Sąd Apelacyjny w Lublinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 346/18
Data wyroku: 2019-02-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Pasek, Małgorzata Rokicka-Radoniewicz, do SA Jacek Chaciński
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Sygn. akt III AUa 346/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 lutego 2019 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Małgorzata Pasek

Sędziowie:

SA Małgorzata Rokicka-Radoniewicz (spr.)
SO del. do SA Jacek Chaciński

Protokolant: st. prot. sądowy Joanna Malena

po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. w Lublinie
sprawyJ. P.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wB.
o prawo do emerytury
na skutek apelacjiJ. P.
od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu
z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. akt IV U 891/17

oddala apelację.
Jacek Chaciński  Małgorzata Pasek  Małgorzata Rokicka-Radoniewicz

III AUa 346/18

UZASADNIENIE
Organ rentowy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.decyzją z dnia 31 lipca 2017 r. odmówił wnioskodawcyJ. P.ustalenia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym wobec nie udowodnienia na dzień 1 stycznia 1999 r. wymaganego 15 letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ rentowy wskazał, że nie uznał, jako pracy w warunkach szczególnych, zatrudnienia w(...) Sp. z o.o.wZ.od 4 października 1977 r. do 30 listopada 1994 r., od 10 do 25 listopada 1996 r. i od 1 lutego 1997 r. do 31 grudnia 1998 r., ponieważ z przedłożonej dokumentacji wynikają różnice dotyczące zajmowanych stanowisk. Ponadto w przedłożonych świadectwach wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 23 października 2007 r. zakład pracy nie określił rodzaju wykonywanej pracy zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. oraz nie podał wykazu, działu i pozycji w/w rozporządzeniu.
Od tej decyzji odwołanie do Sądu Okręgowego w Zamościu wniósłJ. P., który podnosił, że pracował w szczególnych warunkach w czasie zatrudnienia w(...) Sp. z o.o.wZ.w okresach od 4 października 1977 r. do 30 listopada 1994 r., od 1 grudnia 1994 r. do 9 listopada 1996 r. i od 1 lutego 1997 r. do 30 września 2007 r. na stanowisku ślusarza. Wnioskodawca wyjaśniał, że z uwagi iż zakład już nie istnieje, nie może dostarczyć prawidłowych zaświadczeń i wnosił o dowód z zeznań świadków.
Sąd Okręgowy w Zamościu wyrokiem z dnia 13 lutego 2018 roku oddalił odwołanie. Sąd Okręgowy ustalił, że wnioskodawcaJ. P.,ur. (...), wnioskiem z dnia(...)wystąpił do organu rentowego o ustalenie prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Rozpoznając wniosek organ rentowy ustalił, że wnioskodawca jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego i w dniu złożenia wniosku wniósł o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w OFE, za pośrednictwem ZUS, na dochody budżetu państwa. Na podstawie dowodów dołączonych do wniosku ZUS przyjął za udowodnione na dzień 1 stycznia 1999 r. 22 lata 10 miesięcy i 10 dni okresów składkowych, 2 miesiące i 8 dni okresów nieskładkowych oraz 2 lata 1 miesiąc i 19 dni okresów uzupełniających, czyli łączny staż sumaryczny w wymiarze 25 lat. Do wniosku o emeryturęJ. P.dołączył dwa świadectwa wykonywania pracy zaliczonej do pierwszej kategorii zatrudnienia wystawione w dniu 23 października 2007 r. przez(...) Sp. z o.o.w upadłości, z których wynika, żeJ. P.:
był zatrudniony w tym Zakładzie od 4 października 1977 r. do 30 listopada 1994 r. i od 10 listopada 1996 r. do 25 listopada 1996 r. i w okresach od 4 października 1977 r. do 30 listopada 1994 r. i od 10 listopada 1996 r. do 25 listopada 1996 r. stale i w pełnym wymiarze pracy wykonywał prace ślusarza na stanowisku ślusarza wymienionym w dziale nr VI poz. Nr 4 pkt. 16 wykaz A zarządzenia Nr 16 Ministra Rolnictwa Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 r. ,
był zatrudniony w tym Zakładzie od 1 lutego 1997 r. do 30 września 2007 r. i w okresie od 1 lutego 1997 r. do 30 września 2007 r. stale i w pełnym wymiarze pracy wykonywał prace ślusarza na stanowisku ślusarza wymienionym w dziale nr VI poz. Nr 4 pkt. 16 wykaz A zarządzenia Nr 16 Ministra Rolnictwa Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 r.
Wnioskodawca dołączył również świadectwo wykonywania pracy zaliczonej do pierwszej kategorii zatrudnienia wystawione w dniu 23 października 2007 r. przezZakłady (...) Spółka AkcyjnawW., w którym wskazano, żeJ. P.był zatrudniony w tym Zakładzie od 1 grudnia 1994 r. do 9 listopada 1996 r. i w okresie od 1 grudnia 1994 r. do 9 listopada 1996 r. stale i w pełnym wymiarze pracy wykonywał prace ślusarza na stanowisku ślusarza wymienionym w dziale nr VI poz. Nr 4 pkt. 16 wykaz A zarządzenia Nr 16 Ministra Rolnictwa Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 r. Organ nie uznał żadnego okresu pracy wnioskodawcy jako pracy świadczonej w warunkach szczególnych i wydał zaskarżoną decyzję.
Sporny w niniejszej sprawie pozostawał wymagany 15-letni okres pracy wnioskodawcy w szczególnych warunkach.
W toku przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd ustalił, żeJ. P.był zatrudniony do 30 września 2007 r. w(...) Sp. z o.o.wZ.. Jest to ostatnia nazwa zakładu, który przed przekształceniem własnościowym i zmianami organizacyjnymi:Zakłady (...)wZ.,Zakłady (...)wZ.,Zakłady (...) Spółka AkcyjnawZ..
WZakładach (...)wZ.wnioskodawca został zatrudniony w dniu 4 października 1977 r. na stanowisku ślusarza w warsztacie, w którym, oprócz wnioskodawcy, pracował drugi ślusarz i ostrzarze pił i głowic do obróbki drewna. Warsztat mieścił się w hali zwanej potocznie parkieciarnią i mozaikarnią, w której produkowano parkiet i mozaikę parkietową. Do zadań wnioskodawcy należało wykonywanie napraw maszyn do produkcji parkietu i mozaiki parkietowej, polegające na wymianie zużytych części, wymianie głowic do obróbki drewna, smarowaniu ruchomych elementów maszyn oraz obsługa sprężarki stanowiącej część linii do produkcji mozaiki i wentylatorów do odsysania trocin. W razie potrzeby wnioskodawca ostrzył piły i głowice do obróbki drewna. Ponadto wnioskodawca naprawiał silniki maszyn służących do suszenia drewna w komorach, które wchodziły w skład wydziału produkcji parkietu i mozaiki. Na tym stanowisku wnioskodawca pracował do 31 stycznia 1997 r. Od 1 lutego 1997 r. wnioskodawca został zatrudniony w obsłudze ciągu mozaikowego, gdzie pracował do końca zatrudnienia, tj. do 30 września 2007 r.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań wnioskodawcyJ. P., dowodów z dokumentów zawartych w jego aktach emerytalnych i aktach dotyczących ustalenia kapitału początkowego oraz aktach osobowych, a także na podstawie zeznań przesłuchanych w sprawie świadków i akt niniejszej sprawy.
ŚwiadekA. J., który pracował wZakładach (...)wZ.od 17 lipca 1978 r. do 2007 r. jako ostrzarz na wydziale mozaikowym potwierdził, że wnioskodawca również pracował na tym wydziale, ale jako ślusarz-konserwator. Świadek zeznał, że na jednej zmianie w warsztacie na wydziale pracował ostrzarz i ślusarz. ŚwiadekK. K. (1), który pracował w Zakładach w latach 1970-2003 zeznał, że pracował na stanowiskach ostrzarz i ślusarz i ma przyznane, wyrokiem Sądu Okręgowego w Zamościu, prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Z akt sprawy o sygn. IV U 1218/12 wynika jednak, że postępowanie sądowe wykazało, iż świadek pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku szlifierza i ostrzarza,
Zeznania wnioskodawcy i świadków Sąd podzielił w zakresie ustalonego stanu faktycznego. Zeznania świadków potwierdzają, że wnioskodawca pracował jako ślusarz-konserwator, natomiast, w ocenie Sądu, nie można z nich wysnuć wniosku, że stale i w pełnym wymiarze wykonywał prace ostrzarza, gdyż prace takie wykonywał jedynie sporadycznie, pomagając innym pracownikom, zatrudnionym na stanowiskach ostrzarzy i wykonującym taką pracę stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Sąd Okręgowy orzekł, że stosownie do treściart.184 ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. 2017.1383ze zm.) ubezpieczonemu mężczyźnie urodzonemu po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku 60 lat, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (czyli na dzień 1 stycznia 1999 r.) osiągnął:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury, tj. 15 lat oraz
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 (tj. 25 lat).
Emerytura, o której mowa w ust.1 przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
W świetle § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43), okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń w wysokości i na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, a rodzaje prac i stanowisk pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze określają przepisy powołanego rozporządzenia, a także zarządzenia właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych oraz centralnych związków spółdzielczych wydane z upoważnienia §1 ust.2 powołanego rozporządzenia. Odnośnie spornych okresów pracy wnioskodawcy podnieść należy, że w myśl § 1 ust. 1 rozporządzenie stosuje się jedynie do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (stale i w pełnym wymiarze czasu pracy) wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach.
Przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe nie wykazało aby wnioskodawca pracował w szczególnych warunkach przez wymagany okres 15 lat stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Istotne jest, że zgodnie z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia - okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Kwestia ta była wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który wyjaśniał, że praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 września 2007 r., III UK 38/07, OSNP 2008/21-22/329, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 21/10, LEX nr 619638, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2012 r., III UK 92/11 LEX nr 1215158).
Z przywileju przejścia na emeryturę przy niższym wieku emerytalnym mają możliwość skorzystania wyłącznie pracownicy, którzy byli rzeczywiście zatrudnieni stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w szczególnych warunkach.
Pracami wykonywanymi w warunkach szczególnych, uprawiającymi do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, są zgodnie z wykazem A działem III poz. 78, stanowiącym załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz.43) prace szlifierzy i ostrzarzy i odpowiednio w dziale III poz. 78 pkt. 1 i 2 wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia nr 16 Ministra Rolnictwa Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w charakterze szlifierz i ostrzarz.
Sąd Okręgowy ustalił, że wnioskodawca w czasie zatrudnienia wZakładach (...)wZ.,Zakładach (...)wZ.,Zakładach (...) Spółce Akcyjneji ostatecznie w(...) Sp. z o.o.wZ.wykonywał prace ślusarza- konserwatora maszyn i urządzeń pracujących na wydziale parkieciarni i mozaikarni. W warsztacie, w którym był zatrudniony, oprócz niego pracowali również ostrzarze i tylko sporadycznie wnioskodawca wykonywał prace ostrzarza, pomagając innym pracownikom.
W aktach osobowych wnioskodawcy znajdują się dwa świadectwa pracy wystawione przez(...) Sp. z o.o.w upadłości w dniach 30 listopada 1994 r. i 26 listopada 1996 r., z których wynika, żeJ. P.był zatrudniony w tym Zakładzie od 4 października 1977 r. do 30 listopada 1994 r. na stanowisku ślusarza-konserwatora i że był zatrudniony w tym Zakładzie od 10 do 25 listopada 1996 r. na stanowisku ślusarza-konserwatora oraz świadectwo pracy wystawione przezZakłady (...) S.A.Z.w dniu 9 listopada 1996 r., z którego wynika, żeJ. P.był zatrudniony w tym Zakładzie w okresie od 1 grudnia 1994 r. do 9 listopada 1996 r. na stanowisku ślusarza-konserwatora.
Istnieje rozbieżność pomiędzy zapisami w świadectwach pracy wystawionych w latach 1994-1996 a świadectwami wykonywania pracy zaliczonej do pierwszej kategorii wystawionymi w roku 2007. W świadectwach z roku 2007 wskazano stanowisko ślusarza wymienione w wykazie A dziale VI poz. 4 pkt. 16.
Sąd ustalił, że wymienione stanowisko odnosi się do prac w dziale leśnictwo, przemysł drzewny i papierniczy – prace przy suchej destylacji drewna i węgla aktywnego. Na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. wnioskodawca zeznał, że nigdy nie pracował przy suchej destylacji drewna i węgla aktywnego.
W ocenie Sądu wnioskodawca, wobec nie udowodnienia 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, nie spełnia łącznie wszystkich przesłanek uprawniających do uzyskania emerytury w obniżonym wieku emerytalnym.
Od tego wyroku apelację wniósł wnioskodawcaJ. P.zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzucał:

1
mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów postępowaniaart.233 § 1 kpcpoprzez sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego wyrażające się w dokonaniu oceny dowodów w sposób niewszechstronny, a mianowicie – przyjęciu, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym wobec nieudowodnienia na dzień 1 stycznia 1999 roku wymaganego 15 letniego okresu pracy w szczególnych warunkach wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgormadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, że świadczona przez niego praca na stanowisku ostrzarza wykonywana była stale i w pełnym wymiarze czasu pracy oraz przyjęciu, że zeznania zgłoszonych przez wnioskodawcę świadków potwierdzają wykonywanie przez niego pracy na stanowisku ślusarza konserwatora, zaś nie potwierdzają wykonywania stale i w pełnym wymiarze czasu pracy ostrzarza;

2
mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, tj.art.184 ust.1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na uznaniu, że brak jest podstaw do stwierdzenia spełnienia przez wnioskodawcę warunków do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym.

Wnosił o zmianę wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie odwołania do zaskarżonej decyzji i przyznanie wnioskodawcy prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Ponadto wnosił o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkaK. K. (2)na okoliczność rodzaju świadczonej przez wnioskodawcę pracy i warunków jej wykonywania oświadczając, że do czasu wyrokowania wnioskodawca nie miał wiedzy pochodzącej od świadka a mianowicie, ze posiada on wiedzę o rodzaju świadczonej przez wnioskodawcę pracy i o tym wnioskodawca dowiedział się w ostatnim czasie po wyrokowaniu w I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy wnioskodawca, któremu w wystawionych świadectwach wykonywania pracy w warunkach szczególnych pracodawcy potwierdzili wykonywanie w warunkach szczególnych na stanowisku ślusarza faktycznie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy i przez wymagany okres 15 lat wykonywał czynności wymienione w wykazie A załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzeuprawniające do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym – szlifowanie lub ostrzenie wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowanie mechaniczne wymienione pod pozycją 78 w dziale odnoszącym się do prac w hutnictwie i przemyśle metalowym.
Sąd Okręgowy przeprowadził bardzo drobiazgowe i wnikliwe postępowanie dowodowe i przeanalizował wszystkie dostępne dokumenty dotyczące zatrudnienia wnioskodawcy i zajmowanych przez niego stanowisk pracy, przesłuchał też wnioskodawcę i zgłoszonych przez niego świadków, mających potwierdzić, że przez cały okres zatrudnienia w zakładach drzewnych pracował w warunkach szczególnych.
Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego - wyrażoną w wyroku z dnia 20 października 2005 r. w sprawie I UK 41/05 (OSNP z 2006 r./19-20/306) oraz w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie II UK 21/10 (LEX nr 619638) wykonywanie pracy na stanowisku określonym w zarządzeniu resortowym, której nie wymieniono w załączniku do rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. nie uprawnia do uzyskania emerytury na podstawieart. 32 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto pod pozycjami wymienionymi w załączniku do rozporządzenia wymieniono konkretne stanowiska przypisane konkretnym branżom, uznając je za prace w szczególnych warunkach, co nie jest przypadkowe z uwagi na specyfikę poszczególnych gałęzi przemysłu, a zatem konkretne stanowiska pracy, zdaniem Sądu Apelacyjnego, należy ściśle interpretować w odniesieniu do wykazów z załącznika do rozporządzenia, nie można zatem swobodnie lub dowolnie z naruszeniem postanowień rozporządzenia wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym rozporządzeniu. Nie jest możliwe w świetle interpretacji Sądu Najwyższego dokonanej w tych orzeczeniach wiązać pracy wykonywanej przez wnioskodawcę w gałęzi przemysłu drzewnego ze stanowiskami wymienionymi w gałęziach przemysłu metalowego i hutnictwie. Bez znaczenia są inne rodzaje kwalifikacji pracy na tych stanowiskach dokonane w resortowych wykazach prac w szczególnych warunkach. Wykazy te, będących załącznikami do zarządzeń właściwych Ministrów zostały wydane w oparciu o zawartą w § 1 ust. 2-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. regulację zobowiązującą właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze do ustalenia w podległych i nadzorowanych przez nich zakładach pracy wykazów stanowisk pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, oraz zawarte w art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS odesłanie do tychże przepisów. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 13 lutego 2002 r. (III ZP 30/01, OSNP 2002 Nr 10, poz. 243) ta delegacja nie upoważniła do tworzenia sprzecznych z tym rozporządzeniem wykazów obejmujących stanowiska pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Upoważnienie dla właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych i centralnych związków spółdzielczych nie stwarzało ani podstawy prawnej do wydawania aktów nie pozostających w zgodności z powszechnie obowiązującym prawem, ani nie przewidywało możliwości wykraczania poza wykazy prac wykonywanych w szczególnych warunkach wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r. (II UK 21/10, LEX nr 619638), dodatkowo podkreślając, że wykazy resortowe muszą być dostosowane do treści załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., w którym zawarty jest kompletny wykaz stanowisk pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Gdy zatem określają one tego rodzaju stanowiska pracy niezgodnie z załącznikiem do powołanego rozporządzenia, nie wywołują skutków przewidzianych w art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
W Dziale VI Wykazu A są wymienione prace w przemyśle drzewnym, które są traktowane jako prace w warunkach szczególnych: obsługa urządzeń do mechanicznego rozdrabniania drewna (produkcja rębków) (poz.3), impregnowanie drewna metodą dyfuzyjną i ręczną oraz wybielanie wikliny (poz.5), prace w klejowniach z użyciem klejów zawierających rozpuszczalniki organiczne (poz.7), politurowanie ręczne (poz.8), hydrotermiczna obróbka drewna (poz.17). W świetle ustaleń Sądu Okręgowego wnioskodawca wykonywał różne prace ślusarskie, w tym również szlifierskie, zaś szkodliwość tych prac wynikała z dużego zapylenia i wysokiej temperatury, natomiast żadna z wykonywanych przez niego czynności nie odpowiadała rodzajowi prac wymienionych powyżej jako praca w warunkach szczególnych.
Przepis § 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów stanowi, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy (ust. 1). Wnioskodawca wykonywał prace przy bieżących remontach i konserwacji urządzeń produkcyjnych przy produkcji mozaiki i parkietów, nie objętą stosownym wykazem stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Podkreślić należy, że o uprawnieniach pracownika do emerytury na warunkach przewidzianych w rozporządzeniu decyduje łączne spełnienie określonych w nim przesłanek, a przekonanie pracownika o wysokiej szkodliwości warunków pracy nie jest wystarczające do uznania takiej pracy za pracę w szczególnych warunkach. Zeznania wnioskodawcy jednoznacznie wskazują, że wymieniane przez wnioskodawcę prace nie są zaliczane do prac wykonywanych w szczególnych warunkach.
Sąd Apelacyjny nie uwzględnił wniosku o uzupełnienie postępowania dowodowego. Po pierwsze - wniosek ten nie spełnia wymogówart.258 KPC, bowiem nie zawiera oznaczenia faktów, które miał być zeznaniem tego świadka stwierdzone, nie wiadomo zatem, czy dowód ten jest istotny dla dalszego postępowania i jakich okoliczności dotyczy. Pełnomocnik wnioskodawcy sporządzający apelację z wnioskiem dowodowym jest adwokatem, powinien zatem znać obowiązujące w tym zakresie przepisy, zwłaszcza powołany powyżejart.258 KPC. Po drugie - pełnomocnik wnioskodawcy nie wykazał, ( a nawet nie próbował wykazać), że wcześniej w postępowaniu przed Sądem I instancji nie miał możności powołania się na przytoczone fakty i dowody, ani też że potrzeba ich powołania powstała dopiero po zapadnięciu wyroku przed tym Sądem. Sporem objęte były okoliczności związane z rodzajem czynności wykonywanych przez wnioskodawcę i ich zakresem oraz czy praca wymieniona w wykazie jako praca w warunkach szczególnych była wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy, czy też przy okazji wykonywania innych czynności związanych z zakresem obowiązków wnioskodawcy. Z uwagi na treśćart. 381 KPCryzyko nieuwzględnienia w postępowaniu sądowym interesu strony, która wykazuje tak daleko idącą opieszałość w przedstawieniu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów i dowodów, obciąża ją samą. Z tych względów Sąd Apelacyjny oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodów, które powinny być zgłoszone w postępowaniu przed Sądem Okręgowym.
Przepis§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) jednoznacznie stanowi, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Podkreślić należy, że o uprawnieniach pracownika do emerytury na warunkach przewidzianych w rozporządzeniu decyduje łączne spełnienie określonych w nim przesłanek, a nie przekonanie pracownika o wykonywaniu pracy w warunkach szczególnych w pełnym wymiarze czasu pracy. Należy zgodzić się z pełnomocnikiem wnioskodawcy, że wykonywana przez wnioskodawcę praca przy produkcji wykonywana w warunkach szkodliwych dla zdrowia, jednakże ta okoliczność nie przesądza o uznaniu takiej pracy za wykonywaną w warunkach szczególnych określonych w wykazie A stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia.
Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne, jak i wnioskowania prawnicze zawarte w motywach zaskarżonego wyroku odnoszące się do spornego okresu zatrudnienia w zakładach drzewnych. W tej sytuacji nie zachodzi potrzeba ich powtarzania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1997 roku II UKN 61/97 – OSNAPiUS 1998/3/104, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 roku I PKN 339/98 – OSNAPiUS 1998/24/776). Podnieść należy dodatkowo, że skarżący argumentami przytoczonymi w apelacji w żaden sposób nie podważył zasadności stanowiska Sądu pierwszej instancji. Apelacja zawiera bowiem jedynie własną ocenę faktów odmienną od przyjętej przez Sąd Okręgowy i interpretację definicji pracy w warunkach szczególnych.
W tej sytuacji Sąd Apelacyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada przepisom prawa, dlatego apelacja nie może być uwzględniona. Wnioskodawca nie spełnił wymaganego warunki 15 lat pracy w warunkach szczególnych, co uniemożliwia nabycie przez niego prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym na podstawieart.184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 KPCorzekł, jak w sentencji.