Sąd Okręgowy w Gliwicach
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 62/19
Data wyroku: 2019-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sewer Skumiał, Joanna Pawełek, Zygmunt Breguła
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 2 kk
Teza: wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 29.05.2019r. sygn. IV K 62/19 został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 26.09.2019r. sygn. II AKa 392/19.
W orzeczeniu przyjmuje się, że nawet jeśli jeden ze sprawców używa broni palnej, noża lub innego niebezpiecznego narzędzia, to w sytuacji, kiedy współsprawca ma tego pełną wiadomość i swoimi działaniami go wspiera (np. przetrzymując ofiarę), to jego działanie również wyczerpuje znamiona rozboju w postaci kwalifikowanej, a nie podstawowej.

Sygn. akt IV K 62/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 maja 2019r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach w Wydziale IV Karnym w składzie:
PrzewodniczącySO Sewer Skumiał
Ławnicy: Joanna Pawełek, Zygmunt Breguła
Protokolant:M. S.
przy udziale prokuratora Ewy Grot
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 26.04. i 29.05.2019r.
sprawy:

1

S. C.urodzonego(...)roku wG., synaH.iA.zd.F.

2

P. S.urodzonego(...)roku wK., synaA.iB.zd.W.

oskarżonych o to, że:

I
dnia 6 listopada 2018r. wZ., działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim posłużeniu się przezP. S.niebezpiecznym narzędziem w postaci noża, po przyłożeniu go do szyi, a następnie do tułowia, grożąc pozbawieniem życia, a następnie dokonując uszkodzenia ciała poprzez trzykrotne zadanie ciosu nożem w okolice prawego przedramienia i pośladka, czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci powierzchownej rany ciętej przedramienia prawego (25mm) i powierzchniowych ran ciętych pośladka lewego o długości 7 mm i 5 mm, które to spowodowały naruszenie prawidłowych czynności narządów ciała na okres do dni 7, dokonali kradzieży plecaka wraz z zawartością dowodu osobistego, karty bankomatowej, pieniędzy, telefonu komórkowego o łącznej wartości 450 zł na szkodęD. H.

tj. o czyn zart. 280 § 2 kkiart. 157 § 2 kkiart. 278 § 5 kkw zw. z§ 1 kkiart. 275 § 1 kkprzy zast.art. 11 § 2 kkwzględemP. S.,
a względemS. C.o czyn zart. 280 § 2 kkiart. 278 § 5 kkw zw. z§ 1 kkiart. 275 § 1 kkprzy zast.art. 11 § 2 kk

II
w nocy z 6 na 7 listopada 2018 r. wZ., działając wspólnie i w porozumieniu z po uprzednim wyłamaniu rolety wejściowej zabezpieczającej drzwi i uszkodzeniu zamka dostali się do wnętrza sklepu(...), skąd następnie zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 60 zł, zachowaniem swoim powodując zniszczenia mienia w łącznej kwocie 1300 zł na szkodęM. K.

tj. o czyn zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 288 § 1 kkprzy zast.art. 11 § 2 kk

orzeka

1
uznaje oskarżonychS. C.iP. S.za winnych popełnienia czynu zarzucanego im wpunkcie Ii za to na mocyart. 280 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazuje:P. S.(S.) na karę 4 (cztery) lat pozbawienia wolności aS. C.(C.) na karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności;

2
nadto uznaje ich za winnych popełnienia czynu zarzucanego im wpunkcie IIi za to na mocyart. 279 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazuje:P. S.na karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności aS. C.na karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności;

3
na mocyart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkłączy orzeczone wyżej kary pozbawienia wolności i wymierza:P. S.karę 4 (cztery) lat pozbawienia wolności aS. C.karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności;

4
na mocyart. 46 § 2 kkzamiast obowiązku naprawienia szkody orzeka na rzecz pokrzywdzonychM. K.iD. H.od każdego z oskarżonych nawiązki w kwocie po 200 (dwieście) złotych;

5
na mocyart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonym na poczet orzeczonych kar łącznych okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, a toP. S.od 7 listopada 2018r., godz. 03.10 do 29 maja 2019r., zaśS. C.od 7 listopada 2018r., godz. 03.30 do 29 maja 2019r.;

6
na mocyart. 44 § 2 kkorzeka przepadek noża zapisanego w wykazie dowodów rzeczowych Drz. nr 10/19;

7
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii AdwokackiejM. K.kwotę 1020 (jeden tysiąc dwadzieścia złotych) plus 23% podatku VAT, łącznie kwotę 1254,60 (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt cztery i 60/100) złotego tytułem nieuiszczonego dotychczas wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoP. S.w postępowaniu przygotowawczym i sądowym;

8
na mocyart. 624 § 1 kpkzwalnia obu oskarżonych od uiszczenia kosztów sądowych.

SSO Sewer Skumiał
Joanna Pawełek Zygmunt Breguła
Sygn. akt IV K 62/19

UZASADNIENIE
Mając na uwadze treść wniosku obrońcy oskarżonegoP. S.(ograniczenie żądania li tylko w zakresie orzeczonej kary i środków karnych), Sąd skrótowo sporządzi uzasadnienie także w innych jego elementach, nie pomijając drugiego z oskarżonych, co do którego nie wniesiono zapowiedzi apelacji –mając na uwadze fakt, iż postawiono im dwa zarzuty w ramach „działania wspólnie i w porozumieniu”.
6 listopada 2018r. pokrzywdzonyD. H.(zeznania k – 27-28, 41-42 i 266, 266v) przyjechał w godzinach nocnych doZ.zP.na spotkanie z koleżanką, do którego nie doszło. Oczekując na połączenie powrotne, został zagadnięty przez oskarżonych, którzy początkowo prezentowali doń przychylne nastawienie, wręcz fraternizując się, co mogło być skutkiem spożytego przez nich wcześniej alkoholu (protokoły badań stanu trzeźwości k. 20 i 26). Przez chwilę cała trójka przemieszczała się w pobliżu dworca PKP. W pewnym momencie, oskarżonyP. S.wyjął z kieszeni nóż typu motylek (uznany za dowód rzeczowy w sprawie, oględziny plus zdjęcie k. 33-35) i przystawiając go do szyi pokrzywdzonego zażądał wydania plecaka bo „inaczej go zabije”. W tym samym czasie drugi z oskarżonych –S. C.– trzymał ofiarę również mówiąc by oddał plecak. Wobec braku reakcjiD. H., dla „wzmocnienia” przekazu oskarżonyS.dźgnął go nożem, zadając obrażenia w okolicy pośladka i prawej ręki, powodując powierzchniową ranę ciętą przedramienia prawego o długości 25 mm i powierzchniowe rany pośladka lewego o długości 7 mm i 5 mm, skutkujące naruszeniem czynności narządów ciała na okres do 7 dni (oględziny ciała poszkodowanego wraz z fotografiami k. 43 i 46 oraz opinia sądowo-medyczna k. 111). Na takiedictumpokrzywdzony uciekł, odrzucając plecak, który oskarżeni zabrali a następnie przeszukali i przywłaszczyli wraz z zawartością: dowodu osobistego, karty bankomatowej, pieniędzy i telefonu o łącznej wartości około 450 zł, z których po zatrzymaniu oskarżonych (protokoły k. 15 i 21)D. H.odzyskał (pokwitowanie k. 64) kartę bankomatową (znaleziona podczas przeszukaniaS.k. 17-19)i telefon komórkowy (ujawniony podczas przeszukaniaC.k. 23-25).
Przed zatrzymaniem, a po podzieleniu się łupem z plecaka, oskarżeni postanowili się jeszcze włamać do sklepu spożywczego „(...)” (

    ubezpieczonego) – własnościM. K.(

    zeznania k. 2, 3).S. C.wyważył roletę i kopnął w drzwi (

    protokół oględzin k. 6, 7, 9), po czym oboje weszli do środka, skąd zabrali pieniądze w kwocie 60 złotych. Niedługo po tym zdarzeniu, oskarżeni zostali zatrzymani.
Powyższe Sąd ustalił w oparciu o zeznania pokrzywdzonych i częściowe wyjaśnienia oskarżonych.
W zakresie tych pierwszych, to relacjaM. K.– właściciela sklepu „(...)” jest w pełni spójna z relacją obu oskarżonych, którzy przyznali się do włamania i zagarnięcia niewielkiej kwoty pieniędzy; wobec braku jakichkolwiek kwestii spornych, czy wątpliwych, nie było w tej materii konieczne głębsze analizowanie innych dowodów dotyczących tego wątku; jedynie wspomnienie przez pokrzywdzonego właściciela sklepu o fakcie ubezpieczenia sklepu, pozwolił na domniemanie, że szkoda (w tym ta wygenerowana zniszczeniem rolet i drzwi) została już lub może zostać pokryta przez towarzystwo ubezpieczeniowe, co wpłynęło na modyfikację środka restytucyjnego z „obowiązku naprawienia szkody” na „nawiązki”.
O ile obaj oskarżeni w swych wyjaśnieniach (
P. S.k. 264v, 265, 265v, 88-91, 97, 193-195;S. C.k. 264v, 265, 75-78, 94) przyznali się, to już w zakresie zarzutu rozboju kwalifikowanego naD. H.ich relacja ewoluowała, jakkolwiek zaznaczyć należy, że samokrytycznie wskazywali na luki pamięciowe związane z nadużyciem tego wieczora alkoholu.P. S.od pierwszych do ostatnich wyjaśnień przyznawał się do obu zarzucanych czynów, natomiast w pewnym momencie zaczął „ekskulpować”S. C., eliminując jego udział w rozboju. SamS. C.zaprzeczał konsekwentnie udziałowi w rozboju, twierdząc że w tym samym czasie miał jakąś sprawę z osobnikiem narodowości romskiej.
Sąd nie dał wiary zmienionym (w zakresie współudziałuC.w rozboju) wyjaśnieniomP. S., uznając że tylko pierwsza relacja (k.88-91), jako spontaniczna, bez dania szansy na refleksję lub nawet porozumienie z osoba współpodejrzaną, zasługuje na wiarę. Koniecznym jest podkreślenie, że wówczas podejrzanyS., trzykrotnie wskazuje naS. C.jako współsprawcę rozboju, opisując jego rolę słowami: „stał obok … nie pamiętam, czy trzymał tego chłopaka”; „pokrzywdzonemu zabraliśmy…” – liczba mnoga; wreszcie: „po tym jak już zrobiliśmy tego chłopaka …. stwierdziliśmy, że obrobimy sklep”. Zdaniem Sądu nie może być przypadku w kilkukrotnym wskazaniu kolegi jako aktywnego uczestnika i beneficjenta rozboju dokonanego naD. H., przy użyciu jednoznacznych słów oraz wyraźnym akcentowaniu liczby mnogiej. Podnieść należy już w tym miejscu, że znalezienie podczas przeszukania, w niedługim czasie od zdarzenia, przedmiotów skradzionych pokrzywdzonemu u obu oskarżonych również wskazuje na ich intencjonalny współudział w dokonaniu tego czynu. Wreszcie zeznania pokrzywdzonego, zarówno te składane na gorąco, po zdarzeniu, jak i w późniejszym terminie ewidentnie wskazują na udział obu oskarżonych w dokonanym na nim rozboju, z „rozpisaniem” ról poszczególnych sprawców. Pewna niekonsekwencja polegająca na niezdecydowaniu co do uściślenia miejsca zdarzenia i wskazania, który z nich posługiwał się nożem, daje się wytłumaczyć zarówno dynamiką zdarzenia (choć w kwestii tego, że nożem operowałS.nie ma żadnych wątpliwości – wszak przyznał się do tego), jak i nieznajomości topografii miasta, w którym pojawił się jako przyjezdny.
Z dowodów dokumentarnych potwierdzających wersję pokrzywdzonegoH.(i niejako wpisujących się w wyjaśnieniaS.) jest opinia sądowo-medyczna opisująca obrażenia jakich doznała ofiara w wyniku użycia wobec niej noża (dodatkowo uzupełniona ich zdjęciami) i ich „lekki” w rozumieniu kodeksowym skutek – dysfunkcja organizmu na okres do 7 dni oraz oględziny i fotografia narzędzia zbrodni – noża, dodać należy, że charakterystycznego „motylkowego” (a nie wziętego z domu noża kuchennego do chleba lub mięsa), zatem noszonego przez sprawców tego typu przestępstw intencjonalnie, jak potencjalna broń.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał obu oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanych im czynów.
W zakresie kwalifikacji, podzielono stanowisko Oskarżyciela publicznego, że działanie polegające na przyłożeniu noża do szyi ofiary - przytrzymywanej przez druga osobę - a następnie zadanie trzech powierzchownych ran w okolice prawego przedramienia i pośladka – skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała na okres do siedmiu dni, połączone z jednoczesnym żądaniem przez obu napastników wydania materialnie cennych przedmiotów i osiągnięcie tego celu poprzez kradzież plecaka i, po jego przeszukaniu (zatem ze świadomością jego zwartości, w tym w zakresie karty bankomatowej i dowodu osobistego), wyczerpuje znamionaart. 280 § 2 kkczyli kradzież z użyciem niebezpiecznego narzędzia – noża) w zw. zart. 275 § 1kkiart. 278 § 5 kk(zabór karty bankomatowej i dowodu osobistego) – objętego kumulacją w rozumieniuart. 11 § 2 kk. Zaznaczyć należy, iż kwalifikacja ta, w tym „najpoważniejsza” zart. 280 § 2 kkdotyczy obu oskarżonych. W orzecznictwie przyjmuje się, że nawet jeśli tylko jeden ze sprawców używa broni palnej, noża lub innego niebezpiecznego narzędzia, to w sytuacji kiedy współsprawca ma tego pełną świadomość i swoimi działaniami go wspiera (aC., przytrzymującH., nie tylko go krępował fizycznie ale i umożliwiał swobodne operowanie nożem przezS.bez obawy o reakcje obronne ofiary), to jego działanie również wyczerpuje znamiona rozboju w postaci kwalifikowanej a nie podstawowej. Kwestia przeszukania plecaka i intencjonalny zabór karty bankomatowej i dowodu osobistego przesądziły o „dodaniu” kwalifikacji zart. 278 § 5 kk(karta) iart. 275 § 1 kk(dowód osobisty). Bezsporne ustalenie, iż toP. S.spowodował u pokrzywdzonego określone obrażenia skutkujące dysfunkcją organizmu do 7 dni, zdecydowały o dodatkowej kwalifikacji zart. 157 § 2 kk– „przypisanej” właśnie temu z oskarżonych. Już w tym miejscu zaznaczyć należy, iż reguły kumulacyjne zart. 11 kkspowodowały, że jako podstawę skazania za ten czyn wskazano viaart. 11 § 3 kk–art. 280 § 2 kk(najsurowsze ustawowe zagrożenie).
Wyłamanie rolet i drzwi w celu dostanie się do chronionego w ten sposób wnętrza sklepu i zabór z niego określonej sumy pieniędzy, akademicko wyczerpuje znamiona przestępstwa zart. 279 § 1 kk. Zestawiając kwotę skradzionych z wnętrza pieniędzy – kilkadziesiąt złotych – z wysokością szkody wygenerowaną przez zniszczenie rolety i drzwi – ponad tysiąc złotych – pozwolił na przyjęcie kwalifikacji kumulatywnej i dodanieart. 288 § 1 kk; w judykaturze przyjmuje się, że dokonanie w trakcie włamania/przełamywania zabezpieczeń, zniszczeń wielokrotnie przekraczających wartość łupu (jak w przedmiotowej sprawie) w pełni umożliwia kwalifikowanie takiego czynu zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 288 § 1przy zastosowaniuart. 11 § 2 kk. Oczywiście podstawa skazania, viaart. 11 § 3 kkjest li tylkoart. 279 § 1 kk(surowsze zagrożenie).
Stopień społecznej szkodliwości obu czynów przypisanych oskarżonym jest znaczny.
Gradując, wypada począć od rozboju zart. 280 § 2 kk. Nieprzypadkowo ustawodawca umieścił go w katalogu zbrodni, gdzie dolne ustawowe zagrożenie wynosi 3 lata pozbawienia wolności. Naganność tego typu zachowań wynika z wielorakiego rodzaju chronionego dobra, od mienia, poprzez swobodę osobistą po zdrowie ofiary; dodając do tego działanie wspólnie i w porozumieniu, z czym wiąże się przewaga ilościowa, jakościowa i psychiczna nad pokrzywdzonym oraz w warunkach upojenia alkoholowego – wysoki stopień społecznej szkodliwości należy uznać za dowiedziony, tym bardziej, że i wina (w przypadkuC.biegli psychiatrzy nie kwestionują poczytalności k. 183-184, jakkolwiek stwierdzili cechy osobowości dyssocjalnej i uzależnienie od alkoholu) to umyślna w zamiarze bezpośrednim, czyli o najbardziej ujemnym zabarwieniu.
Podobnie rzecz się ma z przestępstwem włamania, gdzie stopień społecznej szkodliwości zasadza się nie tylko na fakcie naruszenia prawa własności lub posiadania ale przede wszystkim na działaniu wymagającym od sprawcy podjęcia dodatkowego (a tak jak w przedmiotowej sprawie bardzo zintensyfikowanego) działania przy pokonywaniu szeroko pojętego zabezpieczenia mienia. To element świadczący o natężeniu złej woli w zakresie stanowczo uzasadniającym przyjęcie znacznego stopnia społecznej szkodliwości (oczywiście z uwzględnieniem poruszonych wyżej – działania wspólnie i w porozumieniu, pod wpływem alkoholu).
Sąd, dostrzegł jednakże okoliczności łagodzące, które mimo znacznego nagromadzenia elementów negatywnych, zdecydowały finalnie o orzekaniu kar jednostkowych i łącznych w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.
Przede wszystkim wzięto pod uwagę depozycje o przyznaniu się i wyrażaną skruchę oraz przeprosiny, które nawet jeśli częściowo koniunkturalne, świadczą o autorefleksji i jako takie znacząco potrafią złagodzić sankcję. Podobnie uprzednia niekaralność obu oskarżonych w dacie czynów (dane o karalności k. 101, 102, 292-295), która nie pozwala na stwierdzenie, że oskarżeni są osobami zdemoralizowanymi; truizmem jest acz niezbędnym powtarzanie, że pierwszy tak poważny konflikt z prawem ma wykazać brak pobłażliwości lecz nie może być nadmierną represją. Wreszcie, istotnym elementem pozwalającym na miarkowanie kary były zeznania ojców obu oskarżonych(k. 305 i 306), gdzie w sposób obiektywny przedstawili zarówno sylwetki swoich synów, podali warunki kształtujące ich w dzieciństwie, ale i zadeklarowali pomoc na przyszłość, w szczególności przyjęcie pod dach, która to okoliczność – zaangażowanie rodziców, nawet poniewczasie i obiecanie wszechstronnego wsparcia – jest warunkiem koniecznym pozytywnej prognozy społeczno-kryminologicznej i tym samy wymierzenia kar adekwatnych, mających jako priorytet względy wychowawcze (szczególnie wobec młodocianego kodeksowo oskarżonegoC.), w tym umożliwienie obu młodym (co zdefiniuje ich „kategorię osadzonego” jako dobrze rokującego w procesie resocjalizacji) ludziom uzupełnienie nauki w warunkach izolacji, być może terapie przeciwalkoholowe i podtrzymanie – poprzez stałe widzenia i korespondencję – więzów z biologicznymi rodzinami. Jakkolwiek nie ma obowiązku uzasadniania tych fragmentów orzeczenia, które nie istnieją, niemniej zaznaczyć należy, iż niemożliwym było zastosowanie wobecS. C.nadzwyczajnego złagodzenia kary z racji kodeksowej „młodocialności” (rocznik 2000); popełnienie tej samej nocy dwóch poważnych przestępstw, w tym zbrodni to wystraczający powód przemawiający przeciwko takiemu rozwiązaniu, natomiast okoliczność ta, dodatkowo skłoniła Sąd do wymierzenia właśnie jemu najniższej z możliwych kar, choć w wersji „podstawowej”.
Relatywizacja kar cząstkowych (i łącznych) wynika nie tylko z tego faktu, żeC.jest kodeksowo młodocianym sprawcą, lecz przede wszystkim z roli poszczególnych sprawców w przestępstwie rozboju. Raz jeszcze przypomnieć należy, iż agresywniejszy i używający bezpośrednio noża, raniącym ofiarę, byłP. S.. Uznanie jego roli za wiodącą (przynajmniej w rozboju, bo za przestępstwo włamania obaj oskarżeni zostali „potraktowani” przez Sąd równo) wymogło odzwierciedlenie tego faktu w orzeczonej karze.
I tak:
uznając oskarżonychS. C.iP. S.za winnych popełnienia czynu zarzucanego im wpunkcie Ia/o, na mocyart. 280 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazano:P. S.na karę 4 lat pozbawienia wolności aS. C.na karę 3 lat pozbawienia wolności; za drugi z zarzucanych im w a/o czynów, uznając ich winę, na mocyart. 279 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazano każdego z nich na karę 1 roku pozbawienia wolności.
Przystępując do wymierzania kary łącznej, kierując się praktykowanymi dyrektywami – zakładającymi, że zwartość czasowa, rodzaj dobra, motywy oraz zasady prewencji szczególnej mają wpływ na wybór kumulacji, asperacji lub absorpcji - na mocyart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkpołączono orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności na zasadzie absorpcji (czyny popełnione w odstępie kilkunastu minut, oba generalnie skierowanie przeciwko mieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej) i wymierzono:P. S.karę 4 lat pozbawienia wolności aS. C.karę 3 lat pozbawienia wolności.
Fakt odzyskania części mienia przezH.oraz ubezpieczenie sklepu, do którego miało miejsce włamanie, zdecydowały o orzeczeniu na mocyart. 46 § 2 kkzamiast obowiązku naprawienia szkody orzeka na rzecz pokrzywdzonychM. K.iD. H.od każdego z oskarżonych nawiązki w kwocie po 200 (dwieście) złotych; zauważyć należy, iż to świadczenie o charakterze quasi restytucyjnym dlaH.(winien otrzymać łącznie 400 złotych, co rekompensuje niemal całość jego strat) i zadość czyniącym dlaK.(otrzymał lub może się starać o odszkodowanie od Ubezpieczyciela, który z kolei może występować z regresem do sprawców); jednocześnie, kilkusetzłotowa wysokość obciążenia nawiązkami dla każdego z oskarżonych jest realna, nawet przy ograniczonych możliwościach zarobkowania w chwili obecnej, z uwagi na fakt, że kwota ta to zaledwie 1/5 minimalnego wynagrodzenia w Polsce. Podkreślić należy, iż wobec nie orzekania grzywny, ten środek karny o charakterze ekonomicznym dodatkowo uzmysłowi oskarżonym dosłowną nieopłacalność jakiegokolwiek przestępstwa.
Na poczet orzeczonych kar łącznych, mocyart. 63 § 1 kkzaliczono oskarżonym okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, przy czymprawidłowe naliczenie, w ślad za informacją z aresztu śledczego nastąpiło postanowieniem tut. Sądu (w trybieart. 420 kpk) w dniu 10 czerwca 2019r.
Kolejnym środkiem karnym było orzeczenie na mocyart. 44 § 2 kkprzepadku noża zapisanego w wykazie dowodów rzeczowych Drz. nr 10/19, czyli narzędzia przestępstwa użytego w trakcie rozboju naD. H..
Wspomniana bezmajętność obu oskarżonych i fakt, że w warunkach izolacji nieraz trudno o płatne zatrudnienie, jak tez mając na uwadze by ewentualnie uzyskanie przez nich środki w pierwszej kolejności przeznaczone zostały na spłatę nawiązek, na mocyart. 624 § 1 kpkzwolniono ich od uiszczenia kosztów sądowych (w tymP. S.od zasądzonych wstępnie od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii AdwokackiejM. K.1254,60 zł (w tym 23% podatku VAT) tytułem nieuiszczonego dotychczas wynagrodzenia za jego obronę z urzędu w postępowaniu przygotowawczym i sądowym