Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 725/19
Data wyroku: 2019-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Dorota Dobrzańska, Katarzyna Żmigrodzka

Sygn. aktXI Ka 725/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2019 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  Sędzia Dorota Dobrzańska
Sędziowie: Katarzyna Żmigrodzka
Artur Achrymowicz (spr.)
Protokolant Wioleta Zawadzka
przy udziale Prokuratora Beaty Ostrowskiej – Kozar
po rozpoznaniu dnia 8 października 2019 roku
sprawyN. K.c.D.iL. z domu B.,urodzonej (...)wL.

oskarżonej zart. 177 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie z dnia 24 maja 2019 roku sygn. akt. IX K 132/19
I Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
II Zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze30 (trzydzieści) zł opłaty i 20 (dwadzieścia) zł wydatków.

    Artur Achrymowicz Dorota Dobrzańska Katarzyna Żmigrodzka

XI Ka 725/19

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy:

1
uznałN. K.za winną przestępstwa zart. 177 § 2 K.k.

2
wymierzył jej za nie rok pozbawienia wolności;

3
wykonanie tej kary – na zasadzieart. 69 § 1 i 2 i art. 70 § 1 K.k.– warunkowo zawiesił na trzyletni okres próby;

4
na podstawieart. 71 § 1 K.k.wymierzył 100 stawek po 20 złotych grzywny;

5
w oparciu oart. 46 § 2 K.k.orzekł na rzecz pokrzywdzonej nawiązkę w kwocie 5.000 zł;

6
na zasadzieart. 42 § 1 K.k.orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na 2 lata;

7
zasądził od oskarżonej koszty sądowe.

Prokurator, zarzucając:

1
obrazęart. 70 § 1 K.k.przez jego zastosowanie;

2
rażącą niewspółmierność środków;

wniosła o:

1
przyjęcie za podstawę zawieszenia wykonania karyart. 70 § 2 K.k.

2
wydłużenie zakazu do 5 lat;

3
podwyższenie nawiązki do 10.000 złotych.

Obrońca, stawiając zarzuty:

1
obrazyart. 70 § 1 K.k.przez jego zastosowanie;

2
niesłusznego zastosowania środka karnego;

3
rażącą niewspółmierność środka kompensacyjnego;

4
obrazyart. 624 § 1 K.p.k.przez zasądzenie kosztów;

wniósł o:

1
przyjęcie za podstawę zawieszenia wykonania karyart. 70 § 2 K.k.

2
uchylenie zakazu;

3
obniżenie nawiązki do 2.000 złotych

4
zwolnienie oskarżonej od kosztów sądowych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zarzuty zpkt. 1okazały się chybione w świetleart. 438 pkt 1a)K.p.k.gdyż – mimo oczywiście błędnej podstawy zart. 70 K.k.– zawieszenie wykonania kary tak co do zasady, jak i okresu (mieszcząc się w przedziale zart. 70 § 2 K.k.) – jak stanowi ów przepis – „odpowiada prawu”.
Notabenew odniesieniu do obrońcy zarzut ten był w świetleart. 86 § 1 K.p.k.niedopuszczalny, gdyż postulowana zmiana byłaby na niekorzyść oskarżonej.
Niezasadne są również wszystkie pozostałe zarzuty obu apelacji.
Obszerne wywody apelacji prokuratora co do środków: karnego i kompensacyjnego ograniczają się do prezentacji odmiennej oceny wartościujących przesłanek, które racjonalnie rozważył Sąd Rejonowy, dając temu lakonicznie, acz przekonująco, wyraz w uzasadnieniu wyroku (k. 164v). W uzupełnieniu motywacji Sądu I instancji wskazać jedynie wypada, iż na poziom zagrożenia ze strony oskarżonej dla ruchu drogowego, na jej korzyść, rzuca nowe światło fakt, iż od 2 lat po zdarzeniu bezpiecznie prowadzi samochody, zaś nawiązka z istoty swej nie wyczerpuje ewentualnych roszczeń pokrzywdzonej, a przy tym jej postawa procesowa jako oskarżycielki (brak wniosku o zadośćuczynienie, niekwestionowanie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie) wymownie wskazuje, że nie zachodzi potrzeba korekty wyroku.
Z kolei o niezasadności stosowania zakazu z uwagi na „nieznaczne przekroczenie prędkości” (uzasadnienie apelacji obrońcy na k. 184) nie może być mowy w świetle rzeczywistych danych w tym zakresie wynikających z zeznań pokrzywdzonej oraz odpowiadających im obiektywnych obrazów rozległych i poważnych uszkodzeń auta. Zgoła bezprzedmiotowy jest zaś argument, że pokrzywdzona pasażerka była pod wpływem alkoholu. To, że środek jest dolegliwy, bo oskarżona „potrzebuje samochodu” (k. 184), lecz nie z jakichś nadzwyczajnych powodów, ale dla dojazdów do pracy, a prawa jazdy, by wykonywać pracę kierowcy, jest w istocie najzupełniej typowe, więc nie jest powodem, aby środka nie orzekać. Oskarżona nie jest z zawodu kierowcą, a jako młoda, zdrowa osoba może zarobkować także na inne sposoby. Natomiast mając zatrudnienie może uiścić nawiązkę i koszty sądowe.
Argumentacja, iż oskarżona na spłatę nawiązki „musiała by /…/ przeznaczyć niespełna osiem /…/ pensji”, więc w odniesieniu do jej orzeczenia „należałoby się zastanowić, czy /…/ można je określić jako humanitarne”, więc „zasadne byłoby /…/ nie orzekanie o kwestiach cywilnych” (wadliwa ortografia wszystkich cytatów w zakresie pisowni partykuły „by” i przeczenia „nie” zgodna z oryginałem - k. 185, 186), stał się nieaktualny w świetle dowodu przedstawionego przez obrońcę na rozprawie apelacyjnej co do dochodów oskarżonej, a w pozostałej części jest pozbawiona podstaw prawnych, gdyż nawiązka jest surogatem zadośćuczynienia, do któregoart. 440 K.c.w zw. zart. 46 § 1 K.k.(nakazującym stosować przepisy prawa cywilnego) nie ma zastosowania.
Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.

    Artur Achrymowicz Dorota Dobrzańska Katarzyna Żmigrodzka