Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 696/18
Data wyroku: 2019-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 178a § 4 kk

Warszawa, dnia 17 stycznia 2019 r.
Sygn. akt VI Ka 696/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
protokolant: sekr. sądowy Anna Rusak
przy udziale prokuratora Agaty Stawiarz, Józefa Gacka
po rozpoznaniu dnia 15 stycznia 2019 r. w Warszawie
sprawyS. B., synaA.iJ.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178a § 4 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 6 lutego 2018 r.    sygn. akt II K 956/15
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz obciąża go wydatkami tego postępowania; zasądza od Skarbu Państwa – Sadu Rejonowego w Wołominie na rzecz adw.C. K.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę oskarżonego z urzędu w II instancji oraz podatek od towarów i usług.
Sygn. akt VI Ka 696/18

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 17 stycznia 2019r.
Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 6 lutego 2018r. został zaskarżony przez obrońcę oskarżonegoS. B.. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart. 7 kpk.
Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia. Jako bezzasadny w stopniu oczywistym ocenić należy zarzutzbyt pobieżnegorozpoznania sprawy. Przypomnieć tylko skarżącemu należy, iż na rozprawie w dniu 7 marca 2017r. Sąd nakazał zwrócić się do stosownego wydziału komunikacji o nadesłanie informacji odnośnie właściciela pojazduD. (...), po czym odroczył termin rozprawy, by przesłuchać w charakterze świadków owego właściciela oraz dwoje świadków, nie wskazanych do przesłuchania w akcie oskarżenia. Na kolejny zaś termin rozprawy sprowadzono dodatkowo kserokopie notatników służbowych funkcjonariuszy Policji, którzy dokonali zatrzymania oskarżonego. Wreszcie, na rozprawie w dniu 19 października 2017r. podjął Sąd decyzję o bezpośrednim przesłuchaniu świadka, który miał towarzyszyć oskarżonemu w chwili zatrzymania. Postępowanie zakończono dopiero po przesłuchaniu tego świadka. Nie sposób zatem podzielić poglądu skarżącego, iż aktywność Sądu I instancji, znacząco wykraczającą poza inicjatywę dowodową stron postępowania, należałoby obarczyć bliżej zresztą nie uzasadnionym zarzutempobieżności. W równej mierze dotyczy to staranności sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Niewątpliwie rację ma skarżący, że użył tam Sąd niedopuszczalnego wskazania na „powinnośćdążenia [oskarżonego] do dowiedzenia swojego stanowiska na wszelkie możliwe sposoby, w tym również przy pomocyz nagrania z monitoringu…” (cyt. z k. 3 uzasadnienia), co kłóci się z zasadą ciężaru dowodu. Rzecz w tym jednak, że jednocześnie wskazuje Sąd na „oczywisty brak konieczności procesowej dowodzenia swojej niewinności” (tamże), co nakazuje oceniać owo niewątpliwie niefortunne określeniepowinnościjedynie w kategoriach oczekiwania na zrozumiałą życiowo dbałość oskarżonego o swoje interesy procesowe. Niezależnie od powyższego, należy wskazać skarżącemu na treśćart. 455a kpk, zgodnie z którym nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart. 424 kpk. Podkreślenia też wymaga, że rozstrzygnięciew sprawie nie było determinowane zarzucalną bezczynnością oskarżonego,a treścią spójnych i konsekwentnych depozycji funkcjonariuszy Policji, którzy widzieli oskarżonego prowadzącego samochód naul. (...)wK.. W świetle prezentowanej przez niego linii obrony, relewantnew sprawie jest, że zatrzymali go nie dlatego, iż znajdował się w pojeździestojącymprzy myjni samochodowej, ale że uprzednio nimkierował. W sposób oczywisty myli się autor środka odwoławczego utrzymując, że wszelkie wątpliwości związane ze sprawą powinny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego. Normujący tę kwestię przepisart. 5§2 kpkdotyczy niewszelkichokoliczności, a jedynie tych, których przy zachowaniu należytej starannościnie dało się usunąć. Jak już wyżej wskazano, ową staranność w prowadzeniu postępowania Sąd Rejonowy zachował, wyczerpując inicjatywę dowodową stron. Oparł się na dowodzie pewnym, tj. zeznaniach funkcjonariuszy Policji nie zainteresowanych osobiście rozstrzygnięciem w sprawie. Nie są znane powody, dla których mieliby oni obciążać oskarżonego zarzutem czynu nie popełnionego i to w sytuacji, gdy na miejscu zatrzymania obecna była osoba trzecia (świadekK. Z., który – wbrew elementarnym zasadom logiki i doświadczenia życiowego – obecnie utrzymuje, że to on prowadził pojazd, o czym jednak nie uznał za stosowne poinformować policjantów zatrzymujących niewinnego kolegę).
Podjęta w uzasadnieniu środka odwoławczego polemika odnośnie tego, co Sąd Rejonowy uznaje za karęsurowąnie dezawuuje trafności poczynionejw uzasadnieniu uwagi, iż przeciwko przyjętej w postępowaniu sądowym linii obrony świadczyrównieżi to, że podczas pierwszego przesłuchania, w toku dochodzenia, oskarżony przyznał się do prowadzenia pojazdu, godząc się min. na karę o charakterze bezwzględnym oraz dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów (k. 16 akt sprawy). W świetle zasad doświadczenia życiowego trudno sobie wyobrazić, by deklarację taką złożyła osoba, która nie popełniła zarzuconego mu czynu.
Nie widzi Sąd Okręgowy podstaw, by w ślad za wywodami apelacji uznać orzeczoną karę za rażąco surową. Przede wszystkim wskazać należy skarżącemu na bezzasadność wniosku o wymierzenie kary z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania. Wniosek tego rodzaju nie respektuje obowiązującego stanu prawnego, wedle którego zawieszenie kary (z zastrzeżeniemart. 69§4 kk) jest niedopuszczalne w stosunku do osoby, która w czasie popełnienia przestępstwa była skazana na karę pozbawienia wolności. Oskarżony zaś dopuścił się zarzuconego mu czynu w dniu 26 września 2015r.,a więc po skazaniu go wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 21 maja 2015r. na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 3-letni okres próby. W sytuacji, gdy autor środka odwoławczego nie wskazuje na okoliczności wyjątkowe, nakazujące uznać czyn oskarżonego zawypadek szczególnie uzasadniony, w rozumieniu wskazanego przepisu, żądanie apelacji jest oczywiście bezzasadne. Okoliczności tego rodzaju nie dopatrzył się również i sąd odwoławczy – wręcz przeciwnie, popełnienie przestępstwa w nader krótkim czasie po skazaniu za występek podobny świadczy o rażącej niepoprawności oskarżonego. Dostrzegł to również i Sąd Rejonowy, wskazując na wielokrotność ukarań za występki o charakterze umyślnym, co znajduje potwierdzenie w danych o karalności na k. 125a. Podzielić więc należy pogląd, iż oskarżony jest przestępcą o wysokim stopniu zdemoralizowania, co - wobec bezskuteczności orzekanych dotychczas kar łagodniejszego rodzaju - nakazuje wymierzenie kary na tyle dolegliwej, by przewartościować dotychczasową naganną postawę życiową. Z przytoczonych względów nie znalazł też sąd odwoławczy podstaw do łagodzenia wymiaru świadczenia pieniężnego.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych postępowania odwoławczego jest konsekwencją nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego.