Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 346/19
Data wyroku: 2019-10-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Andrzej Muszka

Sygn. akt II W 346/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
11 października 2019 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze - Wydział II Karny
w składzie:
Przewodniczący  Sędzia Andrzej Muszka
Protokolant Marta Pross
po rozpoznaniu 11 października 2019 r.
sprawy przeciwkoJ. S.
PESEL: (...)
obwinionego o to, że:

1
w dniu 16 lutego 2019 roku wK.na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...)M.na drodze publicznej podczas kierowania pojazdem markiM.onr rej. (...)nie zastosował się do znaku P-4,

tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.

2
w dniu 16 lutego 2019 roku wK.na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...)M.na drodze publicznej podczas kierowania pojazdem markiM.onr rej. (...)naruszył zakaz wyprzedzania w obrębie skrzyżowania w wyniku czego uderzył w pojazdmarki S.onr rej. (...)i spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dlaT. K.oraz nieustalonych pasażerów pojazdumarki S.oraz pojazdu markiM.,

tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.

3
w dniu 16 lutego 2019 roku wK.na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...)M.nie dopełnił obowiązku udzielenia wymaganych danych uczestnikom zdarzenia drogowego,

tj. o wykroczenie zart. 97k.w. w zw. zart. 44 ust. 1 pkt 4 Prawo o ruchu drogowym,

I
uznaje obwinionegoJ. S.za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach 1,2 i 3 części wstępnej wyroku, zastępując sformułowanie „w wyniku czego uderzył w pojazdmarki S.” sformułowaniem „w wyniku czego doprowadził do kolizji z pojazdemmarki S.” tj. wykroczeń z art. 92§1 kw, art. 86§1 kw i art. 97 kw, przyjmując, że zachowania opisane w punkcie 1 i 2 części wstępnej wyroku stanowią jeden czyn z art. 86§1 kw i art. 97 k.w. w zw. z art. 9§1 kw i za to na podstawie art. 86§1 kw w zw. z art. 9§2 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 1500 (jednego tysiąca pięciuset ) złotych,

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wymierza mu opłatę w wysokości 150 zł.

Sygn. Akt II W 346/19

UZASADNIENIE
16 lutego 2019 r.J. S.kierował wK.busem markiM.onumerach rejestracyjnych (...). Jadąculicą (...), zbliżał się do skrzyżowania zulicą (...)maja. Poprzedzał go samochód markiS.oraz sygnalizujący zamiar skrętu w lewo autobusmarki S.onumerze rejestracyjnym (...), prowadzony przezT. K.. W obu pojazdach przewożeni byli pasażerowieJ. S.pozostaje w konflikcie zT. K..J. S.postanowił wyprzedzić sygnalizujący skręt w lewo autobus kierowany przezT. K.. Realizując ten manewr nie zastosował się do znaku P4. Dojeżdżając w kierunku skrzyżowania i kontynuując manewr wyprzedzania w obrębie skrzyżowania, dojechał do miejsca, przez które prowadził tor jazdy skręcającego w lewo autobusu kierowanego przezT. K.. W ostatniej chwili przed kolizjąJ. S.zatrzymał prowadzony pojazd. Jego manewr, wjechanie w tor jazdy prawidłowo wykonującego manewr skrętu w lewo autobusu doprowadził do kolizji. Pomimo wezwania przezT. K.do podania wymaganych danych, niezbędnych przy zgłoszeniu kolizji w zakładzie ubezpieczeń,J. S.odjechał z miejsca zdarzenia. O zdarzeniuT. K.niezwłocznie powiadomił Policję.
Dowód: częściowo wyjaśnieniaJ. S.k. 16, k. 31, zeznania świadkaT. K.k. 7, k. 38, notatka urzędowa k. 5, materiał poglądowy k. 12, k. 37,
SĄD ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE:
Wyjaśnienia obwinionego jedynie w części zostały uznane za polegające na prawdzie, a to w zakresie, w jakim obwiniona opisuje fakt dojechania do skrzyżowania oraz dojście do kolizji z pojazdem pokrzywdzonego. Co do zasady natomiast wyjaśnieniom tym Sąd nie przydał waloru wiarygodności uznając, iż stanowią one wyraz linii obrony obwinionego.
Przeciwko uznaniu tych wyjaśnień za polegające na prawdzie przemawiał przede wszystkim w pełni obiektywny materiał poglądowy w postaci nagrania z monitoringu oraz fotografii wykonanych na miejscu zdarzenia przez pokrzywdzonego. Materiał ten jednoznacznie wskazuje, że pojazd pokrzywdzonego sygnalizował, stojąc przed skrzyżowaniem i skręcając w lewo manewr skrętu, poprzez lewy przerywany sygnał świetlny. Materiał ten wskazuje, że mimo sygnału ze strony pokrzywdzonego, obwiniony dojechał do miejsca stanowiącego naturalny tor jazdy dla skręcającego w lewo autobusu, czym wymusił kolizję drogową. Przedłożone przez pokrzywdzonego fotografie, w połączeniu z nagraniem z monitoringu jednoznacznie wskazują , że obwiniony kierując w ten sposób nie zastosował się do znaku P-4, przekraczając trzema kołami podwójną linię ciągłą. Następnie nagranie z monitoringu pokazuje, że odjechał z miejsca, w którym pokrzywdzony żądał, by obwiniony się zatrzymał. Z treścią tak obiektywnego i jednoznacznego w swojej treści materiału poglądowego w pełni korespondowały zeznania świadkaT. K., co przesądziło o uznaniu je za wiarygodne. Świadek rzeczowo opisał zarówno przebieg konfliktu z obwinionym, którego logicznym wytłumaczeniem jest wykonywanie przezJ. S.niebezpiecznych manewrów na drodze, narażających bezpieczeństwoT. K.i zatrudnionych przez niego kierowców. Kategoryczne i w pełni wiarygodne zeznania pokrzywdzonego mogły tym samym, w przeciwieństwie do wyjaśnień obwinionego, stanowić podstawę ustaleń stanu faktycznego w sprawie.
Odtwarzając stan faktyczny w sprawie Sąd skorzystał z treści pozostałych, zgromadzonych w aktach postępowania dowodów z dokumentów. Zostały one sporządzone przez upoważnione do tego osoby, w przewidzianej prawem formie. Mogły tym samym stanowić podstawę wiarygodnych ustaleń stanu faktycznego w sprawie. Żadna ze stron nie kwestionowała ich wiarygodności.
Istotą czynu z art. 86§1 kw. jest niezachowanie „należytej ostrożności”, a więc takiej jaka była wymagana w danej sytuacji. Chodzi o naruszenie pewnych zgeneralizowanych reguł ostrożnego postępowania – zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla wyczerpania znamion czynu zabronionego z art. 86 § 1 k.w., musi wystąpić skutek w postaci spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zagrożenie bezpieczeństwa musi być przy tym realne i konkretne. W niniejszej sprawie, niewątpliwie, naruszenie zasady bezpieczeństwa przez obwinionego polegające na wyprzedzaniu w obrębie skrzyżowania, co doprowadziło do kolizji z prawidłowo wykonującym manewr skrętu w lewo autobusem, stanowiło oczywiste, realne i konkretne zagrożenie bezpieczeństwa dla uczestników tego zdarzenia, w tym przewożonych pasażerów. Wykonując manewr skrętu w lewo, kierujący autobusemT. K.nie miał obowiązku sprawdzania w lewym lusterku, czy nie jest w tym czasie wyprzedzany, skoro przepis art. 24 ust. 1 pkt 5 zabraniał innym uczestnikom ruchu wykonywania takiego manewru. Fakt zatem, że obwiniony przed dojściem do kolizji zdążył zatrzymać kierowany pojazd nie wyklucza jego odpowiedzialności, skoro uprzednio, wykonując niedozwolony manewr wyprzedzania wjechał na tor jazdy pojazdu prowadzonego przez pokrzywdzonego. Wykroczenie z art. 86 §1 kw ma charakter powszechny, jego sprawcą może więc być każdy. Wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. zagrożone jest karą grzywny. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne Sąd stwierdził, iż obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 86 § 1 k.w.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie budziło również wątpliwości Sądu, ze obwiniony podczas kierowania pojazdem nie zastosował się do znaku P4 oraz, że mimo wywołania kolizji , nie dopełnił obowiązku udzielenia wymaganych danych pokrzywdzonemu, odjeżdżając z miejsca zdarzenia. Tym samym wyczerpał on znamiona wykroczeń zart. 92§1kw iart. 97kw w zw. zart. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Jego wina nie budziła wątpliwości, gdyż dopuścił się on zachowań niezgodnych z prawem, chociaż bezprawność czynów była rozpoznawalna i mógł on, przy zachowaniu należytej ostrożności działać zgodnie z normą prawną. Sąd nie dostrzegł żadnych okoliczności wyłączających winę obwinionego.
Za popełnione wykroczenia Sąd, na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 9§2 kw, wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 1500 zł. Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanych obwinionemu wykroczeń, a także dotyczące osoby sprawcy i mające znaczenie dla wymiaru kary. Określając wysokość grzywny uwzględniono z jednej strony to, iż obwiniony pracuje i otrzymuje comiesięczne wynagrodzenie, z drugiej zaś że osiąga stosunkowo niewysokie zarobki. W ocenie Sądu obwiniony będzie miała możliwość uiszczenia wymierzonej grzywny. Tak wymierzona kara spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do obwinionego, jak również w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Orzeczenie w punkcie drugim sentencji znajduje swoje umocowanie w treści art. 119 kpsw.