Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 537/18
Data wyroku: 2019-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Irena Mazurek
Słowa kluczowe: Emerytura pomostowa
Podstawa prawna: art. 2 ust.1 pkt.2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych i art. 385 kpc
Teza: świadczenie przedemerytalne dla pracowników tymczasowych

Sygn. akt

III AUa 537/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia12 grudnia 2019 r.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący:

Sędzia SA Irena Mazurek (spr.)

Sędziowie SA:

Ewa Preneta-Ambicka
Katarzyna Kaczmarczyk-Kłak

Protokolant

Sylwia Lipka

po rozpoznaniu w dniu12 grudnia 2019 r.
na rozprawie
sprawy z wnioskuH. R.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o świadczenie przedemerytalne
na skutek apelacji pozwanego
od wyrokuSądu Okręgowego w Rzeszowie
z dnia30 maja 2018 r.sygn. aktIV U 814/17

I
oddala apelację,

II
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych OddziałuwR.na rzecz wnioskodawczyniH. R.kwotę 240 zł( słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt III AUa 537/18

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 12 grudnia 2019 r.
Decyzją z dnia 6 czerwca 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.odmówił wnioskodawczyniH. R.prawa do świadczenia przedemerytalnego , dochodzonego wnioskiem z dnia 15 maja 2017 r.w trybie przepisówustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych( t. j. Dz.U. z 2013 r., poz.170 ze zm.).Powołując w podstawie prawnej decyzji art.2 ust.1 pkt 2 ww. ustawy organ rentowy stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełniła warunku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy , gdyż jej ostatnim pracodawcą byłaagencja pracy (...) Sp. z o.o.weW., a zgodnie z art. 6 ustawy z danin 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych ( t. j. Dz.U. z 2016 r.,poz.360 ze zm.) do pracowników tymczasowych nie stosuje się przepisówustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracyz przyczyn niedotyczących pracowników.
WnioskodawczyniH. R.odwołała się od decyzji ZUS do Sądu Okręgowego w Rzeszowie.W odwołaniu z dnia 30 czerwca 2017 r. , wnosząco zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego na koszt pozwanego ZUS, odwołująca się zarzuciła, że wbrew stanowisku organu rentowego spełniła wszystkie konieczne ku temu warunki , bowiem choć jej ostatnim zatrudnieniem była praca wagencji pracy (...) Sp. z o.o.weW.to jednak fakt ,iż u pracodawcy użytkownika doszło do likwidacji jej stanowiska pracy , skutkował wypowiedzeniem umowy przez agencję , co jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu art. 2 ust.1 pkt 29 b ustawy o promocji zatrudnienia ( przy wskazaniu na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 2013 r. I UK 57/13) , stanowiąc tym samym o spełnieniu przez nią warunku przewidzianegowart.2 ust.1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych. Niezależnie od tego , już w dalszym piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2018 r. , wnioskodawczyni podnosiła ,że jej zatrudnienie w agencji stanowiło pozorny outsourcing służący do obejścia prawa , a ona cały czas wykonywała pracę na rzecz swego dawnego pracodawcy tj.(...) S.A.jako doradca klienta.
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 31 lipca 2017r. pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.wniósł o oddalenie żądania wnioskodawczyni z tego samego względu jaki powołany został w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie , po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 30 maja 2018 r. (sygn. akt IV U 814/17) zmienił zaskarżoną decyzję ZUS , przyznającH. R.prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia16 maja 2017 r. , przy zasądzeniu od organu rentowego na rzecz wnioskodawczyni kwoty 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd Okręgowy ustalił ,że wnioskodawczyniH. R.ur. (...)wystąpiła w dniu 15 maja 2017 r. do pozwanego organu rentowego z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego , dowodząc ponad 30 letniego okresu uprawniającego do emerytury oraz okresu 180 dni pobierania zasiłku dla bezrobotnych w czasie którego nie odmówiła przyjęcia propozycji zatrudnienia . Jednocześnie przedłożyła świadectwo pracy wystawione przezagencję pracy (...) Sp. z o.o.weW.z dnia 2 listopada 2016 r. stanowiące o rozwiązaniu stosunku pracy z dniem 29 października 2016 r. za wypowiedzeniem (art.30 § 1 pkt 2 k. p .), przy wskazaniu naart.10 ust.1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. W konsekwencji powyższego wystąpienia pozwany organ rentowy –zaskarżoną w niniejszym postępowaniu- decyzją z dnia 6 czerwca 2017 r. odmówiłH. R.prawa do świadczenia przedemerytalnego uznając ,że nie spełniła ona warunku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy . Opierając się następnie na zeznaniach świadków jak i samej odwołującej się a także dowodach z dokumentów Sąd Okręgowy ustalił ,że ostatnia umowa o pracę tymczasową miała trwać od 1 września 2015 r. do 28 lutego 2017 r. a wnioskodawczyni pracowała wówczas jakodoradca na rzecz (...) S.A .Przyczyną zaś rozwiązania stosunku pracy z agencją była likwidacja jej stanowiska pracy u pracodawcy użytkownika .Jednocześnie Sąd I instancji ustalił, że wnioskodawczyniw okresie od 22 września 1981 r. dnia 30 września 2009 r. była zatrudniona w(...) S.A.jako doradca ( późniejsza(...) S.A.) , a po ustaniu tego zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy, począwszy od1 marca 2012 r. w sposób ciągły aż do 29 października 2016 r. wykonywała pracę jako pracownik tymczasowy różnych agencji zatrudnienia ((...) Sp. z o.o.weW., Krajowe Centrum Pracy Sp. z o.o. weW.i w końcu(...) Sp. z o.o.weW.) na rzecz(...) S.A ., przy czym jej miejsce pracy i zakres obowiązków pozostawały niezmienne, przy podległości służbowej pracowników(...) S.A, która to też Spółka decydowała urlopach, czy zakończeniu współpracy . W świetle powyższych ustaleń Sąd Okręgowy w Rzeszowie, dokonując oceny prawnej sprawy, uznał żądanie odwołania zaw pełni zasadne , a zaskarżoną decyzję ZUS za naruszającą prawo. Powołując bowiem brzmienieart.2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych( t. j. Dz.U. z 2017 r., poz.2148 ) w zw. zart.2 ust.1 pkt 29 b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy( t. j. Dz.U. z 2017 r.,poz.1065 ze zm.) Sąd I instancji uznał ,że likwidacja stanowiska pracy wnioskodawczyni u pracodawcy użytkownika skutkująca wypowiedzeniem jej umowy o pracę tymczasową przez agencję , stanowi rozwiązanie stosunku pracyz przyczyn dotyczących zakładu pracy , uzasadniające przyznanie prawa do dochodzonego świadczenia przedemerytalnego od następnego dnia po dniu złożenia wniosku tj. od 16 maja 2017 r. , stosownie doart.7 ust.1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych. Na uzasadnienie zaś tak wyrażonego poglądu Sąd Okręgowy powoływał argumentację jaka legła u podstaw wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 2013 r. I UK 57/13, OSNP 2014/11/160 wskazując także dodatkowo na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uchwale z dnia12 grudnia 2011 r. I UZP 6/11 ,OSNP 2012-9-10/122 i w wyroku z dnia 31 stycznia 2017 r. I UK 68/16 , OSNP 2018/4/50 . W podstawie prawnej wyroku powołany także zostałart. 47714§ 2 k.p.c.Orzeczenie o kosztach procesu uzasadnione z kolei zostało przyjętym wynikiem sporu (art.98 § 1 k.p.c.) , przy jednoczesnym wskazaniu na § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. z 2015 r.,poz.1800 ze zm.) , określający wysokość minimalnej stawki wynagrodzenia fachowego pełnomocnika wnioskodawczyni.
Wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 maja 2018 r. zaskarżony został przez pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR., który w apelacji z dnia 4 lipca 2018 r. zarzucając naruszenieart.2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych( t. j. Dz.U.z 2017 r., poz.2148 ) przez jego zastosowanie w sytuacji gdyart. 6 ustawy z dnia9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych( t. j. Dz.U. z 2016 r., poz.360 ze zm.) stanowi ,że do pracowników tymczasowych nie stosuje się przepisówustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, a takżeart.2 ust.1 pkt 29 b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy( t. j. Dz.U. z 2017 r.,poz.1065 ze zm.) przez uznanie ,że pracodawcą wnioskodawczyni był pracodawca użytkownik , wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalanie odwołania wnioskodawczyni.
W odpowiedzi na apelację z dnia 27 lipca 2018 r. wnioskodawczyniH. R.wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej , przy zasądzeniu od skarżącego na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym wg norm przepisanych.
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie ,rozpoznając apelację pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.,zważył co następuje:
Apelacja jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu.
Zaskarżony bowiem wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 maja 2018 r. jest - w ocenie tut. Sądu , wbrew zarzutom apelacji -wyrokiem trafnym i odpowiadającym prawu.
Przede wszystkim już na wstępie - w związku z zarzutami zaskarżenia – zauważyć przyjdzie ,że wbrew temu co zarzuca skarżący, Sąd I instancji w żaden sposób nie uznał , że pracodawcą wnioskodawczyni był pracodawca użytkownik, a jedynie przyjął ,że likwidacja stanowiska pracy odwołującej się u pracodawcy użytkownika , skutkująca wypowiedzeniem jej umowy o pracę tymczasową stanowi rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniuart. 2 ust.1 pkt 29 b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy( t. j. Dz.U. z 2019 r.,poz.1482 ) , co w zupełność jest podzielane przez tut. Sąd Apelacyjny. Tak więc raz jeszcze podkreślić należy ,że funkcjonujące w przepisachustawy o świadczeniach przedemerytalnychw zw. z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia pojęcie zakładu pracy należy odkodowywać w znaczeniu przedmiotowym , a nie podmiotowym ( por. powołany już przez sąd pierwszej instancji wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 2013 r. I UK 57/13, OSNP 2014/ 11/160 ), co uzasadnia rozróżnienie pracodawcy użytkownika od agencji , przy przypisaniu temu pierwszemu ww. statusu zakładu pracy , tym bardziej w sytuacji jaka zaistniaław okolicznościach przedmiotowej sprawy , kiedy bezsporne jest , iż doszło do likwidacji stanowiska pracy wnioskodawczyni u pracodawcy użytkownika , skutkującego wypowiedzeniem jej umowy przez agencję. Takie stanowisko jest też konsekwentnie reprezentowane przez Sąd Najwyższy , czego przykładem może być kolejny wyrok tego Sądu z dnia 31 stycznia 2017 r. I UK 68/16, OSNP 2018/4/50 , w którym dodatkowo zaakcentowano , że pracownik tymczasowy nie może być mniej korzystnie traktowany niż pozostali pracownicy ,zaś z przepisówustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnychnie wynika by ta kategoria zatrudnionych miała być pozbawiona prawa do tego rodzaju świadczenia . Tego rodzaju pogląd reprezentowany jest także w orzecznictwie sądów powszechnych , czego przykładem może być wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 28 października 2015 r.III AUa 406/15, Lex nr 1950421, w którym z kolei – przy wskazaniu na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2011 r. I UZP 6/11, OSNP 2012-9-10/122- położono dodatkowy nacisk na definicję samego pojęcia stanowiska pracy , jako w istocie miejscu wykonywania pracy , co dodatkowo uzasadnia wskazane powyżej rozróżnienie pracodawcy użytkowania od agencji .Uzupełniając dodatkowo wywód SąduI instancji , zauważyć też przyjdzie ,że zobrazowany stosownymi świadectwami pracy przebieg ubezpieczeniaH. R.( akta ZUS) jak również jej zeznania oraz zeznania świadków , jasno wskazują ,że pracodawca użytkownik(...) S.A., który w okresie od 22 września 1981 r. dnia 30 września 2009 r . był pracodawcą wnioskodawczyni , korzystał następnie z pracy odwołującej się jako pracownika tymczasowego aż do 29 października 2016 r. i to w sytuacji gdy zmieniały się tylko nazwy agencji , mających nadto siedzibę w tym samym miejscu adresowym , co stanowi o jaskrawym naruszeniu zasad zatrudnia tej kategorii pracowników przewidzianych w przepisachustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych( t. j. Dz.U. z 2018 r. ,poz. 594 ze zm.) tj.art. 2 pkt 3,definiującego pracę tymczasową jako jedynie doraźną , sezonową czy okresową - na zastępstwo)iart. 20, określającego limity czasowe tego rodzaju zatrudnienia u jednego pracodawcy użytkownika - maksymalnie 36 miesięcy tj. 3 lata, podczas gdy wnioskodawczyni pracowała jako pracownik tymczasowy w(...) S.A.przez ponad4 lata i 6 miesięcy Te zaś okoliczności pozwolić wręcz mogły na przypisanie statusu zakładu pracy tak w znaczeniu przedmiotowym jak i podmiotowym ww. pracodawcy(art.22 k. p.)- tak m.in. w wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławie z dnia 23 sierpnia 2017 r. III AUa 328/17, Lex nr 2394851. Tego zresztą rodzaju powszechną praktykę(...) S.A.w sposobie zatrudniania swoich byłych pracowników obrazują kolejne sprawy o świadczenia przedemerytalne tymczasowo zatrudnianychw agencjach , którzy pracę świadczyli na rzecz swego poprzedniego pracodawcy jakie rozpoznawał tut. Sąd Apelacyjny o sygn. akt III AUa 203/18 ( w tej sprawie organ rentowy nie wywiódł skargi kasacyjnej) III AUa 505/18 czy III AUa 43/19.
Z tych wszystkich więc wyżej naprowadzonych względów – z braku dostatecznych podstaw faktycznych i prawnych – na podstawieart. 385 k.p.c.orzeczono jakw pkt I sentencji wyroku. Końcowy wynik sprawy uzasadniał z kolei obciążenie skarżącego ZUS poniesionymi przez wnioskodawczynię w postępowaniu apelacyjnym kosztami zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł , o czym orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.w zw. zart.108 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu minimalnej stawki wynagrodzenia fachowego pełnomocnika odwołującej się przewidzianej w § 10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwościz dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U.z 2015 r., poz.1800 ze zm.)

ZARZĄDZENIE
1/(...)(...).M. Z.,
2/(...)
3/(...)(...)
(...)(...)
(...)