Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 489/19
Data wyroku: 2019-08-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Grażyna Tokarczyk
Słowa kluczowe: Względny powód odwoławczy
Podstawa prawna: art. 440 kpk

Sygnatura akt VI Ka 489/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia20 sierpnia 2019r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  sędzia Grażyna Tokarczyk
Protokolant Monika Dąbek
przy udziale Grzegorza Popławskiego Prokuratora Prokuratury Rejonowej wT.
po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2019 r.
sprawyG. H.ur. (...)wŚ.
córkiF.iE.
oskarżonej zart. 273 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 22 marca 2019 r.    sygnatura akt VI K 934/18
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 636 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza jej opłatę za II instancję w kwocie 60 zł (sześćdziesiąt złotych).

Sygn. akt VI Ka 489/19

UZASADNIENIE
G. H.oskarżona została o to, że w dniu 25 maja 2018 rokuwP., przyul. (...), posłużyła się dokumentem mającym znaczenie prawne, w postaci protokołu pięcioletniego przeglądu okresowego obiektu budowlanego,w którymM. G.- osoba uprawniona do jego wystawienia, poświadczył nieprawdę, co do daty oraz okoliczności wykonania przeglądu, a także danych dotyczących stanu technicznego budynku i będąc tego świadomą, przekazała przedmiotowy dokument(...)Inspektorowi Nadzoru Budowlanego wP., na potrzeby planowanej kontroli, tj. o czyn zart. 273 kk.
Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem z 22 marca 2019 roku sygn. akt VI K 934/18 na mocyart. 66 § 1 kkiart. 67 § 1 kkwarunkowo umorzył wobec oskarżonejG. H.postępowanie karne o czyn opisany wyżej, a wyczerpujący znamiona przestępstwa zart. 273 kk- na okres próby 1 roku, na mocyart. 67 § 3 kkw zw.zart. 39 pkt 7 kkorzekł wobec oskarżonej świadczenie pieniężne w kwocie 500 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Tym samym wyrokiem podobnie Sąd rozstrzygnął wobecM. G.oskarżonego o to, że w dniu 24 maja 2018 roku wP.jako osoba uprawniona do wystawienia dokumentu w postaci protokołu pięcioletniego przeglądu okresowego obiektu budowlanego przyul. (...)wP., poświadczył w nim nieprawdę, co do daty oraz okoliczności wykonania przeglądu, a także danych dotyczących stanu technicznego przedmiotowego budynku, tj. o czyn zart. 271 § 1 kk.
Obrońca oskarżonej zaskarżając wyrok w całości, w rozbudowanych zarzutach apelacji podniósł obrazę przepisów postępowania, co miało wpływ na treść orzeczenia a toart. 7 kpkw zakresie wyjaśnień oskarżonej oraz relacji współoskarżonego,art. 410 kpkmin. w postaci pominięcia informacji, że postępowanie przed(...)zostało zainicjowane przez oskarżoną i jej wyjaśnień, że nie zapoznała się z przedmiotowym protokołem, w dalszej kolejności błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do przyjęcia świadomości oskarżonej co do treści protokołu.
Obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonej alternatywnieo uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja obrońcy oskarżonej nie zasługuje na uwzględnianie.
Po pierwsze podkreślić należy, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonanie przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10.05.2005 roku sygn. WA 12/05 OSNwSK 2005/1/949, wyrok Sądu ApelacyjnegowK.w dnia 5.04.2007 roku w sprawie II AKa 30/07, Prok.i Pr. 2007/11/32).
Z kolei przekonanie sądu o wiarygodności lub niewiarygodności określonych dowodów pozostaje pod ochroną zasady wyrażonej wart. 7 k.p.k.wtedy tylko, kiedy spełnione są warunki: ujawnienia całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) w granicach respektujących zasadę prawdy obiektywnej (art. 2 § 2 k.p.k.), rozważenia wszystkich okoliczności zgodnie z zasadą określoną wart. 4 k.p.k.oraz wyczerpującego i logicznego- z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uzasadnienia przekonania sądu (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.) (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14.12.2006 rokuw sprawie III KK 415/06 OSNwSK 2006/1/2452 ).
Naruszenia powołanych wyżej zasad nie sposób dopatrzeć się analizując przebieg postępowania, zapadły wyrok oraz pisemne motywy zaskarżonego orzeczenia. Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, dalej dokonując wszechstronnej oceny zebranych dowodów, nie uchybiając zasadom wiedzy, logicznego rozumowania, ani doświadczenia życiowego, rzetelnie i w wystarczający sposób ocenę tę przedstawiając w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia.
Nie wytrzymuje krytyki w świetle zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego lansowana przez obronę teza, z której ma wynikać, że oskarżona posiadająca przygotowanie zawodowe i jeszcze do niedawna uprawnienia takie, jakM. G., wiedząc, że ten nie widział piętra domu, ani stanu dachu, a zatem przyznając, że przegląd przez niego przeprowadzony został nieprawidłowo, nie zapoznała się z protokołem. Przede wszystkim, że nie zapoznała się z protokołem sporządzonym na jej zlecenie i mającym przecież na celu doprowadzenie do poprawy sytuacji mieszkaniowej matki. Podnosząc takie twierdzenia apelujący chce wydaje się przekonywać, że osoba zamawiająca określoną usługę nie sprawdza jej wykonania np. w razie zlecenia prac stolarzowi, nie sprawdza wnętrza szafy, w wypadku krawca nie przymierza uszytego ubrania itd. Nawet twierdzenie, że protokół został sporządzony ledwie dzień przed oględzinami(...)i to miałoby stanowić trudnośćw zapoznaniu, nie wytrzymuje zderzenia z zasadami logiki i sposobem sporządzenia protokołu, który ma w znacznej mierze postać tabelaryczną. Odnosząc sytuację do tych z życia codziennego, to nie sposób sobie wyobrazić, że właściciel samochodu uzyskując zaświadczenie diagnosty udaje się do właściwego urzędu gminy w celu zarejestrowania pojazdu nie sprawdzając, czy ten został dopuszczony do ruchu.
Nie sposób doszukiwać się w tych warunkach potrzeby poszukiwania i przeprowadzania dowodów w zakresie szerszym niż uczynił to Sąd I instancji. Oskarżona działała przecież na rzecz matki, w zainicjowanym przez siebie postępowaniu, zatem jako najbardziej zainteresowana i do tego kompetentna, doskonale wiedziała jakie znaczenie może mieć protokółM. G., dlatego nie można uwierzyć, że nie znała treści tego dokumentu.
Dodać można, że twierdzenie o złych intencjach brata czy bratowej nie mają najmniejszego znaczenia, bo gdyby istotnie uwierzyć w treść doniesienia, że zapisy protokołu są wynikiem polecenia oskarżonej udzielonegoM. G., to stanęłaby pod zarzutem podżegania do przestępstwa zart. 271 § 1 kk, a wówczas trudno byłoby rozważać istnienie przesłanek warunkowego umorzenia, bo w grę wchodziłoby nie tylko jej własne przestępstwo, ale i to, że na taką drogę zwiodła osobę o dotychczas nieposzlakowanej opinii.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśliart. 636 § 1 kpk, który stanowi, że w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego, wniesionego wyłącznie przez oskarżonego (…), koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy.
Zgodnie z art. 616. § 1. Do kosztów procesu należą: koszty sądowe i uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika. Apelację wniósł obrońca oskarżonej, zatem to oskarżona winna ponieść koszty sądowe postępowania odwoławczego, na które składają się wydatki w kwocie 20 złotych, a także opłata ustalona na poziomie, o jakim orzekł Sąd I instancji.