Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 631/18
Data wyroku: 2019-04-05 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON

Sygn. akt III K 631/18

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie III Wydział Karny

z dnia 18 marca 2019 r.
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Z. M.jest współwłaścicielem samochodu markiR. (...)onr rej. (...). W dniu 01 sierpnia 2017 r. około godziny 02:00 w nocyZ. M.wsiadł do swojego samochodu, gdyż chciał pojechać do miejscowościK.kołoR.. Podczas jazdy źle skręcił. Gdy zorientował się o pomyłce, chciał zawrócić, jednakże podczas wykonywania tego manewru wjechał swoim samochodem do przydrożnego rowu.Z. M.zdecydował o pozostawieniu swojego samochodu, a następnie udał się pieszo w stronę Ząbek, skąd autobusem wrócił doW..
Dowód: wyjaśnieniaZ. M.– k. 40-44, 130-132.
Po powrocie doW.w dniu 01 sierpnia 2017 r.Z. M.udał się do Komendy Rejonowej PolicjiW.(...)celem złożenia zawiadomienia o kradzieży samochodumarki K.onr rej. (...). Funkcjonariusz Policji zauważył, że mężczyzna znajduje się pod wpływem alkoholu i po dokonaniu sprawdzenia stanu trzeźwości kazał przyjśćZ. M.następnego dnia.
Dowód: wyjaśnieniaZ. M.– k. 40-44, 130-132, notatka urzędowa – k. 10, protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektrycznym – k. 11.
W dniu 02 sierpnia 2017 r.Z. M.ponownie udał się do Komendy Rejonowej PolicjiW.(...)przyul. (...)wW.. Pouczony o treści przepisów ar. 233§ 1 k.k.,art. 233 § 1a k.k.orazart. 238 k.k.mężczyzna został przesłuchany w charakterze świadka jako osoba zawiadamiająca o przestępstwie.Z. M.zeznał, że w bliżej nieustalonym czasie, w okresie od 31 lipca 2017 r. do 02 sierpnia 2017 r. został skradziony samochód markiR. (...)onr rej. (...), który został pozostawiony przez niego przyAl. (...)w pobliżubudynku oznaczonego nr (...).
Dowód: wyjaśnieniaZ. M.– k. 40-44, 130-132, protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej – k. 12-13, szkic – k. 14, kserokopia dokumentacji dotyczącej samochodu – k. 17-21.
W dniu 01 sierpnia 2017 r.Z. M.zgłosił doA.(...)szkodęw postaci kradzieży samochodu, która została zarejestrowana pod numerem(...). W dniu 03 sierpnia 2017 r.Z. M.spotkał się w swoim mieszkaniu z przedstawicielemfirmy (...), któremu opisał okoliczności kradzieży samochodu.
Dowód: wyjaśnieniaZ. M.– k. 40-44, 130-132, zeznania świadkaP. B.– k. 58-60, dokumentacja – k. 61-84, akta szkody – k. 100, protokół oględzin akt szkody – k. 101-105.
Pojazd markiR. (...)był sprawdzany w policyjnych bazach danych przez funkcjonariuszy Policji z Komisariatu Policji wZ.w dniu 01 sierpnia 2017 r. o godz. 11:02 przyul. (...)wZ.. W związku z tym w dniu 08 sierpnia 2017 r. funkcjonariusze Policji z(...)W.(...)udali się doZ., gdzie niedaleko skrzyżowaniaul. (...)zul. (...)ujawnili zaparkowany samochódR. (...)onr rej. (...). Samochód był otwarty i nie posiadał uszkodzeń, które mogłyby powstać w wyniku kradzieżyz włamaniem. Wykonano oględziny pojazdu, który następnie został odholowany na parking depozytowy.
Dowód: notatka urzędowa – k. 1, 22, protokół oględzin – k. 22-24, dokumentacja – k. 25-26.
Z. M.został zatrzymany przez Policję w dniu 09 sierpnia 2017 r. Za pokwitowaniem odebrano wówczas dokument prawa jazdy.
Dowód: protokół zatrzymania – k. 4-5, kserokopia prawa jazdy wraz z pokwitowaniem – k. 7-8.
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-PołudniewW., sygn. akt IV K 950/15, uznałZ. M.za winnego popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 178a § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go w tym okresie do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzinw stosunku miesięcznym. Na podstawieart. 42 § 2 k.k.w zw. zart. 43 § 1 k.k.Sąd orzekł wobecZ. M.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, zaś na podstawieart. 43 § 3 k.k.nałożył naZ. M.obowiązek zwrotu do właściwego wydziału komunikacji ewentualnie posiadanego dokumentu. Odpis wyroku zostało wysłany na adres wskazany przezZ. M.jako adres do doręczeń. Korespondencja ta – po dwukrotnej awizacji – została zwrócona do Sądu jako nieodebrana w terminie. Wyrok uprawomocnił się w dniu 22 lutego 2017 r.
W związku z uprawomocnieniem się orzeczenia zostało wszczęte postępowanie wykonawcze. W dniu 15 maja 2017 r.Z. M.zostało doręczone wezwanie do uiszczenia kosztów sądowych orzeczonych wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt IV K 950/15.
W dniu 09 czerwca 2017 r. obrońcaZ. M.złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia apelacji od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe z dnia 17 stycznia 2017 r.
Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-PołudniewW.nie uwzględnił wniosku obrońcyZ. M.o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji od ww. wyroku. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone przez obrońcę, któryw dniu 12 lipca 2017 r. wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia 07 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Dowód: częściowo wyjaśnieniaZ. M.– k. 40-44, 130-132, protokół oględzin –k. 107-108, odpis aktu oskarżenia w sprawie IV K 950/15 – k. 109, 90, odpis protokołu rozprawy –k. 110-111, odpis wyroku – k. 112, awizo – k. 113, odpis wniosku o przywrócenie terminu – k. 114, postanowienie – k. 115-118, 119-120, a nadto dokumenty z akt sprawy IV K 950/15: protokół rozprawy – k. 87-88, wyrok z dnia 17 stycznia 2017 r. – k. 89, zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji – k. 115, wniosek z dnia 09 czerwca 2017 r. wraz z załącznikami – k. 118-124, postanowienie – k. 125-128, zażalenie – k. 132-133, postanowienie – k. 158-159.
Z. M.urodził się (...)wW.. Z zawodu jest kierowcą mechanikiem samochodowym. Osiąga dochód w wysokości około 1 500,00 złotych miesięcznie. Jest rozwiedziony. Ma dwoje dorosłych dzieci. Nie leczył się psychiatrycznie lub odwykowo.W przeszłości był karany za czyn zart. 178a § 1 k.k.oraz zart. 270 § 1 k.k.Z. M.figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Dowód: dane osobopoznawcze – k. 40-41, informacja z Krajowego Rejestru Karnego – k. 173-174, 179, 197, informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego – k. 175.
Podczas pierwszego przesłuchania w toku postępowania przygotowawczegoZ. M.przyznał się do popełnienia czynu wyczerpującego znamiona występku zart. 233 § 1 k.k.w zb. zart. 238 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Oskarżony wyjaśnił wówczas, że w dniu02 sierpnia 2017 r. około godziny 15:00 udał się do(...)W.(...)celem złożenia zawiadomienia o kradzieży pojazdu markiR. (...)nr rej. (...). Takie zawiadomienie chciał złożyć dzień wcześniej, ale był pod wpływem alkoholu i został odesłany do domu. Przed rozpoczęciem przesłuchania został pouczony o treściart. 233 § 1 k.k.orazart. 233 § 1a k.k.Oskarżony przyznał, że podczas przesłuchania w dniu 02 sierpnia zeznał, iż w okresie od 31 lipca 2017 r. do 01 sierpnia 2017 r. nieznany sprawca dokonał kradzieży jego pojazdu, który został przez niego zaparkowany przyAl. (...)wW.. Oskarżony przyznał jednak, że nie było to prawdą, gdyż w dniu 01 sierpnia 2017 r., będąc pod wpływem alkoholu, wsiadł do swojego samochodu i postanowił pojechać w pobliże miejscowościK.. Podczas jazdy źle skręcił. Chciał zawrócić, ale wpadł samochodem do rowu,z którego nie mógł wyjechać. Zostawił swój pojazd w tamtym miejscu, a następnie autobusem wrócił doW.. Oskarżony nie był wstanie wyjaśnić, dlaczego zdecydował się pójść na Policję. Obawiał się, że mogłoby wyjść na jaw, że prowadził wówczas pojazd pod wpływem alkoholu. Oskarżony przyznał również, że zgłosił szkodę doA.(...). Podczas tego przesłuchania oskarżonyZ. M.wyjaśnił również, że w maju 2017 r. otrzymał zawiadomienie z Sądu dotyczące konieczności zapłaty kwoty 5 000,00 złotych oraz o skazaniu na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności. W piśmie tym nie było informacji dotyczącej zakazu prowadzenia pojazdu. Oskarżony udał się wówczas do adwokata, który poinformował go, żew lutym 2017 r. uprawomocnił się wyrok, a także o tym, że ma orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. Oskarżony myślał, że dopóki nie zostanie rozpoznane odwołanie od tego wyroku, to może jeździć samochodem. Do końca maja 2017 r. nie miał wiedzy o tym, że wyrok się uprawomocnił.Z. M.wyjaśnił, że był przekonany o tym, iż może prowadzić samochód, skoro adwokat złożył odwołanie w jego sprawie (protokół przesłuchania z dnia 09 sierpnia 2017 r. – k. 40-44).
W toku następnego przesłuchania w sprawie oskarżonyZ. M.przyznał się do popełnienia czynu zart. 244 k.k.Potwierdził on uprzednio składane wyjaśnienia. Oskarżony wyjaśnił, że nie wiedział o tym, że wobec jego osoby został orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów (protokół przesłuchania z dnia 25 lipca 2018 r. – k. 130-132).
Na etapie postępowania sądowego oskarżony nie składał wyjaśnień w sprawie, a z uwagi na niestawiennictwo oskarżonego na rozprawie Sąd ujawnił wyjaśnienia uprzednio składane przez oskarżonego(protokół rozprawy z dnia 18 marca 2019 r. – k. 201-202).
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonegoZ. M.zasadniczo zasługują na miano wiarygodnych m.in. co do okoliczności związanych ze złożeniem nieprawdziwych zeznań w związku z zawiadomieniem o niepopełnionym przestępstwie. Sąd uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego co do tego, iż nie wiedział on o obowiązującym zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, albowiem w tym zakresie jego wyjaśnienia pozostająw sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególnościz dokumentami z akt o sygn. IV K 950/15.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkaP. B.(k. 59-60, 201), który na zlecenieA.Towarzystwo (...)spotkał się z oskarżonym w dniu 03 sierpnia 2017 r. w związku ze zgłoszeniem kradzieży samochodu markiR. (...). Zeznania świadka są wewnętrznie spójne, logiczne, a nadto znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, m.in. w aktach prowadzonego postępowania likwidacyjnego orazw wyjaśnieniach oskarżonego. W toku przesłuchania przed Sądem świadek nie pamiętał okoliczności niniejszej sprawy, co jest zrozumiałe z uwagi na upływ czasu oraz charakter pracy wykonywanej przez świadka. Podkreślić należy, że świadek potwierdził uprzednio składane zeznania w sprawie.
Nie budziły wątpliwości Sądu pozostałe dowody i dokumenty, zgromadzone w aktach sprawy. Dowody te zgromadzone zostały prawidłowo, dokumenty zaś sporządzone przez osoby do tego uprawnione, stosownie do regulacji określających ich formę i treść, a tym samym Sąd uznał je za odzwierciedlające w sposób wierny okoliczności w nich opisane. Sąd nie znalazł podstaw, by dowodom tym odmówić wiarygodności. Strony postępowania również nie kwestionowały ich treści.
Analizując tak ustalony stan faktyczny, zgodnie z poczynioną oceną materiału dowodowego, Sąd zważył co następuje:
Z. M.został oskarżony o to, że:

1
w dniu 02 sierpnia 2017 r. wW.będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy oraz za zawiadomienie o niepopełnionym przestępstwie, będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka jako osoba zawiadamiająca o przestępstwie, zeznał nieprawdę odnośnie zaistnienia dokonanego na jego osobie przestępstwa kradzieży pojazdu markiR. (...)onr rej. (...), przy czym zeznania te miały służyć za dowód w postępowaniu karnym(...)prowadzonym na podstawie ustawy przez Komendę Rejonową PolicjiW.(...)i w ten sposób zawiadomił organ powołany do ścigania przestępstw – funkcjonariuszyz Komendy Rejonowej PolicjiW.(...)o przestępstwie kradzieży ww. pojazdu na jego szkodę, które miało nastąpić w okresie od 31 lipca 2017 r. do 01 sierpnia 2017 r.wW.przyAl. (...)wiedząc, że przestępstwa nie popełniono, tj. o czynzart. 233 § 1 k.k.w zb. zart. 238 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

2
w dniu 01 sierpnia 2017 r. na trasieW.–K.kierował pojazdem osobowym markiR. (...)onr rej. (...)nie stosując się w ten sposób do orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe IV Wydział Karnyw sprawie o sygn. akt IV K 950/15 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, który to wyrok uprawomocnił się w dniu 22 lutego 2017 r., tj. o czyn zart. 244 k.k.

Zgodnie z treściąart. 233 § 1 k.k.odpowiedzialność karną ponosi ten kto składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę. Przepisart. 238 k.k.przewiduje natomiast odpowiedzialność karną osoby, która zawiadamia o przestępstwie, lubo przestępstwie skarbowym organ powołany do ścigania wiedząc, że przestępstwa nie popełniono.
Złożenie fałszywych zeznań przybiera postać zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy. Składanie zeznań polega na przekazywaniu określonej treści intelektualnej. Zeznaniem służącym za dowód w postępowaniu sądowym lub innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy są przedstawione przez zeznającego fakty, a nie jego wnioski lub oceny. Konieczną przesłanką dla poniesienia odpowiedzialności na podstawieart. 233 k.k.jest uprzedzenie zeznającego przez przyjmującego zeznanie o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebranie od niego przyrzeczenia (art. 233 § 2 k.k.). Obowiązek taki wynika z treściart. 190 § 1 k.p.k.. Dalszym warunkiem jest stwierdzenie, że przyjmujący zeznanie działał w zakresie swoich uprawnień, czyli był kompetentny do odbierania zeznań i uprzedzenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Przestępstwo zart. 233 § 1 k.k.jest przestępstwem umyślnym. Może ono być popełnione zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Dla przypisania sprawcy popełnienia przestępstwa niezbędne jest wykazanie zaistnienia znamion strony podmiotowej, w przypadku przestępstwa złożenia fałszywych zeznań – umyślności działania bądź zaniechania. Umyślność może w tym wypadku przejawiać się zamiarem bezpośrednim albo wynikowym. Minimalnym warunkiem spełnienia znamion strony podmiotowej w odniesieniu do omawianego przestępstwa jest przewidywanie przez sprawcę nieprawdziwości jego oświadczeń o posiadanych wiadomościach na temat faktów badanychw postępowaniu i zarazem godzenie się z tym stanem, wyrażające się złożeniem takich zeznańw formie przewidzianej przez prawo procesowe. Podkreślenia przy tym wymaga, że zakresem czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa złożenia fałszywych zeznań objąć można tę treść zeznań, do której odnoszą się przesłanki strony podmiotowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1999 r., II KKN 129/97, Prok. i Pr. 1999, Nr 9, poz. 1).
W przypadku występku zart. 238 k.k.czynność sprawcza polega na „zawiadomieniu"o przestępstwie lub o przestępstwie skarbowym skierowanym do organu powołanego do ścigania. Sposób zawiadomienia nie został bliżej określony, może ono zatem przybrać formę ustną, pisemną, a także przez posłańca czy za pośrednictwem środków masowego komunikowania się. Przestępstwo to może być popełnione tylko z winy umyślnej, w zamiarze bezpośrednim. Do znamion strony podmiotowej należy wymaganie, aby sprawca wiedział, że przestępstwo, o jakim zawiadamia, nie zostało popełnione. Pobudki i motywy, którymi kierował się, są dla jego odpowiedzialności karnej obojętne (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2004 r., IV KK 129/04, OSNwSK 2004, Nr 1, poz. 1548).
Odnosząc powyższe uwagi do ustaleń faktycznych dokonanych w niniejszej sprawie wskazać należy, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona występku zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 238 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.OskarżonyZ. M.02 sierpnia 2017 r. przyszedł do(...)W.(...)celem złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa kradzieży samochodu. Pouczony o treściart. 233 § 1 i 1a k.k.orazart. 238 k.k.złożył on nieprawdziwe zeznania dotyczące rzekomego czynu polegającego na kradzieży samochodu. Składając fałszywe zeznania oskarżony jednocześnie złożył zawiadomienie o niepopełnionym przestępstwie. Należy zauważyć, że oskarżony z własnej inicjatywy zgłosił się na Policję celem złożenia zeznań. W sprawie nie było wcześniej prowadzone żadne postępowanie. Wprawdzie Policjanci sprawdzili w dniu 01 sierpnia 2017 r. samochód oskarżonego w bazach policyjnych, jednakże nie podejmowali żadnych innych czynności w sprawie, które przykładowo zmierzałyby do ustalenia osoby kierującego pojazdem czy okoliczności, w jakich pozostawiono pojazd.Z. M.nie pozostawał w kręgu zainteresowania organów ścigania. Tymczasem oskarżony z własnej woli przyszedł do(...)W.(...)w dniu 01 sierpnia 2017 r., a następnie 02 sierpnia 2017 r. Złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa, a następnie obszerne zeznania w sprawie. Zeznania te miały stanowić dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o sygn. akt SWD 340255/17. W ocenie Sądu brak było podstaw, aby zakwalifikować czyn oskarżonego jako występek zart. 233 § 1a k.k.Pozostawienie pojazdu przez oskarżonego w dniu 01 sierpnia 2017 r. nie wiązało się dla niego z żadną odpowiedzialnością karną. Oprócz twierdzeń oskarżonego, że znajdował się on pod wpływem alkoholu, brak jest jakichkolwiek dowodów o tym świadczących, a tym samym jego obawa,iż z tego tytułu mógłby ponieść odpowiedzialność karną, jest co najmniej nieuzasadniona. Ponadto jeżeli oskarżony, jak twierdzi, był przekonany, że nie obowiązuje go zakaz prowadzenia pojazdów, to nie można przyjąć, aby oskarżony składając zeznania w sprawie, obawiał się ewentualnej odpowiedzialności zart. 244 k.k.Motywy działania oskarżonego są zatem niezrozumiałe. Nie można też przyjąć, iż oskarżony realizował swoje prawo do obrony.
Przepisart. 244 k.k.penalizuje natomiast nierespektowanie wydanych przez Sąd zakazów, nakazu lub niewykonanie zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Strona przedmiotowa czynu opisanego wart. 244 k.k.polega m.in. na niestosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów (art. 42 k.k.). Podmiotem czynu sankcjonowanego wart. 244 k.k.może być osoba, wobec której sąd orzekł wymieniony w tym przepisie zakaz, nakaz bądź obowiązek, lub osoba zobowiązana do wykonania zarządzenia sądu o ogłoszeniu wyroku w sposób w nim przewidziany. Strona podmiotowa występku określonego wart. 244 k.k.polega na umyślności w formie zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2009 r., II KK 254/08, KZS 2009, z. 6, poz. 25).
Odnosząc powyższe uwagi do drugiego z czynów zarzucanych oskarżonemu wskazać należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala przypisaćZ. M.popełnienie czynu wyczerpującego znamiona występku zart. 244 k.k.W ocenie Sądu oskarżony od maja 2017 r., tj. od momentu otrzymania pisma wzywającego do uiszczenia kosztów sądowych oraz świadczenia pieniężnego w kwocie 5 000,00 złotych co najmniej przewidywał, że Sąd mógł orzec zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Oskarżony udał się do adwokata, który po zapoznaniu się z aktami sprawy, poinformował go o uprawomocnieniu się wyroku oraz o orzeczeniu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Jak wynika z akt sprawy IV K 950/15 został złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji, jednakże samo złożenie takiego wniosku nie uchylało prawomocności wyroku z dnia 17 stycznia 2017 r. Tym samym zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony tym wyrokiem obowiązywał, zaś oskarżony miał tego świadomość. Dokonując oceny świadomości oskarżonego co do obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdu należy dodatkowo wskazać, że w stosunku do oskarżonego w przeszłości (w 2011 r.) był już orzekany zakaz prowadzenia pojazdów, a po jego zakończeniu oskarżony ponownie zdał egzamin na prawo jazdy i otrzymał dokument. Tym samym sytuacja z 2017 r. nie była pierwszą sytuacją tego rodzaju w życiu oskarżonego. Miał on świadomość, że prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu wiąże się z orzeczeniem przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów.
Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1 i 2 kk. Według treściart. 53 § 1 k.k.sąd wymierza karę według swego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawczei wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Stosownie do treści przepisu§ 2 art. 53 k.k.Sąd wymierzając karę uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się sprawcy po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
Wskazać należy, że czyn z art.art. 233 § 1 k.k.w zb. zart. 238 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.– przy zastosowaniu dyspozycji przepisuart. 11 § 3 k.k.– zagrożony jest karą od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności, zaś czyn zart. 244 k.k.zagrożony jest karę pozbawienia wolności do 3 miesięcy do 5 lat. Zgodnie natomiast z treściąart. 37a k.k.jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności, o której mowa wart. 34 § 1a pkt 1 lub 4 k.k.
Oceniając stopień winy oskarżonego Sąd uznał, że zarówno w zakresie pierwszego, jaki drugiego zarzucanego mu czynu działał on z umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, uznając tym samym, że stopień jego winy jest znaczny. Podkreślić należy, że oskarżony jest osobą dojrzałą życiowo, zdolną do ponoszenia odpowiedzialności karnej, doskonale zdawał sobie sprawęz bezprawności własnych zachowań.
Stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego jest znacznyz ze względu na dobro prawne chronione przepisamiart. 233 § 1 k.k.,art. 238 k.k.i244 k.k.Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył także uprzednią karalność oskarżonego.
Okoliczność łagodzącą stanowi natomiast przyznanie się przez oskarżonego do winyi złożenie wyjaśnień w sprawie.
Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu następujące kary jednostkowe:

⚫

za czyn wyczerpującego znamiona występku zart. 233 § 1 k.k.w zb. zart. 238 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.– na podstawieart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.zw. zart. 37a k.k.- karę 1 roku i 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;

za czyn wyczerpujący znamiona występku zart. 244 k.k.– na podstawie na podstawieart. 244 k.k.w zw. zart. 37a k.k.- karę 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.

Na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.,art. 86 § 1 i 3 k.k.Sąd połączył jednostkowe kary ograniczenia wolności i wymierzył oskarżonemu karę łączną karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społecznew wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. W ocenie Sądu wymierzona kara łączna jest adekwatna do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynów. Uwzględnia okoliczności popełnienia przez oskarżonego czynów zabronionych. Kara ta spełni zarówno cele prewencji indywidualnej wobec oskarżonego, jak i prewencji generalnej.
W punkcie IV wyroku - na podstawieart. 63 § 1 k.k.- na poczet kary łącznej ograniczenia wolności Sąd zaliczył oskarżonemuZ. M.okres zatrzymania w sprawie od dnia 09 sierpnia 2017 r., godz. 07:30 do dnia 09 sierpnia 2017 r., godz. 16:40.
Zgodnie z treściąart. 42 § 1a pkt 2 k.k.Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazania za przestępstwo określone wart. 244 k.k., jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzekany jestw takiej sytuacji obligatoryjnie. OskarżonyZ. M.kierował pojazdem osobowym markiR. (...)onr rej. (...)w dniu 01 sierpnia 2017 r., a więc w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w sprawie IV K 950/15. W tej sytuacji Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Ustalając czas trwania orzeczonego zakazu Sąd miał na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, w tym stosunek oskarżonego do uprzednio orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz okoliczności,w jakich doszło do złamania tego zakazu.
Na etapie postępowania sądowego oskarżonyZ. M.korzystał z pomocy prawnej świadczonej przez obrońcę z urzędu. W związku tym, w punkcie VI wyroku na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. D.kwotę 504,00 złotych. Zgodnie z treścią § 17 ust. 2 pkt 3 opłata za obronę wynosi przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym 420,00 złotych. W sprawach, w których rozprawa trwa dłużej niż jeden dzień, opłata ulega podwyższeniu za każdy następny dzień o 20% (§ 20 ww. rozporządzenia). Ustaloną opłatę podwyższa się dodatkowo o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 ww. rozporządzenia). W niniejszej sprawie odbyły się łącznie 2 terminy rozpraw (420,00 zł + 84,00 zł). Łącznie zatem wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu wynosi 504,00 zł powiększone o stawkę należnego podatku od towarów iusług (...). W ocenie Sądu brak było podstaw prawnych, aby zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu kwoty 246,00 zł (k. 198-199) tytułem zwrotu kosztów ustanowienia substytucji na rozprawie w dniu 11grudnia 2018 r. Wydatki związane z ustanowieniem substytuta przez obrońcę z urzędu nie mieszczą się w kategorii wydatków podlegających zasądzeniu ze Skarbu Państwa na rzecz obrońcy w związku z udzielaniem z urzędu pomocy prawnej oskarżonemu.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.

ZARZĄDZENIE
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć obrońcy oskarżonego.