Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 628/19
Data wyroku: 2019-10-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Kazimierz Cieślikowski
Słowa kluczowe: Znamiona czynu zabronionego
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk

Sygnatura akt VI Ka 628/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia16 października 2019r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący sędzia Kazimierz Cieślikowski
Protokolant Aleksandra Pawłowska
po rozpoznaniu w dniu 4 października 2019 r.
przy udziale Mariusza Adamioka Prokuratora Prokuratury Rejonowej wZ.
sprawyD. Ś.ur. (...)wZ.
synaJ.iE.
oskarżonego zart. 289 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 13 maja 2019 r. sygnatura akt II K 1856/18
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpkiart. 632 pkt 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- uniewinnia oskarżonego od popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 wyroku,
- uchyla rozstrzygnięcie o środku kompensacyjnym z punktu 3;

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

4
kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 628/18

UZASADNIENIE
D. Ś.prokurator postawił zarzut popełnienia przestępstwa zart. 289 § 2 kkw związku zart. 64 § 1 kk. Wyrokiem z dnia 13 maja 2019 roku w sprawie o sygn. akt II K 1856/18 Sąd Rejonowy w Zabrzu umorzył postępowanie wobec oskarżonego wobec oskarżonegoD. Ś.o czyn zart. 127 § 1kw na podstawieart. 5 § 1 punkt 9 kpw. Uznał tegoż oskarżonegoD. Ś.za winnego występku zart. 288 § 1 kkw związku zart. 64 § 1 kki skazał go za ten czyn na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocyart. 46 § 1 kkzobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoR. J.kwoty 1829,96 zł. Zwolnił też Sąd oskarżonego z obowiązku zapłaty kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.
Od powyższego wyroku Sądu Rejonowego wpłynęły dwie apelacje.
Oskarżony w swojej osobistej apelacji stwierdził, że nie zgadza się z wyrokiem, że został ukarany wyrokiem bezwzględnym z recydywy choć ostatnie przestępstwo z art. 288 § 1 popełnił w 2012 roku, a na dodatek miał kolizję autem szefa i szef domagał się jedynie obowiązku naprawienia szkody.
Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego i postawił rozstrzygnięciu zarzut obrazy przepisów postępowania, a toart. 12 § 1 kpkpolegającą na uznaniu za skuteczne oświadczenia pokrzywdzonego o braku wniosku o ściganie w odniesieniu do czynu aart. 127 § 1kw przy równoczesnym przyjęciu wniosku o ściganie o czyn zart. 288 § 1 kk, w sytuacji gdy przypisany oskarżonemu czyn powinien zostać kwalifikowany kumulatywnie jako idealny zbieg przestępstwa zart. 288 § 1 kkz wykroczeniem przewidzianym wart. 127 § 1kw.
Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonego za winnego czynu zart. 288 § 1 kkiart. 127 § 1kw w związku zart. 10 § 1kw oraz utrzymanie w pozostałej części zaskarżonego wyroku w mocy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja prokuratora jest całkowicie bezzasadna. Stanowisko prokuratora wynika z błędnej interpretacji art. 10 § 1 kw. Wbrew zaprezentowanemu stanowisku prokuratora przy idealnym zbiegu przestępstwa i wykroczenia skazuje się osobno za przestępstwo a osobno za wykroczenie. Pozostały fragment art. 10 § 1 kw dotyczy wykonywania kar i środków karnych orzeczonych osobno za przestępstwo a osobno za wykroczenie. Nie można zakwalifikować czynu tak jak domagał się w apelacji prokurator.
Przypomnieć trzeba, że prokurator postawił oskarżonemu zarzut jedynie popełnienia przestępstwa zart. 289 § 2 kkw związku zart. 64 § 1 kk. Czyn ten miał polegać na zaborze w celu krótkotrwałego użycia pojazdu stanowiącego własnośćR. J.i następcze porzucenie pojazdu w stanie uszkodzonym. Zatem czyn oskarżonego wedle aktu oskarżenia obejmował więcej niż jeden czyn w znaczeniu ontologicznym. To tylko przepis ustawy powodował, że zabór pojazdu w określonym celu, jego bezprawne użytkowanie i pozostawienie (porzucenie) w stanie uszkodzonym stanowi jeden czyn zabroniony, zagrożony karą. Skoro jednak Sąd I instancji ustalił, że pokrzywdzony udostępnił oskarżonemu pojazd w celu przewiezienia jakichś przedmiotów z miejsca parkowania pojazdu do miejsca zamieszkania oskarżonego i nie ma mowy o zaborze pojazdu w rozumieniuart. 289 kkto zachowanie oskarżonego istotnie nie mogło stanowić przestępstwa zart. 289 § 2 kk. Doszedł Sąd i instancji do słusznego przekonania, że zachowanie oskarżonego należy rozpatrywać na płaszczyźnieart. 127 § 1kw czyli samowolnego używania cudzej rzeczy ruchomej. Uznał też, że można rozważać zachowanie oskarżonego w odniesieniu do szkód powstałych w pojeździe jako umyślnego uszkodzenia pojazduR. J.. Trzeba też stwierdzić, że prokurator w istocie ustaleń Sądu I instancji nie kwestionował. Domagał się jedynie kumulatywnej kwalifikacji przestępstwa i wykroczenia, co jak wyżej wskazał Sąd Okręgowy jest stanowiskiem błędnym. Przestępstwo zart. 288 § 1 kkjest przestępstwem wnioskowym, a więc jego ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego (art. 288 § 4 kk). Wykroczenie zart. 127 § 1kw jest ścigane na żądanie pokrzywdzonego (art. 127 § 2kw). O istnieniu tych uprawnień procesowych Sąd I instancji prawidłowo pouczył pokrzywdzonego uzyskując od niego określone oświadczenia co do ścigania oskarżonego (k.151). Nie ma powodów do kwestionowania prawidłowości pouczenia ani też treści oświadczeń woli pokrzywdzonego. Z tych względów prawidłowe jest orzeczenie z punktu 1 wyroku. Skoro bowiem pokrzywdzony nie żądał ścigania oskarżonego za czyn polegający na samowolnym używaniu cudzej rzeczy ruchomej to obowiązkiem Sądu było umorzenie postępowania w tym zakresie. Nieco inaczej ma się rzecz z punktem 2 wyroku, którym Sąd I instancji skazał oskarżonego za przestępstwo polegające na uszkodzeniu cudzej rzeczy ruchomej. Sąd I instancji w uzasadnieniu jest w zakresie przestępstwaart. 288 § 1 kkniezwykle lakoniczny. Umknęło uwadze Sadu I instancji to, że czyn zart. 288 § 1 kkto przestępstwo umyślne. Oznacza to, że przestępstwo takie można popełnić albo w zamiarze bezpośrednim (sprawca chce uszkodzenia lub zniszczenia mienia) albo w zamiarze ewentualnym (sprawca przewiduje zniszczenie lub uszkodzenie mienia i godzi się na to). Z ustaleń poczynionych przez Są I instancji nie wynika aby oskarżony chciał albo tylko się godził na uszkodzenie pojazdu swojego pracodawcy. Z ustaleń tych wynika, że oskarżony pojechał do miejsca zamieszkania, gdzie rozładował węgiel i wykonał prace remontowe, a następnie pojechał do sklepu znajdującego się nieopodal, tam wykonując manewr cofania uderzył w gzyms budynku uszkadzając elewację budynku i roletę okna zakładu fryzjerskiego, a także pojazd stanowiący własność pokrzywdzonego. Trudno z tego wysnuć wniosek, żeD. Ś.godził się na uszkodzenie pojazdu swojego pracodawcy. Tak też ujmuje to oskarżony w apelacji „miałem kolizje autem szefa”. Również z wyjaśnień oskarżonego nie sposób wyciągnąć wniosku o winie oskarżonego, choćby w zamiarze ewentualnym.
Dlatego Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonego od czynu opisanego w punkcie 2 wyroku. Uchylił także orzeczenie o obowiązku naprawienia szkody gyż odpadła przesłanka orzeczenia takiego obowiązku. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, obciążając kosztami procesu Skarb Państwa.