Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 251/19
Data wyroku: 2019-07-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Grzegorz Woźniak
Słowa kluczowe: Narkotyki
Podstawa prawna: art. 62 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II K 251/19

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 12 lipca 2019 r.
Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy głównej, ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 8 marca 2019 r. oskarżonyK. J.posiadał przy sobie torebkę foliową z zawartością marihuany. Około godziny 11.40 oskarżeniK. J.iP. F.wsiedli do samochodu markiA. (...)onr rej. (...). Samochodem kierował ich kolegaM. G., oskarżonyP. F.jechał z przodu, a oskarżonyK. J.z tyłu, odjechali spod domuK. J.wL.przyul. (...). W tym czasie policjanci z Komendy Powiatowej Policji wL.pełnili służbę patrolową w tym rejonie, postanowili zatrzymać do kontroli drogowej pojazd, którym kierowałM. G..M. G.nie zatrzymał się do kontroli drogowej i podjął ucieczkę, policjanci zaczęli go ścigać używając świateł i sygnałów pojazdu uprzywilejowanego. Podczas ucieczki przed policjantami oskarżonyK. J.chciał wyrzucić posiadaną marihuanę przez okno, ale mu się nie udało, rozrzucił susz marihuany na tylne siedzenie samochodu. Policjanci zatrzymali samochód, którym kierowałM. G.wL.naul. (...). Po przeszukaniu okazało się, że oskarżonyK. J.posiadał na tylnej kanapie samochodu środek odurzający w postaci marihuany o wadze 1,12 gram.
Dowód:
- zeznaniaM. K.(53v,138),
- zeznaniaR. S.(k.56v,138),
- zeznaniaM. G.(k.70-71,138v-139),
- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. F.(k.75,137v),
- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. J.(k.80,137v),
- protokoły zatrzymania (k.5,22,36),
- protokoły oględzin (k.3-4,50-51),
- protokół użycia testera (k.52).
OskarżonyP. F.podczas postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień (k.75). W trakcie rozprawy również przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił złożenia wyjaśnień, odpowiadał na pytania (k.137v). Stwierdził, że marihuana była jego, nie należała doK. J., nie pamięta od kogo ją nabył i kiedy. Miał ją przy sobie, bo chciał zapalić tego dnia,K.iM.nie wiedzieli, że to miał. Jak Policja zaczęła za nimi jechać, to chciał to wyrzucić, ale wpadło z powrotem do samochodu. Nie wie dlaczegoM.uciekał przed Policją.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoP. F.w części, w której podał, że podczas zdarzenia jechali samochodem, kierowałM. G., zatrzymywała go Policja, on zaczął uciekać, po pewnym czasie zatrzymał się, a w samochodzie znajdowała się marihuana. Ta część wyjaśnień tego oskarżonego jest bowiem logiczna i rzeczowa oraz znajduje potwierdzenie w zeznaniachM. K.(53v,138),R. S.(k.56v,138),M. G.(k.70-71,138v-139), wiarygodnej części wyjaśnień oskarżonegoK. J.(k.80,137v), protokołach zatrzymania (k.5,22,36), protokołach oględzin (k.3-4,50-51) i protokole użycia testera (k.52). Nie zasługuje na wiarę ta część wyjaśnień oskarżonegoP. F., w której przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wskazywał, że to on posiadał marihuanę podczas zatrzymania przez Policję. Ta część jego wyjaśnień jest bowiem sprzeczna z zeznaniamiM. K.(53v,138), który jednoznacznie stwierdził, że pasażer siedzący z tyłu pojazdu usiłował pozbyć się jakiejś rzeczy podczas jazdy i coś rozsypał na tylnej kanapie. Oględziny pojazdu dokonane po zatrzymaniu pojazdu wskazują natomiast, że marihuana znajdowała się na tylnej kanapie (k.3-4), czyli tam gdzie siedział oskarżonyK. J.. Niewątpliwie niespotykane jest w niniejszej sprawie, że oskarżonyP. F.konsekwentnie przyznawał się do winy i wskazywał, że oskarżonyK. J.nie posiadał marihuany, ani samodzielnie, ani wspólnie z nim. OskarżonyP. F.podtrzymał te twierdzenia nawet po wskazaniu mu, że w razie skazania nie może liczyć na łagodną karę, gdyż był karany, a jedno postępowanie wobec niego warunkowo umorzono (k.138). Analiza jego karty karnej (k.102) wskazuje, że był karany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 3 lat próby, a ponadto postępowanie, w którym warunkowo umorzono wobec niego pierwsze postępowanie powinno być podjęte. W tej sytuacji nawet wymierzenie łagodnej kary w niniejszej sprawie powinno prowadzić do wszczęcia postępowania o zarządzenie wykonania kary 1 roku pozbawienia wolności. Konsekwencje prawne skazania w tej sprawie byłyby zatem dla oskarżonegoP. F.poważne. Oskarżony ten mógł nie wiedzieć o tym i zakładać, że skoro nie popełnił podobnego przestępstwa to kara nie będzie zarządzona wobec niego do wykonania. Natomiast oskarżonyK. J.był dwukrotnie skazany, w tym za czyn z art. 59 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 4 lat próby (k.133-134). Informacja o ponownym skazaniu za przestępstwo podobne z pewnością może mieć znaczenie dla zarządzenia wykonania tej kary. Ponadto oskarżony ten wskazał, że ma jeszcze jedną sprawę za posiadanie środków odurzających (k.137v). Wskazuje to jednoznacznie, że oskarżeni mieli motyw, by ustalić między sobą, że do posiadania środków odurzających przyzna sięP. F., co pomoże uniknąć zarządzenia wykonania karyK. J.i nie pogorszy jego sytuacji w kolejnym postępowaniu karnym. Niewątpliwie za przyjęciem, że oskarżeni w tej sposób ustalili swoje wyjaśnienia przemawia to, że byli blisko spokrewnieni, gdyż byli kuzynami. Jakiekolwiek były ustalenia między oskarżonymi zrealizowali je konsekwentnie, ale niewątpliwie obiektywny dowód w postaci zeznańM. K.(k.53v,138) wskazuje, że środek odurzający posiadałK. J., gdyż to on siedział na tylnej kanapie pojazdu i on chciał pozbyć się marihuany w trakcie jazdy.
OskarżonyK. J.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu w trakcie postępowania przygotowawczego i odmówił złożenia wyjaśnień (k.80). Podczas rozprawy również nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił składania wyjaśnień, odpowiadał na pytania (k.138). Podał, żeP. F.to jego kuzyn. W dniu 8 marca 2019 r. przyjechali po niegoP.zM., wyszli razem, miał przy sobie gotówkę 6.500 zł, bo miał odebrać samochód z warsztatu, ale po drodze zatrzymała ich Policja. Policjanci ruszyli za nimi spod jego domu, po jakimś czasie ich zatrzymali. W samochodzie znaleziono marihuanę, która należała doP., wiedział, żeP.ją ma marihuanę dopiero gdy Policja za nimi zaczęła jechać. Jak zaczęli ich gonić, toP.chciał wyrzucić to przez okno, ale powiew wiatru sprawił, że wróciło to do samochodu i się rozsypało. Nie zażywa marihuany, choć kiedyś zażywał. Ma jeszcze jedną sprawę w toku za posiadanie środków odurzających. Nie wie dlaczegoM.nie zatrzymał się, gdy Policja ich goniła.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoK. J.w części, w której podał, że podczas zdarzenia jechali samochodem, kierowałM. G., zatrzymywała go Policja, on zaczął uciekać, po pewnym czasie zatrzymał się, a w samochodzie znajdowała się marihuana. Ta część wyjaśnień tego oskarżonego jest bowiem logiczna i rzeczowa oraz znajduje potwierdzenie w zeznaniachM. K.(53v,138),R. S.(k.56v,138),M. G.(k.70-71,138v-139), wiarygodnej części wyjaśnień oskarżonegoP. F., protokołach zatrzymania (k.5,22,36), protokołach oględzin (k.3-4,50-51) i protokole użycia testera (k.52). Nie zasługuje na wiarę ta część wyjaśnień oskarżonegoK. J., w której nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wskazywał, że marihuanę posiadałP. F.. Ta część jego wyjaśnień jest bowiem sprzeczna z zeznaniamiM. K.(53v,138), który jednoznacznie stwierdził, że pasażer siedzący z tyłu pojazdu usiłował pozbyć się jakiejś rzeczy podczas jazdy i coś rozsypał na tylnej kanapie. Oględziny pojazdu dokonane po zatrzymaniu pojazdu wskazują natomiast, że marihuana znajdowała się na tylnej kanapie (k.3-4), czyli tam gdzie siedział oskarżonyK. J.. Jak wskazano wyżej wyjaśnienia oskarżonegoP. F.w tej części nie zasługują na wiarę. Oskarżeni mieli co najmniej trzy motywy, by ustalić, że toP. F.posiadał przedmiotową marihuanę, gdyż oskarżonyK. J.był dwukrotnie skazany, w tym za czyn z art. 59 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 4 lat próby (k.133-134) i ponowne skazanie za przestępstwo podobne z pewnością może mieć znaczenie dla zarządzenia wykonania tej kary. Ponadto oskarżony ten wskazał, że ma jeszcze jedną sprawę za posiadanie środków odurzających (k.137v). Zauważyć należy, że oskarżeni są kuzynami i wspierają się wzajemnie, a zwłaszcza oskarżonyP. F.wspiera swego kuzynaK. J.. Wskazuje to jednoznacznie, że oskarżeni mieli powody, by ustalić między sobą, że do posiadania środków odurzających przyzna sięP. F., co pomoże uniknąć zarządzenia wykonania karyK. J.i nie pogorszy jego sytuacji w kolejnym postępowaniu karnym. Natomiast obiektywny dowód w postaci zeznańM. K.(k.53v,138) wskazuje, że środek odurzający posiadałK. J., gdyż to on siedział na tylnej kanapie pojazdu i on chciał pozbyć się marihuany w trakcie jazdy.
ŚwiadekM. K.zeznał w postępowaniu przygotowawczym (k.53v), że zatrzymywali do kontroli drogowej pojazd markiA., kierowca nie zatrzymał się i podjął ucieczkę, gonili go przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych. Gdy pojazd ten zatrzymał się, zauważył że pasażer siedzący z tyłu usiłował wyrzucić bryłkę suszu, a na tylnej kanapie znajdował się rozsypany susz. Na tylnej kanapie siedziałK. J., on w trakcie jazdy zachowywał się nerwowo, rozglądał i coś wyciągał z kieszeni.P. F.siedział jako pasażer z przodu, a pojazdem kierowałM. G.. Zatrzymane osoby twierdziły, że nie wiedziały co to za susz znajdował się w samochodzie. Podczas rozprawy zeznał (k.138), że dokonali kontroli pojazdu naul. (...), który nie chciał się zatrzymać do kontroli przez pewien czas. Gdy pojazd zjechał na pobocze ujawnili w pojeździe susz roślinny z tyłu z prawej strony w miejscu, gdzie siedział pasażer. Nie pamięta który z oskarżonych siedział przy tym rozrzuconym suszu. Oni się nie przyznali, twierdzili, że to nie jest ich. Po odczytaniu wcześniejszych zeznań podtrzymał je, stwierdził, żeK. J.siedział na tylnej kanapie, przy nim ujawniono marihuanę i to on chciał wyrzucić ten środek odurzający za okno.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż są logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w zeznaniachR. S.(k.56v,138), wiarygodnych częściach wyjaśnień oskarżonych, protokołach zatrzymania (k.5,22,36), protokołach oględzin (k.3-4,50-51) i protokole użycia testera (k.52). Świadek jest funkcjonariuszem publicznym, osobą obcą dla oskarżonych i nie miał z nimi żadnych konfliktów, w tej sytuacji byłoby niewiarygodne, żeby miał podawać nieprawdziwe okoliczności na niekorzyść oskarżonegoK. J..
ŚwiadekR. S.zeznał w postępowaniu przygotowawczym (k.56v), że pełnił służbę w patrolu zmotoryzowanym, usłyszał sygnały pojazdu uprzywilejowanego, zadzwonił doM. K., by spytać czy wiedział co się stało.M. K.powiedział mu, że prowadził wraz z kolegą z patrolu pościg za kierowcą, który nie zatrzymał się do kontroli. Udzielili im wsparcia i pojechali w kierunku, w którym oni jechali. Gdy dojechali doM. K.ścigany pojazd stał na poboczu, okazało się, że w pojeździe tym znajdowały się środki odurzające. Podczas rozprawy zeznał (k.138), że w sprawie chodzi o narkotyki. Usłyszał dźwięki syreny policyjnej, stali nieopodal, podążył w kierunku tych dźwięków, zauważył, że koledzy naul. (...)zatrzymali pojazd i tam dotarli. Jak przyjechał, to mężczyźni siedzieli w pojeździe, a w samochodzie znajdowały się narkotyki, chyba na siedzeniu albo na wycieraczce, porozrzucane z tyłu samochodu.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż są logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w wiarygodnych częściach wyjaśnień oskarżonych, zeznaniachM. K., protokołach zatrzymania (k.5,22,36), protokołach oględzin (k.3-4,50-51) i protokole użycia testera (k.52). Świadek jest funkcjonariuszem publicznym, osobą obcą dla oskarżonych i nie miał z nimi żadnych konfliktów, w tej sytuacji byłoby niewiarygodne, żeby miał podawać nieprawdziwe okoliczności na niekorzyść oskarżonegoK. J..
ŚwiadekM. G.podczas postępowania przygotowawczego złożył wyjaśnienia jako podejrzany o czyn zart. 178b k.k.(k.70v-71). Stwierdził, że nie zatrzymał się do kontroli policyjnej pod wpływem głupiego wybryku, nie wiedział, że było to przestępstwo. Nie wiedział, że w samochodzie były środki odurzające. Podczas rozprawy zeznał (k.138v-139), że dużo nie pamięta, uciekał przed kontrolą Policji, to było w marcu. Ciężko mu powiedzieć dlaczego to zrobił, był zestresowany. Nie wiedział, że któryś z oskarżonych miał przy sobie marihuanę, nie pamięta, czy ktoś wyrzucał ją za okno samochodu. Nie pamięta kto gdzie siedział w samochodzie. Oskarżeni to jego znajomi, zna ich około 5,6 lat.
Zeznania tego świadka zasługują na wiarę, gdyż są logiczne, rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wiarygodnych częściach wyjaśnień oskarżonych, zeznaniachM. K.iR. S., protokołach zatrzymania (k.5,22,36), protokołach oględzin (k.3-4,50-51) i protokole użycia testera (k.52). Należy wskazać, że świadek ten faktycznie mógł nie interesować się czy oskarżeni lub jeden z nich posiadali środki odurzające, a mógł być zdenerwowany pościgiem policyjnym i swoją fatalną decyzją o ucieczce przed policjantami.
Sporządzone w toku postępowania dokumenty wymienione na k.139 zostały sporządzone przez powołane do tego osoby, były sporządzone bezstronnie i obiektywnie, nie były kwestionowane przez strony, stąd stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego.
Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość. Poszczególne wiarygodne dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają. Na podstawie tego stanu faktycznego wina i okoliczności czynu przypisanego oskarżonemuK. J.nie może budzić wątpliwości. Natomiast nie można uznać, by oskarżonyP. F.popełnił zarzucane mu przestępstwo.
Sąd zważył, co następuje:
Prokuratura zarzuciła oskarżonymP. F.iK. J., że w dniu 8 marca 2019 r. posiadali wspólnie i w porozumieniu środki odurzające w postaci marihuany o wadze 1,12 grama.
Obowiązująca w Polsceustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, przewiduje, że posiadanie środków odurzających jest dozwolone jedynie na potrzeby instytutów leczniczych i badawczych, jak stanowi art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i 4 tej ustawy. Posiadanie środków odurzających przez osoby fizyczne jest natomiast zabronione, zabronione jest również uczestnictwo w obrocie środkami odurzającymi i ich sprzedaż innym osobom.
Niewątpliwie w pojeździe, którym poruszali się oskarżeni znajdował się środek odurzający w postaci marihuany. Ilość tego środka przekraczająca 1 gram świadczy o tym, że była to ilość wystarczająca do odurzenia dwóch osób przyjmując, że do jednoazowego odurzenia przeznaczone jest 0,5 grama, jak zwykle podają oskarżeni w podobnych sytuacjach. Oznacza to, że osoba lub osoby, które posiadały przedmiotową marihuanę dopuścił się popełnienia występku określonego w art. 62 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Posiadanie środka odurzającego należy przy tym rozumieć jako stan faktyczny związany z uzyskaniem ich, możliwością dysponowania, użycia, zniszczenia lub przekazania innej osobie.
Analizując okoliczności sprawy i dowody przedstawione przez strony uznać należy, że teoretycznie możliwym jest, że przedmiotową marihuanę posiadał lub posiadali:
1) wspólnie oskarżeniP. F.,K. J.iM. G.,
2) wspólnie oskarżeniP. F.iK. J.,
3) wspólnie oskarżonyP. F.iM. G.,
4) wspólnie oskarżonyK. J.iM. G.,
5) oskarżonyP. F.,
6) oskarżonyK. J.,
7)M. G..
Spośród siedmiu możliwych konfiguracji posiadania marihuany Prokuratura wybrała wskazaną pod numerem 2. Żadnych dowodów potwierdzających tą wersję nie udało się natomiast przedstawić, w szczególności nie wiadomo od kogo nabyto marihuanę, kto ją nabył, kto uważał siebie za jej posiadacza i dysponenta. Należy zatem ustalić czy obiektywne dowody wskazują na posiadacza zabezpieczonej marihuany. Takim obiektywnym, a z przyczyn podanych wyżej wiarygodnym, dowodem są zeznania świadkaM. K., który jednoznacznie wskazał, że posiadaczem marihuany był oskarżonyK. J.. Uwzględniając powyższe wywody odnośnie wiarygodności wyjaśnień oskarżonych, uznać należy, że posiadaczem samoistnym tej rzeczy był oskarżonyK. J.. Zabezpieczona marihuana ważyła 1,12 grama netto, co odpowiada dwóm tzw. działkom najczęściej występującym w obrocie, czyli umożliwiających jednorazowe odurzenie. Prowadzi to do uznania, że popełnił on przestępstwo określone w art. 62 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonegoK. J.nie był znaczny, choć niewątpliwie znacznie wyższy niż znikomy w rozumieniuart. 1 § 2 k.k., gdyż oskarżony wszedł w posiadanie ponad grama marihuany i w ten sposób rozpowszechniał dostęp do tego środka odurzającego oraz mógł doprowadzić do uzależnienia od niej kolejnej osoby.
Stopień winy oskarżonego jest niewątpliwie znaczny, ze względu na umyślne działanie oskarżonego i okazane lekceważenie porządku prawnego.
OskarżonyK. J.ma 23 lat, zdobył wykształcenie średnie, jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu, studiuje i pracuje jako trener, zarabiał do 2.500 złotych miesięcznie (oświadczenie z k.79,137), był dwa razy karany (k.133-134).
Uwzględniając wyżej omówiony stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, a także warunki i właściwości osobiste oskarżonego uznać należy, że karą adekwatną, dostosowaną do stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego oraz zdolną przekonać go do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości powinna być kara 100 stawek dziennych grzywny. Karę tą można wymierzyć stosującart. 37a k.k., gdyż kara pozbawienia wolności przewidziana przez ustawodawcę byłaby z pewnością zbyt surowa.
Odnośnie udziału w zdarzeniu oskarżonegoP. F.uznać należy, że brak jest dowodów potwierdzających jego winę. Jak wskazano wyżej nie ma innych dowodów poza wyjaśnieniami oskarżonych, zeznaniami świadkówM. K.iR. S.oraz protokołem przeszukania samochodu. Należy zwrócić uwagę, że oskarżony ten przyznał się do popełniania zarzucanego mu czynu, ale ta część jego wyjaśnień, z powodów wyżej wskazanych, nie zasługuje na uwzględnienie. Świadkowie wskazani wyżej nie potwierdzili, że oskarżonyP. F.posiadał zabezpieczoną marihuanę, a oględziny pojazdu przemawiają za tym, że to nie on był dysponentem tego środka odurzającego (k.3-4). W tej sytuacji okoliczność ta powinna być rozstrzygnięta zgodnie z zasadą wyrażoną wart. 5 § 2 k.p.k., tzn. na korzyść oskarżonego i uznać należy, że nie był on posiadaczem przedmiotowej marihuany.
Podsumowując, uznać należy, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, że oskarżonyP. F.naruszył zakaz posiadania środków odurzających. Zgodnie zatem z treściąart. 414 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.należy uniewinnić tego oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, uznając że nie popełnił on przestępstwa zarzucanego mu w akcie oskarżenia.
OskarżonyK. J.ma stałe dochody i powinien zwrócić koszty poniesione na rozpoznanie sprawy.
O kosztach postępowania przypadających na rozpoznanie sprawy oskarżonegoP. F.orzeczono zgodnie z przepisem powołanym w punkcie VI wyroku.