Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 60/19
Data wyroku: 2019-08-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Włodzimierz Brazewicz, Dorota Rostankowska, sędzia Krzysztof Ciemnoczołowski

Sygn. akt II AKa 60/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 sierpnia 2019 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: sędzia SA Włodzimierz Brazewicz
Sędziowie: sędzia SA Krzysztof Ciemnoczołowski
sędzia SA Dorota Rostankowska (spr.)
Protokolant:  st. sekr. sądowy Aleksandra Konkol
przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej wG.G. P.
po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2019 r.
sprawy

M. A., s.H.,ur. (...)wG.

oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 258 § 1 k.k.;art. 56 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
S. G., s.A.,ur. (...)wK.
oskarżonego z art. 55 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

A. J., s.M.,ur. (...)wG.

oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;art. 258 § 1 k.k.;art. 56 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;art. 55 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 55 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;art. 55 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 55 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;art. 55 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;art. 55 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.
C. N., s.K.,ur. (...)wB.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.; art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.; art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;art. 258 § 1 k.k.; art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

A. S., s.R.,ur. (...)wG.

oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.;art. 55 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora wobec oskarżonegoA. J.i obrońców oskarżonych wobec:M. A.,S. G.,C. N.iA. S.

od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt
    IV K 21/10

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w pkt. XLVIII orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności podwyższa do 9 (dziewięciu) lat;

2
wpkt. LVII i LXVIza podstawę wymiaru kar łącznych w miejsceart. 91 § 2 k.k.przyjmujeart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.;

3
w pkt. LXVIII uchyla orzeczenie o opłacie zasądzonej od oskarżonegoA. J.;

II
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

III
zasądza od oskarżonegoA. J.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem opłaty za obie instancje;

IV
obciążą oskarżonych:M. A.,S. G.,A. J.,C. N.iA. S.wydatkami postępowania odwoławczego w częściach związanych z ich w nim udziałem.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawę:

1

M. A.oskarżonego o to, że:

I. w okresie od 1999 roku do końca 2005 roku wG., zaś od II połowy 2003 r. wG.i w Holandii wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S.,C. N.,A. J.,A. B.brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.;
II. w maju 2005 r. wG., działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wspólnie i w porozumieniu zC. N., osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S.,A. J.,A. B., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 8 kg amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w okresie od kwietnia 2006 roku do dnia 24 lutego 2008 roku wG.iW., wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,A. B.,W. T.,P. M.,C. P.,A. W.,J. J.,M. K.,C. Ż.,M. N.brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.;
III. w okresie od kwietnia 2006 roku do dnia 24 lutego 2008 roku wG.iW., wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,A. B.,W. T.,P. M.,C. P.,A. W.,J. J.,M. K.,C. Ż.,M. N.brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.;
IV. w okresie od 2006 roku do stycznia 2008 roku wG., wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,A. B.,A. J. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających o łącznej wadze nie mniejszej niż 7.800 gramów heroiny oraz 10 kilogramów konopi indyjskich i substancji psychotropowych o łącznej wadze 18 kilogramów amfetaminy i tak:
1. w nieustalonych dniach w pierwszej połowie 2006 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,A. B.iA. J. (1)uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 5 kilogramów,
2. w czerwcu 2006 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.iA. B.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny o wadze 800 gramów i substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze nie mniej niż 1 kilograma,
3. w lutym 2007 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.iA. B.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny o wadze 1 kilograma i substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 2 kilogramów,
4. w okresie pomiędzy czerwcem a końcem lipca 2007 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,A. B.uczestniczył w obrocie znaczną ilości środków odurzających w postaci 10 kilogramów konopi indyjskich i substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 5 kilogramów,
5. w okresie od września 2007 roku do stycznia 2008 roku, wspólnie i w porozumieniu zA. J.iA. B.uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 5 kilogramów,
6. w nieustalonych dniach w drugiej połowie 2007 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.iA. B.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny o wadze 6 kilogramów,
tj. o przestępstwo z art. 56 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
V. na przełomie stycznia i lutego 2007 r.dat dziennych bliżej nieustalonych, wG., działając wspólnie i w porozumieniu zA. B.,A. J.iA. J. (1)uczestniczył w obrocie środków odurzających w postaci haszyszu o wadze łącznej nie mniej niż 50 kg, tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
2.
A. B.oskarżonego o to, że:
VI. w okresie od 1999 roku do końca 2005 roku wG., zaś od II połowy 2003 r. wG.i w Holandii wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S.,C. N.,A. J.,M. A.brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, tj. o przestępstwo określone wart. 258 § 1 k.k.;
VII. nieustalonych dniach w latach pomiędzy 1999 rokiem a początkiem 2001 roku wG., wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci haszyszu o łącznej wadze nie mniejszej niż 200 kilogramów oraz kokainy o wadze nie mniejszej niż 10 kilogramów, tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.;
VIII. w nieustalonych dniach w 2001 roku wG.wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 6 kilogramów, tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.;
IX. w okresie od początku 2001 r. do początku 2003 r. wG., wielokrotnie, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wspólnie i w porozumieniu zC. N., osobą co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S., a także wspólnie i w porozumieniu zZ. M., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 12 kilogramów kokainy, 5 kilogramów haszyszu i substancji psychotropowych w postaci 20 kilogramów amfetaminy i 10.000 sztuk tabletek ekstazy, i tak:
1. w okresie od początku 2001 r. do początku 2003 r. wG., wielokrotnie, wspólnie i w porozumieniu zC. N.uczestniczył w obrocie nie mniej niż 2 kilogramami kokainy, nie mniej niż 5 kilogramami haszyszu i nie mniej niż 10 000 sztuk tabletek ecstasy,
2. w nieustalonym czasie w 2003 roku r. wG., dwukrotnie, wspólnie i w porozumieniu zC. N., osobą co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S., a takżeZ. M., uczestniczył w obrocie znaczną ilością nie mniej niż 10 kilogramami kokainy i nie mniej niż 20 kilogramami amfetaminy,
tj. o przestępstwo z art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.;
X. w maju 2005 r. wG., działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wspólnie i w porozumieniu zC. N., osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S.,A. J.,M. A., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 8 kg amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;
XI. w okresie od kwietnia 2006 roku do dnia 24 lutego 2008 roku wG.iW., wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,M. A.,W. T.,P. M.,C. P.,A. W.,J. J.,M. K.,C. Ż.,M. N.brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, tj. o przestępstwo określone wart. 258 § 1 k.k.;
XII. w okresie od 2006 roku do stycznia 2008 roku wG., wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,M. A.,C. N.iA. J. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających o łącznej wadze nie mniejszej niż 7.800 gramów heroiny oraz 10 kilogramów konopi indyjskich i substancji psychotropowych o łącznej wadze 18 kilogramów amfetaminy 40.000 tabletek extasy i tak:
1. w nieustalonych dniach w pierwszej połowie 2006 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,M. A.iA. J. (1)uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 5 kilogramów,
2. w czerwcu 2006 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.iM. A.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny o wadze 800 gramów i substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze nie mniej niż 1 kilograma,
3. w okresie pomiędzy czerwcem a wrześniem 2006 roku wspólnie i w porozumieniu zA. J.,D. N.,C. N.uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci 40.000 tabletek extasy,
4. w lutym 2007 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.iM. A.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny o wadze 1 kilograma i substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 2 kilogramów,
5. w okresie pomiędzy czerwcem a końcem lipca 2007 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,M. A.uczestniczył w obrocie znaczną ilości środków odurzających w postaci 10 kilogramów konopi indyjskich i substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 5 kilogramów,
6. w okresie od września 2007 roku do stycznia 2008 roku, wspólnie i w porozumieniu zA. J.iM. A.uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 5 kilogramów,
7. w nieustalonych dniach w drugiej połowie 2007 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.iM. A.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny o wadze 6 kilogramów,
tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XIII. w I połowie 2006 roku, wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,S. G., w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wywiózł zG.do Wielkiej Brytanii znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 40 kilogramów, tj. o przestępstwo określone wart. 55 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
XIV. w nieustalonych dniach w pierwszej połowie 2007 roku, wbrew przepisom ustawy, dwukrotnie, w krótkich odstępach czasu, działając wspólnie i w porozumieniu zW. T.,A. J.,P. M.,C. Ż.,M. N., w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wywiózł zG.do Szwecji znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 20 kilogramów i tak:
1. w nieustalonych dniach w pierwszej połowie 2007 roku wywiózł znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 10 kilogramów,
2. w nieustalonych dniach w pierwszej połowie 2007 roku wywiózł znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 10 kilogramów,
tj. o przestępstwo określone wart. 55 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XV. na przełomie stycznia i lutego 2007 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu zM. A.,A. J.iA. J. (1)uczestniczył w obrocie środków odurzających w postaci haszyszu o wadze łącznej nie mniej niż 50 kg, tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
XVI. we wrześniu 2007 roku, wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,C. P.,J. J.,A. W.,C. Z.,M. N.w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, przywiózł z Rumunii doW.znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 130 kilogramów, tj. o przestępstwo określone wart. 55 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
XVII. we wrześniu 2007 roku, wbrew przepisom ustawy, dwukrotnie, w krótkich odstępach czasu, działając wspólnie i w porozumieniu zM. K.,A. J.,C. P.,J. J., w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wywiózł zG.do Szwecji znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 20 kilogramów i tak:
1. we wrześniu 2007 roku wywiózł znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 10 kilogramów,
2. we wrześniu 2007 roku wywiózł znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 10 kilogramów,
tj. o przestępstwo określone w art. 55 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XVIII. we wrześniu 2007 roku, wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu zM. K.,C. P.iJ. J., w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, przywiózł ze Szwecji doG.znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 10 kilogramów, tj. o przestępstwo określone w art. 55 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XIX. na przełomie października i listopada 2007 roku dwukrotnie, w krótkich odstępach czasu, działając wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.iS. G., w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wywiózł zeS., powiat(...)do Wielkiej Brytanii znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 130 kilogramów i tak:
1. na przełomie października i listopada 2007 roku wywiózł znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 90 kilogramów,
2. na przełomie października i listopada 2007 roku wywiózł znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 40 kilogramów,
tj. o przestępstwo określone wart. 55 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XX. w okresie od dnia 18 lutego 2008 r. do 24 lutego 2008 r., wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,C. P.,A. W.,J. J.w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, przywiózł z terytorium Ukrainy doG.iM.znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 74 kg brutto, tj. o przestępstwo określone w art. 55 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
XXI. w okresie pomiędzy dniem 1 lutego 2002 r. a 31 grudnia 2002 r. dat dziennych bliżej nieustalonych, wG., działając wspólnie i w porozumieniu zA. S.oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wobec których toczy się odrębne postępowanie w Prokuraturze OkręgowejL., wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach podziału ról, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w ten sposób, że
- przyjął od nieustalonej osoby celem dalszej dystrybucji narkotyki o łącznej wadze co najmniej 3 kg,
- oferował ustalonym osobom zakup 1 kg narkotyku,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.;
XXII. w okresie pomiędzy dniem 30 czerwca 2002 r. a 31 grudnia 2002 r. dat dziennych bliżej nieustalonych, wG., działając wspólnie i w porozumieniu zA. S.oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wobec których toczy odrębne postępowanie w Prokuraturze Okręgowej wL., wbrew przepisom ustawy, w krótkich podstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach podziału ról, brał udział w przemycie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy znacznej ilości – co najmniej 10 kg, w ten sposób, że przekazał ją ustalonej osobie, celem wywozu za granicę Polski, tj. o przestępstwo zart. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
3.S. G.oskarżonego o to, że:
XXIV. w I połowie 2006 roku, wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu zA. B.,A. J.,D. N., wywiózł zG.do Wielkiej Brytanii znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 40 kilogramów, tj. o przestępstwo z art. 55 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;
4.
A. J.oskarżonego o to, że:
XXV. w okresie od 1999 roku do końca 2005 roku wG., zaś od II połowy 2003 r. wG.i w Holandii wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S.,C. N.,A. B.,M. A.brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, tj. o przestępstwo określone wart. 258 § 1 k.k.
XXVI. w maju 2005 r. wG., działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wspólnie i w porozumieniu zC. N., osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S.,A. B.,M. A., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 8 kg amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;
XXVII. w okresie od kwietnia 2006 roku do dnia 24 lutego 2008 roku wG.iW., wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.,M. A.,W. T.,P. M.,C. P.,A. W.,J. J.,M. K.,C. Ż.,M. N.brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, tj. o przestępstwo określone wart. 258 § 1 k.k.
XXVIII. w okresie od 2006 roku do stycznia 2008 roku wG., wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.,M. A.,C. N.iA. J. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających o łącznej wadze nie mniejszej niż 7.800 gramów heroiny oraz 10 kilogramów konopi indyjskich i substancji psychotropowych o łącznej wadze 18 kilogramów amfetaminy i tak:
1. w nieustalonych dniach w pierwszej połowie 2006 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.,M. A.iA. J. (1)uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 5 kilogramów,
2. w czerwcu 2006 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.iM. A.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny o wadze 800 gramów i substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze nie mniej niż 1 kilograma,
3. w okresie pomiędzy czerwcem a wrześniem 2006 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.iC. N.uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci 40.000 tabletek extasy,
4. w lutym 2007 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.iM. A.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny o wadze 1 kilograma i substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 2 kilogramów,
5. w okresie pomiędzy czerwcem a końcem lipca 2007 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.,M. A.uczestniczył w obrocie znaczną ilości środków odurzających w postaci 10 kilogramów konopi indyjskich i substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 5 kilogramów,
6. w okresie od września 2007 roku do stycznia 2008 roku, wspólnie i w porozumieniu zA. B.iM. A.uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze 5 kilogramów,
7. w nieustalonych dniach w drugiej połowie 2007 roku wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.iM. A.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny o wadze 6 kilogramów,
tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XXIX. w I połowie 2006 roku, wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu zA. B.,D. N.,S. G., w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wywiózł zG.do Wielkiej Brytanii znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 40 kilogramów, tj. o przestępstwo określone wart. 55 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
XXX. w nieustalonych dniach w pierwszej połowie 2007 roku, wbrew przepisom ustawy, dwukrotnie, w krótkich odstępach czasu, działając wspólnie i w porozumieniu zW. T.,A. B.,P. M.,C. Ż.,M. N., w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wywiózł zG.do Szwecji znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 20 kilogramów i tak:
1. w nieustalonych dniach w pierwszej połowie 2007 roku wywiózł znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 10 kilogramów,
2. w nieustalonych dniach w pierwszej połowie 2007 roku wywiózł znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 10 kilogramów,
tj. o przestępstwo określone w art. 55 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XXXI. na przełomie stycznia i lutego 2007 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu zM. A.,A. B.iA. J. (1)uczestniczył w obrocie środków odurzających w postaci haszyszu o wadze łącznej nie mniej niż 50 kg, tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
XXXII. we wrześniu 2007 roku, wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.,C. P.,J. J.,A. W.,C. Z.,M. N.w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, przywiózł z Rumunii doW.znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 130 kilogramów, tj. o przestępstwo określone wart. 55 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
XXXIII. we wrześniu 2007 roku, wbrew przepisom ustawy, dwukrotnie, w krótkich odstępach czasu, działając wspólnie i w porozumieniu zM. K.,A. B.,C. P.,J. J., w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wywiózł zG.do Szwecji znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 20 kilogramów i tak:
1. we wrześniu 2007 roku wywiózł znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 10 kilogramów,
2. we wrześniu 2007 roku wywiózł znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 10 kilogramów,
tj. o przestępstwo określone w art. 55 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XXXIV. na przełomie października i listopada 2007 roku dwukrotnie, w krótkich odstępach czasu, działając wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.iS. G., w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wywiózł zeS., powiat(...)do Wielkiej Brytanii znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 130 kilogramów i tak:
1. na przełomie października i listopada 2007 roku wywiózł znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 90 kilogramów,
2. na przełomie października i listopada 2007 roku wywiózł znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 40 kilogramów,
tj. o przestępstwo określone wart. 55 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XXXV. w okresie od dnia 18 lutego 2008 r. do 24 lutego 2008 r., wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.,C. P.,A. W.,J. J.w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, przywiózł z terytorium Ukrainy doG.iM.znaczną ilość środków odurzających w postaci heroiny o wadze łącznej 74 kg brutto, tj. o przestępstwo określone w art. 55 ust.1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.
4.C. N.oskarżonego o to, że:
LXIII. w okresie od 2001 r. do maja 2005 roku wG., wspólnie i w porozumieniu zA. B., osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S.,A. J.,M. A., brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, tj. o przestępstwo określone wart. 258 § 1 k.k.;
LXIV. w okresie od początku 2001 r. do początku 2003 r. wG., wielokrotnie, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wspólnie i w porozumieniu zA. B., osobą co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S., a także wspólnie i w porozumieniu zZ. M., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 12 kilogramów kokainy, 5 kilogramów haszyszu i substancji psychotropowych w postaci 20 kilogramów amfetaminy i 10.000 sztuk tabletek ekstazy, i tak:
1. w okresie od początku 2001 r. do początku 2003 r. wG., wielokrotnie, wspólnie i w porozumieniu zA. B.uczestniczył w obrocie nie mniej niż 2 kilogramami kokainy, nie mniej niż 5 kilogramami haszyszu i nie mniej niż 10 000 sztuk tabletek ecstasy,
2. w nieustalonym czasie w 2003 roku r. wG., dwukrotnie, wspólnie i w porozumieniu zA. B., osobą co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S., a takżeZ. M., uczestniczył w obrocie znaczną ilością nie mniej niż 10 kilogramami kokainy i nie mniej niż 20 kilogramami amfetaminy,
tj. o przestępstwo z art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.;
LXV. w maju 2005 r. wG., działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wspólnie i w porozumieniu zA. B., osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S.,A. J.,M. A., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 8 kg amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
LXVI. w okresie pomiędzy czerwcem a wrześniem 2006 roku wG., wspólnie i w porozumieniu zA. B.,A. J.,D. N.brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, tj. o przestępstwo określone wart. 258 § 1 k.k.;
LXVII. w okresie pomiędzy czerwcem a wrześniem 2006 roku wG.w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych wspólnie i w porozumieniu zA. B.,A. J.,D. N., uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci 40.000 tabletek extasy, tj. o przestępstwo z art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;
6.
A. S.oskarżonego o to, że:
LXXII. w okresie od 11 lutego 1999 roku do końca 2005 roku wG., wspólnie i w porozumieniu zA. B., osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,C. N.,A. J.,M. A.brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.;
LXXIII. w okresie od początku 2001 r. do początku 2003 r. wG., wielokrotnie, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wspólnie i w porozumieniu zC. N., osobą co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. B., a także wspólnie i w porozumieniu zZ. M., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 12 kilogramów kokainy, 5 kilogramów haszyszu i substancji psychotropowych w postaci 20 kilogramów amfetaminy i 10.000 sztuk tabletek ekstazy, i tak:
1. w okresie od początku 2001 r. do początku 2003 r. wG., wielokrotnie, wspólnie i w porozumieniu zA. B.uczestniczył w obrocie nie mniej niż 2 kilogramami kokainy, nie mniej niż 5 kilogramami haszyszu i nie mniej niż 10 000 sztuk tabletek ecstasy,
2. w nieustalonym czasie w 2003 roku r. wG., dwukrotnie, wspólnie i w porozumieniu zC. N., osobą co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. B., a takżeZ. M., uczestniczył w obrocie znaczną ilością nie mniej niż 10 kilogramami kokainy i nie mniej niż 20 kilogramami amfetaminy,
tj. o przestępstwo z art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
LXXIV. w maju 2005 r. wG., działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie, wywozie oraz uczestnictwie wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, wspólnie i w porozumieniu zC. N., osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. B.,A. J.,M. A., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 8 kg amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 56 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
LXXV. w okresie pomiędzy dniem 01 lutego 2002 r. a 31 grudnia 2002 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu zA. B.oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wobec których toczy się odrębne postępowanie w Prokuraturze OkręgowejL., wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach podziału ról, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w ten sposób, że:
- przyjął od nieustalonej osoby celem dalszej dystrybucji narkotyki o łącznej wadze co najmniej 3 kg,
- oferował ustalonym osobom zakup 1 kg narkotyku,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.;
LXXVI. w okresie pomiędzy dniem 30 czerwca 2002 r. a 31 grudnia 2002 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu zA. B.oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wobec których toczy odrębne postępowanie w Prokuraturze Okręgowej wL., wbrew przepisom ustawy, w krótkich podstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach podziału ról, brał udział w przemycie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy znacznej ilości – co najmniej 10 kg, w ten sposób, że przekazał ją ustalonej osobie, celem wywozu za granicę Polski, tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Wyrokiemz 27 marca 2018 r., sygn. akt IV K 21/10:
I. oskarżonego
M. A.uniewinnił od popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach I i II aktu oskarżenia;
II. oskarżonegoM. A.uznał za winnego popełnienia tego, że okresie od kwietnia 2006 roku do dnia 24 lutego 2008 roku wG.iW., brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, czyn ten zakwalifikował zart.258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;
III. oskarżonegoM. A.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IV aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,A. B.i inną ustaloną osobą czyn ten przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zakwalifikował zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
IV. oskarżonegoM. A.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zA. J.,A. B.i inną ustaloną osobą, czyn ten przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zakwalifikował zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r.
V. czyny przypisane wpkt III i IVuznał za ciąg przestępstw w rozumieniuart.91 § 1 k.k.i za na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł;
VI. w związku ze skazaniem za czyny przypisane wpunkcie III i IVna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoM. A.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 800 zł;
VII. na podstawieart. 91 § 2 kk. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.połączył orzeczone wpunktach II i Vkary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemuM. A.łączną karę 4 lat pozbawienia wolności;
VIII. w ramach zarzutu VI oskarżonego

A. B.
uznał za winnego tego, że w okresie od 1999 roku do końca 2005 roku wG., zaś od II połowy 2003 r. wG.i w Holandii wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. S.,C. N.,A. J., brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, czyn ten zakwalifikował zart. 258 § 1 k.k.i za to przy zastosowaniuart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.na podstawieart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
IX. oskarżonegoA. B.uznał za winnego czynów zarzucanych mu w pkt VII, VIII i IX aktu oskarżenia i uznając je w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.za ciąg przestępstw, które przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zakwalifikował zart.56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. i za to przy zastosowaniuart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.art. 91 § 1 k.k.na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
X. oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt X z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zC. N.,A. J.oraz osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania, czyn ten zakwalifikował zart 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to przy zastosowaniuart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XI. w ramach zarzutu XI oskarżonegoA. B.uznał za winnego tego, że w okresie od kwietnia 2006 roku do dnia 24 lutego 2008 roku wG.iW., brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, czyn ten zakwalifikował zart. 258 § 1 k.k.i za to przy zastosowaniuart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.na podstawieart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XII. oskarżonegoA. B.uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XII aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.,M. A.,C. N.i inną ustaloną osobą, czyn ten przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zakwalifikował z art. zart 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 65 § 1 k.k., w zw. zart. 12 k.k.
XIII. oskarżonegoA. B.uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XV aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zA. J.,M. A.i inną ustaloną osobą, czyn ten przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zakwalifikował z art. zart 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r.,
XIV. czyny przypisane wpkt XII i XIIIuznał za ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.i za to przy zastosowaniuart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XV. oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XIII aktu oskarżenia i za to przy zastosowaniuart. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k.na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności i karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XVI. w związku ze skazaniem za czyn przypisany wpunkcie XVna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoA. B.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 100 zł;
XVII. oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XIV, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zA. J.i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
XVIII. oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVI, z tym ustaleniem, że działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. J.i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XIX. oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVII, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zA. J.i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XX. oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w puncie XVIII, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, z góry powziętym zamiarem, czyn ten zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
XXI. oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XIX, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zA. J.iD. N., w krótkim odstępie czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyn ten zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
XXII. oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XX, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zA. J.i innymi osobami, czyn ten kwalifikuje zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.
XXIII. czyny przypisane wpunktach XVII, XVIII, XIX, XX, XXI, XXIIuznaje za ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 k.ki za to przy zastosowaniuart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.na podstawieart. 91 § 1 k.k.,art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazałA. B.na karę roku pozbawienia wolności i karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XXIV. w związku ze skazaniem za czyny przypisane wpunktach XVII -XXIIna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoA. B.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 100 zł;
XXV. oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXI aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował zart 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. przy zastosowaniuart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XXVI. w związku ze skazaniem za czyn przypisany wpunkcie XXVna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoA. B.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 100 zł;
XXVII. oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXII aktu oskarżenia, który zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to przy zastosowaniuart. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k.na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności i karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XXVIII. w związku ze skazaniem za czyn przypisany wpunkcie XXVIIna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoA. B.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 100 zł;
XXIX. na podstawieart. 91 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.połączył orzeczone XV, XXIII, XXVII kary pozbawienia wolności oraz orzeczone wpunktach VIII, IX, X, XI, XIV, XV, XXIII, XXV, XXVII kary grzywny i wymierzył oskarżonemuA. B.łączną karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i łączną karę grzywny 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XXX. oskarżonegoS. G.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który kwalifikuje zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 §1 i 3 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XXXI. na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoS. G.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 800 zł;
XXXII. oskarżonego
A. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpunkcie XXV, z tym ustaleniem, że popełnił go w okresie od około sierpnia 2002 r. do końca 2005 r., czyn ten zakwalifikował zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;
XXXIII. oskarżonegoA. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXVI z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zA. B.,C. N.oraz osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania, czyn ten zakwalifikował zart 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XXXIV. w związku ze skazaniem za czyn przypisany wpunkcie XXXIIIna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoA. J.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 1000 zł;
XXXV. w ramach zarzutu XXVII oskarżonegoA. J.uznał za winnego tego, że w okresie od kwietnia 2006 roku do dnia 24 lutego 2008 roku wG.iW., brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, czyn ten zakwalifikował zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;
XXXVI. oskarżonegoA. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXVIII z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.,M. A.,C. N.i inną ustaloną osobą, czyn ten przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.kwalifikuje zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 65 § 1 k.k., w zw. zart. 12 k.k.
XXXVII. oskarżonegoA. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXI z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zA. B.,M. A.i inną ustaloną osobą, czyn ten przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zakwalifikował zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r.,
XXXVIII. czyny przypisane wpkt XXXVIXXXVII uznał za ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.i za to przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k.na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XXXIX. w związku ze skazaniem za czyn przypisane wpunktach XXXVI, i XXXVII na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoA. J.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 1000 zł;
XL. oskarżonegoA. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXIX, który zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 §1 i 3 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XLI. oskarżonegoA. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXX z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu zA. B.i innymi osobami i z góry powziętym zamiarem, czyn ten zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
XLII. oskarżonegoA. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXII z tym ustaleniem, że działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XLIII. oskarżonegoA. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXIII z tym ustaleniem, że działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu zA. B.i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XLIV. oskarżonegoA. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXIV z tym ustaleniem, że działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B., czyn ten zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
XLV. oskarżonegoA. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXV aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu zD. N.,A. B.i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.
XLVI. czyny przypisane wpunktach XLI - XLVuznał za ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.i za to przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k.na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazałA. J.na karę 6 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XLVII. w związku ze skazaniem za czyn przypisane wpunktach XLI - XLVa podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoA. J.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 1000 zł;
XLVIII. na podstawieart. 91 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.połączył orzeczone kary pozbawienia wolności oraz orzeczone kary grzywny i wymierzył oskarżonemuA. J.łączną karę 7 lat pozbawienia wolności i łączną karę grzywny 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
XLIX. w ramach zarzutu LXIII oskarżonego

C. N.
uznał za winnego tego, że w okresie od 1999 roku do końca 2005 roku wG., zaś od II połowy 2003 r. wG.i w Holandii wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. B.,A. S.,A. J.brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, czyn ten zakwalifikował zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;
L. oskarżonegoC. N.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt LXIV aktu oskarżenia, który przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zakwalifikował zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. z 65§ 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., i za to na to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł;
LI. w związku ze skazaniem za czyn przypisany wpunkcie Lna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoC. N.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 500 zł;
LII. oskarżonegoC. N.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt LXVktóry przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.kwalifikuje zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł;
LIII. w związku ze skazaniem za czyn przypisany wpunkcie LIIna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoC. N.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 500 zł;
LIV. oskarżonegoC. N.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt LXVIza to na podstawieart. 258 § 1 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;
LV. oskarżonegoC. N.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt LXVIIktóry przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.kwalifikuje zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 65 § 1 k.k., i za to na to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł;
LVI. w związku ze skazaniem za czyn przypisany wpunkcie LVna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoC. N.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 500 zł;
LVII. na podstawieart. 91 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.połączył orzeczone kary pozbawienia wolności oraz orzeczone kary grzywny i wymierzył oskarżonemuC. N.łączną karę 4 lat pozbawienia wolności i łączną karę grzywny 250 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł.;
LVIII. w ramach zarzutu LXXII oskarżonego

A. S.
uznaje za winnego tego, że w okresie od 1999 roku do stycznia 2001 r. i od grudnia 2001 r. do czerwca 2004 r. wG.i w Holandii wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania,A. B.,C. N.,A. J.brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, czyn ten zakwalifikował zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;
LIX. oskarżonegoA. S.uznał za winnego czynu zarzucanego mu wpkt LXXIII, z tym, że popełnił go w okresie od grudnia 2001 r. do początku 2003 r. czyn ten przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zakwalifikował zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i w zw. zart. 12 k.k.i za to na to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
LX. w związku ze skazaniem za czyn przypisany wpunkcie LIXna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoA. S.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 600 zł;
LXI. oskarżonegoA. S.uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt LXXIV;
LXII. oskarżonegoA. S.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt LXXVczyn ten przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zakwalifikował zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 12i za to na to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
LXIII. w związku ze skazaniem za czyn przypisany wpunkcie LXIIna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoA. S.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 600 zł;
LXIV. oskarżonegoA. S.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt LXXVIi za to na podstawie art.art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
LXV. w związku ze skazaniem za czyn przypisany wpunkcie LXIVna podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoA. S.na rzecz(...)Towarzystwa(...)z siedzibą wW.nawiązkę w kwocie 600 zł;
LXVI. na podstawieart. 91 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.połączył orzeczone kary pozbawienia wolności oraz orzeczone kary grzywny i wymierzył oskarżonemuA. S.łączną karę 5 lat pozbawienia wolności i łączną karę grzywny 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;
LXVII. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności:
•M. A.od 09. 04. 2008 r. do 15. 12. 2009 r.
•A. B.od 24. 02. 2008r. do 24. 04. 2009 r.
•S. G.od 16. 06. 2009 r. do 03. 12. 2009r.
•A. J.od 24. 02. 2008 r. do 17. 12. 2009 r.
•C. N.od 17. 09. 2008 r. do 21. 12. 2009 r.
•A. S.od 29. 04. 2008 r. do 15. 12. 2009 r.
LXVIII. na podstawieart. 626 § 1, 627 k.p.k.,art. 1.art. 2 ust 1 pkt 4 - 6 art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychDz. U. 49 z 1983 r. poz. 223 z późn. zm. zasądził na rzecz Skarbu Państwa od:
- oskarżonegoM. A.kwotę 800 zł,
- oskarżonegoA. B.kwotę 900 zł tytułem opłat,
- oskarżonegoS. G.kwotę 1000 zł tytułem opłat,
- oskarżonegoA. J.kwotę 2400 zł tytułem opłat,
- oskarżonegoC. N.kwotę 900 zł tytułem opłat,
- oskarżonegoA. S.kwotę 2200 zł tytułem opłat,
i obciążył ich pozostałymi kosztami procesu, za wyjątkiem kosztów części uniewinniającej, którymi obciąża Skarb Państwa.

    Apelacjeod wyroku wywiedli: - prokurator, w odniesieniu do oskarżonegoA. J.oraz obrońcy oskarżonych:M. A.,S. G.,C. N.iA. S..

    Oskarżyciel publicznyzaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonegoA. J.zarzucając mu rażącą niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoA. J.w pkt. XLVIII wyroku, poprzez wymierzenie jej w wymiarze 7 lat, a więc w dolnej granicy wynikającej z kar jednostkowych, wobec wysokiej szkodliwości społecznej czynów i stopnia jego zawinienia, a przede wszystkim ilości realizowanych przestępstw (w tym zbrodni) oraz ich charakteru i rozmiarów, roli oskarżonego, które to okoliczności ocenione w sposób właściwy i kompleksowy sprawiają, że wymierzona oskarżonemu kara łączna nie będzie spełniać ich celów w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej.
Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie XLVIII poprzez wymierzenieA. J.na podstawie powołanych w tym punkcie przepisów kary łącznej 11 lat pozbawienia wolności.

    Obrońca oskarżonegoM. A., zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w części dotyczącej punktu II, III, IV, V, VI, VII, LXVII i LXVIII całości zarzucając mu:
1/ obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 7 k.p.k.polegającą na dowolnej a nie swobodnej opartej o wskazania doświadczenia życiowego i zasady prawidłowego rozumowania ocenie dowodów,
2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, , polegający na uznaniu, że oskarżonyM. A.dopuścił się czynów opisanych w punktach III, IV , V aktu oskarżenia mimo poważnych, nieusuniętych wątpliwości w tym względzie wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie.
Wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów opisanych w punktach III , IV, i V aktu oskarżenia ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania .
Obrońca oskarżonegoS. G.zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu:
1. istotny dla treści orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżony miał świadomość bądź przewidywał, że przedmiotem przemytu w którego dokonaniu pomagał są środki odurzające,
2. obrazę przepisów prawa materialnego w postaciart 60 § 2 k.k.po przez jego niezastosowanie w sytuacji gdy okoliczności sprawy przemawiały za jego zastosowaniem, w szczególności gdy Sąd ustalił, że sprawca po pierwszym przemycie dobrowolnie zrezygnował z udziału w przestępczym procederze a ponad to, przynajmniej w początkowej fazie działania nie miał świadomości co do rodzaju przemycanych towarów. Co za tym idzie postawa osobista oskarżonego jak i motywy działania przemawiają za orzeczeniem kary poniżej ustawowego zagrożenia.
Biorąc pod uwagę powyższe wniósł o:
- uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu,
ewentualnie;
- orzeczenie wobec oskarżonego na zasadzieart 60 § 2 k.k.„kary mieszanej” 6 miesięcy pozbawienia wolności, ograniczenia wolności oraz grzywny.

    Obrońca oskarżonegoC. N.
zaskarżył w całości rozstrzygnięcia zawarte w punktach: XLIX, L, LII, LIV, LV wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku dotyczące tego oskarżonego zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia.
W zakresie dotyczącym punktu XLIX zaskarżonego wyroku:
-art. 7 kpk. poprzez dokonanie dowolnej, zamiast swobodnej oceny zebranych dowodów dokonanej w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji niesłuszne uznanie oskarżonego za członka zorganizowanej grupy przestępczej, pomimo braku wystarczających dowodów pozwalających na uznanie jego uczestnictwa w popełnieniu tego czynu, kiedy nawet wyjaśnienia skruszonego przestępcy nie wskazują na jego w niej udział, nadto których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować z uwagi na brak w materiale jakichkolwiek innych dowodów,
-art. 7 kpk. poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, sprzecznej z zasadami logiki i uznanego za wiarygodny materiału dowodowego tj. wyłącznie wyjaśnieńA. B., czego skutkiem jest niepoparte żadnym dowodem, dowolne ustalenie, żeC. N.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od 2001 r. do końca 2005 r., mimo wskazywania przezA. B.końca współpracy po śmierci matki w maju 2005 r. co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych bezpodstawnie wydłużających uczestnictwo oskarżonego w grupie przestępczej, również o okres od maja do grudnia 2005 r.
-art. 4 kpk. w zw.art. 7 kpk. poprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz sprzeczności w wyjaśnieniachA. B., który jak twierdzi miał działać na terenie nieruchomości wynajętej odN., mimo przejścia jej w posiadanie nowego właściciela,
-art. 424 § 1 pkt 1 kpk. ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
W zakresie dotyczącym punktu L zaskarżonego wyroku:
-art 17 § 1 pkt 6 kpk. w wyniku uznaniaC. N.za winnego popełnienia przestępstwa wobec którego przedawnienie karalności nastąpiło na początku 2018 r., bowiem zgodnie z ustaleniami wyroku miał brać udział w popełnieniu tego czynu na przestrzeni czasowej: początek 2001 r. - początek 2003 r., a datę wydania wyroku nie sposób określić jako początek roku.
Z ostrożności procesowej:
-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z lapidarnych wyjaśnieńA. B., których skutkiem jest wyprowadzone i niepoparte żadnym innym dowodem ustalenie przez sąd, żeC. N.uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, opartych wyłącznie na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy, których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu potwierdzającego słowaA. B.,
-art. 424 § 1 pkt 1 kpkponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
W zakresie dotyczącym punktu LII zaskarżonego wyroku:
-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, który pochodzi wyłącznie z krótkiej wzmianki w wyjaśnieniachA. B., w wyniku czego zostało wyprowadzone niepoparte żadnym innym dowodem błędne ustalenie faktyczne, żeC. N.uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, niesłusznie oparte na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy który wskazał inne osoby niżC. N.korzystające z owoców tego przestępstwa, omawianego wskazania nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu, godzi się w tym miejscu wskazać, że oskarżeni o ten czynM. A.iA. S.zostali uniewinnieni od jego popełnienia,
-art. 4 kpkw zw.art. 7 kpkpoprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz jedynie oświadczył, że nie brał żadnego udziału w takich rzeczach i nie wie co mógłby jeszcze powiedzieć,
-art. 424 § 1 pkt 1 kpkponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
W zakresie dotyczącym punktu LIV zaskarżonego wyroku:
-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej, zamiast swobodnej oceny zebranych dowodów dokonanej w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji niesłuszne uznanie oskarżonego za członka zorganizowanej grupy przestępczej, pomimo braku wystarczających dowodów pozwalających na uznanie jego uczestnictwa w popełnieniu tego czynu, gdzie nawet wyjaśnienia skruszonego przestępcy nie wskazują na jego w niej udział, nadto których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować z uwagi na brak w materiale jakichkolwiek innych dowodów,
-art. 4 kpkw zw.art. 7 kpkpoprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz nie potwierdzenia popełnienia przez niego tego czynu przez pozostałych oskarżonych oraz świadków przesłuchanych w tej sprawie,
-art. 424 § 1 pkt 1 kpkponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
W zakresie dotyczącym punktu LV zaskarżonego wyroku:
-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z wyjaśnieńA. B., czego skutkiem został wyprowadzony niepoparty żadnym innym dowodem wniosek, żeC. N.uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, opartych wyłącznie na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy, których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu, a co godne podkreślenia budynek w którym w dacie czynuA. B.miał przechowywać omawiane środki odurzające już fizycznie nie istniał,
-art. 4 kpkw zw.art. 7 kpkpoprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień, w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu i oświadczył, że nie brał w nim żadnego udziału oraz nie potwierdzenia popełnienia przez niego tego czynu przez pozostałych oskarżonych,
-art. 424 § 1 pkt 1 kpkponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na jego treść. W tej sprawie zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego w zakresie dotyczącym wskazanych części zaskarżonego wyroku dotyczących oskarżonegoC. N.nie odpowiada wnikliwej ich ocenie. Poza sporem pozostaje fakt, że wyjaśnieńA. B.nie można w żaden sposób poddać kontroli weryfikacyjnej z uwagi na brak jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających jego słowa i obciążających oskarżonegoC. N..
Natomiast istnieją przesłanki wskazujące na błędne ustalenia w sprawie, pod postacią:
- niezasadnego ustalenia, że oskarżonyN.brał udział w popełnieniu czynu za który został uznany winnym - punkt LII zaskarżanego wyroku, mimo, że oskarżonyA. B.wskazał, że pieniądze pochodzące z tego przestępstwa otrzymał wyłącznie on oraz inny oskarżony lecz nieC. N.,
- niezasadnego ustalenia, że czyn opisany w punkcie LII zaskarżanego wyroku miał miejsce na terenie nieruchomości, którą wcześniej wynajmowałA. B., bowiem w dacie czynu zarządzał nią i korzystał z niej prawowity właściciel, w związku z czym nierealne było wielodniowe suszenie na jej terenie rozłożonej substancji chemicznej,
- niezasadnego ustalenia, że czyn opisany w punkcie LV zaskarżanego wyroku popełniłC. N.wspólnie zA. B.i innymi osobami bowiem w tym okresie wymienieni oskarżeni nie mieli ze sobą kontaktu, a inne osoby oskarżone o popełnienie tego przestępstwa nie potwierdziły udziału w nimN.,
- niezasadnego ustalenie, żeA. B.przechowywał narkotyki opisane w punkcie LV zaskarżanego wyroku w piwnicy nieruchomości którą wynajmował wcześniej odC. N.bowiem we wskazanym czasie kto inny był jej posiadaczem.
Zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, w szczególności:
-art. 424 § 2 kpkprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku do obowiązku przytoczenia wszystkich okoliczności jakie miał sąd na względzie wymierzającC. N.określoną karę. Wymienienie ogólnikowo okoliczności obciążających wszystkich oskarżonych oraz ogólnikowe wspomnienie o ustabilizowanej sytuacji życiowej oskarżonego stanowi dowód nie sprostania wymogom zawartym wart. 53 kk.
Wniósł o zmianę powyższego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoC. N.od popełnienia wszystkich czynów opisanych w zaskarżanym wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
Wniósł o przeprowadzenie podczas postępowania odwoławczego dowodu z akt innych postępowań, bowiem tylko w ten sposób jest możliwa weryfikacja rzetelności składanych wyjaśnień przezA. B., w szczególności:
- Sądu Okręgowego w Gdańsku IV Wydział Kamy - sprawa IV K 162/14, gdzie przez wymienionego został obciążonyW. T., w konsekwencji uniewinniony przez Sąd,
- Prokuratury Apelacyjnej wG.- sprawa Ap V Ds 38/13, częściowe umorzenie postępowania wobec podejrzanegoA. K..
W piśmie zatytułowanym „Zmiana (uzupełnieniu) sentencji apelacji” obrońca oskarżonegoC. N.zaskarżył w całości rozstrzygnięcia zawarte w punktach: XLIX, L, LI, LII, LIII, LIV, LV, LVI, LVII wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku dotyczące tego oskarżonego zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia.
W zakresie dotyczącym punktu XLIX zaskarżonego wyroku:
-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej, zamiast swobodnej oceny zebranych dowodów dokonanej w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji niesłuszne uznanie oskarżonego za członka zorganizowanej grupy przestępczej, pomimo braku wystarczających dowodów pozwalających na uznanie jego uczestnictwa w popełnieniu tego czynu, kiedy nawet wyjaśnienia skruszonego przestępcy nie wskazują na jego w niej udział, nadto których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować z uwagi na brak w materiale jakichkolwiek innych dowodów,
-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, sprzecznej z zasadami logiki i uznanego za wiarygodny materiału dowodowego tj. wyłącznie wyjaśnieńA. B., czego skutkiem jest niepoparte żadnym dowodem, dowolne ustalenie, żeC. N.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od 2001 r. do końca 2005 r., mimo wskazywania przezA. B.końca współpracy po śmierci matki w maju 2005 r. co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych bezpodstawnie wydłużających uczestnictwo oskarżonego w grupie przestępczej, również o okres od maja do grudnia 2005r.,
-art. 4 kpkw zw.art. 7 kpkpoprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz sprzeczności w wyjaśnieniachA. B., który jak twierdzi miał działać na terenie nieruchomości wynajętej odN., mimo przejścia jej w posiadanie nowego właściciela,
-art. 424 § 1 pkt 1 kpkponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
W zakresie dotyczącym punktu L zaskarżonego wyroku:
-art. 439 § 1 pkt 9 kpkw zw. zart 17 § 1 pkt 6 kpkw wyniku uznaniaC. N.za winnego popełnienia przestępstwa wobec którego przedawnienie karalności nastąpiło na początku 2018 r., bowiem zgodnie z ustaleniami wyroku miał brać udział w popełnieniu tego czynu na przestrzeni czasowej: początek 2001 r. - początek 2003 r., a datę wydania wyroku nie sposób określić jako początek roku.
Z ostrożności procesowej:
-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z lapidarnych wyjaśnieńA. B., których skutkiem jest wyprowadzone i niepoparte żadnym innym dowodem ustalenie przez sąd, żeC. N.uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, opartych wyłącznie na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy, których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu potwierdzającego słowaA. B.,
-art. 410 kpkw zw. zart. 424 § 1 pkt 1 kpkponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
W zakresie dotyczącym punktu LII zaskarżonego wyroku:
-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, który pochodzi wyłącznie z krótkiej wzmianki w wyjaśnieniachA. B., w wyniku czego zostało wyprowadzone niepoparte żadnym innym dowodem błędne ustalenie faktyczne, żeC. N.uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, niesłusznie oparte na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy, który wskazał inne osoby niżC. N.korzystające z owoców tego przestępstwa, omawianego wskazania nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu, godzi się w tym miejscu wskazać, że oskarżeni o ten czynM. A.iA. S.zostali uniewinnieni od jego popełnienia,
-art. 4 kpkw zw.art. 7 kpkpoprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz jedynie oświadczył, że nie brał żadnego udziału w takich rzeczach i nie wie co mógłby jeszcze powiedzieć,
-art. 410 kpkw zw. zart. 424 § 1 pkt 1 kpkponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
W zakresie dotyczącym punktu LIV zaskarżonego wyroku:
-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej, zamiast swobodnej oceny zebranych dowodów dokonanej w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji niesłuszne uznanie oskarżonego za członka zorganizowanej grupy przestępczej, pomimo braku wystarczających dowodów pozwalających na uznanie jego uczestnictwa w popełnieniu tego czynu, gdzie nawet wyjaśnienia skruszonego przestępcy nie wskazują na jego w niej udział nadto których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować z uwagi na brak w materiale jakichkolwiek innych dowodów,
-art. 4 kpkw zw.art. 7 kpkpoprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz nie potwierdzenia popełnienia przez niego tego czynu przez pozostałych oskarżonych oraz świadków przesłuchanych w tej sprawie,
-art. 410 kpkw zw. zart. 424 § 1 pkt 1 kpkponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
W zakresie dotyczącym punktu LV zaskarżonego wyroku:
-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z wyjaśnieńA. B., czego skutkiem został wyprowadzony niepoparty żadnym innym dowodem wniosek, żeC. N.uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, opartych wyłącznie na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy, których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu, a co godne podkreślenia budynek w którym w dacie czynuA. B.miał przechowywać omawiane środki odurzające już fizycznie nie istniał,
-art. 4 kpkw zw.art. 7 kpkpoprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu i oświadczył, że nie brał w nim żadnego udziału oraz nie potwierdzenia popełnienia przez niego tego czynu przez pozostałych oskarżonych,
-art. 410 kpkw zw. zart. 424 § 1 pkt 1 kpkponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
Nadto zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na jego treść. W tej sprawie zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego w zakresie dotyczącym wskazanych części zaskarżonego wyroku dotyczących oskarżonegoC. N.nie odpowiada wnikliwej ich ocenie. Poza sporem pozostaje fakt, że wyjaśnieńA. B.nie można w żaden sposób poddać kontroli weryfikacyjnej z uwagi na brak jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających jego słowa i obciążających oskarżonegoC. N..
Natomiast istnieją przesłanki wskazujące na błędne ustalenia w sprawie, w szczególności:
- niezasadnego ustalenia, że oskarżonyN.brał udział w popełnieniu czynu za który został uznany winnym - punkt LII zaskarżanego wyroku, mimo, że oskarżonyA. B.wskazał, że pieniądze pochodzące z tego przestępstwa otrzymał wyłącznie on oraz inny oskarżony lecz nieC. N.,
- niezasadnego ustalenia, że czyn opisany w punkcie LII zaskarżanego wyroku miał miejsce na terenie nieruchomości, którą wcześniej wynajmowałA. B., bowiem w dacie czynu zarządzał nią i korzystał z niej prawowity właściciel, w związku z czym nierealne było wielodniowe suszenie na jej terenie rozłożonej substancji chemicznej,
- niezasadnego ustalenia, że czyn opisany w punkcie LV zaskarżanego wyroku popełniłC. N.wspólnie zA. B.i innymi osobami bowiem w tym okresie wymienieni oskarżeni nie mieli ze sobą kontaktu, a inne osoby oskarżone o popełnienie tego przestępstwa nie potwierdziły udziału w nimN.,
- niezasadnego ustalenie, żeA. B.przechowywał narkotyki opisane w punkcie LV zaskarżanego wyroku w piwnicy nieruchomości którą wynajmował wcześniej odC. N.bowiem we wskazanym czasie kto inny był jej posiadaczem.
Nadto zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. W szczególności:
-art. 424 § 2 kpkprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku do obowiązku przytoczenia wszystkich okoliczności jakie miał sąd na względzie wymierzającC. N.określoną karę. Wymienienie ogólnikowo okoliczności obciążających wszystkich oskarżonych oraz ogólnikowe wspomnienie o ustabilizowanej sytuacji życiowej oskarżonego stanowi dowód nie sprostania wymogom zawartym wart. 53 kk.
W związku z treścią oraz zakresem zaskarżenia wniósł o uchylenie orzeczeń jednostkowych zawartych w punktach: LI, LIII, LVI, LYII wyroku.
Nadto wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoC. N.od popełnienia wszystkich czynów opisanych w apelacji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
Wniósł o przeprowadzenie podczas postępowania odwoławczego dowodu z akt innych postępowań, bowiem tylko w ten sposób jest możliwa weryfikacja rzetelności składanych wyjaśnień przezA. B., w szczególności:
- Sądu Okręgowego w Gdańsku IV Wydział Kamy - sprawa IV K 162/14, gdzie przez wymienionego został obciążonyW. T., w konsekwencji uniewinniony przez Sąd,
- Prokuratury Apelacyjnej wG.- sprawa Ap V Ds 38/13, częściowe umorzenie postępowania wobec podejrzanegoA. K..

    Obrońca oskarżonegoA. S.– adw.M. W.,zaskarżył w całości rozstrzygnięcia zawarte w punktach: LVIII, LIX, LX, LXII, LXIII, LXIV, LXV, LXVI wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku dotyczące tego oskarżonego zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia.
W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie LVIII zaskarżonego wyroku:
-art. 439 § 1 pkt 9 kpkw zw. zart.17 § 1 pkt 6 kpkpoprzez uznanieA. S.za winnego popełnienia czynu opisanego w części I rozstrzygnięcia; polegającego na uczestnictwie przez okres od 1999 r. do stycznia 2001 r. w zorganizowanej grupie przestępczej, wobec którego przestępstwa przedawnienie karalności nastąpiło w styczniu 2006 r.,
-art. 7 kpkpoprzez uznanieA. S.za winnego popełnienia czynu opisanego w części II rozstrzygnięcia; w wyniku dokonania dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego oraz wnioskowania prawniczego w wyniku niepopartego żadnymi dowodami niesłusznego uznania, żeA. S.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od grudnia 2001 r. do czerwca 2004 r., pomimo uznania go w tym samym wyroku za winnego popełnienia w ramach tej grupy, ostatniego przestępstwa na początku 2003 r., w obliczu wyjaśnień oskarżonegoA. B.wskazującego, że po miesiącach letnich 2003 r. wyjechał do Holandii i przebywał poza granicami Polski przynajmniej do połowy 2004 r., oraz uznanych za wartościowy dowód zeznań świadkaK. G., który w ogóle nie wskazałA. S.jako członka omawianej grupy,
-art. 410 kpkw zw. zart. 424 § 1 pkt 1 kpknakazującego wskazanie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, do których Sąd powinien w uzasadnieniu wyroku odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
Jeżeli w wyniku kontroli apelacyjnej nastąpiłoby uznanie uczestnictwa oskarżonego w grupie przestępczej w okresie od grudnia 2001 r. do początku 2003 r. zarzucił obrazę:
-art. 439 § 1 pkt 9 kpkw zw. zart.17 § 1 pkt 6 kpkpoprzez uznanieA. S.za winnego popełnienia części II opisanego czynu; polegającej na uczestnictwie przez okres od grudnia 2001 r. do początku 2003 r. w zorganizowanej grupie przestępczej wobec którego przestępstwa przedawnienie karalności nastąpiło na początku 2013 r.
W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie LIX zaskarżonego wyroku:
-art. 439 § 1 pkt 9 kpkw zw. zart 17 § 1 pkt 6 kpkw wyniku uznaniaA. S.za winnego popełnienia opisanego przestępstwa wobec którego przedawnienie karalności nastąpiło na początku 2018 r., a zgodnie z ustaleniami Sądu wymieniony miał popełnić ten czyn w okresie od grudnia 2001 r. do początku 2003 r., natomiast wydanie wyroku nastąpiło dnia 27 marca 2018 r., czyli po okresie przedawnienia karalności,
Z ostrożności procesowej zarzucił obrazę innych przepisów postępowania:
-art. 7 kpk. poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, w sposób sprzeczny z zasadami wnioskowania prawniczego i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z wyjaśnieńA. B., w wyniku których pozostaje wyprowadzone i niepoparte żadnym innym dowodem niesłuszne ustalenie przez Sąd, żeA. S.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających, ustalenie którego nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale dowodowym sprawy jakiegokolwiek innego dowodu potwierdzającego słowaA. B.,
-art. 410 kpkw zw. zart. 424 § 1 pkt 1 kpknakazującego wskazanie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, do których Sąd powinien w uzasadnieniu odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie LXII zaskarżonego wyroku:
-art. 439 § 1 pkt 9 kpkw zw. zart 17 § 1 pkt 6 kpkw wyniku uznaniaA. S.za winnego popełnienia przestępstwa wobec którego przedawnienie karalności nastąpiło dnia 31 grudnia 2017 r., bowiem zgodnie z ustaleniami Sądu wymieniony miał popełnić ten czyn w okresie od dnia 1 lutego 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. zaś wydanie wyroku nastąpiło 27 marca 2018 r.
Z ostrożności procesowej zarzucił obrazę innych przepisów postępowania:
-art. 7 kpk. poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, który pochodzi wyłącznie z krótkiej wzmianki w wyjaśnieniachA. B., w wyniku czego zostało wyprowadzone niepoparte żadnym innym dowodem błędne ustalenie faktyczne, żeA. S.uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, tego wskazania nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu,
-art. 410 kpk. w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 kpk. ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie LXIV zaskarżanego wyroku:
-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z wyjaśnieńA. B., czego skutkiem został wyprowadzony niepoparty żadnym innym dowodem wniosek, żeA. S.uczestniczył w przemycie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu,
-art. 4 kpkw zw.art. 7 kpkpoprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na niekorzyść oraz korzyść oskarżonego, w szczególności: jego wyjaśnień w których konsekwentnie nigdy nie przyznał się do popełnienia tego czynu oświadczając, że nie brał w nim jakiegokolwiek udziału oraz nie potwierdzenia popełnienia przez niego tego przestępstwa przez żaden z innych dowodów zaprezentowanych przez Oskarżyciela Publicznego, a uznanie winy oskarżonego wyłącznie na podstawie gołosłownego pomówienia,
-art. 410 kpkw zw. zart. 424 § 1 pkt 1 kpk, ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych.
Nadto zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na jego treść. W tej sprawie zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego w zakresie dotyczącym wskazanych części zaskarżonego wyroku dotyczących oskarżonegoA. S.nie odpowiada wnikliwej ich ocenie. Poza sporem pozostaje fakt, że wyjaśnieńA. B.nie można w żaden sposób poddać kontroli weryfikacyjnej z uwagi na brak jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających jego słowa i obciążających oskarżonegoS.. Istnieją natomiast przesłanki nakazujące podchodzić do wyjaśnieńA. B.z wyjątkową ostrożnością i rozwagą, wymieniony dążąc do uzyskania nadzwyczajnego złagodzenia kary obciążył innych oskarżonych udziałem w przestępstwach których nie mogli popełnić, przykładowo z uwagi na pobyt w zakładach karnych. Dotyczy to zarównoA. S.jak iM. A.. Zostali oni uniewinnieni za popełnienie części przestępstw o dokonanie których pomawiał ich oskarżonyB.. W związku z powyższym, nie można wykluczyć sytuacji, że inne uznane za wiarygodne przez Sąd wyjaśnieniaA. B.rozmijają się z prawdą doprowadzając w ten sposób do uznania za winnych określonych przestępstw osoby które czynów tych nie popełniły. Przykładem podnoszonego twierdzenia jest uznanie oskarżonegoC. N.za winnego popełnienia czynu (punkt LII wyroku) polegającego na rozłożeniu i suszeniu narkotyków na terenie nieruchomości, którą wcześniej wynajmowałA. B., w sytuacji kiedy w dacie czynu zarządzał nią i korzystał z niej nowy właściciel, w związku z czym niemożliwe było do wykonania wielodniowe suszenie na jej terenie znacznej ilości substancji chemicznej przez osoby trzecie.
Nadto zarzucił obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, w szczególności:
-art. 424 § 2 kpkprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do obowiązku przytoczenia wszystkich okoliczności jakie miał sąd na względzie wymierzającA. S.określoną karę. Wymienienie ogólnikowo okoliczności obciążających wszystkich oskarżonych oraz ogólnikowe wspomnienie o ustabilizowanej sytuacji życiowej oskarżonego stanowi dowód nie sprostania wymogom zawartym wart. 53 kk.
W związku z treścią oraz zakresem zaskarżenia wniósł o uchylenie orzeczeń jednostkowych zawartych w punktach: LX, LXIII, LXV i LXVI wyroku.
Wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoA. S.od popełnienia wszystkich czynów zaskarżonych w niniejszej apelacji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
Wniósł o przeprowadzenie podczas postępowania odwoławczego dowodu z akt sprawy II K 581/05 Sądu Rejonowego Gdańsk - Południe w Gdańsku; na okoliczność czasu w którym oskarżonyA. S.popełnił przestępstwo podobne do czynów zarzucanych jemu w tym postępowaniu.
Wniósł o przeprowadzenie podczas postępowania odwoławczego dowodu z akt innych postępowań, bowiem tylko w taki sposób jest możliwa weryfikacja rzetelności składanych wyjaśnień przezA. B., w szczególności akt:
- Sądu Okręgowego w Gdańsku IV Wydział Kamy - sprawa IV K 162/14, gdzie przez wymienionego został obciążonyW. T., w konsekwencji uniewinniony przez Sąd,
- Prokuratury Apelacyjnej wG.- sprawa Ap V Ds 38/13, częściowe umorzenie postępowania wobec podejrzanegoA. K..

    Obrońca oskarżonegoA. S.– adw.M. P.
, zaskarżył wyrok w części tj. w punktach LVIII, LIX, LX, LXII, LXIII, LIV, LV LVI, LVIII, na korzyść oskarżonegoA. S., zarówno co do winy jak i kary zarzucając mu:
1. Bezwzględne przyczyny odwoławcze -art. 439 KPK:
1.1. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicieart. 17 § 1 pkt 6 KPKpoprzez skazanie oskarżonego za czyn opisany wpunkcie LVIII, zakwalifikowany jako przestępstwo zart. 258 § 1 KK, w zakresie w jakim Sąd przypisał oskarżonemu uczestniczenia w grupie przestępczej w okresie od 1999 r. do stycznia 2001 r. i od grudnia 2001 r. do 1 maja 2004 r., w przypadku gdy karalność za ten czyn przedawniła się odpowiednio za pierwszy okres w styczniu 2006 r., a za drugi w czerwcu 2014 r.
2. Względne przyczyny odwoławcze -art. 438 KPK:
2.1. na podstawieart. 438 pkt 2 oraz art. 427 § 2 KPKwyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:
2.1.1.art. 7 KPKpoprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyrażającą się w sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, wybiorczej, bezkrytycznej i jednoznacznie ukierunkowanej na poniesienie odpowiedzialności karnej przez oskarżonegoA. S.analizie zgromadzonych dowodów, w szczególności polegającej na przyjęciu, wyłącznie w oparciu o dowód z pomówienia współoskarżonego, że oskarżonyA. S.dopuścił się zarzucanych mu czynów, pomimo że istnienie wyłącznie jednego dowodu z pomówienia, jako nieweryfikowalnego, nie pozwala na uznanie winy oskarżonego w oparciu o jego treść a także wobec faktu, że wyjaśnieniaA. B.są ogólne, sprzeczne i niekonsekwentne, a nadto stoją w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie i faktami obiektywnymi co winno skutkować dyskwalifikacją ich w całości a nie jedynie wybiórczo (pomówienie współoskarżonych o czyny popełnione w czasie, gdy byli oni pozbawieni wolności);
2.1.2. na podstawieart. 424 KPKsporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nie odpowiadający wymogom prawa tj. w szczególności:
2.1.2.1. bez wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w zakresie stosowania ustawy obowiązującej w czasie popełnienia czynu,
2.1.2.2. bez wyjaśnienia jakie fakty sąd uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach, w szczególności w zakresie czynu przypisanego oskarżonemuA. S.w pkt. LVIII i LXII, LXIV,
co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie kontroli odwoławczej zaskarżonego orzeczenia,
2.1.3. na podstawieart. 427 § 1 i 2 i art. 438 pkt 4 KPKrażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonegoA. S.kary pozbawienia wolności w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa, jakiego dokonał oraz w relacji do celów, jakie kara ta powinna spełnić w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawcze wobec skazanego;
2.2. na podstawieart. 438 pkt 3 KPKorazart. 427 § 2 KPKwyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku:
2.2.1. poprzez błędne przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak materiału dowodowego wskazujący w sposób kategoryczny na sprawstwo oskarżonego;
2.2.2. poprzez niezasadne ustalenie, iż od maja 2004 r. do czerwca 2004 r. oskarżonyA. S.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, gdy brak jakiegokolwiek materiału potwierdzającego te okoliczności;
2.2.3. poprzez błędne przyjęcie, iż oskarżonyA. S.w okresie od 1999 do stycznia 2001 i od grudnia 2001 roku do czerwca 2004 przynależał do zorganizowanej grupy przestępczej.
Wskazując na powyższe wniósł:
1.. o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części przez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonegoA. S.od zarzucanych mu czynów w całości.
2. o zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów procesu według norm przypisanych.
Jednocześnie wniósł:
3. o przeprowadzenie dowodu z postanowienia prokuratora, Prokuratury Apelacyjnej wG., w sprawie o sygn. akt Ap V Ds. 38/13 dotyczącego umorzenia częściowo śledztwa względemA. K., na okoliczność oceny wiarygodnościA. B..

    Odpowiedź na apelacjęprokuratora złożył obrońca oskarżonegoA. J.wnosząc o jej nieuwzględnienie i utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia w odniesieniu do tego oskarżonego.
Wyrok w odniesieniu do oskarżonegoA. B.uprawomocnił się.

Sąd apelacyjny zważył co następuje:
Apelacje wywiedzione przez obrońców oskarżonych okazały się bezzasadne; zasadną natomiast jest apelacja wywiedziona przez oskarżyciela publicznego.
Z uwagi na fakt, że wniosek o uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego złożyli jedynie obrońcy oskarżonych:A. S.iC. N.oraz obrońca oskarżonegoA. J., tylko do zarzutów podniesionych w apelacjach obrońców wskazanych oskarżonego i oskarżyciela publicznego, którego apelacja dotyczyła oskarżonegoA. J.odniesie się sąd drugiej instancji w niniejszym uzasadnieniu, zgodnie z treścią przepisuart.457 § 2 kpk.

    Odnośnie apelacji obrońców oskarżonegoA. S..

Z uwagi na fakt, że obrońcy oskarżonegoA. S.podnieśli częściowo tożsame zarzuty, sąd apelacyjny odniesie się do nich łącznie.
Nie mają racji skarżący twierdząc, że w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemuA. S.w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w przepisieart.439 § 1 pkt 9 kpkw zw. zart.17 § 1 pkt 6 kpk. Nie doszło bowiem do przedawnienia karalności przypisanego temu oskarżonemu czynu zart.258 § 1 kk. Brak jest również podstaw do uznania, że we wskazanym punkcie wyroku sąd okręgowy przypisał oskarżonemu dwa przestępstwa zart.258 § 1 kk, jedno w okresie od 1999r. do stycznia 2001r. a drugie, od grudnia 2001r. do czerwca 2004r. Gdyby sąd uznał, że doszło do popełnienia dwóch przestępstw, to opisałby je w dwóch punktach wyroku i orzekł dwie odrębne kary jednostkowe lub jedną karę po zastosowaniuart.91 § 1 kk. Redakcja wyroku odnosząca się do tego zarzutu wskazuje zatem, że sąd uznał czyn tam przypisany za jedno przestępstwo. Uznając dopuszczalność wyeliminowania z opisu czynu pewnego czasowo wyodrębnionego fragmentu sąd apelacyjny w niniejszym składzie podziela pogląd Sądu Najwyższego zawarty w wyroku z 8.02.2011r. w sprawie IV KK 124/10. Orzeczenie to wprawdzie nie dotyczy problemu przedawnienia karalności przestępstwa, to jednak Sąd Najwyższy nie zakwestionował w nim prawidłowości wyeliminowania pewnego fragmentu czasowego z okresu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej z jednoczesnym uznaniem pozostałych okresów za jedno przestępstwo. Udział w zorganizowanej grupie przestępczej jest przestępstwem o charakterze trwałym (nie neguje tego obrońca oskarżonego – str.4 apelacji adw.M. P.), trwa zatem tak długo, jak długo trwa przynależność do grupy i nie wymaga dokonywania innych działań przestępczych. Przestępstwo to jest również przestępstwem formalnym, co znaczy, że do wypełnienia jego znamion wystarcza sama bierna przynależność, bez popełniania innych czynów zabronionych. Wobec powyższego nie jest trafna argumentacja adw.M. W.(str.9 apelacji), że skoro nie postawiono oskarżonemuA. S.zarzutów popełnienia określonych przestępstw w okresie od lipca - sierpnia 2003r. do połowy 2004r. to niezasadnym było przypisanie mu popełnienia przestępstwa zart.258 § 1 kkrównież w tym okresie. Brak jest podstaw, w oparciu od swobodnie oceniony przez sąd okręgowy materiał dowodowy, że po początku 2003r. zorganizowana grupa przestępcza, do której należał oskarżonyA. S.przestała istnieć. Odmienna w tym zakresie ocena skarżącego opiera się na okoliczności, że w tym czasie oskarżonyA. B., którego wyjaśnienia stanowiły istotny dowód obciążający oskarżonegoA. S., przebywał za granicą. Oskarżony ten wyjaśnił bowiem, że w tym czasie (od 2003r). grupa istniała nadal i działał w niej(...), tj. oskarżonyA. S.(k.566, k.1438 akt sprawy). Okoliczność, że świadekK. G.składając zeznania (k.2013-2017 akt sprawy) dotyczące działania grupy w tym okresie (a zatem potwierdza wyjaśnienia oskarżonegoA. B.w tym zakresie) nie wskazał na oskarżonegoA. S.nie deprecjonuje wyjaśnieńA. B., który przecież ściśle z oskarżonymA. S.w ramach tej grupy współpracował.
W ocenie sądu apelacyjnego w niniejszym składzie brak było zatem podstaw do wyeliminowania z opisu czynu przypisanego oskarżonemuA. S.w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia okresu kiedy przebywał w zakładzie karnym. Jego zachowanie bowiem po opuszczeniu izolacji więziennej, tj. kontynuowanie popełniania przestępstw w ramach tej samej zorganizowanej grupy przestępczej wskazuje jednoznacznie na to, że trwale do tej grupy należał. Z uwagi jednak na kierunek apelacji wywiedzionej w odniesieniu do tego oskarżonego (jedynie na korzyść) sąd odwoławczy nie mógł zmienić opisu czynu mu przypisanego na jego niekorzyść. Ustalony w sprawie stan faktyczny, mający w szczególności odzwierciedlenie w opisie czynu zawartym w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia, wskazuje, że po opuszczeniu zakładu karnego oskarżonyA. S.kontynuował swój udział w zorganizowanej grupie przestępczej i w jej ramach popełnił przestępstwo przypisane mu w pkt. LIX zaskarżonego orzeczenia. Z powyższych względów sąd apelacyjny uznał, że oskarżonyA. S.popełnił jeden czyn zart.258 § 1 kkw okresach: od 1999 roku do stycznia 2001r. i od grudnia 2001r. do czerwca 2004r. Wobec powyższego bieg terminu przedawnienia tego czynu rozpoczął się w jednym czasie, tj. w czerwcu 2004r. Nie doszło zatem do jego przedawnienia, zarówno w dacie wyrokowania przez sąd pierwszej instancji, jak i przez sąd odwoławczy. Pomimo bowiem wyłączenia pewnego okresu z opisu czynu przypisanego oskarżonemuA. S.w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia, przestępstwo, które, co podkreśla sam skarżący, ma charakter trwały, trwa aż do jego zakończenia. W przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do oskarżonegoA. S., do czerwca 2004r. W czerwcu 2004r. obowiązywał przepisart.258 § 1 kkw brzmieniu nadanym mu nowelizacjąkodeksu karnego, która weszła w życie 1 maja 2004r. Przestępstwo to było wówczas zagrożone karą do 5 lat pozbawienia wolności a zgodnie z treściąart.101 § 1 pkt. 3 kktermin przedawnienia jego karalności wynosi 10 lat. Z uwagi na fakt, że w tym okresie w sprawie zostało wszczęte postępowanie, okres ten mocą przepisu 102kkuległ wydłużeniu o kolejne 10 lat. A zatem nie upłynął jeszcze ani w dacie wyrokowania przez sąd pierwszej instancji, ani przez sąd odwoławczy. Wobec powyższego nie znajdujące odniesienia do realiów rozpoznawanej sprawy mają rozważania obrońców oskarżonego odnoszące się do stycznia 2001r. jako początku biegu przedawnienia czynu przypisanego oskarżonemuA. S.w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia. Przestępstwo trwałe jest dokonane w dacie kończącej przestępczy proceder; w odniesieniu do oskarżonegoA. S.jest to czerwiec 2004r. W dacie tej obowiązywał przepisart.258 § 1 kkw brzmieniu nadanym nowelizacjąKodeksu karnego, która weszła w życie 1 maja 2004r. Brak jest zatem podstaw do odnoszenia się do treści tego przepisu w brzmieniu sprzed 1 maja 2004r. w kontekście względności w rozumieniuart.4 § 1 kk. Czynu trwałego nie można również „dzielić” i tym samym uznać, jak chce tego adw.M. P.(str.5 apelacji), że do inkryminowanego zachowania oskarżonegoA. S.do 1 maja 2004r. należy stosowaćKodeks karnyw brzmieniu obowiązującym do tej daty, co miałoby przełożenie na okres przedawnienia przypisanego oskarżonemu przestępstwa. Podkreślenia tu ponownie wymaga, że brak jest podstaw do uznania, ze oskarżonemuA. S.w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia przypisano dwa przestępstwa zart.258 § 1 kk. Wobec powyższego poparcia stanowiska apelującego nie mogą stanowić przywołane na str.5 apelacji adw.M. P.judykaty, gdyż jedynie w sprawach: II AKa 94/14 Sądu Apelacyjnego w Gdańsku i IV KK 288/15 Sądu Najwyższego przedmiotem postępowania były czyny zart.258 § 1 kki w obu sprawach zostały one popełnione przed 1 maja 2004r.; sprawa zaś WK 2/16 nie dotyczyła w ogóle zarzutu zart.258 § 1 kk.
Brak jest również podstaw do podzielenia stanowiska adw.M. P.(str.6 apelacji), że bezpodstawnym było przypisanie oskarżonemuA. S.działania w zorganizowanej grupie przestępczej po 1 maja 2004r. Jak już wyżej wskazano, z uwagi na formalny charakter przestępstwa zart.258 § 1 kk, okoliczność, że w okresie od 1 maja 2004r. do czerwca 2004r. nie przypisano oskarżonemu popełnienia żadnego przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy przestępczej nie implikuje uznania, że do tej grupy nie należał. Jak już również wyżej wskazano, sąd okręgowy stanął na stanowisku, że czas osadzenia w jednostce penitencjarnej winien skutkować wyeliminowaniem go z okresu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Stąd zmodyfikował opis czynu zart.258 § 1 kkprzypisany oskarżonemuA. S.i ograniczył go do czerwca 2004r., kiedy to – jak wskazuje sam skarżący – został on zatrzymany i był pozbawiony wolności do 2.12.2005r., a prokurator zarzucił mu działanie w zorganizowanej grupie przestępczej do końca 2005r. Stąd końcem czynu zart.258 § 1 kkprzypisanemu oskarżonemuA. S.jest czerwiec 2004r. a brak jest podstaw do uznania, że okres ten winien kończyć się przed 1 maja 2004r., kiedy to doszło do zmiany przepisuart.258 § 1 kkw zakresie zagrożenia karą. Sam oskarżonyA. S.wyjaśnił w kontekście swojej działalności „w narkotykach”, że dopiero po 2006r. przestał mieć kontakt zA. B.(k.11564 akt sprawy). Trafnym argumentem nie może być to, że czyny przypisane oskarżonemuA. S.w pkt. LXII i LXIV zaskarżonego orzeczenia nie zawierają kwalifikacji prawnej zart.65 kk. Wskazać bowiem należy, że – jak widać z treści zarzutów aktu oskarżenia (odpowiednio pkt. LXXV i LXXVI) zarzuty dotyczą działania jedynie (spośród oskarżonych w powyższej sprawie, którym postawiono zarzuty działania w zorganizowanej grupie przestępczej) z oskarżonymA. B., wobec pozostałych toczy się postępowanie w Prokuraturze Okręgowej wL.. Nie są to zatem czyny popełnione w ramach zorganizowanej grupy przestępczej osądzonej w przedmiotowej sprawie. To, że oskarżonemuA. S.zarzucono popełnienie innych przestępstw, poza związanymi z udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej, której dotyczy zaskarżony wyrok, samo w sobie nie przeczy, że w tym samym czasie należał do tej grupy, która jest przedmiotem osądu w powyższej sprawie. To, że oskarżonyA. B.po wyjeździe do Holandii (miało to miejsce w 2003r. – wyjaśnieniaA. B.k.1438 akt spawy, nie zaś w 2004r.) miał ograniczoną wiedzę o działalności grupy nie implikuje uznania, że w ogóle nie miał wiedzy na ten temat. To, że miał wiedzę o działalności grupy, w szczególności o udziale w niej oskarżonegoA. S.wskazuje choćby zacytowany przez adw.M. P.(str.6 apelacji) fragment jego wyjaśnień. Nie przeczy bowiem dalszemu istnieniu grupy wskazując jedynie, że z uwagi na pobyt za granicą, nie zna skali przestępczego jej działania w tym czasie, wymieniając przy tym pseudonim oskarżonegoA. S..
Całkowicie chybione są również podniesione w apelacji adw.M. W.zarzuty upływu terminu przedawnienia karalności czynów przypisanych oskarżonemuA. S.w pkt. LIX i LXII zaskarżonego orzeczenia, tj. uczestniczenia w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych. Zarówno pod rządami obowiązującej w czasie ich popełnienia (grudzień 2001r. – początek 2003r. czyn z pkt. LIX wyroku i 1.02.2002r. – 31.12.2002r. czyn z pkt. LXII wyroku)ustawy z 24.04.1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii(art.43 ust.3), jak i uznanej za obowiązującą w powyższej sprawie ustawie z 29.07.2005r. w brzmieniu obowiązującym do 8.12.2011r. (art.56 ut.3), przestępstwo to zagrożone było karą pozbawienia wolności do lat 10. Przed przystąpieniem do analizy przepisów dotyczących instytucji przedawnienia karalności czynów podkreślenia wymaga, że nie stosuje się do nichart.4 § 1 kka zatem nie stanowią podstawy te, które są względniejsze dla sprawcy. Przepis art. 2 ustawy z 3 czerwca 2005r.

    o zmianie ustawy – Kodeks karnystanowi bowiem, że do czynów popełnionych przed wejściem w życie tej ustawy (co miało miejsce 3.08.2005r.) stosuje się przepisyKodeksu karnegoo przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. Przepis przewidujący dla występków zagrożonych karą pozbawienia w wymiarze 10 lat (przekraczających 3 lata), 10-letni okres przedawnienia (art.101 § 1 pkt. 3 kk) przestał obowiązywać wraz z wejściem w życie jego nowelizacji, co nastąpiło 3.08.2005r. Niewątpliwie okres przedawnienia czynów przypisanych oskarżonemuA. S.w pkt. LIX i LXII zaskarżonego wyroku wówczas jeszcze nie upłynął. Mocą tej nowelizacji wprowadzono (i nadal obowiązuje) przepisart.101 § 1 pkt 2a kk, który przewiduje 15-letni okres przedawnienia dla występków zagrożonych karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat, a zatem takich jakie przypisano oskarżonemuA. S.wpkt LIX i LXIIzaskarżonego orzeczenia. Wobec powyższego, zgodnie z treściąart.101 § 1 pkt 2a kkokres przedawnienia ich karalności to 15 lat (nie zaś 10 jak twierdzi skarżący). Z uwagi na wszczęcie w tym okresie postępowania, okres ten, mocą przepisuart. 102 kkuległ wydłużeniu o kolejne 10 lat (nie zaś 5 jak twierdzi skarżący), a zatem w dacie wyrokowania zarówno przez sąd okręgowy, jak i sąd odwoławczy terminy przedawnienia karalności tych przestępstw jeszcze nie upłynęły. Również bowiem i przepisart.102 kk, ze względów wskazanych powyżej, ma zastosowanie w brzmieniu określonym jego nowelizacją, która weszła w życie 3.08.2005r. Wskazany przez skarżącego 5-letni okres wydłużenia przedawnienia karalności czynów o jakich mowa obowiązywał bowiem jedynie do tej daty.
Reasumując zatem, w datach wyrokowania w przedmiotowej sprawie, przez sądy obu instancji nie doszło do przedawnienia karalności czynów przypisanych oskarżonemuA. S..
Odnosząc się do sformułowanego w apelacjach obrońców oskarżonego zarzutów obrazyart.7 kpk,art.410 kpkiart.424 kpk, w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy zależy od należytego wykonania przez sąd dwóch podstawowych obowiązków.
Pierwszy z nich dotyczy postępowania dowodowego i sprowadza się do prawidłowego – zgodnego z przepisami postępowania karnego – przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez strony, ale również do przeprowadzenia z urzędu wszelkich dowodów potrzebnych do ustalenia istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego. Drugi sprowadza się do prawidłowej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a więc poza zasięgiem rozważań sądu nie mogą pozostawać dowody istotne dla rozstrzygnięcia kwestii winy. Podstawę zatem wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, przy czym w uzasadnieniu wyroku sąd ma obowiązek wskazać, jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Na sądzie orzekającym ciąży przy tym obowiązek badania i uwzględniania w toku procesu okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, a korzystając z prawa swobodnej oceny dowodów, przekonanie co do winy w zakresie przypisanych mu czynów, powinien logicznie i przekonująco uzasadnić. Uzasadnienie więc winno logicznie wskazywać na jakich dowodach oparł sąd orzekający ustalenie każdego istotnego dla sprawy faktu, a także należycie rozważać i oceniać wszystkie dowody przemawiające za przyjętymi przez sąd ustaleniami faktycznymi lub przeciwnie, wyjaśniać istotne wątpliwości w sprawie i sprzeczności w materiale dowodowym oraz się do nich ustosunkować. Nie ma – zdaniem sądu apelacyjnego – jakichkolwiek przesłanek pozwalających uznać, iż sąd okręgowy uchybił którejkolwiek z zasad związanych z postępowaniem dowodowym i oceną dowodów. Należy stwierdzić, iż sąd orzekający po prawidłowy przeprowadzeniu przewodu sądowego, poddał zgromadzony materiał dowodowy wszechstronnej analizie, a tok rozumowania zaprezentował w jasnym, szczegółowym i przekonującym uzasadnieniu. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku dokonana została przez sąd okręgowy z uwzględnieniem reguł sformułowanych wart. 7 kpkiart.410 kpk, zgodna jest z zasadami wiedzy doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów logicznych lub faktycznych.
Bezdyskusyjnym jest, że jednym z podstawowych dowodów, które przesądziły o uznaniuA. S.za sprawcę przypisanych mu czynów były wyjaśnieniaA. B., umownie określane jako pomówienie. Pomówienie jest jednym z rodzajów wyjaśnień osoby zainteresowanej wynikiem procesu. Istnieją dwa rodzaje pomówień. Do pierwszych z nich należą te pomówienia, w których oskarżony zapierając się własnej winy, pomawia inną osobę, przeważnie współoskarżonego o popełnienie danego czynu i w ten sposób dąży do ekskulpowania własnej osoby. Do drugiego należy pomówienie, które umownie określić można jako pomówienie złożone. Zachodzi ono wtedy, gdy oskarżony przyznając się do winy, twierdzi jednocześnie, że także inna osoba (z reguły współoskarżony) brała udział w przestępstwie, które jest przedmiotem osądu w danej sprawie. W omawianej sprawie mamy do czynienia z drugim rodzajem pomówienia. W jednej i drugiej sytuacji wspomniany dowód jest takim, który ze względu na zainteresowanie osoby pomawiającej inną osobę, powinien być poddany szczególnie wnikliwej ocenie z jednoczesnym rozważeniem, czy istnieją dowody potwierdzające bezpośrednio lub choćby pośrednio wyjaśnienia pomawiającego, a nadto czy wyjaśnienia pomawiającego są logiczne i konsekwentne albo czy nie są wręcz nieprawdopodobne. Sąd apelacyjny podzielając powyższy pogląd, stoi na stanowisku, że w obu wskazanych rodzajach pomówienia dyrektywą naczelną oceny tego dowodu jest zasada swobodnej oceny dowodów uzupełniona wskazaniami celowościowymi, nakazującymi szczególną skrupulatność w jego ocenie i należytą staranność w dokonywaniu na ich podstawie ustaleń faktycznych. Sąd orzekający wymaganiom tym sprostał jak i nie wykroczył poza reguły określone w zasadzie swobodnej oceny dowodów. Skarżący nie wykazali aby sąd oceniając dowody w sprawie, w szczególności wyjaśnienia oskarżonegoA. B.uczynił to w sposób sprzeczny z dyrektywami określonymi w przepisieart.7 kpk. Podnoszona przez adw.M. W.okoliczność, że oskarżonyA. S.nie przyznał się do popełnienia przypisanych mu czynów (str.6 i 11 apelacji) i jego wyjaśnienia w tym zakresie pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniamiA. B.sama w sobie nie uzasadnia tezy, że ten ostatni dowód został niewłaściwie oceniony przez sąd okręgowy. Oskarżony bowiem w polskim procesie karnym ma prawo dowolnie kształtować swoją linię obrony, nie ma obowiązku dostarczać dowodów swojej winy a jego wyjaśnienia podlegają swobodnej ocenie jak każdy inny dowód. W szczególności argumentu przemawiającego za uznaniem wyjaśnień oskarżonegoA. B.za niewiarygodne nie może stanowić wskazywana przez adw.M. W.różnica wieku obu oskarżonych. Z ustaleń sądu okręgowego nie wynika bowiem aby w czasie ich poznania się oskarżonyA. S.miał być „pełnowartościowym partnerem” dla oskarżonegoA. B.(str.6 apelacji). Sąd ustalił wszak, żeA. S.początkowo „latał” dlaA. B., stopniowo wykonując potem inne zadania w ramach grupy. Sam skarżący wskazuje na podporządkowanieA. S.A. B.(str.6-7 apelacji). Nie wskazuje jednak jak tak ustalone relacje między obu oskarżonymi (zgodne z ustaleniami sądu) miałyby świadczyć o braku wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoA. B.a sąd apelacyjny istnienia takiego związku nie stwierdza. Skarżący nie wskazuje również związku między skazaniem oskarżonegoA. S.w sprawie II K 581/05 Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku (k.16932-16941 akt sprawy) a oceną wiarygodności oskarżonegoA. B.w przedmiotowej sprawie. To, że w innej sprawie oskarżony został uniewinniony od zarzutu działania w zorganizowanej grupie przestępczej, nie implikuje uznania, że w przedmiotowej sprawie sąd okręgowy poczynił błędne ustalenia faktyczne; należy tu wskazać choćby na przepisart.8 kpkstatuujący samodzielność jurysdykcyjną sądu. Okoliczność że z pięciu zarzuconych oskarżonemuA. S.przestępstw, od jednego został uniewinniony nie implikuje uznania, że wyjaśnieniaA. B.w całości są niewiarygodne. Podobnie, jak częściowe uniewinnienie wskazanego w apelacji adw.M. W.(str.7) oskarżonegoM. A.. Uznanie przeciwne wydające się skarżącemu „wysoce prawdopodobne” jest całkowicie dowolne.
Nie jest również tak jak twierdzi obrońca adw.M. P., że wyjaśnienia współoskarżonegoA. B.są nieweryfikowalne. Zostały bowiem zweryfikowane m.in. w oparciu o zasady logicznego rozumowania, szczegółowo zanalizowane i ocenione przez sąd okręgowy i nie widząc potrzeby powtarzania tej analizy, sąd odwoławczy do niej się odwołuje. Nie sposób podzielić stanowiska tego obrońcy oskarżonegoA. S., że wyjaśnieniaA. B.są ogólne. Przeczy temu bowiem zarówno liczba przesłuchań, jakie odbyły się z udziałem tego oskarżonego jak i ich treść; wskazuje on bowiem bardzo precyzyjnie i konsekwentnie na udział oskarżonych w przestępczym procederze, w tym udział oskarżonegoA. S.. Z uwagi na pozycję jaką zajmował w zorganizowanej grupie przestępczej, do której należał również oskarżonyA. S., jego wiedza o udziale poszczególnych członków jest szeroka i szczegółowa. Lektura wyjaśnień oskarżonegoA. B.przeczy również stanowisku skarżącego, że są one niekonsekwentne i sprzeczne, również z pozostałym materiałem dowodowym. Apelujący nie wskazuje jednocześnie z jakim materiałem dowodowym są sprzeczne. Nie sposób bowiem jedynie w oparciu o to, że Sąd okręgowy nie oparł się o wyjaśnienia oskarżonegoA. B.w odniesieniu do czynów, których oskarżonyA. S.nie mógł popełnić z uwagi na fakt, że w tym czasie był pozbawiony wolności, stawiać tezy o całkowitej niewiarygodności wyjaśnień oskarżonegoA. B.. Tak dokonana przez sąd okręgowy ocena jego wyjaśnień świadczy o zgodnym z zasadami logicznego rozumowania jej charakterze. Nie jest również tak jak twierdzi skarżący, że wyjaśnienia oskarżonegoA. B.są sprzeczne. W szczególności nie wskazują na to zacytowane na str. 6 apelacji fragmenty jego wyjaśnień. Na wstępie wskazać należy, że jest w nich mowa o początku udziału oskarżonegoA. S.w zorganizowanej grupie przestępczej, nie zaś o dacie końcowej a zatem nie sposób za trafny uznać zarzutu, że na ich podstawie nie można przyjąć końca jego do niej przynależności. Rozważania w tej kwestii czynił już sąd apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu (str.47-48). Sąd ustalił w oparciu o wyjaśnienia oskarżonegoA. B., że poznał oskarżonegoA. S.w 1999r. Skarżący nie wykazał aby ocena tego dowodu nie została poczyniona w sposób swobodny. Rok 2001 to czas, kiedy oskarżonyA. S.opuszcza zakład karny i kontynuuje inkryminowaną współpracę z oskarżonymA. B.(k.1436 akt sprawy). Sam oskarżonyA. S.potwierdził, że jak wyszedł z zakładu karnego w 2001r. to spotykał się zA. B., brał udział w „przekazywaniu reklamówek” (k.155589v akt sprawy). Sąd okręgowy odniósł się do tego wskazując na brak logiki w wyjaśnieniachA. S.co do jego braku świadomości co te reklamówki zawierały (str.39 uzasadnienia wyroku). Rok 2003 to natomiast czas, kiedy oskarżonyA. S.wykonywał poleceniaA. B. (1), również bez pośrednictwaA. B., który wyjechał do Holandii (k.645-646 akt sprawy). Wskazane zatem przez skarżącego fragmenty wyjaśnień oskarżonegoA. B.nie mogą zostać uznane za sprzeczne a tym samym za niewiarygodne, w szczególności w kontekście odpowiedzialności karnejA. S.w przedmiotowej sprawie. Wskazać również w tym miejscu godzi się na wyjaśnienia oskarżonegoC. N., że poznał oskarżonegoA. S.za pośrednictwemA. B.w 2001r.,A. S.przywiózł siłownię do mieszkaniaA. B.(k.3717 akt sprawy). Logika zatem nakazuje uznać, żeA. S.poznałA. B.przed 2001r. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że istotą zarzutu dotyczącego udziału tego oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej nie jest jej początek a koniec. Z niego bowiem skarżący wywodzi wniosek o przedawnieniu karalności tego przestępstwa w odniesieniu do oskarżonegoA. S..
Istnieją również inne dowody, które potwierdzają wiarygodność wyjaśnień oskarżonegoA. B., w szczególności co do sprawstwaA. S.w przypisanych mu przestępstwach. Wskazać tu należy choćby na wyjaśnienia samegoA. S., który podał, że domyślał się charakteru pakunków, które otrzymywał odA. B.i dalej je przekazywał. Przyznał również, że „robił w narkotykach” zB.(k.11564 akt sprawy). Wskazać tu można również na wyjaśnieniaR. B., który podał, że oskarżonyA. S.przyjechał do niego pewnego razu zA. B.i przywieźli mu narkotyki (k.987, 1521, 1525 akt sprawy). Potwierdziła to konkubinaR. B.(k.978 akt sprawy). RównieżM. M.wyjaśnił, żeA. S.był w Hiszpanii z resztą członków grupy na urodzinachA. B. (1)(k.1958 akt sprawy). Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący adw.M. W., że brak jest dowodów potwierdzających obciążające oskarżonegoA. S.wyjaśnieniaA. B.. Skutku oczekiwanego przez skarżącego adw.M. W.nie może przynieść odwoływanie się do zeznań świadkaK. G., które potwierdzają wyjaśnienia oskarżonegoA. B.odnośnie działania zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się obrotem narkotykami, nie odnoszą się jednak do oskarżonegoA. S.. Wskazać należy, żeK. G.nie działał w tej grupie a zatem mógł nie mieć wiedzy o wszystkich jej członkach, zwłaszcza, co podnosi ten obrońca (str.11 apelacji), że oskarżonyA. S.był „pionkiem pozostającym na usługachB.”. Żadnego związku z rolą oskarżonegoA. S.w strukturze zorganizowanej grupy przestępczej nie ma czyn przypisany mu w pkt. LXIV zaskarżonego orzeczenia (pkt LXXVI aktu oskarżenia). Nie zarzucono mu bowiem popełnienia go w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co wynika wprost z treści zarzutu i przyjętej jego kwalifikacji prawnej. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że udział oskarżonegoA. S.w tym czynie polegał na przekazaniu przedmiotu przestępstwa innej osobie celem wywozu go za granicę. Okoliczność zaś, że w okresie późniejszym oskarżonyA. B.popełniał przestępstwa bez udziału oskarżonegoA. S.nie implikuje uznania, że zarzuty przypisane mu w zaskarżonym orzeczeniu nie znajdują podstaw.
Nie jest również tak jak twierdzi obrońca oskarżonegoA. S.– adw.M. P., że sąd okręgowych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie wykazał istnienia zorganizowanej grupy przestępczej; uczynił to bowiem na str.41-42 części motywacyjnej wyroku. Opisał tam w szczególności strukturę grupy, jej członków ze wskazaniem ich w niej roli. Ustalając stan faktyczny wskazał na jakich oparł się dowodach, w szczególności w zakresie udziału w niej oskarżonegoA. S.. Ustalił, że oskarżonyA. S.rozprowadzał narkotyki przekazywane mu przez oskarżonegoA. B.(na pewnym etapie postępowania w przedmiotowej sprawie przyznał to samA. S., o czym była już mowa wyżej), wykonywał w tym zakresie również poleceniaA. B. (1)(str.2 uzasadnienia wyroku), wiedział o magazynie u oskarżonegoC. N., gdzie grupa przechowywała narkotyki, brał udział w przygotowywaniu narkotyków do sprzedaży (str.6-7 uzasadnienia wyroku). OskarżonyA. S.brał udział w przyjęciu urodzinowymA. B. (1)zorganizowanym w Hiszpanii, w którym uczestniczyli również inni członkowie grupy (str.8 uzasadnienia wyroku); udział w tym przyjęciu potwierdził samA. S.(k.15589-90 akt sprawy). OskarżonyA. S.pomagał również organizować środki transportu do przewozu narkotyków (str.10 uzasadnienia wyroku).
Nie jest również tak jak twierdzi skarżący adw.M. P., że sąd pierwszej instancji nie wskazał na motywy jakimi kierował się przy ustalaniu winy oskarżonegoA. S.w czynach przypisanych mu w pkt. LXII i LXIV zaskarżonego orzeczenia. W tym zakresie należy mieć na względzie całość części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia, a zatem ustalenia faktyczne w tym zakresie (str.5 uzasadnienia wyroku) oparte o wyjaśnienia oskarżonegoA. B.(k.8367 akt sprawy) oraz ocenę wyjaśnień oskarżonych:A. B.(str.34-35, 37 uzasadnienia wyroku) iA. S.(str.39 uzasadnienia wyroku). Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący, że sąd nie wskazał okoliczności popełnienia tych czynów.
Skutku oczekiwanego przez skarżących nie może przynieść wskazanie, że wyjaśnienia oskarżonegoA. B.w zasadzie nie znalazły potwierdzenia w innych dowodach. Sąd apelacyjny w niniejszym składzie w pełni podziela pogląd Sądu Apelacyjnego w Katowicach zaprezentowany w wyroku z 21 listopada 2002r. w sprawie II AKa 428/02, OSA 2003/8/89: „
    Usuwanie wątpliwości przy ocenie danego dowodu nie musi być dokonywane wyłącznie za pomocą konkretnego i bezspornego dowodu przeciwnego, lecz także za pomocą okoliczności lub wniosków wynikających z logicznego myślenia czy wręcz doświadczenia życiowego”.Przy czym weryfikacja dowodów w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego nie jest jedynie uprawnieniem Sądu, ale jego obowiązkiem, wynikającym zart.7 kpki niezbędnym dla zrealizowania celów postępowania karnego. Takie właśnie zasady logiki i doświadczenia życiowego pozwalają na pozytywną ocenę wiarygodności wyjaśnieńA. B.. Sąd apelacyjny nie podziela również poglądu skarżącego adw.M. P., że redakcja przepisówart.7 kpkiart.424 kpkwskazuje, że użyte w nim określenie „dowody” w liczbie mnogiej uniemożliwiają przyjęcie za podstawę faktyczną jednego dowodu. W polskiej procedurze karnej nie obowiązuje bowiem zasada „jeden świadek żaden świadek”.
Całkowicie niezrozumiałe, dla sądu apelacyjnego, niepoparte żadną argumentacją jest twierdzenie skarżącego, że w przedmiotowej sprawie nastąpiły braki organizacyjne czy techniczne w przedmiocie gromadzenia dowodów. Nie sposób zatem szerzej odnieść się do tego zarzutu.
Jak wyżej już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, okoliczność, że w pewnym zakresie doszło do uniewinnienia oskarżonegoA. S.iM. A.nie implikuje uznania, że wyjaśnieniaA. B.są całkowicie niewiarygodne. Świadczy to o tym, że sąd okręgowy analizował ten dowód w odniesieniu do innych. Jest bowiem rzeczą oczywistą, iż w ramach swobodnej oceny dowodów mieści się możliwość przyznania wiarygodności jedynie pewnym fragmentom wyjaśnień danej osoby, a zdyskwalifikowanie danego dowodu w pozostałej części. Warunkiem oceny takiego stanowiska jako zasadnego jest jedynie to, aby znalazło ono uzasadnienie oparte na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniające zasady wiedzy, logicznego rozumowania oraz wskazania doświadczenia życiowego. Bez wątpienia powyższe spełnia argumentacja sądu okręgowego. Z powyższych względów skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do częściowo umorzonego postępowania śledztwa względemA. K.w sprawie Ap V Ds. 38/13.
Odnosząc się do przedstawionych przez adw.M. P.kryteriów dowodu z pomówienia wskazać należy, że problemu tego nie można sprowadzić do określonego, jednakowego dla wszystkich sprawy, katalogu wymogów. Wskazać należy, że gdyby informacje były potwierdzone przez pomówionego, nie byłoby potrzeby odnoszenia się do konstrukcji pomówienia, gdyż sąd oparłby się o wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do winy. W realiach rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że – jak wyżej wskazano – oskarżonyA. S.przyznał, że działał w narkotykowym procederze z oskarżonymA. B.. Nie jest również tak (sąd odwoławczy odnosił się też już do tego – str.55 uzasadnienia), że obowiązuje zasada „jeden dowód żaden dowód”. Niezależnie od tego wskazać należy tu na omówione wyżej relacje procesowe innych osób, które obciążają oskarżonegoA. S.. Obszerność i szczegółowość wyjaśnień oskarżonegoA. B.przeczą tezie skarżącego o uknuciu przez niego w ciągu tygodnia między pierwszym a drugim przesłuchaniem intrygi mającej na celu w szczególności bezpodstawne obciążenie oskarżonegoA. S.. Okoliczność, że o tym oskarżonym wyjaśniał na kolejnym przesłuchaniu nie potwierdza tezy obrońcy oskarżonego o uknutej przeciwko niemu intrydze. Podkreślenia bowiem wymaga, że w czasie drugiego z kolei (a pierwszego w których składał wyjaśnienia obciążające samego siebie i innych współsprawców), oskarżonyA. B.odnosił się do okoliczności związanych ściśle z zatrzymaniem, jakie zapoczątkowało postępowanie karne w przedmiotowej sprawie, a które nie było związane z oskarżonymA. S.. Dopiero w kolejnych wyjaśnieniach przedstawił cały zakres przestępczej działalności w jakiej brał udział. Okolicznością, która sama w sobie nie może skutkować zdeprecjonowaniem jego wyjaśnień nie może być również skorzystanie z dobrodziejstwa wynikającego zart.60 § 3 kk, odnosił się również do tego sąd okręgowy (str.34 uzasadnienia wyroku). Rozważania sądu zyskały pełną aprobatę sądu odwoławczego i brak jest podstaw aby ponownie przytaczać w tym miejscu tę trafną argumentację. Tym bardziej, że apelujący ograniczył się w tym zakresie do wskazania kary jaką wymierzono oskarżonemuA. B.w wyniku zastosowania nadzwyczajnego jej złagodzenia wynikającego z przepisuart.60 § 3 kk. Nie ma również racji skarżący twierdząc, że wyjaśnieniaA. B.są wewnętrznie sprzeczne i niekonsekwentne, do tej kwestii również już odnosił się sąd odwoławczy (str.52 uzasadnienia). Fakt uprzedniej karalności nie dyskredytuje wyjaśnień oskarżonego. Nie jest to bowiem kryterium określone wart.7 kpk, które bierze pod uwagę sąd dokonując oceny wiarygodności dowodu.
Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do różnych konfiguracji osobowych w jakich oskarżonyA. B.popełniał przestępstwa i wysnucie z tego domniemania, że jego wspomnienia w tym zakresie mogły się zlewać. Całkowicie dowolne jest również stwierdzenie, że o ile jego wyjaśnienia mogą być wiarygodne w odniesieniu do pozostałych współoskarżonych, to w odniesieniu do oskarżonegoA. S.nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu.
Nie ma racji drugi z obrońców oskarżonegoA. S.– adw.M. W.twierdząc, że sąd okręgowy w zakresie wszystkich przypisanych temu oskarżonemu czynów uchybił przepisomart.410 kpkiart.424 § 1 kpk. Sąd ten wskazał bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia jakie dowody uczynił podstawą swoich ustaleń faktycznych i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.
Odnosząc się natomiast do zarzutu opartego na podstawie określonej wart.438 pkt 3 kpknależy stwierdzić, że sąd okręgowy poddał zgromadzony materiał dowodowy wszechstronnej analizie, a tok rozumowania zaprezentował w przekonującym uzasadnieniu. W przeciwieństwie do apelacji opartych na wybiórczo wskazanych okolicznościach podstawę zaskarżonego wyroku stanowi całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej. W ocenie sądu odwoławczego omawiane apelacje nie przytoczyły takich okoliczności, które mogłyby podważyć prawidłowe ustalenia sądu pierwszej instancji. Trzeba zarazem podkreślić, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia lecz musi zmierzać do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Z uwagi na fakt, że sąd okręgowy nie dopuścił się błędów w gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego, chybione są zarzuty obrońców oskarżonegoA. S.błędów w ustaleniach faktycznych jakich miał się dopuścić sąd pierwszej instancji w konsekwencji błędów dotyczących oceny dowodów. Doszło zatem do poczynienia prawidłowych ustaleń w zakresie czynów przypisanych oskarżonemuA. S..
Jak już wyżej wskazano, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia sporządzone zostało zgodnie z wymogami określonymi wart.424 kpk, nie doszło zatem do obrazy tego przepisu. W szczególności aprobaty sądu odwoławczego nie zyskał zarzut adw.M. P., co do braku wyjaśnienia przez sąd okręgowy podstawy prawnej wyroku w zakresie stosowania ustawy obowiązującej w czasie popełnienia czynu (str.2 apelacji). Z uwagi na fakt, że zarzut ten nie został rozwinięty w uzasadnieniu apelacji a zatem nie sposób odnieść się do niego szerzej, wskazać należy, że w odniesieniu do każdego czynu przypisanego oskarżonemuA. S.sąd okręgowy postąpił zgodnie z treścią przepisuart.4 § 1 kk, co znalazło odzwierciedlenie w treści zaskarżonego orzeczenia a oczywista trafność tego rozstrzygnięcia powoduje, że brak ustosunkowania się do tego w części motywacyjnej wyroku nie może zostać uznany za uchybienie przepisom procedury mające wpływ na treść orzeczenia. Podkreślenia bowiem wymaga, że trafny zarzut obrazy przepisów postępowania musi wykazać zarówno, że do uchybienia określonemu przepisowi doszło, jak i że miało to wpływ na treść orzeczenia (art.438 pkt 2 kpk).
Odnosząc się do wniosków dowodowych zawnioskowanych przez obrońców oskarżonegoA. S.w wywiedzionych apelacjach wskazać należy, że brak było podstaw do ich uwzględnienia. Miały one na celu podważenie uznanych za wiarygodne wyjaśnień oskarżonegoA. B..
Postanowienie Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej wG.w sprawie Ap V Ds. 38/13 nie ma znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonegoA. S.w przedmiotowej sprawie, w szczególności dla oceny wiarygodności składanych w niej wyjaśnień przezA. B.. Wskazać tu bowiem należy na przepisart.8 kpkstatuujący samodzielność jurysdykcyjną sądu orzekającego. Podnieść również godzi się, że powodem częściowego umorzenia śledztwa przeciwkoA. K.było to, że w inkryminowanym czasie był pozbawiony wolności. Również i w sprawie będące przedmiotem niniejszego rozpoznania, sąd okręgowy czynił ustalenia faktyczne również mając na względzie okresy, w których oskarżeni byli pobawieni wolności.
Również wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku w sprawie II K 581/05 znajduje się w aktach niniejszej sprawy (k.16034-16040 akt sprawy). Fakt skazania w nim oskarżonegoA. S.również za przestępstwo z art.56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ale popełnione w innym czasie niż przypisane w przedmiotowej sprawie w żaden sposób nie może podważyć prawidłowości ustaleń sądu, którego wyrok poddany został obecnie kontroli instancyjnej. Skarżący również takiego związku nie wskazuje.
Całkowicie chybioną jest próba zdyskredytowania wyjaśnień oskarżonegoA. B.poprzez wskazanie na wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie IV K 162/14, w którym obciążony przez niegoW. T.został uniewinniony. Wyrok w tym zakresie został bowiem uchylony mocą wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 21.01.2019r. w sprawie II AKa 268/17 a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Przed przystąpieniem do rozważania zarzutów podniesionych w zakresie przez kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoA. S.wskazać należy, że niewspółmierność kary zachodzi wtedy, gdy suma zastosowanych kar wymierzona za przypisane oskarżonemu przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu oraz nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary określonych wart.53 kk. Przepis ten określa cztery ogólne dyrektywy wymiaru kary.
Pierwszą z nich jest dyrektywa winy - sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość „nie przekraczała stopnia winy”. Stopień winy wyznacza górną granicę dolegliwości związanej z wymierzeniem kary. Nie można, zatem orzec kary lub środków karnych, których dolegliwość przekraczałaby stopień winy, chociażby za takim orzeczeniem przemawiały inne dyrektywy, np. prewencji ogólnej czy indywidualnej. Wina pełni w tym ujęciu, funkcję limitującą - wyznaczając górną granicę konkretnej kary.
Kolejną dyrektywą sądowego wymiaru kary wymienioną wart.53 § 1 kkjest uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Na ocenę zaś stopnia społecznej szkodliwości wpływają okoliczności wymienione wart.115 § 2 kki są to okoliczności przedmiotowe (do nich należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków) oraz podmiotowe (tj. postać zamiaru, motywacja), jednakże wszystkie związane są z czynem sprawcy. Motywacja i postać zamiaru, mają również wpływ na stopień winy. Natomiast na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu - jak wynika to z treściart.115 § 2 kk- okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu.
Trzecią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest dyrektywa prewencji indywidualnej, tj. uwzględnienie celów zapobiegawczych lub wychowawczych, które ma kara osiągnąć w stosunku do sprawcy. Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę.
Ostatnią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest prewencja ogólna, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania, i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczone kary mają bowiem za zadanie wzbudzenie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.
Sąd pierwszej instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ferowaniu wyroku, w tym kształtowania wymiaru kary. Rolą zaś sądu odwoławczego w tym zakresie jest kontrola, czy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego zasadę sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się zaakceptować. Ustawa traktuje jako podstawę odwoławczą tylko taką niewspółmierność kary, która ma charakter rażący (art.438 pkt 4 kpk), a która zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie wspomnianych wyżej dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart.53 kk. Na gruncieart.438 pkt.4 kpknie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczasową nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco niewspółmierną”, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Innymi słowy zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnieść tylko wówczas, gdy orzeczona kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, to jednak nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – a więc, gdy jest w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą.
Mając na względzie, by rozmiar represji karnej był w pełni adekwatny do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i winy oraz spełniał swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze, a także by uwzględniał wpływ, jaki orzeczona kara powinna wywrzeć w kierunku ugruntowania w społeczeństwie prawidłowych ocen prawnych i stosownego do tych ocen postępowania, jak i potwierdzenie przekonania, że w walce z przestępczością zwycięża praworządność, a sprawca jest sprawiedliwie karany, sąd apelacyjny nie znalazł podstaw do obniżenia kar orzeczonych przez sąd okręgowy wobec oskarżonegoA. S.. Sąd ten wskazał na okoliczności obciążające i łagodzące mające wpływ na wymiar kary (str.44-45 uzasadnienia wyroku). To, że częściowo są to okoliczności takie same dla kilku oskarżonych nie oznacza, że wymienienie ich łącznie stanowi mającą wpływ na treść orzeczenia obrazęart.424 § 2 kpk. W ocenie sądu apelacyjnego również wskazanie na ustabilizowaną sytuację życiową i zawodową m.in. oskarżonegoA. S.jest wystarczające z punktu widzenia dyrektywart.53 kk. Uzupełnienie jej przez obrońcę oskarżonego – adw.M. W.o wskazanie, że oskarżonyA. S.nie popełnił żadnego nowego przestępstwa, prowadzi legalną działalność gospodarczą, utrzymuje rodzinę nie może skutkować obniżeniem orzeczonych wobec niego kar pozbawienia wolności, zarówno jednostkowych, jak i kary łącznej. Podobnie jak wskazywany nadto przez drugiego z obrońców upływ czasu od popełnienia przypisanych mu przestępstw. Rację ma jedynie obrońca – adw.M. P.wskazując na wewnętrzną sprzeczność orzeczenia sądu pierwszej instancji w zakresie kar łącznych wymierzonych oskarżonym:A. S.iA. J.. Sąd apelacyjny, odmiennie jednak niż to czyni obrońca uznał, że kara łączna wymierzona ostatniemu z wymienionych jest rażąco łagodna. Skutkowało to częściowym uwzględnieniem apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego co do kary orzeczonej wobec oskarżonegoA. J., do którego to środka odwoławczego sąd drugiej instancji odniesie się w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Z uwagi na brak apelacji na niekorzyść oskarżonegoC. N., na marginesie jedynie wskazać należy, że suma kar jednostkowych pozbawienia wolności wymierzonych mu to 7 lat i 6 miesięcy, nie zaś 11 lat i 6 miesięcy jak wskazał skarżący adw.M. P.. Wskazać również należy, że temu oskarżonemu nie przypisano, odmiennie niż oskarżonemuA. S., popełnienia zbrodni (art.55 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Skarżący nie wskazali na inne argumenty, które przemawiałyby za obniżeniem orzeczonej wobec oskarżonegoA. S.kary łącznej pozbawienia wolności (tej tylko bowiem dotyczą zarzuty apelacji obu obrońców). Podkreślenia zatem wymaga, że kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonegoA. S.oscylują w dolnych granicach ustawowego zagrożenia a kara orzeczona za zbrodnię z art.55 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest karą ustawowo minimalną. W ocenie sądu apelacyjnego kara łączna 5 lat pozbawienia wolności, przy możliwości orzeczenia jej w granicach od 3 do 7 lat, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące mające wpływ na jej wysokość oraz dyrektywy wymiaru kar łącznych, nie nosi cechy rażąco niewspółmiernie surowej.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoC. N.
Przed przystąpieniem do omawiania zarzutów podniesionych co do części wyroku dotyczącej oskarżonegoC. N.wskazać należy, że obrońca oskarżonego sformułował 26 listopada 2018r. apelację (k.16806-16814 akt sprawy) obejmującą – jak wskazał w jej uzasadnieniu (str.6 apelacji) – wszystkie rozstrzygnięcia dotyczące tego oskarżonego, określając jednak zakres wywiedzionego środka odwoławczego wskazał jedynie na pkt. XLIX, L, LII, LIV i LV (str.1 apelacji). W piśmie z 30 listopada 2018r. nazwanym „Zmiana/uzupełnienie sentencji apelacji” (k. 16815-16820 akt sprawy) skarżący opisany wyżej zakres zaskarżenia poszerzył o pkt. LI, LIII, LVI i LVII, przy czym w dalszej części tego pisma odnosi się jedynie to punktów wyroku wskazanych pierwotnie w apelacji. Nie wskazał zatem skarżący żadnych konkretnych zarzutów odnoszących się do wskazanych w tym jedynie piśmie punktów wyroku.
Z uwagi na treść zarzutów przedstawionych w tej apelacji bardzo zbliżoną do zarzutów zawartych w apelacji sporządzonej w sprawie oskarżonegoA. S.przez tego samego obrońcę, sąd drugiej instancji częściowo odwołuje się do rozważań poczynionych we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia nie widząc potrzeby ponownego przytaczania jej w tym miejscu. Odnosi się do to do ogólnych zasad oceny materiału dowodowego jakim dysponował Sąd pierwszej instancji, zarzutów obrazy przepisów postępowania oraz błędów w ustaleniach faktycznych (str. 48-49, 57-58 uzasadnienia). Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący, że doszło do dokonania przez Sąd pierwszej instancji dowolnej oceny materiału dowodowego, w oparciu o który przypisano oskarżonemuC. N.działanie w zorganizowanej grupie przestępczej oraz popełnienie pozostałych przestępstw. Odnieść się w tym miejscu należy ponownie do nieobowiązywania zasady „jeden świadek, żaden świadek” oraz do tego, że dowód z tzw. pomówienia podlega swobodnej ocenie jak każdy inny, a nie każdy dowód musi być potwierdzony innym dowodem, gdyż ocena jego wiarygodności musi również odbywać się w oparciu o zasady logicznego rozumowania. Sąd okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazał na podstawie jakich dowodów uznał winę oskarżonegoC. N.i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść w szczególności kwestionowanie okresu w jakim oskarżonyC. N.należał do zorganizowanego grupy przestępczej opisanej w zaskarżonym orzeczeniu. Śmierć matki oskarżonegoA. B.(maj 2005r.) nie stanowi bowiem końca działalnościC. N.w ramach tej grupy, w szczególności końca inkryminowanej współpracy obu oskarżonych. OskarżonyA. B.wyjaśnił bowiem jednoznacznie, że po jego powrocie do kraju po śmierci matki, suszył z oskarżonymC. N.amfetaminę (k.2820 akt sprawy), a zatem kontynuowali przestępczą działalność. Okoliczność, że oskarżonyC. N.nie był gościem na przyjęciu urodzinowymA. B. (1), które miało miejsce w Hiszpanii sama w sobie nie może skutkować uznaniem, że oskarżony ten uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej, której inni członkowie na tym przyjęciu byli.
Trafnym argumentem nie może również być ten dotyczący konsekwentnego nieprzyznawania się oskarżonegoC. N.do popełnienia czynów przypisanych mu w pkt. XLIX, LII, LIV, LV zaskarżonego orzeczenia. Jest to bowiem prawo oskarżonego a dowód ten podlega swobodnej ocenie jak każdy inny w sprawie. Skuteczny nie jest przy tym argument, że nieruchomość wynajmowana od oskarżonegoC. N.przeszła w posiadanie innego właściciela; według wyjaśnieńC. N.miało to mieć miejsce w 2005r. (k.3717 akt sprawy). Przede wszystkim wskazać należy, że okres o jakim mowa w tym pkt. XLIX zaskarżonego wyroku to lata 1999-2005 a zatem jego początek sięga kilku lat przed podnoszoną zmianą właściciela części nieruchomości. Podkreślenia również wymaga, że tylko część nieruchomości zmieniła właściciela, który - jak twierdzi oskarżony – „wyburzył stodołę”. W tym kontekście nie zostały skutecznie podważone wyjaśnienia oskarżonegoA. B., że u oskarżonegoC. N., suszona była amfetamina w maju 2005r., oskarżony ten bowiem nie wskazał kiedy w 2005r. doszło do zmiany właściciela części posesji oraz do wyburzenia „stodoły”.
Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do kwestii własności wskazanej wyżej posesji w kontekście przypisania oskarżonemuC. N.czynu w pkt. LV zaskarżonego orzeczenia. Sąd okręgowy ustalił bowiem, w oparciu o uznane za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonegoA. B., że tabletki extasy będące przedmiotem przestępstwa były przechowywane w jego piwnicy (str.12 uzasadnienia wyroku), nie zaś na posesji gdzie mieszkałC. N.. Jego rola w tym przestępstwie polegała na przywiezieniu ich zW.do domuA. B..
Skutkiem takiej oceny jest także uznanie za chybiony zarzutu błędów w ustaleniach fatycznych (str.4-5 apelacji), skoro miały one być konsekwencją uchybień procesowych, a te – w ocenie sądu okręgowego – nie miały miejsca. Podkreślenia wymaga, że podnoszona przez skarżącego kwestia kto otrzymał pieniądze pochodzące z przestępstwa przypisanego w pkt. LII zaskarżonego orzeczenia nie jest przedmiotem zarzutu. OskarżonemuC. N.przypisano bowiem w nim udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych. Do kwestii własności czy też posiadania nieruchomości zajmowanej przez oskarżonegoC. N.i jej wpływu na jego odpowiedzialność karną w zakresie pkt. LII zaskarżonego orzeczenia Sąd odwoławczy odnosił się już powyżej i do rozważań tych odwołuje się.
Aprobaty Sądu drugiej instancji nie zyskał również zarzut obrazyart.424 § 1 kpkw odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonemu, w szczególności wskazanych w apelacji, tj. pkt XLIX, L, LII, LIV, LV, skarżący nie wskazał żadnych konkretnych uchybień jakich w omawianym zakresie miał dopuścić się sąd okręgowy. Wskazać zatem należy, że uzasadnienie wyroku również i w omawianej kwestii w pełni pozwala na prześledzenie toku rozumowania sądu a zatem poddaje się kontroli instancyjnej.
Skutecznym zarzutem obrazyart.7 kpknie może zostać w zakresieart. LIIuznany zarzut oparty o fakt, że w tym zakresie doszło do uniewinnienia oskarżonych:M. A.iA. S., mimo obciążających wyjaśnień oskarżonegoA. B.. Okoliczności bowiem, na podstawie których zapadły takie orzeczenia, nie mają zastosowania do oskarżonegoC. N.. Wskazać nadto ponownie należy, że w granicach swobodnej oceny dowodów Sąd może dać wiarę części wyjaśnień oskarżonego.
Chybiony jest zarzut obrazyart.7 kpkw zakresie czynów przypisanych oskarżonemuC. N.w pkt. LIV zakażonego orzeczenia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza bowiem ustalenia sądu okręgowego o udziale oskarżonegoC. N.w zorganizowanej grupie przestępczej. Trafnie w tym zakresie sąd pierwszej instancji oparł się na wyjaśnieniachA. B.. Są one szczegółowe, konsekwentne oraz zgodne z zasadami logicznego rozumowania. Skarżący nie zdołał skutecznie podważyć prawidłowości tej oceny, gdyż gołosłowne ich kwestionowanie za skuteczne uznane być nie może.
W odniesieniu do omawianej apelacji aktualne pozostają rozważania sądu odwoławczego również w odniesieniu do zarzutu zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, tj. przedawnienia karalności czynu przypisanego oskarżonemuC. N.w pkt. L zaskarżonego orzeczenia. W tym zakresie aktualne są uwagi poczynione na str.48-49 niniejszego uzasadnienia, gdyż również odnoszą się do czynu z art.56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, którego popełnienie w okresie od początku 2001r. do początku 2003r. przypisano oskarżonemuC. N.w pkt. L zaskarżonego orzeczenia. Również zatem i w tym przypadku nie doszło do przedawnienia karalności czynu.
Podobnie i w tym przypadku samo kwestionowanie depozycjiA. B.nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu. Nie wskazał on bowiem żadnych argumentów skutecznie podważających pogląd o swobodnej ocenie tego dowodu. Trafnie przy tym wskazał sąd okręgowy (str.39 uzasadnienia wyroku), że oskarżonyC. N.nie zaprzeczał znajomości z pozostałym oskarżonymi, jednocześnie brak jest podstaw do uznania, że istniał między nim a oskarżonymA. B.konflikt, który mógłby stanowić powód bezpodstawnego oskarżania go przez tego ostatniego.
Skutecznego argumentu kwestionującego ustalenia sądu okręgowego co do czynu przypisanego oskarżonemuC. N.w pkt. LV zaskarżonego orzeczenia nie może stanowić odwoływanie się do wyjaśnień wszystkich współoskarżonych oraz wskazanie na brak w tym czasie kontaktu międzyA. B.aC. N.. Skarżący nie zdołał przedstawić argumentów, które skutecznie mogły zakwestionować wiarygodność wyjaśnieńA. B.co do tego, że oskarżonyC. N.na jego polecenie przywiózł będące przedmiotem omawianego przestępstwa 40.000 tabletek ekstazy (k.464 akt sprawy). Ustalony w tym zakresie stan faktyczny (str.12 uzasadnienia wyroku) wskazuje, że pozostali, pozaA. B., oskarżeni, tj.D. N.iA. J.nie mieli kontaktu z oskarżonymC. N.. Ta okoliczność sama w sobie może uzasadniać ich brak wiedzy co do udziału tego oskarżonego w przestępstwie. Argumentem przemawiającym za wiarygodnością wyjaśnień oskarżonegoA. B.jest również wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 24.01.2017r. w sprawie XII K 133/16 (k.16251-16255 akt sprawy) skazującyD. N.za czyny popełnione wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymC. N.a będące przedmiotem niniejszego postępowania. Podobnie wyrok skazujący zapadł wobecA. J.(apelacja w tym zakresie dotyczy jedynie wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności).
Aprobaty sądu odwoławczego nie zyskały również zarzuty odnoszące się do uzasadnienia wyroku Sądu drugiej instancji w zakresie okoliczności mających wpływ na wymiar kary. Z uwagi na fakt, że zarzut w tym zakresie (str.5 apelacji) jest identyczny z postawionym w apelacji wywiedzionej przez tego samego obrońcę w odniesieniu do oskarżonegoA. S., Sąd drugiej instancji odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu (str.62) uwag w tym zakresie. Brak jest bowiem podstaw do ponownego przytaczania w tym miejscu wskazanych już argumentów.
Podobnie, ponownego odniesienia nie wymaga kwestia wniosków dowodowych zawartych na str.6 apelacji. Są one bowiem identyczne jak w apelacji wywiedzionej przez tego samego obrońcę wobec oskarżonegoA. S.. Z tego względu sąd apelacyjny odwołuje się do uwag poczynionych w tej kwestii na str.59-60 niniejszego uzasadnienia.
Konsekwencją uznania oskarżonegoC. N.za winnego popełnienia czynów przypisanych mu w pkt. L, LII i LV były orzeczenia o nawiązkach zawarte w pkt. LI, LIII i LVI zaskarżonego orzeczenia. Odwołując się do uwag poczynionych na wstępie omawianej apelacji wskazać należy, że w tym zakresie skarżący nie podał żadnych zarzutów, do których mógłby odnieść się sąd odwoławczy. Stwierdzić zatem należy jedynie, że brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości orzeczenia również i w tej części.
Z tożsamych powodów sąd odwoławczy nie może odnieść się do kwestii kar łącznych orzeczonych wobec oskarżonegoC. N.. Również bowiem i w tym zakresie skarżący nie podniósł żadnych argumentów w wywiedzionym środku odwoławczym i jego „uzupełnieniu”. Wskazać zatem jedynie należy, odwołując się do dyrektyw wymiaru kary omówionych na str. 60-62 niniejszego uzasadnienia, że zarówno kary jednostkowe jak i kary łączne: pozbawienia wolności i grzywny orzeczone wobec oskarżonegoC. N.nie rażą surowością, uwzględniając wszystkie okoliczności mające wpływ na ich wymiar oraz dyrektywy jakimi winien kierować się sąd orzekając w ich przedmiocie.
Odnośnie apelacji oskarżyciela publicznego.
Rację ma skarżący twierdząc, że kara łącza pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonegoA. J.w przedmiotowej sprawie jest rażąco łagodna.
Nie widząc potrzeby ponownego przytaczanie w tym miejscu dyrektyw wymiaru kary i celów, jakim ma ona służyć, Sąd apelacyjny odwołuje się do uwag poczynionych na str.59-61 niniejszego uzasadnienia.
Sąd apelacyjny podziela pogląd skarżącego, że orzeczona wobec oskarżonegoA. J.kara łączna pozbawienia wolności nie uwzględnia w należytym stopniu stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, który sam sąd okręgowy określił jako wysoki (str.44 uzasadnienia wyroku). Sąd ten dostrzegł również podnoszony w apelacji długi okres przestępczej działalności objętej niniejszym postępowaniem, w tym dotyczący oskarżonegoA. J.. Nie umknęła również uwadze sądu okręgowego znaczna ilość substancji psychotropowych i środków odurzających, których wprowadzanie na rynek przypisano oskarżonemuA. J., jak i jego uprzednia karalność. Trafnie nadto skarżący wskazał na rolę oskarżonegoA. J.w strukturach zorganizowanej grupy przestępczej w ramach której prowadził przestępczą działalność; stał on w jej hierarchii dość wysoko. Aprobatę sądu drugiej instancji zyskało również stanowisko apelującego, że sąd okręgowy przecenił jako okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary przyznanie się oskarżonego do winy. OskarżonyA. J.dopiero bowiem pod koniec śledztwa przyznał się do części zarzuconych mu czynów a i wówczas – co istotne – ograniczył się w zasadzie jedynie do stwierdzenia, że częściowo przyznaje się do udziału w obrocie narkotykami i nie przyznaje się do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Jednocześnie odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania (k.11386 akt sprawy). Następnie, w toku postępowania jurysdykcyjnego oskarżony ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów a do stanowiska zaprezentowanego pod koniec śledztwa powrócił w końcowej fazie postępowania sądowego (k.16598 akt sprawy) w dalszym ciągu nie składając jednak wyjaśnień. Oskarżony oczywiście ma prawo do takiej postawy procesowej, jednak nie może oczekiwać od organu orzekającego, że zostanie ona uznana za istotną okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary.
Sąd apelacyjny podziela stanowisko skarżącego, że wymierzenie oskarżonemuA. J.kary łącznej pozbawienia wolności na zasadzie zbliżonej do absorbcji nie znajduje żadnego uzasadnienia. Dolna granica tej kary jaką mógł orzec sąd okręgowy to 6 lat pozbawienia wolności, suma kar jednostkowych to 17 lat pozbawienia wolności. Niebagatelne znaczenie ma tu również wzgląd na wewnętrzną spójność wyroku w zakresie kar orzeczonych wobec wszystkich oskarżonych, poza oskarżonymA. B., wobec którego zaistniały podstawy do zastosowania dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Orzeczenie wobec oskarżonegoA. J.kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności za popełnienie trzech przestępstw jednostkowych oraz trzech ciągów przestępstw (w tym dwóch ciągów zbrodni) składających się z dwóch, trzech i pięciu przestępstw jednostkowych powodowało – w ocenie Sądu apelacyjnego wewnętrzną sprzeczność wyroku w zakresie kar łącznych, skoro jednocześnie oskarżonym:C. N.iA. S.za popełnienie odpowiednio: pięciu przestępstw jednostkowych i czterech (w tym jednej zbrodni) wymierzono kary łączną pozbawienia wolności na zasadzie mniej zbliżonej do absorbcji. Wskazane wyżej okoliczności nie pozwalają na zaaprobowanie orzeczenia wobec oskarżonegoA. J.kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 7 lat. Brak jest jednak podstaw do orzeczenia jej w wymiarze postulowanym przez skarżącego, tj. 11 lat pozbawienia wolności. W ocenie Sądu apelacyjnego karą sprawiedliwą, uwzględniającą wszystkie wskazane wyżej okoliczności będzie kara łączna 9 lat pozbawienia wolności.
Sąd apelacyjny z urzędu dostrzegł błędnie wskazane podstawy prawne wymiaru kar łącznych wpkt. LVII i LXVI.Nie doszło bowiem w tym zakresie do połączenia węzłem kary łącznej ciągu przestępstw. Chybionym zatem było wskazanie w podstawie prawnej przepisuart.91 § 2 kk; podstawę tę winny stanowić przepisyart.85 § 1 i 2 kkorazart.86 § 1 i 2 kk.
Z uwagi na zmianę wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoA. J., sąd apelacyjny uchylił orzeczenie o opłacie wobec tego oskarżonego i w oparciu o przepisart.1, art.6, art.10 ust.1 ustawy z 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył jedną opłatę według kary przez siebie orzeczonej.
W pkt. L zaskarżonego orzeczenia doszło do oczywistej omyłki pisarskiej w jednej z podstaw kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, co sąd apelacyjny skorygował stosownym postanowieniem w toku rozprawy odwoławczej.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w pkt. XLVIII orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności podwyższył do 9 lat,

2
wpkt. LVII i LXVIza podstawę wymiaru kar łącznych w miejsceart.91 § 2 kkprzyjąłart.85 § 1 i 2 kkorazart.86 § 1 i 2 kk.

3
w pkt. LXVIII uchylił orzeczenie o opłacie zasądzonej od oskarżonegoA. J.i wymierzył mu opłatę za obie instancje w wysokości 2.400 zł.

W pozostałym zakresie, nie stwierdzając zaistnienia przesłanek zart.439 kpkiart.440 kpk, sąd apelacyjny zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.
O wydatkach postępowania odwoławczego sąd apelacyjny orzekł na mocyart.626 § 1 kpkw zw. zart.633 kpkobciążając nimi oskarżonych:M. A.,S. G.,A. J.,C. N.iA. S.w częściach związanych z ich w nim udziałem. Uznał bowiem, że brak jest postaw do zwolnienia ich od obowiązku ich ponoszenia.