Sąd Rejonowy w Kętrzynie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 917/19
Data wyroku: 2019-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Tomasz Cichocki

Sygn. akt: I C 917/19 upr.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 października 2019r.
Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Tomasz Cichocki

Protokolant:

starszy sekretarz sądowy Beata Bukiejko

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2019 r. wK.
sprawy z powództwa(...) S.A.z siedzibą wW.
przeciwkoJ. K.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanejJ. K.na rzecz powoda(...) S.A.z siedzibą wW.kwotę 993,90 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy złote i 90/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w wysokości 7% w stosunku rocznym za okres od dnia 27.02.2019r. do dnia zapłaty;

II
zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 317,00 zł (trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

I C 917/19

UZASADNIENIE
Powód(...) S.A.z siedzibą wW.wniósł o zasądzenie od pozwanejJ. K.kwoty 993,90 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27.02.2019r. do dnia zapłaty oraz obciążenie pozwanej kosztami procesu. Podniósł, że 22.02.2018r. zawarł z pozwaną umowę kredytu zarejestrowaną dla rachunku bankowego nr(...). Pomimo wezwań i monitów nie wywiązała się z obowiązku spłaty. W tej sytuacji powód wypowiedział umowę pozwanej. Umowa uległa rozwiązaniu z dniem 30.11.(...).. roszczenie stało się wymagalne z dniem 01.12.(...). Kwota należności głównej dochodzona od pozwanej – 962,97 zł stanowi niezaspokojoną część należności głównej. Powód dochodzi także kwoty 30,93 zł tytułem skapitalizowanych odsetek umownych karnych w wysokości 10% w stosunku rocznych naliczonych od dnia następnego po dniu skutecznego wypowiedzenia umowy do dnia wystawieniaW.z ksiąg bankowych. Jako podstawę dochodzenia dalszych odsetek ustawowych za opóźnienie od tych kwot wskazałart. 481§2 k.c.
Nakazem zapłaty z dnia 20.03.2019r. w sprawie VI Nc-e(...)Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie uwzględnił powództwo w całości.
PozwanaJ. K.wniosła sprzeciw do tego nakazu zapłaty i wniosła o oddalenie powództwa w całości. Podniosła, że wyciąg z ksiąg bankowych nie może stanowić dowodu w sprawie, gdyż jest dokumentem prywatnym i stanowi jedynie dowód tego, że osoba która go podpisała złożyła to oświadczenie. Zakwestionowała także legitymację czynną powoda.
Sąd ustalił i zważył, co następuje:
W dniu 22.02.2018r.J. K.zawarła z(...) S.A.z siedzibą wW.umowę pożyczki dla osób fizycznych nr(...)w kwocie 1089 zł. Pożyczka miała zostać spłacona 20 równych ratach miesięcznych w kwotach po 54,45 zł do 28 dnia miesiąca. Ustalona przez strony stopa oprocentowania pożyczki wynosiła 0%. Odsetki zostały zastrzeżone tylko na wypadek niespłacenia rat pożyczki w terminie w wysokości 10% w stosunku rocznym. Strony ustaliły także, że w przypadku braku spłaty pożyczki w umówionym terminie bank może wypowiedzieć umowę.
Termin zapłaty pierwszej raty przypadał na 28.03.2018r. Termin zapłaty ostatniej raty została ustalony na 28.10.2019r.
Pożyczka w kwocie 1089,00 zł została udostępniona pozwanej dnia 22.02.2018r. Na poczet pożyczki pozwana dokonała dwóch wpłat. W dniu 16.04.2018r. w kwocie 60,00 zł i w dniu 08.08.2018r. w kwocie 67,00 zł. Z wpłaconej kwoty środki w kwocie 126,03 zostały zaliczone na kapitał pożyczki, pozostałe 0,97 zł na odsetki karne za opóźnienie w spłacie rat.
Pismem z dnia 28.08.2019r. powód wypowiedział pozwanej umowę pożyczki w związku z zadłużeniem w kwocie 962,97 zł z tytułu kapitału pożyczki oraz 2,17 zł odsetek. Wypowiedzenie zostało doręczone pozwanej dnia 03.09.2018r.
(d.:umowa pożyczki z załącznikami - k. 22-35, harmonogram spłaty – k. 30, wyciąg z ksiąg bankowych - k. 36, zestawienie operacji – k. 37 – 42, wypowiedzenie umowy z potwierdzeniem doręczenia – k. 43)
Powództwo jest zasadne.
Pozwana zakwestionowała legitymację czynną powoda oraz moc dowodową przedłożonego przez powoda wyciągu z ksiąg bankowych. Nie stanowi to jednak wystarczającego powodu do oddalenia powództwa. W szczególności pozwana nie kwestionowała zawarcia umowy pożyczki z powodem oraz otrzymania kwoty wynikającej z zawartej umowy. Fakt zawarcia umowy i jej warunki zostały w sposób jednoznaczny potwierdzone przedłożonymi przez powoda dokumentami, których prawdziwość i autentyczność nie była ostatecznie kwestionowana przez pozwaną.
Umowa zawarta przez strony winna być kwalifikowana jako kredyt konsumencki, o którym mowa wart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim(Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715). Zgodnie z tym przepisem przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1). Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepis przewidują inną szczególną formę (art. 29 ust. 1). W przypadku umowy kredytu konsumenckiego zawartej na odległość, ustawodawca na kanwie art. 2 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta przewidział, że może być ona zawarta z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość. Może być także zawarta na odległość przez co rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13). Wynika z powyższego, iż zawarcie umowy kredytu konsumenckiego nie wymaga zachowania formy pisemnej i co do zasady umowa taka może być zawarta również za pomocą środków porozumiewania się na odległość, w tym za pośrednictwem Internetu. Z podanych w pozwie okoliczności sprawy oraz przedłożonych przez powoda dokumentów wynika, że właśnie w tym trybie została zawarta umową z pozwaną.
Przyznać należy rację pozwanej, iż przedłożony przez powoda wyciąg z ksiąg bankowych nie ma mocy dokumentu urzędowego. Stosownie do art. 95 ust. 1a, moc prawna wyciągu z ksiąg rachunkowych banku nie obowiązuje w postepowaniu cywilnym, co oznacza, iż nie korzysta on z domniemania zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Jednak w korelacji z przedłożoną przez powoda umową pożyczki (k. 22-25), potwierdzeniem zawarcia umowy pożyczki (k. 26-29), harmonogramem spłat kredytu (k. 30), zestawieniem operacji (k. 37-42), wypowiedzeniem umowy – k. 43) wraz dowodem doręczenia (k. 44), należy przyjąć, iż przedłożone dowody potwierdzają okoliczności wynikające z przedłożonego wyciągu. Mając na uwadze, iż przedłożone dokumenty wzajemnie się potwierdzają, Sąd dął im wiarę w zakresie zawarcia przez pozwaną umowy, opóźnień w spłacie, terminów spłaty oraz pozostałej do zapłaty części należności głównej.
Odnosząc się do kwestii wymagalności dochodzonej przez powoda należności należy wskazać, iż w dacie wyrokowania upłynął już termin spłaty całości roszczenia (ostatniej raty), wynikający z harmonogramu spłat. Stąd w okolicznościach sprawy brak podstaw do kwestionowania wymagalności roszczenia. Zważywszy wielkość wpłat dokonanych na poczet kredytu przez pozwaną, wątpliwości nie budzi także kwota dochodzona przez powoda.
Stosownie doart. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe(j.t.: Dz.U. z 2018r., poz. 2187), przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Stosownie do art. 78a tej ustawy, wskazany przepis ma zastosowanie także do umów kredytu i pożyczki pieniężnej zawieranych przez bank zgodnie z przepisamiustawy z dnia 12.05.2011r. o kredycie konsumenckim.
Analogiczne uregulowanie co do umowy pożyczki zawarte jest wKodeksie cywilnym, który wart. 720 k.c.stanowi, że pożyczka jest umową, na podstawie której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego przedmiot pożyczki, a biorący zobowiązuje się zwrócić przedmiot pożyczki w pieniądzach o tej samej wielkości lub w rzeczach tego samego gatunku i takiej samej jakości. Zatem warunkiem skutecznego żądania zwrotu pożyczki jest wykazanie, iż na własność biorącego pożyczkę został przeniesiony przedmiot pożyczki.
W ocenie Sądu, strona powodowa wykazała fakt oddania do dyspozycji pozwanej kwoty wskazanej w zawartej przez strony umowie (1089,00 zł), co po stronie pozwanej rodziło obowiązek jej zwrotu w ustalonych w umowie terminach. Przesądza to także o istnieniu legitymacji czynnej po stronie powoda.
Mając to na uwadze Sad uwzględnił powództwo w całości.
Roszczenie o zapłatę odsetek znajduje oparcie wart. 481§1 k.c.orazart. 482§1 k.c.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 98§1 i 3 k.p.c., obciążając nimi pozwaną zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił stosownie do §2 pkt 3rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (j.t.: Dz.U. z 2015r., poz. 1800 ze zm.), uwzględniając przy tym wysokość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz opłaty od pozwu poniesionej przez powoda (30,00 zł).