Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 93/19
Data wyroku: 2019-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Arkadiusz Łata, Kazimierz Cieślikowski
Słowa kluczowe: Kara łączna, Względny powód odwoławczy
Podstawa prawna: art. 85a kk

Sygnatura akt VI Ka 93/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia26 lutego 2019r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Kazimierz Cieślikowski
Sędziowie SSO Grażyna Tokarczyk (spr.)
SSO Arkadiusz Łata
Protokolant Monika Dąbek
przy udziale Aleksandry Słotwińskiej Prokuratora Prokuratury Rejonowej wZ.
po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2019 r.
sprawy skazanegoK. S.ur. (...)wZ.
synaR.iA.
w przedmiocie wydania wyroku łącznego
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 15 października 2018 r.    sygnatura akt II K 1282/18
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 624 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 93/19

UZASADNIENIE
Obrońca skazanegoK. S.wniósł o wydanie wyroku łącznego i połączenie kar pozbawienia wolności orzeczonych prawomocnymi wyrokami:
I. Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt VII K 214/16, mocą którego wymierzono mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolnościz warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, na którą składały się: za przestępstwo zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniipopełnione w dniu 14 stycznia 2016 r. kara 1 roku pozbawienia wolności oraz za przestępstwo zart. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniipopełnione w dniu 14 stycznia 2016 r. kara3 miesięcy pozbawienia wolności; orzeczono wobec skazanego nawiązkę w kwocie 4.000 tysięcy złotych na rzecz(...)wG.oraz przepadek dowodów rzeczowych, zasądzono na rzecz obrońcy skazanego wynagrodzenie i zwolniono go od ponoszenia kosztów sądowych;
II. Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 01 marca 2018 r., sygn. akt II K 285/18, mocą którego za przestępstwo z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w dniu 31 sierpnia 2017 r. skazano go na karę 1 roku pozbawienia wolności, orzeczono przepadek dowodów rzeczowych i zwolniono skazanego od ponoszenia kosztów sądowych, wyrok powyższy został utrzymany wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt VI Ka 407/18.
Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z 15 października 2018 r. sygn. akt II K 1282/18 na mocyart. 85 § 1 i 2 k.k.,art. 85a k.k.,art. 86 § 1 i 4 k.k.iart. 89 § 1a i 1b k.k.połączył kary pozbawienia wolności orzeczone w prawomocnych wyrokach:
- Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt VII K 214/16,
- Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 01 marca 2018 r., sygn. akt II K 285/18,
opisane wyżej w pkt I i II i wymierzył skazanemuK. S.karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
W wywiedzionej apelacji obrońca zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez uznanie przez Sąd meriti, iż dotychczasowa karalność oskarżonego oraz ciężar gatunkowy przestępstw, których się dopuścił skazany nie pozwala na zastosowanie zasady pełnej absorpcji, podczas, gdy zgromadzony w toku materiał dowodowy w pełni wskazuje na pozytywna prognozę skazanego, nadto rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec skazanego kary łącznej w stosunku do stopnia winy skazanego oraz niskiej społecznej szkodliwości występków, za które został skazany, polegające na wymierzeniu mu kary łącznej1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i tym samym pozbawienie skazanego możliwości warunkowego zawieszenia jej wykonania czy też wykonania jej w ramach systemu dozoru elektronicznego, podczas gdy niski stopień społecznej szkodliwości popełnionych występków orz względy indywidualno- prewencyjne, wskazują, że zastosowanie zasady pełnej absorpcji i orzeczenie kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności byłoby wystarczające dla osiągnięcia celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.
Apelujący wniósł o zmianę wyroku i wymierzenie skazanemu kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Truizmem dla prawnika jest to, że ani stopień winy, ani też społecznej szkodliwości czynów za które wymierzone zostały kary podlegające łączeniu w procesie orzekania kary łącznej, nie podlegają badaniu. Dlatego drugi z zarzutów mógł zostać rozpoznany jedynie w zakresie odniesienia przesłanek orzeczenia kary łącznej, a to wypracowanych przez doktrynę i orzecznictwo wymogów dotyczących zbadania okoliczności podmiotowo- przedmiotowych czynów, za które wymierzono kary, które należy połączyć orzekając w wyroku łącznym. Pierwszy z zarzutów jest zaś skierowany do zasady obecnie wyrażonej w normieart. 85a kk, wedle której orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawczei wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzebyw zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W obu wskazanych zakresach nie sposób podzielić wywodów skarżącego. Sąd I instancji prawidłowo zgromadził dane niezbędne dla orzekaniaw sprawie o wydanie wyroku łącznego, trafnie ocenił luźny związek pomiędzy czynami, za które wymierzono kary podlegające łączeniu, bo choć skierowane zostały przeciwko temu samemu dobru prawem chronionemu, a dwa z nich wypełniały znamiona tego samego przepisu ustawy karnej, to o związku czasowym mówić nie można, co więcej między tymi czynami nie zachodzi zbieg realny, bowiem przestępstwa objętego drugim wyrokiem skazany dopuścił się po wydaniu pierwszego orzeczenia skazującego, co negatywnie rzutuje na możliwość wyprowadzenia pozytywnej prognozy społeczno- kryminologicznej. W tym zakresie Sąd I instancji błędnie nazwał związek między przestępstwami, choć prawidłowo rozpoznał okoliczność wykluczającą zbieg realny.
Pomimo zmian ustawy zachowują aktualność poglądy stwierdzające, że racjonalizacja kary orzekanej, jako kara łączna w wyroku łącznym nie musi być rozumiana wyłącznie, jako łagodzenie i mieć zatem charakter jednokierunkowy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21.08.2007 roku sygn. akt II KK 96/07, OSNKW 2008/1/6 ).
Sąd I instancji należycie uwzględnił i ocenił okoliczności podmiotowo- przedmiotowe przestępstw pozostających w zbiegu realnym, ale także okoliczności wymagające, aby kara spełniła też cele wychowawcze oraz ogólnoprewencyjne. Istotą kary łącznej jest racjonalizacja jej wykonania, a nie nagradzanie sprawców powracających na drogę przestępstwa. Nie może zastępować prawa łaski, a do tego zmierza apelacja obrońcy, aby jedno ze skazań poszło w zapomnienie. Przecież wobec skazanego orzeczono karę z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania, a stawianej wówczas pozytywnej prognozie sprzeniewierzył się. Obrońca podkreśla orzekanie w sprawach jednostkowych kar w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, lecz i tego pierwotnego orzeczenia skazany nie uszanował. Sam tryb życia rozumiany, jako stabilizacja, praca zarobkowa, nie są w stanie zatrzeć negatywnego postrzegania skazanego, jest on przecież mężczyzną w wieku 28 lat, a zatem wskazane okoliczności nie są nadzwyczajnymi. Podobne okoliczności cechowały skazanego już wcześniej, a mimo tego oraz już raz uzyskanego skazania miał za nic grożącą mu karę. Dlatego o pozytywnej prognozie i przewidywaniu, że pomimo orzeczenia kary łącznej w łagodniejszym wymiarze, nie popełni przestępstwa, mowy być nie może. Oczywistym jest, że każda izolacja więzienna wpływa na tryb życia skazanego niemniej jest to typowa konsekwencja kary pozbawienia wolności orzekanej za popełniane przestępstwa, czego świadomość skazany miał.
Podsumowując Sąd odwoławczy nie uwzględnił apelacji obrońcy skazanego, zaskarżony wyrok utrzymując w mocy.