Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 529/19
Data wyroku: 2019-10-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Kowalska
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk

Sygn. akt II Ka 529/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 października 2019 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Agata Kowalska

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

przy udziale Prokuratora Jarosława Kowalczyka
po rozpoznaniu w dniu 21 października 2019 r.
sprawyZ. Ł.
oskarżonego zart. 178 a § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie
z dnia 3 czerwca 2019 r. sygn. akt II K 635/17
wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonegoZ. Ł.na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt II Ka 529/19

UZASADNIENIE
Z. Ł.został oskarżony o to, że w dniu 10 grudnia 2017 r. wM., gm.M., pow.(...), woj.(...)kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym markiH. (...)onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości, tj. 0,93 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,tj. o czyn zart. 178a § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy w Węgrowie:

I
oskarżonegoZ. Ł.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 178a § 1 kki za to na podstawieart. 178a § 1 kkskazał go na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, ustalając na podstawieart. 35 § 1 kkwymiar tej pracy na 30 godzin w stosunku miesięcznym;

II
na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonegoZ. Ł.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat;

III
na podstawieart. 43 § 3 kkzobowiązał oskarżonegoZ. Ł.do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów;

IV
na podstawieart. 43a § 2 kkorzekł od oskarżonegoZ. Ł.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej – konto(...)/W.nr(...)świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych;

V
zasądził od oskarżonegoZ. Ł.na rzecz Skarbu Państwa 180 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go poniesionymi w sprawie wydatkami w kwocie 705,11 złotych.

Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego zaskarżając orzeczenie w całości na jego korzyść. Wyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 4 kpk,art. 5 kpk,art. 7 kpk, art. .410kpk, polegającą na niewzieciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym okoliczności dla oskarżonego korzystnych, rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, nienależytej ocenie poszczególnych dowodów, w szczególności dowodu z wyjaśnień samego oskarżonegoZ. Ł., uznaniu za udowodnione faktów nie mających wystarczającego oparcia w dowodach i nie wskazaniu w sposób należyty, dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie oskarżonego, co w oczywisty sposób wpłynęło na poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, prowadzących w efekcie do niesłusznego skazaniaZ. Ł.;

2
rażącą niewspółmierność kary orzeczonej względemZ. Ł., polegającą na wymierzeniu mu kary 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, ustalając wymiar tej pracy na 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz orzeczeniu wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, podczas gdy okoliczności sprawy przemawiały, przy ewentualnym uznaniu go za winnego zarzucanego mu czynu, za wymierzeniem mu kary grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych po 20 złotych każda oraz orzeczeniem wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.

Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonegoZ. Ł.od popełnienia zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Węgrowie, alternatywnie z ostrożności procesowej, jeżeli Sąd uzna oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu o zmianę wyroku w zakresie orzeczonej kary i wymierzenie oskarżonemuZ. Ł.kary grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych po 20 złotych każda oraz orzeczenie wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.
Na rozprawie apelacyjnej oskarżonyZ. Ł.złożył dodatkowe wyjaśnienia. Obrońca oskarżonego poparł złożoną apelacje i zawarte w niej wnioski. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. OskarżonyZ. Ł.przyłączył się do apelacji swojego obrońcy.
Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego jako niezasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący poprzez wniesiony środek odwoławczy nie wykazał naruszenia przepisówart. 4 kpk,art. 5 kpk,art. 7 kpkiart. 410 kpk, ograniczając się do gołosłownej i subiektywnej polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która w żaden sposób nie podważyła poprawności toku rozumowania przedstawionego w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia.
Sąd I instancji dokonał oceny dowodów odpowiadającej zasadom logicznego rozumowania, z wykorzystaniem wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnej z wymogami płynącymi zart. 7 kpk. Na tej podstawie dokonał klarownych i pozbawionych uchybień ustaleń faktycznych. Sąd Rejonowy analizował przy tym i rozważał wszystkie dowody zebrane w sprawie i nie pominął żadnego z nich, zachowując nakazany ustawą obiektywizm w stosunku do stron procesowych. Ocena wyjaśnień oskarżonego, jak i zeznań świadków, a także pozostałych dowodów, poprzedzona została ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, zarówno tych korzystnych, jak i niekorzystnych dlaZ. Ł.i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż zaskarżony wyrok został oparty na dowodach obciążających, albowiem dowody przemawiające na korzyść oskarżonego zostały przez Sąd Rejonowy odrzucone w wyniku oceny dowodów, która spełniła w pełni wymogiart. 7 kpk. Ustalenia faktyczne dotyczące tego, iż samochód, którym poruszał się oskarżonyZ. Ł.był obserwowany przez funkcjonariuszy Policji aż do momentu opuszczenia przez niego auta z fotela kierowcy, został oparty na prawidłowo ocenionych zeznaniachD. Z.iS. D.. Wbrew stanowisku obrońcy o tym, iż oskarżony kierował samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości nie świadczą wyłącznie zeznania wskazanych świadków, ale także protokół badania stanu trzeźwości oskarżonego i opinia biegłego z zakresu toksykologii oraz zawarte w niej wnioski dotyczące m.in. rachunku retrospektywnego. W świetle tych dowodów, prawidłowo ocenionych przez Sad Rejonowy, wersja oskarżonego, jakoby zaraz po zatrzymaniu samochodu spożył 250 gram nalewki słusznie została uznana na niewiarygodną. Prawidłowych ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji nie zmieniły także uzupełniające wyjaśnienia złożone przezZ. Ł.na rozprawie odwoławczej. Podana przez niego kolejna wersja wydarzeń, które jego zdaniem miały miejsce przed zatrzymaniem go przez funkcjonariuszy Policji jest nielogiczna i nie wytrzymuje konfrontacji z materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy. Potraktować ją należy jako zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej.
W przedmiotowej sprawie nie może także być mowy o naruszeniu przepisuart. 5 kpk. „Stan nie dających się usunąć wątpliwości”, o jakich stanowi ten przepis dotyczy wątpliwości, które ma i których nie jest w stanie rozstrzygnąć Sąd rozpoznający sprawę merytorycznie. Przepis ten nie dotyczy wątpliwości obrońcy lub oskarżonego co do stanu dowodów. W przedmiotowej sprawie ma to o tyle doniosłe znacznie, o ile argumentacja obrońcy, popierająca podniesione przez niego zarzuty, sprowadza się w istocie do zanegowania pierwszoinstancyjnej oceny dowodów w sytuacji, w której istnieją sprzeczne w swojej wymowie dowody. Sama tylko okoliczność, że oskarżony w toku niniejszego postępowania zaprzeczał swojemu sprawstwu, nie może być wystarczającym powodem do przyznania jego twierdzeniom waloru wiarygodności, w sytuacji, gdy pozostałe zgromadzone dowody w niniejszej sprawie stanowczo przeczą wersji zdarzeń prezentowanej przez oskarżonego.
Z aprobatą Sądu Okręgowego nie spotkał się także zarzut obrazyart. 410 kpkpowiązany przez skarżącego z przepisemart. 7 kpk. O jego obrazie mówić bowiem można tylko wtedy, gdy wyrokując w danej sprawie, Sąd I instancji opiera się na dowodach, których nie ujawniono na rozprawie głównej lub gdy część dowodów, chociaż ujawnił, pominął w swojej ocenie, z czym nie mieliśmy do czynienia w tej sprawie. Naruszeniemart. 410 kpknie będzie zatem sytuacja procesowa, w której w następstwie oceny dowodów, Sąd ferujący wyrok przyjmie za podstawę ustaleń faktycznych tylko niektóre z nich. Oczywistym pozostaje bowiem, iż orzeczenie nie może zapaść na podstawie wszystkich wykluczających się dowodów, gdyż jest to niemożliwe. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem Sądu jest wówczas wyczerpujące wskazanie w pisemnych motywach wyroku, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (art. 424 § 1 kpk). Wymogowi temu w zupełności sprostał Sąd Rejonowy w Węgrowie w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym.
Podniesienie przez skarżącego zarzutu naruszeniaart. 4 kpknie wzmocniło mocy wniesionego środka odwoławczego i bynajmniej nie przyczyniło się do uznania wadliwości zaskarżonego wyroku. Unormowanie zawarte w tym przepisie wyznacza ogólną dyrektywę, zasadę, które powinna być realizowana w toku procesu karnego, a jej naruszenie nastąpić może tylko poprzez naruszenie konkretnego przepisu procesowego o bardziej szczegółowym charakterze, przepisu zawierającego konkretny nakaz lub zakaz, który został np. zignorowany, opacznie zrozumiany lub nie doszło do jego zastosowania, z czym nie mieliśmy do czynienia w tej sprawie.
Bezzasadność wszystkich zarzutów obrazy prawa procesowego sformułowanych przez skarżącego, czyni niezasadnym także wywiedziony przez niego jako ostatni - wtórny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, polegający w istocie na ustaleniu sprawstwa oskarżonego. Jak niezwykle zwięźle i trafnie orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. II AKa 171/15 jeśli Sądmeritinie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych(LEX nr 1797208).Stanowisko przedstawione w tym judykacie aprobuje także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Nie ma wątpliwości co do tego, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu zart. 178a § 1 kk.
W ocenie Sądu Okręgowego, w zaskarżonym przez obrońcę rozstrzygnięciu nie sposób także dopatrzyć się rażącej niewspółmierności, o jakiej stanowi przepisart. 438 pkt 4 kpk. Sąd Rejonowy ferując wyrok zarówno w zakresie kary jak też środka karnego wszelkim przesłankom łagodzącym i obciążającym oskarżonego nadał właściwą rangę i znaczenie, przez co całość represji karnej wymierzonejZ. Ł.czyni zadość postulatowi kary zasłużonej i sprawiedliwej. Wymierzenie oskarżonemu 8 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, a zatem kary łagodniejszego rodzaju, w sytuacji zagrożenia również karą pozbawienia wolności do lat 2 wyklucza przyjęcie, iż mamy do czynienia z rażącą surowością kary, o jakiej stanowi przepisart. 438 pkt 4 kpk. Sąd Rejonowy wszelkim przesłankom łagodzącym i obciążającym oskarżonegoZ. Ł.nadał właściwą rangę i znacznie. Orzeczona kara stanowi ich należycie zważoną kompilację i bilans, jednocześnie jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego, stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz jego właściwości i warunków osobistych. Uwzględnia rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również motywację sprawcy. Jednocześnie jest karą sprawiedliwą, która spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidulanej oraz zachowuje właściwe proporcje pomiędzy funkcją represyjną i wychowawczą, przyznając przy tym prymat wolnościowym metodom karania.
Sąd
    meritiw pisemnych motywach wyroku słusznie też podkreślił stwierdzony u oskarżonego stopień zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu jak też fakt, że stworzył niebezpieczeństwo na drodze i tym samym wykazał się postawą zupełnie lekceważącą bezpieczeństwo, a w konsekwencji życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego, które winny stanowić dla niego priorytet.
    Ratio legisart. 42 § 2 kk, zawiera się w czasowej eliminacji z ruchu drogowego tych kierowców pojazdów, którzy swoim zachowaniem naruszają zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Słuszność i celowość wyeliminowania na pewien czas oskarżonego z grona kierowców przy uwzględnieniu powyższych argumentów, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu Odwoławczego. Przede wszystkim stanowić będzie zasłużoną dla niego dolegliwość i skłoni go do pogłębionej refleksji nad własnym postępowaniem. Pierwszoinstancyjne orzeczenie o 4- letnim czasookresie jego obowiązywania uwzględnia także cele środka karnego w zakresie prewencji ogólnej i indywidulanej, stanowiąc przestrogę dla innych kierowców, którzy gotowi są iść w ślady oskarżonego, bagatelizując niebezpieczeństwo, które stwarzają na drodze, kierując pojazdami mechanicznymi w stanie nietrzeźwości. Zbyt krótki okres stosowania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych nie spełniłby powyższych celów.
Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, stosownie do treściart. 456 kpkw zw. zart. 437 § 1 kpk, Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 627 kpkiart. 2 ust.3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.),obciążył oskarżonegoZ. Ł.kosztami sądowymi za II instancję. Na kwotę 200 zł składa się 180 zł opłaty oraz 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym.
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wszystkie poczynione powyżej rozważania, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.