Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1911/18
Data wyroku: 2019-07-09 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 kc

Sygn. akt III Ca 1911/18

UZASADNIENIE
W dniu 9 stycznia 2015 roku powódkaP. S.wystąpiła do Sądu Rejonowego w Zgierz z pozwem przeciwko(...) Spółce AkcyjnejV.(...)z siedzibą wW., wnosząc o zasądzenie na jej rzecz kwoty 9.000zł tytułem częściowego zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 1 października 2014 roku do dnia zapłaty oraz kwoty 2400zł tytułem częściowego odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 1 października 2014 roku do dnia zapłaty. Jednocześnie powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu podniesiono, iż dochodzona kwota związana jest ze zdarzeniem drogowym z dnia 17 listopada 2013 roku, którego sprawca posiadał umowę ubezpieczenia OC u pozwanej.
W dniu 11 marca 2015 roku pozwana skierowała do Sądu Rejonowego w Zgierzu odpowiedź na pozew, gdzie wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym m.in. kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwana podniosła, iż Towarzystwo wypłaciło na rzecz powódki kwotę 2.500zł zadośćuczynienia, która to kwota w pełni rekompensuje doznaną przez powódkę krzywdę.
Pismem z dnia 8 czerwca 2015 rokuA. W.zgłosił przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego po stronie pozwanej i wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.
W dniu 9 marca 2018 roku powódka rozszerzyła powództwo wnosząc o zasądzenie od pozwanej kwoty 20.000zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 1 października 2014 roku do 31 grudnia 2015 roku i dalej z odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty.
Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2018r. Sąd Rejonowy w Zgierzu zasadził odC.Towarzystwa (...)z siedzibą wW.na rzeczP. S.kwotę 22.400 Zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 1 października 2014r. do dnia 31 grudnia 2015r. oraz odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty. Sad I instancji o kosztach procesu orzekł zgodnie zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, pozostawiając szczegółowe rozliczenie referendarzów sądowemu.
Strona pozwana wywiodła apelację od wyroku w części, tj.:

a
co do punktu1. – w zakresie, w jakim zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę przenoszącą 7.500 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 października 2014r. do dnia 31 grudnia 2015r. i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty, tj., co do kwoty 14.900 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 października 2014r. do dnia 31 grudnia 2015r. i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty;

b
w konsekwencji strona pozwana zaskarżyła rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów procesu zawarte w punkcie 2. wyroku, gdyż w przypadku uwzględnienia apelacji pozwanego jego treść się nie ostanie.

Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu:

1
naruszenie prawa procesowego, tj.:

a.art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 299 k.p.c.– poprzez naruszenie przez sąd obowiązku wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, a to przez nie oparcie rozstrzygnięcia na całokształcie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego i nieuzasadnione pominięcie w części dowodu z zeznań powódki, w których przyznała ona, że w toczącym się równolegle postepowaniu karnym przeciwko sprawcy zdarzenia dochodzi ona od sprawcy kwoty 8000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a całokształt swojej krzywdy wycenia na 20.000 Zł;
b.art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 278 § 1 k.p.c.poprzez bezzasadne pominięcie wniosków z opinii biegłego z zakresu neurologii w zakresie, w jakim biegły wskazał, że fakt niezapięcia przez powódkę pasów bezpieczeństwa chwili wypadku miał wpływ na zwiększenie jej obrażeń o 20 %, co powinno spowodować proporcjonalne obniżenie przyznanej na rzecz powódki kwoty zadośćuczynienia oraz odszkodowania;
c.art.233 § 1 k.p.c.– poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i bezpodstawne uznanie, że zgromadzony sprawie materiał dowodowy pozwala na przyznanie na rzecz powódki kwoty 2400 zł tytułem odszkodowania za rzekomo poniesione przez nią koszty leczenia, podczas gdy konieczność i fakt poniesienia tych kosztów w takim wymiarze nie została w żaden sposób wykazana przez powódkę;
d.art. 217 § 1 I 3 k.p.c.w zw. zart. 227 k.p.c.poprzez pominięcie wniosku o załączenie do akt sprawy karnej toczącej się przeciwko sprawcy zdarzenia z dnia 17 listopada 2013r. przed Sądem Rejonowym Zwoleniu sygn. akt II K 56/15 i przeprowadzenie dowodu z dokumentu znajdującego się w tych aktach w postaci wyroku;
e.art. 232 k.p.c.orazart. 328 § 2 k.p.c.;
2.naruszenie przepisów prawa materialnego:
a.art. 444 § 1 k.c.w zw. zart. 445 k.c.w zw. zart. 415 k.c.w zw. zart. 361 § 1 k.c.poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie:
- że kwota 20.000 zł tytułem dopłaty do zadośćuczynienia,
- że zasadne jest przyznanie kwoty 2400 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia;
b.art. 6 k.c.poprzez niedostrzeżenie, że to na powódce spoczywał ciężar dowodowy wykazania okoliczności, że poniosła koszty leczenia w kwocie art. 2400 zł;
c.art. 362 k.c.poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji jego niezastosowanie, podczas gdy z okoliczności spraw wynikało, ze powódka przyczyniła się do zwiększenia rozmiarów szkody w zakresie 20 %;
d.art 35w zw. zart. 36 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych z dnia 22 maja 2003r.– poprzez zasądzenie na rzecz powódki kwot zadośćuczynienia oraz odszkodowania w wysokości znacznie przekraczającej zakres odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, a co za tym idzie w wysokości przekraczającej zakres odpowiedzialności cywilnej pozwanego.
W konkluzji skarżący wniósł o:
a.na podstawieart. 382 k.p.c.o rozpoznanie przez Sąd Okręgowy wniosku dowodowego, nierozpoznanego dotąd, a zgłoszonego przed Sądem I instancji i dopuszczenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w Zwoleniu w sprawie sygn. akt II K 56/15;
a. zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 1. i obniżenie zadośćuczynię do kwoty 7500 zł i oddalenie powództwa w pozostałym zakresie
b. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego przez Sądem I instancji, uwzględniając merytoryczne rozstrzygnięcie w zakresie należności głównej;
c. zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego.
W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy ustalił dodatkowo:
Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2016r. Sąd Rejonowy w Zwoleniu na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądził odA. W.na rzeczP. S.kwotę 5000 zł tytułem zadośćuczynienia za dozna krzywdę. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 5 lipca 2016r. ( odpis wyroku I i II instancji –k. 261-262).
W dniu 17 listopada 2013r. powódka podróżowała samochodem markiV. (...)wraz zP. P.. Około godziny 19.40 dojechali do miejscowościG.. W pewnym momencie dojeżdżając doulicy (...)wG.zwolnili, gdyż zauważyli ciąg stojących samochodów z uwagi na zaistnienie wypadku drogowego. Kierujący samochodemV. (...)zatrzymał się przed stojącymi pojazdami, włączył światła awaryjne i wypiął się wraz z pasażerka z pasów bezpieczeństwa, gdyż zamierzali wysiąść z samochodu. W tym momencie kierujący samochodem markiA.A. W.uderzył w samochód markiV. (...)( zeznania powódki –k.69 v- 188, uzasadnienie wyroku II K 56 /15 (–k. 255).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest częściowo uzasadniona.
W ocenie Sądu Okręgowego, uzasadnione są zarzuty skarżącego w zakresie uznania przez Sąd I instancji za zasadnego roszczenia powódki w zakresie zwrotu kosztów leczenia określonych na kwotę 2400 zł.
Dokonując ustaleń stanu faktycznego, Sąd I instancji wskazał, że powódka korzystała z porad neurologa i przyjmowała leki przeciwbólowe, których koszt nie przekraczał sumy 30 zł miesięcznie przez pierwsze 3 miesiące, później zaś 15 zł. Żadnych innych ustaleń w zakresie poniesionych przez powódkę kosztów leczenia w ramach ustaleń stanu faktycznego Sąd I instancji nie poczynił. Przy takich ustaleniach stanu faktycznego niezrozumiałym jest przyjęcie przez Sąd I instancji, że powódce należy się zwrot kosztów leczenia w kwocie 2400 zł.
W ocenie Sądu Okręgowego, w świetle ustaleń stanu faktycznego uzasadnione było przyjęcie, że koszty leczenia powódki pozostające w adekwatnym związku przyczynowym z wypadkiem zamykały się kwotą 150 zł z tytułu poniesionych kosztu zakupów leków ( 3 miesiące x po 30 zł oraz 4 miesiące x15 zł).
Rację ma skarżący w tym zakresie, że powódka nie udowodniła poniesienia wydatków związanych z kosztami leczenia w większym wymiarze. W tym zakresie uzasadniony jest zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.232k.p.c.,art. 6 k.c.oraz444§ 1 k.c.
Zgodzić należy się ze skarżącym w tym zakresie, że powódka nie udowodniła faktu poniesienia kosztów rehabilitacji w kwocie 2400 zł. Powódka reprezentowana przez fachowego pełnomocnika w osobie adwokata nie przedstawiał na tę okoliczność żadnych dowodów. Powódka w ramach świadczenia z NFZ odbyła w okresie od 24 lutego 2014r. do 7 marca 2014r. częściową rehabilitację, która był bezpłatna. Poza tym brak jest dowodów na to, że powódka w istocie korzystała z odpłatnych zabiegów rehabilitacyjnych oraz jakie koszty z tego tytułu poniosła. Powódka nie przedstawiła w tym zakresie dokumentacji z prywatnego gabinetu rehabilitacyjnego, ani też nie przedstawiła żadnych rachunków, które pozwoliłyby określić koszt poniesionych z tego tytułu wydatków.
W tym stanie rzeczy, zadnim Sądu Okręgowego żądanie powódki o zasądzenie zwrotu kosztów leczenia w kwocie przekraczającej 150 zł, jaką powódka wydała na leki było bezzasadne nieuzasadnionej podlegało oddaleniu.
Uzasadniony był także zarzut apelacji w zakresie nieuwzględnienie przez Sąd I instancji przy ustaleniu kwoty należnego powódce zadośćuczynienia kwoty 5000 zł zasądzonej odA. W.na rzecz powódki w sprawie sygn. akt II K 56/15 Sądu Rejonowego w Zwoleniu. Zdaniem Sądu Okręgowego należne powódce zadośćuczynienie należało obniżyć o tę kwotę, co skutkowało uznaniem za zasadny zarzut naruszeniaart. 445 k.c.
Z uwagi na dokonane przez Sąd Okręgowy zmiany w zaskarżonym wyroku, zasadne było także żądanie w zakresie zmiany rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za I instancję. W tym zakresie uzasadnione będzie stosunkowe rozdzielenie kosztów przy przyjęciu, że powódka wygrała proces w 67 %
Mając na uwadze powyższe, w tym zakresie Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w oparciu o przepisart. 386 § 1 k.p.c.
W pozostałym zakresie apelacja nie była zasadna.
W szczególności bezzasadny jest zarzut naruszenia praw procesowego w szkolnościart. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 278 § 1 k.p.c.orazart. 362 k.c.w zakresie, w jakim Sąd I instancji nie przyjął przyczynienia się powódki do powstania szkody.
Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie powódka, jadąc samochodem markiV. (...)była przypięta pasami bezpieczeństwa, powódka odpięła pasy bezpieczeństwa dopiero momencie zatrzymania pojazdu, bowiem zamierzała wysiąść z samochodu, w tym momencie samochód kierowany przezA. W.uderzył w samochód, w którym znajdowała się powódka.
Zdaniem Sądu Okręgowego, w świetle materiału dowodowego, nie sposób przyjąć, że powódka przyczyniała się do powstania szkody w sytuacji, gdy po zatrzymaniu samochodu odpięła pasy bezpieczeństwa, gdyż zamierzała opuścić pojazd – nie sposób wysiąść z samochodu z zapiętymi pasami bezpieczeństwa. Fakt, że powódka odpięła pasy bezpieczeństwa po zatrzymaniu samochodu, gdyż zamierzała z niego wysiąść wynika z zeznań powódki i znajduje swoje potwierdzenie w ustaleniach stanu faktycznego poczynionych przez Sąd Rejonowy w Zwoleniu w sprawie II K 56/15.
W tym stanie rzeczy, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak było podstaw do stawiania Sądowi I instancji zarzutu naruszeniaart. 445 k.c.
Z uwagi na to, że zadośćuczynienie zasądzone przez Sąd Rejonowy w Zwoleniu w spawie sygn. akt II K 56/15 nie obejmowało odsetek za opóźnienie, Sąd Okręgowy zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 5000 zł za okres od dnia 1 października 2014r. do dnia zapłaty tej kwoty przez sprawcę ( ar. 481k.c.), bowiem stosownie doart. 35 i 36 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych( tj. Dz.U. Z 2018r. poz. 473), strona pozwana odpowiedna za sprawcę szkody w granicach jego odpowiedzialności cywilnej.
Z uwagi na to, że apelacja została uwzględniona w 50 % Sąd Okręgowy zniósł wzajemnie między strona koszty postępowania apelacyjnego w oparciu oart. 100 k.p.c.