Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 905/19
Data wyroku: 2020-01-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Hanna Świderska

Sygn. akt I C 905/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
9 stycznia 2020 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodnicząca: SSR Hanna Świderska
Protokolant: stażysta Paulina Janduła
po rozpoznaniu 9 stycznia 2020 roku wŁ.
na rozprawie
sprawy z powództwa Prokura Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego weW.
przeciwkoK. D.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanegoK. D.na rzecz powoda Prokura Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego weW.kwotę 22.646,47 zł (dwadzieścia dwa tysiące sześćset czterdzieści sześć złotych i czterdzieści siedem groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 29 maja 2019 roku do dnia zapłaty

2
zasądza od pozwanegoK. D.na rzecz powoda Prokura Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego weW.kwotę 4.750 zł (cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 905/19

UZASADNIENIE
Pozwem z 29 maja 2019 roku powód Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty weW.domagał się zasądzenia od pozwanegoK. D.kwoty 22.646,47 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty (pozew – k. 7-10).
18 czerwca 2019 roku Referendarz sądowy wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (nakaz zapłaty – k. 26).
24 lipca 2019 roku do Sądu wpłynął sprzeciw pozwanego od nakazu zapłaty, w którym wniósł o oddalenie powództwa w całości (sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 29-30).
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.
30 sierpnia 2017 rokuK. D.zawarł z(...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąumowę pożyczki. Pożyczkodawca na wniosek pożyczkobiorcy udzielił mu pożyczki na okres 3 lat w wysokości 10.000 zł. Całkowita kwota do zapłaty wyniosła 21.616,12 zł, która obejmowała: kapitał pożyczki – 10.000 zł; prowizję – 10.000 zł oraz odsetki umowne. Pożyczka miała być spłacana po 600,45 zł miesięcznie (umowa – 47-51v).
Pismem z 2 lutego 2018 roku powód wypowiedział pozwanemu umowę pożyczki (wypowiedzenie – k. 53).
27 grudnia 2018 r.(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościązawarła z powodem umowę sprzedaży wierzytelności, w tym wierzytelności pozwanego (umowa – k. 15-20, załącznik do umowy – k. 21).
Sąd pominął dowód z przesłuchania powoda wobec jego nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na rozprawie 9 stycznia 2020 r.
Sąd zważył, co następuje.
Powództwo jest zasadne w całości.
Pod względem prawnym umowa pożyczki zawarta przez strony stanowi kredyt konsumencki w rozumieniuustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim(Dz.U. z 2019 roku, poz.1083). Zgodnie bowiem z art. 3 tej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Jak stanowi art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy, za umowę o kredyt konsumencki uważa się umowę pożyczki. Zgodnie zart. 720 § 1 k.c.przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy.
Oceniając sprawę w tym ujęciu wypada zauważyć, że zawarta pomiędzy stronami umowa odpowiadała powyższym regulacjom. Umowa ta nakładała na pozwanego przede wszystkim obowiązek zwrotu kwoty udzielonej pożyczki.
Niezasadny jest zarzut pozwanego o nieistnieniu dochodzonego roszczenia skoro powód przedstawił umowę łączącą pozwanego z pierwotnym wierzycielem oraz umowę cesji wierzytelności.
Roszczenie to jest też wymagalne wobec wypowiedzenia umowy.
Przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisówkodeksu postępowania cywilnego, rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 kpc). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 kpc), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kpc) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 kc). Stanowisko takie zawarł Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z 17 grudnia 1996 r. sygn. akt I CKU 45/96 (opubl. OSNC z 1997 r., z.6 - 7, poz.76).
W niniejszej sprawie nie ma żadnych podstaw do zwolnienia strony pozwanej z ciężaru gromadzenia materiału procesowego i dowodzenia faktów.
Pozwany nie zakwestionował umowy dołączonej do akt sprawy, nie wykazał też by dokonał spłaty zobowiązania w większym zakresie niż podał powód, choć to na nim ciążyła powinność wykazania tej okoliczności (art. 6 kc,art. 232 kpc).
Reasumując, powód w należyty sposób wykazał podstawę roszczenia i przedstawił na te okoliczności dowody, pozwany natomiast nie zgłosił żadnych dowodów pozwalających na obalenie twierdzeń powoda.
Dlatego też, na podstawieart. 720 kcSąd orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na podstawieart. 98 kpc, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty te złożyły się: 1.133 zł tytułem opłaty od pozwu, 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego pozwanego ustalone zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. 2015, poz. 1804 ze zm. oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Skoro pozwany przegrał sprawę w całości to winien zwrócić powyższe koszty powodowi w łącznej wysokości 4.750 zł.