Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 146/18
Data wyroku: 2020-07-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Apelacyjnego Ewa Gregajtys, Sądu Apelacyjnego Ewa Leszczyńska-Furtak, Sądu Okręgowego (del) Anna Kalbarczyk
Słowa kluczowe: Recydywa
Podstawa prawna: art.252 kk, art.64§2 kk, art.170§1 kpk

Sygn. akt  II A Ka 146/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 lipca 2020r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący Sędzia Sądu Apelacyjnego Ewa Gregajtys (spr.)
Sędziowie Sądu Apelacyjnego Ewa Leszczyńska-Furtak
Sądu Okręgowego (del.) Anna Kalbarczyk
Protokolant sekr. sąd. Sylwester Leńczuk
przy udziale Prokuratora Michała Gabriel-Węglowskiego
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2020r.  sprawy:

1
D. O. (1)urodzonego (...)wW.synaH.iE.

oskarżonego zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 282 kkw zb. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kki in.

2
C. S.urodzonego (...)wW., synaB.iB.

oskarżonego zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 282 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kki in.

3
D. K.urodzonego (...)wW., synaM.iI.

oskarżonego zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 282 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 21 listopada 2017r. w sprawie sygn. akt V K 144/14

1
wobec oskarżonegoD. O. (1):

1.1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- w zakresie czynu przypisanego w ramach zarzutów z pkt. I i IV aktu oskarżenia ustala, że oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu zC. S.,D. K.i innymi osobami a nadto eliminuje z opisu tego czynu ustalenie, że oskarżony wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym sprawcą dokonał pobicia pokrzywdzonego narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kklubart. 157 § 1 kki przyjmuje, że czyn ten stanowi przestępstwo zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 282 kkw zb. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw zw. zart. 12 kki w zw. zart. 11 § 2 kk, przy zastosowaniuart. 4 § 1 kk,
- w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt. III aktu oskarżenia ustala, że oskarżony czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w dniu 22 października 2010r. kary łącznej 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej m. in. za umyślne przestępstwo podobne zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 189 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkwyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 8 lutego 2006r. w sprawie III K 130/05 i przyjmując, że czyn ten stanowi przestępstwo zart. 286 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, te przepisy przyjmuje za podstawę skazania oskarżonego a za podstawę wymiaru orzeczonych kar przyjmujeart. 286 § 2 kkiart. 33 § 2 kk,
- w zakresie orzeczonego na podstawieart. 46 § 1 kkobowiązku solidarnego naprawienia szkody przez oskarżonego, wysokość szkody objętej obowiązkiem ustala na kwotę 157.000 euro a podstawę orzeczenia uzupełnia oart. 4 § 1 kk,
1.2 wyrok w pozostałej części utrzymuje w mocy,
1.3 na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet łącznej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania w sprawie w postępowaniu apelacyjnym od dnia 26 marca 2020r. do dnia 6 lipca 2020r,
2. wobec oskarżonegoD. K.:
2. 1 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- uchyla orzeczenie o karach łącznych pozbawienia wolności i grzywny,
- w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt. II aktu oskarżenia ustala, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu zC. S.,D. O. (1)i innymi osobami,
- w zakresie orzeczonego na podstawieart. 46 § 1 kkobowiązku solidarnego naprawienia szkody przez oskarżonego, wysokość szkody objętej obowiązkiem ustala na kwotę 157.000 euro a podstawę orzeczenia uzupełnia oart. 4 § 1 kk,
2. 2 uchyla rozstrzygnięcia co do czynów z pkt. III i XII aktu oskarżenia i sprawę w tej części przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu dla Warszawy-Pragi w Warszawie,
2.3 wyrok w pozostałej części utrzymuje w mocy,
2.4 na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary 6 lat pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 19 grudnia 2013r. godz. 13.30 do dnia 15 grudnia 2014r,
3.wobec oskarżonegoC. S.:
3.1 zmienia wyrok w części zaskarżonej w ten sposób, że:
- uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności,
- w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt. II aktu oskarżenia zakwalifikowanego zart. 252 § 1 kkz zb. zart. 282 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kkustala, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu zD. K.,D. O. (1)i innymi osobami a orzeczoną za ten czyn karę pozbawienia wolności obniża do 10 (dziesięciu) lat,
- w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt. III aktu oskarżenia ustala, że oskarżony czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w dniu 23 maja 2009r. kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 19 października 2006r. w sprawie V K 130/06 m. in. za umyślne przestępstwo podobne zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 189 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kki ustalając, że czyn ten stanowi przestępstwo zart. 286 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, te przepisy przyjmuje za podstawę skazania oskarżonego a za podstawę wymiaru orzeczonych kar przyjmujeart. 286 § 2 kkiart. 33 § 2 kk,
- w zakresie orzeczonego na podstawieart. 46 § 1 kkobowiązku solidarnego naprawienia szkody przez oskarżonego, wysokość szkody objętej obowiązkiem ustala na kwotę 157.000 euro a podstawę orzeczenia uzupełnia oart. 4 § 1 kk,
3.2 wyrok w pozostałej części zaskarżonej utrzymuje w mocy,
3.3. na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkłączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego i jako karę łączną wymierza 10 (dziesięć) lat pozbawienia wolności,
3.4 na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet łącznej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 4 kwietnia 2013r. o godz. 22.30 do dnia 2 kwietnia 2015r., od dnia 5 kwietnia 2015r. do dnia 26 listopada 2015r.,
4. zasądza od Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym:
- na rzecz adwokataM. F.– Kancelaria Adwokacka wW.kwotę 1.033,20 (jeden tysiąc trzydzieści trzy zł dwadzieścia gr) obejmującą 23% VAT za obronę oskarżonegoD. K.,
- na rzecz adwokataK. D.– Kancelaria Adwokacka wW.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł obejmującą 23% VAT za obronę oskarżonegoC. S.,
5. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania apelacyjnego w częściach równych, w tym kwoty po 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł z tytułu opłaty.

UZASADNIENIE

UZASADNIENIE

Sygnatura akt

II AKa 146/18

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 21 listopada 2017r. w sprawie V K 144/14;

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒  prokurator

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒  obrońcy oskarżonych

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒  na korzyść
☒  na niekorzyść

☒  w całości

☒  w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

Zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Apelacja obrońcy oskarżonegoD. O. (1).

I, II, III Obrazaart. 7 kpkprzy ocenie materiału dowodowego sprawy – zeznań świadkaS. A., wyjaśnień oskarżonegoM. G. (1)i protokołu oględzin działki wP..
Zarzut bezpodstawny. Sąd Okręgowy dokonując oceny zgromadzonych w sprawie dowodów nie uchybił regułom wskazanym wart. 7 kpk, zarzut ten nie znajduje w szczególności zastosowania do analizy tych dowodów, które obrońca przywołała w zarzutach.
Odnosząc się do wartości zeznańS. A.stwierdzić należy, że konsekwentnie relacjonował on na temat okoliczności uprowadzenia, jak również zdarzeń, które miały miejsce wcześniej a obejmowały ustalenia co do sposobu i ceny wykupu rzeczy skradzionych z domu małżonkówD.. Świadek zeznawał na okoliczności dotyczące miejsca i czasu spotkań, ich uczestników, wśród nich wskazując oskarżonegoD. O. (1). W toku czynności okazania wizerunków pokrzywdzony wskazując na zdjęcie tego oskarżonego podał, żemożliwe, że jest to mężczyzna, którego widziałem z odkrytą twarzą na tym zdjęciu jest on bardzo podobny, ale nie mogę tego potwierdzić na 100 %(k. 414-415, t. III, k. 8433). Po powtórnym przejrzeniu tablic, świadek raz jeszcze poprosił o ich okazanie w celu spokojnego obejrzenia i wówczasz całą pewnościąwskazał na wizerunek oskarżonego podnosząc, że jest to mężczyzna,który kierował całym tym porwaniem.S. A.zeznał przy tym, że to ten mężczyzna wydawał polecenia pozostałym, nie potrafił jednak przypomnieć sobie jego imienia. Po odczytaniu danych osobowych oskarżonego zeznało właśnieD., mówili do niegoD..Swoje rozpoznanie świadek konsekwentnie podtrzymał w toku kolejnych przesłuchań, w szczególności wskazał na oskarżonego w toku czynności okazania jego osoby, akcentując swoją pewność w tym zakresie (k. 1064, 8437). Nie można przy tym podzielić zastrzeżeń formułowanych także przez oskarżonego, by dobór osób do okazania a w szczególności ich ubiór, prawidłowość przeprowadzenia czynności podważył, skoro wprost temu przeczą zeznania osób przybranych (k. 9137-9140).
S. A.także na rozprawie zidentyfikował oskarżonego jakoD.(k. 8424). Opisując wygląd sprawcy o tym imieniu wskazał, że był niższy od niego i miałmocną budowę ciała,co wprost odpowiada wyglądowi oskarżonegoO.z daty jego zatrzymania (182 wzrostu i 100 kg wagi, k. 82). Wskazać w końcu należy, że pokrzywdzony podał cechy wyglądu, po których rozpoznał oskarżonego (twarz, budowa ciała, zarost – k. 1064). Charakteryzując wcześniej mężczyznę o imieniuD.pokrzywdzony wskazał, że nie widział jego włosówbo miał zawsze czapkę(k. 582). W toku okazania oskarżonegoS. A.poprosił nadto, by okazywani założyli czapki. W efekcie tak przeprowadzonej czynnościz całą pewnościąrozpoznał oskarżonegoD. O. (1)(k. 1064, 8437). W ocenie Sądu Apelacyjnego, niezależnie od wyniku omówionej czynności, samo to, że pokrzywdzony poprosił o założenie czapek przez okazywanych świadczy o jego rozwadze i odpowiedzialności za wypowiedzi, co w oczywisty sposób przekłada się na pozytywną ocenę wartości dowodowej jego relacji. Zauważyć przy tym należy, że czynności okazania wizerunków i osób zostały wykonane w nieznacznej, ale nie bardzo bliskiej przestrzeni czasowej, bo – odpowiednio – 4 i 16 kwietnia 2013r, nie sposób zatem przyjąć, by wskazując na osobę oskarżonego w toku czynności okazania jego osoby, pokrzywdzony sugerował się wcześniej wskazanym przez siebie zdjęciem. Przebieg czynności wprost nakazuje to wykluczyć.
W takich warunkach podważanie przez skarżącą wyników identyfikacji przezS. A.oskarżonegoD. O. (1)jako jednego ze sprawców jego uprowadzenia, nie może być skuteczne.
Poza uwagą Sądu Apelacyjnego nie pozostało przy tym akcentowane przez obronę pewne fizyczne podobieństwo tego oskarżonego do współoskarżonegoD. K., na co wskazuje materiał z tablic poglądowych (tablice nr 3 i 6 t. III akt, k. 414-415). Zauważyć jednak należy, że pokrzywdzonemu w toku jednej czynności okazano wizerunki obu oskarżonych i naD. K.S. A.nie wskazał ani w toku tej czynności, ani później, także na rozprawie, gdzie tego oskarżonego, odmiennie niż pozostałych, nie utożsamiał z przestępstwem popełnionym na jego szkodę (k. 414-415, 8428). Jest to o tyle istotne, że pokrzywdzony cechy podobieństwa do sprawców dostrzegał w wizerunkach także innych osób, takich uwag nie poczynił jednak przy wizerunkuD. K.. Wobec powyższego stanowisko obrońcy, by rozpoznanie przez pokrzywdzonego tego oskarżonego zamiastD. K.było wynikiem jego pomyłki, nie znajduje uzasadnienia.
Nie można także podzielić zarzutu obrońcy, by czynność okazania wizerunku oskarżonego była przeprowadzona w sposób sugestywny. Pokrzywdzonemu okazano kilka tablic poglądowych, na których poza oskarżonymiC. S.iD. O. (1)a także nieżyjącymS. P., wskazał on dwie osoby jako podobne do zamaskowanego sprawcy, podkreślając jednak brak pewności co do swojego wskazania. Osoby te pokrzywdzony wskazał na tablicach nr 3 i 5 a zatem nie na tablicy nr 6, która obejmowała wizerunekD. O. (1). Tym samym nie sposób przyjąć, by z tej okoliczności, jak i podania przez prowadzącego czynność, że są to osoby przybrane, można wyprowadzić wniosek o przebiegu czynności w sposób naruszającyart. 173 § 1 zd. 2 kpk.
Oceniając prawidłowość ustaleń Sądu Okręgowego w zakresie identyfikacji roli poszczególnych sprawców przestępstwa na szkodęS. A., w szczególności zatrzymanych oskarżonych, nie sposób tego czynić w oparciu o fragmenty materiału dowodowego sprawy, a na takiej analizie opiera zarzuty apelacji skarżąca. Niezależnie od efektów przywołanych wyżej czynności z udziałem pokrzywdzonego, odwołać się należy do trafnej oceny wyjaśnieńD. O. (1). Przypomnieć jedynie należy, że wyjaśnienia tego jak i pozostałych oskarżonych, sprowadzają się do twierdzeń, że udziałD. O. (1)w uprowadzeniuS. A.miał charakter niemal przypadkowy i ograniczył się do odbioru okupu. Do sytuacji tej miało dojść na skutek jego konfliktu na tle finansowym zC. S., który miał przywłaszczyć pieniądze współoskarżonego. Konflikt ten był na tyle głęboki, żeD. O. (1)nie kontaktował się zC. S., odmawiał spotkań i rozmów z nim a rolę pośrednika pomiędzy wymienionymi pełniłD. K.. Przedstawiając w taki sposób swoje relacje zC. S., oskarżonyD. O. (1)przyznał jednocześnie, że w czasie bezpośrednio poprzedzającym jego zatrzymanie, a jednocześnie już po uprowadzeniu pokrzywdzonego, pożyczyłC. S.pieniądze, podwiózł go doJ.a nadto zgodził się uczestniczyć w odbiorze pieniędzy z okupu, po to, by pomócC. S.. Takiej treści wyjaśnienia pozostają w oczywistej sprzeczności nie tylko z przywołanymi zeznaniamiS. A., ale są sprzeczne wewnętrznie, nielogiczne. Skoro konflikt pomiędzy oskarżonymi spowodowany długiemC. S.miał przybrać takie nasilenie, żeD. O. (1)odmawiał bezpośrednich kontaktów z nim i rolę pośrednika pełniłD. K., to jego zachowanie polegające na pożyczeniu kolejnej sumy, podwiezieniu oskarżonego a nadto udziale w przejęciu okupu, jest rażąco sprzeczne z elementarnymi wskazaniami logiki i doświadczenia życiowego, co świadczy o niewiarygodności tych wyjaśnień oskarżonego. Nie wymaga wiadomości specjalnych, że przy przestępstwie uprowadzenia dla okupu, to właśnie moment odbioru środków pieniężnych z tego tytułu jest tym elementem zdarzenia, który stanowi największe ryzyko identyfikacji sprawców a uwzględniając charakter przestępstw, za które dotychczas skazany był oskarżonyD. O. (1), jego wiedza w tym zakresie miała nie tylko teoretyczny, ale i praktyczny wymiar. W takich warunkach próba wykazania, że chcąc pomóc skonfliktowanemu z nim i z racji tego byłemu koledze a jednocześnie dłużnikowi, który sprzeniewierzył środki przeznaczone na jego funkcjonowanie po opuszczeniu zakładu karnego, oskarżony uczestniczył w przestępstwie i to tej jego fazie, która jest obarczona największym ryzykiem, raz jeszcze wskazać należy, że przeczy elementarnym zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Udział oskarżonegoD. O. (1)w przejęciu okupu i jego późniejsze zatrzymanie stanowią logiczną konsekwencję jego zaangażowania w całość przestępstwa w takim stopniu, jak to wynika z zeznań pokrzywdzonego.
Nie zasługują na uwzględnienie także te zarzuty apelacji, które dotyczą dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wyjaśnieńM. G. (1)w zakresie udziału oskarżonegoD. O. (1)w przestępstwie na szkodęS. A., co czyni chybionym zarzut obrazyart. 7 kpk. Analiza całokształtu materiału dowodowego sprawy w pełni uprawnia ocenę, że wyjaśnieniaM. G. (1)nie zasługują na wiarę w części, w jakiej twierdził on, żeD. O. (1)nie brał udziału w przestępstwie na szkodęS. A.. Relacja oskarżonego w tym zakresie jest nielogiczna i razi wręcz brakiem konsekwencji.M. G. (1)we wstępnej fazie śledztwa konsekwentnie wykluczał nie tylko udziałD. O. (1)w uprowadzeniu pokrzywdzonego, ale jakikolwiek związek tego oskarżonego ze zdarzeniem. Przypomnieć jedynie wypada, że w toku czynności okazania wizerunkuD. O. (1)zidentyfikował go jakowspólnikaC.ze sprawy(...),ale jednocześnienie widział go w żadnym układzie w związku z tą sprawą(k. 564). Tożsame stanowisko oskarżony zajął w toku posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania (k. 640znamO.… on w tej sprawie nie ma nic wspólnego). W późniejszych wyjaśnieniach oskarżony inaczej relacjonował w tym przedmiocie wskazując chociażby, żeC. S.żądał od niego i pokrzywdzonego …50.000zł dlaD. O. (2)za skontaktowanie nas, czyli mnie iS.ze złodziejami(k. 1279). Tym samym trafnie przyjął Sąd Okręgowy, że wyjaśnieniaM. G. (1)w zakresie, w jakim dotyczą współoskarżonegoD. O. (1)i tym samym pozostają w sprzeczności z relacją pokrzywdzonego, nie zasługują na wiarę. Rację ma skarżąca, że uwzględniając sytuacje procesowąM. G. (1), w tym warunki i okoliczności, w jakich doszło do jego zatrzymania, w interesie procesowym tego oskarżonego pozostawała współpraca z organami ścigania, rzeczą oskarżonego była jednak decyzja, czy i w jakim zakresie współpracę tą podjął. Ocena całokształtu okoliczności sprawy skutecznie podważa wartość jego wyjaśnień w zakresie roliD. O. (1).
Sąd Apelacyjny nie podziela zarzutów apelacji, by przebieg czynności przeszukania działki wP., sposób zabezpieczenia stwierdzonych tam śladów, jak i udokumentowanie tej czynności uchybiało regułom prawa procesowego. Analiza stanowiska skarżącej w tym zakresie uprawnia do wniosku, że podobnie jak w przypadku oceny dowodów osobowych, obrońca każdy element materiału dowodowego poddaje ocenie w oderwaniu od całokształtu okoliczności sprawy, w tym takich, które z określonym dowodem pozostają w bezpośrednim związku. To powoduje, że argumentacja oparta na takiej podstawie, jako sprzeczna z regułamiart. 7 kpkiart. 410 kpk, nie może stanowić skutecznej podstawy odwoławczej.
Czynność oględzin działki wP.miała miejsce w dniu 6 kwietnia 2013r. (k. 984-990). Z dokumentującego ją protokołu wprost wynika, że na stole stwierdzonopudełko tekturowe z nadrukiemF. T.. Pudełko to opylono argentoratem ujawniając ślady linii papilarnych, które po przeniesieniu na trzy kawałki folii daktyloskopijnej oznaczono nr 10, 10A i 10B(k. 989). Na k. 988 znajduje się wykaz śladów do dalszych badań, w rubryce nr 5, 9, 9A, przed rubryką 5 wpisano – 10, 10A, 10B i nie ulega wątpliwości, że cyframi oznaczone są ślady, co dotyczy także innych zabezpieczonych odcisków. Zdjęcie pudełka znajduje się w tomie XII akt na k. 2296. Z opinii z zakresu identyfikacji daktyloskopijnej wynika, że do badań nadawały się odwzorowania linii papilarnych, które oznaczono lit. a, b, c na folii Ślad nr 10. W jej wnioskach wskazano, że a, b, c na folii ślad nr 10 i lit. a na folii ślad nr 10A są zgodne z odbitkami na kartach porównawczych na nazwiskoD. O. (1)- a, b, c środkowy i wskazujący palec prawej ręki, a na folii 10a – odbitka prawej dłoni (k. 2031-2033). Analiza udokumentowanego sposobu przeprowadzenia czynności, zabezpieczenia śladów, jak i ich badań daktyloskopijnych nie pozwala na stwierdzenie, by w tym zakresie doszło do uchybień.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że okolicznością bezsporną pozostaje przetrzymywanieS. A.na działce wP.należącej do rodziny oskarżonegoC. S.. Ten oskarżony, jak iD. K.zgodnie wyjaśnili, że po przewiezieniu pokrzywdzonego na działkę,D. K.udał się do sklepu w celu kupna grzejnika - piecyka, określanego przez niego jakofarelka.Takie działanie było uwarunkowane tym, że domek wP.był drewniany, nie przystosowany do pobytu poza sezonem letnim, stąd było tam po prostu zimno. Zakupu takiego oskarżony ten dokonał (k. 10741). Wobec takich wyjaśnień oskarżonych okoliczność ujawnienia i zabezpieczenia na działce opakowania, pudełka po grzejniku – termowentylatorze, wynika nie tylko z czynności oględzin domu, ale zgodnych z tym twierdzeń przywołanych wyżej oskarżonych. Dla Sądu Apelacyjnego jednoznaczny pozostaje także sposób oznaczenia zabezpieczonych w wyniku oględzin domu śladów, jak i ich identyfikacji. Zapoznając się z treścią protokołu trudno podzielić ocenę obrońcy, by zawierałnie omówione dopisanie oznaczeń „10”, „10a” oraz „10b” przy rubryce o treści „5, 9, 8a ślady linii papilarnych”skoro zapis ten stanowi odzwierciedlenie czynności opisanych szczegółowo w zasadniczej części protokołu i jest jego konsekwencją. Nadto z jego treści wprost wynika, że cyframi oznaczono zabezpieczone ślady i oznaczenie takie miało zastosowanie nie tylko do odcisków zidentyfikowanych jako ślady daktyloskopijne oskarżonego, ale także innych zabezpieczonych tam wówczas śladów. Nie ma zatem racji obrońca formułując ujęte w zarzutach zastrzeżenia.
Analizując materiał dowodowy w tym zakresie trudno także nie dostrzec, że sam oskarżonyD. O. (1)nie zaprzeczał swej obecności w domu wP., ale w czasie poprzedzającym przetrzymywanie tam pokrzywdzonego i podając okoliczności pobytu pozostające bez związku z działaniami podjętymi wobecS. A.a dotyczące rzekomych karkołomnych prób odzyskania odC. S.sprzeniewierzonych przez niego pieniędzy. Te wyjaśnienia, niezależnie od tego, że są niekonsekwentne a w efekcie niewiarygodne, to świadczą jednocześnie o tym, żeD. O. (1)nie neguje swojego pobytu w miejscu przetrzymywania pokrzywdzonego a tym samym możliwości pozostawienia tam śladów daktyloskopijnych, usiłuje natomiast wykazać, że zostały naniesione w innych warunkach, aniżeli realizacja przestępstwa na szkodęS. A.. Dostrzec przy tym należy, że w toku postępowania oskarżony był niekonsekwentny w zakresie relacji co do swojej obecności wP., wykluczając taką możliwość, także przed Sądem (np. k. 9273), czy też przyznając ją, ale w innym czasie i okolicznościach, aniżeli związane z przetrzymywaniem tamS. A..
W konsekwencji, niezależnie od tego, co stało się z opakowaniem po grzejniku, samo to, że takowe w domu wP.zabezpieczono i ujawniono na nim linie papilarneD. O. (1), zostało udowodnione. Wniosek taki wprost wynika z analizy przywołanych wyżej dowodów. Tym samym, to odmienna ocena skarżącej pozostaje w sprzeczności z kryteriami ujętymi wart. 7 kpk, w tym doświadczeniem życiowym, do którego odwołuje się autorka apelacji.
IV. Błąd w ustaleniach faktycznych, który mógł mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia polegający na  
zaniechaniu ustalenia
               , żeM. D.,S. P.i inne osoby mogły planować uprowadzenie osób posiadających przedmioty pochodzące z włamania do domu małż.D..
Zarzut bezzasadny w stopniu oczywistym.
Dla odpowiedzialności oskarżonych bez znaczenia pozostaje to, czy i ewentualnie jakie zamiary wobec potencjalnych sprawców włamania do domu małżeństwaD.mieliM. D.,S. P., czy inne osoby podejmujące z inicjatywyM. D.działania zmierzające do odzyskania skradzionych przedmiotów. Wskazane przez obronę okoliczności wynikające z zabezpieczonego nagrania pozostawały poza wiedzą sprawców uprowadzeniaS. A., w szczególności - wiedzą oskarżonych. W zakresie, w jakim nie negują oni swojego udziału w przestępstwie, oskarżeni nie wskazują innego celu swojego działania, aniżeli uzyskanie korzyści majątkowej w zamian za uwolnienie pokrzywdzonego, stąd szeroka argumentacja skarżącej w tym zakresie pozostaje bez znaczenia dla przedmiotu rozpoznania.
V. Naruszenie prawa procesowego –art. 5 § 2 kpk– które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na rozstrzygnięciu na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości w sferze faktu, iżD. O. (1)przebywał w innych miejscach niż te, w których uprowadzono i przetrzymywanoS. A.w czasie, kiedyS. A.został uprowadzony i był przetrzymywany przez inne osoby.
Wbrew stanowisku obrońcy, Sąd Okręgowy nie uchybił podstawowej regule procesu karnego w postaci zasadyin dubio pro reo. Zasada ta znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy Sąd, rozstrzygając w oparciu o kompletny i prawidłowo oceniony materiał dowodowy, nie może poczynić jednoznacznych a zatem pewnych ustaleń faktycznych. Tym samym,art. 5 § 2 kpknie może stanowić podstawy rozstrzygania, gdy ustalenia Sądu znajdują oparcie wart. 410 kpkiart. 7 kpk. W sprawie rozpoznawanej, wobec oskarżonegoD. O. (1)Sąd dysponował takim materiałem dowodowym, który stanowił kompletną podstawę rozstrzygania i ocenił go z poszanowaniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego czyniąc w następstwie tak dokonanej oceny nie zawierające błędów ustalenia faktyczne. W konsekwencji, niezależnie od ułomności samej konstrukcji apelacji, w której skarżąca jednocześnie zarzuca obrazęart. 7 kpkiart. 5 § 2 kpk, w sprawie rozpoznawanej regułain dubio pro reonie znajdowała zastosowania.
VI. VII. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia –art. 394 § 2 kpkw zw. zart. 6 oraz art. 386 § 1 i 2 kpk– polegające na zaniechaniu ujawnienia nagrań z monitoringów a także niezasadnym oddaleniu wniosków dowodowych o przesłuchanieA. P. (1),M. M. (1),K. P.iJ. G. (1).
Nie ma racji skarżąca zarzucając Sądowi Okręgowemu rozstrzyganie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy wskutek zaniechania odtworzenia zabezpieczonych nagrań z monitoringów, czy bezpodstawnego oddalenia wniosków dowodowych.
Podnieść należy, że status dowodu w procesie karnym może mieć tylko taki dopuszczalny przez prawo procesowe środek, który służy dokonaniu ustaleńmających znaczeniedla rozstrzygnięcia (A. Gaberle, „Dowody w sądowym procesie karnym…”, Warszawa 2010). Tym samym, nie ma charakteru dowodu każdy środek, który w jakimkolwiek stopniu pozostaje, a tym bardziej może pozostawać z przedmiotem postępowania. Idąc bowiem odmiennym tokiem rozumowania istota procedowania sprowadzałaby się do poszukiwania potencjalnych źródeł dowodowych i wyprowadzania z nich kolejnych. Nie negując zatem, że prawo procesowe dopuszcza szeroki katalog dowodów, a wśród nich te osobowe, czy z nagrań z monitoringów należą wręcz do standardowych, to jednak nie oznacza automatycznego wprowadzania ich do każdego procesu. Nie może być zatem skuteczne odmienne stanowisko w tym zakresie obrońcyD. O. (1), jego samego a i pozostałych oskarżonych, którzy takie właśnie oczekiwania formułowali, zasadniczo na etapie postępowania sądowego.
Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącej w zakresie sposobu zabezpieczenia i przeprowadzenia dowodów z nagrań z monitoringów, stwierdzić należy, że wskazanie we wstępnej części uzasadnienia tego zarzutu apelacji, że oskarżonyz treści zarzutu dowiedział się o co jest podejrzewanynie może być skuteczne, gdy uwzględnić, w jakich warunkach i okolicznościachD. O. (1)został zatrzymany, a zatem to, że on sam udziału w przekazaniu okupu, a precyzując jego odebraniu, nie neguje. Zważywszy przy tym na przywołane wyżej doświadczenie życiowe oskarżonego odzwierciedlone w karcie karnej, sprowadzanie jego osoby do nieświadomego uczestnika przestępczych działań godzi w elementarne zasady logiki.
Skarżąca bezpodstawnie wywodzi, że sposób pozyskania nagrań z monitoringu, jak i ich odtworzenia, naruszył prawo do obrony oskarżonego a to wobeckluczowego znaczeniatego dowodu. Sąd Apelacyjny nie dostrzega w tym zakresie istotnych uchybień, nie sposób także stwierdzić, z czego skarżąca wywodzi takie znaczenie nagrań, jakie sama im nadaje.
W toku śledztwa prokurator uzyskał takie nagrania z monitoringu, które przy uwzględnieniu jego bieżących efektów a zatem ustaleń wynikających z wówczas zgromadzonych dowodów, możliwe były do zabezpieczenia. W takich warunkach do materiału dowodowego sprawy załączono nagrania z monitoringuhotelu (...)(28 marca 2013r.), zeSpółdzielni Mieszkaniowej (...),ul. (...).(...)(28.03 i 3-4.04.2013r.), ze stacji paliwS.(noc z 3 na 4.04.2013r.), czy w końcu Komisariatu Policji naU., gdzie oskarżeniC. S.iD. K.realizowali dozór, co miało miejsce także po uprowadzeniuS. A.. Tym samym, w śledztwie zabezpieczono te nagrania, które mogły mieć choćby potencjalne znaczenie dla rekonstrukcji zdarzeń będących jego przedmiotem. Już wówczas dokonano odtworzenia a w efekcie oględzin nagrań z monitoringów, w tym ze stacji paliwS.z nocy z 3 na 4 kwietnia 2013r. (k. 1374-1376) i wejścia dohotelu (...)z 28 marca 2013r. (k. 2322-2324). W uwzględnieniu wniosków obrony, w dniu 13 sierpnia 2014r., z udziałem oskarżonegoD. O. (1)odtworzono nagrania z monitoringówSpółdzielni (...)z 28 marca oraz ¾ kwietnia 2013r. a nadtoulic (...), przy czym dokonano także wydruku tych klatek nagrań, które zgodnie z oświadczeniem oskarżonego pozostawały w związku z przedmiotem postępowania (k. 6617-6636, t. XXXIV). Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że we wstępnej fazie śledztwa oskarżonyD. O. (1)odmawiał składania wyjaśnień uniemożliwiając tym samym ocenę podstaw do dalszego dowodzenia w oparciu o dowody z nagrań z monitoringu (np. k. 1320-1321).
W toku postępowania sądowego, w uwzględnieniu wniosków oskarżonegoD. O. (1), ale także współoskarżonychC. S.iD. K., odtworzono nagrania z monitoringuhotelu (...)(rozprawa z 20.02.2017r., k. 10597-10600, t. LIII), zKPnaU.i stacji paliw a nadto zeskrzyżowania ulic (...), wiaduktuul. (...)nadAleją (...)(rozprawa z 24.02.2017r., k. 10607-10617, t. LIII oraz z 22.09.2017r., k. 11124-11136, t. LV). Wynik tych czynności zasadniczo był tożsamy z ich przebiegiem w śledztwie – oskarżonyD. O. (1)na zabezpieczonym monitoringu zeskrzyżowania ulic (...)wskazał na ciemny pojazd, jako samochód, którym poruszał się po tym, jak podwiózł oskarżonegoC. S.pod blok matki a sam udał się do domu po 600 zł dla współoskarżonego a nadto, oskarżonyC. S.w obrazie z monitoringuM.zidentyfikował osobę

A.(rozprawa z 20 lutego 2017r, k. 10597-10600). Zasadniczo jednak wielogodzinne czynności w tym zakresie sprowadzały się do braku stanowiska oskarżonych co do odtworzonych nagrań, a w przypadku oskarżonegoD. O. (1)także podważania ich sensu, skoro zgodnie z jego oświadczeniem w czasie odzwierciedlonym na nagraniu ((...)) miał przebywać w innym miejscu (rozprawa z 22 września 2017r.).
Niezależnie od powyższych uwag, wskazać należy, że poza tymi nagraniami, których zapis uznać należy za bezsporny (stacja paliw,KPnaU.), sama jakość nagranych obrazów, w tym sposób ich rejestracji (obraz klatkowy, brak możliwości obserwacji stałego punktu), w tym tego obrazu, do którego odnosi sięD. O. (1)identyfikując rzekomo swój samochódP. (...)i siebie jako kierowcę, wyłącznie do oświadczenia oskarżonego należy sprowadzić. O rzeczywistej randze dowodów z monitoringu także dla skarżącej, świadczy wniosek dowodowy, do którego odwołuje się w apelacji (z marca 2015r.). Występowanie o nagrania z monitoringu dotyczące zdarzeń sprzed dwóch lat, w świetle wskazań wiedzy obejmującej standardowe krótkie terminy przechowywania takich nośników, jest zabiegiem z góry skazanym na niepowodzenie, podobnie jak formułowanie na takiej podstawie, w realiach dowodowych rozpoznawanej sprawy, zarzutu apelacyjnego.
W zakresie nagrania z monitoringuSpółdzielni (...), to stanowisko obrońcy, żeodtworzono ów zapis jedynie w minimalnym zakresienie znajduje żadnego uzasadnienia skoro ów zakres na etapie śledztwa obejmował czynność trwającą ponad 5 godzin i, co istotne, uwzględniał niewątpliwie oczekiwania wnioskodawcy w tym zakresie (k. 6617-6636, t. XXXIV). To, które nagrania zostały odtworzone na rozprawach, dokumentują ich protokoły, z których nie wynikają zastrzeżenia stron co do przedmiotu, jak i przebiegu czynności (k. 10597-10600, 10607-10617, 11124-11136, t. LIII i LV). Nie sposób przy tym pominąć, że poza oświadczeniem oskarżonegoD. O. (1)co do nagrania zeskrzyżowania ulic (...)z godz. 17.21-17.59, kiedy identyfikuje on zarejestrowany na nagraniu samochód jako swój (rozprawa z 22 września 2017r, k. 11124-11136) a także oskarżonegoC. S.w zakresie treści nagrania z monitoringuM.(rozprawa z 20 lutego 2017r, k. 10597-10600), w nagraniach odtworzonych w śledztwie i na rozprawie nie zidentyfikowano takich, które mogłyby mieć znaczenie dla sytuacji procesowej oskarżonych, tym samym, dla ustaleń faktycznych w sprawie. Tym samym, nie sposób wykazać, i skarżąca temu nie podołała, czemu miało służyć dalsze, czy szersze odtwarzanie nagrań. Trudno przy tym nie dostrzec, że sam oskarżony, wobec efektów tej czynności, określił ją jako pozbawioną sensu (rozprawa z 22 września 2017r.). OskarżonyD. O. (1)złożył obszerne wyjaśnienia w sprawie, przy czym pierwsze po kilkunastu miesiącach śledztwa, przedstawiając tym samym swoją wersję zdarzeń będących jej przedmiotem, zajął zatem stanowisko co do obciążających go dowodów. Nie jest zatem uprawnione twierdzenie apelacji, by naruszono jego prawo do obrony.
Uwzględniając okoliczności przywołane na wstępie, stwierdzić także należy, że Sąd Okręgowy nie uchybił regułom prawa procesowego oddalając wnioski o przesłuchanie tych osób, na które skarżąca wskazuje w apelacji. Analizując kompleksowo zakres czynności podjętych w toku śledztwa a zmierzających do ustalenia wszystkich uczestników uprowadzeniaS. A., nie sposób stwierdzić takich zaniechań, które dawałyby obronie skuteczną podstawę do formułowania zarzutów apelacyjnych. Złożone ponad 4 lata od czynów wnioski o przesłuchanie abonenta numeru telefonicznego, z którym nawiązano połączenia z numeru telefonu powiązanego z przestępstwem (A. P. (1)), czy teżK. P.na zbliżone okoliczności, nie mogło służyć niczemu innemu, aniżeli przedłużaniu postępowania. Warunki, w jakich doszło do rezerwacji i meldunku pokrzywdzonego w hotelu, a zasadniczo taki miałby być zakres przesłuchaniaM. M. (1), nie mają znaczenie dla przedmiotu postępowania, w szczególności trudno na tej podstawie weryfikować wartość relacji S.A.. Ustalenia co do zarejestrowanego na monitoringu pojazdu markiH. (...)zostały poczynione już w toku śledztwa, na co prokurator słusznie wskazał w toku odtwarzania monitoringu (k. 10607-10617, t. LIII, k. 3483). Same okoliczności zarejestrowania na nagraniu, w miejscu ogólnie dostępnym, postronnego pojazdu, nie obligowało do przesłuchania jego właścicielkiJ. G. (2)na okoliczność przyczyn, dla których wówczas tam właśnie pojazd ten się znajdował. Także żądanie konfrontacji pokrzywdzonego zW. S.na okoliczność ustalenia tego, czyS. A.znałK. A., pozostawało bez znaczenie dla wyników postępowania, tym samym czynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Wniosek ten jest tym bardziej uzasadniony, gdy uwzględnić, żeS. A.iW. S.zostali przesłuchani w toku postępowania, złożyli tym samym zeznania co do jego przedmiotu.
VIII. Naruszenie przepisu prawa procesowego –art. 424 § 1 pkt 1 kpkpoprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Zgodzić się należy z obrońcą oskarżonego, że sfera motywacyjna zaskarżonego wyroku budzi – ogólnie rzecz ujmując - zastrzeżenia, co jednak nie przekłada się na zasadność opartego na takiej podstawie zarzutu apelacyjnego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, co do zasady, spełnia wymogiart. 424 § 1 i 2 kpki choć co do części rozstrzygnięcia na poziomie zaledwie minimalnym, to jednak nie uniemożliwia to jego kontroli odwoławczej.
Podnieść należy, że uchybienia w sferze motywacyjnej wyroku, zgodnie zart. 455a kpk, nie mogą stanowić podstawy uchylenia wyroku. Niezależnie od powyższego, nieuprawnione jest stanowisko obrońcy, by wady uzasadnienia zaskarżonego wyroku miały taki charakter, jak podnosi obrońca. Lektura uzasadnienia nakazuje wykluczyć stanowisko obrońcy, by podstawę ustaleń faktycznych Sądu stanowiły częściowe wyjaśnieniaM. G. (1)a w całości wyjaśnienia współoskarżonychC. S.iD. K.a w konsekwencji, by z tego powodu zachodziła sprzeczność pomiędzy ustaleniami faktycznymi a treścią dowodów. Zapis na str. 24 uzasadnienia, do którego odwołuje się obrońca, jednoznacznie wskazuje, że podstawę ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy stanowiły wyjaśnienia wszystkich oskarżonych pozaD. O. (1). Lektura uzasadnienia nie pozostawia wątpliwości, że zwrotczęściowych wyjaśnieńodnosi się nie tylko do relacjiM. G. (1), ale także pozostałych oskarżonych, których dane kolejno Sąd przywołał. Taki wniosek nie dość, że wprost wynika z zapisu na przywołanej karcie uzasadnienia, to znajduje także potwierdzenie w jego części motywacyjnej, gdzie wskazano, w jakim zakresie wyjaśnienia oskarżonych Sąd uznał za wiarygodne, w jakim odmówił takiej oceny i co legło u jej podstaw (k. 159 i nast.). W konsekwencji, nieuprawnione jest stanowisko obrony, by uzasadnienie wyroku pozostawało wewnętrznie sprzeczne.
W zakresie uzasadnienia przypisania oskarżonemu czynu zart. 286 § 2 kk, a w zasadzie takiej jego oceny prawnej, rację ma obrońca, że sfera motywacyjna wyroku w tej części dotknięta jest błędem braku, co jednak nie pozbawia możliwości kontroli tego rozstrzygnięcia. Stwierdzić bowiem należy, że ustalenia faktyczne poczynione w sprawie (w szczególności str. 13 i następne), jak również wykazanie w jego części motywacyjnej, co stanowiło ich podstawę, doprowadziło Sąd do słusznego wniosku, że oskarżonyD. O. (1)w ramach współsprawstwa żądał odS. A.korzyści majątkowej w wysokości 200.000 euro za zwrot przedmiotów skradzionych z domu małżonkówD., co realizuje znamiona występku zart. 286 § 2 kk.
IX. Naruszenie prawa procesowego - bez wskazania któremu przepisowi Sąd miałby uchybić - polegające na niezasadnym zaniechaniu zwolnienia obrońcy z urzędu przy braku zaufania oskarżonego do obrońcy.
Zarzut nieuzasadniony.
Obrona z urzędu, co do zasady, nie jest warunkowana stosunkiem zaufania pomiędzy oskarżonym a wyznaczonym do jego reprezentowania adwokatem. Tego rodzaju więź może powstać w toku realizowania czynności obrończych i jest ze wszech miar wskazana, nie jest jednak niezbędnym elementem dla oceny, że wyznaczony przez Sąd adwokat prawidłowo realizuje czynności obrończe. Relacja ta kształtuje się inaczej w przypadku, gdy oskarżony udziela upoważnienia do obrony, skoro u podstaw takiej czynności leży jego wola i wybór uwarunkowany określonymi okolicznościami.
Analizując – w kontekście zarzutu apelacyjnego - warunki, w jakich Sąd I instancji obronę oskarżonegoD. O. (1)powierzył adwokatowi wyznaczonemu z urzędu, przywołać należy pozostającego z nim w oczywistym związku okoliczności wypowiedzenia pełnomocnictwa przez jego obrońców. Ich wszechstronna analiza prowadzi do wniosku, że działania w tym zakresie miały na celu destabilizację procesu, bowiem nie zaistniały takie okoliczności, które można by oceniać w kategoriach uzasadnionych zastrzeżeń co do rzetelności wykonywania funkcji przez wyznaczonego z urzędu obrońcę w osobie adwokatA. M. (1).
Adwokaci ustanowieni przez oskarżonego, w tym autorka apelacji, realizowali jego obronę w toku śledztwa a następnie rozprawy. Obrońcy zawiadomili Sąd
    o rozwiązaniu stosunku obrończegow dniu 17 września 2015r, w sytuacji, gdy terminu rozprawy był zaplanowany za 4 dni. W zawiadomieniu wprost przy tym wskazali, że przyczynę wypowiedzenia upoważnienia do obrony stanowi
    niezgoda na ogół bezprawnych uwarunkowań sprawowania obrony,które to działania wywodzili ze sposobu procedowania Sądu Apelacyjnego w przedmiocie tymczasowego aresztowania oskarżonego (k. 8895-8896, t. XLV). Adwokaci podkreślili w zawiadomieniu, że
    przyczyną wypowiedzenia nie jest utrata zaufania przez Klienta, ani kwestie honorarium,nie stawili się jednak na termin rozprawy w dniu 21 września 2015r. W konsekwencji takiego działania obrońcówD. O. (1), co do którego obrona miała charakter obligatoryjny, Sąd zobligowany był odroczyć rozprawę, jak również odwołać termin wyznaczony na 22 września 2015r. wobec konieczności ustanowienia obrońcy z urzędu i umożliwienia wyznaczonemu obrońcy przygotowania się do obrony. Na rozprawę w dniu 21 września 2015r. zostało zaplanowane przesłuchanie świadków anonimowych, którzy byli obecni w miejscu wyznaczonym a wyłączną przyczynę odroczenia stanowiła nieobecność obrońców oskarżonegoD. O. (1)(k. 8905-8908, t. XLV). Sam oskarżony oświadczył wówczas, że obrońcy ustanawiał nie będzie wnosząc o wyznaczenie adwokata z urzędu (k. 8906). Na rozprawie Sąd wyznaczył oskarżonemu obrońcę, wskazując jego dane personalne w tej samej dacie, o czym oskarżonego powiadomiono także w formie pisemnej (k. 8912, 9117). Wyznaczona obrońca zapoznała się z aktami sprawy, jak również spotkała się z oskarżonym w areszcie przed terminem rozprawy (k. 9097-9100). Na rozprawie w dniu 26 października 2015r. obrońca wniosła o zwolnienie jej z funkcji podnosząc brak porozumienia z oskarżonym – odmowę współpracy z jego strony i rozmowy na temat sprawy. Oskarżony również wniósł o zwolnienie obrońcy. Potwierdził, że adwokat była u niego w areszcie, jednak ocenił, że nie znała akt z uwagi na zbyt krótki okres od wyznaczenia. Wskazał nadto, że do sprawy o zbrodnię jako obrońcę wyznaczono jemu adwokata bez odpowiedniego doświadczenia a nadto ze specjalizacją z prawa cywilnego. Podniósł, że nie ma zaufania do wyznaczonego adwokata, także dlatego, że obrońca skontaktował się z nim tylko raz i uważa,
    że po to została wyznaczona taka osoba, aby faktycznie pozbawić go obrony(k. 9117, t. XLVI). Oskarżony zadeklarował jednocześnie, że żona niezwłocznie ustanowi mu innego obrońcę.
Tak szczegółowe przytoczenie okoliczności, w jakich doszło do wyznaczenia oskarżonemu obrońcy z listy obrońców z urzędu, służy wykazaniu negatywnego stosunku oskarżonego do wyznaczonego obrońcy, którego bezpodstawnie dyskredytował jeszcze zanim adwokat przystąpiła do czynności obrończych na rozprawie. Jednoznacznie świadczy o tym wypowiedź oskarżonego, gdy wskazuje celowe wyznaczenie takiego obrońcy (… taka osoba), który nie będzie realizował jego obrony –pozbawi go obrony.Gdy uwzględnić przy tym, że na linii współpracy oskarżonego z jego dotychczasowymi, ustanowionymi obrońcami, nie tylko nie zaistniały jakiekolwiek podstawy do rozwiązania stosunku obrony, ale obie strony deklarowały nadal zaufanie, czego wymiernym dowodem jest dalsze reprezentowanie oskarżonego dla potrzeb innych postępowań, w tym uzyskiwane zgody na widzenie (np. k. 8896, 8944, 9742, 9797), to nie ulega wątpliwości, że omówione działania miały charakter instrumentalny. Dalsze wnioski o zmianę obrońcy, systematycznie ponawiane w oparciu o tożsame okoliczności, były wyłącznie konsekwencją tego stanowiska oskarżonego, które zaprezentował na wstępnym etapie podjęcia obrony przez adwokata wyznaczonego z urzędu i sprowadzały się do podnoszenia braku zaufania do osoby obrońcy opartego na kwestionowaniu kompetencji do sprawowania tej funkcji (protokoły rozpraw np. k. 9131, 9204, 9465, 9914, 9923) .
Stosunek zaufania zasadniczo leży u podstaw wyznaczenia obrońcy przez samego oskarżonego i jest warunkowany okolicznościami faktycznymi poprzedzającymi udzielenie upoważnienia do obrony. W przypadku obrony wykonywanej przez adwokata wyznaczonego z urzędu więź taka, co do zasady, nie istnieje w czasie podjęcia obrony, bowiem oskarżony nie ma żadnego wpływu na wskazanie, kto jego obrońcą zostanie. Wyznaczona oskarżonemu obrońca zapoznała się z aktami sprawy, nadto spotkała z oskarżonym w areszcie przed datą pierwszej – z jej perspektywy – rozprawy. Adwokat wskazała, że podczas spotkania oskarżony odmówił współpracy i merytorycznej rozmowy na temat sprawy (k. 9117). To, w powiązaniu z jego oświadczeniem, że wyznaczono mutaką osobę aby faktycznie obrony pozbawićwskazuje na zdyskredytowanie obrońcy zanim ta de facto przystąpiła do obrony. Prawidłowe wykonywanie czynności obrończych nie polega przy tym na realizacji zaleceń, czy wręcz poleceń oskarżonego, któremu obrońca z urzędu został wyznaczony. Obowiązki obrońcy limitowane są kierunkiem jego działań w procesie – jedynie na korzyść oskarżonego, a jednocześnie udział obrońcy w postępowaniu nie wyłącza osobistego działania w nim oskarżonego (art. 86 § 1 i 2 kpk). Analiza akt sprawy, w tym protokołów rozpraw, wskazuje przy tym, że oskarżony z uprawnienia tego korzystał (np. protokół z 27.10.2015r, k. 9131 t. XLVI).
Poddając ocenie zakres czynności podejmowanych przez obrońcę z urzędu oskarżonego stwierdzić należy, że osobiście uczestniczyła w rozprawach (k. 9116, 9131, 9204, 9244, 9271, 9465, 9763, 10027, 10077, 1017910302, 10319, 10356, 10432, 10480, 10597, 10607, 10717, 10732, 10776, 10894, 10921, 11242, 11169, 11187, 11233, 11296), zadawała pytania przesłuchiwanym osobom (np. k. 9136, 9138, 9139, 9272, 9474, 10037, 1039), systematycznie zapoznawała się z aktami (k. 9193, 9241, 9242, 9427, 10164, 10165, 10224, 10363, 10580, 10660), uzyskała zgodę na wielokrotne widzenia z oskarżonym (k. 9637), składała wnioski (np. k. 9696) i środki zaskarżenia na postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania, przy czym środek ten stosowany był wobec oskarżonego do 29 lutego 2016r. (k. 9519, 9534, 9886).
W kontekście tych wszystkich okoliczności podnieść także należy, że oskarżony na rozprawie w dniu 26 października 2015r, a więc pierwszej rozprawie z udziałem obrońcy z urzędu, zadeklarował ustanowienie obrońcy (k. 9117). W dniu 3 listopada 2015r. żona oskarżonego udzieliła pełnomocnictwa do jego obrony adwokatowiA. S., który kolejnego dnia stawił się na rozprawę nieprzygotowany do podjęcia obrony. Co przy tym istotne, z osoby tego obrońcy sam oskarżony zrezygnował na terminie rozprawy w dniu 9 listopada 2015r. i już do końca procesu jego obronę sprawowała obrońca z urzędu, co do której nadal składał wnioski o wyznaczenie innego obrońcy (np. k. 9202, 9205 t. XLVI; k. 9245 t. XLVI).
Wobec wszystkich przywołanych okoliczności stwierdzić należy, że prawo do obrony oskarżonego nie zostało naruszone. Oskarżony w toku całego procesu był reprezentowany przez obrońcę, przy czym przez jego znaczną część - obrońcę z urzędu. Trudno przy tym nie dostrzec, analizując zarzuty formułowane wobec obrońcy przez oskarżonego a aktualnie zarzut apelacji, że realizowanie jego obrony przez adwokata wyznaczonego z urzędu wynikało z działań samego oskarżonego i adwokatów reprezentujących go wcześniej. Przypomnieć bowiem należy, że z pisma obrońców, przywołanego już wcześniej, wprost wynika, że ich współpraca z oskarżonym układała się prawidłowo, była oparta na zaufaniu, także kwestie związane z honorarium obrońców nie były sporne (k. 8895). Tym samym w sprawie nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności uzasadniające zmianę obrońców. Powyższe potwierdza okoliczność, że po rozwiązaniu stosunku obrończego, adwokaci nadal reprezentowali oskarżonego w innych postępowaniach, pełnomocnictwo dla jednego z nich – autorki apelacji, zostało ponownie udzielone po wyroku Sądu Okręgowego (k. 11394, t. LVI).
Przepisart. 378 § 2 kpkumożliwia zmianę osoby obrońcy z urzędu, jednak tylko na uzasadniony wniosek a taki wymóg spełnia wniosek oparty na okolicznościach na tyle konkretnych i ważnych, że dla zapewnienia realizacji prawa do obrony lub umożliwienia obrońcy spełniania swych zadań, konieczne jest wyznaczenie nowego obrońcy (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z 18 lipca 2013r, III KK 51/13). W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zaistniała. Sposób postępowania oskarżonego wskazuje, że nie był zainteresowany współpracą z wyznaczoną obrońcą, zgłaszając rozliczne i nieuzasadnione zastrzeżenia do kompetencji obrońcy, jej doświadczenia, czy przygotowania do sprawy. Jednocześnie, w takich warunkach, oskarżony zrezygnował z obrony wykonywanej przez adwokata ustanowionego przez żonę. Te wszystkie okoliczności uzasadniają stanowisko Sądu Okręgowego konsekwentnie wyrażane w postanowieniach odmawiających uwzględnienia wniosków o zmianę obrońcy. Choć ta okoliczność ma drugorzędne znaczenie, trudno nie wskazać, że w wyniku rozpoznania skargi oskarżonego na reprezentującą go adwokat, także(...)wW.przeprowadziła postępowanie wyjaśniające, nie znajdując potwierdzenia dla formułowanych wobec adwokata zarzutów (k. 9921).

Apelacja obrońcy oskarżonegoC. S.adw.K. M..

W zakresie czynu opisanego w pkt. II aktu oskarżenia (zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 282 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk):
1. Naruszenie prawa procesowego –art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpk– poprzez niecałościową i dowolną ocenę dowodów, w szczególności dowodu z wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w sprawie V K 130/06 prowadzącą do błędnego przyjęcia, że czyn z uprzedniego ukarania jak również i obecny należą do katalogu zart. 64 § 2 kk, co doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania tego przepisu.
Zarzut bezzasadny.
Sąd Okręgowy nie dopuścił się uchybień podniesionych w zarzucie, ani innych, które uzasadniałyby stanowisko skarżącego o braku faktycznych podstaw do przypisania oskarżonemuC. S.odpowiedzialności w warunkach multirecydywy -art. 64 § 2 kk- co do czynu zarzuconego mu wpkt. IIa zatem wzięcia przemocą zakładnika w osobieS. A.i żądania za jego uwolnienie okupu.
Wbrew twierdzeniu obrońcy, oskarżonyC. S.będąc skazanym w warunkachart. 64 § 1 kk, po odbyciu łącznie kary co najmniej roku pozbawienia wolności, w ciągu 5 lat od jej odbycia, ponownie popełnił umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu.
Wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego dla Warszawy-Pragi w Warszawie z dnia 19 października 2006r. w sprawie V K 130/06 oskarżonemu została wymierzona kara 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23 listopada 2004r. do 23 maja 2009r. Kara łączna objęła kary jednostkowe z dwóch wyroków – Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 7 lutego 2006r. w sprawie V K 38/05 oraz Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 18 października 2005r. w sprawie III K 66/05. Przywołanym wyrokiem, Sąd Okręgowy w Białymstoku skazał oskarżonego za przestępstwo zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 189 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, tj. wzięcia zakładnika w celu zmuszenia do zapłacenia określonej kwoty za jego uwolnienie, przy czym w trakcie przetrzymywania oskarżony znęcał się nad nim psychicznie i fizycznie bijąc po całym ciele i powodując naruszenie czynności narządu ciała na okres przekraczający 7 dni (k. 1684-1685 odpis wyroku, zaliczony k. 10970 t. LV, za ten sam czyn w sprawie III K 130/05 Sądu Okręgowego w Białymstoku został skazany oskarżonyD. O. (1)).
Przestępstwo wzięcia zakładnika zart. 252 § 1 kkustawodawca zakwalifikował do kategorii przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu, przy czym przedmiot jego ochrony jest szerszy, aniżeli to wynika z tytułurozdziału XXXII.Jak słusznie podnoszą przedstawiciele doktryny, ujęto tam przestępstwa, które właśnie ze względu na przedmiot ochrony trudno przyporządkować do innych rozdziałów - nie może on być sprecyzowanyin abstracto, a często jest złożony i obejmuje więcej, niż jedno dobro prawne (tak m. in. w Komentarzach do Kodeksu karnego M. Mozgawy, LEX/el.2020, podobnie A. Marek LEX 2010, obaj autorzy odwołują się w tym zakresie do Uzasadnienia projektu rządowego Kodeksu karnego, Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu karnego wykonawczego, Warszawa 1997, str. 202-203; podobnie w komentarzu do Kodeksu karnego pod red. A, Zolla, LEX/el, także w postanowieniu Sądu Najwyższego z 28.03.2002r, I KZP 3/02 OSNKW 2002/5-6/41).
Głównym przedmiotem ochronyart. 252 § 1 kkjest niezagrożone niedozwolonym przymusem funkcjonowanie organów państwowych, samorządowych, instytucji, organizacji a także osoby fizycznej lub prawnej albo grupy osób, drugim - często określanym jakouboczny -jest natomiast życie, zdrowie lub wolność człowieka (tak w przywołanych wyżej komentarzach i postanowieniu SN w sprawie I KZP 3/02). Zważywszy na podkreślone już na etapie prac legislacyjnych trudności z przyporządkowaniem przestępstw ujętych wrozdziale XXXII kodeksu karnegodo innych rozdziałów, nie sposób przyjąć, by na gruncieart. 252 kkzdrowie i życie człowieka miało charakter drugorzędny, zatem mniej istotny. Choć w systematycekodeksu karnegowspólność rodzajowa przedmiotu ochrony stanowi zasadnicze kryterium wyodrębnienia w ramach rozdziałów przepisów określających typy czynów zabronionych, to przy przestępstwach o złożonym przedmiocie ochrony ich przydzielenie do określonego rozdziału nie oznacza automatycznie, że inne dobro, które przepisy te w założeniu ustawodawcy miały chronić, z racji samej klasyfikacji w kodeksie, ochronę taką tracą. Abstrahując od uwarunkowań rozpoznawanej sprawy, jako przykład oczywistej wadliwości przeciwnego wnioskowania przywołać należyart. 134 kk, w którym stypizowano zbrodnię zamachu na życie Prezydenta. Przepis ten ustawodawca przyporządkował do rozdziału XVII kodeksu obejmującego przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej i choć zasadniczym-głównym przedmiotem jego ochrony jest bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej w osobie jej najważniejszego przedstawiciela, to nie ulega wątpliwości, że przedmiotem ochronyart. 134 kk, i to równie istotnym, jest życie prezydenta.
Podobna argumentacja ma zastosowanie do przestępstwa zart. 207 § 1 kk, którego przedmiotem ochrony, zgodnie z przyporządkowaniem ustawodawcy, jest prawidłowe funkcjonowanie rodziny i instytucja opieki, gdy w sposób oczywisty znęcanie się fizyczne i psychiczne nad osobą najbliższą godzi w zdrowie i życie.
Tym samym, przy przestępstwach o złożonym przedmiocie ochrony, ich wymuszone systematyką kodeksu przyporządkowanie do konkretnego rozdziału nie oznacza, by te dobra chronione, których nazwa rozdziału nie obejmuje, ochronę taką traciły.
Przestępstwo zart. 252 kkgodzi w porządek prawny zasadniczo wtedy, gdy wzięcie zakładnika służy wymuszeniu określonego zachowania - decyzji organu państwowego lub samorządowego, w takim bowiem układzie jest to czyn skierowany przeciwko instytucjom państwa. W praktyce orzeczniczej, w tym realiach rozpoznawanej sprawy, przestępstwo to ma charakter czysto kryminalny - wyłącznym celem działania oskarżonych było zmuszenie rodzinyS. A., a zatem osób fizycznych, do zapłaty konkretnej, znacznej sumy pieniężnej z tytułu okupu, w zamian za jego uwolnienie. Nie kwestionując zatem klasyfikacji ustawodawcy, że także taki czyn godzi w porządek publiczny, nie sposób zaakceptować stanowiska, by to wyłącznie ochrona tego dobra
determinowała charakter tego przestępstwa.Wzięciezakładnika ze swej istoty odbywa się wbrew woli osoby pokrzywdzonej i zawsze godzi w jej zdrowie, co najmniej psychiczne, a nadto, jak w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, połączone jest ze stosowaniem przemocy powodującej różnego rodzaju skutki w sferze zdrowia fizycznego. Tym samym zdrowie, życie i wolność człowieka na gruncieart. 252 kkpodlegają takiej ochronie jak porządek publiczny.
Uwzględniając powyższe, w kontekście oceny podstaw do przypisania oskarżonemuC. S.recydywy wielokrotnej, podnieść należy, że przywołanym już wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku w sprawie III K 66/05 został on skazany na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 189 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkpolegające na wzięciu zakładnika w celu uzyskania okupu za jego uwolnienie z fizycznym i psychicznym znęcaniem się nad nim podczas przetrzymywania. Tym samym, w warunkach recydywy zwykłej zart. 64 § 1 kk,C. S.został skazany na karę pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu oraz zdrowiu i życiu. Kara orzeczona za to przestępstwo została następnie objęta węzłem kary łącznej w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego dla Warszawy-Pragi w Warszawie z dnia 19 października 2006r. w sprawie V K 130/06 a oskarżony odbył ją w okresie od 23 listopada 2004r. do 23 maja 2009r. W sprawie rozpoznawanej, oskarżonemu przypisano natomiast popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w okresie od 28 marca do 4 kwietnia 2013r., wzięcie przemocą jako zakładnikaS. A., w celu zmuszenia jego żony do zachowania polegającego na rozporządzeniu mieniem w postaci zapłaty okupu za jego uwolnienie, tj. przestępstwo kwalifikowane zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 282 kw zw. zart. 11 § 2 kk. Tym samym, oskarżony w ciągu 5 lat po odbyciu ponad roku kary pozbawienia wolności orzeczonej w warunkachart. 64 § 1 kk, ponownie popełnił przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu ale jednocześnie zdrowiu i życiu, co sprawia, że wobecC. S.zaistniały warunki do przypisania jemu odpowiedzialności zart. 64 § 2 kk.
Odnosząc się do argumentów skarżącego zasadniczo zgodzić się należy, że dla przyjęcia multirecydywy, sprawca, w określonej konfiguracji (ponownie), musi dopuścić się jednego z przestępstw wymienionych wart. 64 § 2 kki przy przestępstwach określonych rodzajowo, a tak jest w przypadku przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, zasadniczo będą to czyny z konkretnego rozdziałukodeksu karnego. Treśćart. 64 § 2 kknie upoważnia jednak do wniosku, że mogą to być wyłącznie przestępstwa z rozdziału XIX. Skoro bowiem ustawodawca przewidział przestępstwa o złożonym przedmiocie ochrony obejmującym także zdrowie i życie człowieka i przyporządkował je do innych rozdziałów kodeksu, to nie ma powodów, by sprawca dopuszczając się takiego czynu, przy spełnieniu wszystkich pozostałych warunków ujętych wart. 64 § 2 kk, nie odpowiadał jako multirecydywista wówczas, gdy taki czyn ponownie popełnia.
Sąd Apelacyjny nie podziela przy tym stanowiska prokuratora wyrażonego w odpowiedzi na apelację, by podstawę do oceny czynu oskarżonego w warunkachart. 64 § 2 kkstanowiło ustalenie, że ponownie popełnił on przestępstwo przeciwko mieniu z użyciem przemocy. O ile w rozpoznawanej sprawie, za oskarżycielem, Sąd trafnie przyjął, że działanie oskarżonego i pozostałych sprawców było znamionowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci żądania a w efekcie uzyskania okupu za uwolnienie zakładnika, to ustalenie to znalazło słuszne odzwierciedlenie w przyjęciu kumulatywnej kwalifikacji prawnej obejmującejart. 282 kka zatem wymuszenie rozbójnicze stanowiące przemocowe przestępstwo przeciwko mieniu. Przestępstwa tego oskarżony nie dopuścił się jednakponowniew rozumieniuart. 64 § 2 kk, do takiego ustalenia nie uprawnia bowiem skazanie z wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku w sprawie III K 66/05. W przywołanej sprawie, Sąd skazał oskarżonego za przestępstwo zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 189 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kka zatem ocena prawna czynu nie obejmowałaprzestępstwa przeciwko mieniu popełnionego z użyciem przemocy,skoro własność (mienie) nie jest przedmiotem ochronyart. 252 kkiart. 189 kk. W konsekwencji, choć ocena prawna czynu oskarżonego przyjęta przez Sąd Okręgowy w Białymstoku pozostaje nieadekwatna do jego opisu, to skutkuje brakiem możliwości przyjęcia, że czyn przypisany oskarżonemu w sprawie rozpoznawanej stanowi przestępstwo przeciwko mieniu z użyciem przemocy popełnione ponownie w rozumieniuart. 64 § 2 kk.
2. Naruszenieart. 7 kpkiart. 410 kpkco doprowadziło do błędnego przyjęcia działania oskarżonego z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, gdy materiał dowodowy wskazuje na możliwość przyjęcia działania co najwyżej z zamiarem ewentualnym, co skutkowało bezpodstawnym skazaniem, przy zastosowaniuart. 11 § 2 k, za czyny zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 282 kk, które wymagają zamiaru bezpośredniego kierunkowego.
Zarzut bezzasadny.
U jego podstaw legło niewątpliwie uchybienie w uzasadnieniu wyroku, które skarżący dostrzegł i wskazał w apelacji. Rację ma obrońca, że na str. 195 Sąd wskazał, że każdy z oskarżonych biorąc udział w porwaniu pokrzywdzonegoprzynajmniej godził się na zaistniałą sytuacjępodnosząc jednocześnie, żez pełną świadomością w niej uczestniczył.Takie sformułowanie nie świadczy jednak o przyjęciu przez Sąd, by oskarżeni, w tymC. S., działali w zamiarze ewentualnym. Wprost temu przeczą ustalenia faktyczne poczynione na str. 15 i następnej uzasadnienia a nadto kompleksowa ocena prawna zachowania oskarżonych, w której Sąd przyjmuje, że przestępstwo wzięcia zakładnika zart. 252 § 1 kkma charakter umyślny i wymaga zamiaru bezpośredniego aniewątpliwie wszyscy oskarżeni, działając wspólnie i w porozumieniu nie tylko ze sobą, ale także z innymi nieustalonymi sprawcami wyczerpali znamiona porwania od strony przedmiotowej, jak i podmiotowej(m. in. k. 194-195). W konsekwencji ten zapis w uzasadnieniu, na który powołuje się obrońca w żadnej mierze nie wskazuje na wadliwość ustaleń, czy ocen Sądu w zakresie strony podmiotowej przypisanego oskarżonemuC. S.przestępstwa zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 282 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk.
Niezależnie od powyższego, zasadnicze znaczenie w sprawie ma treść wyroku a zatem ustalenia odzwierciedlone w opisie czynu, te zaś wskazują na przypisanie oskarżonemu działania z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim kierunkowym. Ustalenia te wynikają z kompleksowej oceny okoliczności sprawy, w tym warunków w jakich u sprawców powstał zamiar uprowadzeniaS. A., który Sąd ustalił jako nagły. Zrekonstruowane działania oskarżonych związane ze sposobem postępowania wobec pokrzywdzonego w czasie jego uprowadzenia, a następnie przetrzymywania, w czasie którego kierowano do żonyS. A.żądania zapłaty okupu jako warunku jego uwolnienia, nie pozostawią wątpliwości w zakresie przyjęcia działania oskarżonych, w tymC. S., z zamiarem bezpośrednim kierunkowym.
3. Obraza przepisów postępowania –art. 391 § 1 kpkw zw. zart. 170 § 1w zw. zart. 585 pkt 2 i 4 kpkw zw. zart. 586 § 1 kpkw zakresie sposobu przeprowadzenia dowodu z zeznańM. D.iA. D..
Zarzut bezzasadny.
Sąd Okręgowy nie uchybił regulacjiart. 391 § 1 kpk, bowiem przepis ten daje możliwość odczytania protokołów zeznań świadków m. in. w takich warunkach faktycznych, jakie zaistniały w rozpoznawanej sprawie.
ŚwiadkowieM.iA. D.w czasie prowadzenia postępowania na etapie rozprawy głównej przebywali poza granicami Polski. Z treści nadesłanych przez nich pism wynikało, że mieszkali wówczas w Szwajcarii, aM. D., z uwagi na obowiązki zawodowe, przebywał wC.(k. 10021-10022, t. LII). Tym samym świadkowie nie tylko w sposób długotrwały, ale na stałe przebywali za granicą. Nie jest przy tym uprawnione stanowisko obrońcy, by Sądnie podjął jakiejkolwiek próby doręczenia wezwań,skoro wprost przeczą temu dokumenty zawarte w aktach sprawy. Wynika z nich, że na przestrzeni roku podejmowano czynności zmierzające do ustalenia miejsca pobytu świadków i doręczenia im wezwań (np. k. 7848, 7919, 8365, 9586, 9629).
Przepisart. 391 § 1 kpknie uzależnia decyzji o odczytaniu zeznań świadka przebywającego za granicą od spełnienia dodatkowych warunków, nie odwołuje się w szczególności do rangi takiego dowodu dla czynienia ustaleń faktycznych. W praktyce orzeczniczej przyjmuje się, że te przepisy, które wprowadzają odstępstwo od zasad reguł procesu, a do takich należy zasada bezpośredniości, należy stosować wyjątkowo i tak też Sąd uczynił w rozpoznawanej sprawie. Skoro przez okres ponad roku podejmowano nieskuteczne próby wezwania świadków a ich efektem były przytoczone wyżej oświadczenia świadków co do stałego miejsca zamieszkania i prowadzenia działalności zawodowej poza granicami Polski i bez planów na pobyt tu, to Sąd Okręgowy ponad wymogi przewidziane wart. 391 § 1 kpkzrealizował warunki do odstąpienia od bezpośredniego ich przesłuchania na rozprawie.
Niezależnie od powyższego, wbrew twierdzeniu obrońcy, zeznania małż.D., a w szczególnościM. D.nie mają także takiej rangi w realiach rozpoznawanej sprawy, jak skarżący próbuje im nadać, w szczególności dla rozstrzygania nie był to ani jedyny, ani istotny dowód. OskarżonyC. S.złożył obszerne wyjaśnienia, potwierdziłwydarzenia, które zostały ujęte w akcie oskarżenia,w szczególności przyznał fakt, żeM. G. (1)zaproponował mu udziałw odzyskaniu dlaM. D.skradzionych rzeczy,swój udział w spotkaniu zM. D., czy wprowadzenie dointeresuoskarżonegoD. K.. Poza sporem pozostaje przy tym okoliczność, żeM. D.nie uczestniczył w innych spotkaniach z udziałem oskarżonegoC. S., a w szczególności w spotkaniu w dniu 28 marca 2013r, gdy doszło do uprowadzeniaS. A.i dalszych działaniach związanych z jego przetrzymywaniem i przekazaniem okupu. W konsekwencji nie ma racji obrońca oskarżonego, gdy podnosi, że sama ranga dowodu z zeznańM. D.wykluczała możliwość odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania tego świadka na rozprawie.
Obrońca oskarżonego błędnie przy tym wskazuje na możliwość przesłuchania świadków w drodze pomocy prawnej w trybieart. 177 § 1a kpk, skoro tryb ten nie może mieć zastosowania do świadków przebywających za granicą. Odnosząc się natomiast do stanowiska skarżącego w zakresie oddalenia wniosku dowodowego o przesłuchanie świadkówD.w drodze międzynarodowej pomocy prawnej (k. 10183, t. LI), stwierdzić należy, że zgodnie zart. 585 kpkw tym trybie mogą być dokonywaneniezbędneczynności postępowania karnego a za takową czynność uznaje się przesłuchanie świadka ale wtedy, gdy w ogóle nie był on przesłuchany, która to sytuacja w sprawie nie zaistniała (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 lutego 2003r. II KK 55/02, LEX 75455). Nadto, przesłuchanie w takim trybie, niezależnie od tego, czy jest realizowane przez polskie przedstawicielstwo dyplomatyczne, czy zagraniczny organ procesowy, nie mogłoby spowodować takiego przebiegu czynności, która umożliwiałaby zadawanie pytań osobom przesłuchiwanym, a tego zasadniczo domaga się skarżący.
4. Naruszenieart. 410 kpkprzy ustaleniu wysokości szkody poprzez pominięcie, że podczas postępowania ujawniono i zatrzymano 19 banknotów po 500 euro przezC. S.i 9 banknotów po 500 euro w placówce(...) Banku (...), co doprowadziło do błędnego ustalenia aktualnej i realnej szkody.
Zarzut częściowo zasadny.
Rację ma obrońca, że w toku postępowania zabezpieczono kilkadziesiąt banknotów o nominałach 500 euro pochodzących z pakietu okupowego przekazanego oskarżonym, z czego 19 podczas przeszukania oskarżonegoC. S.a pozostałe zostały ujawnione w kantorach, banku i u osoby fizycznej (k.731-739, k.1039, k.2037, k.3105-3107, k.11339-11340, k.11353-11354). Banknoty zabezpieczone przy oskarżonym niewątpliwie stanowią przedmioty pochodzące z przestępstwa a ponieważ zostały przekazane przez żonęS. A.jako okup podlegają zwrotowi pokrzywdzonemu (art. 44 § 5 kk). Tym samym, rację ma obrońca, gdy podnosi, że wysokość szkody podlegającej naprawieniu powinna zostać obniżona o kwotę 9.500 euro (19 x 500 euro).
Zasada ta nie ma jednak zastosowania do pozostałych zabezpieczonych banknotów, w tym tych, na które wskazuje obrońca, a które ujawniono wBanku (...)wB.podczas ich wpłacania przezA. P. (2)(k. 3105-3107).
Zgodnie zart. 169 kc, jeżeli osoba nieuprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, nabywca uzyskuje własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, chyba że działa w złej wierze (§ 1).Paragraf 2przepisu, dotyczący m. in. rzeczy skradzionych, dla uzyskania ich własności przez nabywcę, wprowadza wymóg upływu trzech lat od chwili skradzenia, wprost stanowiąc, że ograniczenie to nie dotyczy pieniędzy. Sąd Okręgowy w toku postępowania, na podstawieart. 230 § 2 kpk, ale odwołując się do przywołanej regulacji prawa cywilnego, słusznie zatem pozostałe zabezpieczone banknoty zwrócił właścicielom kantorów, bankowi i osobie fizycznej, skoro podmioty te weszły w ich posiadanie w dobrej wierze, co jest równoznaczne z nabyciem własności (k.7512-7513, t. XXXVIII; k.9954-9955, t. L).
Tym samym, wysokość szkody podlegającej naprawieniu przez oskarżonych nie podlega pomniejszeniu o wartość nominalną wszystkich banknotów, które pochodziły z pakietu okupowego i zostały zabezpieczone w toku postępowania, a jedynie tych ujawnionych przy oskarżonymC. S..
5. Rażąca niewspółmierność kary orzeczonej w wymiarze 12 lat pozbawienia wolności, która to kara nie uwzględnia we właściwym stopniu okoliczności łagodzących a tym samym korzystnych dla oskarżonego.
Zarzut apelacji jest o tyle słuszny, o ile wykazuje brak zróżnicowania kary wymierzonej oskarżonemu w stosunku do kary orzeczonej wobec współoskarżonegoD. O. (1), którą to okoliczność w toku postępowania apelacyjnego słusznie akcentował także sam oskarżony. WobecC. S.zachodzą bowiem okoliczności o charakterze łagodzącym, które powinny znaleźć odzwierciedlenie w stopniu dolegliwości orzeczonej sankcji.
W pierwszej kolejności stwierdzić jednak należy, że chybione i to w stopniu oczywistym jest stanowisko skarżącego, by rola oskarżonego w uprowadzeniuS. A.była podrzędna.Z samej istoty tego przestępstwa wynika jego złożony charakter skutkujący realizacją czynu w warunkach współsprawstwa. OskarżonyC. S.uczestniczył w nim na każdym etapie, a zatem w okresie poprzedzającym samo uprowadzenie a obejmującym ustalanie warunków wykupu skradzionych przedmiotów, brał aktywny udział w uprowadzeniu pokrzywdzonego będąc kierowcą pojazdu, w którym ulokowano pokrzywdzonego i przewieziono doP., pilnował tam pokrzywdzonego, brał następnie udział w jego przewożeniu do mieszkania przyul. (...), partycypował w podziale środków przekazanych w ramach pakietu okupowego. W konsekwencji, wbrew twierdzeniu obrońcy, rolaC. S.w uprowadzeniuS. A.nie miała charakteru podrzędnego, a wręcz przeciwnie, była znaczna, wręcz zasadnicza, stanowiąc istotny wkład w realizację planu przestępczego.
Rację ma jednak obrońca, że oskarżony przyznał się do czynu a przy jego realizacji nie stosował wobec pokrzywdzonego przemocy. Ta ostatnia okoliczność wprost wynika z zeznań pokrzywdzonego.S. A.podawał, że podczas jego przetrzymywania wielokrotnie rozmawiał z oskarżonym, który uspokajał go. Nadto, choć to oskarżonyC. S.uniemożliwił pokrzywdzonemu ucieczkę z domu na działce wP., to nawet wówczas nie użył wobec niego siły wskazując, że nic mu się nie stanie a onichcą tylko zarobić. W konsekwencji, także taki sposób postępowania oskarżonego w stosunku doS. A., korzystnie różnicuje jego sytuację w odniesieniu do oskarżonegoD. O. (1), któremu przypisano także realizację wobec pokrzywdzonego znamionart. 280 § 1 kk.
W omówionych okolicznościach, wobec oskarżonegoC. S.zachodzą warunki do korzystniejszego ukształtowania wymiaru orzeczonej wobec niego kary. To skutkowało zmianą wyroku i orzeczeniem kary 10 lat pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Apelacyjnego kara w tak przyjętym wymiarze jest sankcją sprawiedliwą i zasłużoną, spełnia kryteriaart. 53 kk, w tym uwzględnia indywidualne okoliczności dotyczące oskarżonego a związane z czynem i zachowaniem oskarżonego przy jego wykonaniu. Uwzględniając jednocześnie okoliczność, że oskarżony odpowiada w warunkachart. 64 § 2 kk, nieuprawnione jest jego oczekiwanie, by kara została złagodzona poniżej wymiaru przyjętego przez Sąd Apelacyjny a w szczególności, by została ukształtowana na poziomie kary orzeczonej wobec oskarżonegoD. K..
Zarzuty co do czynu z pkt. III aktu oskarżenia (art. 286 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk).
1. Naruszenie przepisów postępowania –art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpk– poprzez niecałościową ocenę dowodów i pominięcie okoliczności wynikających z ich części, co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, że oskarżony dopuścił się popełnienia czynu zart. 286 § 2 kk.
Zarzut bezpodstawny. Dostrzegając ułomności w sferze motywacyjnej zaskarżonego wyroku, nie sposób uznać, by przypisując oskarżonemu winę w zakresie czynu z pkt III. aktu oskarżenia, po modyfikacji jego opisu, Sąd uchybił wskazaniom przywołanych w zarzucie przepisów a w konsekwencji poczynił błędne ustalenia faktyczne.
Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że oskarżonyC. S.w okresie poprzedzającym uprowadzenieS. A., w ramach współsprawstwa co najmniej zD. O. (1), kierował wobec pokrzywdzonego żądania korzyści majątkowej w zamian za zwrot przedmiotów skradzionych z domu małż.D.. Ustalenie to znajduje oparciu w szeregu dowodów, przede wszystkim zeznaniach pokrzywdzonego, wyjaśnieniachM. G. (1)a częściowo samegoC. S.. ZeznaniaS. A.i wyjaśnieniaM. G. (1)na okoliczność przebiegu poszczególnych spotkań, których przedmiot obejmował warunki wykupu skradzionej biżuterii, w zakresie przedmiotu tych spotkań są zgodne. Wobec ich treści nie ulega wątpliwości w jakim celu i charakterze uczestniczył w nich oskarżonyC. S.. Niezależnie od treści przywołanych dowodów, które w tym zakresie Sąd słusznie uznał za wiarygodne, sam oskarżony nie neguje udziału w spotkaniu zM. D.a także wizyty w hotelu uS. A..C. S.przyznał, że w pokoju hotelowym pokrzywdzonego przeliczał pieniądze, które były przeznaczone na wykup biżuterii i udał się tam po to, by stwierdzić, że pokrzywdzony środkami na ten cel dysponuje. Sfinalizowaniem omówionych działań miało być przekazanie pieniędzy przezS. A.w dniu 28 marca 2013r. w zamian za wydanie skradzionych rzeczy, a okoliczność, że pokrzywdzony nie dysponował na spotkaniu pełną kwotą spowodowała jego uprowadzenie. Podkreślić przy tym należy, co bezsporne, żeC. S.uczestniczył w spotkaniu bezpośrednio poprzedzającym uprowadzenieS. A., jak i wywiezieniu pokrzywdzonego doP..
W konsekwencji, wobec tak ukształtowanego materiału dowodowego, Sąd Okręgowy słusznie uznał za udowodnione, że oskarżony miał nie tylko świadomość działań podejmowanych wobecS. A., ale z perspektywy realizacji celu sprawców, aktywnie w nich uczestniczył na każdym etapie. Przy tak ukształtowanej podstawie dowodowej wyroku sytuowanieC. S.jakobiernego obserwatora i uczestnika spotkań organizowanych przezM. G. (1),jak twierdzi skarżący, pozostaje w oczywistej sprzeczności z całokształtem zgromadzonych w sprawie dowodów godząc także w elementarne zasady logiki.
Nie jest tym samym słuszne stanowisko obrońcy, że oskarżony nie zrealizował znamion występku zart. 286 § 2 kkwobec braku możliwości przypisania mu działania w zamiarze bezpośrednim. Wiedza oskarżonego co do tego, w jakim procederze uczestniczy, stanowisku skarżącego wprost przeczy.
Dla oceny prawnej zachowania oskarżonego bez znaczenia pozostaje również to, w jaki sposób i na jakich warunkachS. A., po odzyskaniu biżuterii - wykupieniu, miał ją przekazać właścicielom, czyli małż.D.. Nie ulega wątpliwości, że z uwagi na oczekiwania finansowe oskarżonych i innych współdziałających z nimi osób, które deklarowały posiadanie przedmiotów pochodzących z kradzieży,M. D.nie miał możliwości ich wykupienia. Z tego też powodu, za pośrednictwemM. G. (1), podjął się tegoS. A.. On prowadził ustalenia co do warunków finansowych i organizacji wydania biżuterii, tym samym to wobec niego sprawcy, wśród nichC. S., formułowali żądania w zakresie wysokości kwoty za wykup biżuterii. To, czyS. A., przy późniejszym rozliczeniu zM. D., miał osiągnąć korzyść, pozostaje zatem bez znaczenia dla oceny prawnej zachowaniaC. S..
Odnosząc się do ustawowych znamion przestępstwa zart. 286 § 2 kkwskazać należy, że ujęte tamżądaniew znaczeniu słownikowym oznacza domaganie się, wymaganie czegoś od innej osoby. W doktrynie przyjmuje się, że żądanie jako znamię ujętego w tym przepisie przestępstwa należy rozumieć jako oświadczenie woli sprawcy skierowane do określonej osoby w celu uzyskania korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranej rzeczy. Treść tak rozumianego żądania nie musi być wyartykułowana słownie, ale musi być wyrażona w taki sposób, by była jednoznaczna (Komentarz pod red. A. Zolla do art. 286 § 2 kk, WK 2016, teza 154). Uwzględniając przebieg spotkań oskarżonegoC. S.m. in. z pokrzywdzonym, nie ulega wątpliwości, że oskarżony reprezentował stanowisko sprawców deklarujących posiadanie skradzionych rzeczy, a w tym ustalał warunki i cenę ich wykupu, co wynika także z jego wyjaśnień. Takie działanie realizuje znamiężądaniaujęte wart. 286 § 2 kk, co wyklucza odmienny pogląd autora apelacji.
Słuszności ustaleń Sądu Okręgowego w analizowanym aktualnie zakresie nie mogą podważyć okoliczności dotyczące sytuacji procesowej współoskarżonych, do których skarżący odwołuje się w apelacji i z których wywodzi nieuprawnione wnioski. Sytuacja każdego z oskarżonych podlega indywidualnej ocenie, bowiem w oparciu o tożsame źródła dowodowe może kształtować się odmiennie. To sprawia, że odwoływanie się do ocen i ustaleń Sądu dotyczących współoskarżonych nie może być skuteczne w stosunku doC. S..
2. Naruszenie prawa materialnego, tj.art. 64 § 2 kkw zw. zart. 286 § 2 kkpoprzez błędne zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy popełniony przez oskarżonego czyn nie mieści się w katalogu przestępstw tam wymienionych, gdyżart. 286 § 2 kkw swoich znamionach nie zawiera przemocy ani groźby jej użycia a zatem oskarżony nie mógł być skazany w warunkachart. 64 § 2 kk.
Obrońca słusznie wskazał, że wobec charakteru występku zart. 286 § 2 kk, Sąd wadliwie przyjął odpowiedzialność oskarżonego w warunkach recydywy wielokrotnej zart. 64 § 2 kk. Żądania korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranej rzeczy zart. 286 § 2 kknależy do przestępstw przeciwko mieniu. Taki czyn może stanowić podstawę do przyjęcia recydywy zart. 64 § 2 kk, ale wyłącznie wówczas, gdy w konfiguracji wskazanej w przywołanym przepisie, sprawca popełni jako ponowne nie jakiekolwiek przestępstwo przeciwko mieniu, ale jedno z przestępstw tam wymienionych (rozbój lub kradzież z włamaniem)lub inne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia.Przypisany oskarżonemu czyn żadnego z tych kryteriów nie spełnia, tym samym słusznie obrońca wywodzi, że Sąd Okręgowy z oczywistą obraząart. 64 § 2 kkprzepis ten przyjął w kwalifikacji prawnej czynu. Uwzględnienie powyższego zarzutu skutkowało zmianą wyroku poprzez ustalenie, że oskarżony czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w dniu 23 maja 2009r. kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 19 października 2006r. w sprawie V K 130/06 m. in. za umyślne przestępstwo podobne zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 189 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 286 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.

Apelacja adw.P. A.– obrońcy oskarżonegoC. S..

1. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia a mianowicieart. 2 § 1 ust. 2 i § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 9 § 1 kpkw zw. zart. 167 kpkiart. 172 kpkorazart. 177 § 1 kpk,art. 207 § 1 kpk,art. 147 § 1, 2 i 4 kpkiart. 366 § 1 kpkpoprzez nie przeprowadzenie dowodów z zeznańB. K.,I. B.,K. K. (1)iM. D., nie przeprowadzenie konfrontacjiS. A.iW. S.oraz nie przesłanie oskarżonemu do aresztu płyty, której nie udało się odtworzyć.
Niezależnie od ułomności samej konstrukcji zarzutu, w którym skarżący poza wskazaniem przepisów pozostających w związku z jego przedmiotem, przywołał także te dotyczące podstawowych zasad procesowych (art. 2 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 9 § 1 kpk) nie sposób podzielić stanowiska, by Sąd Okręgowy orzekał w oparciu o niekompletny materiał dowodowy.
Dowodem w procesie karnym jest tylko taki dopuszczalny przez prawo procesowe środek, który służy dokonaniu ustaleńmających znaczeniedla rozstrzygnięcia (A. Gaberle, „Dowody w sądowym procesie karnym…”, Warszawa 2010). Zatem nie ma charakteru dowodu każdy środek, który w jakimkolwiek stopniu pozostaje, a tym bardziej może pozostawać w związku z przedmiotem postępowania. Sąd Okręgowy oddalając wnioski dowodowe o przesłuchanieB. K.,I. B.iK. K. (1)słusznie uznał, że osoby te nie dysponują wiedzą istotną dla przedmiotu postępowania (k. 9212, t. XLVI; k.9927 t. L). Powołane osoby to funkcjonariusze policji, którzy w toku śledztwa czynili ustalenia co do osoby pokrzywdzonego, także na terytorium Szwecji, czyli kraju jego stałego zamieszkania. Skarżący formułując zarzut braków dowodowych nie wskazał żadnego argumentu uzasadniającego ocenę, by wiedza przywołanych osób mogła mieć choć potencjalne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Kryteria oceny dowodów określaart. 7 kpka dokonując analizy wypowiedziS. A., Sąd wskazaniom tego przepisu nie uchybił. Próby podważania zeznań świadka poprzez dyskredytowanie jego osoby, a taki był wyłącznie cel składania wniosków dowodowych o przesłuchanie przywołanych funkcjonariuszy, nie mogły być skuteczne. Oceny wartości wypowiedzi przesłuchiwanych w sprawie osób Sąd dokonuje przez pryzmat wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, nie zaś życiorysu świadka, przedmiotu jego działalności, czy charakter powiązań z określonymi środowiskami. Skoro zatem wskazane przez obrońcę osoby nie mogły dysponować wiedzą istotną dla rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy, to brak ich przesłuchania na okoliczność aktywności zawodowej pokrzywdzonego nie stanowi uchybienia, o jakim mowa wart. 438 pkt 2 kpk.
Przywołana argumentacja ma zastosowanie także do zarzutu nieprzeprowadzenia konfrontacji pokrzywdzonego ze świadkiemW. S.(k.10182-10183, t. LI). Niezależnie od argumentów wskazanych w postanowieniu Sądu Okręgowego w tym przedmiocie podnieść należy, że przepisart. 172 kpknie nakłada na organ procesowy obowiązku konfrontacji w każdym wypadku sprzeczności w treści oświadczeń przesłuchiwanych osób i decyzję co do tej fakultatywnej czynności pozostawia do uznania organu procesowego (por. postanowienia SN z 27.02.2001r., III KKN 484/99, Prok. i Pr.-wkł. 2001, nr 9, poz. 5; z 29.05.2008r., V KK 99/08, Prok. i Pr.-wkł. 2008, nr 12, poz. 19). ŚwiadekW. S.rzeczywiście zeznał, że w czerwcu 2013r. wS.spotkał się zS. A., który w rozmowie miał kwestionować fakt porwania i wskazywać na wmanipulowanie go w sytuację przez żonę. Sąd Okręgowy dokonał oceny zeznań obu świadków i argumenty, które przywołał w tym zakresie, w szczególności co do wartości relacji świadkaW. S.dla czynionych w sprawie ustaleń faktycznych, uzasadniają odstąpienie od czynności konfrontacji (k. 179-180 uzasadnienia). Dokonana przez Sąd ocena wartości tych dowodów jest zgodna z regułamiart. 7 kpki pozwoliła na poczynienie jednoznacznych ustaleń faktycznych, co świadczy o tym, że oddalenie wniosku nie mogło mieć wpływu na treść wyroku.
Odnosząc się do stanowiska obrońcy, by naruszono prawo do obrony oskarżonego poprzez przesłanie mu do aresztu płyty DVD z nagraniami monitoringu, której nie mógł odtworzyć, to kwestia ta została omówiona przez Sąd Apelacyjny przy ocenie zarzutów apelacji obrońcy oskarżonegoD. O. (1). Przywołując tam wskazaną argumentację, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że ranga tych nagrań dla oskarżonych rosła w miarę czasu trwania procesu, gdy ich rzeczywista wartość dla ustaleń faktycznych w sprawie jest znikoma. Co do oskarżonegoC. S., to na etapie śledztwa nie wykazywał on zainteresowania zabezpieczonym monitoringiem, choć wiedzę w tym zakresie już wówczas posiadał.
Sąd Apelacyjny nie dostrzega istotnych uchybień w zakresie sposobu przeprowadzenia dowodu z nagrań na rozprawie, nie sposób także stwierdzić, z czego oskarżeni wywodzą tak istotną ich rangę. Powtórzyć zatem należy, że w toku śledztwa prokurator uzyskał takie nagrania, który przy uwzględnieniu jego efektów a zatem ustaleń wynikających z wówczas zgromadzonych dowodów, możliwe były do zabezpieczenia. Do akt załączono zatem nagrania z monitoringuhotelu (...)(28 marca 2013r.), zeSpółdzielni Mieszkaniowej (...),ul. (...).(...)(28.03 i 3-4.04.2013r.), ze stacji paliwS.(noc z 3 na 4.04.2013r.) i Komisariatu Policji naU., gdzie oskarżeniC. S.iD. K.realizowali dozór i to także po uprowadzeniuS. A.. Tym samym, w śledztwie zabezpieczono te nagrania, które mogły mieć znaczenie dla rekonstrukcji zdarzeń będących jego przedmiotem. Już wówczas dokonano odtworzenia a w efekcie oględzin nagrań z monitoringów, w tym ze stacji paliwS.z nocy z 3 na 4 kwietnia 2013r. (k. 1374-1376) i wejścia dohotelu (...)z 28 marca 2013r. (k. 2322-2324). W toku postępowania sądowego, w uwzględnieniu wniosków oskarżonych, w tymC. S., odtworzono nagrania z monitoringuhotelu (...)(rozprawa z 20.02.2017r., k. 10597-10600, t. LIII), zKPnaU.i stacji paliw a nadto zeskrzyżowania ulic (...), wiaduktuul. (...)nadAleją (...)(rozprawa z 24.02.2017r., k. 10607-10617, t. LIII oraz z 22.09.2017r., k. 11124-11136, t. LV). Wynik tych czynności zasadniczo był tożsamy z ich przebiegiem w śledztwie – oskarżonyD. O. (1)na zabezpieczonym monitoringu zeskrzyżowania ulic (...)wskazał na ciemny pojazd, jako samochód, którym poruszał się po tym, jak podwiózł oskarżonegoC. S.pod blok matki a sam udał się do domu po 600zł dla współoskarżonego a oskarżonyC. S.w obrazie z monitoringuhotelu (...)wskazał osobę bliżej nie zidentyfikowanego

A.(rozprawa z 20 lutego 2017r, k.10597-10600). Długotrwałe czynności odtwarzania nagrań zasadniczo sprowadzały się do braku stanowiska oskarżonych co do utrwalonego obrazu, a w przypadku oskarżonegoD. O. (1)także podważania sensu czynności, skoro zgodnie z jego oświadczeniem w czasie odzwierciedlonym na nagraniu ((...)) miał przebywać w innym miejscu (rozprawa z 22 września 2017r.).
Wskazać przy tym należy, że poza tymi nagraniami, których zapis uznać należy za bezsporny (stacja paliw,KPnaU.), jakość nagranych obrazów i sposób ich rejestracji (obraz klatkowy) uniemożliwia czynienie ustaleń na ich podstawie, skoro nawet w tych dwóch fragmentach, do których odnoszą się oskarżeniD. O. (1)iC. S., ich oświadczenia nie podlegają obiektywnej weryfikacji. W nagraniach odtworzonych w śledztwie i na rozprawie nie zidentyfikowano zatem takich treści, które mogłyby mieć znaczenie dla sytuacji procesowej oskarżonych.
Podnieść w końcu należy, że oskarżonyC. S.złożył wyjaśnienia w sprawie, przy czym pierwsze w styczniu 2014r, a zatem po znacznym czasie od zatrzymania. Szczegółowe i bardzo obszerne wyjaśnienia oskarżony złożył także na rozprawie przedstawiając tym samym swoje stanowisko co do zarzuconych mu czynów i zgromadzonych dowodów. Nie jest zatem uprawnione twierdzenie apelacji, by przez samo to, że oskarżony nie mógł odtworzyć płyty, naruszono jego prawo do obrony.
2. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia a mianowicieart. 2 § 1 ust. 2 i § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 9 § 1 kpkw zw. zart. 410 kpkoraz prawa materialnegoart. 252 § 1 kk,art. 282 kkw zw. zart. 64 § 2 kkoraz przepisówart. 286 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kkpoprzez uznanie, że oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona zarzuconych mu przestępstw, gdy prawidłowa ocena dowodów prowadzi do wniosku, że główną osobą, która powinna ponieść odpowiedzialność karną jestM. G. (1), zaś oskarżonyC. S.był w tej sprawie jedynie osobą przypadkową, co powinno skutkować jego uniewinnieniem.
Zarzut skonstruowany wadliwie, stanowi kompilację podstaw odwoławczych zpkt 1- 3 art. 438 kpk, a zatem także takich, które się wykluczają. Niezależnie od powyższego, oceny i ustalenia Sądu Okręgowego w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu korzystają z ochronyart. 7 kpkiart. 410 kpk. Sąd orzekał w oparciu o taki materiał dowodowy, który dawał gwarancje prawidłowego rozstrzygania, ocenił go z poszanowaniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego a w następstwie tak dokonanej oceny ustalił nie zawierający błędów stan faktyczny. Sąd Apelacyjny odniósł się do zastrzeżeń skarżącego w zakresie roli oskarżonegoC. S.w obu przypisanych mu czynach poddając ocenie zarzuty apelacji drugiego obrońcy oskarżonego.
Częściowa zasadność zarzutu wynika z podzielenia tej jego części, w której obrońca zarzuca obrazęart. 64 § 2 kkwobec przypisania oskarżonemu odpowiedzialności w warunkach ujętej tam recydywy wielokrotnej co do czynu zart. 286 § 2 kk. Zarzut omówiony przy apelacji adwokataK. M..
3.Rażąca niewspółmierność kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego zarówno za poszczególne przestępstwa jak i w wymiarze łącznym oraz obciążenie go solidarnie z innymi oskarżonymi obowiązkiem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, poprzez zapłatę na rzeczS. A.kwoty 166.500 euro.
Sąd Apelacyjny uwzględnił zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego za przestępstwo zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 282 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk- uzasadnienie przy omówieniu apelacji adwokataK. M..
W zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa zart. 286 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, pomimo zmiany kwalifikacji prawnej czynu poprzez ustalenie, że oskarżony działał w warunkachart. 64 § 1 kkw miejsce przyjętej przez Sąd recydywy wielokrotnej zart. 64 § 2 kk, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do złagodzenia kary orzeczonej za ten czyn. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku wskazał okoliczności, które uwzględnił wymierzając oskarżonemu karę 4 lat pozbawienia wolności, dostrzegając zdecydowaną przewagę tych o charakterze obciążającym (k. 196-197 uzasadnienia). Trafnie Sąd dostrzegł wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, zuchwały sposób działania, czy w końcu jego wielokrotną karalność, które to okoliczności wskazują na znaczny stopień jego demoralizacji. Zasadniczą miarą surowości każdej kary jest stopień wykorzystania sankcji - skoro w stosunku do oskarżonego Sąd orzekł karę 4 lat pozbawienia wolności a zatem karę w połowie ustawowego zagrożenia, to samo to nakazuje wykluczyć, by taki wymiar czynił ją surową w stopniu niewspółmiernym, rażącym.
Sąd Apelacyjny zmienił wysokość szkody objętej obowiązkiem jej solidarnego naprawienia w trybieart. 46 § 1 kkuwzględniając w tym zakresie w części zarzut apelacji drugiego obrońcy (tam też uzasadnienie). W sprawie brak jest jednocześnie podstaw, a z pewnością nie wskazał ich skarżący, do innego ukształtowania warunków naprawienia szkody, aniżeli zobowiązanie solidarne wszystkich oskarżonych do jej pokrycia w całej nie naprawionej dotychczas wysokości.
W stanie prawnym z daty czynu a obowiązującym do 1 lipca 2015r. zasady wymiaru kary i środków karnych były tożsame (art. 53 § 1 kkw zw. zart. 56 kk).
Mając na uwadze sytuację życiową oskarżonego, jego istotny udział w przestępstwie o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, godzącym w życie i zdrowie pokrzywdzonego, zorganizowany sposób działania i motywację oskarżonego ograniczoną wyłącznie do chęci zysku, brak jest okoliczności przemawiających za przyjęciem innych, korzystniejszych dla oskarżonego, zasad naprawienia szkody. Nie sposób w końcu pominąć, że niezależnie od funkcji represyjnej, naprawienie szkody pełni także funkcję kompensacyjną stanowiąc wyrównanie straty w majątku pokrzywdzonego.

Apelacja obrońcy oskarżonegoD. K..

Zarzuty  co do czynu z pkt. II aktu oskarżenia (zart. 252 § 1 kkw zb. zart . 282 kk):
1. i 2. Naruszenieart. 6 kpkw zw. zart. 96 § 1 kpkw zw. zart. 117 § 2, 2a i 3 kpkw zw. zart. 377 kpkpoprzez prowadzenie rozprawy od dnia 29 czerwca 2017r. pod nieobecność oskarżonego, który ją usprawiedliwił zaświadczeniem od lekarza sądowego, co naruszyło jego prawo do obrony poprzez prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa i skutkowało bezwzględną przesłanką odwoławczą zart. 439 § 1 pkt 11 kpk.
Naruszenie przepisów postępowania, tj.art. 7 kpkw zw. zart. 170 § 1 pkt 3 kpkpoprzez pominięcie okoliczności, że stan zdrowia oskarżonego uległ pogorszeniu po wydaniu opinii przez biegłegoM. G. (2), co skutkowało nieprawidłowym przyjmowaniem przez Sąd, że opinia jest aktualna i doprowadziło do oddalenia wniosku o wydanie przez biegłego ortopedę opinii uzupełniającej w zakresie możliwości udziału oskarżonego w rozprawie.
Sąd Okręgowy prowadząc rozprawę pod nieobecność oskarżonegoD. K.nie uchybił przywołanym w zarzutach regułom prawa procesowego, w konsekwencji nie naruszył jego prawa do obrony. Nie ma zatem racji obrońca, gdy podnosi, że wyrok wobecD. K.dotknięty jest bezwzględną przyczyną odwoławczą zart. 439 § 1 pkt 11 kpk.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że oskarżony był leczony operacyjnie w 2001r. z powodu złamania tylnej krawędzi panewki stawu biodrowego lewego po jego zwichnięciu a w dniu 4 października 2016r. zgłosił się na szpitalny oddział ratunkowy(...)wW.z powodu silnego bólu w obrębie lewego stawu biodrowego, co miało miejsce po biegu. Konsultujący oskarżonego ortopeda wskazał wówczas na konieczność pilnej konsultacji celem kwalifikacji do zabiegu usunięcia zespolenia, zalecił chodzenie z odciążeniem lewej kończyny, czyli z wykorzystaniem kul łokciowych (k.10351-10353, t. LII). Z zaświadczenia z dnia 6 października 2016r. wystawionego przezsekretariatKliniki (...)wW.wynika, że oskarżony został zarejestrowany w kolejce oczekujących na operację w terminie 17-21 października 2016r. (k. 10373). Sąd Okręgowy, wobec takich okoliczności, rozprawę w dniu 6 października 2016r. prowadził, ale w zakresie niedotyczącym tego oskarżonego (k. 10356). Na kolejne termin rozpraw oskarżony stawiał się (w dniach 30 listopada, 12 i 13 grudnia 2016r, na ostatnim z wymienionych terminów złożył wyjaśnienia k.10480, 10491, t. LIII). Na kolejne terminy rozprawy, powołując się na zły stan zdrowia, oskarżony nie stawił się – 20 i 24 lutego 2017r. Wobec braku usprawiedliwienia zgodnego z wymogamiart. 117 § 2a kpk, Sąd nie uwzględnił wniosków obrońcy o odroczenie rozprawy i prowadził postępowanie (k.10607, 10587-10589, 10607). Na kolejne terminy rozpraw oskarżony stawiał się, w dniu 31 marca 2017r. kontynuował składanie wyjaśnień (k. 10732, t. LIV). Rozprawa wyznaczona na dzień 26 kwietnia 2017r. została odroczona m. in. z powodu usprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonegoD. K., przy czym w tej dacie Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu ortopedii celem oceny, czy stan zdrowia oskarżonego pozwala na jego udział w rozprawie (k.10773, 10776-10778, t. LIV). BiegłyM. G. (2)– specjalista ortopeda traumatolog – po zapoznaniu się z dokumentację medyczną oskarżonego i przeprowadzeniu badania, w dniu 6 czerwca 2017r. wydał opinię, w której wskazał, że oskarżony może brać udział w rozprawie z tym jedynie zastrzeżeniem, że w pozycji siedzącej. Biegły wskazał, że oskarżony, zgodnie z jego oświadczeniem, porusza się przy pomocy kul, przy czym badanie wykazało, że porusza się sprawnie a dolegliwości wynikające z uszkodzenia stawu biodrowego wymagają jedynie umożliwienia oskarżonemu udziału w rozprawie w pozycji siedzącej. Podniósł, żeruchomość stawu biodrowego jest zupełnie wystarczająca do przyjęcia swobodnej i długotrwałej pozycji siedzącej. Nie występują też zmiany w obrębie kręgosłupa, które ograniczałyby możliwość nawet długotrwałego siedzenia.Z opinii wynika, że wobec braku stanu zapalnego, zabieg usunięcia śruby z biodra nie ma charakteru pilnego. Biegły wskazał, że taki stan badanego będzie się utrzymywał do czasu usunięcia śruby, po wykonaniu tego zabiegumobilność oskarżonego poprawi się(k. 10870-10872, t. LIV).
Uwzględniając wnioski opinii, ale przede wszystkim okoliczności, które legły u ich podstaw wynikające z dokonania przez biegłego analizy dokumentacji leczenia oskarżonego i jego badania ortopedycznego obejmującego także ocenę stopnia sprawności, Sąd Okręgowy był uprawniony do oceny, że nieobecność oskarżonego na kolejnych terminach była nieusprawiedliwiona, a tym samym nie zachodziły warunki do odraczania tych rozpraw, które odbyły się po dacie opinii. Warunkiem skutecznego wniosku o odroczenie rozprawy z powodu choroby oskarżonego jest złożenie zaświadczenia potwierdzającego niemożność jego stawiennictwa wystawionego przez lekarza sądowego (art. 117 § 2 i § 2a kpk). Choć zaświadczenia takie oskarżony składał, to nie podważały one wniosków opinii biegłego, ta bowiem zasadniczo została oparta na badaniu oskarżonego i ocenie stanu jego zdrowia, w szczególności sprawności, w aspekcie możliwości udziału w rozprawie i wynikających z tego obciążeń. Obrońca oskarżonego wskazując na pogorszenie jego stanu zdrowia odwołuje się do zaświadczenia z dnia 20 września 2017r. wystawionego przez lekarza sądowego, chirurgaP. W.(k.11100, t. LV). Skarżący nie dostrzega jednak, że w składanych zaświadczeniach, w tym przywołanym, podnoszona jest potrzeba pilnego wykonania u oskarżonego zabiegu usunięcia śruby zespalającej, gdy biegły wprost wskazał, że zabieg ten nie ma takiego charakteru, bo nie występuje stan zapalny (k. 11101). Ocenę biegłego w tym zakresie wspiera okoliczność, że zabieg nie został wykonany do czasu postępowania apelacyjnego, w toku którego, w lipcu 2018r, oskarżony doznał kolejnej kontuzji – zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego z zerwaniem więzozrostu (k.11837 i nast.). Wobec takich okoliczności, w sprawie nie zaistniały warunki do uzupełniania opinii biegłego, w szczególności, gdy uwzględnić, że od daty opiniowania do wydania wyroku upłynęło niepełne 6 miesięcy. Tym samym zarzut apelacji, by Sąd uchybił regulacjiart. 170 § 1 pkt 3 kpkjest nieuprawniony.
Chybione jest stanowisko obrońcy, by w omówionych szczegółowo warunkach, w sprawie zaistniała bezwzględna przesłanka odwoławcza, o jakiej stanowiart. 439 § 1 pkt 11 kpk. Zgodnie zart. 374 § 1 kpkoskarżony ma prawo brać udział w rozprawie, a jego obecność jest obowiązkowa wyłącznie w sprawach o zbrodnie, podczas czynności, o których mowa wart. 385 i art. 386 kpk(art. 374 § 1a kpk). Wobec powyższego, skoro w terminach rozpraw, do których odwołuje się obrońca, obecność oskarżonego na rozprawie nie była obowiązkowa, w sprawie nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego skutkujących zaistnieniem bezwzględnej przesłanki odwoławczej zart. 439 § 1 pkt 11 kpk. Wbrew stanowisku obrońcy, bez znaczenia pozostaje okoliczność, że akt oskarżenia w sprawie wpłynął do Sądu w 2014r. Kontroli prawidłowości czynności procesowych dokonuje się w oparciu o stan prawny z daty ich przeprowadzania, chyba że przepis wprowadza odmienną zasadę, co wobec regulacjiart. 374 kpknie miało miejsca (art. 56 ustawy z dnia 27 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw Dz.U. 2013.1247 ze zm.).
3. Naruszenie przepisów postępowania –art. 170 § 1 pkt 3 kpk- poprzez oddalenie wniosku dowodowego o odtworzenia nagrań z monitoringu, zmianę uprzednio wydanego postanowienia i ograniczenie dowodu z nagrań do zapisów odtworzonych na rozprawie, co uniemożliwiło weryfikację wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków anonimowych, ustalenie pozostałych sprawców.
Zarzuty dotyczące zakresu odtworzenia przez Sąd Okręgowy nagrań z monitoringu zostały sformułowane przez wszystkich skarżących i nie sposób pominąć, że ranga tych nagrań dla oskarżonych i obrońców w toku procesu, a w zasadzie z czasem jego trwania systematycznie rosła, przy czym efekt ten wynika wyłącznie z pozycji procesowej wnioskodawców, bo w żadnej mierze nie znajduje uzasadnienia w treści samego dowodu. Niezależnie od okoliczności podniesionych przy omawianiu apelacji obrońców współoskarżonych, wskazać należy, że dla skuteczności zarzutu opartego naart. 438 pkt 2 kpkniezbędne jest wykazanie wpływu potencjalnego uchybienia na treść wyroku, czego żaden ze skarżących nie wykazał. Jest to o tyle istotne, że nagrania z monitoringu nie stanowiły podstawy istotnych ustaleń, w szczególności żadne ustalenie dla oskarżonych niekorzystnych nie znajduje w nich oparcia.
Ponownie zatem wskazać należy, że dowodem w procesie karnym jest tylko taki dopuszczalny przez prawo procesowe środek, który służy dokonaniu ustaleńmających znaczeniedla rozstrzygnięcia, zatem nie ma charakteru dowodu każdy środek, który w jakimkolwiek stopniu pozostaje, a tym bardziej może pozostawać w związku z przedmiotem postępowania.
OskarżonyD. K.na etapie śledztwa nie wykazywał zainteresowania zabezpieczonym monitoringiem, choć wiedzę w tym zakresie już wówczas posiadał, jednocześnie w toku śledztwa zabezpieczono te nagrania, co do których jego efekty wskazywały na taką potrzebę. Do akt załączono nagrania z monitoringuhotelu (...)(28 marca 2013r.), zeSpółdzielni Mieszkaniowej (...),ul. (...).(...)(28.03 i 3-4.04.2013r.), ze stacji paliwS.(noc z 3 na 4.04.2013r.) i Komisariatu Policji naU., gdzie oskarżeniC. S.iD. K.realizowali dozór, także po uprowadzeniuS. A.. Tym samym, w śledztwie zabezpieczono te nagrania, które potencjalnie mogły mieć znaczenie dla rekonstrukcji zdarzeń będących jego przedmiotem. Już wówczas dokonano odtworzenia i oględzin nagrań z monitoringów, w tym ze stacji paliwS.z nocy z 3 na 4 kwietnia 2013r. (k.1374-1376) i wejścia dohotelu (...)z 28 marca 2013r. (k.2322-2324). W toku postępowania sądowego, w uwzględnieniu wniosków oskarżonych, odtworzono nagrania z monitoringuhotelu (...)(rozprawa z 20.02.2017r., k.10597-10600, t. LIII), zKPnaU.i stacji paliw a nadto zeskrzyżowania ulic (...), wiaduktuul. (...)nadAleją (...)(rozprawa z 24.02.2017r., k.10607-10617, t. LIII oraz z 22.09.2017r., k.11124-11136, t. LV). Wynik tych czynności zasadniczo był tożsamy z ich przebiegiem w śledztwie – oskarżonyD. O. (1)na zabezpieczonym monitoringu zeskrzyżowania ulic (...)wskazał na ciemny pojazd, jako samochód, którym poruszał się po tym, jak podwiózł oskarżonegoC. S.pod blok matki a sam udał się do domu po 600 zł dla współoskarżonego a oskarżonyC. S., w obrazie z monitoringuhotelu (...), wskazał nie zidentyfikowanego

A.(rozprawa z 20 lutego 2017r, k. 10597-10600). Długotrwałe czynności odtwarzania nagrań zasadniczo sprowadzały się do braku stanowiska oskarżonych co do utrwalonego obrazu, a w przypadku oskarżonegoD. O. (1)także podważania sensu czynności, skoro zgodnie z jego oświadczeniem, w czasie odzwierciedlonym na nagraniu ((...)) miał przebywać w innym miejscu (rozprawa z 22 września 2017r.).
Wskazać przy tym należy, że poza tymi nagraniami, których zapis uznać należy za bezsporny (stacja paliw,KPnaU.), jakość nagranych obrazów i sposób ich rejestracji (obraz klatkowy) uniemożliwia czynienie ustaleń na ich podstawie, skoro nawet w tych dwóch fragmentach, do których odnoszą się przywołani wyżej oskarżeni, ich oświadczenia nie podlegają obiektywnej weryfikacji. W nagraniach odtworzonych w śledztwie i na rozprawie nie zidentyfikowano takich, które mogłyby mieć znaczenie dla sytuacji procesowej oskarżonych, w tymD. K..
Oskarżony złożył (odczytał) obszerne wyjaśnienia w sprawie po przeprowadzeniu niemal wszystkich czynności dowodowych, przedstawił w nich swoje stanowisko co do zarzuconych mu czynów i zgromadzonych dowodów. Nie jest zatem uprawnione stanowisko obrońcy, by odtworzenie płyt w takim zakresie, jak czynność tą przeprowadził Sąd Okręgowy, uniemożliwiło weryfikację okoliczności wynikających z dowodów osobowych, w szczególności, gdy uwzględnić, że oskarżony przyznał się do udziału w przejęciu okupu.
4. Naruszenie przepisów postępowaniaart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkw zakresie pominięcia wszystkich okoliczności wynikających z ujawnionych na rozprawach dowodów, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia wysokości szkody poniesionej przez pokrzywdzonego i wadliwego ustalenia obowiązku naprawienia szkody.
Zarzut w części zasadny.
Zgodzić się należy z obrońcą, że w toku postępowania zabezpieczono kilkadziesiąt banknotów 500 euro pochodzących z pakietu okupowego przekazanego oskarżonym, z czego 19 banknotów zabezpieczono podczas przeszukania oskarżonegoC. S.a pozostałe zostały ujawnione w kantorach, banku i u osoby fizycznej (k. 731-739, 1039, 11339011340, 11353-11354). Banknoty zabezpieczone przy oskarżonymC. S.niewątpliwie stanowią przedmioty pochodzące z przestępstwa a ponieważ zostały przekazane przez żonęS. A.podlegają zwrotowi pokrzywdzonemu (art. 44 § 5 kk). Tym samym, wysokość szkody podlegającej naprawieniu powinna zostać obniżona o kwotę 9.500 euro (19 x 500 euro).
Zasada ta nie ma zastosowania do pozostałych zabezpieczonych banknotów, na które wskazuje obrońca, a które ujawniono wBanku (...)wB.podczas ich wpłacania przezA. P. (2).
Zgodnie zart. 169 kc, jeżeli osoba nieuprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, nabywca uzyskuje własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, chyba że działa w złej wierze (§ 1).Paragraf 2przepisu, dotyczący m. in. rzeczy skradzionych, dla uzyskania ich własności przez nabywcę, wprowadza wymóg upływu trzech lat od chwili skradzenia, jednak ograniczenie to nie dotyczy pieniędzy. Sąd Okręgowy na podstawieart. 230 § 2 kpk, ale odwołując się do przywołanej regulacji prawa cywilnego, słusznie zatem zwrócił właścicielom kantorów, bankowi i osobie fizycznej zabezpieczone banknoty, bowiem podmioty te weszły w ich posiadanie w dobrej wierze, co jest równoznaczne z nabyciem własności (k.7512-7513, t. XXXVIII; k. 9954-9955, t. L). Tym samym, wysokość szkody podlegającej naprawieniu przez oskarżonych nie podlega pomniejszeniu o wartość nominalną wszystkich banknotów, które pierwotnie zabezpieczono jako pochodzące z pakietu okupowego, a jedynie o te, które ujawniono przyC. S..
5. Naruszenieart. 7 kpkiart. 410 kpkpoprzez pominięcie części okoliczności wynikających z materiału dowodowego i jego dowolnej ocenie, co skutkowało przyjęciem działania oskarżonego z zamiarem bezpośrednim i w porozumieniu z innymi osobami przy realizacji wszystkich znamion czynu, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym, jego udział miał charakter pomocniczy i brak jest dowodów na porozumienie oskarżonych i innych uczestników czynu.
Sąd Okręgowy nie uchybił przywołanym regułom prawa procesowego przy ocenie materiału dowodowego sprawy, która uwzględnia kryteriaart. 7 kpki stanowiła podstawę prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie udziału oskarżonegoD. K.w przestępstwie wzięciaS. A.jako zakładnika, przetrzymywania go i żądania korzyści majątkowej za jego uwolnienie. Rekonstruując przebieg poszczególnych elementów zdarzenia, Sąd słusznie oparł się na zeznaniach pokrzywdzonego, świadków anonimowych a w istotnej części także wyjaśnieniach oskarżonych, w tymD. K.. Jeżeli uwzględnić przy tym bezsporną okoliczność, że to ten oskarżony wraz zD. O. (1)odebrał okup za uwolnienie pokrzywdzonego, to ustalenie jego udziału w przestępstwie na szkodę pokrzywdzonego, w warunkach współsprawstwa, nie może budzić wątpliwości.
Przestępstwo zart. 252 kkmoże być popełnione wyłącznie z zamiarem bezpośrednim i takie ustalenie, w zakresie strony podmiotowej czynuD. K., znajduje odzwierciedlenie w treści zaskarżonego wyroku.
Z uzasadnienia apelacji wynika przy tym, że skarżący wyklucza możliwość przyjęcia zamiaru bezpośredniego w przypadku, gdy do popełnienia przestępstwa dochodzi w sposób nieplanowany, nagły (dolus repentinus). Jest to pogląd oczywiście błędny skoro zamiar przemyślany, jak i nagły, stanowią formy zamiaru bezpośredniego.
Obrońca oskarżonego wskazując na możliwość przyjęcia działania oskarżonego wyłącznie z zamiarem ewentualnym odwołuje się do zapisu na k. 195 uzasadnienia, gdzie Sąd rzeczywiście wskazał, że każdy z oskarżonych biorąc udział w porwaniu pokrzywdzonegoprzynajmniej godził się na zaistniała sytuację,podnosząc jednocześnie, żez pełną świadomością w niej uczestniczył.Takie sformułowanie nie świadczy jednak o przyjęciu przez Sąd, by oskarżeni, w tymD. K.działali w zamiarze ewentualnym. Wprost temu przeczą ustalenia faktyczne poczynione na str. 15-17 a nadto kompleksowa ocena prawna zachowania oskarżonych, w której Sąd przyjmuje, że przestępstwo wzięcia zakładnika zart. 252 § 1 kkma charakter umyślny i wymaga zamiaru bezpośredniego aniewątpliwie wszyscy oskarżeni, działając wspólnie i w porozumieniu nie tylko ze sobą, ale także z innymi nieustalonymi sprawcami wyczerpali znamiona porwania od strony przedmiotowej, jak i podmiotowej(m. in. k. 194-195). W konsekwencji ten zapis w uzasadnieniu, na który powołuje się obrońca, nie może stanowić podstawy do oceny, by Sąd ustalił, że oskarżeni działali z zamiarem ewentualnym.
Niezależnie od powyższego, zasadnicze znaczenie w sprawie ma treść wyroku a zatem ustalenia odzwierciedlone w opisie czynu, te zaś wskazują na przypisanie oskarżonemu działania z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim kierunkowym i wynikają z kompleksowej oceny okoliczności sprawy, w tym warunków, w jakich u sprawców powstał zamiar uprowadzeniaS. A., który Sąd ustalił jako nagły. Zrekonstruowane działania oskarżonych związane ze sposobem postępowania wobec pokrzywdzonego w czasie jego uprowadzenia, a następnie przetrzymywania, w czasie którego formułowano wobec jego żony żądania zapłaty okupu za uwolnienie, nie pozostawiają wątpliwości w zakresie przyjęcia działania oskarżonych, w tymD. K.z zamiarem bezpośrednim kierunkowym.
Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącego w zakresie faktycznych podstaw do przyjęcia działania oskarżonego w ramach współsprawstwa, wskazać należy, że przepisart. 18 § 1 kknie określa czasu zawarcia porozumienia. Jest ono możliwe przed przystąpieniem do realizacji czynu, co ma miejsce w przypadku przestępstw zaplanowanych, ale porozumienie może nastąpić także w trakcie realizacji czynu, co jest typowe przy zamiarze nagłym. Sąd Okręgowy przyjął, że ta ostatnia sytuacja zaistniała w sprawie rozpoznawanej, gdzie wzięcieS. A.jako zakładnika było skutkiem ustalenia przez sprawców, że nie dysponuje on takimi środkami pieniężnymi, jakie planowali uzyskać. W konsekwencji, choć zgodnie z ustaleniami Sądu, działania podjęte wobec pokrzywdzonego nie wynikały z uzgodnień, to rozwój wydarzeń w kawiarni spowodował modyfikację ich wcześniejszych planów, co wszyscy współdziałający, w tymD. K., zaakceptowali wspólnie je realizując.
Nie ma zatem racji obrońca, gdy podnosi, że zachowanie oskarżonego może być oceniane wyłącznie w ramach pomocnictwa zart. 18 § 3 kk. Współsprawcę i pomocnika rozróżnia stosunek psychiczny do czynu – sprawca uczestniczy we własnym, choć wspólnym przedsięwzięciu, natomiast z perspektywy pomocnika, jego działanie stanowi uczestnictwo w cudzym przestępstwie. Uwzględniając poczynione przez Sąd ustalenia (przystąpienie do porozumienia, bezpośredni udział w przetrzymywaniu pokrzywdzonego i odbiorze okupu) stwierdzić należy, że oskarżonyD. K.uczestniczył we własnym przestępstwie uprowadzenia dla okupu pokrzywdzonego, trafnie zatem Sąd przyjął, że działał w warunkach współsprawstwa. Nie zachodzą zatem podstawy do zmiany oceny prawnej jego zachowania w sposób wskazany w apelacji.
6. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym ustaleniu, że oskarżony faktycznie był pozbawiony wolności w sprawie od 19 grudnia 2013r. do 15 grudnia 2014r, podczas gdy tymczasowe aresztowanie oskarżonego było stosowane do 19 grudnia 2015r, co doprowadziło do nieprawidłowego zaliczenia okresu pozbawienia wolności na poczet orzeczonej kary.
Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego zaliczeniu podlega okres od 19 grudnia 2013r. do 15 grudnia 2014r. Oskarżony został zatrzymany w dniu 19 grudnia 2013r. i od tej daty, do dnia 29 lutego 2016r. pozostawał tymczasowo aresztowany w sprawie (k. 9327-9330, t. XLVII; k. 9888, t. L).
W dniu 15 grudnia 2014r. oskarżonemu wprowadzono do wykonania karę pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie VIII K 200/10 Sądu Okręgowego w Warszawie, którą odbywał do dnia 28 lipca 2016r. (k.7666, 8691). Zgodnie zart. 80b § 5 kkwten sam okres czasu nie może być zaliczony na poczet różnych kar, co sprawia, że na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego w rozpoznawanej sprawie, na podstawieart. 63 § 1 kk, zaliczeniu podlega okres jego tymczasowego aresztowania od 19 grudnia 2013r. do 15 grudnia 2014r.
7. Orzeczenie rażąco niewspółmiernie wysokiej kary pozbawienia wolności wskutek pominięcia okoliczności łagodzących, bądź nieuwzględnienia ich we właściwym stopniu.
Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do oceny, by kara pozbawienia wolności w wymiarze 6 lat stanowiła nadmierną dolegliwość dla oskarżonego, nieuzasadnioną okolicznościami sprawy a tym samym, by była rażąco niewspółmierna w rozumieniuart. 438 pkt 4 kpk. Rażąca niewspółmierność, o której mowa w powołanym przepisie, ma miejsce nie w przypadku jakiejkolwiek dysproporcji przy wymiarze kary, ale tylko wówczas, gdy pomiędzy karą wymierzoną a karą, jaka powinna zostać orzeczona w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw jej wymiaru, istnieje taka dysproporcja, że kara wymierzona nie daje się wręcz zaakceptować. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie zdecydowanie nie ma miejsca.
Ustalając wymiar kary wobec oskarżonego Sąd miał na względzie te wszystkie okoliczności, które zgodnie zart. 53 kkmają znaczenie dla rozstrzygania w tym zakresie – wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z charakteru dóbr, w które godził, zuchwały i publiczny sposób działania, karalność oskarżonego, ale także jego rolę, którą ocenił jako mniej znaczną, aniżeli współoskarżonych, a nadto przyznanie się do czynu (k.196-197). Kompleksowa ocena tych okoliczności skutkowała ukształtowaniem kary powyżej dolnego progu ustawowego zagrożenia, nie osiągając jego połowy. Tym samym, całokształt okoliczności sprawy w powiązaniu z takim stopniem wykorzystania sankcji, nie pozwala przyjąć, by kara pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonego była surowa, tym bardziej surowa w stopniu, o jakim mowa wart. 438 pkt 4 kpk.
Zarzuty dotyczące rozstrzygnięcia co do czynu z pkt. XII aktu oskarżenia:
1. Naruszenieart. 7 kpkpoprzez błędne ustalenie, że dowód z zeznańT. R.nie stanowił wartościowego dowodu oraz błędne ustalenie, że oskarżony podczas wizyt lekarskich podał ustnie nieprawidłowe dane.
2. Naruszenieart. 410 kpkpoprzez pominięcie okoliczności wynikających z zeznań świadkaM. S. (1), z których wynikało, że oskarżony w okresie objętym zarzutem był spisywany przez policję i nie posługiwał się dokumentem na inne nazwisko.
3. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że oskarżony miał zamiar posłużenia się podrobionym dokumentem na nazwiskoG. J., podczas, gdy zachowanie oskarżonego nie świadczyło o tym, aby miał taki zamiar, co doprowadziło do nieuzasadnionego skazania zart. 270 § 3 kk.
Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty zarzutu ujętego w pkt. XII aktu oskarżenia. W tym zakresie Sąd Apelacyjny podzielił zarzuty apelacji prokuratora i stwierdzając konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości w zakresie tego czynu, uznał za przedwczesne rozpoznanie zarzutów apelacji obrońcy –art.436 kpk.

Apelacja prokuratora.

Zarzuty dotyczące oskarżonegoD. K.:
Obrazaart. 7 kpk,art. 410 kpk,art. 424 kpkpoprzez niepełną, nie wyczerpującą ocenę istotnych elementów materiału dowodowego i ich wzajemnej korelacji, a w szczególności wskazanych w zarzucie wyjaśnień oskarżonychD. K.,C. S.iM. G. (1), która doprowadziła do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego na przyjęciu, żeD. K.nie wziął udziału w działaniach wobecM. D., a następnie takżeS. A.zmierzających do uzyskania zapłaty za zwrot (wykupienie) skradzionychM.iA. D.rzeczy, a więc nie dopuścił się przestępstwa zart. 286 § 2 kk, gdy prawidłowa ocena dowodów prowadzi do wniosku, że czynu tego dopuścił się w okresie od października 2012r. do 28 maja 2013r.
Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku w kontekście okoliczności wynikających z całokształtu materiału dowodowego sprawy uprawnia wniosek, że u podstaw uniewinnieniaD. K.od czynu zarzuconego mu w pkt. III aktu oskarżenia legła wybiórcza i uproszczona ocena dowodów, co podważa słuszność ustaleń Sądu poczynionych na takiej podstawie. Dowodzenie w zakresie przywołanego zarzutu oskarżonegoD. K.jest obarczone znaczną dozą trudności, zasadniczo wobec postawy procesowej samych oskarżonych, co jednak nie zwalniało Sądu z obowiązku wnikliwej oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 410 kpk) i logicznego powiązania wynikających z niego okoliczności (art. 7 kpk).
W pierwszej kolejności wskazać należy, że działania podjęte przez oskarżonegoC. S.w czasie (w tygodniach) poprzedzających uprowadzenieS. A., a polegające na kontaktach z pokrzywdzonym a takżeM. D.w charakterze swoistego przedstawiciela osób dysponujących przedmiotami skradzionymi z domu małżeństwaD., nie mogły stanowić samodzielnego, indywidualnego przedsięwzięcia tego wyłącznie oskarżonego. Uwzględniając chociażby przedmiot i treść jego rozmów z pokrzywdzonym, konieczność uwiarygodnienia się przed nim, skalę przedsięwzięcia odzwierciedloną w wysokości kwoty żądanej odS. A., obrazującej jednocześnie potencjalny zysk sprawców, elementarne zasady logiki wskazują na działanie oskarżonego w warunkach współsprawstwa już na tym etapie.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że do kradzieży biżuterii z domu małżeństwaD.doszło w kwietniu 2012r. aC. S., jako pośrednik w relacjach z jej posiadaczami, pojawia się jesienią 2012r, a zatem mniej więcej w tym okresie, gdy współoskarżeniD. O. (1)iD. K.opuszczają zakłady karne (wrzesień i październik 2012r.). Znamienne przy tym pozostaje, co słusznie dostrzega prokurator, że przywołani oskarżeni pozostają cały czas w kontakcie,C. S.odwiedza ich w zakładach karnych. Co więcej, choć oskarżeni prezentują wersję o ograniczonym i przypadkowym udzialeD. O. (1)w działaniach na szkodęS. A., to zarówno ten oskarżony, jak iC. S.zgodnie podają, że jeszcze w czasie izolacjiD. O. (1)rozmawiali na tematsprawyD., przy czymD. O. (1), wedle ich oświadczeń, miał odmówić udziału przestępstwie.C. S.już wówczas deklarował, że do tegointeresuwciągnąłD. K.. Słusznie prokurator wskazuje, że relacje (znajomość) całej trójki mają bliski, wieloletni charakter wynikający także ze wspólnie popełnionych przestępstw. W przypadku oskarżonychC. S.iD. O. (1)wskazuje na to ich skazanie za popełnione już w 2003r. uprowadzenia dla okupu, czy w końcu wspólny udział w kolejnym procesie w sądzie w Białymstoku w charakterze oskarżonych (k.1684-1714). OskarżeniD. K.iC. S.również zostali skazani w ramach jednego procesu - w sprawie V K 38/05, który toczył się przed Sądem Okręgowym dla Warszawy-Pragi w Warszawie (k. 9390, 9352; t. XLVII).
W kontekście przywołanych okoliczności podkreślić należy, że na udziałD. K.w działaniach na szkodęS. A.w czasie poprzedzającym jego uprowadzenie,C. S.wskazywał już na etapie śledztwa a zatem w czasie, gdy oskarżeni nie prezentowali jeszcze wspólnej wersji sprowadzającej się do twierdzenia, że toD. K.a nieD. O. (1), od początku zaangażowany był w proceder wykupienia skradzionej biżuterii (styczeń 2014r, k. 4300).
Słusznie prokurator podnosi, że te okoliczności należy uwzględnić przy ocenie wyników czynności dowodowych dotyczących etapu uprowadzenia pokrzywdzonego i późniejszych działań podejmowanych przez sprawców. OskarżonyD. K., zgodnie z ustaleniami Sądu, przebywał na działce wP., jego materiał genetyczny zabezpieczono także w kolejnym miejscu przetrzymywania pokrzywdzonego, tj. w mieszkaniu przyul. (...)(k. 5038-5056).D. K., już po uprowadzeniu pokrzywdzonego, wraz zC. S.stawił się na komisariat policji, by podpisać dozór, w końcu z oskarżonymD. O. (1)brał udział w odebraniu okupu a następnie, na jego polecenie, podjął czynności związane z przekazaniem do złomowania pojazdu markiC.wykorzystanego do uprowadzeniaS. A.(zeznaniaD. Z., k.7763-7771, 9208; k. 7287-7295, t. XXXXVII opinia z zakresu genetyki sądowej).
Analiza przywołanych okoliczności, w szczególności stopnia zaangażowania oskarżonegoD. K.w działania związane z uprowadzeniem pokrzywdzonego, organizacją jego przetrzymywania a następnie jego bezpośredni udział w szeregu czynności związanych z odbiorem okupu, uprawniają ocenę prokuratora, że powyższe stanowi logiczną konsekwencję jego uczestnictwa w zdarzeniach przed porwaniem. Nie ulega także wątpliwości, że wobec przywołanych ustaleń Sądu, w szczególności obecności oskarżonego w miejscach i czasie przetrzymywania pokrzywdzonego, samo to, że oskarżony nie został rozpoznany przez niego rozpoznany nie przesądza o tym, że nie uczestniczył w zdarzeniach objętych oskarżeniem, także tych poprzedzających uprowadzenieS. A..
Omówione okoliczności Sąd uwzględni przy ponownym postępowaniu w sprawie, podda je ocenie w oparciu o kryteriaart. 7 kpki dopiero na takiej podstawie ustali stan faktyczny sprawy, przy czym podstawę poczynionych ocen i ustaleń przedstawi w uzasadnieniu spełniającym kryteriaart. 424 kpk.
Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia –art. 7 kpkpoprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów orazart. 410 kpkiart. 424 kpkpoprzez naruszenie zasady opierania wyroku na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej w powiązaniu z obowiązkiem sporządzenia prawidłowego uzasadnienia wyroku, poprzez pominięcie wskazanych w zarzucie dowodów (notatkaA. M. (2), pismoKPwS., zeznania świadkaM. S. (2)) i ich wzajemnej korelacji, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że skoro oskarżony w dacie zatrzymania posiadał przy sobie sfałszowany dokument prawa jazdy, lecz nim się nie wylegitymował to popełnił przestępstwo zart. 270 § 3 kk, gdy prawidłowa ocena wszystkich dowodów prowadzi do wniosku, że oskarżony dokumentem tym się posługiwał co najmniej od 24 października do 19 grudnia 2013r.
Zasada określona wart. 4 kpknakłada na organy prowadzące postępowanie karne obowiązek badania oraz uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego, co pozostaje w związku z treściąart. 2 § 2 kpk, który wprowadza wymóg opierania wszelkich rozstrzygnięć na prawdziwych ustaleniach faktycznych. Natomiast zgodnie zart. 410 kpkpodstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy. W konsekwencji, warunkiem prawidłowego rozstrzygania jest przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez strony, ale także z urzędu, gdy jest to potrzebne do ustalenia istotnych dla winy oskarżonego okoliczności oraz ich ocena spełniająca wymogiart. 7 kpk. Zgodzić się należy z prokuratorem, że Sąd Okręgowy rozstrzygając w analizowanym aktualnie zakresie, regułom tym uchybił.
Prokurator zarzucił oskarżonemuD. K.posługiwanie się jako swoim i autentycznym podrobionym dokumentem w postaci prawa jazdy na nazwisko innej osoby z wklejonym zdjęciem oskarżonego i czyn ten zakwalifikował zart. 270 § 1 kk.
Modyfikując jego opis a w efekcie ocenę prawną zachowania oskarżonego do formy stadialnej przygotowania (art. 270 § 3 kk) Sąd skoncentrował się wyłącznie na okolicznościach jego zatrzymania w dniu 19 grudnia 2013r, w tym ujawnienia dokumentu a tym samym pominął cały materiał dowodowy, który stanowił podstawę zarzucenia oskarżonemu posługiwania się zabezpieczonym prawem jazdy. W efekcie stwierdzić należy, że Sąd nie rozpoznał istoty oskarżenia, co przesądza o skuteczności zarzutu obrazyart. 410 kpka takżeart. 7 kpk, choć uchybienie w sferze oceny dowodów stanowi konsekwencję obrazyart. 410 kpk.
Za bezsporną uznać należy okoliczność, że po zatrzymaniu współoskarżonychD. O. (1)iC. S., oskarżonyD. K.zaczął się ukrywać w pełni będąc świadomym swojej sytuacji prawnej. W omówionych warunkach oskarżony pozyskał fałszywe prawo jazdy na dane personalne innej osoby, ale z własnym zdjęciem a takie jego działanie było motywowane uniemożliwieniem jego identyfikacji w czasie legitymowania, jako osoby poszukiwanej. Prokurator zgromadził w śledztwie dowody uzasadniające zarzut, że oskarżony fałszywy dokument wykorzystał, użył jako autentyczny w rozumieniuart. 270 § 1 kk, te jednak Sąd pominął.
Zgodzić się należy ze skarżącym, że okoliczność legitymowaniaG. J.potwierdzają dane pozyskane z systemu informacji policji oraz komisariatu wS.(k. 3967-3968). Informacje tam wskazane, w razie takiej potrzeby, Sąd powinien zweryfikować przez przesłuchanie autorów notatek. Jest to o tyle istotne, że udokumentowane legitymowanie osoby o danychG. J.dotyczy tego dokumentu prawa jazdy, który ujawniono przy oskarżonym w dacie jego zatrzymania. Z danych policji wynika, że z osobą legitymująca się wówczas wskazanym dokumentem wylegitymowano takżeM. S. (1), który jest bratem ciotecznymC. S.i, co istotne, znajomym oskarżonegoD. K.. Przesłuchiwany w śledztwie jak i na rozprawie świadek zaprzeczył, byD. K.posługiwał się cudzym dokumentem, ale jednocześnie nie wykluczył, że wS.był razem z nim legitymowany (k. 8450, t. XLIII …byłem chyba z oskarżonymK.wS.legitymowany przez policję;k. 5898, t. XXXXmoże byłem w zeszłym roku legitymowany przez policję, nie pamiętam z kim wtedy byłem…).Dowód z zeznań świadka, podobnie jak przywołane dane z systemu policji, pozostały jednak poza uwagą Sądu Okręgowego, w konsekwencji Sąd nie podjął żadnych czynności, by relację świadka zweryfikować.
Rację ma zatem prokurator, że pomijając przywołane dowody Sąd uchybił wskazaniomart. 410 kpk, a to uchybienie skutkowało obraząart. 7 kpk, skoro ocena materiału dowodowego sprawy nie uwzględnia wszystkich okoliczności z niego wynikających a mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygania.
Stwierdzone uchybienia tak w zakresie kompletności podstawy dowodowej wyroku jak i oceny tych dowodów, które Sąd przyjął za podstawę rozstrzygania, skutkowały uchyleniem wyroku w zakresie zarzutu z pkt. XII aktu oskarżenia i przekazaniem sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania wobec konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości co do tego czynu. W jego toku, Sąd przeprowadzi całe postępowanie dowodowe, w szczególności w zakresie tych dowodów, które pominął (art. 410 kpk). Jego efekty Sąd oceni indywidualnie, ale także we wzajemnym powiązaniu, przy zastosowaniu kryteriów ujętych wart. 7 kpki dopiero w następstwie tak przeprowadzonego postępowania ustali stan faktyczny nie zawierający błędów.
Zarzut dotyczący oskarżonegoD. O. (1):
Obraza prawa materialnego -art. 12 kk– poprzez brak jego ujęcia w podstawie skazaniaD. O. (1)za czyny wskazane w pkt. I i IV aktu oskarżenia.
Zarzut uzasadniony.
Sąd Okręgowy uznając, ze zachowania oskarżonego ujęte w pkt. I i IV aktu oskarżenia stanowią jeden czyn popełnionyw wykonaniu z góry powziętego zamiarui odzwierciedlając datą czynu – 28 marca 2013r do 4 kwietnia 2013r. – działanie oskarżonego w krótkich odstępach czasu, przyjął realizację znamion czynu ciągłego zart. 12 kk, co jednak nie znalazło odzwierciedlenia w jego ocenie prawnej i z tego powodu wymagało korekty w instancji odwoławczej.
Zarzuty rażącej niewspółmierności kar, środków karnych i środków probacyjnych orzeczonych wobec oskarżonychD. O. (1),C. S.iD. K..
Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów prokuratora, by sposób ukształtowania kar łącznych pozbawienia wolności wobec oskarżonych, brak orzeczenia wobec każdego z nich środka karnego podania wyroku do publicznej wiadomości a nadto nie wyznaczenie w trybieart. 77 § 2 kksurowszych ograniczeń do skorzystania z warunkowego zwolnienia przez oskarżonychD. O. (1)iC. S.powodował rażącą niewspółmierność zastosowanych sankcji karnych.
Rażąca niewspółmierność, o której mowa wart. 438 pkt 4 kpk, ma miejsce wówczas, gdy pomiędzy karą, którą Sąd powinien orzec przy prawidłowym zastosowaniu reguł dotyczących jej wymiaru a karą, która została orzeczona, zachodzi tak istotna dysproporcja, że kary orzeczonej nie sposób wręcz zaakceptować. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Kary jednostkowe orzeczone wobec oskarżonych, przy uwzględnieniu modyfikacji dokonanej przez Sąd Apelacyjny w stosunku do oskarżonegoC. S., uwzględniają dyrektywy ich wymiaru, zdecydowanie nie mogą być ocenione jako kary łagodne, tym bardziej zatem łagodne w stopniu niewspółmiernym. Także sposób ukształtowania kar łącznych pozbawienia wolności (aktualnie wobec oskarżonychD. O. (1)iC. S.), według zasady absorpcji – jest uzasadniony. Rozstrzygając w tym zakresie należy uwzględnić przede wszystkim związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, przy czym związek ten należy oceniać przez podobieństwo rodzajowe przestępstw, czas ich popełnienia i motywację sprawcy. Bliskość tego związku powoduje, że zatarciu ulega indywidualny charakter każdego z nich a znaczenia nabiera kompleksowa ocena całej działalności przestępczej, którą odzwierciedlają wszystkie czyny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd przypisał oskarżonym żądanie odS. A.korzyści majątkowej za zwrot skradzionych małż.D.rzeczy i bezpośrednio po tym uprowadzenie pokrzywdzonego w tym samym celu, a zatem uzyskania korzyści majątkowej – okupu, za jego uwolnienie. Uwzględniając tożsamość osoby pokrzywdzonego, krótki przedział czasowy, tą samą motywację oskarżonych w zakresie każdego czynu, stwierdzić należy, że najsurowsza z kar jednostkowych orzeczonych wobec każdego z nich w pełni odzwierciedla ciężar gatunkowy także drugiego czynu.
Sąd Apelacyjny nie podzielił oceny prokuratora, by wobec oskarżonychD. O. (1)iC. S.zachodziły podstawy ograniczenia ich uprawnień do warunkowego przedterminowego zwolnienia w trybieart. 77 § 2 kk. Ograniczenie to, z woli ustawodawcy, stosuje sięw szczególnie uzasadnionych wypadkach,ma ono zatem charakter wyjątkowy. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że do wyznaczenia dłuższego okresu odbywania kary dla ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie, aniżeli wynika to zart. 78 kk, decydujące znaczenie ma charakter popełnionego przestępstwa i konieczność zaspokojenia społecznego poczucia sprawiedliwości (por. m. in. Komentarz do art. 77 kk pod red. A. Zolla, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, t. I, teza 31 do art. 77). Nie umniejszając rangi tych okoliczności, na które wskazuje prokurator (charakter czynu przypisanego wielokrotnym recydywistom), nie można jednak pominąć, że w rozpoznawanej sprawie to z inicjatywy pokrzywdzonych zostały podjęte działania zmierzające do wykupienia skradzionych rzeczy.M. D.za pośrednictwemM. G. (1)a następnie takżeS. A.podjął swoiste negocjacje z przestępcami i choć okoliczność ta nie umniejsza stopnia winy oskarżonych, ani społecznej szkodliwości przypisanych im czynów, to nie sposób przyjąć, by dla realizacji celów kary, przede wszystkim tego w zakresie prewencji ogólnej, zastosowanie tak szczególnej instytucji, jak ograniczenie uprawnienia do warunkowego przedterminowego zwolnienia było niezbędne. Tożsama argumentacja ma zastosowanie do wniosku prokuratora o orzeczenie środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny

☒  niezasadny

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☒  częściowo zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☒  częściowo  zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☒  zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☒  częściowo zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☒  częściowo zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☒  częściowo zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny
☒  zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
☒  zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
☒  zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒  niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wskazano przy omówieniu zarzutów.

Wniosek

W apelacji obrońcy oskarżonegoD. O. (1)– o zmianę wyroku w zakresie kwalifikacji prawnej (czyny I i IV) , uniewinnienie od czynu z pkt. III lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W apelacji obrońcy oskarżonegoC. S.(adw.K. M.): co do czynu z pkt. II o zmianę kwalifikacji naart. 189 § 1 kk, wyeliminowanieart. 64 § 2 kk, co do czynu III o zmianę i uniewinnienie, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W apelacji obrońcy oskarżonegoC. S.(adw.P. A.): o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, bądź złagodzenie orzeczonych kar, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W apelacji obrońcy oskarżonegoD. K.: o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego zmianę co do czynu II. poprzez przyjęcie kwalifikacji prawnej zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 189 § 1 kki wymierzenie kary w dolnych granicach zagrożenia z zaliczeniem tymczasowego aresztowania w okresie od 19.12.2013r. do 19.12.2015r, a co do czynu z pkt XII – uniewinnienie.
W apelacji prokuratora:
- wobec oskarżonegoD. K.: o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie czynu III, zmianę opisu czynu i kwalifikacji prawnej co do czynu XII, podwyższenie kary łącznej do 6 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenie środka karnego podania wyroku do publicznej wiadomości,
- wobec oskarżonegoD. O. (1): o zmianę wyroku i uzupełnienie kwalifikacji prawnej skazania za czyny z pkt. I i IV oart. 12 kk, podwyższenie wymiaru kary łącznej do 14 lat i orzeczenie na podstawieart. 77 § 2 kk, że oskarżony nie może się ubiegać o warunkowe przedterminowe zwolnienie przed upływem 11 lat i 6 miesięcy od chwili rozpoczęcia odbywania kary oraz orzeczenie środka karnego podania wyroku do publicznej wiadomości,
- wobec oskarżonegoC. S.: o zmianę wyroku i podwyższenie wymiaru kary łącznej do 14 lat z orzeczeniem, na podstawieart. 77 § 2 kk, że oskarżony nie może się ubiegać o warunkowe przedterminowe zwolnienie przed upływem 11 lat i 6 miesięcy od chwili rozpoczęcia odbywania kary oraz orzeczenie środka karnego podania wyroku do publicznej wiadomości.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Omówiono przy zarzutach.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wobec oskarżonegoD. O. (1):
- w zakresie czynu przypisanego w ramach zarzutów z pkt. I i IV aktu oskarżenia z jego opisu wyeliminowano ustalenie, że oskarżony wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym sprawcą dokonał pobicia pokrzywdzonego narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo skutku określonego wart. 156 § 1 kklubart. 157 § 1 kkco skutkowało wyeliminowaniem z kwalifikacji prawnejart. 158 § 1 kk;
W ocenie Sądu Apelacyjnego siła fizyczna zastosowana wobecS. A.w samochodzieP.V.realizuje znamię przemocy zart. 280 § 1 kk, jak również zart. 282 kk. Działanie sprawców podjęte wówczas wobec pokrzywdzonego w postaci szarpania i przytrzymywania, jak również uderzenia w brzuch i głowę, służyło obezwładnieniu go i uniemożliwieniu ucieczki a jednocześnie stanowiło środek do zaboru telefonów pokrzywdzonego. Uderzenia pokrzywdzonemu zadano po tym, gdy zaczął się bronić i uniemożliwiał nałożenie na ręce opaski z tworzywa sztucznego. Takie zachowanie sprawców, w tym oskarżonego, stanowiło przemoc należącą do znamion przestępstw przypisanych oskarżonemu w ramach kumulatywnej kwalifikacji i poza to znamię nie wykroczyło. Analiza całokształtu zeznań pokrzywdzonego i poczynionych na ich podstawie ustaleń wskazuje, że sprawcy nie stosowali wobec niego siły poza przywołaną wyżej sytuacją. Zarówno podczas pobytu na działce wP., jak i mieszkaniu przyul. (...), pokrzywdzony otrzymywał posiłki, napoje, mógł korzystać z łazienki, dostawał czyste ubrania. W obu miejscach przetrzymywania pokrzywdzonego nie stosowano wobec niego przemocy, nawet wówczas, gdy oskarżonyC. S.uniemożliwił mu ucieczkę. Powyższe wskazuje, że siła fizyczna zastosowana wobec pokrzywdzonego w samochodzie, a zatem w momencie, gdy doszło do wzięcia pokrzywdzonego jako zakładnika, została zastosowana przez sprawców wyłącznie w takim celu, który wskazano wyżej i to zachowanie po stronie sprawców, a w tym oskarżonegoD. O. (1), stanowiło przemoc w rozumienie przepisówart. 280 § 1 kkiart. 282kk–art. 455 kpk.
- w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt. III aktu oskarżenia ustalono, że oskarżony dopuścił się go w ciągu 5 lat po odbyciu w dniu 22 października 2010r. kary łącznej 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej m. in. za umyślne przestępstwo zart. 252 § 1 kkw zb. zart. 189 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkwyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 8 lutego 2006r. w sprawie III K 130/05 przyjmując, że stanowi on przestępstwo zart. 286 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk–art. 455 kpk;
Wobec charakteru występku zart. 286 § 2 kk, Sąd wadliwie przyjął odpowiedzialność oskarżonego w warunkach recydywy wielokrotnej zart. 64 § 2 kk. Żądanie korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranej rzeczy zart. 286 § 2 kknależy do przestępstw przeciwko mieniu. Taki czyn może stanowić podstawę do przyjęcia recydywy zart. 64 § 2 kk, ale wyłącznie wówczas, gdy w konfiguracji wskazanej w przywołanym przepisie, sprawca popełni jako ponowne nie jakiekolwiek przestępstwo przeciwko mieniu, ale jedno z przestępstw tam wymienionych (rozbój lub kradzież z włamaniem)lub inne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia.Przypisany oskarżonemu czyn żadnego z tych kryteriów nie spełnia, tym samym Sąd Okręgowy z obraząart. 64 § 2 kkprzepis ten przyjął w kwalifikacji prawnej czynu.
Modyfikacja oceny prawnej obu czynów nie obligowała Sądu Apelacyjnego do zmiany wymierzonych oskarżonemu kar z uwagi na to, że nie wpływała na ocenę stopnia społecznej szkodliwości każdego z nich, a uwzględniając omówione przez Sąd Okręgowy warunki i właściwości osobiste oskarżonego, które zasadniczo obrazuje jego karta karna i odpowiedzialność w warunkach recydywy, także te względy nie przemawiały za oceną, by w sprawie zaistniały podstawy do innego ukształtowania wymiaru kar jednostkowych, aniżeli wynika to z zaskarżonego wyroku ;
- w zakresie rozstrzygnięcia wydanego na podstawieart. 46 § 1 kkzmiana wysokości szkody wynika z okoliczności omówionych przy apelacjach obrońców oskarżonychD. K.iC. S.–art. 435 kpk;
Wobec wszystkich oskarżonych Sąd zmienił opis czynu zakwalifikowanego zart. 252i in.kkpoprzez wyeliminowanie danych oskarżonegoM. G. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego rozpoznania.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Omówiono wyżej.

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wobec oskarżonychD. O. (1),C. S.w zakresie nie objętym zmianą a wobec oskarżonegoD. K.– w zakresie nie objętym zmianą i uchyleniem do ponownego rozpoznania.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Omówiono wyżej.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wobec oskarżonegoD. O. (1):
- co do czynu z pkt. I i IV aktu oskarżenia – w zakresie opisu i kwalifikacji prawnej,
- co do czynu z pkt. III aktu oskarżenia – co do kwalifikacji prawnej,
- rozstrzygnięcie wydane na podstawieart. 46 § 1 kkpoprzez zmniejszenie kwoty obowiązku;
Wobec oskarżonegoD. K.:
- uchylono orzeczenie o karach łącznych pozbawienia wolności i grzywny,
- w zakresie czynu z pkt. II aktu oskarżenia – opis czynu,
- rozstrzygnięcie wydane na podstawieart. 46 § 1 kkpoprzez zmniejszenie kwoty obowiązku;
Wobec oskarżonegoC. S.:
- uchylono orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności,
- co do czynu z pkt. II zmieniono opis i obniżono wymiar kary pozbawienia wolności do 10 lat,
- co do czynu z pkt. III aktu oskarżenia – co do kwalifikacji prawnej,
- rozstrzygnięcie wydane na podstawieart. 46 § 1 kkpoprzez zmniejszenie kwoty obowiązku,
- orzeczono nową karę łączną w wymiarze 10 lat pozbawienia wolności;

Zwięźle o powodach zmiany

Omówiono wcześniej;

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☒art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Omówiono przy apelacji prokuratora.

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Omówiono przy apelacji prokuratora.

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Wobec wszystkich oskarżonych, na podstawieart. 63 § 1 kk, na poczet kar pozbawienia wolności zaliczono tymczasowe aresztowanie, w przypadku oskarżonegoD. O. (1)czas jego stosowania w postępowaniu apelacyjnym.

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatówM. F.iK. D.kwoty odpowiednio 1.033,20 zł i 738 zł obejmujące 23 % VAT z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonymD. K.iC. S.z urzędu w instancji odwoławczej, co znajduje uzasadnienie w treściart. 618 § 1 pkt 11 kpkw zw. z § 17 ust. 2 pkt 5, § 2 pkt 1 i § 3 ust. 3 a w przypadku obrońcy oskarżonegoD. K.także § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2019. 18 jt.).
Sąd, na podstawieart. 634 kpkorazart. 2 ust. 1 pkt 6 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983r. nr 49, poz. 223 ze zm, dalej) zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania w częściach równych, w tym z tytułu opłaty po 3.600 zł.

7

PODPIS

Ewa Gregajtys
Ewa Leszczyńska-Furtak Anna Kalbarczyk

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika ☒

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoD. O. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku.

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika ☐

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoC. S.(adw.K. M.).

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcie co do czynów II i III aktu oskarżenia.

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika ☐

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoC. S.(adw.P. A.).

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcie w części skazującej – pkt. II i III aktu oskarżenia.

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika ☐

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoD. K..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcie co do czynów z pkt. II i XII aktu oskarżenia.

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika ☐

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcia co do kar, środków karnych i probacyjnych.
Uniewinnienie oskarżonegoD. K.i kwalifikacja czynu z pkt. XII.
Kwalifikacja prawna czynu z pkt. I i IV aktu oskarżenia wobec oskarżonegoD. O. (1).

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana