Sąd Okręgowy w Gliwicach
X Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: X Ga 192/19
Data wyroku: 2020-02-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Leszek Guza, Sędzia Żaneta Bloma-Wojciechowska, Sędzia Agata Żuradzka-Stuglik
Słowa kluczowe: Szkoda
Podstawa prawna: art. 361 k.c.

Sygn. akt X Ga 192/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 lutego 2020 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach X Wydział Gospodarczy
w składzie:

Przewodniczący
Sędziowie:

Sędzia Leszek Guza (spr.)
Sędzia Żaneta Bloma - Wojciechowska
Sędzia del. Agata Żuradzka - Stuglik

Protokolant

Agnieszka Demucha

po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2020 r. w Gliwicach
na rozprawie
sprawy z powództwaW. D.
przeciwko(...) Spółce AkcyjnejV.(...)wW.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt VII GC 2856/17

1
oddala apelację;

2
zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 900,00 zł (dziewięćset złotych) tytułem kosztów w postępowaniu odwoławczym.

Sędzia Żaneta Bloma – Wojciechowska Sędzia Leszek Guza Sędzia del. Agata Żuradzka - Stuglik
Sygn. akt X Ga 192/19

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 11 września 2017r.W. D.wniósł o zasądzenie od(...) Spółki AkcyjnejV.(...)kwoty 7 035,60 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 czerwca 2017 r. oraz kosztów procesu.
W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku zdarzenia drogowego z dnia 4 kwietnia 2017 r. uszkodzeniu uległ samochód markiT. (...)onr rej. (...). W dniu 12 kwietnia 2017 r. nabył od poszkodowanegoI. R.wierzytelności przysługujące mu od pozwanej z tytułu odszkodowania. W okresie od 12 do 26 kwietnia 2017 r. poszkodowany korzystał z pojazdu zastępczego. Stawka czynszu najmu wynosiła 400,00 zł netto za dobę, przy czym wynajmowany pojazd był pojazdem przystosowanym do nauki jazdy. Powód wystawił fakturę VAT z tytułu czynszu najmu w wysokości 7 380,00 zł brutto. Pozwana przyznała odszkodowanie w wysokości 344,40 zł za 4 dni najmu weryfikując stawkę najmu do 70,00 zł netto za dobę.
W sprzeciwie od wydanego w sprawie nakazu zapłaty pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu według spisu. Podniosła zarzut brak legitymacji czynnej powoda, nieistnienia oraz nieważności umowy najmu pojazdu zastępczego oraz zakwestionowała wysokość roszczenia i okres najmu. Przyznała, że wypłaciła powodowi 344,40 zł tytułem odszkodowania.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018r. Sąd Rejonowy w Gliwicach zasądził od pozwanej na rzecz powoda 1 623,60 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 30 czerwca 2017 r., oddalił powództwo w pozostałym zakresie oraz stosunkowo rozdzielił koszty procesu między stronami ustalając, że powód wygrał proces w 23,08% i pozostawił szczegółowe wyliczenie kosztów procesu referendarzowi sądowemu.
Sąd I instancji ustalił, iż w wyniku kolizji z dnia 4 kwietnia 2017 r. uszkodzeniu uległ pojazd markiT. (...)onr rej (...)należący doI. R.. Uszkodzony samochód był samochodem specjalistycznym, przystosowanym do prowadzenia działalności nauki jazdy. Sprawca szkody objęty był ochroną ubezpieczeniową pozwanej(...) Spółki AkcyjnejV.(...)wW.w ramach umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Poszkodowany zgłosił szkodę w dniu 5 kwietnia 2017 r. W tym samym dniu zostały przeprowadzone oględziny pojazdu. Niezwłocznie po zdarzeniu poszkodowany oddał pojazd do zakładu naprawczego wR.. Na czas likwidacji szkody w pojeździe poszkodowanego, poszkodowany w dniu 12 kwietnia 2017 r. wynajął od powoda samochód zastępczy markiT. (...). Stawka czynszu najmu wynosiła 400,00 zł netto za dobę. Najem miał charakter bezgotówkowy. Poszkodowany nie negocjował stawki czynszu najmu pojazdu. Stawki czynszu najmu pojazdu zastępczego przystosowanego do nauki jazdy były wyższe niż normalnego pojazdu osobowego. Poszkodowany korzystał z pojazdu zastępczego w okresie od 12 do 26 kwietnia 2017 r. Poszkodowany nie dysponował innym pojazdem, z którego mógłby korzystać w okresie naprawy uszkodzonego pojazdu. Pozostałe samochody należące do poszkodowanego wykorzystywane były w ramach prowadzonej przez niego działalności nauki jazdy. Poszkodowany przeniósł na powoda przysługującą mu wierzytelność z tytułu odszkodowania za wydatki na najem pojazdu zastępczego powstałe na skutek zdarzenia z dnia 4 kwietnia 2017 r. Z tytułu czynszu najmu pojazdu zastępczego przez 15 dni, powód wystawił poszkodowanemufakturę VAT nr (...)na kwotę 7 380,00 zł brutto. Pismem z dnia 24 maja 2017 r., doręczonym w dniu 30 maja 2017 r., wezwał pozwaną do zapłaty odszkodowania z tytuły wydatków na najem pojazdu zastępczego. Decyzją z dnia 16 czerwca 2017 r. pozwana przyznała odszkodowanie z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego w kwocie 344,40 zł uznając za zasadną stawkę czynszu najmu w wysokości 70,00 zł netto oraz czas najmu w ilości 4 dni tj. 3 dni technologicznego czasu naprawy i 1 dzień organizacyjny.
Po szkodzie pojazd nie był jezdny. Uzasadniony czas naprawy uszkodzonego pojazdu wynosił 4 dni. Czas na decyzję pozwanej w przedmiocie wypłaty odszkodowania oraz czas oczekiwania na części, doliczony był do czasu likwidacji szkody i zawierał się w okresie pomiędzy zgłoszeniem szkody a wynajem pojazdu zastępczego przez poszkodowanego. Czynności te nie powiększały czasu najmu pojazdu. Stawki dobowe najmu pojazdów zastępczych dla pojazdów w klasie B przystosowanego do nauki jazdy, odpowiadającej klasie pojazdu uszkodzonego były zróżnicowane i wynosiły od 246,00 zł brutto do 492,00 zł brutto za dobę najmu. Poszkodowany nie był płatnikiem podatku VAT.
Sąd I instancji przy tak ustalony stanie faktyczny wskazał, iż podstawą odpowiedzialności pozwanej był przepisart. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o Ubezpieczeniach Obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(dalej u.u.o.), który stanowi, że z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie cała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Zakres odpowiedzialności pozwanej reguluje natomiastart. 361 § 1 k.c.w myśl, którego zobowiązany do naprawienia szkody ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa. W powyższych granicach, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem szkodą jest powstała wbrew woli poszkodowanego różnica między obecnym jego stanem majątkowym, a tym stanem, jaki zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Podstawową funkcją odszkodowania jest kompensacja, co oznacza, że odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan rzeczy naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę, nie może ono jednak przewyższać wysokości faktycznie poniesionej szkody. Jak wynika z treści przepisuart. 361 § 2 k.c.naprawienie szkody ma zapewnić całkowitą kompensatę doznanego uszczerbku. Oznacza to z kolei, że odpowiedzialność zobowiązanego nie jest ograniczona tylko do bezpośrednich następstw działania sprawcy kolizji, ale musi mieścić się w granicach normalnego związku przyczynowego. Przepisart. 415 k.c.stanowi, że kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Natomiast po myśliart. 436 § 1 k.c.odpowiedzialność na zasadzie ryzyka ponosi samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. Jednakże gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. W razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Również tylko na zasadach ogólnych osoby te są odpowiedzialne za szkody wyrządzone tym, których przewożą z grzeczności (art. 436 § 2 k.c.). W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu braku legitymacji czynnej po stronie powoda. Pozwana zakwestionowała ważność zawartej pomiędzy powodem, a poszkodowanym umowy najmu pojazdu zastępczego, wskazując że stawka czynszu najmu nie była uzgadniana przez strony umowy, a narzucona przez powoda. W tym zakresie zasadnie powód podniósł, że z treści umowy (k. 8) wynikała umówiona przez strony stawka, która wynosiła 400,00 zł netto + VAT (§ 3 ust. 1 Umowy), tym samym nie zachodziła nieważność umowy, która zawierała wszystkie elementy przedmiotowo istotne. To, że pozwany przystąpił do umowy bez podjęcia negocjacji stawki czynszu najmu pozostawało bez znaczenia dla ważności umowy. Nie zostało wykazane, aby poszkodowany uchylił się od skutków złożonego oświadczenia woli w zakresie najmu pojazdu, ani nawet takie twierdzenie nie zostało sformułowane. Na podstawie umowy przelewu, regulowanej treściąart. 509 i n. k.c., dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (cesjonariusza). Przedmiotem przelewu może być co do zasady wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać. Aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób oznaczona, zindywidualizowana. Umowa cesji zawarta przez poszkodowanego z powodem w sposób jednoznaczny określała wierzytelność, będącą przedmiotem przelewu. W dacie przelewu wierzytelność była skonkretyzowana w taki sposób, że nie było wątpliwości co było przedmiotem przelewał. W konsekwencji powód posiadał legitymację czynną procesową. Bezsporne było, że pozwana, jako ubezpieczyciel sprawcy szkody, ponosiła odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną na skutek zdarzenia z dnia 4 kwietnia 2017 r. i posiadała legitymację procesową bierną. Spór stron dotyczył uzasadnionego okresu najmu pojazdu zastępczego oraz stawki czynszu najmu. W konsekwencji, zgodnie z zasadą ciężaru dowodu określoną wart. 6 k.c., powód był zobowiązany wykazać szkodę, w tym wartość ustalonej z poszkodowanym stawki czynszu najmu oraz adekwatny związek przyczynowy między zachowaniem sprawcy a szkodą, w tym przede wszystkim związek między kolizją a okresem najmu pojazdu zastępczego. Natomiast na pozwanej spoczywał ciężar wykazania tego, że ustalona między powodem a poszkodowanym stawka czynszu najmu była rażąco wygórowana. Z przeprowadzonych w sprawie dowodów wynikało, że zakres uszkodzeń pojazduT. (...)nie pozwalał na jego eksploatację. W tej sytuacji poszkodowany był uprawniony do usunięcia skutku zdarzenia z dnia 4 kwietnia 2017 r. w postaci utraty możliwości korzystania z własnego pojazdu, poprzez najęcie pojazdu zastępczego od momentu wypadku. Z uwagi na to, najem samochodu od dnia 12 kwietnia 2017 r. był w pełni uzasadniony. Uzasadniony czas naprawy obejmował, oprócz czasu potrzebnego na przeprowadzenie czynności naprawczych, także czas niezbędny do dokonania oględzin pojazdu i zatwierdzenia kosztorysu przez pozwaną oraz oczekiwania na części, ale wszystkie te czynności zostały przeprowadzone przed najęciem pojazdu zastępczego w dniu 12 kwietnia 2017 r. Zatem za uzasadniony czas naprawy należało uznać jedynie technologiczny czas naprawy, który zgodnie z opinią biegłego wynosił 3 dni oraz 1 dzień organizacyjny, uznany przez pozwaną w postępowaniu likwidacyjnym. W konsekwencji Sąd stwierdził, że najem samochodu zastępczego tylko przez okres 4 dni pozostawał w adekwatnym związku przyczynowym z zachowaniem sprawcy zdarzenia z dnia 4 kwietnia 2017 r. Nieuzasadnione były twierdzenia powoda, że okres ten wynosił aż 15 dni.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy było to, kiedy pozwana wypłaciła odszkodowania, gdyż poszkodowany nie czekał z oddaniem samochodu do naprawy do momentu wypłaty odszkodowania. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynikało również, aby warsztat naprawczy uzależniał rozpoczęcie napraw od otrzymania wynagrodzenia z góry.
W świetle powyższego, uzasadniony, celowy i pozostający w związku przyczynowym ze zdarzeniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. był najem pojazdu zastępczego przez okres 4 dni i pozwana ponosiła odpowiedzialność za wydatki na najem pojazdu zastępczego tylko w tym okresie. Zarzut rażącego wygórowania stawki czynszu nie zasługiwał na uwzględnienie. Fakt rażącego wygórowania czynszu najmu stanowił okoliczność faktyczną wymagającą dowodzenia zgodnie z ogólnymi zasadami. Zgodnie zart. 6 k.c.ciężar dowodowy w tym zakresie spoczywał na pozwanej, bo to pozwana kwestionowała wyliczenie wysokości czynszu najmu. Pozwana nie wykazała, że poszkodowany miał możliwość najmu samochodu zastępczego w zamian za czynsz niższy niż 400,00 zł netto za dobę, a na skutek oczywistego i rażącego niedbalstwa najął samochód zastępczy od powoda za tę stawkę czynszu. Pozwana nie przedstawiła dowodów na to, że ustalona między powodem i poszkodowanym stawka czynszu wykraczała poza stawki obowiązujące na rynku lokalnym. Poszkodowany był uprawniona do wyboru usługodawcy i nie miał obowiązku poszukiwania wypożyczalni najtańszej. Poszkodowany najmując samochód zastępczy w zamian za czynsz, który mieścił się w stawkach rynkowych, nie dopuścił się rażącego niedbalstwa przy wyborze usługodawcy. Zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem, jeżeli pozwana zaoferowała poszkodowanemu zorganizowanie określonej usługi rekompensującej poniesioną przez niego szkodę, a poszkodowany bez żadnego powodu z oferty tej nie skorzystał, to nie sposób uznać za pozostające w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodzącym koszty przewyższające te, które poszkodowany byłby zobowiązany ponieść, gdyby ofertę taką wybrał. Pozwana nie wykazała, że zaproponowała poszkodowanemu pomoc w zorganizowaniu najmu samochodu zastępczego, ani że poinformowała o akceptowanych przez siebie stawkach. Stawka czynszu najmu ustalona w umowie najmu zasługiwała na uwzględnienie. Czynsz najmu pojazdu należącego do segmentu B i przystosowanego do nauki jazdy w roku 2017 wynosił od 246,00 zł brutto do 492,00 zł brutto. Należy zauważyć, że pojazd należał do kategorii samochodów specjalistycznych, przystosowanych do nauki jazdy, poszkodowany zarówno w złożonym oświadczeniu jak i w treści zeznań zaznaczył, że pojazd był wykorzystywany do działalności w celu nauki jazdy. Powód przyjął stawkę w kwocie 400,00 zł netto (492,00 zł brutto), która mieściła się w ramach stawek rynkowych dla tego typu pojazdów jak pojazd uszkodzony. W konsekwencji nie doszło do naruszenia zasady minimalizacji szkody. Poszkodowany nie mógł rozliczył podatku o towarów i usług. W konsekwencji należne odszkodowanie podlegało podwyższeniu o podatek VAT. Uwzględniając to, że uzasadniony czas najmu pojazdu wynosił 4 dni, a stawka czynszu najmu w kwocie 492,00 zł brutto za dobę zasługiwała na uwzględnienie, szkoda z tytułu wydatków na najem pojazdu zastępczego przedstawiała wartość 1 968,00 zł brutto. Pozwana dotychczas wypłaciła 344,40 zł tytułem odszkodowania za najem pojazdu zastępczego. Różnica między należnym odszkodowaniem, a kwotą wypłaconą wynosiła 1 623,60 zł i w tym zakresie powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, na podstawieart. 415 k.c.w związku zart. 436 § 2 k.c.iart. 34 ust. 1u.u.o. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanej na rzecz powoda 1 623,60 zł tytułem odszkodowania za najem pojazdu zastępczego. Zgodnie zart. 14u.u.o. w związku zart. 481 § 1 i 2 k.c.pozwana pozostawała w zwłoce w zapłacie odszkodowania za wydatki na najem pojazdu zastępczego od dnia następnego po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia pozwanej roszczenia w tym zakresie. Pozwana otrzymała wezwanie do zrekompensowania wydatków za najem pojazdu zastępczego w dniu 30 maja 2017 r. i pozostawała w zwłoce w spełnieniu świadczenia od dnia 30 czerwca 2017 r. Mając to na uwadze, na podstawieart. 14u.u.o. związku zart. 481 § 1 i 2 k.c.Sąd I instancji zasądził od należności głównej odsetki w wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 30 czerwca 2017 r. i oddalił powództwo w zakresie odsetek za dzień 29 czerwca 2017 r. Biorąc pod uwagę wynik postępowania, na podstawieart. 100 k.p.c.Sąd Rejonowy stosunkowo rozdzielił koszty procesu między stronami ustalając, że powód wygrał proces w 23,08% i na podstawieart. 108 § 1 k.p.c.pozostawił szczegółowe wyliczenie kosztów Referendarzowi Sądowemu.
Apelacje od tego wyroku złożyła strona powodowa, która zaskarżyła wyrok w części tj. w zakresie pkt 2 w części oddalającej powództwo o zapłatę kwoty 5.412,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 czerwca 2017 r. do dnia zapłaty oraz w zakresie pkt 3 w całości i domagała się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda dalszej kwoty w wysokości 5.412,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 czerwca 2017 r. do dnia zapłaty, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania w pierwszej instancji z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

I
naruszenie przepisów postępowania, tj.

1
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.w zw.art. 232 k.p.c.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że:

a) zasadny był okres najmu w wymiarze 4 dni w sytuacji, gdy z uwagi na fakt, że pozwany wypłacił odszkodowanie za uszkodzenie pojazdu nie wcześniej niż w dniu 16 czerwca 2017 r., zasadny był okres najmu trwający od dnia 12 kwietnia 2017 r. do dnia 26 kwietnia 2017 r., czyli 15 dni;
b) okres, za który przysługuje poszkodowanemu zwrot kosztów pojazdu zastępczego to czas od dnia wynajęcia pojazdu zastępczego do dnia doręczenia poszkodowanemu kalkulacji naprawy pojazdu i dodatkowo technologiczny czas naprawy w sytuacji, gdy uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego w miejsce pojazdu nienadająccgo się do dalszej eksploatacji po szkodzie trwa od dnia powstania szkody do dnia wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela oraz dodatkowo przez czas niezbędny do przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego;
c) powód nie wykazał, że poszkodowany czekał z rozpoczęciem naprawy pojazdu na przyznanie odszkodowania w sytuacji, gdy na powodzie nie spoczywał obowiązek wykazania, że poszkodowany naprawił pojazd po szkodzie, a jedynie obowiązek udowodnienia, iż na skutek szkody poszkodowany utracił możliwość korzystania z własnego pojazdu, albowiem ten ostatni nie nadawał się do dalszej eksploatacji, i w związku z powyższym poszkodowany zmuszony był wynająć samochód zastępczy, a ponadto dowód z opinii biegłego służył wykazaniu uzasadnionego czasu naprawy uszkodzonego pojazdu, który nie jest tożsamy z uzasadnionym czasem najmu pojazdu zastępczego;

2
art. 236 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.w zw.art. 232 k.p.c.poprzez oddalenie wniosku dowodowego strony powodowej wskazanego w pkt 3 lit. b) petitum pozwu o zobowiązanie pozwanego do przedłożenia bankowego potwierdzenia wypłaty odszkodowania za uszkodzenie pojazduT. (...)onr rej. (...)w wypadku z dnia 4 kwietnia 2017 r. na okoliczność daty wypłaty odszkodowania.

II
W konsekwencji powyższego doszło do naruszenia przez Sąd przepisów prawa materialnego, tj.art. 363 § 1 k.c.w zw. zart. 361 § 2 k.c.w zw. zart. 822 § 1 k.c.poprzez oddalenie powództwa w części z uwagi na uznanie, że uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego wynosił 4 dni, a nie jak wykazał powód 15 dni.

W uzasadnieniu apelacji powód wskazał, iż poszkodowany swym zachowaniem przyczynił się do zmniejszenia rozmiaru szkody wynajmując pojazd zastępczy na okres krótszy, trwający od dnia 12 kwietnia 2017 r. do dnia 26 kwietnia 2017 r., bowiem osoba poszkodowana nie ma obowiązku naprawiania szkody z własnych pieniędzy i tym samym ponoszenia konsekwencji opieszałości ubezpieczyciela zwlekającego z wypłatą odszkodowania. Możliwość naprawy uszkodzonego pojazdu otwiera się dopiero po faktycznej wypłacie odszkodowania, a nie dostarczeniu kalkulacji kosztów naprawy pojazdu, czy samej decyzji w tej sprawie. Nie bez znaczenia pozostaje zatem fakt, kiedy pozwany wypłacił odszkodowanie.
W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej i zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja powoda była nieuzasadniona bowiem zarzuty tej apelacji były oderwane od realiów niniejszej sprawy.
W tym zakresie przede wszystkim wskazać trzeba, że w okolicznościach tej konkretnej sprawy nieuzasadnione było odwoływanie się przez powoda do daty wypłaty odszkodowania przy ustaleniu uzasadnionego okresu najmu pojazdu zastępczego.
Wbrew twierdzeniom apelacji Sąd Rejonowy prawidłowo określił niezbędny czas najmu pojazdu zastępczego przy uwzględnieniu, że uzasadniony czas naprawy obejmował, oprócz czasu potrzebnego na przeprowadzenie czynności naprawczych, także czas niezbędny do dokonania oględzin pojazdu i zatwierdzenia kosztorysu przez pozwaną oraz oczekiwania na części.
Słusznie jednak wskazał ten Sąd, że wszystkie te czynności zostały przeprowadzone przed faktycznym najęciem pojazdu zastępczego w dniu 12 kwietnia 2017 r.
Dlatego za uzasadniony czas naprawy należało uznać jedynie technologiczny czas naprawy, który zgodnie z opinią biegłego wynosił 3 dni. Jedynie więc w tym okresie za niezbędne można uznać wynajęcie pojazdu zastępczego. Po tym okresie pojazd poszkodowanego powinien być zdatny do użytku co eliminowało uprawnienie do najmowania pojazdu zastępczego.
Dlatego uznaje Sąd Okręgowy, że w okolicznościach tej konkretnej sprawy słusznie wskazał Sąd Rejonowy na to, że skoro wszystkie czynności przygotowawcze wykonał poszkodowany przed wynajęciem pojazdu, stąd nie ma podstaw do wliczania do czasu najmu okresu innego niż ustalone przez biegłego 3 dni technologicznej naprawy.
Z kolei odnosząc się do zarzutów apelacji wskazać trzeba, że to kiedy faktycznie pozwana wypłaciła poszkodowanemu odszkodowanie w okolicznościach tej konkretnej sprawy pozostaje bez znaczenie dla określenia niezbędnego okresu najmu pojazdu zastępczego. Nie było bowiem sporne, że poszkodowany nie czekał na wypłatę odszkodowania ale pojazd wcześniej naprawił.
Na marginesie dodać można jedynie, że przed datą wypłaty odszkodowania poszkodowany zwrócił wynajmowany pojazd.
W tej sytuacji nie ma podstaw do ustalania niezbędnego okresu najmu pojazdu zastępczego w odniesieniu do daty wypłaty odszkodowania. Skoro bowiem niesporne jest, że faktyczna naprawa miała miejsce przed tą datą, to nie sposób uznać aby data wypłaty odszkodowania mogła mieć wpływ na konieczność wynajęcia pojazdu w określonym czasie.
Biorąc to pod uwagę uznano zarzuty apelacji za nieuzasadnione i opierając się naart. 385 k.p.c.oddalono apelację powoda.
O kosztach postępowania przed Sądem drugiej instancji orzeczono zgodnie zart. 98 k.p.c.przyznając pozwanej zwrot całości poniesionych kosztów.
Na koszty poniesione przez pozwaną w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji złożyły koszty zastępstwa procesowego w wysokości 900 zł, którego wysokość ustalono na podstawie § 2 pkt 4 w zw. z §10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych .
Sędzia Żaneta Bloma-Wojciechowska Sędzia Leszek Guza Sędzia Agata Żuradzka-Stuglik