Sąd Rejonowy w Mrągowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 836/18
Data wyroku: 2020-03-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Krzysztof Połomski

Sygn. akt: I C 836/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 marca 2020 roku
Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Krzysztof Połomski

Protokolant:

starszy sekretarz sądowy Milena Urbanowicz

po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 roku w Mrągowie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...)Towarzystwa (...) S.A.z siedzibą wW.
przeciwkoG. B.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanegoG. B.na rzecz powoda(...)Towarzystwa (...) S.A.z siedzibą wW.kwotę 21.543,79 zł (dwadzieścia jeden tysięcy pięćset czterdzieści trzy złote i siedemdziesiąt dziewięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od:

- kwoty 11.043,79 zł (jedenaście tysięcy czterdzieści trzy złote i siedemdziesiąt dziewięć groszy) od dnia 14 listopada 2017 roku do dnia zapłaty,
- kwoty 10.500 zł (dziesięć tysięcy pięćset złotych) od dnia 18 czerwca2019 roku do dnia zapłaty,

II
nie obciąża pozwanego kosztami procesu,

III
zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Mrągowie na rzecz adwokataM. D.wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną pozwanemu z urzędu w kwocie 2.400 zł (dwa tysiące czterysta złotych) powiększone o kwotę 552 zł (pięćset pięćdziesiąt dwa złote) tytułem należnego podatku od towarów i usług (VAT).

Dnia11 sierpnia 2020rokuSąd Rejonowy w Mrągowie
stwierdza, że niniejszy tytuł uprawnia do egzekucji w zakresie punktu I wyroku
co do dłużnikaG. B.PESEL (...)
oraz poleca wszystkim organom, urzędom oraz osobom, których to może dotyczyć,
aby postanowienia tytułu niniejszego wykonały, a gdy o to prawnie będą wezwane, udzieliły pomocy.
Koszty postępowania klauzulowego należne wierzycielowi od dłużnika wynoszą120 zł
Tytuł wykonawczy wydanopełnomocnikowi wierzyciela radcy prawnemuM. P.
Orzeczenie podlega wykonaniu jako prawomocne/natychmiast wykonalne.
KRS wierzyciela:(...)
Sygn. aktI C 836/18

UZASADNIENIE
Powód –(...)Towarzystwo (...) S.A.z siedzibą wW.wystąpił przeciwkoG. B.z powództwem o zapłatę kwoty 11.043,79 złotych wrazz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 listopada 2017 roku do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Uzasadniając zgłoszone powództwo wskazał, że w dniu 2 października 2015 roku pozwany kierując bez uprawnień i w stanie nietrzeźwości samochodem osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)spowodował wypadek drogowy, w wyniku któregoW. K.doznała obrażeń. W związku z opisanym zdarzeniem oraz zgłoszeniem szkody w ramach umowy ubezpieczenia OC powód przyznał poszkodowanej kwotę 11.043,79 złotych świadczenie za doznaną krzywdę. Powód podniósł, że domagał się zwrotu tej kwoty od pozwanego w oparciu oart. 43 ustawy z dnia 22 maja 2003 rokuo ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, jednakże pozwany nie uiścił żądanej należności.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 3 stycznia 2018 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie nakazał pozwanemuG. B., aby zapłacił powodowi(...)Towarzystwu (...) S.A.z siedzibą wW.kwotę 11.043,79 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 listopada2017 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwanyG. B.wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazał, że powód nie przedstawił żadnych wyliczeń ani okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby wysokość dochodzonego roszczenia regresowego. Nadto podniósł, że Sąd Rejonowy w Mrągowie w sprawie karnej orzekł od pozwanego na rzecz poszkodowanej nawiązkę w kwocie 10.000 złotych, co winno zaspokoić roszczenia cywilnoprawne poszkodowanej.
Pismem procesowym z dnia 4 czerwca 2019 roku powód rozszerzył żądanie pozwu, domagając się nadto zasądzenia od pozwanego kwoty 10.500 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pisma zawierającego rozszerzenie pozwu do dnia zapłaty.
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 2 października 2015 rokuG. B.kierując pojazdem markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)spowodował wypadek drogowy, w wyniku któregoW. K.doznała poważnych obrażeń w postaci wstrząśnienia mózgu oraz wieloodłamowego złamania miednicy bez przemieszczenia, które naruszyły czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni. W chwili zdarzenia nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi i znajdował się w stanie nietrzeźwości.Za spowodowanie tego zdarzenia wyrokiem Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 16 maja 2017 roku sygn. akt II K 41/17G. B.został skazany na karę łączną jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat. Nadto zasądzono od niego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej oraz nawiązkę w kwocie10.000 złotych na rzecz poszkodowanejW. K..
(bezsporne, a nadto dowód: notatka urzędowa – k. 30, wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 24 maja 2016 roku sygn. akt II W 217/16 – k. 31, wyrok Sądu RejonowegowM.z dnia16 maja 2017 roku sygn. akt II K 41/17 – w aktach sprawy II K 41/17)
W chwili zdarzenia z dnia 2 października 2015 roku samochód markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnejw(...)Towarzystwie (...) S.A.z siedzibą wW.. Zakład ubezpieczeń prowadził postępowanie likwidacyjne w zakresie szkody poniesionej przezW. K.i w jego wyniku wypłacono jej świadczenia w łącznej wysokości 21.543,79 złotych.
(dowód: informacja z(...)k. 32, dokumentacja z postępowania likwidacyjnego – k. 33-74, k. 143-173)
G. B.stopniowo spłaca nawiązkę na rzecz poszkodowanejW. K., lecz robi to nieregularnie i w niewysokich ratach z uwagi na swoją trudną sytuację życiową i finansową. Jest on osobą uzależnioną od alkoholu, po odbytym leczeniu odwykowym, które jednak okazało się na dłuższą metę nieskuteczne. Obecnie zdecydował się na kolejne leczenie odwykowe w zakładzie zamkniętym. Mieszka razem ze swoją matką, która nie pracuje, bo nie może znaleźć pracy. Ma ona 58 lat i nie ma zasiłku dla bezrobotnych, ale jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna.G. B.łączniema ok. 30.000 złotych długów. Płaci należności za mieszkanie, które należy do matki.
(dowód: zeznania świadkaW. K.– k. 137-138, zeznania świadkaA. R.– k. 138, dokumentacja w aktach spraw III RNs 135/13 i III RNs 117/15, sprzesłuchanieG. B.– k. 111, k. 180v)
Sąd zważył, co następuje:
Zgłoszone powództwo jest zasadne i zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Stosownie do treściart. 43 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 rokuo ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(tekst jednolity: Dz. U. z 2019r. poz. 2214) zakładowi ubezpieczeń oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu,w przypadkach określonych w art. 98 ust. 2 pkt 1 ustawy, przysługuje prawo dochodzeniaod kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczeniaOC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący wyrządził szkodę umyślnie, w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisówo przeciwdziałaniu narkomanii lub nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia albo o pościg za osobą podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią przestępstwa.
Podkreślić w tym miejscu należy, iż stosownie do treściart. 11zd. pierwszekpcustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującegoco do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. Sąd cywilny związany jest ustaleniami dotyczącymi popełnienia przestępstwa – a więc okolicznościami składającymi się na jego stan faktyczny, czyli osobą sprawcy, przedmiotem przestępstwa oraz czynem przypisanym oskarżonemu – które znajdują się w sentencji wyroku. Oznaczato, że sąd – rozpoznając sprawę cywilną – musi przyjąć, że skazany popełnił przestępstwo przypisane mu wyrokiem karnym (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia1977 roku sygn. akt IV PR 63/77, publ. LEX nr 7928). W postępowaniu cywilnym pozwany nie może bronić się zarzutem, że nie popełnił przestępstwa, za które wcześniej został skazany prawomocnym wyrokiem wydanym w postępowaniu karnym, ani też że przestępstwem tym nie wyrządził szkody. Związanie dotyczy, ustalonych w sentencji wyroku, znamion przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia, dotyczących czasu, miejsca, poczytalności sprawcy itp. (tak: Joanna Bodio w: Jakubecki Andrzej (red.), Bodio Joanna, Demendecki Tomasz, Marcewicz Olimpia, Telenga Przemysław, Wójcik Mariusz P.,Kodeks postępowania cywilnego. Praktyczny komentarz., Zakamycze 2005). Sąd cywilny może natomiast czynić własne ustalenia w zakresie okoliczności, które nie dotyczą popełnienia przestępstwa, mimo że pozostają w związku z przestępstwem. Ustalenia te mogą różnić sięod tych, których dokonał sąd karny (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca2005 roku sygn. akt III CK 642/04, publ. LEX nr 177207). Sąd w postępowaniu cywilnym związany jest także ustaleniem co do osoby pokrzywdzonej, zawartym w sentencji wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2008 roku sygn. akt III CSK 191/08, publ. OSP 2010/1/2).
Niewątpliwym na gruncie okoliczności niniejszej sprawy jest, iż wyrok, który zapadł wobec pozwanego, jest wyrokiem karnym skazującym. Wobec powyżej przedstawionych wywodów wiąże on zatem sąd cywilny w ramach rozpoznawanej sprawy.
Na gruncie niniejszej sprawy nie ulega zatem wątpliwości, iż po stronie powodowej istniała podstawa do wystąpienia z tzw. roszczeniem regresowym wobec pozwanego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w chwili zdarzenia z dnia 2 października 2015 roku pozwany kierował pojazdemV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości, a nadto nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym. Kumulatywnie spełnione zostały zatemin concretoprzesłankizart. 43 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.
Nie ulega również wątpliwości, że w chwili zdarzenia z dnia 2 października 2015 roku samochód markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)był ubezpieczonyod odpowiedzialności cywilnej w(...)Towarzystwie (...) S.A.z siedzibąwW.. Zakład ubezpieczeń prowadził postępowanie likwidacyjne w zakresie szkody poniesionej przezW. K.i w jego wyniku wypłacono jej świadczenia w łącznej wysokości 21.543,79 złotych.
W toku procesu pozwany zweryfikował swoje dotychczasowe stanowisko i nie kwestionował podstaw ustalenia wysokości świadczeń przyznanychW. K.w toku postępowania likwidacyjnego. W tej sytuacji bezprzedmiotowe okazały się wnioski dowodowe powoda zawarte w piśmie procesowym z dnia 15 października 2018 roku. Wobec zmiany podejścia do wspomnianego zagadnienia przez pozwanego przeprowadzanie tych dowodów byłoby nieuzasadnione z punktu widzenia ekonomiki procesowej, wobec czego postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 roku zdecydowano o ich oddaleniu.
Mając zatem na uwadze powyższe względy – na podstawieart. 448 kcw zw.zart. 43 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 22.05.2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych– orzeczono jak w punkcie I wyroku.
O odsetkach od zasądzonej należności orzeczono w oparciu oart. 481 § 1 kc, aprobując wskazane w pozwie i piśmie rozszerzającym żądanie pozwu daty wymagalności.
O kosztach procesu (pkt II wyroku) orzeczono w oparciu o regułę zart. 102 kpcwyrażającą tzw. zasadę słuszności przy podziale kosztów procesu. W związku z wynikiem procesu pozwany winien – co do zasady – zwrócić powodowi koszty procesu. Podkreślić jednak należy, iż pozwany znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, co skutkowało zwolnieniem go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. W chwili obecnej próbuje zmienić swoją dotychczasową postawę życiową, podejmuje kolejne leczenie odwykowe od uzależnienia od alkoholu. Próbuje stopniowo spłacać nawiązkę na rzecz poszkodowanej orzeczoną wyrokiem sądu karnego, pomaga w utrzymaniu swojej matki,z którą razem mieszka, a która nie pracuje i nie ma innych źródeł utrzymania. W tych okolicznościach uznać należy, żein concretozachodził wypadek szczególnie uzasadnionyw rozumieniuart. 102 kpc, a rozstrzygnięcie o kosztach procesu w realiach sprawy winno odpowiadać poczuciu sprawiedliwości (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia10 października 2012 roku sygn. akt I CZ 66/12, publ. LEX nr 1232749).
O kosztach pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu orzeczono na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturzew zw. z § 4 ust. 1 i 3 w zw. z § 8 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2019r. poz. 18) jak w punkcie III wyroku.
/-/ sędzia Krzysztof Połomski