Sąd Rejonowy w Szczytnie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1161/19
Data wyroku: 2019-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Borodziuk

Sygn. akt: I C 1161/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 grudnia 2019 r.
Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

ASR Marcin Borodziuk

Protokolant:

Sekr. Agnieszka Grabowska

po rozpoznaniu w dniu 02 grudnia 2019 r. w Szczytnie na rozprawie
sprawy z powództwa(...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego wW.
przeciwkoT. B.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.571,06  (dwa tysiące pięćset siedemdziesiąt jeden 06/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty;

II
oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III
zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 697,05 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem 05/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 1161/19 upr.

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 16 grudnia 2019 roku
PowódT.Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty (dalej:(...)) z siedzibą wW.wniósł o zasądzenie od pozwanejT. B.na swoją rzecz kwoty 3.086,09 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu wskazał, że pozwana w dniu 03 stycznia 2018 roku zawarła umowę pożyczki z(...) Finanse Spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąweW., zobowiązując się do zwrotu kwoty pożyczki w 24 miesięcznych ratach po 255,77 złotych. W związku z brakiem spłaty zadłużenia, w dniu 15 kwietnia 2019 roku pozwanej wypowiedziano umowę, a cała należna kwota wraz z odsetkami stała się wymagalna w dniu 31 maja 2019. Następnie na mocy umowy cesji wierzytelności pożyczkodawca dokonał cesji wierzytelności przysługującej mu wobec pozwanej, na rzecz powoda.
W odpowiedzi na pozewT. B.wniosła o oddalenie powództwa w całości. Wskazała, że powód nie wykazał legitymacji do dochodzenia przeciwko niej roszczenia z umowy pożyczki. Zakwestionowała dołączone do pozwu dokumenty jako niepoświadczone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika strony przeciwnej. Powołując się naart. 511 k.c.podniosła, że wierzytelność stwierdzona pismem może być przenoszona jedynie w formie pisemnej. Wskazała, że umowa cesji powinna być oceniona jako czyn naruszający zbiorowe interesy konsumenta i wobec tego nieważna. Jako sprzeczne zart. 5 k.c.określiła zastrzeganie prowizji nieprzystających do nakładu pracy koniecznego do zawarcia umowy, oraz włączanie prowizji do kwoty pożyczki i ukazywanie jej jako kwoty wypłacanej jako jedna z jej transz. W dalszej kolejności podniosła, że powód nie wykazał wysokości roszczenia ani skutecznego wypowiedzenia umowy. Brak w aktach sprawy pełnomocnictwa materialnoprawnego upoważniającego do wypowiadania umów pożyczek w imieniu(...). Ostatecznie jako przejaw niedozwolonej klauzuli umownej lub nieważności zart. 58 k.c.pozwana uznała zastrzeżenie w umowie pożyczki dwóch rodzajów prowizji. Zdaniem pozwanej, jeżeli wysokość prowizji operacyjnej zależy od długości trwania pożyczki, to wypowiedzenie jej przed czasem winno skutkować stosunkowym zmniejszeniem takiej prowizji.
Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia:
W dniu 11 września 2016 r.(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.zawarła z(...)wW.umowę przelewu wierzytelności, na podstawie której pierwszy z wymienionych podmiotów zobowiązał się do regularnego przelewania przysługujących mu wobec pożyczkobiorców wierzytelności, a drugi do nabywania tych wierzytelności.
(dowód: umowa przelewu, k. 15-17)
W dniu 03 stycznia 2018 rokuT. B.zawarła z(...) Finanse Spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.umowę pożyczki kwoty 5.550 złotych na okres od dnia zawarcia umowy do dnia 07 stycznia 2020 roku. Zgodnie z § 2 umowy pożyczka miała zostać przekazana w dwóch transzach, przy czym kwota 3.000 złotych miała zostać wypłaconaT. B.w zadeklarowanym przez nią terminie, a kwota 1.400 złotych miała zostać przeznaczona na pokrycie opłaty prowizyjnej w wysokości 1.800 złotych i opłaty za udzielenie pożyczki w kwocie 750 złotych. Wysokość odsetek umownych określono na 10% w stosunku rocznym, tj. 588,44 złotych.T. B.zobowiązała się zwrócić pożyczkę w 24 miesięcznych ratach po 255,77 złotych. Całkowita kwota do zapłaty wyniosła 6.138,44 złotych.
(dowód: umowa pożyczki, k. 6-8, formularz informacyjny, k. 9-10)
W ramach powyższej umowyT. B.zapłaciła na rzecz pożyczkodawcy łącznie 3.071,62 złotych.
(niezaprzeczone twierdzenia pozwu, zestawienie salda, k. 14)
W dniu 09 stycznia 2018 r.(...) Finanse Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.przeniósł na rzecz(...)wW.wierzytelność wynikającą z umowy pożyczki z 03 stycznia 2018 r. zawartej zT. B..
(dowód: ostateczny wykaz wierzytelności, k. 22, oświadczenie o dokonaniu cesji praw, k. 23)
Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd oparł się na dokumentach złożonych przez powoda, których autentyczność nie budziła wątpliwości.
Należy mieć jednak na uwadze, że stosownie do treściart. 245 kodeksu postępowania cywilnego, dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód wyłącznie tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dlatego też niestwierdzenie przez Sąd podstaw do podważenia domniemania autentyczności i prawdziwości pochodzenia dokumentów nie implikuje prawdziwości twierdzeń, które są w nich zawarte (tj. ich merytorycznej treści).
Wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.
Zgodnie zart. 509 k.c.wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Z kolei wedługart. 511 k.c., jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony.
Wbrew wywodom strony pozwanej, cesja wierzytelności pomiędzy(...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąweW.i(...)wW.została należycie wykazana. Stwierdzenie pismem w rozumieniuart. 511 k.c.nie oznacza wymogu dochowania formy pisemnej. Wymóg ten nie odnosi się bowiem do formy czynności prawnej a jedynie do istnienia pisma stwierdzającego, że umowa przelewu została przez strony zawarta (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r., I ACa 1883/15).
Takim właśnie dokumentem może być dołączone do pozwu podpisane przez cedenta oświadczenie, że doszło do przelewu wierzytelności, ze wskazaniem danych indywidualizujących stosunek prawny. W świetle jego treści nie budzi wątpliwości, że doszło do skutecznej cesji. Tym bardziej, że cedenta i cesjonariusza łączyła umowa ramowa przelewu wierzytelności, która również została dołączona do pozwu, i na podstawie której przedmiotowe oświadczenie zostało sporządzone dla celów dowodowych.
Nie sposób traktować przelewu wierzytelności jako czynu naruszającego interesy konsumenta. Samo dokonanie cesji w żaden sposób nie zmienia zakresu obowiązków dłużnika, a jedynie osobę wierzyciela, na którego rzecz powinien spełnić świadczenie w sposób zgodny z umową, zawartą z wierzycielem pierwotnym.
Zgodnie zart. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Zawarta przez pozwaną z poprzednikiem prawnym powoda umowa pożyczki odpowiada nie tylko treści powyższego przepisu, ale też stanowi kredyt konsumencki w rozumieniuart. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Art. 36a ust. 1 i 2 tej ustawy przewiduje wzór określający maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, która w niniejszej sprawie nie została przekroczona.
Zgodnie zart. 3851§ 1 k.c.postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.
Strona pozwana nie wykazała tego, że postanowienia umowy nie zostały z nią indywidualnie uzgodnione, jak również nie wykazała rażącego naruszenia swoich interesów jako konsumenta. W świetle wyraźnej regulacji ustawowej upoważniającej do naliczania pozaodsetkowych kosztów kredytu w określonej wysokości, bezzasadne są wywody strony pozwanej, zgodnie z którymi przez samo określenie wysokości prowizji, czy też zastrzeżenie dwóch rodzajów tej prowizji, miało dojść do zastrzeżenia w umowie pożyczki niedozwolonej klauzuli umownej. Powód nie ma przy tym obowiązku pomniejszenia prowizji operacyjnej z uwagi na wypowiedzenie umowy, bowiem brak takiego zastrzeżenia umownego.
Fakt wypowiedzenia umowy został zresztą uznany za nieudowodniony – pomimo zarzutów strony pozwanej i zobowiązania do wniesienia pisma przygotowawczego, strona powodowa nie przedłożyła ani samego wypowiedzenia, ani potwierdzenia jego nadania lub odbioru. W tej sytuacji to powód, jako wywodzący z faktu wypowiedzenia umowy skutki prawne, ponosi ujemne konsekwencje swoich zaniedbań w sferze aktywności dowodowej (art. 6 k.c.).
Konsekwencją braku wykazania wypowiedzenia umowy nie może być jednak oddalenie powództwa w całości, jak chciałaby tego strona pozwana. Żądanie pozwu dotyczy umowy pożyczki, która miała być spłacana w ratach, a które to raty cyklicznie stają się wymagalne. Brak wypowiedzenia umowy nie oznacza niemożliwości dochodzenia zapłaty rat, które nie zostały uiszczone pomimo nadejścia terminu zapłaty. Zarówno w przypadku skuteczności, jak i nieskuteczności wypowiedzenia, podstawą żądania jest umowa, i żądanie takie może zostać uwzględnione częściowo z uwagi na brak wypowiedzenia umowy.
Wskazać należy więc, że na moment zamknięcia rozprawy (art. 316 k.p.c.) 22 raty w kwotach po 255,77 złotych zyskało przymiot wymagalności. Tym samym zobowiązanie do spłaty wyniosło 5.626,94 złotych, z czego pozwana zgodnie z twierdzeniami samego powoda uiściła 3.071,62 złotych. Powodowi należy się więc różnica w kwocie 2.555,32 złotych.
Podkreślić przy tym należy, że bezzasadny jest zarzut niewykazania przez powoda wysokości roszczenia. Powód jest obowiązany jedynie do wykazania podstawy swojego żądania, co uczynił składając umowę, z której wynika obowiązek zapłaty określonej kwoty. To na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia spełnienia świadczenia, ona bowiem wywodzi konsekwencje prawne z faktu zaspokojenia roszczenia (art. 6 k.c.). Skoro pozwana nie podjęła inicjatywy w tym zakresie, należało podzielić twierdzenia strony powodowej, zgodnie z którymi uiszczona została łącznie kwota 3.071,62 złotych.
Osobno należy odnieść się do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie w spłacie.
Treść umowy pożyczki wskazuje na udzielenie pożyczki w kwocie 3.400 złotych, jednak tylko kwota 3.000 złotych stanowiła kapitał przekazany stronie pozwanej. Postanowienia umowne umożliwiające naliczanie odsetek za opóźnienie od wyższej kwoty, a zatem w części w której pozwana fizycznie nie otrzymała kwoty pieniężnej, są sprzeczne z ustawą, a konkretnie zart. 359 § 1 k.c., który umożliwia naliczanie odsetek od „sumy pieniężnej”, która to suma w części wykraczającej ponad 3.000 złotych nie została pozwanej przekazana.
Dzieląc tę kwotę na 24 raty, daje to 125 złotych miesięcznie, która to kwota stanowi podstawę obliczenia odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności każdej z rat.
Odsetki z tytułu opóźnienia w spłacie wynosiły więc następująco:
od 6 listopada 2018 r. do 14 grudnia 2018 r. (data wpłaty kwoty 512 zł – zestawienie z k. 13-14) – 0,93 zł,
od 7 listopada 2018 r. do 27 lutego 2019 r. (data wpłaty kwoty 256 zł – zestawienie z k. 13-14) – 1,22 zł,
od 6 lutego 2019 r. do 24 lipca 2019 r. (data wniesienia pozwu) – 4,05 zł,
od 6 marca 2019 r. do 24 lipca 2019 r. – 3,38 zł,
od 6 kwietnia 2019 r. do 24 lipca 2019 r. – 2,64 zł,
od 6 maja 2019 r. do 24 lipca 2019 r. – 1,89 zł,
od 6 czerwca 2019 r. do 24 lipca 2019 r. – 1,17 zł,
od 6 lipca 2019 r. do 24 lipca 2019 r. – 0,46 zł.
Sumę kwot 2.555,32 złotych i 15,74 złotych należało zatem zasądzić na rzecz powoda od pozwanej, wraz z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 24 lipca 2019 r. do dnia zapłaty, stąd też orzeczono jak w pkt I wyroku.
W pkt II powództwo w pozostałym zakresie zostało oddalone.
Z kolei w pkt III w oparciu oart. 100 k.p.c.zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę 697,05 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, stosując zasadę ich stosunkowego rozdzielenia. Powód wygrał sprawę w 83,31%, a strony poniosły koszty procesu w łącznej kwocie 1.917 złotych (2x 1800 złotych, opłata od pozwu w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa poniesiona przez powoda). Skoro powód poniósł z tej kwoty 1.017 złotych, a powinien ponieść 319,95 złotych, pozwana powinna mu zwrócić 697,05 złotych.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)

S.,(...)