Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 951/19
Data wyroku: 2019-11-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Elżbieta Wierzchowska

Sygn. aktXI Ka 951/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 listopada 2019 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący Sędzia Elżbieta Wierzchowska
Protokolant Wioleta Zawadzka
przy udziale Prokuratora Katarzyny Matusiak
po rozpoznaniu dnia 28 listopada 2019 roku
sprawyK. A.s.D.iE. z domu Ł.,urodzonego (...)wK.
oskarżonego zart. 157 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Kraśniku z dnia 10 lipca 2019 roku sygn. akt. II K 512/18

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. D.- Kancelaria Adwokacka wK.516, 60 (pięćset szesnaście 60/100) zł tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ustalając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

XI Ka 951/19

UZASADNIENIE
K. A.został oskarżony o to, że:
w dniu 12 listopada 2017 roku wK., województwa(...), kopnął w głowę siedzącego na ławceD. K., następnie gdy pokrzywdzony upadł z ławki na podłoże kopnął go kilkanaście razy w głowę powodując u niego obrażenia ciała w postaci krwiaka przymózgowego po stronie prawnej miąższości 3 – 4 mm, wzmożoną spoistość tkanek twarzoczaszki po stronie lewej oraz wzmożoną spoistość tkanek prawej okolicy ciemieniowo – potylicznej, które to obrażenia ciała spowodowały u pokrzywdzonego rozstrój zdrowia oraz naruszenie funkcji narządu ciała na czas dłuższy niż siedem dni, to jest o czyn zart. 157 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 10 lipca 2019r. w sprawie II Ka 512/18 Sąd Rejonowy w Kraśniku

I
oskarżonegoK. A.uznał za winnego tego, że w dniu 12 listopada 2017 roku wK., województwa(...), kopnął w głowę siedzącego na ławceD. K.a następnie, gdy pokrzywdzony upadł z ławki na podłoże, kopnął go kilkanaście razy w głowę, powodując u niego obrażenia ciała w postaci krwiaka przymózgowego po stronie prawnej, wzmożonej spoistości tkanek twarzoczaszki po stronie lewej oraz wzmożonej spoistości tkanek prawej okolicy ciemieniowo – potylicznej, które to obrażenia ciała spowodowały u pokrzywdzonego rozstrój zdrowia oraz naruszenie funkcji narządu ciała na czas dłuższy niż siedem dni, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary łącznej roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 30 listopada 2011 roku wydanym w sprawie II K 17/11 – między innymi – za przestępstwo zart. 224 § 2 k.k.w zb. zart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., którą to karę odbywał w okresie od dnia 25 maja 2013 roku do dnia 2 sierpnia 2013 roku, od dnia 4 sierpnia 2013 roku do dnia 30 grudnia 2013 roku i od dnia 24 kwietnia 2016 roku do dnia 31 lipca 2016 roku, to jest popełnienia przestępstwa wyczerpującego dyspozycjęart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. D.– Kancelaria Adwokacka wK.kwotę 826,56 złotych (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy), w tym należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu oskarżonemuK. A.;

III
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonegoK. A.od zapłaty kosztów sądowych i określił, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego zaskarżając go w całości, zarzucając:
- naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj:
1.art. 192 § 2 i 4 § k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k., przez brak poddania świadkaD. K.badaniu psychologicznemu, psychiatrycznemu i neurologicznemu lub przesłuchaniu tej osoby w obecności biegłego i lekarza psychologa, pomimo tego, iż zachodziły wątpliwości co do jego stanu psychicznego oraz zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego spostrzeżeń oraz okoliczności wynikające z treści zeznańA. K., która wskazywała na urazy głowy syna i dziwny kontakt z synem w szpitalu oraz opowiadanie pewnych rzeczy w taki sposób jakby tracił kontakt z rzeczywistością,
2.art. 4, 5 § 2, 7, 410 k.p.k., polegające na dowolnej zamiast swobodnej ocenie przeprowadzonych dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, które skutkowały przyjęciem, żeK. A.dopuścił się czynu opisanego w wyroku i oparcie ustaleń faktycznych na zeznaniachD. K.,A. K.iL. K., pomimo tego, iż pokrzywdzony nie potwierdzał swoich zeznań z postępowania przygotowawczego, wskazywał że chciał je zmienić ale policjanci powiedzieli, że może to zrobić przed Sądem,
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na jego treść, będący wynikiem naruszenia przepisów postępowania i w konsekwencji dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcie nie dających usunąć się wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, polegający na przyjęciu, iż oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu zart. 157 § 1 k.k.gdy pokrzywdzony nie potwierdził sprawstwa oskarżonego przed Sądem a ponadto jego zachowanie jak wskazywała matka było nietypowe i dziwne.
Wskazując na powyższe wnosił o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Kraśniku.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
wniesiona apelacja jest bezzasadna i dlatego tez nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie stwierdzić należy, że Sąd I instancji procedując w niniejszej sprawie i ferując rozstrzygnięcie nie dopuścił się obrazy wskazanych w apelacji przepisów postępowania, która mogłaby mieć wpływ na treść orzeczenia. Apelacja w zakresie w jakim kwestionuje ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku także pozbawiona jest słuszności.
Wszystkie zebrane w sprawie dowody Sąd I instancji poddał należytej ocenie i poczynił na ich podstawie prawidłowe ustalenia faktyczne. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach oraz z jakiego powodu i w jakiej części nie uznał dowodów przeciwnych. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, nie zawiera błędów faktycznych i logicznych, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, a zatem korzysta z ochrony przewidzianej w treściart. 7 k.p.k.
Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, to wskazać należy, ze zarzut taki jest trafny wtedy, gdy zasadność ocen i wniosków przyjętych przez sąd I instancji nie odpowiada prawidłom logicznego rozumowania, a błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie prowadzi do wniosku o popełnieniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Apelacja obrońcy opiera się na odmiennej interpretacji zebranych w sprawie dowodów i nie przedstawia przekonywujących argumentów podważających prawidłowość i słuszność rozumowania Sądu I instancji. Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że rozumowanie Sądumeritibyło wadliwe, bądź nielogiczne.
Godzi się zauważyć, że odmienny punkt widzenia, czy też odmienne przekonanie o wiarygodności, bądź niewiarygodności dowodów, nie może świadczyć o naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, której już z samej definicji dokonuje sąd a nie strona postępowania. Zarzut ten może zostać uwzględniony zatem wtedy tylko, gdy skarżący obiektywnymi argumentami wykaże, że dokonana ocena dowodów nosi cechy dowolności, a na ich podstawie Sąd dokonał wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Skutku tego nie jest w stanie natomiast spowodować przedstawienie w apelacji własnej oceny zgromadzonych dowodów, ich wartości i wpływu na rozstrzygnięcie.
Odnosząc się do zarzutu pierwszego stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy absolutnie nie dopuścił się obrazy wskazanych przepisów postępowania.
Wbrew wywodom skarżącej, w realiach tej sprawy, nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia badań psychologicznych, neurologicznych, psychiatrycznych pokrzywdzonego lub też przesłuchania go w obecności biegłego lekarza i psychologa, albowiem nie zachodziły żadne wątpliwości, co do stanu psychicznego oraz zdolności postrzegania lub odtwarzania spostrzeżeń przezD. K..
Sad Okręgowy w tej części w całości przychyla się do poczynionych w tym względzie przez Sąd I instancji ustaleń i ocen (vide k: 2-4 uzasadnienia) i dlatego też powtórne ich przytaczanie mija się z celem, Natomiast dodać można jedynie, że z historii chorobyD. K.przyjętego w dniu pobicia na oddział Chirurgii Ogólnej Szpitala wK.wynikało, że stan jego świadomości był pełen, kontakt słowny logiczny i zachowanie dostosowane. ( vide k:16f v) W dniu 24 XI 2017r. a więc przy powtórnym przyjęciu na w/w Oddział Chirurgii również u pokrzywdzonego była zachowa świadomość, choć kontakt słowny był utrudniony (vide k:16a v) W tym stanie rzeczy, nie zachodziły żadne podstawy do kwestionowania stanu poczytalności pokrzywdzonego o czym drobiazgowo i obiektywnie wypowiedział się Sąd I instancji.
Nie sposób także podzielić argumentów wskazywanych w drugim zarzucie. Faktem jest, że pokrzywdzony w trakcie przewodu sądowego zmienił zeznania w części dotyczącej sprawstwa oskarżonego. Okoliczność ta nie została niedostrzeżona przez Sąd Rejonowy. Wręcz przeciwnie również i ta kwestia została należycie i skrupulatnie rozważona. (vide k: 3 do 4 uzasadnienia) Słusznie uznano, żeD. K.przyjął na rozprawie taktykę „ucieczki” w niepamięć. (k: 3v uzasadnienia) Do zajęcia takiego stanowiska z jednej strony przekonywały zeznaniaA. K., w których podała, że wie od syna, iż sprawcą pobicia byłK. A., zeznaniaL. K., który również twierdził, że pokrzywdzony w trakcie przesłuchania wskazał sprawcę swojego pobicia, zaś z drugiej strony stosunek osobisty pokrzywdzonego do oskarżonego, którego znał od dzieciństwa oraz fakt dawnej przyjaźni matki pokrzywdzonego z matką oskarżonego. Ponadto z pola widzenia nie może umknąć okoliczność, że gdyby faktycznieD. K.w trakcie przesłuchania źle się poczuł, przesłuchujący go policjant zapewne odstąpiłby od odbierania zeznań, tak jak zrobił to w dniu 23.XI.2017r. (vide k: 2 notatka urzędowa; k: 132v zeznaniaL. K.) Poza tym, nie do obrony jest stanowisko, że zdarzenia nie pamiętał (k:124v), skoro przyjęty do szpitala miał zachowaną pełną świadomość, a nadto w wywiadzie podał, że został pobity na ławce przed blokiem. (k.16 f v) W tych okolicznościach, twierdzenie pokrzywdzonego o chęci zmiany zeznań na etapie postępowania przygotowawczego na uwzględnienie nie zasługiwały. Tym bardziej, że skoro miał nie pamiętać nie tylko przebiegu zdarzenia ale także treści złożonych zeznań (k: 124v), to nasuwa się pytanie co chciał zmienić w swoich zeznaniach? Ta nielogiczność wskazuje w sposób jednoznaczny, że pokrzywdzony podając na rozprawie nowe okoliczności zdarzenia mijał się z prawdą. W tym stanie rzeczy, twierdzenie apelującej, że Sąd Rejonowy dokonał dowolnej oceny w/w dowodów na uwzględnienie nie zasługiwało, a skoro tak, to trzeci z postanowionych zarzutów również był chybiony. Wręcz nasuwa się wniosek, że nietypowe i dziwne zachowanie pokrzywdzonego o którym zeznawała jego matka miało jedynie za zadanie zniwelowanie odpowiedzialności karnej oskarżonego. Przy czym, zwrócić należy uwagę, że po pobiciuD. K.choć był po spożyciu alkoholu, trafił sam do mieszkania, zaś w szpitalu wskazał okoliczności zdarzenia. Jak już o tym była mowa powyżej, w chwili przyjęcia na Oddział Chirurgii Ogólnej Szpitala wK.był świadomy i w logicznym kontakcie. Tak więc, obiektywny dowód jakim była historia choroby z 12.11.2017r. oraz zachowanie pokrzywdzonego po pobiciu w sposób jednoznaczny wskazywało, że nie mógł wypowiadać słów o których zeznawałaA. K..
Mając powyższe na uwadze, słusznie Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o to co mówił i zeznawał pokrzywdzony na etapie postępowania przygotowawczego.
Reasumując, wbrew wywodom apelacji w oparciu o zebrany w sprawie i prawidłowo oceniony materiał dowodowy, zasadnie Sąd orzekający w I instancji uznał, że oskarżonyK. A.popełnił przypisany mu czyn.
Dokonując instancyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej, orzeczenia o karze w zakresie jej surowości z uwagi na zaskarżenie wyroku, co do winy przez obrońcę oskarżonego (art. 447 § 1 k.p.k.), Sąd odwoławczy nie uznał, by orzeczenie w tej części było rażąco niewspółmierne. Sąd Rejonowy miał w polu widzenia wszystkie okoliczności tak dotyczące czynu jak i osoby sprawcy i należycie je uwzględnił.
Mając powyższe okoliczności na uwadze oraz nie stwierdzając uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych wart. 439 § 1 k.p.k.orazart. 440 k.p.k.Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniono oskarżonego od opłaty za drugą instancję oraz wydatków postępowania odwoławczego, gdyż ich uiszczenie z uwagi na aktualną sytuację życiową i majątkową byłoby dla niego zbyt uciążliwe.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.

Elżbieta Wierzchowska