Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 234/19
Data wyroku: 2019-04-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kazimierz Cieślikowski
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk

Sygnatura akt VI Ka 234/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia26 kwietnia 2019r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Kazimierz Cieślikowski
Protokolant Natalia Skalik-Paś
przy udziale Joanny Szlosar Meller - Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.

po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2019 r.
sprawy1.M. K.(K.), synaA.iI.
ur. (...)wO.
oskarżonego zart. 279§1 kk
2.S. M., synaW.iT.
ur. (...)wG.
oskarżonego zart. 279§1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonegoM. K.i obrońcę oskarżonegoS. M.
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 24 października 2018 r.    sygnatura akt IX K 156/16
na mocyart. 437 kpkiart. 438 kpkiart. 636§1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym oskarżonegoM. K.w ten sposób, że:

- orzeczoną wpunkcie 1karę pozbawienia wolności na mocyart. 69§1 i 2 kkiart. 70§1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata a na podstawieart. 72 §1 pkt 1 kkzobowiązuje oskarżonegoM. K.do informowania Sądu Rejonowego w Gliwicach o przebiegu okresu próby na piśmie co najmniej 1 (jeden) raz na 3 (trzy) miesiące,
- na mocyart. 33§2 kkiart. 33§3 kkorzeka wobec oskarżonegoM. K.karę grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych,
- uchyla orzeczenie zpunktu 3i na mocyart. 63§1 kkzalicza oskarżonemuM. K.na poczet wyżej orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 29.09.2015 r. godz. 13:45 do 1.10.2015 r. godz. 13:00, przy przyjęciu, iż jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny i uznaje karę grzywny za wykonaną do wysokości 4 (czterech) stawek dziennych;
2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
3. zasądza od oskarżonegoS. M.na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 10 (dziesięć) złotych oraz opłatę za II instancję w kwocie 300 (trzysta) złotych;
4. zasądza od oskarżonegoM. K.na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 10 (dziesięć) złotych oraz opłatę za obie instancje w kwocie 340 (trzysta czterdzieści) złotych;
Sygn. akt VI Ka 234/19

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt IX K 156/16 Sąd Rejonowy w Gliwicach uznał oskarżonych:M. K.,S. M.iR. W. (1)za winnych popełnienia wspólnie i w porozumieniu występku zart. 279 § 1 kk. Sąd orzekł wobec oskarżonych:S. M.iR. W. (2)kary po 1 rok i 4 miesiące pozbawienia wolności a wobec oskarżonegoM. K.karę 1 roku pozbawienia wolności (punkt 1). Na mocyart. 46 § 1 kkorzekł wobec oskarżonych środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonychA. S.iR. S.kwoty 862,69 zł (punkt 2). Zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie (punkty 3,4 i 5). Zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe (punkty 6 i 7)
Wyrok w całości został zaskarżony dwiema apelacjami.
Pierwsza z nich jest apelacją osobistą oskarżonegoM. K., który zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz obrazę przepisuart. 399 § 1 kpk. Wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Gliwicach .
Druga apelacja została wniesiona przez obrońcę oskarżonegoS. M., który zarzucił Sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu. apelacją obrońcy oskarżonego. Domagał się zmiany wyroku , ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a w przypadku nie podzielenia poglądu obrońcy o zmianę wyroku w zakresie kary przez wymierzenie oskarżonemu kary nie surowszej niż 1 rok pozbawienia wolności lub kary mieszanej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacje w takim zakresie w jakim podważają poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne i rozstrzygnięcie o w zakresie winy na uwzględnienie nie zasługują. Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoS. M.co do rozstrzygnięcie o karze również nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje. Z kolei apelacja osobista oskarżonegoM. K.doprowadziła do zmiany wyroku na jego korzyść, choć zarzuty odwoławcze były chybione.
Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoS. M.trzeba stwierdzić, że z relacji pokrzywdzonego wynika wprawdzie, że szyba w oknie łazienki była wybita. Jednakże nie sposób wyprowadzić z tego tezy, że wybicie szyby umożliwiało wejście do budynku właśnie przez to okno, w którym wybita była szyba. Dowodzi tego okoliczność, że sprawca (sprawcy) weszli do wnętrza budynku przez drzwi, które zostały wepchnięte do środka a zamek uszkodzony. Co się tyczy wątpliwości co do okoliczności czy pozostałe okna były otwarte, to zeznania pokrzywdzonego z postępowania przed Sądem tę okoliczność wykluczają. Z protokołu oględzin budynku wynika jakie okna były pouchylane w czasie tej czynności i należy stwierdzić, że ta okoliczność koresponduje z wyjaśnieniamiM. K., że kaloryfery wyrzucali sprawcy oknami z dwóch pomieszczeń. Trzeba też zauważyć, że wybicie szyby w oknie, zwłaszcza w małym oknie łazienkowym nie umożliwia wejścia do wnętrza budynku. Dlatego ustalenie Sądu I instancji, że sprawcy dokonali kradzieży z włamaniem jest prawidłowe. Trzeba stwierdzić, że Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku okoliczności obciążające sprawców, w szczególności wcześniejszą obserwację budynku. Co się tyczy wniosków odwoławczych obrońcy oskarżonego to są aż trzy. Pierwszy jest niedokończony, gdyż obrońca oskarżonego nie precyzuje jakiej zmiany się domaga, ale przez pryzmat zarzutu odwoławczego można wywnioskować, że chodzi tu o zmianę w zakresie opisu i kwalifikacji prawnej czynu. Wniosek ten z przyczyn podanych wyżej nie został uwzględniony. Wniosek o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (zapewne po uchyleniu wyroku Sądu I instancji) jest sprzeczny zart. 437 § 2 kpk. Trzeci wniosek o zmianę wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze na uwzględnienie nie zasługuje. Sąd I instancji orzekł karę nieznacznie przekraczającą dolny próg ustawowego zagrożenia. Trudno dopatrzeć się jakichkolwiek okoliczności łagodzących. Oskarżony był w chwili czynu prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. Łącznie był karany ośmiokrotnie (w tym raz przez sąd w Niemczech). Ta okoliczność nie pozostała bez wpływu na orzeczenie o karze, co akcentuje Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku.
Co się tyczy apelacji osobistej oskarżonegoM. K.:
Sąd I instancji nie miał powodów by uprzedzać strony o możliwości zakwalifikowania czynu według innego przepisu prawnego. Przepisart. 399 § 1 kpkma zastosowanie, gdy Sąd przewiduje możliwość zastosowania innej (od zaproponowanej przez oskarżyciela w akcie oskarżenia) kwalifikacji prawnej czynu. W niniejszej sprawie prokurator zarzucił oskarżonym przestępstwo zart. 279 § 1 kki taka kwalifikacja prawna była także czynu przypisanego. Nie ma tu znaczenia okoliczność, że Sąd rozważał zastosowanie innej kwalifikacji prawnej (o czym strony uprzedził), ale ostatecznie czyn zakwalifikował z przepisu wskazanego przez oskarżyciela. Jeśli chodzi o zeznaniaM. B.to nie posiadał świadek żadnej istotnej dla orzeczenia informacji. Wizyta sprawców w punkcie skupu złomu była w innym czasie niż godziny pracy oskarżonego dlaM. B.. Sąd Okręgowy (podobnie jak wcześniej Sąd I instancji) nie widział powodów by podważać wiarygodność zeznań świadkaE. R. (1)(zapewne o tego świadka chodzi oskarżonemu, gdy pisze oE. R. (2)). Wreszcie nie ma możliwości przeprowadzenia dowodów z nagrań monitoringu, nawet gdyby jakaś kamera mogła odpowiednie fragmenty zdarzenia zarejestrować, gdyż po tak długim czasie nie archiwizowane pliki zostałyby utracone (nadpisane). Ani monitoring miejski ani też monitoring instalowany przez inne osoby nie archiwizuje nagranych plików przez kilka miesięcy. Z reguły czas między zarejestrowaniem nagrania a jego skasowaniem (nadpisaniem) jest znacznie krótszy, zwykle kilkudniowy. Przeprowadzenie konfrontacji jest uprawnieniem organu procesowego. Organ procesowy (sąd lub na wcześniejszym etapie postępowania policja lub prokurator) może przeprowadzić dowód z konfrontacji wtedy, gdy widzi możliwość wyjaśnienia sprzeczności. Sąd I instancji a wcześniej organy prowadzące postępowanie przygotowawcze takich możliwości nie widziały. Zaniechanie przeprowadzenia konfrontacji żadnym uchybieniem nie jest. Nie było zatem podstaw do zmiany kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym.
Jednak Sąd Okręgowy badał również prawidłowość rozstrzygnięcia o karze. Doszedł do przekonania, że kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania jest karą rażąco surową. Trzeba stwierdzić, że oskarżonyM. K.nie był w chwili czynu skazany na karę pozbawienia wolności. Był karany w 2017 r. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i grzywnę, ale za przestępstwo nieumyślne. Mając na uwadze prymat orzekania kar wolnościowych Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że mimo warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności kara orzeczona wobec oskarżonegoM. K.odniesie skutek i oskarżony nie będzie naruszał porządku prawnego. Dlatego Sąd Okręgowy warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd I instancji, ustalając okres próby na 3 lata nakładając na oskarżonego najłagodniejszy obowiązek probacyjny.
Nie widząc podstaw do innych zmian w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji było orzeczenie obciążające oskarżonych kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze tj. wydatkami postępowania odwoławczego i opłatą za II instancję, gdyż Sąd nie widział powodów, dla których koszty te nie miałyby być przez oskarżonych poniesione.