Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1025/18
Data wyroku: 2019-05-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Schulz
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk

Warszawa, dnia 19 kwietnia 2019 r.
Sygn. akt VI Ka 1025/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Maciej Schulz
protokolant sekr. Sądowy Anna Tarasiuk, st.sekr.sądowy Aneta Dubicka
przy udziale prokuratora Iwony Zielińskiej
po rozpoznaniu dnia 12 kwietnia 2019 r. w Warszawie
sprawyS. W.synaJ.iA.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwa zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie
z dnia 28 maja 2018 r.    sygn. akt II K 466/16

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a
uchyla rozstrzygniecie z pkt 2, 4, 5 zaskarżonego wyroku;

b
uniewinnia oskarżonegoS. W.od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 2 aktu oskarżenia;

c
na podstawieart. 85 § 1 i 2 kkiart. 86 § 1 kkorzeczone w pkt 1 i 3 zaskarżonego wyroku kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemuS. W.karę łączną 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonegoS. W.od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

VI Ka 1025/18

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Legionowiewyrokiem z dnia 28 maja 2018 roku w sprawie IIK 466/16 uznał oskarżonegoS. W.za winnego popełnienia trzech przestępstw wyczerpujących dyspozycjęart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.Pierwszego popełnionego na szkodęE. M., drugiego na szkodęG. B.i trzeciego na szkodęM. C. (1). Jednocześnie za czyn pierwszy i trzeci wymierzył mu kary po 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaś za czyn drugi karę roku pozbawienia wolności. Ponadto łącząc te trzy kary pozbawienia wolności, Sąd Rejonowy w Legionowie wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.
Powyższy wyrok w całości co do winy i karyzaskarżyła obrońca oskarżonego. Podniosła ona zarzuty obrazy prawa procesowego tjart. 4 k.p.k.,5 § 2 k.p.k.7 i 410k.p.k.mającej wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia i wniosła o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów.
Sąd Odwoławczy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego częściowo, w zakresie czynu drugiego, popełnionego na szkodęG. B.zasługuje na uwzględnienie. Natomiast nie zasługuje na uwzględnienie w zakresie czynu pierwszego i trzeciego. W ocenie Sądu Odwoławczego wina oskarżonegoS. W.nie budzi wątpliwości w zakresie czynu popełnionego na szkodęE. M.polegającego na kradzieży telefonu komórkowegomarki I.użytkowanego przezM. M. (1)(czyn pierwszy) oraz w zakresie kradzieży złotej biżuterii na szkodęM. C. (1)(czyn trzeci). Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że w zakresie czynu pierwszego o winie oskarżonego świadczą zeznaniaM. M. (1)i jego żonyE. M., a także zeznaniaŁ. K.iI. K.dotyczące okoliczności nabycia telefonuI.odS. W.. Podzielając w tym zakresie całkowicie stanowisko Sądu I instancji (por. str 6-7 pisemnych motywów wyroku) dodatkowo podnieść należy, że wersja zdarzeń dotyczących tego czynu opisana w apelacji obrońcy oskarżonego, który założył, że oskarżony mógł otrzymać powyższy telefon jako zapłatę za alkohol nie znajduje żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym, zaś oskarżony odmówił składania wyjaśnień.
Z kolei w zakresie czynu trzeciego o winie oskarżonego świadczą zeznaniaM. C. (2),M. C. (1)iA. Z. (1). ZeznaniaM. C. (2)iM. C. (1)korespondują ze sobą odnośnie okresu, w którym zaginął woreczek z biżuterią. Z zeznań tych wynika, że biżuteria ta zaginęła w czasie imprezy, w której uczestniczył między innymi oskarżony. Dowodem potwierdzającym przypuszczenie pokrzywdzonej i jej córki, że to oskarżony jest sprawcą w/w kradzieży są zeznaniaA. Z. (2)z zeznań tych wynika, że towarzyszyła onaS. W., gdy ten sprzedawał biżuterię w(...). Podkreślić należy, że opis biżuterii dokonany przezA. Z. (2)koresponduje z opisem biżuterii dokonanym przez pokrzywdzoną. Ponadto wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego istnieje zbieżność czasowa pomiędzy okresem, w którymM. C. (1)była wraz z mężem na wczasach w Maroku (przełom września i października 2013 roku), a dniem kiedyA. Z. (2)była świadkiem, jakS. W.sprzedawał biżuterię w(...)(około września 2013 roku). W świetle powyższych dowodów prawidłowo ocenionych przez Sąd I instancji wina oskarżonego w zakresie czynu trzeciego także nie budzi wątpliwości. Wspomnieć dodatkowo należy, że podana przezM. C. (1)orientacyjna wartość skradzionej biżuterii nie budzi wątpliwości i dodatkowo koresponduje z podaną przezA. Z. (2)kwotą za jaką oskarżony sprzedał tę biżuterię w(...)
Nieco odmiennie kształtuje się materiał dowodowy w zakresie zarzutu drugiego polegającego na kradzieży pierścionków na szkodęG. B.. Opisane przezG. B.,M. F.(poprzednioB.),W. B.a takżeZ. Ż.okoliczności zaginięcia pierścionków stanowiących własnośćG. B.były podobne, jak w przypadku biżuteriiM. C. (1). Po wizycieS. W.w mieszkaniu PaństwaB., w którym został on przez pewien czas sam, stwierdzono brak pierścionków. Fakt ten skojarzono z osobąS. W.. W ocenie Sądu Odwoławczego odnośnie czynu drugiego istnieją nie dające się usunąć wątpliwości, które zgodnie zart. 5 § 2 k.k.należy tłumaczyć na korzyść oskarżonego. W realiach tego czynu nie można wykluczyć, że w/w kradzieży dokonał ktoś inny. Rację ma obrońca oskarżonego, żeM. B.organizowała spotkania towarzyskie w mieszkaniu rodziców z udziałem różnych znajomych. Z zeznańG. B.wynika, że nie wie kiedy zginął przedmiotowy pierścionek, zaś gdy chciała go założyć w listopadzie 2013 roku, stwierdziła jego brak. Z zeznań jej wynika także, że nie nosi pierścionków z racji wykonywanego zawodu (k.215). Ponadto w przeciwieństwa do zarzutu trzeciego w odniesieniu do omawianego czynu brak jest dowodu potwierdzającego prawidłowość przypuszczeń pokrzywdzonej i Jej rodziny odnośnie osoby sprawcy kradzieży. Co prawdaG. B.przesłuchiwana na rozprawie zeznała, że wie, że oskarżony sprzedał tę biżuterię oraz, żeA. Z. (2)jeździła z policjantami do komisu gdzie oskarżony sprzedał w/w biżuterię (k.215). Okoliczność ta jednak nie znajduje potwierdzenia w zeznaniachA. Z. (2). Po pierwszeA. Z. (2)zeznała, że do(...)jeździła z oskarżonym we wrześniu 2013 roku, zaśS. W.Prokurator zarzucił kradzież pierścionków na szkodęG. B.w listopadzie 2013 roku. PonadtoA. Z. (2)zeznała na rozprawie, że biżuterią, którą sprzedawał w jej obecności oskarżony na pewno nie były pierścionkiG. B.(matkiM.), gdyż wie jak te pierścionki wyglądały (k.235). Dowodem wskazującym na winę oskarżonego w zakresie zarzucanego mu w punkcie drugim czynu nie są także zeznaniaW. B., z których wynika, że od córki dowiedział się, że oskarżony przebywał bez nadzoru w ich mieszkaniu i wówczas dokonał kradzieży przedmiotowych pierścionków, Dowodem takim nie są także zeznaniaJ. W., który o fakcie kradzieży biżuterii przez swojego syna dowiedział się odW. B.. Także zeznaniaZ. Ż.nie przesądzają o winie oskarżonego w zakresie czynu drugiego. Jej wiedza na temat zarzucanego oskarżonemu w tym punkcie aktu oskarżenia czynu była podobna do wiedzyM. F.(B.). Wbrew stanowisku Sądu I instancji również zeznaniaD. S.nie świadczą o winie oskarżonego w zakresie czynu drugiego. Z zeznań tych wynika bowiem, że oskarżony w 2013 roku informował go, że jest w posiadaniu telefonu komórkowego i złotej biżuterii. Z zeznań tego świadka nie wynika jednak co to była za biżuteria i kiedy przeprowadzona była ta rozmowa. Dlatego też nie można wykluczyć, że chodziło o tę samą biżuterię, o której wspominałaA. Z. (2), a więc biżuterięM. C. (1). Tym samym nie można uznać, jak to uczynił Sąd pierwszej instancji, że była to zarówno biżuteriaM. C. (1), jak iG. B..
Reasumując stwierdzić należy, że o ile w zakresie czynu trzeciego zabrane dowodowy w sposób pewny wskazują na winę oskarżonego to w zakresie czynu drugiego, w ocenie Sądu Odwoławczego takiej pewności nie ma. Przede wszystkim w odniesieniu do czynu trzeciegoM. C. (1)widziała swoją biżuterię bezpośrednia przed wyjazdem na wczasy, zaś po powrocie stwierdziła jej brak. NatomiastG. B.nie potrafiła określić kiedy ostatni raz widziała swoje pierścionki twierdząc, że nosiła je rzadko. Ponadto o ile w odniesieniu do czynu trzeciego winę oskarżonego potwierdzają zeznaniaA. Z. (2), o tyle w odniesieniu do czynu drugiego takich dowodów brak.
Kierując się powyższą argumentacją Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: uchylił rozstrzygniecie z pkt 2, 4, 5 zaskarżonego wyroku i uniewinnił oskarżonegoS. W.od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt drugim aktu oskarżenia popełnionego na szkodęG. B.. Ponadto na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone w pkt 1 i 3 zaskarżonego wyroku kary pozbawienia wolności Sąd Odwoławczy stosując, podobnie jak i Sąd I instancji (por k. 15 pisemnych motywów wyroku), zasadę asperacji połączył i wymierzył oskarżonemuS. W.nową karę łączną roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności.
W pozostałej części Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy i jednocześnie na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonegoS. W.od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w wyroku.