Sąd Okręgowy w Warszawie
XVIII Wydział Karny
Sygnatura akt: XVIII K 225/17
Data wyroku: 2019-01-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Ptasiewicz, Romuald Mioduszewski

Sygn. akt XVIII K 225/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 stycznia 2019 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie w XVIII Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący:  SSR (del.) Krzysztof Ptasiewicz (spr.)
Ławnicy:   Romuald Mioduszewski
Marzena Olszewska
Protokolant:st. sekretarz sądowy Agnieszka Jaśkiewicz, sekretarz sądowy Katarzyna Zawadka

    przy udziale prokuratora:Andrzeja Kury, Karola Borchólskiego, Artura Wańdocha, Katarzyny Walendziak

oraz oskarżyciela posiłkowego –I. T. (1)
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach:13 lutego, 16, 22 i 23 marca, 7 maja, 6 czerwca, 6, 29 września 2018 roku, 16 października, 29 listopada 2018 roku i 7 stycznia 2019 roku
sprawy:
P. W. (1)urodzonego (...)wW., synaM.iJ. z domu K.
i
A. T. (1),urodzonego (...)wW., synaM.iE. z domu G.
oskarżonych o to, że:

1
w dacie bliżej nie ustalonej, w okresie pomiędzy kwietniem a majem 2012 r. wM.powiat(...)województwo(...), działając wspólnie i w porozumieniu, przy użyciu przemocy polegającej na przytrzymywaniuI. T. (1)oraz częściowym rozebraniu pokrzywdzonej, wbrew jej woli doprowadzili ją do obcowania płciowego,

tj. o czyn zart. 197 § 1 i § 3 kk
a nadto
A. T. (1)o to, że :
2. w okresie od daty bliżej nieustalonej w 2007 r. do 4 lipca 2014 r. wM.powiecie(...)województwie(...), fizycznie i psychicznie znęcał się nad swoją żonąI. T. (1)w ten sposób, że bez powodu wszczynał w miejscu zamieszkania awantury domowe, w trakcie których naruszał nietykalność cielesną pokrzywdzonej poprzez zadawanie jej uderzeń, ściskanie oraz popychanie, a także znieważanie jej słowami wulgarnymi oraz wypędzał z domu,
tj. o czyn zart. 207 § 1 kk

orzeka:
I. oskarżonychP. W. (1)iA. T. (1)uznaje za winnych popełnienia zarzuconego im wpunkcie 1czynu, to jest uznaje ich za winnych zbrodni zart. 197 § 3 pkt. 1 kkw zw. zart. 197 § 1 kki za to: oskarżonegoP. W. (1), na podstawieart. 197 § 3 pkt. 1 kkprzy zastosowaniuart. 60 § 2 pkt. 1 i § 6 pkt. 2 kkskazuje na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, aA. T. (1), na podstawieart. 197 § 3 pkt. 1 kkprzy zastosowaniuart. 60 § 2 i § 6 pkt. 2 kkskazuje na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
II. oskarżonegoA. T. (1), w ramach czynu zarzuconego mu w punkcie 2 uznaje za winnego tego, że: w okresie od daty bliżej nieustalonej w 2007 r. do 4 lipca 2014 r. wM.powiecie(...), województwie(...), znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żonąI. T. (1)w ten sposób, że znieważał ją słowami obelżywymi, poniżał ją, wypędzał z domu, jak też naruszał jej nietykalność cielesną, to jest uznaje go za winnego występku zart. 207 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kk, i za to, na podstawie powołanego przepisu skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
III. na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkorzeczone wobec oskarżonegoA. T. (1)w punktach I i II jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i orzeka wobec niego karę łączną 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
IV. na podstawieart. 69 § 1 kk,art. 70 § 1 pkt. 2 kk(w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 roku) wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoP. W. (1)w punkcie I kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby;
V. na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów procesu: odP. W. (1)kwotę 632,82 (sześćset trzydzieści dwa i 82/100) złotych, w tym 180 złotych tytułem opłaty, odA. T. (1)kwotę 752,82 (siedemset pięćdziesiąt dwa i 82/100) złotych, w tym 300 złotych tytułem opłaty.
XVIII K 225/17

UZASADNIENIE
I. T. (1)iA. T. (1)byli małżeństwem od 2002 roku. Z małżeństwa małżonkowie mają dwie córki:O.iW.. Początkowo relacje między małżonkami układały się dobrze.A. T. (1)pracował w transporcie międzynarodowym, aI. T. (1)prowadziła dom i zajmowała się dziećmi. Problemy w ich małżeństwie zaczęły się, gdy w 2007 rokuA. T. (1)zmienił pracę, to jest zaczął pracować wfirmie (...)w miejscowościM., co wiązało się z tym, że częściej przebywał w domu.I. T. (1)podjęła pracę dorywczą w sklepie, a później zaczęła pracować w tej samej firmie budowlanej.A. T. (1)nie chciał pomagaćI. T. (1)i domu i zajmować się dziećmi, co rodziło między małżonkami konflikty. Ponadto konflikt zaostrzył się w wyniku działań matkiA. T. (1),E. T. (1), która przyjeżdżała do syna i synowej na weekendy i krytykowała sposób prowadzenia domu przezI. T. (1)oraz wychowania dzieci. Małżonkowie wybudowali dom wM.podW., na działce stanowiącej współwłasnośćE. T. (1)iA. T. (1). W 2007 r.A. T. (1)wraz ze swoją matką zawarł umowę kredytu na wykończenie domu wM., co wiązało się z trudną sytuacją finansową małżonkówT.. Z uwagi na powyższą pomoc finansową, teściowa uważała, iż ma prawo wtrącać się do życia syna i krytykować synową. Na tym tle dochodziło do coraz częstszych awantur domowych, w trakcie którychA. T. (1)znieważał pokrzywdzonąI. T. (1)słowami obelżywymi typu „dziwka”, „szmata”, poniżał ją, także w obecności jego rodziny, mówiąc jej, że do niczego się nie nadaje i wypominając jej pochodzenie ze wsi i ubóstwo, brak wsparcia finansowego jej rodziców.A. T. (1)twierdził, że jego żona wyszła za niego, by mieć dom i nic nie wniosła do majątku. Wypominał żonie, że wszystko co posiadają, jest efektem jego pracy albo stanowi mienie uzyskane od jego matki.A. T. (1)miał też pretensje do żony, że pracuje ona w firmie z przewagą mężczyzn, zarzucając jej zdrady. Ponadto, w toku awantur,A. T. (1)wypędzał żonę z domu, jak też naruszał jej nietykalność cielesną poprzez szturchanie, popychanie i podszczypywanie. Oskarżony wielokrotnie ponizał pokrzywdzoną utrzymując, że jest chora psychicznie.
Latem 2010 r. doszło do sytuacji, gdy podczas rozmowy małżonkówT., w obecnościE. T. (1)A. T. (1)stwierdził, żeI. T. (1)obraziła jego matkę, po czym mężczyzna złapał żonę za szyję i zaczął ją dusić, po czym – na wezwanie matki - przestał. Po tym incydencieI. T. (1)wyprowadziła się na okres miesiąca z domu, lecz wróciła po przeprosinach męża i jego obietnicy, że taka sytuacja się nie powtórzy. Jednakże do poprawy sytuacji między małżonkami nie doszło. W dniu 27 lutego 2011 r. podczas nieobecności męża,I. T. (1),, podjęła próbę samobójczą, poprzez przyjęcie dużej ilości leków uspokajających.I. T. (1)została przewieziona do Szpitala im.(...)wP., w którym skierowano ją do Szpitala dla Psychicznie i Nerwowo(...)wP.. W okresie od dnia 27 lutego 2011 r. do dnia 07 marca 2011 r.I. T. (1)przebywała w(...)Centrum Zdrowia im.(...)wP.. Przy wypisie z powyższego ośrodka zaleconoI. T. (1)terapię rodzinną, która jednak zarzuciła z uwagi na brak współpracy m oskarżonego.
W nieustalonym dniu w okresie pomiędzy kwietniem a majem 2012 r. w domu małżonkówT.wM.przebywał ich sąsiadP. W. (1)(który od 2009-2010 roku był ich bardzo częstym gościem).A. T. (1)iP. W. (1)pili alkohol w postaci wódki i rozmawiali, natomiastI. T. (1)spała w sypialni. W pewnym momencieA. T. (1)zaproponowałP. W. (1)seks w trójkącie, tj. z udziałemI. T. (1),A. T. (1)iP. W. (1).P. W. (1)przystał na tę propozycję. Mężczyźni weszli do sypialni,A. T. (1)obudził żonę i zaczął ją namawiać na seks w trójkącie.I. T. (1)zdecydowanie odmówiła i kazała mężczyznom wyjść z sypialni, twierdząc, że są pijani.A. T. (1)jednak rozebrał się do naga, cały czas namawiając żonę na seks z udziałem swoim iP. W. (1).A. T. (1)próbował całować żonę w usta, jednakże ta opierała się, odwracała głowę i mówiła, żeby wyszli.A. T. (1)częściowo rozebrałI. T. (1)tj. zdjął jej spodnie od piżamy, w którą kobieta była ubrana, a w tym czasieP. W. (1)przytrzymywał kobietę za ręce, gdyż próbowała się wyrwać.A. T. (1)położył się naI. T. (1)i wymusił na żonie stosunek, a w tym czasieI. T. (1)była przytrzymywana przezP. W. (1)iA. T. (1). W pewnym momencieI. T. (1)powiedziała do męża, że „skoro z niego taki chojrak, to może niech sąsiad pierwszy spróbuje”. WtedyP. W. (1)puściłI. T. (1)i powiedziałA. T., żeby nie chce tego kontynuować. WtedyA. T. (1)również odstąpił odI. T. (1).P. W. (1)ubrał się i poszedł do domu.A. T. (1)również wyszedł z sypialni. Po jakimś czasie relacje pokrzywdzonej zP. W.wróciły do normy, oskarżony przeprosił ją za swoje zachowanie, pokrzywdzona mu wybaczyła.
W dniu 11 kwietnia 2014 r.A. T. (1)złożył w sądzie pozew o rozwód.
W czerwcu 2014 r. podczas przyjęcia (tzw. „grilla”), na którym był też obecnyM. K. (1), brat ciotecznyA. T. (1), doszło do sytuacji, gdyA. T. (1), będąc pod wpływem alkoholu, pogardliwie i wulgarnie wypowiadał się pod adresem pokrzywdzonej. Gdy ta zaczęła protestować, uderzył ją w mostek, w wyniku czego kobieta spadła z ławki. Gdy się podniosła,A. T.uderzył żonę pięścią w twarz. ZainterweniowałM. K., próbując uspokoić mężczyznę, ten jednak nadal był agresywny w stosunku do żony, wypędzał ją z domu, zwracając się do niej niecenzuralnymi słowami.
W dniu 01 lipca 2014 r. podczas kolejnej awanturyA. T. (1)powiedział żonie, że spali dom. W tym czasie w domu małżonkówT.byłą obecnaE. T. (1), która kazała się wynosić synowej z domu.E. T. (1)zadzwoniła na Policję, a po przybyciu funkcjonariuszy Policji stwierdziła, żeI. T. (1)ją pobiła.
W dniu 2 lipca 2014 r.I. T. (1)wyprowadziła się z domu wraz z córkami.
W dniu 10 lipca 2014r, czyli już po ostatecznej wyprowadzce z domu ,I. T. (1)złożyła zawiadomienie o przestępstwie znęcania.
I. T. (1)przejawia cechy osobowości zależnej, co wpływa na jej interpretację, rozumienie i działanie w pewnych okolicznościach społecznych. Osoby z taką konstrukcją osobowości wykazują się wzmożona potrzeba wsparcia i opieki, co prowadzi do uległości, niekiedy wręcz patologicznej. Typowe, w obrazie tego typu osobowości, są: niskie poczucie wartości, trudności adaptacyjne, zaniżona samoocena, złe znoszenie krytyki, niestawianie wymogów osobom bliskim oraz brak sprzeciwu wobec nieakceptowanych zachowań osoby uważanej za ważną, lęk przed porzuceniem i potrzeba utrzymania relacji; w sytuacji kiedy zagrożenie występuje od osoby im bliskiej, z którą pozostały w relacji zależnej, nie potrafią z niej wyjść, uważając do końca, że w danej sytuacji to one ponoszą winę. Są w stanie znosić wiele przykrości w takiej relacji, tylko po to, żeby ona trwała i nie została przerwana, do końca wierząc, że ta sytuacja ulegnie zmianie.
A. T. (1)nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.
UP. W. (1)rozpoznano zaburzenia adaptacyjne, lecz stan psychiczny tego oskarżonego w czasie zarzucanego mu czynu nie znosił ani nie ograniczał jego zdolności rozpoznania znaczenia czynu oraz zdolności pokierowania swoim postępowaniem. PoczytalnośćP. W. (1)w czasie czynu i w czasie postepowania karnego nie budziła wątpliwości.
AniA. T. (1)aniP. W. (1)nie byli uprzednio karani.
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie: protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie (k.2-3 t. I), niebieskiej karty (k. 5-10 t. I), dokumentacji medycznej (k. 11-12 t. I), zeznańI. T. (1)(k.23-27 t. I, k. 253-254 t. II, k. 605-622 t. III, k.1172-1176 t. VI, k. 1430 t. VII ), odpowiedź na pozew (k. 31-39 t. I), zeznańM. M. (2)(k.45 t. I, k. 529-533 t. III, k. 1240-1242 t. VII), zeznańM. K. (1)(k.51-52 t. I, k. 256-257 t. II, k. 258v t. II, k. 1242-1248 t. VII, k.534-543 t. III, k. 1408-1409 t. VII), dokumentacji medycznej (k.55-68 t. I), opinii sądowo-psychologicznej (k.70-72, 80-81, 82-83, 91-92 t.I), zeznańO. T. (1)(k.76-77 t. I),częściowych wyjaśnieńP. W. (1)(k.97-99 t. I, k.191-193 t. I ,k. 514-516 t. III, k. 696-697 t. IV, k.974-976 t. V), opinii sądowo – psychiatrycznej (k., 112-115 t. I), dokumentacji procesowej z postępowania rozwodowego (k. 161-189 t. I), protokołu oględzin(k. 198-206 t. I), dokumentacji medycznej (k. 260-278 t. II), opinii sądowo-psychiatrycznej (k.279-280 t. II), wywiadów kuratora sadowego (k. 282-285, 289-291 t. II), zeznańK. P.(k.311-312v t. II, k. 898-899 t. V, k. 1240 t. VII) płyty CD k. (317 t. II), protokołu oględzin (k. 318-319 t. II), danych o karalności (k.320-231 t. II, 442-443 t. III), wywiadów środowiskowych ( k. 496-504 t. III), wydruków ze strony internetowej k. (558-561 t. III), płyty CD (k.633 t. IV), opinii sądowo-psychologicznej (k.667-669 t. IV), dokumentacji procesowej z postępowania rozwodowego (k. 674-692 t. IV), opinii ustnej (k.695 t. IV, k. 1449-1452 t. VII), opinii biegłego z zakresu fonoskopii k. (738-753 t. IV), opinii biegłego (k. 877-879 t. V), dokumentacji medycznej (k. 881 t. V), danych o karalności (k. 947-951 t. V), opinii biegłego z zakresu fonoskopii ( k. 952-960, 982-985, 987-999 t. V),płyty CD (k. 970 t. V), opinii sądowo-psychologicznej (k. 1217-1220 t. VII), danych o karalności (k. 1490-1491), opinii sądowo-psychologicznej (k. 1567-1569 t. VIII), częściowo wyjaśnień oskarżonych.
Nie były przydatne do poczynienia ustaleń faktycznych zeznania świadków:E. T. (1),O. T. (2),O. T. (3),J. K. (1),J. K. (2),K. K.,I. W.,B. K.,M. K. (3),Z. Z.,M. G.,P. K.,M. K. (4).
Przesłuchany w charakterze podejrzanego w postępowaniu przygotowawczym w dniu 10 grudnia 2014 r. (k.97-99 t. I)P. W. (1)stwierdził, że trudno jest mu się wypowiedzieć, czy przyznaje się do zarzutu, ponieważ nie wie, czy w ogóle doszło do stosunku pomiędzyA. T. (1), a jego żoną. Przyznał się do przytrzymywania rękiI. T. (1)i wskazał, że jest świadomy, że razem zA. T. (1)przekroczyli granicę, której nie powinni przekroczyć.P. W. (1)wyjaśnił co do zarzutu zgwałcenia zgodnie z ustalonym stanem faktycznym.P. W. (1)wyjaśnił, że nie odniósł wrażenia, żeI. T. (1)na to zbliżenie się zgodziła.
P. W. (1)wyjaśnił nadto, że w końcowej fazie małżeństwaA. T. (1)iI. T. (1),A. T. (1)zaproponowałP. W. (1)pieniądze w zamian za zeznanie na rozprawie rozwodowej małżonkówT., żeI. T. (1)miała z nim romans, na coP. W. (1)się nie zgodziłA. T. (1)powiedziałP. W. (1), że zniszczyłby wtedy żonę w sądzie. GdyA. T. (1)dowiedział się o treści odpowiedzi na pozewI. T. (1), w której opisana była sytuacja z „trójkątem”, namawiałP. W. (1)na złożenie zeznań, w których wskazałby, że zostali sprowokowani lub, żeI. T. (1)zmyśla.
Odnośnie relacji między małżonkami,P. W. (1)wyjaśnił, że zna małżonkówT.od około 2009-2010 r. tj. odkąd przeprowadził się zP.doM.. Na początku relacje między nimi były dobre. W 2011 rP. W. (1)zauważył, że w małżeństwieA. T. (1)iI. T. (1)coś się psuje.A. T. (1)zaczął podejrzewać, że żona go zdradza na wyjazdach służbowych.P. W. (1)był świadkiem kłótni między małżonkamiT..A. T. (1)wypominał żonie, że jej rodzina nie pomaga im finansowo, żeI. T. (1)go zdradza, że jeździ na szkolenia.I. T. (1)nic na to nie odpowiadała albo mówiła, że znów robi z niej najgorszą.P. W. (1)wyjaśnił, żeA. T. (1)używał wobec żony słów wulgarnych typu „kurwo”, „jesteś pierdolnięta”. W maju 2014 r.I. T. (1)zadzwoniła doP. W. (1), żeby przyszedł do niej, boA. T. (1)ją pobił.P. W. (1)przyszedł do małżonkówT.i zobaczył, żeA. T. (1)jest pijany. W ogrodzie przy ognisku byliI. T. (1)iM. K. (1).I. T. (1)siedziała na ławce i płakała.P. W. (1)nie widział na jej ciele śladów pobicia.P. W. (1)zapytałA. T. (1), dlaczego pobiłI. T. (1), a ten odparł, że go „wkurwia”.P. W. (1)wyjaśnił, że nie był świadkiem innych przejawów agresjiA. T. (1)wobec żony.
Przesłuchany ponownie w dniu 09 lutego 2015 r. (k.191-193 t. I)P. W. (1)podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Wyjaśnił nadto, żeA. T. (1)wykorzystywał swoją przewagę finansową nad żoną, podkreślał, że on ma większy wkład w ich majątek.P. W. (1)wyjaśnił, że nigdy nie miał romansu zI. T. (1), nie było takiej sytuacji, że jego była żona nakryła go w sytuacji intymnej zI. T. (1).
Przesłuchany przed Sądem Okręgowym w Warszawie w sprawie XVIII K 93/15 w dniu 19 sierpnia 2015 r. (k.514-516 t. III)P. W. (1)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
Przesłuchany przed Sądem Okręgowym w Warszawie w niniejszej sprawie w dniu 13 lutego 2018 r. (k.1166-1170 t. VI)P. W. (1)wskazał, jeśli rzeczywisty przebieg zdarzenia jest taki jak opisuje pokrzywdzona, to po częściP. W.się przyznaje.
Przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym w dniu 29 stycznia 2015 r. (k.141-144 t. I)A. T. (1)nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, że nigdy nie uderzył żony, nie ubliżał jej, nie popychał jej ani nie ściskał, nie wypędzał jej z domu.A. T. (1)iI. T. (1)pobrali się w 2002 r. W początkowym okresie ich relacje były normalne, które zaczęły się psuć po urodzeniu drugiej córkiW.w 2005 r. Wówczas jego żona zaczęła mieć stany depresyjne, wzywane było z tego powodu pogotowie. Lekarz każdorazowo rozpoznawał uI. T. (1)depresję i zalecał pobyt w szpitalu. Jego żona odmawiała udania się do szpitala, nie chciała się leczyć. Kulminacja tej sytuacji była próba samobójcza żony w 2011 r.A. T. (1)wskazał, że żona wyprowadzała się od niego trzykrotnie. Żona nie mówiła mu, dlaczego się wyprowadzała.A. T. (1)wskazał, że żona wielokrotnie mu ubliżała słowami: „złamany chuju”, „pedale” i była agresywna wobec dzieci. W dniu, kiedy miało dojść do zgwałceniaI. T. (1), do małżonkówT.przyszedł na obiadP. W. (1). Po obiedzie wszyscy troje wypili po około 3 piwa.I. T. (1)poszła się wykąpać. Po kąpieli,I. T. (1)wyszła z łazienki i usiadłaP. W. (1)na kolanach. Wszyscy troje zaczęli żartować, że może zrobiliby trójkącik tzn. seks w trzy osoby. Było to powiedziane żartobliwie.
Przesłuchany przed sądemA. T. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.
Sąd zważył, co następuje.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniomA. T. (1)w zakresie, w którym nie przyznaje się on do obu zarzucanych mu czynów, z uwagi na sprzeczność jego wyjaśnień z innymi wiarygodnymi dowodami, w szczególności zeznaniami pokrzywdzonej.
Co do przestępstwa zgwałcenia, wskazać należy, iż wyjaśnieniom tego oskarżonego, że sytuacja opisana w punkcie 1 aktu oskarżenia nie miała miejsca, przeczą zgodne zeznaniaI. T. (1)oraz wyjaśnieniaP. W. (1), w których opisuje on przebieg tego zdarzenia i swój w nim udział. Z zeznańI. T. (1)i wyjaśnieńP. W. (1)wynika, że oskarżeni weszli do sypialni, gdzie kobieta spała,A. T. (1)zaproponował jej seks „w trójkącie”, na co się nie zgodziła. Mimo to,A. T. (1)zdjął jej spodnie od piżamy i odbył z nią stosunek seksualny, w trakcie którego była przytrzymywana przezP. W. (1). Jak z powyższego wynika, dwoje z trojga zaangażowanych potwierdziło zaistnienie zdarzenia w kształcie zarzuconym oskarżonym, a przy tym brak jest uzasadnionych podstaw do odmowy im wiary. Gdy chodzi o oskarżonegoP. W., to choć jego zachowania wobec konfliktu małżonkówT.na pewnym etapie mogą budzić zastrzeżenia natury etycznej (bo pozorował sprzyjanie oskarżonemu, podczas gdyde factoopowiedział się już po stronie pokrzywdzonej; rejestrował z zamiarem przyszłego procesowego wykorzystania rozmowy telefoniczne bez informowania o tym swoich rozmówców, m. in. oskarżonegoA. T.), to nie powoduje ono – w ocenie Sądu – dyskwalifikacji jego wyjaśnień. Przede wszystkim bowiem nie sposób doszukać się racjonalnego powodu, dla którego oskarżonyP. W.miałby nie tylko fałszywie pomawiaćA. T., ale zarazem – dla osiągnięcia celu w postaci skazania współoskarżonego – obciążyć samego siebie niepopełnionym, a przy tym poważnym, przestępstwem. Jak wskazuje doświadczenie życiowe i orzecznicze, jest czymś sprzecznym z naturą ludzką przyznanie się do niepopełnionego czynu i narażanie się tym samym na surową odpowiedzialność karną, przynajmniej bez istotnego, ważkiego powodu. W niniejszej sprawie powód taki (w stopniu pozwalającym uznać do za co najmniej wysoce prawdopodobny) nie został ujawniony. Nie wiadomo, skąd miałaby się brać jego tak duża niechęć wobec A,T., mimo dotychczasowej, długotrwałej zażyłej znajomości między nimi; co miałby nadto na tym zyskać. Nawet gdyby brać pod uwagę jako motyw ewentualny związek uczuciowy międzyP. W.a pokrzywdzoną (który to pojawił się w toku procesu co najwyżej jako gołosłowna insynuacja), nie byłby on zadowalającym wytłumaczeniem takiego działania, a to, z jednej strony, z uwagi na wątpliwą korzyść takiego działania, z drugiej zaś na zbyt duże ryzyko –P. W.nie mógł przecież w sposób pewny i pozbawiony elementu ryzyka liczyć na łagodne potraktowanie przez wymiar sprawiedliwości i uniknięcie kary długotrwałego pozbawienia wolności. On tymczasem, mimo że niewątpliwie z takiego zagrożenia zdawał sobie sprawę ( już w toku procesu) swoje stanowisko podtrzymywał.
Teza o fałszywym pomawianiuA. T., w ramach spisku zawiązanego między P..W.,I. T.iM. K., forsowana w toku procesu przez oskarżonego i sprzyjających mu świadków – członków jego rodziny, wprost ujęta była przez świadkaM. K. (3), która zeznała, że w toku rozmowy telefonicznej między nią aP. W., miał on oświadczyć jej, że gotowy jest „podłożyć się”, aby zniszczyćA. T. (1). Twierdzenie to nie wytrzymuje wszakże konfrontacji z materiałem dowodowym. Wspomniana rozmowa, jak się okazało, został zarejestrowana przezP. W. (1)i ujawniona na rozprawie głównej, w wyniku czego stwierdzić można niewątpliwie, że takie stwierdzenia w rzeczywistości nie padły i jeśli istnieje namacalny przejaw „procesowego spiskowania”, to raczej drugiej strony.
Wyjaśnienia oskarżonegoP. W.potwierdza, przecząc tym samym wyjaśnieniomA. T., treść nagrania rozmowy między oskarżonymi, w toku którejA. T. (1)informujeP. W. (1)o treści odpowiedzi na pozew, w której pokrzywdzona opisała fakt zgwałcenia. Z nagrania tego wynika, ze oskarżonyA. T.nie kwestionuje, jak należałoby zgodnie z wskazaniami doświadczenia życiowego oczekiwać, tego zdarzenia i swego w nim udziału, nie okazuje zaskoczenia czy wzburzenia oskarżeniem go o poważne przestępstwo, lecz stara się ustalić taktykę dalszego postępowania, proponując bądź zaprzeczenie przed sądem takiej sytuacji, bądź potwierdzić zaistnienie zbliżenia, ale za zgodą pokrzywdzonej. Zachowanie takie jest nienaturalne dla kogoś, kto został fałszywie pomówiony o poważne przestępstwo i jako takie zdecydowanie podważa twierdzenia oskarżonego, że omawiane zdarzenie nie miało miejsca.
Wskazane wyżej nagrania rozmów telefonicznych, mimo że uzyskane w sposób etycznie wątpliwy, pozostają obiektywnym i wartościowym dowodem w sprawie. Jak wynika z opinii biegłego z zakresu fonoskopii, dowodowe zapisy dźwiękowe nie noszą cech świadczących o stosowaniu wobec ich techniki montażu. Treść nagrań nie nasuwa także wątpliwości co do okoliczności, przedmiotu i kontekstu rejestrowanych wypowiedzi, a tym samym nie wskazuje na cechy manipulacji rozmów ze strony oskarżonegoP. W.. Dotyczy to w szczególności rozmowy zA. T., która – jak wynika z oględzin jej zapisu – została nie wątpliwie zainicjowana przez tego oskarżonego, to jego spontaniczne niezainspirowane przez rozmówcę wypowiedzi dominują (w tym te krytyczne – dotyczące zdarzenia opisanego w odpowiedzi na pozew), wypowiedziP. W.są zaś zdawkowe, zasadniczo nieistotne dla przebiegu rozmowy.
Jak wspomniano, wiarygodne są również w tym zakresie zeznania pokrzywdzonej. Oceny tej nie zmienia fakt, że o powyższym zdarzeniu zawiadomiła dopiero po ponad dwóch latach, jak też, ze w toku pierwszego przesłuchania w sprawie karnej opisując przedmiotowe zajście zeznała: „…w 2012 roku jednemu z sąsiadów zaproponował, aby dołączył do seksu i stworzył trójkąt ze mną i z mężem nie uzgadniając niczego ze mną. Nie doszło do żadnego zbliżenia…”, a zatem w sposób rozbieżny niż zeznawała potem (jak też wyjaśniałP. W.), gdy szczegółowo zrelacjonowała zdarzenie z udziałem oskarżonych w jej sypialni. Odnośnie powyższych okoliczności wyjaśniła przyczyny, dla których wcześniej nie zgłaszała policji zdarzeń na jej szkodę, tłumacząc to tym, że nie do pomyślenia dla niej było składanie zawiadomienia przeciwko mężowi (k. 610, 618), jak też wskazała, że opisując po raz pierwszy jej zgwałcenie nie było jej intencją zaprzeczenie temu faktowi, lecz wskazanie, że nie doszło do zbliżenia z sąsiadem (k. 620-621). Wyjaśnienia te zasługują na akceptację, zwłaszcza w świetle treści i wniosków opinii biegłej psycholog. Pokrzywdzona, zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i w toku postępowania sądowego, przesłuchiwana była z udziałem biegłej psychologa. Wobec czego, opinia, będąca wynikiem takiego przesłuchania, a stanowiąca formę badania psychiki świadka w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla oceny wartości składanych przez niego zeznań, ma dla oceny wiarygodności tych zeznań zasadnicze znaczenie. Biegła (między innymi na podstawie udziału w przesłuchaniach pokrzywdzonej, wywiady psychologicznego) nie stwierdziła u pokrzywdzonej tendencji do fantazjowania lub konfabulacji; stwierdziła uI. T. (1)cechy osobowości zależnej. Osoby z taką konstrukcją osobowości wykazują się wzmożoną potrzeba wsparcia i opieki, co prowadzi do uległości, niekiedy wręcz patologicznej. Typowe, w obrazie tego typu osobowości, są: niskie poczucie wartości, trudności adaptacyjne, zaniżona samoocena, złe znoszenie krytyki, niestawianie wymogów osobom bliskim oraz brak sprzeciwu wobec nieakceptowanych zachowań osoby uważanej za ważną, lęk przed porzuceniem i potrzeba utrzymania relacji; w sytuacji kiedy zagrożenie występuje od osoby im bliskiej, z którą pozostały w relacji zależnej, nie potrafią z niej wyjść, uważając do końca, że w danej sytuacji to one ponoszą winę. Są w stanie znosić wiele przykrości w takiej relacji, tylko po to, żeby ona trwała i nie została przerwana, do końca wierząc, że ta sytuacja ulegnie zmianie (k. 1449-1450). Cechy osobowości zależnej – co istotne - wpływają na interpretację, rozumienie i działanie pokrzywdzonej w pewnych okolicznościach społecznych, w tym w relacjach rodzinnych. U osób o osobowości zależnej, impulsem do zakończenia toksycznego związku, zmiany postawy wobec partnera, jest jakiś moment, zdarzenie krytyczne. W przypadku pokrzywdzonej, jak należy sądzić, impulsem takim było złożenie pozwu o rozwód przez oskarżonego, co tym samym nie oznacza, że złożenie zawiadomienie o przestępstwie i zeznań obciążających męża było z jej strony działaniem odwetowym i instrumentalnym, obliczonym na uzyskanie przewagi procesowej w postepowaniu rozwodowym.
Nie umniejsza wiarygodności zeznań pokrzywdzonej fakt, że po zgwałceniu utrzymywała zP. W. (1)dobre, przyjacielskie relacje. Odnośnie przyczyn tegoż zeznawała pokrzywdzona wskazując, że wybaczyła mu, zaś z jego strony uzyskała pomoc i wsparcie w trudnych momentach.
Relacja pokrzywdzonej znajduje pośrednie potwierdzenie w zeznaniach jej siostryM. M. (2), jak też w zeznaniachM. K., który przytoczył rozmowę, której był świadkiem, a która odbyła się na terenie posesjiT.wiosną 2014 roku, gdy obecni byli – oprócz świadka –A. T. (1),P. W. (1)i pokrzywdzona, w toku której oskarżonyA. T.stwierdził, że jego żona będzie teraz miała „czworokąt”, co miało stanowić nawiązanie do wydarzenia sprzed 2 lat.
Pozostałe dowody, w szczególności inni świadkowie nie mieli wiedzy na temat omawianego tu zajścia, co jednak niejednokrotnie nie przeszkadzało im wyrażać swych ocen co do prawdopodobieństwa zaistnienia takiego zdarzenia. Wyjątkiem jest tuE. T. (1)– matka oskarżonego, która w toku postepowania sądowego utrzymywała (na podstawie rzekomych notatek), że przebywała w tym czasie w domu syna i do żadnego zgwałcenia nie doszło. W tym zakresie wszakże zeznania te nie zasługują na wiarę, podobnie jak odpowiadające im wyjaśnieniaA. T. (1), złożone na rozprawie (k. 517), a to z tej przyczyny (oprócz innych a dotyczącychE. T., o czum w dalszej części uzasadnienia), że we wcześniejszych swych depozycjach, składanych w śledztwie o tej okoliczności nie wspominali.
Niewiarygodne są wyjaśnieniaA. T. (1), w zakresie, w którym wskazuje on, że jego żona miała epizody depresyjne. Po pierwsze, wątpliwe jest, by lekarze pogotowia ratunkowego rzekomo przyjeżdżający do przyjeżdżający na wezwanie do pokrzywdzonej, dokonywali rozpoznania depresji, po drugie, twierdzenia oskarżonego nie znajdują potwierdzenia w stosownej dokumentacji medycznej. Z dokumentacji takiej wynika, że rozpoznano uI. T. (1)nie depresję, ale zaburzenia adaptacyjne. Również opinia biegłej psycholog nie dostarcza argumentów za takim rozpoznaniem.
Również niewiarygodne są wyjaśnieniaA. T. (1), w których wskazuje on, że nie znęcał się nad żoną, lecz to jego żona wszczynała awantury. W tej mierze sąd w pełni obdarzył wiarą zeznania pokrzywdzonej. I w tym kontekście istotna dla oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonej jest opinia biegłej psycholog i stwierdzona w niej u pokrzywdzonej osobowość zależna. W świetle powyższego, uznać należy, że wersja zdarzeń podawana przezI. T. (1)(w której to ona jest przedmiotem, ofiarą ataków męża, którym w niewielkim stopniu jest w stanie się przeciwstawić, a zdecydowanie częściej biernie im się poddaje) jest zdecydowanie bardziej przystająca do rozpoznanych u niej cech osobowości niż wersja forsowana przezA. T. (1); charakterystyka tej osobowości wyklucza, aby to pokrzywdzona byłą osobą dominującą w małżeństwie. Stąd, nie jest prawdopodobne, by to zachowania obojga małżonków były niestosowne i powodowały wzajemne krzywdy, a tym bardziej, że to pokrzywdzona była agresorką wszczynającą kłótnię i tłamszącą oskarżonego, jak wynikałoby to z wyjaśnieńA. T.i wspierających go świadków. Również okoliczności i czas ujawnienia przez pokrzywdzoną omawianych zdarzeń, nie dezawuują wartości jej zeznań, ponieważ – podobnie jak w przypadku poprzednio omawianego czynu (zgwałcenia) – znajdują racjonalne i wiarygodne wytłumaczenie we wnioskach opinii biegłej.
Nadto, zeznania pokrzywdzonej znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych świadków – zarówno pośrednie, jak i bezpośrednie. Chodzi tu o zeznania siostry pokrzywdzonejM. M. (2), która zeznawał nie tylko na temat relacjonowanych jej przezI. T.zdarzeń, lecz także sama – przy okazji wizyt u siostry – obserwowała relacje między małżonkami.M. K. (1), który przez miesiąc mieszkał w domu małżonkówT., był świadkiem awantur wszczynanych przezA. T. (1), a także incydentu na ognisku, podczas któregoA. T. (1)uderzył żonę, tak że ta spadła z ławki. Podobnie oskarżonyP. W. (1), jako częsty gość w domu małżonkówT.był świadkiem nagannych zachowańA. T.wobec swej żony. Pośrednio relacje pokrzywdzonej potwierdzała w pewnym zakresie świadekK.P:ecko – psycholog, z której pomocy pokrzywdzona korzystała po rozstaniu z mężem.
Relację pokrzywdzonej wspierają także inne ujawnione w sprawie okoliczności: pobyt pokrzywdzonej w szpitalu wP.po próbie samobójczej w 2011 roku i wytworzona w tym czasie dokumentacja medyczna, z której wynika, że w toku wywiadu pokrzywdzona podała, że przedawkowała leki na skutek konfliktu z mężem, nadużywaniem przez niego alkoholu i stosowaniem przemocy (k. 11). Choć biegła psycholog wykluczyła, by próba samobójcza była następstwem znęcania się nad nią przez męża, nie oznacza to wszakże, że nie doświadczała ona ze strony męża zachowań, składających się na znamiona przestępstwa znęcania. Inną okolicznością przemawiającą za wiarygodnością relacji pokrzywdzonej jest fakt trzykrotnego jej wyprowadzania się z domu, co świadczy o istnieniu ważkich powodów, które skłoniły pokrzywdzoną do tego typu desperackiego kroku, tj. opuszczenia domu z małymi dziećmi, nie mając zapewnionego innego stałego miejsca pobytu.
Sąd – jak było już zaznaczone - uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonegoP. W. (1)w części, w której opisywał on okoliczności zgwałceniaI. T. (1), jak i w tej części, która dotyczy szerszego tła relacji między małżonkamiT.. Jego wyjaśnienia w tym zakresie są szczegółowe, uzupełniają relację pokrzywdzonej. Sąd z ostrożnością podszedł jedynie do wyjaśnień tego oskarżonego w zakresie, w którym twierdzi on, że wcześniej odebrał zachowanieI. T. (1)jako zgodę na stosunek seksualny oraz nie miał świadomości, czy doszło do stosunku seksualnego międzyA. T. (1)aI. T. (1). Należy zauważyć, że oskarżony wskazując, że w podczas spotkań z małżonkamiT.panowała swobodna atmosfera seksualna, nie podaje konkretnych przykładów zachowań pokrzywdzonej, które miałyby dowodzić, że wyrażała ona zgodę na stosunek seksualny z dwoma mężczyznami, oprócz sytuacji, gdy po wyprowadzce byłej żonyP. W. (1), ten ostatni przyszedł do domu małżonkówT., a wtedyA. T. (1)powiedział do żony, żeby pocieszyłaP. W. (1).I. T. (1)usiadłaP. W. (1)na kolanach, aA. T. (1)zaproponował „trójkąt”, przy czym reakcja pokrzywdzonej zdaniemP. W. (1)nie była odmowna. Ponadto oskarżony sam w swoich wyjaśnieniach wskazuje, żeI. T. (1)protestowała, kazała obu mężczyznom wyjść z pokoju, próbowała się wyrwać, kiedy mąż zdejmował z niej spodnie od piżamy oraz podczas stosunku. Powyższe zachowanie pokrzywdzonej powinno u dojrzałego mężczyzny, jakim jestP. W. (1), wzbudzić jednoznaczne odczucie u oskarżonego, żeI. T. (1)nie wyrażała zgody na stosunek seksualny.
Również wyjaśnieniaP. W. (1), w których wskazuje on, żeA. T. (1)namawiał go do ułożenia wspólnej wersji zdarzeń dotyczących zgwałceniaI. T. (1), korespondują z ekspertyzami fonoskopijnymi (k.953-960, k. 982-985, k. 987-999 t. V), które zawierają zapisy rozmów międzyA. T.aP. W.i z której ewidentnie wynika, żeA. T.chciał namówićP. W.na złożenie wyjaśnień wskazujących, że do zgwałceniaI. T. (1)nie doszło. Poza tym powyższe ekspertyzy obala twierdzeniaA. T. (1), że nie zgwałcił on swojej żony, gdyż jego słowa wypowiadane doP. W.o ułożeniu wspólnej wersji wskazują, iż miał on świadomość, że czynu tego dokonał.
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaM. K. (1). Zeznał on, że mieszkał u małżonkówT.przez okres około miesiąca. Przebywając zA. T. (1)i jego żoną, miał obszerną wiedzę w tym okresie o ich relacjach, tym samym jego zeznania są w niniejszym postępowaniu wartościowe. Świadek zeznał, że przed zamieszkaniem uT., miał opinię oI. T. (1)zgodną z negatywnymi informacjami przekazywanymi przezE. T. (1)iA. T. (1). Natomiast jego opinia o pokrzywdzonej zmieniła się, kiedy zamieszkał z nią i jej mężem. Świadek potwierdził zeznaniaI. T. (1), że to ona zajmowała się domem. Świadek zeznał też, żeA. T. (1)kierował wobecI. T. (1)obraźliwe słowa. Ponadto świadek opisał sytuację, gdy na ognisku u małżonkówT.,A. T. (1)uderzył żonę, która w wyniku tego spadła z ławki i dalej był wobec żony agresywny, nawet gdyM. K. (1)stanął między nimi. Co do sytuacji rzekomego pobiciaE. T. (1)przez synową, świadek zeznał, że wE. T. (1)przyszła do jego rodziców, powiedziała, żeI. T. (1)ją pobiła, a nadto chciała, żeby rodziceM. K. (1)przyszli do domuT.i jak przyjedzie Policja to żeby powiedzieli, że widzieli, jakI. T. (1)ją szarpała. Powyższe zeznania, choć dotycząde factoobserwacji poczynionych przez świadka przez okres 1 miesiąca w końcowej fazie czynu zarzuconego oskarżonemuA. T., mają znaczenie przy ocenie dowodów dotyczących tych relacji w ogólności.
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaM. M. (2). Zeznała ona, że nie tylko pokrzywdzona opowiadała jej o zgwałceniu przez męża i sąsiada oraz o kłótniach wszczynanych przez męża, ale świadek widziała ślad po uderzeniu na twarzyI. T. (1). PonadtoM. M. (2)była naocznym świadkiem, gdyA. T. (1)zwracał się do żony obraźliwymi słowami, co obala wyjaśnienia tego oskarżonego oraz zeznania wszystkich świadków, wskazujących, żeA. T. (1)nie był osobą kłótliwą.
Sąd uznał za niewiarygodne zeznaniaE. T. (1). Świadek jest matkąA. T. (1), a tym samym osobą bliską dla niego, dlatego też ma interes w zeznawaniu na korzyść syna. Zeznania świadka był skrajnie subiektywna, wręcz tendencyjne – wyrażającą skrajną niechęć, wrogość wobec pokrzywdzonej. Ponadto, z zeznańI. T. (1),M. K. (1)oraz wyjaśnieńP. W. (1)wynika, żeE. T. (1)swoim zachowaniem zaostrzała konflikt między małżonkamiT., wtrącała się w ich pożycie małżeńskie. Słuszność takiego postrzegania roliE. T. (1)jest dla Sądu oczywista, gdy zważyć na cechy charakteru tego świadka, które można było zaobserwować w toku składania przez nią zeznań przed sądem. Świadek jest niewątpliwie osobą władczą, apodyktyczną, nie znoszącą sprzeciwu, a przy tym nieprzejednaną i sztywną w poglądach.E. T. (1)winiłaI. T. (1)za rozpad związku małżeńskiegoA. T. (1)zO. T. (2). Jednocześnie, z zeznań świadka wynika w sposób wyraźny jej przekonanie, że wszystko, co pokrzywdzona miała, zawdzięczała wyłącznie jej iA. T.jak też ogromna pogarda wobec pokrzywdzonej („ona powinna już dawno być wystawiona za bramę”). Zeznania tego świadka co do agresji werbalnejI. T. (1)wobec męża, przeczą nie tylko zeznaniom pokrzywdzonej, ale także wyjaśnieniomP. W. (1)i zeznaniomM. K. (1), który jest bratem ciotecznymA. T. (1). Również opinia sądowo-psychologiczna dotyczącaI. T. (1)wskazuje, że jest to osoba mająca niską wiarę w siebie i swoje możliwości. W kontaktach interpersonalnych może być uległa, pasywna i submisyjna. Tym samym z uwagi na taką ocenę osobowości pokrzywdzonej, przeprowadzoną przez biegłego psychologa, mającego wiedzę specjalistyczną, nie można uznać, żeE. T. (1)zeznała prawdę, twierdząc, że to jej synowa wszczynała kłótnie małżeńskie, była agresywna wobec męża werbalnie i fizycznie, który z kolei się jej bał. Również zeznania tego świadka w zakresie niezaistnienia czynu polegającego na zgwałceniuI. T. (1), Sąd uznał za nieprawdziwe. Świadek w niniejszym postępowaniu przed Sądem zeznał, że była podczas Świąt Wielkanocnych w domu małżonkówT., gdyż ich córki chorowały na ospę. Natomiast informacja o tym, jakobyE. T. (1)miała być obecna w dniu zgwałceniaI. T. (1)w domu swojego syna, nie znajduje odzwierciedlenia w wyjaśnieniachP. W. (1)aniA. T. (1)ze śledztwa ani w zeznaniachI. T. (1)tj. osób, które powinny mieć najpełniejszą wiedzę w zakresie zarzucanego oskarżonym przestępstwa zgwałcenia. Zeznania tej treści są przejawem eskalowania niekorzystnych dla pokrzywdzonej elementów w toku kolejnych zeznań tego, jak i innych świadków wspierających oskarżonego. Np. świadekE. T. (1)wskazywał w kolejnych zeznaniach, żeI. T. (1)często siadał na kolanachP. W., których to okoliczności wcześniej nie powoływała.
Sąd nie dał wiary zeznaniomO. T. (2). Wskazać należy, że jest to świadek ze słyszenia.O. T. (2)nie była naocznym świadkiem rzekomych awantur wszczynanych przezI. T. (1)ani jej agresji werbalnej i fizycznej wobecA. T. (1),E. T. (1)iO. T. (3), O powyższym miała dowiedzieć się od syna, który był także dzieckiemA. T. (1)oraz od teściowej. Przy tymO. T. (2)miała negatywny stosunek doI. T. (1), gdyż winiła ją za rozpad swojego małżeństwa zA. T. (1), a tym samym miała interes w tym, aby zeznawać na jej niekorzyść.O. T. (2)sama przyznała, że nie bywałą w domuI. T. (1)iA. T. (1)w czasie ich małżeństwa, natomiast kilka razy rozmawiała zI. T. (1)jeszcze przed swoim rozwodem zA. T. (1)i nie były to miłe rozmowy.
Sąd odmówił wiarygodności zeznaniomI. W.. Jak wynika z wyjaśnieńP. W. (1),A. T. (1)zeznawała korzyśćI. W.w postępowaniu rozwodowym między nią aP. W. (1). Dlatego też, zeznając o agresjiI. T. (1)wobecA. T. (1)miała interes w tym, aby odwdzięczyćA. T. (1)za korzystne dla niej zeznania.
ZeznaniaM. K. (3)są zdaniem Sądu niewiarygodne. Świadek razem z mężemB. K.są dobrymi znajomymiA. T. (1)i dlatego mogą chcieć zeznawać na jego korzyść. Poza tym absurdalne w ocenie Sądu jest twierdzenie, że podczas rozmowyM. K. (3)zP. W. (1), ten ostatni otwarcie wyznał, że się „podłoży” w celu zniszczeniaA. T. (1). Niewiarygodne jest to, żeby niewinny człowiek chciał się przyznać do zbrodni i ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną w celu zemsty na innej osobie, nawet gdyby Sąd skorzystał z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. SamP. W. (1)przyznał, że dzwonił doM. K. (3), ale nie w celu nakłonienia ją i jej męża do złożenia zeznań korzystnych dla pokrzywdzonej (jak twierdziłaM. K. (3)), lecz w celu rozeznania się, czyA. T. (1)nakłaniaM. K. (3)iB. K.do złożenia zeznań określonej treści. Powyższe potwierdza nagranie rozmowy telefonicznej międzyP. W. (1)aM. K. (3)oraz opinia biegłego eksperta fonoskopii, z których wynika, żeM. K. (3)iP. W. (1)rozmawiali o relacjach międzyI. T. (1)aA. T. (1), aleP. W. (1)nie instruowałM. K. (3)jak ma zeznawać.M. K. (3)zeznała, że widocznie dokonała nadinterpretacji słówP. W., który powiedział jej, że jest w stanie ponieść wszelkie konsekwencje, przy czymP. W.mówił to w kontekście zgwałceniaI. T. (1).
Z takich samym powodów Sąd nie dał wiary zeznaniomB. K.. Świadek jest dobrym znajomymA. T. (1).B. K.nie rozmawiał osobiście zP. W. (1), o tym, żeP. W. (1)miał namawiaćM. K. (3)do składania zeznań określonej treści, wie z relacji żony.
Sąd nie dał wiary zeznaniomK. K., gdyż jej zeznania są niespójne wewnętrznie. W postepowaniu przygotowawczym świadek w swoich depozycjach nie wskazała, aby była świadkiem agresji któregokolwiek z małżonkówT.względem drugiego małżonka. Natomiast świadek zeznała przed Sądem w niniejszym postępowaniu o aktach agresjiI. T. (1)względem męża, by później wskazać, żeI. T. (1)dobrze traktowała męża, ale były pojedyncze sytuacje, gdy go wyzywała. Świadek wskazała, że 3 razy słyszała, jakI. T. (1)„dobrze odzywa się do męża”. Z powyższego wynika, że zeznania tego świadka są chwiejne i z tego powodu nie można dać im wiary. Co więcej, świadek obwiniaI. T. (1)o rozpad swojego związku małżeńskiego zM. K. (1), co może świadczyć, że świadek ma interes w zeznawaniu na niekorzyśćI. T. (1).
Sąd nie przyznał waloru wiarygodności zeznaniom świadkaJ. K. (2). Zdaniem Sądu niewiarygodne jest, abyM. K. (1), który według zeznańJ. K. (2), najpierw nie przyznawał mu się do romansu zI. T. (1), potem nagle nie wiadomo, z jakich powodów przyznał się do tego romansu swoim rodzicom, aby później w postępowaniu karnym utrzymywać, że nie ma zI. T. (1)romansu. Podobnie z informacją rzekomo przekazanąJ. K. (2)przez jego syna o tym, że do zgwałceniaI. T. (1)nie doszło. Logiczne jest, że w hipotetycznej sytuacji zmowyM. K. (1)zI. T. (1)przeciwko jej mężowi,M. K. (1)zachowałby szczególną ostrożność w zakresie informacji dotyczących małżeństwaI. T. (1)iA. T. (1)oraz swoich relacji zI. T. (1), których udziela rodzicom. Zważyć należy, żeM. K. (1)wskazał, że miał odrębne zdanie od swoich rodziców odnośnie przestępstw objętych niniejszym postępowaniem i zanegował, żeby miał mówić swoim rodzicom, że zgwałcenieI. T. (1)zostało zmyślone.M. K. (1)zeznał też, że jego rodzice naciskali, żeby nie mieszał się w sprawyA. T. (1)i jego żony i nie utrzymywał kontaktów zI. T. (1). PonadtoJ. K. (2)nie był świadkiem naocznym rzekomego pobiciaE. T. (1)przez jej synową.
ZeznaniaJ. K. (1)Sąd również nie uznał za wiarygodne. Świadek jest siostrąE. T. (1), która jest skonfliktowana z pokrzywdzoną. Z tożsamych powodów Sąd nie uznał za wiarygodne zeznańJ. K. (1), dla jakich Sąd nie dał wiary zeznaniomJ. K. (2)co do informacji przekazanym przezM. K. (1)o rzekomym spiskuI. T. (1)iP. W. (1)przeciwkoA. T. (1), a tym samym niezaistnieniu zgwałceniaI. T. (1)przez jej męża iP. W. (1)oraz znęcania sięA. T. (1)nad żoną. Zważyć należy, żeM. K. (1)wskazał, że miał odrębne zdanie od swoich rodziców odnośnie przestępstw objętych niniejszym postępowaniem i zanegował, żeby miał mówić swoim rodzicom, że zgwałcenieI. T. (1)zostało zmyślone.M. K. (1)zeznał też, że jego rodzice naciskali, żeby nie mieszał się w sprawyA. T. (1)i jego żony i nie utrzymywał kontaktów zI. T. (1). PonadtoJ. K. (1)nie była świadkiem naocznym rzekomego pobiciaE. T. (1)przez jej synową. Co więcej, z doświadczenia życiowego wynika, że siniaki po pobiciu nie pojawiają się od razu, a tym samymJ. K. (1)iJ. K. (2)nie mogli widzieć uE. T. (1)siniaków w dniu jej rzekomego pobicia przezI. T. (1).
ZeznaniaO. T. (3)Sąd uznał za niewiarygodne. Zważyć należy, że świadek jest synem oskarżonegoA. T. (1), a tym samym ma interes w zeznawaniu na korzyśćA. T. (1).
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaK. P., psychologa, do którego czterokrotnie udała sięI. T. (1)w związku z problemami małżeńskimi. Zeznania tego świadka były szczere i spójne, przedstawiła ona przebieg wizytI. T. (1)i wskazanych przez nią problemów, a także własne zalecenia względem dalszego postepowaniaI. T. (1).
ZeznaniaM. K. (4)iP. K.nie wniosły znaczących treści do niniejszej sprawy. Świadkowie ci zeznali, że nie zaobserwowali konfliktu między małżonkamiT., w tym kierowania słów obraźliwych ani śladów pobicia na cieleI. T. (1). NatomiastI. T. (1)wspomniałaM. K. (4)o awanturze z teściową.
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaO. T. (1). Mimo młodego wieku, w ocenie biegłego psychologa (k.82-83) świadek ten nie ujawniała klinicznie deficytów funkcji poznawczych, które mogłyby wskazywać na istnienie organicznego uszkodzenia(...)ani nie ujawniała tendencji do fantazjowania czy konfabulacji. Na treść jej zeznań niewidoczny był też wpływ osób trzecich. Świadek zeznała, że widziała, jakA. T. (1)krzyczał na pokrzywdzoną, używając „brzydkich” słów. Ponadto świadek zeznała, że toA. T. (1)wszczynał awantury.
W. T.odmówiła składania zeznań w trybieart. 182 § 1 k.p.k.
Opinie sądowo-psychologiczne oraz sądowo-psychiatryczne sporządzone w niniejszej sprawie, cechowały się klarownością, spójnością, a także nie zawierały jakichkolwiek sprzeczności. Ponadto opinie te w sposób wyczerpujący przedstawiły stan psychicznyI. T. (1), oskarżonegoP. W. (1)i małoletnichW. T.iO. T. (1).
Opinie fonoskopijne, wydane w niniejszej sprawie Sąd uznał za wiarygodne, gdyż zostały wydane zgodnie z zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem biegłego eksperta z zakresu fonoskopii.
Sąd obdarzył wiarą ujawnione i stanowiące podstawę ustaleń faktycznych dokumenty, sprawie bowiem ich autentyczność, nawet w przypadku kopii, nie była kwestionowana przez strony, dlatego też Sąd nie znalazł podstaw, by pozbawić je wartości dowodowej.
W odniesieniu do czynu zarzuconego oskarżonymA. T. (1)iP. W. (1)w punkcie I aktu oskarżenia sąd doszedł do przekonania, żeA. T. (1)iP. W. (1)swoim zachowaniem wypełnili znamiona zgwałcenia zbiorowego określone wart. 197 § 3 pkt. 1 kkw zw. zart. 197 § 1 kki uznał ich za winnych tego, że w dacie bliżej nie ustalonej, w okresie pomiędzy kwietniem a majem 2012 r. wM.powiat(...)województwo(...), działając wspólnie i w porozumieniu, przy użyciu przemocy polegającej na przytrzymywaniuI. T. (1)oraz częściowym rozebraniu pokrzywdzonej, wbrew jej woli doprowadzili ją do obcowania płciowego.
Art. 197 § 1 k.k.penalizuje doprowadzenie innej osoby przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem do obcowania płciowego. W doktrynie wskazuje się, że znamię "obcowanie płciowe" obejmuje swym zakresem znaczeniowym akty spółkowania oraz ich surogaty, które traktować można jako ekwiwalentne spółkowaniu. Zgwałcenie zart. 197 § 1 kkma zatem miejsce, gdy czynność sprawcza polega na bezpośrednim kontakcie płciowym ciała sprawcy z organami płciowymi ofiary lub też z tymi częściami jej ciała, które sprawca traktuje równoważnie i na których lub za pomocą których wyładowuje swój popęd seksualny (stosunki analne, oralne) ekwiwalent (por. komentarz do art. 197 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II).
Z kolei zgodnie zart. 197 § 3 pkt 1 k.k.jeżeli sprawca dopuszcza się zgwałcenia wspólnie z inną osobą, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. Współsprawcą (art. 18 § 1 KK), spenalizowanego wart. 197 § 3 KK, zgwałcenia zbiorowego jest zarówno ten kto wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wykonuje wszystkie znamiona czynu zabronionego, jak i ten kto w ramach tego porozumienia, dokonując wspólnie z inną osobą realizacji przestępstwa, jest istotnym wykonawcą części (lub jednego) z tych znamion (tak Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 26 września 2006 r., sygn. II AKa 192/06, Legalis nr 79760) Jak słusznie zauważono w doktrynie, współsprawcą, a nie pomocnikiem w zgwałceniu, jest ten, kto sam nie zamierza podejmować opisanych czynności seksualnych, lecz stosuje którąś z form zachowania przewidzianych obecnie wart. 197 § 1 lub 2 KKdla innego sprawcy, który chce odbyć stosunek płciowy (wyr. SA w Krakowie z 29.7.1997 r., II AKa 229/97, Prok. i Pr. 1998, Nr 9, poz. 17).
Z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie, w szczególności z zeznańI. T. (1)oraz wyjaśnieńP. W. (1)wynika, żeA. T. (1)iP. W. (1)dopuścili się wspólnie i w porozumieniu zgwałceniaI. T. (1). Obaj oskarżeni porozumieli się co do tego, że odbędą stosunek seksualny z pokrzywdzoną i ku temu celowi zmierzali, nawet mimo wyraźnego i jednoznacznego sprzeciwu pokrzywdzonej.A. T. (1)zdjął pokrzywdzonej spodnie od piżamy, stosując wobec niej przemoc w postaci przytrzymywania za rękę, odbył z nią stosunek płciowy. Z koleiP. W. (1)nie zaprotestował, gdyA. T. (3)mimo odmowy udzielonej przezI. T. (1)uprawiania grupowego stosunku seksualnego, przystąpił do rozbieraniaI. T. (1), a co więcej na prośbęA. T. (1), przytrzymał pokrzywdzoną za rękę, gdy ta próbowała się wyrywać. Tym samym stosując wobecI. T. (1)przemoc w postaci przytrzymania pokrzywdzonej za rękę, zachował się jak sprawca, chcący odbyć stosunek seksualny. Mimo wyraźnego stawiania oporu werbalnego i fizycznego przez pokrzywdzoną, którego obaj oskarżeni byli świadomi, a zatem wbrew jej woli doprowadziliI. T. (1)do obcowania płciowego, w ten sposób, żeA. T. (1)odbył z nią stosunek seksualny, aP. W. (1)przytrzymywał ją za rękę.
A. T. (1)iP. W. (1), doprowadzającI. T. (1)do obcowania płciowego, używali wobec niej przemocy, gdyż oddziaływali na nią środkami fizycznymi nakierowanymi na przełamanie lub uniemożliwienie oporu ofiary. Istotnym jest również, że dla zaistnienia przestępstwa zgwałcenia wystarczający jest jakikolwiek widoczny sprzeciw ofiary, wskazujący na brak jej woli do podjęcia współżycia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 października 2008 roku, sygn. akt II AKa 305/08, niepubl.). Pogląd powyższy sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy wskazać należy, że opórI. T. (1)był w ocenie sądu uzewnętrzniony w postaci zachowania postrzegalnego dla oskarżonych. Podkreślenia bowiem wymaga, żeI. T. (1)werbalnie wypowiedziała swój sprzeciw co do stosunku płciowego grupowego, odwracała głowę, kiedyA. T. (1)chciał ją pocałować, wyrywała się mężowi, gdy zdejmował z niej spodnie od piżamy, a później takżeP. W. (1), który razem zA. T. (1)przytrzymywał ją podczas stosunku seksualnego. Ustalenia faktyczne poczynione na gruncie niniejszej sprawy wskazują, że mężczyźni nie liczyli się jednak z jej protestem, gdyż swoimi działaniami starali się przełamać opór pokrzywdzonej. Z powyższego wynika zatem, że oskarżeni – jako dojrzali mężczyźni – mieli świadomość braku woli pokrzywdzonej do odbycia z nimi stosunku płciowego i nie liczyli się w omawianym zakresie z wolą pokrzywdzonej. W tym kontekście nie sposób zaakceptować twierdzeń oskarżonegoP. W. (1), jakoby działał on pod wpływem usprawiedliwionego błędu co do zgodyI. T. (1)na obcowanie płciowe w omawianej tu sytuacji. Nie ujawniły się bowiem w sprawie żadne ważkie okoliczności, które upoważniałyby oskarżonego do powzięcia racjonalnego przekonania, że pokrzywdzona akceptuje przedsiębrane wobec niej zachowania. Nie mogą być za takowe okoliczności uznane: swobodne życie towarzyskie małżeństwaT., w toku którego żartowano na tematy erotyczne, bawiono się w sposób frywolny, doświadczenia z życia erotycznego z byłą żoną –I. W., czy też twierdzeniaA. T.jakoby pokrzywdzona „lubiła ostrzej”. Z chwilą, gdy pokrzywdzona – jak wskazano – w sposób wyraźny i jednoznaczny uzewnętrzniła wobec sprawców swój brak zgody na zbliżenie, jakiekolwiek przekonanie co do tej zgody, które byłoby udziałem oskarżonego, musi być uznane za nieusprawiedliwione.
Nie można również uznać, że wobecP. W. (1)zastosowanie winna znaleźć normaart. 15 kk. Przepis ten stanowi, że nie podlega karzeza usiłowanieten, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania czynu zabronionego. Tymczasem, w niniejszej sprawie, do dokonania (do wymuszenia obcowania płciowego, a wcześniej do wymuszenia innej czynności seksulanej) już doszło, zatem nie można mówić o odstąpieniu od niego.
OskarżonemuP. W. (1)za przypisane mu przestępstwo zart. 197 § 3 pkt. 1 kkw zw. zart. 197 § 1 kk, wymierzono karę 1 roku pozbawienia wolności na podstawieart. 197 § 3 pkt. 1 kkprzy zastosowaniuart. 60 § 2 pkt 1 i § 6 pkt. 2 kk, zaś oskarżonemuA. T. (1), za przypisane mu przestępstwo zart. 197 § 3 pkt. 1 kkw zw. zart. 197 § 1 kk- karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności na podstawieart. 197 § 3 pkt. 1 kkprzy zastosowaniuart. 60 § 2 i § 6 pkt. 2 kk. Kara wymierzona za przypisane przestępstwo mogła co do zasady oscylować w granicach od 3 lat do 15 lat pozbawienia wolności. Mimo braku różnic w wysokości sankcji przepisuart. 197 § 3 kkw ustawach karnych obowiązujących od czasu popełnienia przypisanego oskarżonym czynu, względniejsza dla oskarżonych jest niewątpliwie ustawa obowiązująca przed 1 lipca 2015 roku, a to wobec treściart. 69 kkumożliwiającego warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności do 2 lat, jak teżart. 72 kk, który przewidywał nieobligatoryjne środki probacyjne.
Zgodnie zart. 60 § 2 k.k.Sąd może również zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w szczególnie uzasadnionych wypadkach, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa, w szczególności: 1) jeżeli pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, szkoda została naprawiona albo pokrzywdzony i sprawca uzgodnili sposób naprawienia szkody, 2) ze względu na postawę sprawcy, zwłaszcza gdy czynił starania o naprawienie szkody lub o jej zapobieżenie, 3) jeżeli sprawca przestępstwa nieumyślnego lub jego najbliższy poniósł poważny uszczerbek w związku z popełnionym przestępstwem.
Wymierzając oskarżonym kary za popełniony przez nich czyn, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w treściart. 53 kk. Sąd baczył, by wymiar kary realizował zadania zarówno prewencji szczególnej, jak i ogólnej, a jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Sąd uwzględnił również stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brał pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę Sąd brał również pod uwagę motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu.
W związku z powyższym, przy wymiarze kar, sąd jako okoliczność obciążającą uwzględnił: w przypadkuA. T. (1)popełnienie przestępstwa zgwałcenia na szkodę osoby najbliższej, którą powinien darzyć szczególnym szacunkiem i opieką, dążenie tą drogą do poniżenia i odarcia z godności pokrzywdzonej. Jako okoliczności łagodzące (w przypadku obu oskarżonych) Sąd uznał ich niekaralność, upływ czasu od zdarzenia, mało drastyczny przebieg zajścia, a także to, że na stosunkowo wczesnym etapie odstąpili oni od kontynuacji czynu. Sąd miał nadto na uwadze, że oskarżonyP. W. (1)pojednał się z pokrzywdzoną, a jego dalsza postawa procesowa przejawiająca się w wyrażeniu skruchy i podaniu przez niego szczegółowych wyjaśnień dotyczących okoliczności zgwałceniaI. T. (1)wskazuje wyrzuty sumienia, które ten oskarżony odczuwa.
Zważywszy na powyższe względy, Sąd uznał, że nawet najniższy wymiar kary przewidziany za to przestępstwo, byłby niewspółmiernie surowy, Sąd zastosował wobec obu oskarżonych nadzwyczajne złagodzenie kary zgodnie zart. 60 § 6 pkt 2 k.k., który stanowi, że nadzwyczajne złagodzenie kary polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju, w tym konkretnym przypadku wymierzeniu kary pozbawienia wolności nie niższej od jednej trzeciej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. OskarżonemuA. T.wymierzono karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, aP. W.– 1 roku pozbawienia wolności.
Zawieszając warunkowo wykonanie orzeczonej wobecP. W.kary pozbawienia wolności Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy (tj. odstąpienie od kontynuacji czynu), jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia (tj. jego niekaralność) oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa (przeproszenie pokrzywdzonej i pojednanie się z nią, a także udzielaną jej pomoc), wreszcie złożenie wyjaśnień dotyczących okoliczności czynu, uznając, że będzie to wystarczające dla osiągnięcia celów kary; okres próby określono na 3 lata, uznając, że będzie on wystarczający.
W odniesieniu do czynu zarzuconego oskarżonymA. T. (1)w punkcie II aktu oskarżenia sąd doszedł do przekonania, żeA. T. (1)w okresie od daty bliżej nieustalonej w 2007 r. do 4 lipca 2014 r., znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żonąI. T. (1)w ten sposób, że znieważał ją słowami obelżywymi, poniżał ją, wypędzał z domu, jak też naruszał jej nietykalność cielesną, ta tym samym uznał go za winnego występku zart. 207 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kk.
Zgodnie z treściąart. 207§1 k.k.kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Wskazać należy, że odpowiedzialności karnej zart. 207§1 k.k.podlega sprawca, który znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą. Znęcać się to zadawać komuś cierpienia (fizyczne lub moralne), męczyć, dręczyć, tyranizować kogoś (Mały Słownik Języka Polskiego pod red. Stanisława Skorupki, Haliny Anderskiej, Zofii Łempickiej, PWN, Warszawa 1969, s. 1016). Tak też w orzecznictwie przyjmuje się, że znamię czasownikowe "znęca się" określa zachowanie sprawcy. Jak dotąd zachowywało ono w wykładni swój potoczny sens, odnosząc się do zadawania komuś cierpień (fizycznych lub psychicznych), męczenia, dręczenia, pastwienia się nad kimś. W połączeniu z pozostałymi znamionami tego typu przestępstwa oznacza ono działanie lub zaniechanie, polegające na umyślnym zadaniu bólu fizycznego lub dolegliwych cierpień moralnych, powtarzającym się lub jednorazowym, lecz intensywnym i rozciągniętym w czasie. Przestępstwo określone wart. 207§1 k.k.może być popełnione wyłącznie w zamiarze bezpośrednim. Znamię czasownikowe "znęca się" przesądza o ograniczeniu strony podmiotowej umyślności w postaci zamiaru bezpośredniego. Mieści się w nim bowiem chęć zadania cierpienia ofierze i dla jego realizacji samo godzenie się sprawcy na taki jego efekt nie wystarczy (zob.wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2014r. II AKa 160/14, publ. LEX nr 1489205, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1999r.V KKN 580/97, publ. LEX nr 846111).
W ocenie Sądu, zebrane w sprawie dowody, pozwalają na uznanie, że powyższe przesłanki zaistniały w niniejszej sprawie.I. T. (1)była dla oskarżonegoA. T. (1)osobą najbliższą - żoną, łączyła ich więź emocjonalna, prowadzili razem wspólne gospodarstwo domowe. Dowiedzione (przede wszystkim zeznaniami pokrzywdzonej) systematyczne i powtarzające się zachowania oskarżonego, polegające na kierowaniu wyzwisk, obelg pod adresem żonyI. T. (1), a także na jej poniżaniu (zarzucaniu zdrady, choroby psychicznej, wypominanie ubóstwa), wypędzaniu z domu, jak też okazjonalnemu naruszaniu jej nietykalności cielesnej w postaci złośliwego popychania, podszczypywania, jak też dwóch poważniejszych incydentów (podduszania w 2010 roku i uderzeniu pięścią w twarz w 2014 roku), powodowało dotkliwe cierpienie (przede wszystkim psychiczne), któremu pokrzywdzona nie była w stanie się skutecznie przeciwstawić. Mimo że u podstaw zachowania oskarżonego leżał trwający w tle konflikt małżonków na tle ekonomicznym, podziału obowiązków w małżeństwie itp., nie można utrzymywać, że pozycje stron w tym konflikcie były równorzędne. Choćby to żale i pretensje pokrzywdzonej pod adresem oskarżonego częstokroć wyzwalały jego krytyczną reakcję, to była ona oczywiście niewspółmierna, pełna agresji, nastawiona na niezasadne i dotkliwe dręczenieI. T.. Nie do pominięcia jest tu rola matki oskarżonego, podsycającej bądź wręcz wywołującej konflikt, w kombinacji z towarzyszącą jej postawą oskarżonego – w najlepszym wypadku biernie akceptującą aż do wspierającej matkę, prowadząca do poczucia osaczenia i osamotnienia pokrzywdzonej. Okoliczności te pozwalają jednoznacznie określićI. T. (1)jako ofiarę, a nie współkształtującą konflikt i zachowania oskarżonego. ZachowanieA. T. (1)przedsiębrane było niewątpliwie z zamiarem bezpośrednim, oskarżony chciał wyrządzić krzywdę żonie, wyładowując na niej agresję słowną, znieważając ją przy tym poprzez używanie wobec niej wulgaryzmów oraz agresję fizyczną poprzez naruszenie nietykalności cielesnej oskarżonej. Oskarżony chciał wyrządzić żonie dotkliwe przykrości i cierpienia o podłożu moralnym. Cel taki osiągnął, o czym świadczy fakt podjęcia próby samobójczej przez pokrzywdzoną i konieczność podjęcia przez nią leczenia psychiatrycznego i terapii psychologicznej.
Sąd wymierzył oskarżonemuA. T. (1)za czyn zart. 207 § 1 k.k.karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Znęcając się nad swoją żonąI. T. (1)oskarżonyA. T.stosował wobec niej (w mniejszym nasileniu) przemoc fizyczną oraz (przede wszystkim) psychiczną, przez co wyrządził jej bardzo dotkliwe krzywdy zarówno w sferze moralnej jak również w postaci fizycznego bólu. Oceniając społeczną szkodliwość tego czynu Sąd brał pod uwagę: rodzaj i charakter przedsiębranych przez oskarżonego wobec pokrzywdzonej zachowań, ich względnie małą drastyczność, rodzaj i stopień wywołanych w ten sposób skutków, jak też długotrwałość jego działania, tj. 7 lat. Sąd kierował się także potrzebą wychowawczego oddziaływania na oskarżonego oraz potrzebą kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Sąd, stosując się do dyspozycji przepisówart. 85 kkiart. 86 § 1 kkpołączył orzeczone wobecA. T. (1)kary jednostkowe pozbawienia wolności, wymierzając mu karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
PrzypisanymA. T. (1)czynom towarzyszy zwartość czasowa – data zgwałceniaI. T. (1)zawarta jest w okresie, w którymA. T. (1)znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną, oba czyny stanowiły przejaw pogardliwego i poniżającego traktowania pokrzywdzonej, jak też oba te przestępstwa zostały popełnione (częściowo) z użyciem przemocy. Mając dodatkowo na uwadze powszechnie aprobowany, tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie pogląd, że oparcie wymiaru kary łącznej na zasadzie absorpcji lub kumulacji winno być traktowane jako rozwiązanie skrajne, stosowane w wyjątkowych sytuacjach (por. P. Kardas (w:) A. Zoll (red.) Kodeks Karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I, str. 1137, Zakamycze 2004), sąd wymierzając mu karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, oparł się na zasadzie zbliżonej do zasady asperacji. Przy uwzględnieniu przepisuart. 86 § 1 kk, umożliwiającego wymierzenie w sytuacjiA. T. (1)kary łącznej do 2 lat pozbawienia wolności, wymierzenie mu kary 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności nie jest dla niego rażąco surową karą, zdaniem Sądu jest to kara sprawiedliwa.
Mimo uprzedniej niekaralności i możliwości warunkowego zawieszenia wykonania łącznej kary pozbawienia wolności wobecA. T.na podstawie przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku, Sąd z takiego rozwiązania nie skorzystał, uznając, że kara w takim kształcie nie spełni swoich celów. W szczególności postawa oskarżonego, zwłaszcza ta po popełnieniu przestępstwa i jego ujawnieniu, a przejawiająca się w podejmowaniu i próbie podejmowania działań kłamliwie dyskredytujących pokrzywdzoną (co wynika z wyjaśnieńP. W., zeznańM. K., jak też nagrania rozmowy międzyP. W.aA. T.), przemawia przeciwko zastosowaniu wobec tego oskarżonego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary.
Na podstawieart. 627 kpkSąd zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów procesu: odP. W. (1)kwotę 632,82 (sześćset trzydzieści dwa i 82/100) złotych, w tym 180 złotych tytułem opłaty, odA. T. (1)kwotę 752,82 (siedemset pięćdziesiąt dwa i 82/100) złotych, w tym 300 złotych tytułem opłaty. Na koszty procesu oprócz opłat zasądzonych na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 (co doP. W. (1)) i 4 (co doA. T. (1)), składają się także kwoty po 452,82 zł zasądzone od obu oskarżonych, stanowiące wydatki związane z wynagrodzeniem biegłej psychologE. C.za sporządzone opinie sądowo-psychologiczne.