jako napastników napadu, przy czym toC. C. (1)miał mu grozić nożem. Świadek wskazał ponadto,że w trakcie zatrzymaniaC. C. (1), znaleźli w kieszeni jego spodni rozerwany łańcuszek koloru srebrnego – należący zdaniem pokrzywdzonego do niego. Co ważne świadek zauważył, że w/w potwierdzili swój udział w zdarzeniu, w wyniku którego dokonali zaboru artykułów spożywczych w postaci żywności i alkoholu, łańcuszka oraz usiłowali zabrać saszetkę.
(T. I,k. 13 – protokół przesłuchania świadka)
Natomiast podczas rozprawy głównej w dniu 24 stycznia 2018 rokuT. D.powielił i potwierdził wcześniejsze zeznania. Odpowiadając na pytania dodatkowo wskazał, że pokrzywdzony, oprócz opisu i identyfikacji sprawców, miałim wskazać miejsce oraz przebieg zajścia. Zwracał się do nich łamaną polszczyzną. Nadto,że oskarżonyC.tłumaczył pochodzenie znalezionego przy nim łańcuszka w ten sposób, że leżał on przy pokrzywdzonym, który miał go z kolei zgubić i sprawca miał go podnieść.
(T. III,k. 627-628 – protokół rozprawy głównej)
Przesłuchany w dniu 31 lipca 2017 roku funkcjonariusz ogniwa patrolowo-interwencyjnego Komisariatu Policji wB.

P. C. (1)
zeznał, że w dniu24 czerwca 2017 roku w godzinach 18:00- 06: pełnił służbę patrolową na podległym terenie wspólnie zT. D.. Około godz. 20:00 wrócili do jednostki Policji, gdzie oczekiwał na nich, okradziony z użyciem siły i widocznie pobity, obywatelU.-Y. P.. Według niego, kilkanaście minut wcześniej 2 mężczyzn naul. (...)wB.,po uprzednim użyciu siły, ukradło mu artykuły spożywcze zakupione w markecie, srebrny łańcuszek oraz kurtkę dresową. Mówił o użyciu noża przez sprawców, jednak bez szczegółów. Pokrzywdzony wskazał, że jeden z napastników był średniego wzrostu, szczupły, z ciemnymi krótkimi włosami, natomiast drugi był tęższy, ubrany w niebieskie krótkie spodnie, kolorową koszulkę w poziome pasy. Po uzyskaniu szczątkowych informacjiw języku(...), udali się w penetrację za sprawcami czynu. Podczas patroluul. (...)około godz. 20:10 zauważyli, że przedbudynkiem oznaczonym nr (...)na tej ulicy stoi mężczyzna, którego wygląd pasował do opisu wskazanego przez pokrzywdzonego.W/w został zatrzymany i przekazany celem doprowadzenia do Komisariatu Policji wB.. Podczas dalszej penetracji, po około 20 minutach pod tym samym budynkiem zauważyli drugiego z mężczyzn, którego wygląd (w szczególności ubiór) pasował do drugiego opisu. W/w również został zatrzymany i doprowadzony do w/w jednostki. W Komisariacie pokrzywdzony rozpoznał zatrzymanych nietrzeźwych mężczyzn jako sprawców dokonania na nim rozboju. Nadto, w trakcie przeszukaniaC. C. (1)ujawniono przy nim (w kieszeni spodni) srebrny łańcuszek, który pokrzywdzony rozpoznał jako mienie należące do niego.
(T. I,k. 148-149 – protokół przesłuchania świadka)
Natomiast podczas rozprawy głównej w dniu 24 stycznia 2018 rokuP. C. (1)rozpoznał oskarżonychC. C. (1)iD. W. (1), jako osoby zatrzymanew dniu 24 czerwca 2017 roku. Potwierdził swoje wcześniejsze zeznania wskazując dodatkowo, że jak podjechali pod budynek naul. (...), toD. W. (1)zdejmowałi odrzucił od siebie bluzę dresową - być może była to reakcja na widok radiowozu, którym jechali. Nie pamiętał jednak, co się z nią później stało. Gips uD. W. (1)pojawił się dopiero w momencie, gdy ten był doprowadzany do Prokuratury Rejonowej, nie wcześniej. Zauważył, że pomimo depozycji pokrzywdzonego, noża nie udało się ujawnićw mieszkaniu oskarżonegoC. C. (1). Co jednak ważne, wyraźnie wskazał, że tużpo zdarzeniu pokrzywdzony rozpoznał i zidentyfikował zatrzymanych na miejscu.
(T. III,k. 628v-629 – protokół rozprawy głównej)
W sprawie zeznawał również dzielnicowy naul. (...)wB.od 01 lutego 2017 i biorący udział w interwencji w dniu 24 czerwca 2017 rokuJ. Z.. Podczas rozprawy głównej w dniu 12 lutego 2018 roku świadek zeznał, że zna jedynieD. W. (1)z racji czynności z nim związanych. W zakresie prowadzonej sprawy nie wskazał żadnych szczegółów.
(T. IV,k. 661v-662 – protokół rozprawy głównej)
Natomiast przesłuchany podczas rozprawy głównej w dniu 14 marca 2018 roku funkcjonariusz PolicjiP. R.zeznał, że w dniu 24 czerwca 2017 roku był dyżurnym komisariatu, na który około 18:00 przyszedł pobity i okradziony obywatelU.Y. P.. To on, nie tracąc czasu na sporządzenie rysopisów (portretów pamięciowych), wysłał załogę patrolową, która wspólnie z pokrzywdzonym odnalazła a następnie zatrzymała oskarżonych. Natomiast z uwagi na nieścisłości w tłumaczeniu co do nazw sklepów ((...)czy(...)), przeprowadzono następnie oględziny w miejscu zajścia. Świadek wskazał przy ty, że to od pokrzywdzonego wiedział, że coś mu zabrano – przy czym później dopiero miała zostać odnaleziona kurtka w innym miejscu niż wskazał i łańcuszek. Sam pokrzywdzony miał przy tym porozumiewać się łamaną polszczyzną.
(T. IV,k. 712-713 – protokół rozprawy głównej)
Ostatecznie, podczas rozprawy głównej w dniu 11 maja 2018 roku przesłuchano funkcjonariusza PolicjiL. K., który jednak nie potrafił podać żadnych szczegółów odnoście sprawy. Świadek zeznał jedynie, że niegdyś zJ. Z.miał czynność doprowadzenia wB./
(T. IV,k. 759v-760 – protokół rozprawy głównej);
Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić wiary zeznaniomT. D.,P. C. (1),J. Z.,P. R.orazL. K.. Świadkowie ci, w zależności od swojej roli, wskazali szereg okoliczności towarzyszących interwencji z dnia 24 czerwca 2017 roku wB.z udziałem oskarżonych. Przede wszystkim szczegółowo oraz obiektywnie opisali okoliczności, towarzyszące przyjściuna posterunek Policji wB.Y. P. (1)i zgłoszenia przez niego przestępstwa. Pomocne były również depozycje w zakresie poszukiwania oskarżonych jak i bezpośredniego ich rozpoznania przez pokrzywdzonego. Cenne dla oceny materiału dowodowego, w tym również weryfikacji wyjaśnień oskarżonych, były również swoje spostrzeżenia co do użycia w przestępstwie niebezpiecznego narzędzia jak i wątek porzucenia przezD. W. (1)bluzy (kurtki). Ostatecznie dokonali weryfikacji wersji w/w oskarżonegow zakresie daty założenia mu na nogę gipsu. Sąd miał na uwadze, że świadkowie, będący funkcjonariuszami Komisariatu Policji wB.lub będący do niego delegowani, dawali rękojmię wiary swoich zeznań, nie byli w nich stronniczy. Dalej, przy uwzględnieniu upływu czasu od krytycznych zdarzeń, opisując kolejne przedsiębrane przez siebie czynności podawali szczegóły i potrafili umiejscowić konkretne zdarzenia w miejscu i czasie. Niewątpliwie treść ich zeznań stanowiła potwierdzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym także jak już wskazano weryfikację wyjaśnień samych oskarżonych.W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zeznania te były pomocne przy ustalaniu stanu faktycznego.
Jeżeli określona okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a do jej stwierdzenia wymagane są specjalne wiadomości, organ procesowy jest uprawnionyi jednocześnie zobowiązany do zasięgnięcia opinii biegłego lub biegłych , bądź też instytucji naukowej lub specjalistycznej.
Z uwagi na to, że w stosunku do oskarżonychC. C. (1)iD. W. (1)zaistniały wątpliwości co do ich poczytalności, w toku postępowania przygotowawczego powołano biegłych lekarzy psychiatrów, celem przeprowadzenia badania z udziałem w/w podsądnych.
Z pisemnej opiniidr n. med.B. P.iM. D.z dnia 12 września 2017 roku wynikało, że u badanegoC. C. (1)biegli nie rozpoznali choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Rozpoznali natomiast co najmniej szkodliwe używanie alkoholu. Wskazali, że w czasie czynuw/w oskarżony znajdował się w stanie upicia alkoholowego zwykłego, którego skutki powinien przewidzieć. W związku z tym wskazali, że stan psychiczny badanego odnoście zarzucanych mu czynów nie znosił i nie ograniczał zdolności do rozpoznania znaczenia czynów i zdolności do pokierowania swoim postępowaniem. Nadto, w obecnym stanie psychicznymC. C. (1)mógł uczestniczyć w czynnościach procesowych.
(T. II,k. 231-234– opinia sądowo-psychiatryczna)
Z pisemnej opiniidr n. med.B. P.iM. D.z dnia 12 września 2017 roku wynikało, że u badanegoD. W. (1)biegli nie rozpoznali choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Rozpoznali natomiast co najmniej szkodliwe używanie alkoholu. Wskazali, że w czasie czynu w/w oskarżony znajdował się w stanie upicia alkoholowego zwykłego, którego skutki powinien przewidzieć. W związku z tym wskazali, że stan psychiczny badanego odnoście zarzucanych mu czynów nie znosił i nie ograniczał zdolności do rozpoznania znaczenia czynów i zdolności do pokierowania swoim postępowaniem. Nadto, w obecnym stanie psychicznymD. W. (1)mógł uczestniczyć w czynnościach procesowych.
(T. II,k. 228-230– opinia sądowo-psychiatryczna)
Jest oczywiste, że wiadomości specjalne ze swej istoty są atrybutem biegłych,a kontrola opinii przez organ procesowy – siłą rzeczy – doznaje tu pewnych ograniczeń. Jednak obowiązkiem Sądu korzystającego z takiego dowodu, jest przeprowadzenie analizyi oceny z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania oraz sprawdzenia zupełności opinii, kompletności materiałów będących jej podstawą, poprawności zastosowanych metod badawczych i przyjętych sposobów wnioskowania . Należy podkreślić, że wszelkie opinie wydane w sprawie zostały złożone w formie pisemnej. W sprawach bardziej skomplikowanych, zwłaszcza gdy w celu wydania opinii należało przeprowadzić określone badania, obliczenia itp. opinia pisemna ma w praktyce procesowej większy walor. Pozwala bowiem na precyzyjniejsze prześledzenie badań i toku rozumowania biegłego, opartegona nich wynikach. Opinia biegłego jest dowodem, podlegającym – jak każdy dowód – kontroli i ocenie organu procesowego. Dlatego też obowiązuje ustawowy wymóg, aby opinia zawierała sprawozdanie z przeprowadzonych przez biegłego czynności i dokonanych spostrzeżeń. Właściwa ocena opinii możliwa jest bowiem jedynie wówczas, gdy znanesą wszystkie przesłanki, na których została oparta. Sąd Najwyższy jednoznacznie określił,że nie jest wystarczające przedstawienie przez biegłego ostatecznej konkluzji. Biegli powinni wskazać drogę, która doprowadziła ich do odpowiedzi na postawione pytania.W szczególności, opinia powinna zawierać opis metod i sposobu przeprowadzenia badań oraz określenia porządku, w jakim je przeprowadzono, a także przytaczać wszystkie argumenty oparte na stwierdzonych okolicznościach, które mają związek z badanymi faktamii są podbudowane fachowymi wyjaśnieniami biegłych. W tej właśnie części biegli uzasadniają swoje poglądy, wyrażone w końcowych wnioskach, i dlatego ta część powinna zawierać najwięcej materiału, opartego na specjalistycznej wiedzy (wyrok SN z dnia19 września 1973 roku, III KR 187/73). Wnioski opinii powinny dotyczyć jej przedmiotu, wskazanego przez organ procesowy w postanowieniu o powołaniu biegłego, a ponadto odpowiadać na wszystkie postawione pytania szczegółowe. Jeżeli wyniki badań nie pozwalają na wysunięcie kategorycznych wniosków, biegły powinien wypowiedzieć się co do stopnia ich prawdopodobieństwa. Ocena przydatności dowodowej tych ostatnich wniosków należydo organu procesowego, a ostateczna do Sądu, i zależy od konfiguracji wszystkich dowodów ujawnionych w sprawie.
Znajdujące się w aktach sprawy opinie niewątpliwie spełniają powyższe wymogi.Z tych względów Sąd uznał je za jasne, rzetelne, wewnętrznie spójne i wyczerpujące. Ponadto, ich wiarygodność nie była kwestionowana przez strony.
Sąd ocenił jako wiarygodnezgromadzone w sprawie dokumenty. Zostały one sporządzone w sposób rzetelny i fachowy, przez osoby uprawione, posiadające odpowiednie kompetencje oraz zgodnie z obowiązującymi procedurami. Nadto, ich autentyczności oraz prawdziwości treści w nich zawartych nie podważała żadna ze stron, jak również nie ujawniono w zgromadzonym materiale innych dowodów mogących dać podstawę do ich zakwestionowania. Wśród zgromadzonych dokumentów istotne znaczenie miałym.in. przeprowadzone w sprawie wywiady środowiskowe co do oskarżonychC. C. (1)iD. W. (1).
Z wywiadu środowiskowego dotyczącego

C. C. (1)
wynikało, że przed zatrzymaniem od maja 2016 roku zamieszkiwał pod wskazanym adresem wspólniez konkubiną wB.. Wspólnie wynajmowali mieszkanie od osoby prywatnej. Oskarżony pracował bez umowy o pracę przez kilka miesięcy w firmie wW., zajmującej się układaniem kostki brukowej, malowaniem pasów i innych robót drogowych, gdzie zarabiał około(...)złotych miesięcznie Wcześniej pracował przez kilka miesięcy jako kurierfirmy (...). Stosunek w/w do pracy jest właściwy. Konkubina w/w pracuje wSalonie (...), gdzie zarabia około(...)złotych miesięcznie. Oskarżony posiada syna ze związku nieformalnego, z którym nie utrzymuje kontaktów. Ma orzeczone wobec dziecka alimentyw kwocie(...)złotych, w/w prawdopodobnie nie realizuje tego obowiązku. Nadto,z obecną partnerką ma małoletnie dziecko. W obecnym miejscu zamieszkania w/w nie jest znany. Miejscowa Policja informuje, że na w/w nie wpływały żadne skargi, nie było również interwencji z jego udziałem. Sąsiedzi nie znają w/w. Należy jednak mieć na uwadze,że w/w ma nieprawidłową osobowość i problem alkoholowy, już jako nieletni upijał siędo stanów niepamięci.
(T. I,k. 177-178 – kwestionariusz wywiadu środowiskowego)
Natomiast z wywiadu środowiskowego dotyczącego

D. W. (1)
wynikało, posiada wykształcenie niepełne średnie, nie ukończył Technikum(...)wB.. Przed osadzeniem w/w zamieszkiwał pod wskazanym adresem wspólniez konkubiną, ich wspólnym dzieckiem w wieku 7 lat oraz z ciotką konkubiny. Oskarżony nie pracował nigdzie na stałe. W/w utrzymywał się z prac dorywczych wykonywanych w różnych miejscach. Ostatnio był zatrudniony jako pracownik zabezpieczający imprezy masowena stadionie narodowym, z tytułu czego otrzymywał wynagrodzenie(...). Stosunekw/w do zatrudnienia jest lekki, nie dba o stałą pracę. Konkubina w/w nie pracuje nigdziena stałe, pobiera świadczenie(...), alimenty wypłacane przez Fundusz Alimentacyjnyw kwocie(...)złotych i świadczenie rodzinne w kwocie(...)złotych. Związek oskarżonego z konkubiną był burzliwy, w miejscu zamieszkania były interwencje policji. Jest on osobą zbuntowaną, potrafi manipulować innymi. Bywa agresywny i wulgarny, prawdopodobnie zdarzało mu się stosować przemoc wobec swojej konkubiny. Kobieta broni w/w, jest prawdopodobnie zastraszona. W miejscu zamieszkania oskarżony posiada opinię negatywną. W/w nadużywał alkoholu, po którym bywał agresywny i wulgarny. Znanesą również informacje o używaniu przez w/w narkotyków, jednakże w/w nie podejmował leczenia w tym zakresie Prowadzony nad oskarżonym dozór przebiegał niewłaściwieze względu na uchylanie się w/w od nałożonych przez Sąd obowiązków probacyjnych,a także nie kontaktowaniu się z kuratorem.
(T. I,k. 175-176 – kwestionariusz wywiadu środowiskowego)
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że oskarżeniC. C. (1)iD. W. (1)dopuścili się zarzucanych im w akcie oskarżenia przestępstw, z tym zastrzeżeniem, że należało zmodyfikować opisy czynów o skorygowanie zawartych w akcie oskarżenia oczywistych omyłek pisarskich oraz nieścisłości - na rzecz właściwego odzwierciedlenia stanu faktycznego. Nadto, żeC. C. (1)zarzucanych mu czynów rozboju i usiłowania rozboju dopuścił się w ramach czynu ciągłego, tj. w krótkich odstępach czasu i przy wykorzystaniu tożsamej sposobności na szkodę tego samego pokrzywdzonego. Zdaniem Sądu, powyższa różnica nie stanowiła jednak wyjścia poza granice oskarżeniai naruszeniaart. 14 §1 k.p.k.Sąd nieznacznie zmieniając opis czynu starał się bowiem ująćw sposób bardziej precyzyjny przestępcze zachowanie oskarżonych. Przypomnieć bowiem należy, że przedmiotem rozpoznania przez sąd karny nie jest czyn w postaci opisanej – wrazz nadaną mu kwalifikacją prawną – w akcie oskarżenia (czyn zarzucany), ale czyn rzeczywisty jako wydarzenie obiektywne (czyn wskazany w akcie oskarżenia). O tożsamości decyduje bowiem nie zbieżność opisów czynu w sentencji wyroku i konkluzji aktu oskarżenia, ale przede wszystkim ramy zakreślone w uzasadnieniu aktu oskarżenia,bo przecież w konkretyzacji oskarżenia nie zawsze zachodzi potrzeba przytoczenia wszystkich znamion przestępczego działania sprawcy, które w niektórych wpadkach mogą uchodzić tylko za okoliczności obciążające, a w innych są całkowicie pochłaniane (por.wyrok SN z dnia 07 czerwca 1971 roku , sygn. akt III KR 61/71).
Aktem oskarżenia z dnia 31 października 2017 roku (data prezentaty) Prokuratura Rejonowa w Grodzisku Mazowieckim oskarżyła:

III
C. C. (1)o to, że:

2
w dniu 24 czerwca 2017 roku w miejscowościB.naul. (...)18 używając przemocy wobecY. P.w postaci zadawania ciosów rękamiw twarz, szarpiąc i uderzając kolanem w twarz oraz grożąc pozbawieniem życia przy użyciu noża o długości ok. 30 cm wraz z rękojeścią zabrał w celu przywłaszczenia łańcuszek o wartości 100,00 złotych na jego szkodę, przy czym czynu tego dopuścił sięw ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 29 grudnia 2013 roku do 29 grudnia 2015 roku kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie w sprawie sygn. akt III K 164/14 za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 280 §2 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.

4
w dniu 24 czerwca 2017 roku w miejscowościB.naul. (...)działając wspólniei w porozumieniu zD. W. (1), używając przemocy wobecY. P.w postaci zadawania ciosów rękami i kopiąc w/w po całym ciele usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia saszetki z zawartością pieniędzy w kwocie 100,00 złotych oraz telefonu komórkowegomarki S.o wartości 100,00 złotych na jego szkodę, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od w okresieod 29 grudnia 2013 roku do 29 grudnia 2015 roku kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawiew sprawie sygn. akt III K 164/14 za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 13 §1 k.k.w zw. zart. 280 §1 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.

IV
D. W. (1)o to, że w dniu 24 czerwca 2017 roku w miejscowościB.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zC. C. (1), używając przemocy wobecY. P.w postaci zadawania ciosów rękami i kopiącw/w po całym ciele usiłowali dokonać zaboru w celu przywłaszczenia saszetkiz zawartością pieniędzy w kwocie 100,00 złotych oraz telefonu komórkowegomarki S.o wartości 100,00 złotych na jego szkodę,

tj. o czyn zart. 13 §1 k.k.w zw. zart. 280 §1 k.k.
Podczas rozprawy głównej w dniu 07 lutego 2019 roku pokrzywdzonyY. P. (1)złożył wniosek, aby Sąd orzekł naprawienie szkody na jego rzecz w wysokości 2.000,00 złotych. Wskazał on, że nie pracował tydzień. Miał bardzo duże zasinienia oczu, przez dwa dni czuł się bardzo źle, wszystko go bolało. Do tej pory ma problemy z nosem i musi zrobić operację, żeby wyprostować przegrodę nosa. Zauważył, że wskazana kwota jest za okres, kiedy siedział w domu oraz, że otrzymuje16,00 złotych za godzinę pracy.
Już po uprzedzeniu stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynów zarzucanych oskarżonym w ten sposób, że w odniesieniu doC. C. (1)dwa zarzucone mu czyny mogą zostać ocenione jako czyn ciągły, wyczerpujący znamiona zbrodnizart. 280 §2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k., a w odniesieniu doD. W. (1)zarzucony mu czyn może zostać oceniony jako wyczerpujący znamiona występku zart. 280 §1 k.k., oraz zamknięciu przewodu sądowego w dniu 07 lutego 2019 roku i udzieleniu głosu stronom:
Prokuratorwniósł o uznanie:

1
C. C. (1)za winnego zarzucanych jemu czynów i wymierzenie jemu kary za czyn z pkt I aktu oskarżenia 5 lat pozbawienia wolności, za czyn z pkt II aktu oskarżenia 4 lat pozbawienia wolności, wymierzenie kary łącznej w wysokości 6 lat pozbawienia wolności, orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w wysokości jaką podał pokrzywdzony i zobowiązanie go do uiszczenia przypadających nań kosztów postępowania;

2
D. W. (1)za winnego zarzucanego jemu czynu i wymierzenie jemu kary2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczenie obowiązku naprawienia szkodyw wysokości jaką podał pokrzywdzony i zobowiązanie go do uiszczenia przypadających nań kosztów postępowania.

ObrońcaC. C. (1)wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanychmu czynów, a z ostrożności procesowej - gdyby sąd nie podzielił argumentacji obrony- o rozważenie przyjęcia kwalifikacji zart. 280 §1 k.k.i wymierzenie jemu kary w najniższej ustawowej wysokości oraz o nieobciążanie go kosztami postępowania, z uwagi na jego sytuacje rodzinną; a także zasądzenie na rzecz obrońcy wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu, oświadczając, że nie zostało one pokryte nawet w części.
ObrońcaD. W. (1)wniósł o uniewinnienie oskarżonegood zarzucanego mu czynu i zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną jemu z urzędu, oświadczając, że nie zostało one pokryte nawet w części.
Już na wstępnie należało wskazać, że przestępstwo rozboju (niezależnie od jego typu podstawowego czy kwalifikowanego) polega na kradzieży popełnionej przy użyciu przemocy wobec osoby lub groźby natychmiastowego jej użycia albo przez doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Rozbój jest przestępstwem złożonym, sprawca bowiem zmierza do dokonania kradzieży, atakując integralność cielesną człowieka (przemoc), jego wolność, zdrowie, a nawet życie. Tak więc przedmiot kradzieży (zaboru) stanowi bliższy przedmiot ochrony (zamachu), natomiast nietykalność człowieka, jego wolność i zdrowie - przedmiot dalszy. Rozbój charakteryzuje się kierunkowością działania sprawcy. Musion zmierzać do dokonania kradzieży, używając do realizacji tego celu przemocy wobec osoby, groźby natychmiastowego jej użycia albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Jest to więc przestępstwo umyślne, które można popełnić jedynie z zamiarem bezpośrednim, tak co do celu działania, jak i używanych środków.
Warunkiem przypisania sprawcy przestępstwa rozboju jest udowodnienie, że jego zamiarem objęte było dążenie do zagarnięcia rzeczy (jej kradzieży) poprzez użycie przemocy wobec osoby lub groźby natychmiastowego jej użycia, bądź doprowadzenie pokrzywdzonego do stanu nieprzytomności lub bezbronności (zob.wyrok SN z dnia 27 września 1979 roku,I KR 235/79). Działanie sprawcy popełniającego rozbój składa się z dwóch części, z których pierwsza obejmuje zastosowanie środków prowadzących do dokonania zaboru, druga zaś zabór cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. W świadomości sprawcy musi więc znaleźć odzwierciedlenie fakt zmierzania do celu, jakim jest zabór rzeczy w celu przywłaszczenia, oraz fakt zmierzania do tego celu przy wykorzystaniu określonych sposobów. Oba te elementy muszą być objęte wolą sprawcy w postaci chęci uzyskania zarówno finalnego rezultatu w postaci zaboru rzeczy, jak i środków do niego prowadzących.
W rozpatrywanej sprawie nie ulegało wątpliwości, żeC. C. (1)iD. W. (1)działali z zamiarem rozboju naY. P. (1)iI. I. (1). Chcieli bowiem, poprzez obezwładnienie w/w w postaci użycia siły, zawłaszczyć ich mieniem ruchomym. Jak wynikało bowiem z uznanego za wiarygodny materiału dowodowego, dnia24 czerwca 2017 roku przed godziną 20:00 dwaj obywateleU.Y. P.iI. I. (1)zostali zaczepieni przez nietrzeźwychC. C. (1)iD. W. (1)z uwagi na pochodzenie(...).C. C. (1)natychmiast uderzył pięścią w twarzY. P., natomiastI. I. (1)uciekł z miejsca zdarzenia. Pobiegł za nimD. W. (1), jednak nie dogonił go i po przebiegnięciu 20 - 30 metrów zrezygnowałz dalszego pościgu za nim, pomagającC. C. (1)przy drugiej ofierze. Dostrzec należy, żeC. C. (1)stosował wobecY. P.przemoc początkowo z uwagina jego obywatelstwo. Natomiast w trakcie, w wyniku okazaniu mu zawartości toreb spożywczych i innych wartościowych rzeczy, w/w atak przerodził się w rozbój. Przybrałon przy tym stadium dokonania, gdyż z jego wyniku pokrzywdzony utracił w/w torby spożywcze z zawartością, części garderoby im biżuterię. W związku z tym dostrzec potrzeba, że jedynie ucieczka z miejsca zdarzeniaI. I. (1)uchroniła go przez rozbojem również na nim.
Ponadto, jak trafnie stwierdził Sąd Apelacyjny w Warszawie w swoim wyroku z dnia 09 października 2014 roku, sygn. akt II AKa 288/14,„odpowiedzialności karnejzart. 280 §2 k.k.odpowiada nie tylko bezpośredni wykonawca czynu zabronionego, ale także osoba, czy osoby z nim współdziałające. Działanie wspólnie z inną osobą należy interpretować jako współsprawstwo, którego istotą jest oparte na porozumieniu współdziałanie dwóch, lub więcej osób, z których każda obejmuje swą świadomością realizację całości czynu przestępczego”. Konstytutywnym elementem współsprawstwa jest obok wspólnego wykonania przestępstwa (element przedmiotowy) także porozumienie łączące sprawców (element podmiotowy). Tym co rozszerza odpowiedzialność karną współsprawcy poza granice tego, co sam uczynił, jest świadomość i wola realizacji treści porozumienia. Trzeba przy tym zaznaczyć, że owo porozumienie może być zawarte zarówno w sposób wyraźny, jak i konkludentny (dorozumiany (por.wyrok SA w Lublinie z dnia29 września 2015 roku, sygn. akt II AKa 199/15).
W ocenie Sądu, w przypadku współdziałających kilku osób, do przypisaniaim przestępstwa rozboju nie jest wymagana żadna szczególna forma porozumienia. Może ono nastąpić nawet w sposób dorozumiany. Współsprawstwo zachodzi bowiem nie tylko wtedy, gdy sprawcy uprzednio umówili się co do jego popełnienia ale również wtedy, gdy w trakcie dokonywania innego przestępstwa przedsięwzięli czynności zmierzające do realizacji rozboju. Nadto, jak trafnie wyraził się Sąd Apelacyjny w Warszawie w swoim wyroku z dnia22 grudnia 2017 w sprawie sygn. akt II AKa 395/17:działanie wspólnie i w porozumieniuw rozumieniuart. 18 §1 k.k.nie ogranicza się do takich sytuacji, gdy wszystkie elementyi przebieg podjętego działania wynikają z uprzedniego uzgodnienia między współdziałającymi. Mieści ono w sobie również takie działania, których podjęcie dyktuje czy wymusza dynamiczny rozwój wydarzeń, o ile postawa współdziałającego nie dostarczy podstaw do przyjęcia, iż nie akceptuje on działań nieuzgodnionych, wykraczających poza zakres wstępnego porozumienia.
W przedmiotowej sprawie owo porozumienie z pewnością istniało. Wynika to z faktu, żeY. P., gdy minął Ratusz u zbieguulic (...)to zobaczył, że idzie za nimD. W. (1). Natomiast z przeciwległej strony dostrzegłC. C. (1). W/w napastnicy wspólnie doścignęli i osaczyliY. P. (1)naul. (...). Tamna chodniku a następnie na trawniku zaczęli go wspólnie bić rękami oraz kopać po całym ciele. Tam zabrali mu niesione torby, zawierające żywność i napoje alkoholowe - o łącznej wartości 30,00 złotych, kurtkę koloru czarnego z rękawami koloru bordowego z napisem(...)- o nieustalonej wartości oraz parę męski butów sportowych typu(...)kol. Czarnego i rozmiarze 41 - o wartości 50,00 złotych. Nie udało im się jednak zabraćY. P.przepasanej na klatce piersiowej saszetki z zawartością m.in. pieniędzy w kwocie 100,00 złotych oraz telefonu komórkowegomarki S.o wartości100,00 złotych. Pokrzywdzony stawiał bowiem cały czas opór a ostatecznie uciekł z miejsca zdarzenia z saszetką na podwórko pobliskiego budynku, gdzie wiedział, że mieszkają inne osoby narodowości(...).C. C. (1)iD. W. (1)już dalej nie gonili pokrzywdzonego. Rodzi się przy tym pytanie, dlaczego sprawy dalej nie gonili swojej ofiary. Wynika to z samego faktu rozboju, którego celem było przede wszystkim uzyskanie korzyści od pokrzywdzonego. Wyrządzenie mu krzywdy jest jedynie w tym przypadku środkiemdo w/w celu.
Zachowanie się sprawcy przestępstwa określonego wart. 280 §2 k.k.jest ściśle przez ten przepis określone i polega na zaborze rzeczy w celu przywłaszczenia, dokonanym przy użyciu wymienionych w tym przepisie szczególnych sposobów zachowania a skierowanychna osobę, służących do zawładnięcia rzeczą i polegających na: użyciu przemocy wobec osoby lub użyciu groźby natychmiastowego użycia przemocy albo doprowadzeniu człowiekado stanu nieprzytomności lub bezbronności.
Podjęcie którejkolwiek z tych czynności jest środkiem do celu, jakim jest zabór w celu przywłaszczenia rzeczy ruchomej. Już sama groźba natychmiastowego użycia przemocy, stanowi niewątpliwie zewnętrzną emanację (werbalną lub pozawerbalną) zapowiedzi użycia przez sprawcę siły fizycznej, możliwej do zrealizowania na miejscu zdarzenia, gdzie ofiara nie będzie miała możliwości ucieczki lub innego uniknięcia zastosowania wobec niej przemocy. Celem groźby jest wpłynięcie na psychikę ofiary i złamanie w ten sposób woli jej oporu, co w konsekwencji ma stworzyć warunki do dokonania zaboru. Groźba natychmiastowego użycia przemocy nie musi być wyrażona wprost, ale może także wynikaćz faktycznego zachowania sprawcy (por. J. Satko,
    Glosa do wyroku Sądu Apelacyjnegow Rzeszowie z dnia 20 października 1992 roku, II AKR 98/92, s. 101-102).
W tym miejscy należy zaznaczyć, że dla przypisania odpowiedzialności karnejzart. 280 §2 k.k.niezbędne jest wykazanie - oprócz znamion określonych wart. 280 §1 k.k.- faktu posłużenia się bronią palną,nożemlub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym albo działaniem w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub wspólnie z inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub sposobem. Przez zabór rzeczy rozumieć należy, identycznie jak w przypadku kradzieży, pozbawienie przez sprawcę władztwa nad rzeczą jej posiadacza oraz faktyczne objęcie jejwe władanie przez sprawcę.. Jak przekonująco przedstawił to Sąd Najwyższy w przywołanej wyżej uchwale, typ kwalifikowany przestępstwa rozboju został bowiem wyodrębniony przez ustawodawcę na podstawie kryterium posłużenia się przez sprawcę szczególnymi środkami lub sposobami ataku, które charakteryzują się tym, że ich użycie jest niebezpieczne dla życia pokrzywdzonego.
W doktrynie podkreśla się, że wystarczającym jest, iż niebezpieczny przedmiot zostanie co najmniej okazany na początku rozboju lub w jego trakcie (por.wyrok SN z dnia13 kwietnia 1973 roku, III KR 32/73, OSNKW 1973, Nr 11, poz. 143; wyrok SA w Krakowiez dnia 30 marca 1995 roku, II AKR 59/95, Prok. i Pr. 1996, Nr 1, poz. 14). Co więcej „posługiwaniem się” może być zarówno użycie, jak i straszenie przedmiotem,tj. zademonstrowanie gotowości użycia broni, noża lub innego niebezpiecznego przedmiotu -- w celu pokonania oporu pokrzywdzonego (zob.wyrok SA w Rzeszowie z dnia 25 czerwca 2015 roku, II AKa 45/15; wyrok SA w Katowicach z dnia 29 stycznia 2015 roku,II AKa 481/14).
Co prawda, przestępstwo zart. 280 §2 k.k.nie wymaga do wypełnienia znamion, aby każdy z oskarżonych posługiwał się niebezpiecznym przedmiotem. Wystarczające jest, aby posłużył się nim jeden z oskarżonych, a drugi akceptował ten fakt i działał wspólnie z osobą posługującą się takim narzędziem. W rozpatrywanym przypadku nie ulegało wątpliwości,że noża używał (okazał)C. C. (1). NatomiastD. W. (1)już samą swoją obecnością mógł wpływać na stan psychiczny pokrzywdzonego, wywołując wrażenie przewagi liczebnej napastników. Jego działanie wykroczyło poza ten krąg, gdyż używałw stosunku doY. P.przemocy wspólnie zC. C. (1). Brak było jednak podstaw do przyjęcia, że swoją świadomościąD. W. (1)obejmował powyższe używanie nożna. Jak wynika bowiem z ustalonego stanu faktycznego, był on nieobecny podczas okazywania ofierze przezC. C. (1)noża. W związku z powyższym nie sposób uznać, że swoim zachowanie wypełnił on znamiona kwalifikowanego rozbojuzart. 280 §2 k.k., a „jedynie” typu podstawowego w/w przestępstwa zart. 280 §1 k.k.W ocenie Sądu z tego względu, żeD. W. (1)brał udział w zaborze torebz zakupami które niósł pokrzywdzony należało jego aktywność polegająca na nieskutecznym usiłowaniu zaboru saszetki z pieniędzmi i dokumentem uznać za czyn współukarany, który pochłonięty dokonanie w ramach współsprawstwa zaboru innych ruchomości. Stąd dokonana przez Sąd zmiana kwalifikacji prawnej przypisanego jemu występku.
Jeżeli chodzi o aktywnościC. C. (1)wobec pokrzywdzonegoY. P. (1)to w ocenie Sądu należało jego ocenić przez pryzmatart. 12 k.k., ponieważ byłato ewidentnie kradzież na raty (najpierw zabór łańcuszka, następnie zabór zakupów przerwany próbą ucieczki pokrzywdzonego oraz usiłowanie kradzieży saszetki), której zamiar z góry powziął i poszczególne jej etapy dzieliły krótkie odstępy czasu. Na każdym etapie zabór poszczególnych ruchomości poprzedzało stosowanie przemocy, a dodatkowopo zaborze biżuterii posłużenie się nożem. Tak więc surowsza kwalifikacja zart. 280 §2 k.k.konsumuje kompleksową ocenę wszystkich zachowańC. C. (1)względem pokrzywdzonego mieszczących się w granicach aktu oskarżenia.
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił nie tylko na przypisanie oskarżonymC. C. (1)iD. W. (1)sprawstwa w zakresie zarzucanych im czynów zabronionych, ale również na przypisanie im winy w czasie ich popełnienia.
Uznając sprawstwo i winę oskarżonychC. C. (1)iD. W. (1)za udowodnioną, Sąd przystąpił do wymierzenia im kary adekwatnejdo stopnia zawinienia, społecznej szkodliwości czynu, a także uwzględniając cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara winna osiągnąć w stosunku do oskarżonych oraz warunki i właściwości osobiste sprawców.
Wymierzając oskarżonym kary za przypisane im przestępstwa, Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 §§1 i 2 k.k., a mianowicie dyrektywę dostosowania wymiaru kary do stopnia winy – w tym wypadku umyślnego działania oskarżonych z zamiarem bezpośrednim, dyrektywę społecznej szkodliwości czynów, któraw przypadku obu oskarżonych była znaczna z uwagi na rodzaj i charakter naruszonych dóbr, dyrektywę prewencji indywidualnej - wymierzone oskarżonym kary mają wdrożyć ichdo przestrzegania porządku prawnego i zapobiec popełnieniu podobnych czynóww przyszłości, a wreszcie dyrektywę prewencji ogólnej – z uwagi na wysoką społeczną szkodliwość przestępstwa, konieczne jest uświadomienie, że takie zachowanie jak oskarżonych jest nieopłacalne i spotyka się z nieuchronną karą.
Sąd, wymierzając oskarżonym kary, miał zatem na uwadze wszystkie dyrektywy wymiaru kary wymienione wart. 53 k.k., zarówno przemawiające na korzyść, jaki na niekorzyść oskarżonych. Przede wszystkim Sąd wziął pod uwagę konieczność zachowania proporcji między społeczną szkodliwością czynu, a stopniem zawinienia. Mając na uwadze względy prewencji generalnej i funkcję kary w kształtowaniu świadomości prawnej społeczeństwa, Sąd uznał za konieczne umocnienie przekonania w społeczeństwie, że popełnianie przestępstwa – w tym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej - jest nieopłacalne i wiąże się poniesieniem odpowiedzialności karnej.
Za okoliczności wpływające zaostrzająco na wymiar kary w stosunku do oskarżonegoC. C. (1)Sąd uznał:
- motywację sprawcy, tj. działanie w celu osiągnięcia szybkiej korzyści, mającą znaczenie zwłaszcza w ocenie stopnia winy;
- bezpośrednią postać zamiaru oskarżonego;
- wysoką społeczną szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu;
- działanie pod wspływem alkoholu;
- liczbę zachowań wchodzących w skład czynu ciągłego;
- działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, z zamiarem bezpośrednim;
- uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, w tym 3 wyrokami Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie;
- działanie w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64 §1 k.k., gdyż samego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 29 grudnia 2013 roku do 29 grudnia 2015 roku kary 2 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie w sprawie o sygn. akt III K 164/14 za umyślne przestępstwo podobne zart. 280 §1 k.k.;
- wysoką demoralizację i całkowite lekceważenie porządku prawnego oraz wymiaru sprawiedliwości (przypisany jemu w tej sprawie występek o bardzo wysokiej społecznej szkodliwości popełnił po upływie niecałych 6 miesięcy czteroletniego okresu próby wyznaczonym w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawieo sygn. III K 461/15, którego początek przypadał w dniu 05.01.2017r. (
    k. 943v); a przecieżw czasie próby ciążył na nim szczególny ustawowy obowiązek przestrzegania porządku prawnego)
- wyraźnie negatywna prognoza kryminologiczna.
Okolicznościami wpływającymi łagodząco na wymiary kary orzeczonej wobec oskarżonegoC. C. (1), były:
- wyrażona przez nią skrucha;
- relatywnie niską wartość skradzionego pokrzywdzonym mienia ruchomego;
- fakt, że pokrzywdzony nie doznał w trakcie zdarzenia istotnych obrażeń ciała, mimo,że oskarżony był agresywny i posługiwał się nożem.
Za okoliczności wpływające zaostrzająco na wymiar kary w stosunku do oskarżonegoD. W. (1)Sąd uznał:
- motywację sprawcy, tj. działanie w celu osiągnięcia szybkiej korzyści, mającą znaczenie zwłaszcza w ocenie stopnia winy;
- bezpośrednią postać zamiaru oskarżonego;
- wysoką społeczną szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu;
- działanie pod wspływem alkoholu;
- działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, z zamiarem bezpośrednim;
- uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, w tym jednym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie i dwoma wyrokami Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim. Nadto trzema wyrokami Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckimza popełnione wykroczenia;
- wysoką demoralizację i całkowite lekceważenie porządku prawnego oraz wymiaru sprawiedliwości (po pierwsze przypisany jemu w tej sprawie występek o bardzo wysokiej społecznej szkodliwości popełnił w okresie próby wyznaczonym w związku z warunkowym przedterminowym zwolnieniem od odbycia reszty kary pozbawienia wolności wykonywaneji orzeczonej wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie o sygn. SG 231/09, które zostało odwołane postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 roku (
    k. 941), a przecieżw czasie próby ciążył na nim szczególny ustawowy obowiązek przestrzegania porządku prawnego; po drugie konsekwentnego lekceważenia dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonego w/w wyrokiem, która została zarządzona oraz dobrodziejstwa kary ograniczenia wolności polegającejna nieodpłatnej pracy na cele społeczne wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowegow Grodzisku Mazowieckim o sygn. II K 217/17 za przestępstwo podobne przypisanego jemu w tej sprawie, której w ogóle nie wykonywał (
    k. 941v; k. 958)
- wyraźnie negatywna prognoza kryminologiczna.
Okolicznościami wpływającymi łagodząco na wymiary kary orzeczonej wobec oskarżonegoD. W. (1), były:
- wyrażona przez nią skrucha;
- relatywnie niska wartość skradzionego pokrzywdzonym mienia ruchomego.
Jak wynika z nadesłanej z Aresztu Śledczego wW.–S.opinii,C. C. (1), posiada wykształcenie gimnazjalne, bez wyuczonego zawodu. Jest kawalerem,ma jedno dziecko. Przed zatrzymaniem pracował w firmie drogowej. W Areszcie śledczym przebywał z uwagi na stosowany środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Zachowanie osadzonego podczas pobytu w izolacji penitencjarnej uznanoza przeciętne. Nie był karany dyscyplinarnie, nie był nagradzany, nie korzystał z ulg. Wobec przełożonych prezentuje postawę regulaminową. W grupie współosadzonych funkcjonuje zgodnie, nie prowokuje konfliktów. Przestrzega porządku i dyscypliny. Dba o ład i porządek w celi mieszkalnej. Czas wolny spędza na zajęciach własnych w celi mieszkalnej. Nie deklaruje udziału w podkulturze przestępczej.C. C. (1)jest osobą uzależnionąod alkoholu, według deklaracji po terapii (OT AŚS.2015) zachowuje abstynencję. Nie wymaga oddziaływań terapeutycznych. Nie stosowano wobec niego środków przymusu bezpośredniego. Nie brał udziału w zdarzeniach. Nie prezentował zachowań agresywnych ani autoagresywnych. Odwiedzany jest m.in. przez konkubinę, siostrę, siostrzeńca. Relacje określa jako dobre. Stopień demoralizacji osadzonego oceniono jako umiarkowany. Częściowo przyznaje się do popełnienia czynów, o które jest podejrzewany.
(T. III,k. 487 – opinia o tymczasowo aresztowanym)
Jak wynika z nadesłanej z Aresztu Śledczego wW.–S.opinii,D. W. (1), jest kawalerem. Pozostaje w nieformalnym związku, z któregoma 7-letnią córkę, na którą jest zobowiązany alimentacyjnie. Posiada zadłużenie wynikającez niezrealizowania obowiązku alimentacyjnego. Przed zatrzymaniem podejmował prace dorywcze, ostatnio jako pracownik porządkowy. Mieszkał z konkubiną oraz dzieckiemw mieszkaniu rodziny partnerki. Został doprowadzony do jednostki penitencjarnejw charakterze tymczasowo aresztowanego przez funkcjonariuszy policji. W trakcie stosowania środka zapobiegawczego odbył karę pozbawienia wolności w wymiarze6 miesięcy (odwołanie warunkowego zwolnienia, na wniosek kuratora, z którym oskarżony nie utrzymywał kontaktu). Zachowanie osadzonego w trakcie pobytu w warunkach izolacji oceniono jako przeciętne. Nie był karany dyscyplinarnie, nie był nagradzany, korzystał z ulgi w postaci dłuższego widzenia. Względem przełożonych zachowuje postawę prawidłową, nie sprawia problemów wychowawczych. Ze współosadzonymi nawiązuje prawidłowe relacje, nie prowokuje sytuacji konfliktowych. Nie deklaruje udziału w podkulturze przestępczej.D. W. (1)nie wymagał diagnozowania pod kątem uzależnienia od alkoholu oraz środków odurzających. Czas wolny spędza na zajęciach własnych w celi mieszkalnej, głównie ogląda tv. Kontakt zewnętrzny utrzymuje z konkubiną oraz córką, otrzymuje od bliskich stosowne wsparcie. Nie przyznaje się do zarzucanych czynów.
(T. III,k. 483 – opinia o tymczasowo aresztowanym)
Mając na uwadze wszystkie wyżej wymienione okoliczności obciążające i łagodzące, Sąd wymierzył oskarżonemuC. C. (1)w ramach czynu zart. 280 §2 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.iart. 12 k.k., na podstawieart. 280 §2 k.k.karę5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, tj. w granicach dolnego zagrożenia ustawowego za wymienione przestępstwo, wynoszącego od 3 do 15 lat pozbawienia wolności.
Natomiast, mając na uwadze wszystkie wyżej wymienione okoliczności obciążającei łagodzące, Sąd wymierzył oskarżonemuD. W. (1)w ramach czynuzart. 280 §1 k.k., na podstawieart. 280 §1 k.k.karę 2(dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, tj. w granicach dolnego zagrożenia ustawowego za wymienione przestępstwo, wynoszącego od 2 do 12 lat pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu, tak wymierzone oskarżonym kary są surowe a jednocześnie oddają stopień jej winy i uwzględniają wysoki stopień szkodliwości społecznej czynów. Sąd dostrzegł przy tym, że przy tworzeniu prognozy kryminologicznej konieczne jest uwzględnienie wielu elementów i to o dużym stopniu ich ocenności. I tak dla przykładu,w wyroku z dnia 06 marca 1973 roku (V KRN 591/72, OSNKW 1973, nr 9 , poz. 108),z aprobującą glosą J. Skupińskiego (PiP 1974 , nr 3), SN wyraźnie stwierdził,żenieprzyznanie się oskarżonego do przestępstwa, jako forma obrony przed odpowiedzialnością, nie może być poczytane na niekorzyść oskarżonego i samo przez się nie osłabia dodatniej prognozy co do oskarżonego, jeżeli ta prognoza wynika z analizy osobowości oskarżonego, jego warunków życiowych, zachowania się po popełnieniu przestępstwa oraz innych okoliczności dotyczących jego dotychczasowego życia. To samo dotyczy braku na rozprawie skruchy oskarżonego, stanowiącej konsekwencję jego obrony(która jednakowoż została wyrażona przez oskarżonych w niniejszej sprawie). Sąd dostrzegł jednak, że w odniesieniu do obu oskarżonych zachodzi negatywna prognoza kryminologiczna, co pozwala na stwierdzenie, że cele kar ukształtowanych na wskazanym poziomie, zostaną osiągnięte. Są oni bowiem osobami zdemoralizowanymi, wymagającym przeprowadzenia wieloletniego i długotrwałego procesu resocjalizacji w warunkach izolacyjnych. Ponadto, w ocenie Sądu, będą to kary zrozumiałe i akceptowalne społecznie.
Z uwagi na fakt, że podczas dokonanego w dniu 24 czerwca 2017 roku rozbojuY. P.utracił posiadany przy sobie majątek jak i to, że w wyniku doznanych obrażeń nie pracował tydzień, Sąd uzupełnił swoje orzeczenie o rozstrzygnięcie w przedmiocie obowiązku naprawienie szkody – o co wnioskował pokrzywdzony. Wskazać należy,żeart. 46 k.k.zmierza do ułatwienia uzyskania przez pokrzywdzonego pełnego zaspokojenia roszczeń cywilnoprawnych wynikających z popełnionego przestępstwa. Celem jest orzekanie, w ramach procesu karnego, na podstawie przepisów prawa cywilnego, poza możliwością zasądzenia renty, obowiązku naprawienia w całości lub w części wyrządzonej przestępstwem szkody. Przypomnieć potrzeba, że zgodnie zart. 441 §1 k.c.w przypadku, gdy kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest solidarna.
Jak już wskazano, w związku ze złożeniem przez pokrzywdzonego wnioskuo naprawienie szkody w trybieart. 46 k.k., Sąd zobligowany dyspozycją tego przepisu zobowiązał oskarżonych do solidarnego naprawienia wyrządzonej pokrzywdzonemu przestępstwem szkody w kwocie2.000,00 (dwa tysiące 00/100) złotych.
Mając na uwadze, że podczas prowadzonego postępowania oskarżeniC. C. (1)iD. W. (1)pozostawali osobami tymczasowo aresztowanymi, Sąd na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonych wobec nich kar pozbawienia wolności zaliczył okres ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie wobec:
-C. C. (1)od dnia 24 czerwca 2017 roku godzina 20:30 do dnia12 lutego 2018 roku godzina 13:10;
-D. W. (1)od dnia 24 czerwca 2017 roku godzina 20:10 do dnia 13 września 2017 roku godzina 20:10 oraz od dnia 07 października 2017 roku godzina 20:10 do dnia12 lutego 2018 roku godzina 13:12;
zaokrąglając w górę do pełnego dnia i przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważony jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, uznając karę pozbawienia wolności w tej części za wykonaną.
Z uwagi na zabezpieczenie w toku postępowania przygotowawczego i następnie przekazanie z aktem oskarżenia do dyspozycji Sądu dowodów rzeczowych, na podstawieart. 230 §2 k.p.k.zarządzono zwrot pokrzywdzonemuY. P.dowodów rzeczowych szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nak. 151pod poz. 1. i 2. wykazu dowodów rzeczowych nr(...), Drz(...)- (...)– stanowiących w istocie jego własność.
Biorąc pod uwagę, że oskarżeni w trakcie procesu korzystali z usług obrońcówz wyboru, tut. Sąd na podstawieart. 618 §1 pkt. 11 i §2 k.p.k.w zw. z §4 ust. 3, §17 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 pkt 5) oraz §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz:

c
adw.J. M.kwotę 3.173,40 (trzy tysiące sto siedemdziesiąt trzy 40/100) złotych wraz kwotą należnego podatku od towarów i usług (VAT) obliczonego według stawki 23% tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejC. C. (1)z urzędu;

d
adw.M. P.kwotę 3.173,40 (trzy tysiące sto siedemdziesiąt trzy 40/100) złotych wraz kwotą należnego podatku od towarów i usług (VAT) obliczonego według stawki 23% tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejD. W. (1)z urzędu.

Ostatecznie, mając na uwadze treśćart. 627 k.p.k.,art. 633 k.p.k.,art. 624 § 1 k.p.k.orazustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, Sąd zasądziłod oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, i tak:
- odC. C. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 6.878,87 (sześć tysięcy osiemset siedemdziesiąt osiem 87/100) złotych, w tym kwotę 400,00 (czterysta 00/100) złotych tytułem opłaty;
- odD. W. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 6.788,40 (sześć tysięcy siedemset osiemdziesiąt osiem 40/100) złotych, w tym kwotę 400,00 (czterysta 00/100) złotych tytułem opłaty.
Sąd miał przy tym na uwadze sytuację rodzinną oskarżonych, osiągane przez nich dochody i możliwości zarobkowe. Na tej podstawie Sąd stwierdził, że zapłata w/w kosztów sądowych przez oskarżonych nie będzie na tyle uciążliwa, by koniecznym było zwolnieniew oparciu oart. 624 §1 k.p.k.