Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 227/20
Data wyroku: 2020-08-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Grzegorz Woźniak
Podstawa prawna: art. 51 § 1 kw

Sygn. akt II W 227/20

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 4 sierpnia 2020 r.
Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy głównej, ustalił następujący stan faktyczny:
ObwinionaB. G.zamieszkuje wR.przyul. (...). Jej sąsiadem, choć tylko na niewielkim odcinku ogrodzenia, jestJ. K., zamieszkały wS. P.przyul. (...). Obwiniona trzymała na swej działce dwa psy, rasy miniaturka sznaucera iY.. Psy te trzymane były w domu, wypuszczane pod nadzorem obwinionej lub członków rodziny. Psy nie szczekały w sposób uporczywy, zakłócając spokój i spoczynek nocny pokrzywdzonemu. Mimo tego w dniu 19 listopada 2019 r. zgłosił w Komisariacie Policji wN., że psy obwinionej zakłócają mu spokój w trakcie dni i nocy, poprzez głośne szczekanie.
Dowód:
- wyjaśnienia obwinionej (k.62),
- częściowo zeznaniaJ. K.(k.4,38v-39),
- zawiadomienie o wykroczeniu (k.1).
Przy tak ustalonym stanie faktycznym oskarżyciel publiczny złożył wniosek o ukaranie zarzucając obwinionej, że w okresie od stycznia do listopada 2019 r., będąc właścicielem dwóch psów dopuściła się zakłócenia spokoju i spoczynku nocnego pokrzywdzonemu, poprzez głośne szczekanie jej psów w różnych porach dnia i nocy. Czyn ten zakwalifikowano jako wykroczenie z art. 51 § 1 k.w.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej, gdyż są logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w wiarygodnej, niżej wskazanej części zeznańJ. K.(k.4,38v-39). Należy zwrócić uwagę, że obwiniona nie musi udowodnić swojej niewinności, a oskarżyciel publiczny i ewentualnie posiłkowy powinni udowodnić jego winę, i to przy pomocy nie budzących wątpliwości dowodów. Tymczasem takich dowodów w niniejszej sprawie nie ma, gdyż pokrzywdzony wskazał, że psy obwinionej codziennie szczekają w dzień i nocy, przez co nie może się wyspać i wypocząć na swojej działce (k.4). Wskazał ponadto na rozprawie, że trzyma na działce kota, na którego czasami szczekają psy obwinionej. Prowadzi to do przekonania, że obwiniona w sposób zwyczajny, zgodny z zasadami współżycia społecznego korzysta z możliwości hodowania psów, które zgodnie ze swoimi normalnymi zachowaniami szczekają na inne psy, koty oraz inne zwierzęta hodowane w sąsiedztwie i dziko żyjące.
Zeznania pokrzywdzonego zasługują na wiarę w części, w której podał, że sąsiaduje z obwinioną, granice ich działek stykają się ze sobą na niewielkim odcinku, obwiniona hoduje dwa psy, a on kota. Ta część zeznań pokrzywdzonego jest bowiem logiczna i rzeczowa oraz znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach obwinionej. Nie zasługuje na wiarę ta część zeznań pokrzywdzonego, w której wskazał, że obwiniona w sposób rażący uchybia obowiązkowi przeciwdziałania, by psy nie szczekały uciążliwie, nie pozwalającym mu wypocząć na działce, a w nocy budząc go. Wskazać należy, że obwiniona utrzymuje dwa niewielkie pieski, które mieszkają w jej domu, a ich działki graniczą na niewielkim odcinku.
Zgromadzony materiał dowodowy, w postaci dokumentów wymienionych na k. 39 został sporządzony obiektywnie, przez powołane do tego osoby, poszczególne dokumenty nie nasuwają wątpliwości, co do ich autentyczności i nie były kwestionowane przez strony. Wobec powyższego dokumenty te zostały uznane za podstawę ustaleń faktycznych.
Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość, poszczególne wiarygodne dowody uzupełniają się i potwierdzają. Na ich podstawie nie można przyjąć, że obwiniona popełniła zarzucany jej czyn.
Sąd zważył, co następuje:
Oskarżyciel publiczny zarzucił obwinionemu, że w okresie od stycznia do listopada 2019 r., będąc właścicielem dwóch psów dopuściła się zakłócenia spokoju i spoczynku nocnego pokrzywdzonemu, poprzez głośne szczekanie jej psów w różnych porach dnia i nocy. Czyn ten stanowić ma wykroczenie z art. 51 § 1 k.w.
Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 k.w. nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeśli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Wina to zarzut czyniony sprawcy, że mimo możliwości zachowania się zgodnie z przepisami prawnymi narusza te przepisy. W niniejszej sprawie obwiniona trzyma dwa psy, zazwyczaj przebywają one w domu, szczekają podczas spacerów po działce, obwiniona nie zachęca ich do tego, by głośno i natarczywie szczekały. Należy uwzględnić, że psy są zwierzętami terytorialnymi, strzegą terenu swoich właścicieli, chronią ten teren przez wejściem ludzi i innych zwierząt, w tym celu szczekają i warczą, zniechęcają innych przed wejściem na działkę ich właściciela. Należy odróżnić szczekanie psów stanowiące ich zwyczajne zachowanie od natarczywe ujadania, sprowokowanego zachowaniem człowieka. Wykroczenie z art. 51 § 1 k.w. polega na tym, że sprawca wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny lub wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym. W niniejszej sprawie zarzut obejmuje zakłócenie spokoju i spoczynku nocnego, ale musiałyby być popełnione umyślnie. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2002 r., sygn. akt III KKN istota wykroczenia z art. 51 k.w. od uzależniona od szczególnych znamion strony podmiotowej, charakteryzujących się umyślnym okazaniem przez sprawcę lekceważeniem dla ogólnie przyjętych norm zachowania. W realiach niniejszej sprawy obwiniona hoduje 2 psy, trzyma je w domu i wypuszcza na dużą działkę by załatwiły potrzeby fizjologiczne, a psy mają w zwyczaju szczekać i pilnować terenu działki właściciela. Nie zachodzi sytuacja, by obwiniona umyślnie szczuła psy, by celowo szczekały i zakłócały spokój pokrzywdzonemu. Nadmienić należy, że pokrzywdzony utrzymuje kota, co powoduje dodatkowe drażnienie psów obwinionej i może prowadzić do zwiększonego szczekania, świadczącego choćby o zainteresowaniu innym zwierzęciem na sąsiedniej działce.
Należy zatem uniewinnić obwinioną od popełnienia zarzucanego jej we wniosku o ukaranie czynu, gdyż takiego czynu nie dopuściła się.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z przepisem powołanym w punkcie II wyroku, uwzględniając stanowisko obwinionej i jej obrońcy (k.39).