Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 170/19
Data wyroku: 2019-09-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Wildowicz

Sygn. akt II K 170/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4  września  2019 r .
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący:  SSR Krzysztof Wildowicz
Protokolant: Krystyna Szymczuk
przy udziale oskarżyciela posiłkowegoP. Ł.
po rozpoznaniu w dniach 26 czerwca i 04 września 2019 r. sprawy:
P. O. (1), synaC.iR. A. z domu S.,urodzonego (...)wB.,
o skarżonego  o  to, że:
w dniu 03 lutego 2019 roku wB.przyulicy (...)dokonał uszkodzenia ciałaP. Ł.w ten sposób, że zadając mu uderzenie pięścią w twarz spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci złamania trzonu żuchwy ok. -7/-8, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na czas trwający powyżej 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

I
oskarżonegoP. O. (1)w ramach zarzucanego mu czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 03 lutego 2019 r. wB.przyulicy (...)uderzyłP. Ł.pięścią w twarz w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania trzonu żuchwy ok. -7/-8, które spowodowały naruszenie czynności narządu ciała trwające dłużej niż 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,to jest popełnienia czynu zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazuje go, a na mocyart. 157 § 1 k.k.wymierza mukarę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na mocyart. 47 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonego nawiązkę w kwocie 3.000 (trzy tysiące) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzystu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.

Sędzia:
Sygnatura akt II K 170/19

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ujawnionego w toku przewodu sądowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 03 lutego 2019 r. w godzinach popołudniowychP. Ł.spotkał sięK. O.w okolicach stacji paliw(...)wB.. Następnie obaj udali się naulicę (...), w kierunku wiaduktu, gdzieP. Ł.umówił się na spotkanie zJ. J. (1). Gdy szli chodnikiem, w pewnym momencie z zaparkowanego pojazdu markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...), z przodu od strony pasażera, wysiadłP. O. (1)i zaczął iść w kierunku obu mężczyzn wykrzykując w kierunkuP. Ł.. W pewnym momencie podszedł doP. Ł.i nagle uderzył go pięścią w twarz. W tym czasieK. O.stał obok. Po otrzymaniu ciosuP. Ł.zaczął krwawić z jamy ustnej. Odszedł również w kierunku, z którego przyszedł. Po chwili doszedł do niegoK. O.i razem udali się do domu tego drugiego. Po pewnym czasieP. Ł.zadzwonił doD. M., który wspólnie zR. M.orazM. B.zawieźli go do szpitala wB., a następnie do szpitala wB..
W wyniku przedmiotowego zdarzeniaP. Ł.doznał obrażeń ciała w postaci złamania trzonu żuchwy ok. -7/-8, które spowodowały naruszenie czynności narządu ciała trwające dłużej niż 7 dni.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o część wyjaśnień oskarżonegoP. O. (1)(k. 143v – 144), zeznania świadkówP. Ł.(k. 3 - 4, 104, 144v - 145v),J. J. (1)(k. 32v - 33, 147 - 147v),D. M.(k. 60v - 61, 147v),R. M.(k. 57v - 58, 148) orazM. B.(k. 44v - 45, 164v), część zeznań świadkaK. O.(k. 35v – 36, 41v, 146 – 146v), a także protokół oględzin sądowo - lekarskich wraz z opinią (k. 7), dokumentację medyczną (k. 8 - 9) oraz dokumentację fotograficzną (k. 10 - 11).
P. O. (2)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Przyznał, że przedmiotowego dnia przebywał naulicy (...)wB.gdzie przyjechał wraz ze swoją dziewczyną. W pewnym momencie wysiadł z samochodu i podszedł do idącego chodnikiemK. O.. Przywitał się z nim, zaprosił go na otwarcie własnego sklepu i po chwili wrócił do samochodu. W tym czasie pokrzywdzony stał kilka metrów dalej, a oskarżony nawet do niego nie podchodził. ZdaniemP. O. (1)P. Ł.został podstawiony przez rodzinęJ., która chce go zniszczyć i wsadzić do więzienia. Z rodziną tą oskarżony jest od pewnego czasu skonfliktowany.P. O. (1)utrzymywał, że przedmiotowe zdarzenie to pomówienie. Nie widział wówczas i nie słyszał później byP. Ł.doznał tego dnia jakichś obrażeń (k. 143v - 144).

Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wina i okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu nie budziły jakichkolwiek wątpliwości.
O winie oskarżonego świadczą w przeważającej mierze zeznania pokrzywdzonego.
Z zeznańP. Ł.wynika, że w dniu 3 lutego 2019 r. w godzinach popołudniowych spotkał się zK. O.w rejonie stacji paliw(...)wB.. Następnie mężczyźni udali się naulicę (...)gdzie pokrzywdzony umówił się zJ. J. (3). Gdy obaj szli w kierunku wiaduktu kolejowego, zauważyli zaparkowany samochód markiF.onr. rej. (...). W pewnym momencie wysiadał z niego od strony pasażeraP. O. (1)i zaczął iść w ich kierunku. W międzyczasie wykrzykiwał w kierunkuP. Ł.. Gdy do nich podszedł, raptownie uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz. W tym czasieK. O.stał obok. Z zeznań pokrzywdzonego wynika, że zdarzenie to widział równieżJ. J. (1), który przebywał przy wiadukcie. NastępnieP. Ł.wycofał się z miejsca zdarzenia, aK. O.zabrał go do siebie do domu. Stamtąd koledzyD. M.,R. M.orazM. B.zawieźli go do szpitala wB., a następnie do szpitala wB..P. Ł.dodał, że w trakcie późniejszych rozmów zK. O.ten stwierdził, że w sądzie powie nieprawdę co do przebiegu tego zdarzenia. Zdaniem pokrzywdzonego mężczyzna został zastraszony przez oskarżonego (k. 3 - 4, 104, 144v - 145v).
W ocenie Sądu zeznaniaP. Ł.należało uznać wiarygodne. Są one bowiem spójne, konsekwentne i szczegółowe. Ponadto z pozytywnym skutkiem poddają się weryfikacji z punktu widzenia zasad logiki oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Co więcej, w najistotniejszej części znalazły potwierdzenie w innych dowodach zgromadzonych w sprawie. Ponadto Sąd nie dopatrzył się w zeznaniach pokrzywdzonego sprzeczności czy też niejasności. Z zeznańP. Ł.wynikają więc jednoznacznie okoliczności przedmiotowego zdarzenia, a co najważniejsze osoba sprawcy, która to kwestia była w niniejszej sprawie najbardziej sporna.
Relacja pokrzywdzonego, w szczególności w zakresie osoby sprawcy uszkodzenia ciała, znalazła potwierdzenie w zeznaniach świadkaJ. J. (1), który obserwował całe zdarzenie z odległości około 100 – 150 metrów. Świadek wskazał, że tego dnia w godzinach popołudniowych jego matka zawiozła go pod wiadukt naulicy (...)wB.gdzie miał się spotkać zP. Ł.. Gdy czekał na kolegę, zauważył, żeP. O. (1)zaatakowałP. Ł..J. J. (1)utrzymywał również, że w tym czasieK. O.stał obok pokrzywdzonego (k. 32v - 33,147 - 147v).
W ocenie Sądu zeznaniaJ. J. (1)w omówionym zakresie są wiarygodne. Świadek jest osobą obcą dla obu stron, a tym samym nie mającą interesu w podawaniu nieprawdy. Jego relacje w świetle całości zgromadzonego materiału dowodowego nie budzą wątpliwości tym bardziej, że są spójne, nie wykazując przy tym luk, bądź sprzeczności. Fakt, żeJ. J. (1)znajdował się wówczas we wskazywanym przez siebie miejscu potwierdziłaB. J.(k. 51v, 145v), która rzeczywiście zawiozła syna w to miejsce.
Okoliczność, że w dniu 3 lutego 2019 r. w godzinach popołudniowychP. Ł.został pobity i przebywał wówczas zK. O.wynika również z zeznań świadkówD. M.(k. 60v - 61, 147v),R. M.(k. 57v - 58, 148) iM. B.(k. 44v – 45, 164v). Mężczyźni nie widzieli przebiegu zdarzenia jednak po zajściu zawieźli pokrzywdzonego do szpitala.P. Ł.powiedział im wtedy, że został pobity, ale nie chciał im zdradzić przez kogo.
W świetle dokumentacji medycznej (k. 8, 9), dokumentacji fotograficznej (k. 10, 11) oraz opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej (k. 7) nie mogło budzić jakichkolwiek wątpliwości to, że w dniu 3 lutego 2019 r.P. Ł.doznał obrażeń ciała. Ich rodzaj i charakter obrazuje protokół oględzin sądowo - lekarskich wraz z opinią (k. 7). W ocenie Sądu w/w opinia nie budzi żadnych zastrzeżeń i dlatego była w tej kwestii miarodajna.
Oskarżony przyznając, że w dniu 3 lutego 2019 r. w godzinach popołudniowych spotkał naulicy (...)wB.K. O., który był w towarzystwie pokrzywdzonego, konsekwentnie utrzymywał, iż nawet nie rozmawiał zP. Ł., a tym bardziej nie uderzył go w twarz.
Wsparcia powyższych twierdzeńP. O. (1)podjęli się z świadkowieE. S.(k. 64v - 65, 148 - 148v) orazK. O.(k. 35v - 36, 41v, 146 - 146v).
Z zeznańK. O.wynika, że przedmiotowego dnia rzeczywiście spotkał się zP. Ł.w okolicach stacji paliw(...)wB.. Następnie udali się w kierunkuulicy (...). Z pierwszych zeznań świadka złożonych w postępowaniu przygotowawczym (k. 35v – 36) wynika, że gdy byli przysklepie (...),K. O.wszedł w uliczkę obok sklepu by załatwić potrzebę fizjologiczną. Gdy wrócił na główną drogę zobaczył, żeP. Ł.idzie w jego kierunku i trzyma się ręką za szczękę. Powiedział jedynie, że ktoś go uderzył. Następnie obaj poszli do domu świadka skąd pokrzywdzonego zabrali jego koledzy. Dopiero po kilku dniachP. Ł.powiedział mu, że został uderzony przezP. O. (1). Podczas kolejnego przesłuchania w dochodzeniu jak również przed Sądem świadek podał, że naulicy (...)spotkał jednak oskarżonego, przywitał się z nim i chwilę porozmawiał. NastępnieP. O. (1)odszedł w kierunku swego samochodu i wsiadł do niego. Wówczas świadek odszedł na bok załatwić potrzebę fizjologiczną. Wrócił po około 2 – 3 minutach i wtedy zobaczył, że pokrzywdzony trzyma się rękoma za twarz.P. Ł.powiedział mu, że został uderzony, nie określił jednak przez kogo.K. O.kategorycznie stwierdził, że nie mógł tego zrobićP. O. (1)gdyż od momentu przywitania się do momentu jego odjazdu nie stracił go z oczu. Dodał przy tym, że w tym czasie nie widział w miejscu zdarzenia innych osób.
Z zeznańE. S.– partnerkiP. O. (1)wynika, że tego dnia przebywała z oskarżonym naulicy (...)wB.. W pewnym momencieP. O. (1)wyszedł z samochodu i poszedł przywitać się z idącymK. O.. Ich spotkanie trwało bardzo krótko. W tym czasie pokrzywdzony stał od nich w pewnej odległości. Oskarżony nie uderzył go gdyż nawet do niego nie podchodził. Kiedy stamtąd odjeżdżali,K. O.poszedł załatwiać potrzebę fizjologiczną.
W ocenie Sądu zeznaniaK. O.w zakresie w jakim przekonywał, żeP. O. (1)nie mógł uderzyć wówczas pokrzywdzonego, są niewiarygodne. Po pierwsze, z relacjiP. Ł.jednoznacznie wynika, że świadek widział przebieg zdarzenia, a zwłaszcza moment uderzenia. Co istotne, wniosek taki wypływa z analizy złożonej przez obrońcę oskarżonego dokumentacji (k. 103 – 108). Z smsów wymienianych między pokrzywdzonym, aK. O.już po zdarzeniu wynika jednoznacznie, że świadek widział co się wówczas wydarzyło i kto uderzyłP. Ł.. JednocześnieK. O.w wiadomościach tych informował, że nie zamierza zeznawać jak naprawdę było i twierdził by pokrzywdzony nie prosił go o to. Podnieść również należy, że zeznaniaK. O.cechowały się niekonsekwencją. Pierwotnie utrzymywał, że oskarżonego w ogóle nie było w miejscu zdarzenia by później przedstawić relację nadzwyczaj zbieżną z wyjaśnieniamiP. O. (1). Zdaniem Sądu relacje te zostały między mężczyznami uzgodnione po to by pomóc oskarżonemu w uniknięciu odpowiedzialności karnej. Nie wykluczone, żeK. O.zrobił to z obawy przed oskarżonym.
Jako niewiarygodne Sąd ocenił również zeznaniaE. S.. Pozostaje ona w bliskich relacjach z oskarżonym w związku z czym miała powód by podawać nie prawdę i przez to poprawić sytuację procesowąP. O. (1).
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że wyjaśnienia oskarżonego, w których zaprzeczał by przedmiotowego dnia uderzył pokrzywdzonego są zupełnie niewiarygodne i stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony, której jednoznacznie przeczy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Wiarygodne i przez to pomocne w ustaleniu przebiegu zdarzenia były z kolei jego twierdzenia, w których przyznał, iż przedmiotowego dnia przebywał naulicy (...)gdzie spotkałK. O.i pokrzywdzonego.
Reasumując, opisane wyżej dowody uzupełniają się i tworzą logiczną całość, nie pozostawiając zdaniem Sądu jakichkolwiek wątpliwości, co do tego, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Dowody te potwierdziły, że w dniu 03 lutego 2019 r. wB.przyulicy (...)uderzyłP. Ł.pięścią w twarz w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania trzonu żuchwy ok. -7/-8, które spowodowały naruszenie czynności narządu ciała trwające dłużej niż 7 dni. Zachowaniem swoim wyczerpał więc ustawowe znamiona przestępstwa przewidzianego wart. 157 § 1 k.k.

P. O. (1)był w przeszłości karany sądownie, również za przestępstwa podobne (k. 88). Między innymi wyrokiem Sądu Rejonowego wB.z dnia 24 marca 2017 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt(...)został skazany za przestępstwa zart. 190a § 1 k.k.w zb. zart. 190 § 1 k.k.(kara jednostkowa 10 miesięcy pozbawienia wolności),art. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.iart. 245 k.k.na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w systemie dozoru elektronicznego w okresie od 24 listopada 2017 r. do 11 lipca 2018 r. kiedy został warunkowo przedterminowo zwolniony (k. 92 – 93). W związku z tym aktualnego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, czyli w warunkach o jakich mowa wart. 64 § 1 k.k., co znalazło odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej czynu.
W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności jest odpowiednia biorąc pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące, a także warunki i właściwości osobiste sprawcy. Nadto jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i zawinienia oskarżonego.
Okolicznością obciążającą jest uprzednia, wielokrotna karalność oskarżonego (k. 88, 92 – 93, 94, 96 - 97, 99).
Niewątpliwie występek, którego dopuścił sięP. O. (1)cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości i wysoki stopień zawinienia. Oskarżony dopuścił się zamachu na tak istotne dobro chronione prawem jakim jest zdrowie i życie ludzkie. Jego zachowanie szczęśliwie tylko nie doprowadziło do poważniejszych skutków. Było to jednak kolejne zdarzenie, w którymP. O. (1)pokazał swój lekceważący stosunek do zdrowia innego człowieka. Działał przy tym zuchwale, bez powodu, czując się zupełnie bezkarny. Nadto mając możliwość rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia czynu, mając możliwość zgodnego z prawem zachowania, nie będąc przez nikogo zmuszanym, zdecydował się popełnić przestępstwo, co wskazuje, że działał w pełni świadomie.
Przy wymierzaniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności Sąd wziął także pod uwagę cele prewencji indywidualnej i generalnej, które winna spełniać ta kara. W ocenie Sądu stopień demoralizacji oskarżonego osiągnął już tak wysoki poziom, że wymaga on osadzenia w jednostce penitencjarnej gdzie będzie przechodził proces resocjalizacji. Wcześniejsze skazania nie odniosły wobec niego oczekiwanych rezultatów. Popełnienie kolejnego przestępstwa podobnego świadczy bez wątpienia o lekceważeniu przez oskarżonego porządku prawnego, jak też o tym, że wcześniejszych skazań nie traktował poważnie i najwyraźniej nie stanowiły one dla niego żadnej dolegliwości. Z tych przyczyn karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności w przypadkuP. O. (1)należy uznać za karę w pełni adekwatną, tym bardziej, że przestępstwo którego się dopuścił zagrożone jest karą do 5 lat pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu tylko wymierzenie kary, której dotkliwość oskarżony odczuje realnie, może odnieść pozytywny efekt resocjalizacyjny. W ocenie Sądu orzeczona kara zapobiegnie w przyszłości ponownym czynom oskarżonego i będzie oddziaływać na niego wychowawczo, ponadto ukształtuje wyobrażenie społeczeństwa o konieczności przestrzegania norm prawnych i nieuchronności kary.
Kierując się dyspozycjąart. 47 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonego nawiązkę w kwocie 3.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W ocenie Sądu orzeczony środek kompensacyjny stanowić będzie dodatkowy bodziec dyscyplinujący wobec oskarżonego.
O kosztach postępowania orzeczono na mocyart. 627 k.p.k., a o opłacie na zasadzieart. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., nr 49 poz. 223 ze zm.).
Sędzia: