Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 155/19
Data wyroku: 2019-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Dorota Dobrzańska, Artur Achrymowicz

Sygn. aktXI Ka 155/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2019 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  Sędzia Dorota Dobrzańska (spr.)
Sędziowie: Artur Achrymowicz
Elżbieta Wierzchowska
Protokolant Wioleta Zawadzka
przy udziale Prokuratora Marty Gierczak – Dudek
po rozpoznaniu dnia 8 października 2019 roku
sprawyJ. F. (1)s.M.iZ. z domu S., urodzonego(...)wR.,T. S.s.S.iH.z domuU.,urodzonego (...)wD.
oskarżonych zart. 160 § 2 kki in.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 4 września 2018 roku sygn. akt. II K 389/16
uchyla zaskarżony wyrok i sprawęJ. F. (1)orazT. S.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Puławach do ponownego rozpoznania.

    Elżbieta Wierzchowska Dorota Dobrzańska Artur Achrymowicz

XI Ka 155/19

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 września 2018 r. Sąd Rejonowy w Puławach uniewinniłJ. F. (1)iT. S.od zarzutu narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pacjentaW. F.tj. czynu zakwalifikowanego zart. 160§2 kkw zb. zart. 155 kkw zw. zart. 11§2 kk.
Z tym rozstrzygnięciem nie zgodził się prokurator i wywiódł apelację na niekorzyść co do obu oskarżonych.
Zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a toart. 170§1 pkt 5 i 201 kpkpoprzez nieuwzględnienie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych lekarzy,

2
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7, 366§1, 410 kpkpoprzez dowolną, a nie swobodną ocene dowodu w postaci opinii zespołu biegłych z ZMS UM wB.,

3
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7, 366§1, 410 kpkpoprzez sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego ocenę zeznańM. F.,

4
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na błędnej ocenie materiału dowodowego, która skutkowała uniewinnieniem oskarżonych, kiedy prawidłowa analiza prowadziła do odmiennych wniosków, a co najmniej nakazywała przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Zarzut apelacji prokuratora opierający się na obrazieart. 201 kpknie okazał się skuteczny. Jeśli Sąd dysponował dwiema różnymi opiniami i dokonał ich oceny odrzucając jedną z nich, to miał prawo tak postąpić, o ile powody zdyskredytowania opinii dadzą się zaakceptować.Art. 201 kpkdaje tylko możliwość zasięgnięcia opinii innych biegłych w sytuacji sprzeczności między różnymi opiniami. Natomiast słuszny jest zarzut obrazy przepisów postępowania, głównieart. 7 kpk, przy ocenie dowodu w postaci opinii zespołu biegłych ZMS UM wB.. Prokurator odnosi się do zastrzeżeń Sądu wyrażonych w uzasadnieniu i podejmuje z nimi rzeczową polemikę. Dostrzega również, wprawdzie w formie pytania, konieczność rozważenia odpowiedzialności karnej lekarza prowadzącego i ordynatora w kontekście powinności obejrzenia przez nich zdjęć z badań obrazowych i porównania stanu pacjenta z obrazem rtg.
Istotą sprawy, o podstawowym znaczeniu dla odpowiedzialności oskarżonych było ustalenie, czy w procesie leczenia nie nastąpiły takie błędy po stronie lekarzy, które doprowadziły do jego zgonu lub choćby na którymś etapie leczenia nie przeniosły go w stan większego zagrożenia dla zdrowia lub życia (pacjent przyjęty 29.03.2014r, zgon w szpitalu na stole operacyjnym w dniu 4.04.2014). Z uzasadnienia Sądu Rejonowego wynika, że w całości podzielił opinię biegłych K i ZMS UM wP., natomiast zdyskredytował opinię UM ZMS wB.. Zastrzeżenia Sądu są jednak natury dość powierzchownej, nie wniknął głębiej w treść obu opinii. Przede wszystkim rzeczą wysuwającą się od razu na pierwszy plan jest to, że biegli zP.w swojej opinii dokonali ekskulpacji oskarżonych (pomijając już, że kwestia ta należy do Sądu) kładąc ciężar odpowiedzialności na radiologa, który dokonał niepełnego, a przez to mylącego chirurgów, opisu zarówno w dniu 31.03. jak i 4.04 (godz. 10,30 - przed wypisem). Tymczasem już biegli zB.zwracali uwagę, że powinnością lekarza prowadzącego jest ocena źródła, jakim jest obraz rtg czy usg, a nie opieranie się wyłącznie na opisie dokonanym przez radiologa. Zaznaczyli przy tym słusznie, że to przecież lekarz prowadzący ma szersze spectrum stanu pacjenta uzyskane poprzez różne badania i bieżącą ocenę jego samopoczucia. Stwierdzenia biegłych wkraczają wprawdzie w domenę Sądu, jednakże zdanie Sądu Okręgowego jest takie samo, a z tej perspektywy doznaje wzmocnienia ze strony specjalistów w swoich dziedzinach. Jeśli dodać, że uzyskana opinia uzupełniająca UM K i ZMS wP.(k. 608 – 620), w której oddzielono kwestię opisu wykonanych badań od rzeczywistego obrazu stanu narządówW. F., zawiera stwierdzenia zbieżne z konkluzjami UM wB., to stwierdzić tylko wypada, że uniewinnienie obu oskarżonych nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. W szczególności podkreślić należy, że biegli potwierdzili, iż obraz rtg już z 31.03.2014 r. ujawniał zmiany zapalne dróg oddechowych oraz nieprawidłowość w jamie brzusznej, a pierwsze badanie radiologiczne z dnia 4.04.2014 r, wykonane ok. godz. 10,30 nakazywało pilne wdrożenie diagnostyki radiologicznej jamy brzusznej i następnie pilne leczenie chirugiczne. Tymczasem pacjent był szykowany do wypisu, dopiero kiedy zwymiotował, zwróciło to uwagę personelu medycznego i w rezultacie dopiero o godz. 15,35 znalazł się na trakcie operacyjnym. Z opinii po sekcji zwłok wynika, że przyczyną zgonu była ostra niewydolność krążeniowo oddechowa, która nastąpiła po przekroczeniu rezerw obronnych organizmu upośledzonych przez procesy zapalne w płucach i jelitach (k.22 i 189). Wykazywana zatem w opiniach obu zespołów biegłych zbyt późna reakcja lekarzy na widoczne w badaniach sygnały ostrzegawcze wysyłane przez organizm W.F., jawi się jako pozostająca w związku przyczynowo – skutkowym z jego zgonem.
Stanowisko Sądu Rejonowego, opierające się na założeniu, że lekarzy prowadzących zwalnia od odpowiedzialności błędny opis uzyskanych badań, nie znajduje akceptacji Sądu odwoławczego. Wszak są osobami wykształconymi medycznie, również w zakresie odczytywania samodzielnie wyników badań.
Zarzut dotyczący oceny zeznań świadkaM. F.nie został omówiony ze względu na bezprzedmiotowość dla toku postępowania odwoławczego (art. 436 kpk).
W tym stanie, wobec treściart. 454§1 kpk, Sąd uchylił wyrok i sprawę obu oskarżonych przekazał do ponownego rozpoznania.
W toczącym się procesie Sąd Rejonowy winien wnikliwie przeanalizować dotychczas uzyskane opinie biegłych, zakres obowiązków zarówno lekarza prowadzącego jak i ordynatora oddziału (odnosząc się również do zastrzeżeń obrońcyJ. F.ujętych w piśmie na k. 639) i wywieść prawidłowe wnioski co do winy, z uwzględnieniem zapatrywań Sądu odwoławczego. Uwagi będą wymagały również pozostałe zastrzeżenia obrońcy z pisma na k. 638-654.
W sporządzonym uzasadnieniu Sąd Rejonowy przedstawi swój tok rozumowania wg regułart. 7 kpkoraz wg wymogówart. 424 kpk.
Elżbieta Wierzchowska  Dorota Dobrzańska  ArturAchrymowicz