Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 41/19
Data wyroku: 2019-02-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Hanna Bartkowiak, Jarosław Ochocki, Piotr Gerke

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 lutego 2019 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym – Odwoławczym
w składzie:

Przewodniczący: SSO  Piotr Gerke (spr.)

Sędziowie: SSO Hanna Bartkowiak

SSO Jarosław Ochocki

Protokolant : st. prot. sąd.B. G.

przy udziale Prokuratora Prok.(...).I.K.

po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 r.
sprawyP. P.,
oskarżonego zart. 158§1 k.k.iart. 157§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.,
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt II K 1203/17,

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140,- zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

J. O.P. H.B.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt II K 1203/17, Sąd Rejonowy w Gnieźnieuznał oskarżonegoP. P.za winnego tego, że w dniu 23 lipca 2017 r. wG.wspólnie i w porozumieniu zT. K.iM. S.wziął udział w pobiciuM. T.w ten sposób, że zadawał uderzenia pięściami i kopał ww. pokrzywdzonego powodując u niego złamanie kości nosowych z przemieszczeniem oraz stłuczenie klatki piersiowej, czym naruszył czynności narządu ciała pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni, narażając go jednocześnie na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.alboart. 157 § 1 k.k., tj. przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.i za przestępstwo to wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonegoM. T.na odległość mniejszą niż 5 metrów bez jego zgody na okres 5 lat oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonymM. T.w jakiejkolwiek formie bez jego zgody na okres 5 lat, a także rozstrzygnął w przedmiocie kosztów procesu, zwalniając oskarżonego od kosztów sądowych.
Powyższy wyrok w całości pisemnąapelacjązaskarżyłoskarżony, wskazując „naruszenie prawa procesowego” i nie formułując przy tym konkretnych zarzutów. W uzasadnieniu wskazał on na niedostatki oceny dowodów dokonanej przez Sąd Rejonowy w Gnieźnie, co w ocenie apelującego doprowadziło do nieuzasadnionych wniosków o winie oskarżonego w zakresie zarzucanego mu przestępstwa.
Wobec powyższego oskarżony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego okazała się bezzasadna.
Na wstępie należy wskazać, że wniesienie środka odwoławczego, niezależnie od jego granic i zakresu, każdorazowo obliguje sąd odwoławczy do zbadania ewentualności wystąpienia uchybień, o jakich mowa wart. 439 k.p.k.iart. 440 k.p.k.W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy nie stwierdził wskazanych tam wadliwości, osobnych zarzutów co do przesłanek zart. 439 k.p.k.nie formułował zresztą skarżący.
Przechodząc do omówienia treści apelacji, formułującej w istocie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przede wszystkim należy mieć na względzie, że„zarzut takiego błędu nie jest uzasadniony, gdy sprowadza się do samego zakwestionowania stanowiska sądu czy do polemiki z ustaleniami sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do wniosku o popełnieniu przez sąd istotnego błędu ustaleń. Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu w zakresie istotnych ustaleń.”– wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt II AKa 50/08, LEX nr 468615. Przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje bowiem pod ochronąart. 7 k.p.k.wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany nakazem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Akcentuje to szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (por. wyrok SN z 3 września 1998 r. sygn. V KKN 104/98 - Prokuratura i Prawo 1999, Nr 2, poz. 6; a także wyrok S.A. w Łodzi z 20 marca 2002 r. sygn. II AKa 49/02 - Prokuratura i Prawo 2004, Nr 6, poz. 29).
Skarżący w żaden sposób skutecznie nie zakwestionował wywodu zaprezentowanego przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu. Sąd Rejonowy w sposób przekonujący wyjaśnił, z jakich względów ustalił uczestnictwo trzech oskarżonych w pobiciuM. T., jaka była motywacja sprawców i jaki był w tym udział oskarżonegoP. P..
Należy podkreślić, że Sąd prawidłowo ocenił zeznania świadkówW. T.,B. B. (2),B. P.iM. K. (1)jako zachowawcze i wynikające z chęci nieobciążania oskarżonych. Jest oczywiste, że osoby te mogą obawiać się oskarżonegoP. P., albowiem byli oni świadkami jego brutalnego zachowania i oskarżony był już wcześniej karany sądownie za przestępstwa. Podkreślić przy tym należy, że świadekM. K. (2)opisał przebieg zdarzenia w sposób kategoryczny i choć jego zeznania obciążyły oskarżonegoP. P., to świadek nie miał żadnego interesu w tym, aby fałszywie pomawiać oskarżonego, albowiem w ogóle go nie znał.
Następnie trzeba mieć na względzie, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie ma żadnej sprzeczności w tym, iż pokrzywdzony zeznawał, że generalnie nie wie, jakie konkretnie ciosy zadawał każdy z napastników, jednak kojarzył, że to oskarżony zadając cios, złamał mu nos. Wynika to z faktu, że nos człowieka położony jest blisko oczu, łatwo więc dostrzec, z której strony pada cios i kto go zadaje, ponadto jest to na tyle ważna część ciała, że moment jej uszkodzenia musi zapadać w pamięć bardziej niż np. ogólnie mniej niebezpieczne uderzanie w kończyny. Skarżący w żaden sposób nie wykazał również, że o ustaleniu jego sprawstwa przesądził fakt uprzedniej karalności za przestępstwa. Oskarżony nie był bowiem „typowany” jako sprawca przez organy ścigania korzystające z własnych rejestrów czy kartotek, został on bowiem bez żadnych wątpliwości rozpoznany przez pokrzywdzonego i na tej właśnie podstawie ustalono jego sprawstwo.
Reasumując, analiza zebranych dowodów, w szczególności wzajemnie się uzupełniających i dopełniających zeznań pokrzywdzonego orazM. K. (2), dokonana przez Sąd Rejonowy jest w pełni prawidłowa i nie ma w niej wad wskazanych w apelacji. Na jej podstawie Sąd Rejonowy w pełni zasadnie przypisał oskarżonemu odpowiedzialność karną za zarzucane mu przestępstwo – w tym za spowodowanie obrażeń u pokrzywdzonego.
Chociaż skarżący nie formułował odrębnych zarzutów co do niewspółmierności kary, to jednak z uwagi na zaskarżenie wyroku w całości Sąd Okręgowy musiał rozważyć tę kwestię. Przypomnieć trzeba, iż w orzecznictwie trafnie podkreśla się, żezarzut rażącej niewspółmiernościkary (dotyczy także środków karnych), jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, gdy „kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy - gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą" (wyrok SN z dnia 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, nr 7-8, poz. 60). Niewspółmierność zachodzi zatem wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzonych za przypisane przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (wyrok SN z dnia 30 listopada 1990 r., Wr 363/90, OSNKW 1991, nr 7-9, poz. 39). Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę co do jej wymiaru, ale o „różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować" (wyrok SN z dnia 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, LEX nr 20739). Chodzi natomiast o „znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną)" (zob. wyrok SN z dnia 22 października 2007 r., SNO 75/07, LEX nr 569073) czy jeszcze inaczej taką, której dysproporcja jest wyraźna, bijąca w oczy czy oślepiająca (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 28 maja 2010 r., II AKa 82/10, LEX nr 621421).
W realiach niniejszej sprawy w związku z tym stwierdzić wypada, iż Sąd Rejonowy przy ferowaniu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i pozostałych środków odwołał się do ustawowych dyrektyw ich wymiaru oraz ustalił katalog okoliczności zarówno obciążających, jak i łagodzących w odniesieniu do oskarżonego. Apelacja nie zawierała żadnych zarzutów pod adresem kompletności tego katalogu czy też zasadności przyjęcia poszczególnych okoliczności przez Sąd I instancji. Tym samym kara 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz pozostałe środki stanowią trafną prawnokarną reakcję i nie ma żadnych powodów, by je w jakikolwiek sposób łagodzić w postępowaniu odwoławczym. Tylko bowiem taka reakcja może być uznana za adekwatną do zawinieniaP. P.i społecznej szkodliwości jego czynu, tylko takie oddziaływanie zapewnia też należytą realizację dyrektyw wymiaru kary opisanych wart. 53 k.k.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy orzekł jak w pkt I wyroku,utrzymując zaskarżone orzeczenie w mocy.
Okosztach sądowych za postępowanie odwoławczeSąd Okręgowy rozstrzygnął jak w pkt II wyroku, na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 2w zw. zart. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych. Na koszty te złożyły się: opłata w kwocie 120 zł oraz ryczałt za doręczenia w kwocie 20 zł.

J. O.P. H.B.