Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 799/19
Data wyroku: 2019-10-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt III Ca 799/19

UZASADNIENIE
Wnioskiem z 21 września 2016 rokuM. W.wniósł o stwierdzenie zasiedzenia przez wnioskodawcę orazS. S. (1),Z. W.iG. W.na zasadach współwłasności w częściach równych nieruchomości położonejwŁ., o powierzchni 0,0455ha, dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi prowadziksięgę wieczystą (...), oznaczonej jako projektowana do wydzieleniadziałka nr (...)leżąca w obrębie B-33, która uprzednio stanowiła własność GminyŁ.,z dniem 1 stycznia 2011 roku.
Postanowieniem z dnia 16 października 2018 r. w sprawie III Ns 1333/16 Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w pkt 1. oddalił wniosekM. W.o stwierdzenie zasiedzenia; w pkt 2. ustalił, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.
(postanowienie – k. 113)

Podstawę rozstrzygnięcia Sądu I instancji stanowiły następujące ustalenia faktyczne:
Działka stanowiąca przedmiot wniosku pochodzi z większej nieruchomości sięgającej odulicy (...)na północy doulicy (...)na południu. Nie było wówczas jeszcze dzisiejszejulicy (...), która w tym miejscu została urządzona później. Pierwotnymi właścicielami nieruchomości byli pradziadkowieB. W.iS. G.. Oni podzielili nieruchomość pomiędzyulicami (...)na trzy części, którym nadano numery odulicy (...). Ich córkaW. C. (1)wrazz mężemB.otrzymali część, obecnie oznaczoną numerem 73, której właścicielem jest obecnieB. C..W.iS. G.pozostali właścicielami działki w środku, która otrzymała numer 75. Trzecią działkę, której nadano numer 77, pradziadkowie podarowali swojemu synowiA. G. (1)i jego żonieA.. SpadkobiercąA.iA.małż.G.był ich synR. G., który ożenił się zJ.. Ich synem jestA. G. (1). OdA. G. (1),W. C. (2)iA. K.wnioskodawca i uczestnicy kupili część z nieruchomości(...)75 i 77a odA. G. (1)część z nieruchomości przyul. (...).
Działka będąca przedmiotem wniosku stanowiła wcześniej część drogi biegnącej kiedyś odulicy (...)doulicy (...)równolegle doulicy (...).Kiedy cała nieruchomość była całością, była to wewnętrzna droga dojazdowa do zabudowań w gospodarstwie i była używana przez rodzinyG.,C.iB.. Tonie była ogólnodostępna droga publiczna, ale mógł nią przejechać każdy, kto jechał w pole albo do okolicznych mieszkańców.
W połowie lat 60-tych XX wieku na nieruchomościach(...)75 i 77 wybudowany zostałzakład (...). Nieruchomość pod teren zakładu została wywłaszczonana rzecz Skarbu Państwa, a właścicielom wypłacono bardzo niskie odszkodowania. Stomil zabrał część pomiędzyulicami (...), doulicy (...). Na części wywłaszczonej na rzecz Stomilu był ogród. Dalsza część nieruchomości, na zachód od tej drogi, pozostała w rękachG.,C.iB.. W momencie wywłaszczania terenu i budowyzakładów (...)droga dojazdowa nadal istniała i była wykorzystywana jak dotychczas, tj. do dojazdu na pola i do gospodarstw dla okolicznych mieszkańców.
W 1967 roku postawiono istniejący częściowo do dziś płot z betonowych elementów. Stawiano go najprawdopodobniej przed 1 maja lub innym ówczesnym świętem, był stawiany na szybko. Wejście dozakładów (...)było w innym miejscu – odulicy (...).
Droga została pozostawiona po zewnętrznej stronie płotu (patrząc od strony Stomilu), gdyż jak dotychczas była użytkowana przez okoliczne rodziny. Nadal biegła odulicy (...)doul. (...). Dlatego - ze względu na tą drogę - płot był postawiony w tym miejscu,a nie o kawałek dalej. Wówczas stała tam jeszcze stara stodoła użytkowana przezA. B.(G.) i nie można było inaczej przeprowadzić tej drogi, bo musiałaby wejść na posesjęB.. Droga była więc za ogrodzeniem Stomilu i przebiegała wzdłuż tego ogrodzenia.
Do lat siedemdziesiątych-osiemdziesiątych XX wieku działki po zachodniej stronie płotu i drogi były użytkowane rolniczo. Były tam gospodarstwa i pola. Stanowiły one wówczas własnośćA. G. (2), która potem wyszła za mąż zaB., a następnie jej synaR. G.. Do lat 80-tych tam było gospodarstwo, mieszkał tamR. B.z żonąA.. Właśnie ta droga prowadziła do ich gospodarstwa odulicy (...)do pól zaul. (...). Z biegiem lat gospodarstwo podupadało, przez pewien czas uprawiano tam kwiaty i nasadzenia, aż wreszcie teren stał się nieużytkiem. Od lat 80-tych XX wieku teren na zachód od płotu i drogi był nieużytkiem.
Na początku lat 90-tychZakład (...)uwłaszczył się na posiadanym przez siebie terenie a następnie w wyniku komercjalizacji powstał(...) SA. Firma podzieliła pierwotnie posiadany teren na części i dokonała jego sprzedaży.
A. W.prowadził zakład kamieniarski przyul. (...). Dzierżawił teren od właścicielaR. G.w latach 1994-2004. Wynajmując mu teren,R. G.poinformował go, że część działki od płotu Stomilu nie jest jego,że tu jest droga, która należy do Stomilu.A. W.użytkował ten teren łącznie z kawałkiem tej drogi, bo nikt się nie interesował tym kawałkiem drogi. W momencie,gdyA. W.wynajął ten teren, to był nieużytek. Na gruncie byli geodecii robili pomiary, gdy nieruchomość od Stomilu nabył p.S.. Geodeci wbili wtedy słupki przed płotem, od stronyR. G., że ten teren należy do Stomilu.
W dniu 9 maja 2002 roku wieczyste użytkowanie gruntu stanowiącego część dawnego majątku Stomilu, oznaczonego jakodziałki nr (...)w obrębie B-33 o powierzchni 1,3478 ha oraz własność stanowiących odrębną nieruchomość budynków i urządzeń nabyłW. S. (1). Dla nieruchomości założono odrębnąksięgę wieczystą KW (...), obecnie po migracji:(...).
W. S. (1)korzystał z nieruchomości do 2014 roku, przez cały czas prowadził tam działalność gospodarczą. Sprzedał ją w całości, w granicach jak ją kupił,w 2014 rokuJ. A.. Kupując nieruchomość od Stomilu wiedział,że kupuje ją z pasem ziemi za płotem od zachodu, co wynikało z map, które sprawdził. Przez cały czas, gdy władał nieruchomością, z jej zachodniej strony było betonowe ogrodzenie, postawione jeszcze przez Stomil w latach 60-tych XX wieku. Tam był płot i za płotem była droga. Ta droga była na terenie Stomilu i była jego własnością.Zakłady (...)prowadziły produkcję, która mogła grozić wybuchem. Dlatego płot nie był w granicy, a granica byłaza płotem. Płot był odsunięty od granicy. Za tym płotem była jeszcze wytyczona drogadla celów bezpieczeństwa, która w razie wypadku miała udostępnić dojazd samochodem ratunkowym. Ta droga miała 2,90 m szerokości. Po wewnętrznej stronie płotu była inna droga, którą zbudowałW. S. (1)w 2002 roku. To była droga wjazdowa do jego zakładów od stronyul. (...). Wcześniej nie było tam wjazdu od ulicy na teren w tym miejscu.
Na podstawie warunkowej umowy sprzedaży z dnia 17 lutego 2004 r.A. G. (1)sprzedałZ. W.w 3/10 częściach,G. W.w 3/10 częściach,M. W.w 2/10 częściach iS. W.w 2/10 częściach dwie niezabudowane działki gruntu oznaczone obecnie nr 39/1 i 39/3w obrębie B-33, o łącznym aktualnym obszarze 0,4276 ha, położone wŁ.przyul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, XVI Wy-dział Ksiąg Wieczystych prowadziłksięgę wieczystą KW (...). W dniu 10 marca 2004 roku zawarta została umowa przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz nabywców.
Na podstawie warunkowej umowy sprzedaży z dniu 17 lutego 2004 roku, za Rep. A. nr 517/2004A. G. (1),W. C. (2)iA. K.sprzedaliZ. W.w 3/10 częściach,G. W.w 3/10 częściach,M. W.w 2/10 częściach iS. W.w 2/10 częściach dwie niezabudowane działki gruntu oznaczone obecnie nr 39/2 i 40 w obrębie B-33, o łącznym aktualnym obszarze 0,1665 ha, położone wŁ.przyul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi prowadziłksięgę wieczystą KW (...). W dniu10 marca 2004 roku zawarta została umowa przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz nabywców.
M. W.widział jakie zarysy ma kupowana działka. W jego ocenie pokrywało się to z mapami.
GminaŁ.stała się z mocy prawa, na podstawie przepisów dotyczących komunalizacji mienia ogólnonarodowego (państwowego), z dniem 27 maja 1990 roku, właścicielem nieruchomości stanowiących na ten dzień własność Skarbu Państwa. Decyzja komunalizacyjna Wojewody(...)dotyczącadziałek nr (...)w obrębie B-33 została wydana dopiero w dniu 29 lutego 2012 roku, a wpis prawa własności wksiędze wieczystej (...)nastąpił w dniu 14 maja 2012 roku.
W. S. (1)rozmawiał zM. W.na temat przebiegu płotu. Były co najmniej dwie takie rozmowy. Pierwsza miała miejsce w biurzeW. S. (1). Uzgodnili wtedy, że płotu nie będą przesuwać, bo nikomu to nie jestdo niczego potrzebne. Druga rozmowa miała miejsce podczas wykonywania pomiarów geodezyjnych, podczas których właściciele podpisywali protokół. Ten protokół potwierdzał, że droga za płotem stanowi część nieruchomości, którejW. S. (1)jest użytkownikiem wieczystym. Z rozmów z wnioskodawcą wynikało, że wnioskodawca miał świadomość, że granica działki jest gdzie indziej, niż płot.M. W.był obecny w czasie spotkania z geodetami i podpisał ten protokół.W. S. (1)był wieczystym użytkownikiem całej nieruchomości w księdze wieczystej i opłatyod użytkowania wieczystego wnosił też od tej części stanowiącej sporną drogę.W.nie płacił podatków od tej drogi.
W. S. (1)nie użytkował terenu za płotem. Płot był jego własnościąw latach 2002-2014. Wnioskodawca przez pewien czas składował tam drewno w pasie gruntu za płotem.W. S. (1)nie wyrażał zgody na użytkowanie działki za płotem przez wnioskodawcę, ale także nie zabraniał mu tego. W tym czasieM. W.zrobił ogrodzenie od swojej strony z furtką, a także urządził ścieżkę. Odsunął się o trzy metryod płotu, a więc nie wykonywał prac na terenieW. S. (1). Ścieżkę urządził już na swojej nieruchomości.
W dniu 3 września 2014 roku wieczyste użytkowanie gruntu (działek nr (...)w obrębie B-33 przyul. (...)) oraz własność stanowiących odrębną nieruchomość budynków i urządzeń nabyła „A.– Automatyzacja i WyposażenieProdukcji Spółkaz ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą wŁ..
Przy zakupie prezes ww.spółki - (...)otrzymał operat nieruchomości i rozmawiał ze zbywcą. Pytał się o kwestie ogrodzenia i granicy działki.W. S. (1)powiedział mu, że nie ma z tym problemu, gdyż sąsiad zdaje sobie sprawę z rzeczywistego przebiegu działki, że tą część działki za ogrodzeniem ma grzecznościowo użyczoną, bo się znają i współpracują ze sobą. Brama wjazdowa zbudowana przez wnioskodawcę odulicy (...)została postawiona z zachowaniem trzymetrowej odległości od płotu, nie stała na tym spornym pasie.
Część nieruchomości opisanej wksiędze wieczystej (...)pozostająca na zachód od przedmiotowego ogrodzenia, ale w jej granicach prawnych została opisanana mapie do zasiedzenia sporządzonej przez geodetęM. Ż.i wpisanejdo ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonej przez Prezydenta MiastaŁ., za identyfikatorem ewidencyjnym P.(...).(...)w dniu 1 września 2016 roku, jakodziałka nr (...)w obrębie B-33 o powierzchni 0,0433ha (częśćdziałki nr (...)w obrębie B-33). Działka ta stanowi przedmiot wniosku o zasiedzenie w niniejszej sprawie.
M. W.w 2016 roku postawił budynek od stronyul. (...). Wcześniej w tym miejscu stały wiaty, było przechowywane drewno. Dbał o cały kupiony teren. Kwestia granic wyniknęła podczas pomiarów w 2016 roku. Ok. 7 lat wcześniej wybudowany został chodnik z płyt betonowych, który prowadzi odulicy (...)doR.i służy jako dojście dla pracownikówR.. Chodnik jest odsunięty od płotu i drogi w głąb terenu wnioskodawcy. Biegnie wzdłuż płotu, kilka metrów od niego. BudynekR.odulicy (...)był stawiany w 2005 roku, zaś drugi budynek, odulicy (...). Budynki przedzielone są działką, która miała być pierwotnie przeznaczona na przedłużenieulicy (...). Żaden z budynków zbudowanych przez wnioskodawcę nie wchodzi w teren spornej działki. Od ściany budynku przyul. (...)do granicy spornej działki jest co najmniej cztery i pół metra.
Wnioskodawca na swojej działce postawił bramę i furtkę odul. (...). W 2016 roku zrobił tam porządek. Postawił bramę i furtkę w sposób dowolny, bez żadnego projektu.
Nadziałkach nr (...)w obrębie B-33, pod adresemŁ.,ul. (...), zlokalizowane jestCentrum (...)firmy (...) Spółka z o.o.z siedzibą wŁ..Firma (...)wynajmuje ten teren od 2014 roku od(...) Company spółki cywilnejG. W.,Z. W.,M. W.,S. S. (1)z siedzibą wŁ.przyul. (...).
Wnioskodawca nigdy nie opłacał podatków oddziałki nr (...)w obrębie B-33.
W dniu 1 października 2016 rokuJ. A.dokonał rozbiórki części betonowego ogrodzenia znajdującego się na jego nieruchomości na odcinku w okolicyul. (...).
W dniu 3 października 2016 rokuM. W.,G. W.,,Z. W.iS. S. (1)wystąpili przeciwkoA.Automatyzacjai (...) Spółce z o.o.wŁ.z pozwem o przywrócenie stanu poprzedniego i o zaniechanie naruszeń posiadania, domagając się :
1. stwierdzenia, że pozwany dopuścił się samowolnego naruszenia posiadania właścicielskiego nieruchomości powodów położonej wŁ.przyul. (...)poprzez zburzenie części płotu rozgraniczającego nieruchomości będących w posiadaniu powodów i pozwanego oraz pozostawienie gruzu, pochodzącego ze zniszczonego płotuna nieruchomości powoda,
2. nakazania pozwanemu zaniechania naruszeń posiadania samoistnego nieruchomości powodów w granicach obszaru oznaczonego jako projektowana do wydzieleniadziałka (...)w obrębie B-33,
3. przywrócenia na koszt i ryzyko pozwanego stanu poprzedniego nieruchomości powoda, a w szczególności odbudowę płotu rozgraniczającego nieruchomości stronw pierwotnym jego przebiegu.
Postępowanie w sprawie wszczętej przywołanym pozwem prowadzone jest przed tutejszym Sądem pod sygnaturą akt I C 906/16. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2017 roku Sąd zawiesił postępowanie w sprawie I C 906/16 na zgodny wniosek stron, na podstawieart. 278 k.p.c.
Dokonując oceny zgromadzonego materiału procesowego, Sąd Rejonowy wskazał, iż, ciężar wykazania zaistnienia przesłanek zasiedzenia, wskazanych wart. 172 k.c., spoczywana wnioskodawcy, przy czym wnioskodawca ma o tyle ułatwioną sytuację, iż w związkuz instytucją zasiedzenia ustawodawca wprowadza domniemanie istnienia dobrej wiary (art. 7 k.c.), domniemanie posiadania samoistnego (art. 339 k.c.), domniemanie ciągłości posiadania (art. 340 k.c.) oraz domniemanie posiadania zgodnego ze stanem prawnym (art. 341 k.c.).
Sąd Rejonowy przyjął, żeM. W.już przed 2016 r. znał rzeczywisty przebieg granicy jego nieruchomości z nieruchomością należącą do kolejnych następców Stomilu, a tym samym twierdzenia o tym, że był przekonany, iż betonowe ogrodzenie wyznacza granicę, a zgodnie z mapami granica przebiega nieznacznie bliżej, niż granica, którą wyznacza ogrodzenie nieruchomości, nie może być uznane za polegające na prawdzie. Przede wszystkim, przy zakupie nieruchomości w 2004 roku w akcie notarialnym przedmiot nabycia został dokładnie określony z podaniem numeru działki, obrębu, jej powierzchnii ze wskazaniem numerów ksiąg wieczystych. Wnioskodawca jest profesjonalistą i nabył przedmiotową nieruchomość w celach inwestycyjnych. Odwołując się więc do wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i zdrowego rozsądku, trudno jest dać wiarę twierdzeniom, żeM. W.nie wiedział co kupuje, a o rzeczywistym przebiegu granicy jego nieruchomości dowiedział się dopiero w 12 lat po jej nabyciu, po przeprowadzeniu na niej szeregu inwestycji.
Niezależnie od powyższego, wniosek o nieprawdziwości powyższych twierdzeń wnioskodawcy wywieść można dokonując ich konfrontacji z treścią zeznań świadkóworaz uczestników. Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaW. S. (2), że pomiędzy nim a wnioskodawcą odbyły się co najmniej dwie rozmowy o granicach nieruchomości. Sąd uznał również, że już w 2004 roku, to jest przy pierwszej chronologicznie podejmowanych przez wnioskodawcę inwestycji, na gruncie pojawił się geodeta i sporządzony został protokół obejmujący również wskazanie granic nieruchomości. Okoliczności te zostały potwierdzone nie tylko przez świadkaW. S. (2), ale również przez świadkaA. W.i uczestnikaZ. W..
Ponadto, Sąd Rejonowy wskazał, iż, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, betonowe ogrodzenie postawione w 1967 roku, nigdy nie stanowiło granicy między terenem „zabranym” podzakłady (...)w latach 60-tych, a pozostałą częścią nieruchomości należącą do rodzinG.,B.iC.. Było to tylko ich wewnętrzne przekonanie, nieoparte znajomością rzeczywistego stanu rzeczy, a wynikłe z możliwości swobodnego dostępu i korzystania, jak dotychczas, z drogi która znajdowała się – z punktu widzenia ich nieruchomości – przed ogrodzeniem terenu zakładów. Podobnie należy w tym zakresie ocenić zeznania świadków – sąsiadów, tj.H. Z.iR. A..
(uzasadnienie – k. 115-127)
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Sąd wskazał, iż, zgodnie zart. 172 k.c., do nabycia prawa własności nieruchomościw drodze zasiedzenia muszą być łącznie spełnione dwie przesłanki: posiadanie nieruchomości w sposób nieprzerwany jako posiadacz samoistny oraz wykazanie odpowiednio długiego określonego ustawowo okresu (terminu) posiadania samoistnego. Posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (art. 336 kc). Zakres treści posiadania samoistnego odpowiada treści prawa własności, a więc posiadaczem samoistnym jest taki posiadacz, który może korzystać z rzeczy z wyłączeniem innych osób, w szczególności może pobierać pożytki i inne przychody z rzeczy, może również rzeczą rozporządzać (art. 140 kc). Posiadacz samoistny wykonuje więc swoje władztwo faktyczne o treści odpowiadającej prawu własności (cum animo rem sibi habendi). Posiadanie, które nie nosi cech posiadania samoistnego jest posiadaniem zależnym. Posiadaczem zależnym jest ten, kto rzeczą faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo,z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą.
Elementami posiadania sącorpus, czyli faktyczne, fizyczne „widzialne” władztwo posiadacza nad rzeczą orazanimus, to jest wola tego posiadania, element psychiczny, określający stosunek posiadacza do rzeczy.
Kwestia dobrej (bądź złej) wiary posiadacza w momencie wejścia w posiadanienie jest przesłanką zasiedzenia, lecz czynnikiem wpływającym na długość okresu (terminu) zasiedzenia. Dobra wiara polega na błędnym, ale usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu posiadacza, że przysługuje mu takie prawo, jakie faktycznie wykonuje (por. Postanowienie SN z dnia 7 maja 1971 roku, sygn. akt I Cr 302/71, opublw NP 1973, z. 4, s. 580; Uchwała 7 sędziów SN z dnia z dnia 6 grudnia 1991 roku, sygn. akt III CZP 108/91, opubl. OSNCP 1992, nr 4, poz. 45). W złej wierze jest zaś posiadacz, który wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć, iż do rzeczy pozostającej w jego posiadaniu nie przysługuje mu prawo.
Drugą przesłanką zasiedzenia jest upływ czasu przez wskazane w przepisie okresy. Przepisart. 172 kcprzewiduje dwa okresy zasiedzenia: 20-letni, jeśli uzyskanie posiadania przez posiadacza samoistnego nastąpiło w dobrej wierze i 30-letni, jeśli uzyskanie posiadania przez posiadacza samoistnego nastąpiło w złej wierze. Obowiązujące obecnie okresy przedawnienia zostały wprowadzone dokodeksu cywilnegoz dniem 1 października 1990 roku. Wcześniej obowiązywały terminy krótsze, odpowiednio: 10- i 20-letni.
Sąd Rejonowy wskazał, że z bezspornych okoliczności faktycznych wynikało,że osoby wnoszące o zasiedzenie są współwłaścicielami nieruchomości sąsiednich (działek nr (...)w obrębie B-33, uregulowanych wksiędze wieczystej (...)), zaś nieruchomość objęta żądaniem, tj.działka nr (...)w obrębie B-33, będąca częścią nieruchomości uregulowanej wksiędze wieczystej (...), stanowi własność GminyŁ.i została oddana w użytkowanie wieczyste do dnia 5 grudnia 2089 roku. Aktualnym użytkownikiem wieczystym gruntu oraz właścicielem stanowiących odrębną nieruchomość budynków i urządzeń jestA.- Automatyzacjai (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wŁ..
Sąd Rejonowy powołał uchwałę 7 sędziów SN z dnia 9 grudnia 2016 roku, sygn. akt III CZP 57/16 (legalis1537142), zgodnie z którą, wejście osoby trzeciej w posiadanie samoistne nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste jest możliwe tylko wtedy,gdy użytkownik wieczysty dopuścił tę osobę do władania nieruchomością w szerszym zakresie niż przysługujący jemu samemu. Jeśli zatem nieruchomość obciążona użytkowaniem wieczystym znalazła się w posiadaniu samoistnym zasiadującego, to jego posiadanie skierowane jest nie tyko przeciwko właścicielowi, ale także przeciwko użytkownikowi wieczystemu. Jest ono możliwe wyłącznie wtedy, gdy użytkownik wieczysty zaniechał korzystania z przedmiotu ustanowionego na jego rzecz prawa w zakresie, w jakim powinien je wykonywać.
W ocenie Sądu Rejonowego wnioskodawca nie wykazał już pierwszej przesłanki zasiedzenia, to jest posiadania samoistnego działki objętej żądaniem.
Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wszelkie podejmowane przez wnioskodawcę działania inwestycyjne na przedmiotowym terenie każdorazowo przyjmowały i honorowały stan prawny nieruchomości, to jest za granicę inwestycji brana była wschodnia granicadziałek nr (...)/3i 40 w obrębie B-33 oraz także północna granicadziałki nr (...),a więc bez spornego pasa gruntu. I tak:
- w 2005 roku wnioskodawca w południowej części nabytej nieruchomości, przyul. (...), postawił budynek, który obecnie wynajmowany jest przezfirmę (...). Cały ten budynek pozostaje wewnątrzdziałek (...), nie zbliżając się nawet do spornejdziałki nr (...), co wynika bezspornie z mapy, dokumentacji fotograficznej, oględzin nieruchomości a nadto zostało wprost przyznane przez uczestnikaZ. W.;
- jednocześnie z tym budynkiem, wnioskodawca urządził drogę do dojścia do tego budynku, prowadzącą aż doulicy (...). Jest to chodnik betonowy o szerokości dwóch płyt, który istnieje co najmniej od 10 lat. Chodnik ten nie został ułożony w spornej działce, ani też w żadnym miejscu nie wchodził w jej granicę. Na całej jego długości został ułożony równolegle do istniejącego ogrodzenia betonowego, ale w odległości ponad 3 metry od niego, zawsze w granicachdziałek (...)/2i 39/3. Za tym chodnikiem pozostał więc w całości nienaruszony w żaden sposób sporny pas ziemi, dawnej drogi dojazdowej. Wnioskodawcanie położył tego chodnika przy płocie, lecz ponad 3 metry od niego;
- zarówno wnioskodawca, jak i uczestnikZ. W., wskazywali, że przez kilka lat istniała wiata, w której przechowywali drewno i inne materiały budowlane. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie daje żadnych podstawdo uznania, że przedmiotowa wiata choćby w części znajdowała się na spornej działce. Stanowczo przeczy temu również treść zeznań wnioskodawcy i uczestnika oraz świadkaH. Z..M. W.zeznał, że w 2016 roku postawił budynek od stronyul. (...)a wcześniej w tym miejscu stały wiaty, było przechowywane drewno. UczestnikZ. W.podał, że przez jakiś czas wzdłuż tej drogi stała wiata, w której wnioskodawca trzymał drewno i inne materiały budowlane. Z kolei świadekH. Z.zeznała, że wcześniej, bliżej(...)przed płotem były jakieś wiaty, gdzie składowano rzeczy. Powyższe stwierdzenia w sposób oczywisty wskazują, że wiata w całości znajdowała się na działkach stanowiących własność wnioskodawcy i uczestników i przy jej użytkowaniu wnioskodawca nie korzystał zdziałki nr (...);
- w 2016 roku wnioskodawca zbudował budynek odulicy (...), lokalizując gonadziałce nr (...). Wschodnia granica tego budynku przebiega równolegle do wschodniej granicydziałki nr (...). Pozostaje jednak odsunięta w głąb tej działki o około cztery i pół, pięć metrów, co przyznał w swoich zeznaniach wnioskodawcaZ. W.;
- wnioskodawca urządził nowy wjazd, postawił bramę i furtkę do tego budynkuodulicy (...). Wcześniej, jak wynika z zeznań uczestnika i dokumentacji fotograficznej,w ogóle nie było wjazdu na teren nieruchomości odul. (...), a potrzeba jego urządzenia była związana z przeprowadzoną na działce inwestycją. Wjazd ten usytuowany jest na zachód od miejsca, w którym sporna działka dochodzi doulicy (...). Nie „dotyka” spornej działki, jest odsunięty w kierunkuulicy (...). Sąd Rejonowy w tym miejscu wskazał,iż nie dał wiary twierdzeniu uczestnika, że wnioskodawca postawił bramę i furtkębez żadnego projektu, w sposób dowolny. Wyjaśnił, że na wykonanie zjazdu z nieruchomości na drogę publiczną wymagana jest zgoda zarządcy drogi w formie decyzji administracyjnej określającej miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne (art. 29 i nast. ustawyz dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych(tj. Dz. U z 2018 roku, poz. 2068 ze zm.). Szczegółowe przepisy dot. wjazdów zawarte są w Rozporządzeniu Ministra Transportui(...)Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2016 roku, poz. 126 ze zm.). W każdym razie, przedmiotowy wjazd został zbudowany w miejscu, które jest odległe od wschodniej granicydziałki nr (...).
Sąd Rejonowy odwołał się do uregulowań dotyczących problematyki odległościi usytuowania budynków od granicy działki i innych obiektów zawartych wrozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(tj. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1422). Generalnie odległość ściany z oknami od granicy nieruchomości nie może być mniejszaniż 4 metry, zaś bez okien - 3 metry (por. § 12 rozporządzenia). Skoro więc budynki zbudowane przez wnioskodawcę są usytuowane w granicach nieruchomości, do których wnioskodawca i uczestnicy dysponują tytułem prawnym, a jednocześnie zostały one usytuowane wewnątrz tych nieruchomości z zachowaniem odległości ich ścian od granic nieruchomości, wymaganych przywołanym rozporządzeniem, to jedynym i oczywistym jest wniosek, że w całym procesie inwestycyjnym wnioskodawca, wbrew swoim odmiennym twierdzeniom, wiedzą, świadomością i zamiarem obejmował jedynie działki, które kupiłw 2004 roku, a nie zaś sporny pas gruntu. Ta działka nie była bowiem brana przez niegopod uwagę przy inwestycjach; przeprowadzając proces inwestycyjny nie uwzględniał odległości „do płotu”, lecz do wschodniej granicydziałek nr (...)oraz wschodniej i północnej granicydziałki nr (...), które uważał za granice swojej nieruchomości, na której może budować.
Podejmując jakiekolwiek działania inwestycyjne na nabytym przez siebie terenie, wnioskodawca w żaden sposób nie wkraczał, w teren spornej drogi. Co najwyżej mógł ją jedynie uporządkować, czy skosić trawę, jako że bezpośrednio przylegała do nieruchomości do której miał tytuł własności, zwłaszcza że nie było między nimi żadnej naturalnej granicy. Nie pozostawił na niej żadnych trwałych i widocznych urządzeń. Nie płacił od niej podatków, co sam przyznał. W tej sytuacji trudno jest bronić stanowiska, że użytkownik wieczysty dopuścił właściciela sąsiednich działek do władania sporną nieruchomością w szerszym zakresie niż przysługujący jemu samemu.
Sąd Rejonowy podzielił przy tym stanowisko uczestnikaA.-(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wŁ., iż charakter władztwa łączącego wnioskodawcę z nieruchomością stanowiącą przedmiot zasiedzenia w niniejszej sprawie można uznać za władztwo prekaryjne.
Sąd I instancji wyjaśnił, iż jest to stan faktyczny, w którym określony podmiot sprawuje w swoim własnym interesie nietrwałe, faktyczne władztwo nad rzeczą, którenie wynika z jakiegokolwiek stosunku prawnego i może być w każdej chwili odwołane przez tego, kto oddał rzecz we władztwo prekaryjne. Władztwo prekaryjne najczęściej ma miejsce w przypadku, gdyprecario dans, mający tytuł prawny do rzeczy, ze względów humanitarnych lub grzecznościowych, a w szczególności kierując się własną gościnnością, chcąc wyświadczyć przysługę, umożliwia krótkotrwałe i przejściowe korzystanie z rzeczy innemu podmiotowi określanemu jakoprecario accipiens, bez zamiaru zaciągnięcia zobowiązań. Ocena, czy w konkretnej sytuacji mamy do czynienia z władztwem prekaryjnym, czy też ze stosunkiem prawnym umożliwiającym sprawowanie władztwa faktycznego nad cudzą rzeczą, powinna być dokonywana z uwzględnieniem całokształtu okoliczności, a w szczególności przez pryzmat kryterium krótkotrwałości i przejściowości korzystania z rzeczy, które najczęściej przesądza o dopuszczalności uznania określonego faktycznego władztwa nad rzeczą zaprecarium.P.nie jest posiadaniem, jednakże może przekształcić się albo w posiadanie, w przypadku gdy władztwo faktyczne sprawowaneprzez prekarzystę utraci cechę krótkotrwałości lub przejściowości, albo w dzierżenie,gdy prekarzysta zacznie sprawować władztwo faktyczne nad rzeczą w cudzym interesie(por. Komentarz do Kodeksu cywilnego [red:] K. Osajda, wersja elektroniczna www.legalis.pl , komentarz do art. 338 kc, tezy 6-12, dostęp na dzień sporządzania uzasadnienia i dalsze powołane w nim piśmiennictwo).
Sąd Rejonowy stwierdził, iż władztwoM. W.nad sporną działkąw latach 2004-2015 trzeba zakwalifikować jako prekarium.
Jak podkreślił świadekW. S. (1), który w okresie od 2002 do 2014 roku był użytkownikiem wieczystym przedmiotowej działki, faktycznie nie użytkował terenuza płotem. GdyM. W.kupił działki, na pasie za płotem nic nie było, był pusty teren. Wnioskodawca przez pewien czas składował tam drewno. To nie przeszkadzałoW. S. (1). Jak wyjaśnił, nie wyrażał zgody na użytkowanie działkiza płotem przez wnioskodawcę, ale także nie zabraniał tego. Sąd miał też na uwadze rozmowy, jakie toczyły się między wnioskodawcą, aW. S. (1)odnośnie przedmiotowego płotu, o czym mowa była wyżej.M. W.podpisał również protokół geodezyjny, który potwierdzał, że droga za płotem stanowi część nieruchomości, którejW. S. (1)jest użytkownikiem wieczystym.
Sąd wskazał także, iż ocena charakteru władztwa jako prekarium usprawiedliwiona jest także rodzajem i charakterem stosunków łączącychW. S. (1)iM. W.. Obaj znali się osobiście, współpracowali ze sobą w ramach prowadzonych działalności gospodarczych, świadczyli sobie w związku z tym usługi. Skoro więc jeszcze byli sąsiadami, nie może budzić zdziwienia, żeW. S. (1)tolerował krótkotrwałe i przejściowe wejścia na część jego nieruchomości, znajdującej się „za płotem”, z której i tak sam nie korzystał, przez osobę mu znajomą. Jak jednak już wskazano we wcześniejszej części wywodów, ewentualne korzystanie ze spornej działki przezM. W.mogło mieć jedynie pomocniczy charakter, gdyż - co znowu należy uwypuklić - cała jego działalność inwestycyjna w całości pozostawała w granicach działek kupionych w 2004 rokui w żaden sposób nie wkraczała nadziałkę nr (...), a jednocześnie miał on świadomość,że działka ta nie należy do niego.
Powyższe uwagi prowadzą do refleksji, iż wnioskodawca nie wykazał przesłanki samoistnego posiadania nieruchomości.
Odnośnie przesłanki upływu okresu czasu koniecznego dla stwierdzenia zasiedzenia, Sąd I instancji powołałart. 176 k.c.pozwalający we wskazanych w nim sytuacjach,na doliczanie czasu posiadania poprzedniego posiadacza do czasu posiadania kolejnego.W efekcie zachowana zostaje ciągłość biegu zasiedzenia mimo zmiany posiadacza.
Sąd Rejonowy wyjaśnił, iż przy dopuszczalności skorzystania z dobrodziejstwa przepisuart. 176 k.c.podkreśla się w orzecznictwie i piśmiennictwie, że przedmiotem doliczenia do czasu posiadania przez obecnego posiadacza może być tylko posiadanie takiego poprzednika, na którego rzecz biegło zasiedzenie. Oznacza to, że możliwe jest doliczenie tylko i wyłącznie okresu samoistnego posiadania poprzednika. Nie można tym samym doliczać korzystania z nieruchomości w jakimkolwiek zakresie (por. w tym względzienp. Postanowienia SN z dnia 17 grudnia 2010 roku, sygn. akt III CZP 108/18,legalis270263 czy z dnia 15 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II CSK 538/09,legalis387304).
Ciężar wykazania, że poprzednik prawny osoby wnoszącej o zasiedzenie posiadał nieruchomość objętą żądaniem w sposób samoistny oraz przez określony czas spoczywana wnioskującym, zgodnie z przepisemart. 6 k.c.To on bowiem ma interes prawnyw wykazaniu tej okoliczności.
W ocenie Sądu Rejonowego, wnioskodawca nie wykazał, aby jego poprzednicy prawni, tj. osoby od których nabył własność działek w 2004 roku, posiadali nieruchomość objętą żądaniem.
Przede wszystkim Sąd zwrócił uwagę na fakt, że część nieruchomości, to jestdziałki nr (...)w obrębie B-33 obecni właściciele (wnioskodawca i uczestnicy) nabyliodA. G. (1),W. C. (2)iA. K., zaś pozostałą część, czylidziałki nr (...)odA. G. (1). Tymczasem osobyA. G. (1),W. C. (2)iA. K.nie pojawiają się w materiale dowodowym przedstawionymw toku postępowania. Nic nie wiadomo o ich wiedzy co do przebiegu granic działek,co do granic i zakresu ich posiadania, co do ewentualnych (jeśli były) działań w stosunkudo działki objętej żądaniem zasiedzenia. Strony powołują się jedynie na zachowaniaR. G.- ojcaA., odnośnie którego brak jest danych czy w ogóle, a jeśli tak, tow jakim zakresie i kiedy był właścicielem bądź współwłaścicielem nieruchomości. Nie był on także poprzednikiem prawnym nabywców.
Występujący w charakterze świadkaB. C.szeroko przedstawił historię rodziny oraz zajmowanych przez nie nieruchomości. Wskazał jednak jedynie ogólnikowo,że były to rodzinyG.,C.iB.. Nie podał żadnych konkretnych informacji pozwalających na niewątpliwe ustalenie, że dana osoba w określonym czasie podjęła konkretne działanie w stosunku do spornej działki. Zeznał jedynie, że odnośnie dawnej drogi dojazdowej „ogólna była wiedza, że to zostało do części niewziętej”,a „w przekonaniuG.,C.iB.ta droga była ich i nie została zabrana pod Stomil. Cały czas z niej korzystali już po powstaniu Stomilu”. Nadto, nie wiadomo,na jakiej podstawie i od kiedy, a co więcej, w odniesieniu dodziałek nr (...), równieżw jakich udziałach właścicielami nieruchomości były osoby, od których wnioskodawca wraz z rodzicami i siostrą kupili nieruchomości. Tym samym nie wiadomo, co mieliby sobie doliczyć, po kim i w jakich częściach, wnioskodawca i pozostali uczestnicy.
W świetle przywołanych dowodów, Sąd stwierdził, iż wnioskodawca nie wykazał,aby jego bezpośredni poprzednicy prawni, czyli osoby, od których nabyłdziałki nr (...)posiadali samoistnie przedmiotową działkę, którą obecnie on chce zasiedzieć. JednocześnieR. G., jak zostało wykazane, wiedział o tym, jak rzeczywiście przebiega granica nieruchomości należącej do Stomilu. Uprzedził o tym fakciei poinformował osobę, której wydzierżawiał teren pod zakład kamieniarski. Istotnym w ocenie Sądu Rejonowego jest również to, iż przedmiotowa działka była drogą dojazdową do kilku gospodarstw i korzystali z niej nie tylko właściciele okolicznych nieruchomościi członkowie ich rodzin, ale także np. osoby je odwiedzające. Taki charakter użytkowaniaw istocie rzeczy wyklucza możliwość objęcia drogi w użytkowanie samoistne przez jednąz osób z niej współkorzystających, gdyż nie powoduje utraty przez dotychczasowych właścicieli prawa własności tej działki (por. wyrok SN z dnia 30 listopada 1977 roku, sygn. akt IV CR 495/77,legalis20533).
Tak więc, przyjmując za prawdziwe twierdzenia wnioskodawcy, iż posiadał on samoistnie działkę objętą żądaniem, to okres jego samodzielnego posiadania jest zbyt krótki, aby spełnić wymogi wynikające z przepisuart. 172 kc.
Sąd Rejonowy wyjaśnił, iż wniosek nie mógł zostać uwzględniony również i z tej przyczyny, że całokształt wskazywanych przez wnioskodawcęM. W.działań, jakie miałyby świadczyć o samoistnym, właścicielskim charakterze jego posiadania w stosunku do działki stanowiącej przedmiot wniosku, odnosił się jedynie do niego.Nie wskazano czy również pozostali współwłaściciele, którzy, zgodnie z treścią żądania, mieliby wspólnie z nim nabyć w drodze zasiedzenia własnośćdziałki nr (...)podejmowaliw stosunku do tej działki jakiekolwiek działania. Nie budzi zaś wątpliwości, żeM. W.jest współwłaścicielem jedynie 2/10 części działek sąsiednich. Wszelkie zeznania świadków, i to powołanych przez obie strony, jak i zeznaniaM. W.,Z. W.oraz uczestnikaJ. A.koncentrują się wyłącznie na osobie wnioskodawcy i jego działaniach ani słowemnie odnosząc się do współwłaścicieli. Brak było podstaw do przyjęcia, że wykonywali oni jakiekolwiek formy władztwa w stosunku do działki objętej żądaniem zasiedzenia. Brak także podstaw do przyjęcia, że współposiadali onidziałkę nr (...), jak to określono we wniosku inicjującym postępowanie, „na zasadach współwłasności w częściach równych”. Wątpliwości te są jeszcze większe, gdy zważy się na okoliczność, iż są oni współwłaścicielami działeknr 39/1, 39/2, 39/3 i 40 w następujących częściach:Z. W.iG. W.po 3/10 aM. W.iS. S. (1)po 2/10 części.Nie do zaakceptowania jest konstatacja, że - gdyby uznać twierdzenia wnioskodawcyo samoistnym posiadaniu działki objętej żądaniem jako całości wspólnie użytkowanejzdziałkami (...)- to do granicy tej działki zainteresowani współposiadają je zgodnie z przysługującymi im udziałami we współwłasności, a już po drugiej stronie linii obrazującej granicę, ich posiadanie byłoby zupełnie odmienne, tj. „na zasadach współwłasności w częściach równych”.
Apelację od powyższego postanowienia wniósł wnioskodawca oraz uczestnicy:G. W.,Z. W.iS. S. (1). Zaskarżyli postanowieniew całości, zarzucając:
I. naruszenie prawa materialnego:

-

art. 336 k.c.poprzez jego niezastosowanie i niedostrzeżenie, iż z zeznań świadków:H. Z.,R. A.,B. C.bezpośrednio wynika,że od lat 60-tych XX wieku nieruchomość będąca przedmiotem zasiedzenia stanowiła przedmiot posiadania samoistnego kolejnych władających tą nieruchomością rodzinC.,G.iB.od których wywodzi swoje posiadanie samoistne wnioskodawca;

art. 176 § 1 k.c.poprzez błędne jego zastosowanie polegające na niedoliczeniudo okresu posiadania wnioskodawcy okresu posiadania zasiadywanej nieruchomości przez jego poprzedników prawnych, co wprost wynika z badanego przez Sąd stanu faktycznego sprawy;

art. 339 i 340 k.c.poprzez ich niezastosowanie prowadzące do uznania władztwaprekaryjnego wnioskodawcy nad sporną nieruchomością zamiast posiadania samoistnego, w szczególności wobec braku dowodów na ustanowienie władztwa prekaryjnego na rzecz właściciela nieruchomości położonej przyul. (...)w latach 60-tych XX wieku, braku umowy stron w tym zakresie, braku ustalenia pomiędzy stronami zasad sprawowania władztwa prekaryjnego;

art. 180 k.c.przez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy dokonanie przez właścicielanieruchomości trwałego naniesienia budowlanego w postaci jej ogrodzeniai pozostawienie za ogrodzeniem części nieruchomości grodzonej (będącej przedmiotem zasiedzenia), można traktować jako wyzbycie się jej własności;

art. 2 i 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece(tj. Dz.U. z 2018, nr 1916 ze zm.) polegający na błędnej wykładni przepisów prawa materialnego sprowadzającej się do niedostrzeżenia, że rękojmia publiczna ksiąg wieczystych nie obejmuje działu I-O księgi wieczystej oraz niezgodnym z zasadami doświadczenia życiowego ustaleniu że:M. W.jako jeden z kupujących przedmiotową nieruchomość wiedział lub powinien znać dokładny przebieg granic zakupywanych działek oraz ich rzeczywistą powierzchnię (obmiar z natury),w sytuacji gdy sprzedający nie wskazywali, aby istniał spór z sąsiadamico do przebiegu granic działek, których granicę wyznaczał stary posadowionyw latach 60-tych płot betonowy odgradzający sąsiadujące działki, co dodatkowo wpłynęło na niewłaściwą ocenę przez Sąd pierwszej instancji zeznań świadkaW. S. (1)wskazującego, że miał on się porozumieć z wnioskodawcąco do sposobu korzystania z nieruchomości na zasadach prekarium.

II. naruszenie prawa procesowego,które mogło mieć istotny wpływ na wyniksprawy, a polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, która w niniejszejsprawie przybrała cechy oceny dowolnej, tj. poprzez:

a
naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart 227 k.p.c.polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i bezpodstawnym przyjęciu, iż:

•

chodnik, który został wykonany przez wnioskodawcę wzdłuż betonowegoogrodzenia, nie leży w pasie nieruchomości będącej przedmiotem zasiedzenia;

błędnym wskazaniu przez Sąd, iż chodnik oddalony jest od betonowego płotudzielącego fizycznie nieruchomości wnioskodawcy oraz uczestnika MiastaŁ.o 3 metry,w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy zdjęć nieruchomościoraz ustaleń z wizji lokalnej nie można wywieść takich wniosków, a prawidłowe ustalenie powinno prowadzić do stwierdzenia, że chodnik posadowiony został na zasiadywanej części nieruchomości i jest oddalony od betonowego ogrodzenia co najwyżej o niespełna 1 metr. Powyższe unaoczniają chociażby zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy, na których uczestnik(...) sp. z o.o.burzy betonowy płot, a jego elementy bezpośrednio spadają na biegnący wzdłuż ogrodzenia chodnik wnioskodawcy;

zebrany materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, iż posiadanie samoistnenieruchomości dotyczy działek gruntu onumerach ewidencyjnych (...)ujawnionych na mapie geodezyjnej załączonej do akt sprawy, w sytuacji gdy SądowiI instancji umknęło, iż zeznający na rozprawie świadkowie:C.,Z.iA.dokładnie te działki wskazywali jako część nieruchomości zasiadywanej, przy czym niezaznajomieni z numerami ewidencyjnymi działek gruntu opierali swoje zeznania o „adres policyjny” nieruchomości zeznając, że sporna część nieruchomości przypisana była do adresuul. (...), co dodatkowo wskazywali na mapie i zdjęciach z akt sprawy, okazywanych im przez Sąd na rozprawie;

wnioskodawca nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie ustaleniakręgu poprzedników prawnych i zakresu ich posiadania samoistnego, w sytuacji gdy świadekC.wskazywał na krąg spadkodawców i sytuację rodzinną posiadania nieruchomości,położonych pierwotnie przyul. (...), a także świadek ten szczegółowoopisał przebieg granic wywłaszczanej nieruchomości, sposób korzystania z zasiadywanejnieruchomości, a które to zeznania potwierdzały i uzupełniały treść złożonych do akt sprawydokumentów w postaci aktów notarialnych umowy sprzedaży nieruchomości nr(...)i(...)przenoszących własność zasiadywanej nieruchomości na wnioskodawcę orazksięgi wieczystej (...);

wnioskodawcaM. W.rzekomo zawarł umowę ze świadkiemS.co do sposobu korzystania z nieruchomości będącej przedmiotemzasiedzenia, w sytuacji gdy do rozmowy takiej nigdy pomiędzy nimi nie doszło, a osobąkontaktującą się ze świadkiemS.miał być jedynieZ. W.ojciecM. W., który dodatkowo tej okoliczności stanowczo zaprzeczył, co mogłomieć wpływ na błędną ocenę zeznań świadkaS.dotyczących istnieniaporozumienia prekaryjnego z wnioskodawcą;

wnioskodawca wraz ze świadkiemS.sporządzili protokółgeodezyjny, który miał wskazywać na odmienne poprowadzenie granicy rozdzielającej ichnieruchomości względem położenia betonowego ogrodzenia, w sytuacji gdy wnioskodawcazaprzeczył tej okoliczności, a fakt odmiennego przebiegu granic został dostrzeżony dopierow 2016 r., a nadto uczestnicy postępowania MiastoŁ.iA.Automatyzacjai (...) sp. z o.o.nigdy nie podnosili, aby toczyło się jakiekolwiek postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, w związku z którym taki protokół miałby być sporządzony i nie wskazali innego typu postępowania, w związku z którym taki protokół miałby podstawę prawną do bycia sporządzonym;

b
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 227 k.p.c.mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na niezgodnym z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ustaleniu, że:

-

Zakład (...)celowo wybudował betonowy płot nie w granicy wykonywanegoi przysługującego mu prawa własności, aby następnie oddać w umowne użytkowanienieruchomość pozostałą za tym płotem, a w szczególności aby nieruchomość pozostawiona „za płotem” była nieruchomością przeznaczoną na drogę awaryjną,w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że betonowe ogrodzenie pozbawione było jakiegokolwiek przejścia (bramy) pozwalającej na użycie tej części nieruchomości na ewentualny awaryjny dojazd doZakładu (...)oraz brak podstaw do twierdzenia, aby nieruchomość ta w części „za płotem” zostaław jakikolwiek sposób zabezpieczona pod przyszłe potrzeby i użytkowana na celeZakładu (...);

wnioskodawca dokonywał inwestycji tylko na bezsprzecznie swojej części nieruchomości z uwzględnieniem przepisówprawa budowlanegoi z zachowaniem odległości od geodezyjnej granicy nieruchomości, wiedząc o tym, że nie może zabudować tego terenu bliżej ogrodzenia z uwagi na to, iż przynależy ondo nieruchomości sąsiedniej, w sytuacji gdy:

⚫

budynku wnoszonego w 2005 r. wnioskodawca nigdy nie chciał wznosićw bezpośredniej bliskości granicy,

w przypadku budynku wznoszonego w 2016 r. plany budowy uwzględniały odległośćod spornego płotu powiększoną o część pasa, na którym posadowiony jest chodnik,który zgodnie z umową z zawartą przez wnioskodawcę zeSpółką (...)-wynajmującego budynek odul. (...), stanowi zagwarantowane umowąprzejście dla pracowników firmy do siedzibyR.odul. (...), który to pas gruntu wnioskodawca traktował jak własny, a nadto wnioskodawca z uwagina konieczność przeprowadzenia postępowania o zasiedzenie w przypadku chęciumiejscowienia tych zabudowań bliżej spornej granicy musiałby wstrzymaćinwestycję na kilka lat potrzebnych do zakończenia tego postępowania ponieważnie otrzymałby pozwolenia na budowę, a to wszystko, abstrahując od kwestiinieudowodnienia w toku procesu, aby linia nowej zabudowy wnioskodawcy byłastyczną do linii granicy działki biegnącą równolegle do niej lecz oddaloną o 4 metry,w sytuacji gdy w rzeczywistości linia nowej zabudowy jest oddalona jeszcze więcej;

z uwagi na fakt, iż wnioskodawca licząc się z koniecznością przeprowadzeniapostępowania o zasiedzenie uwzględnił, co doprowadziło do nieprawdziwych ustaleń przez Sąd jakoby wnioskodawca jeszcze przed 2016 r. wiedział o tym iż, granica jego nieruchomości kończy się w niedalekiej odległości od betonowego płotu.

c
art. 233 § 1w zw. zart 227 k.p.c.oraz328 § 2 k.p.c.poprzez niedokonanie oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego, tj.:

⚫

umowy wnioskodawcy zespółką (...), który to błąd doprowadził Sąd pierwszej instancji do mylnej konkluzji jakoby wszystkie działania inwestycyjne podjęteprzez wnioskodawcę miały miejsce jedynie na jego nieruchomości co pozostajew sprzeczności z treścią tego dokumentu;

okoliczności, iż poprzednicy prawni wnioskodawcy jak i sam wnioskodawca byli uznawani przez właścicieli sąsiednich gruntów za właścicieli nieruchomości położonejaż do betonowego ogrodzenia po stronie wschodniej nieruchomości co wynika wprostz zeznań świadków - sąsiadów wnioskodawcy i dzierżawcy:H. Z.,R. A.;

zachowania właściciela zasiadywanej nieruchomości, jego bierności w zakresieweryfikacji sposobu wykonywania użytkowania wieczystego oraz bierności samegoużytkownika wieczystego w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem zasiedzenia, nie wykonywania aktów władztwa nad tą nieruchomością nieprzerwanieod lat 60-tych XX wieku,

dokumentów znajdujących się w aktach załączonej sprawy sygn. akt: I C 906/16,w tym wytoczonego powództwa posesoryjnego wraz z załącznikami, twierdzeniamii podawanymi podstawami faktycznymi,

co doprowadziło do błędnego ustalenia iż, wnioskodawca był rzekomo prekarzystąużytkownika wieczystego, a także że nie można mu przypisać przymiotu posiadaczasamoistnego, oraz że nie można dać wiary wnioskodawcy w zakresie w jakim twierdzi on,że nie wiedział o prawdziwej granicy pomiędzy jego nieruchomością a sąsiednią od chwili jejzakupu;

⚫

niedokonaniu krytycznej oceny zeznań uczestnikaA.i świadkaS.jako osób (nagle) bezpośrednio zainteresowanych sporną częściąnieruchomości, w sytuacji gdy:

do 2016 r. tj. do dnia zburzenia części betonowego muru przez uczestnikapostępowaniaSpółkę (...), ani uczestnik, ani tym bardziej świadekS.(poprzednik prawny uczestnikaSpółki (...)) nie byli zupełniezainteresowani zasiadywaną częścią nieruchomości,

świadekS.raz twierdził, że była umowa pomiędzy nim, a wnioskodawcądotycząca swobodnego wykorzystania zasiadywanej nieruchomości przezwnioskodawcę, a innym razem twierdził że takiej zgody nie wyrażał i że sposóbzagospodarowania nieruchomości budził jego zastrzeżenia choć mu się otwarcienie sprzeciwiał,

świadekS.składał zeznania, które były wewnętrznie sprzeczne z przyjętąprzez uczestnikaSpółkę (...)linią obrony, albowiem twierdził onże nie wyrażał zgody na sposób użytkowania działki „za płotem”, a z drugiej stronyw procesie podtrzymywał twierdzenia o zachowaniu ciągłości władztwa prekaryjnegonad nieruchomością będącą przedmiotem zasiedzenia,

co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do błędnej oceny całego zgromadzonego materiałudowodowego i wniosków jakoby sporna część nieruchomości była cały czas pod kontroląwłaściciela/użytkownika wieczystego i jedynie oddana była w prekarium.

d
art. 233 k.p.c.w zw. zart 227 k.p.c.poprzez niedokonanie wszechstronnej analizyzgromadzonego materiału dowodowego, a to poprzez nierozważenie istotnej okoliczności, jaką jest inny sposób wykonywania władztwa nad nieruchomością rolną stanowiącą nieużytek, a inny terenu stanowiącego działkę budowlaną,co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do błędnego przekonania, iż posiadanie nieruchomości będącej przedmiotem zasiedzenia przez poprzedników prawnych wnioskodawcy nie miało charakteru posiadania samoistnego z uwagi na brak wykazania przez wnioskodawcę dostatecznych znamion sprawowania władztwa nad tą nieruchomością przez te osoby, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego powinna polegać na ustaleniu, że nieruchomość będąca przedmiotem postępowania byłade factoz jednej strony nieruchomością porzuconąi zapomnianą przez jej rzeczywistych właścicieli/użytkowników wieczystych,a z drugiej strony użytkowana i traktowana w granicach wynikających z jej społeczno-gospodarczego przeznaczenia jako własna przez wnioskodawcę i jego poprzedników prawnych;

e
art. 610 § 1 k.p.c.w zw. zart. 670 i 677 k.p.c.w zw. zart. 232 k.p.c.poprzez błędną wykładnię prowadzącą do oddalenia wniosku o zasiedzenie, polegającą na:

⚫

przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że zakres związania wnioskiem o zasiedzenienie dotyczy jedynie kręgu uczestników postępowania, co doprowadziłodo nierozważenia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego wszystkich istotnych okoliczności sprawy w szczególności czy zasiedzenie nie nastąpiło na rzecz innych osób niż wskazane we wniosku lub w innym czasie, czy też w innym zakresie;

uznaniu, że wniosek o zasiedzenie nie był możliwy do pozytywnego rozpatrzeniaalbowiem wnioskodawca nie wykazał zainteresowania tą nieruchomością przezpozostałych współwłaścicieli nieruchomości oraz ich udziału w zasiedzeniunieruchomości, podczas gdy osoby wskazane jako uczestnicy, tj.G. W.,Z. W.iS. S. (1)poparły wniosek o zasiedzenie, wytoczyły powództwo posesoryjne, a osobą zarządzającą nieruchomością w imieniu ww. uczestników pozostawał wnioskodawca;

niedopuszczeniu i nieprzeprowadzeniu z urzędu dowodu - z księgi wieczystej(...)(znajdującej się w załączonych aktach sprawy I C 906/16) orazz akt tej księgi wieczystej na okoliczność posiadania samoistnego nieruchomości przez poprzedników prawnych wnioskodawcy, w sytuacji, gdy zgromadzony materiałdowodowy oraz jego właściwa ocena prowadzi do stwierdzenia, że wnioseko zasiedzenie ma uprawnione podstawy, a okoliczność ustalenia konkretnych dat śmierci poprzednich właścicieli nieruchomości ma znaczenie wtórne w stosunkudo ustalenia, iż zachodzą wszystkie przesłanki zasiedzenia, w tym niemożliwydo zakwestionowania okres ciągłości posiadania samoistnego przez okres ponad50 lat;

f
art. 236 k.p.c.w zw. zart. 217 § 1 i 227 k.p.c.poprzez niewypowiedzenie się przez Sąd pierwszej instancji w przedmiocie dopuszczenia i zakresu dopuszczenia wnioskudowodowego wnioskodawcy w przedmiocie wniosku o załączenie akt postępowaniaI C 906/16 i przeprowadzenie tego dowodu poza rozprawą na 4 dni przed publikacją ogłoszenia, co uniemożliwiło stronom zapoznanie się z zakresem dopuszczenia dowodu oraz jego zweryfikowanie i ewentualne uzupełnienie, co miało też istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem doprowadziło do zbyt wąskiego przeprowadzenia tego dowodu i ustalenia, iż wnioskodawca nie sprostał ciężarowi dowodu wykazania przesłanek zasiedzenia bez szczegółowego ujawnienia wszystkich zgłoszonych dowodów w sprawie.

g
230k.p.c.poprzez niezastosowanie, w sytuacji gdy uczestnicy nie kwestionowali prawa wnioskodawcy do doliczenia sobie czasu posiadania samoistnego jego poprzedników prawnych, lecz kwestionowali jedynie fakt posiadania samoistnego wnioskodawcy i jego poprzedników prawnych oraz podnosili zarzuty co do charakteru nieruchomości jako przedmiotu niemożliwego do zasiedzenia.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o:

1
zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez ustalenie że wnioskodawcaM.W.wraz z uczestnikami:G. W.,Z. W.iS. S. (1)nabyli na podstawie zasiedzenia na zasadach współwłasności w częściach równych nieruchomość położoną wŁ., o powierzchni 0,0455 ha, dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi prowadziksięgę wieczystą (...), oznaczoną jako projektowana do wydzieleniadziałka nr (...)leżąca w obrębie B-33, która uprzednio stanowiła własność GminyŁ., z dniem 1 stycznia 2011 roku względnie, iż nieruchomość tą na podstawie zasiedzenia nabył wyłącznie wnioskodawca w całości;

2
zasądzenie od uczestników postępowania ad. 1 i ad. 5 na rzecz wnioskodawcy zwrotkosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedługnorm przepisanych;

3
dopuszczenie dowodu z akt księgi wieczystej LD1M/00030853/7 na okoliczność potwierdzenia kręgu aktualnych i byłych właścicieli nieruchomości, w przypadku niedopuszczenia ww. dowodu, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania SądowiI instancji.

(apelacja – k. 132-150)
W odpowiedzi na apelację(...) sp. z o.o.wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów procesu.
(odpowiedź na apelację – k. 168-173)
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Apelacja była bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem.
Rozpoczynając analizę zarzutów apelacji, należy odnieść się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisuart. 233 § 1 k.p.c., gdyż prawidłowo ustalony i oceniony stan faktyczny determinuje kierunek dalszych rozważań w aspekcie prawa materialnego.
Stosownie do powołanego przepisu, sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem działania sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia.
Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron, na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami, stronami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 kpc) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie sądu wykraczapoza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego,nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona.
Skarżący podnieśli, iż zeznający na rozprawie świadkowie:C.,Z.iA.wskazywalidziałki (...)na mapie geodezyjnej załączonejdo akt sprawy jako część nieruchomości zasiadywanej. Zeznania wskazanych świadków należało jednakże skonfrontować z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym i ocenić w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego. ŚwiadekB. C.sam zeznał, że płot był postawiony w taki sposób właśnie z uwagi na istniejącą drogęi posadowioną stodołę użytkowaną przezA. B.(G.). Wobec tego nie można było inaczej przeprowadzić tej drogi. Zeznania te wskazują zatem na to, że przeprowadzenie drogi było niezgodę ze stanem prawnym, ale wynikało z wyżej opisanych okoliczności. Jednocześnie świadek wskazał, że płot wyznaczał granice własności. Zeznania te należy zatem ocenić jako niejednoznaczne. ŚwiadekR. A.jest iH. Z.są jedynie sąsiadami stron, wobec czego, oczywistym jest, że, w ich ocenie, płot wyznacza granice sąsiadujących nieruchomości. Świadkowie Ci zeznali również, że pracownicy Stomilu nie korzystali z drogi położonej wzdłuż płotu, co jednakże nie podważa zeznań świadkaW. S. (1), że droga ta była wydzielona ze względów bezpieczeństwa. Służyła przy tym do użytku pozostałych właścicieli sąsiedniej nieruchomości, co również uzasadniało przesunięcie płotu w głąb sąsiedniej działki, tj. niezgodnie z prawem własności.
Nie ulega również wątpliwości, iż wnioskodawca dokonywał inwestycji tylkona swojej części nieruchomości z uwzględnieniem przepisówprawa budowlanegoi z zachowaniem odległości od geodezyjnej granicy nieruchomości. Motywy, jakimi kierował się wnioskodawca, mogą natomiast zostać udowodnione jedynie za pomocą jego zeznań, które podlegają ocenie w kontekście faktu, iż jest osobą zainteresowaną w rozstrzygnięciu. Sąd Rejonowy, prawidłowo natomiast uznał powyższą okoliczność jako argument dodatkowo przemawiający za oddaleniem wniosku.
Chybiony był zarzut wnioskodawcy, iż Sąd Rejonowy nieprawidłowo ustalił,że chodnik, który został wykonany przez wnioskodawcę wzdłuż betonowegoogrodzenia, nie leży w pasie nieruchomości będącej przedmiotem zasiedzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z załączonych do akt sprawy zdjęć, nie wynika, aby betonowy chodnik posadowiony był w odległości 1 m od płotu. Wręcz przeciwnie, z porównania szerokości przęseł ogrodzenia z szerokością pasa gruntu od ogrodzenia do chodnika wynika, że chodnik oddalony jest od betonowego płotu dzielącego fizycznie nieruchomości wnioskodawcy oraz uczestnika MiastaŁ.o ok. 3 metry, co nie wymaga ani dalszych dowodów ani wiadomości specjalnych. Okoliczność ta wynika także z zeznań świadkaW. S. (1). Wbrew stanowisku skarżącego, z protokołu oględzin nieruchomości w żaden sposób nie wynika, aby odległość chodnika od płotu wynosiła 1 m.
Nie można również zgodzić się ze skarżącymi, aby za pomocą zeznań świadkaB. C., uzupełnionych treścią złożonych do akt sprawy umów sprzedaży nieruchomości nr(...)i(...)orazksięgi wieczystej (...), wnioskodawca przeprowadził postępowanie dowodowego w zakresie ustalenia kręgu poprzedników prawnych i zakresu ich posiadania samoistnego. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zeznania wskazanego świadka jako ogólnikowe, a z ww. aktów notarialnychnie wynika, kto był poprzednikiem prawnymA. G. (1). Wnioskodawca nie powołał natomiast akt księgi wieczystej jako dowodu na okoliczność następstwa prawnego poprzedników prawnychA. G. (1). Z kopii dokumentów załączonych na etapie postępowania apelacyjnego również ta okoliczność nie wynika.
Skarżący podnieśli także, że Sąd I instancji nieprawidłowo ustalił, iż wnioskodawcaM. W.zawarł umowę ze świadkiemS.co do sposobu korzystania z nieruchomości będącej przedmiotem zasiedzenia, w sytuacji gdy do rozmowy takiej nigdy pomiędzy nimi nie doszło, a osobą kontaktującą się ze świadkiemS.miał być jedynieZ. W.– ojciecM. W., który dodatkowo tej okoliczności stanowczo zaprzeczył, co mogło mieć wpływ na błędną ocenę zeznań świadkaS.dotyczących istnienia porozumienia prekaryjnegoz wnioskodawcą. Zarzut ten opiera się jedynie na przeciwstawieniu zeznań świadka zeznaniom zainteresowanej w rozstrzygnięciu strony. Zeznania świadkaW. S. (1)były natomiast wiarygodne, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, zasady logiki i doświadczenia życiowego.
Skarżący zakwestionowali także ustalenie Sądu Rejonowego, zgodnie z którym sporządzony został protokół geodezyjny, który miał wskazywać na odmienne poprowadzenie granicy rozdzielającej ich nieruchomości względem położenia betonowego ogrodzenia,w sytuacji, gdy wnioskodawca zaprzeczył tej okoliczności. W toku postępowania przed Sądem I instancji wnioskodawca nie podjął jednakże próby podważenia zeznań świadka we wskazanym zakresie. ŚwiadekZ. W.zeznał natomiast jedynie, że nie pamięta czy wcześniej były robione pomiary geodezyjne i czy podpisywał dokumenty. Wnioskodawca nie podważył zatem zeznań świadkaW. S. (1)w tym zakresie.
Skarżący zarzucili również niedokonanie oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego.
Co do powołanego w apelacji dokumentu umowy wnioskodawcy zespółką (...), należy wskazać, że nie został on załączony do akt sprawy w postępowaniu przed SądemI instancji. Niezależnie od tego, nawet zawarcie umowy zfirmą (...)co do umożliwienia przejścia jej pracownikom po chodniku wnioskodawcy, nie zmienia faktu, że wybudował on drogę w pewnej odległości od płotu. Mało wiarygodne jest, aby liczył się wówczas z koniecznością stwierdzenia zasiedzenia spornego pasa gruntu i wpływem tej okoliczności na umowę zawartą zfirmą (...), jako podano w apelacji.
Okoliczność, iż poprzednicy prawni wnioskodawcy jak i sam wnioskodawca byli uznawani przez właścicieli sąsiednich gruntów za właścicieli nieruchomości położonejaż do betonowego ogrodzenia po stronie wschodniej nieruchomości, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie miała decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Również bierność właścicieli i użytkownika wieczystego co do płotu nie oznacza,iż wnioskodawca i jego poprzednicy prawni byli samoistnymi posiadaczami gruntu, szczególnie, że nie dokonywali żadnych znaczących działań na spornym fragmencie nieruchomości, co wprost przyznali sami skarżący w treści apelacji.
Skarżący nie wskazali, jakie konkretnie okoliczności wynikające z załączonej sprawy sygn. akt I C 906/16, pominął Sąd Rejonowy, co uniemożliwiało odniesienie się do tego zarzutu.
Zeznania świadkaW. S. (1), w ocenie Sądu, nie były wewnętrznie sprzeczne. Świadek nie wyrażał wprost zgody na korzystanie z jego gruntu przez wnioskodawcę, ale też wprost się temu nie sprzeciwił, szczególnie, że wnioskodawcanie dokonywał żadnych istotnych czynności na spornym gruncie, a wręcz przeciwnie, respektował prawoW. S. (1)do spornego pasa gruntu, np. zbudował furtkęw odległości 3 m od płotu. Ponadto świadek mógł zbudować wewnętrzną drogę w granicy wyznaczonej płotem, gdyż nie musiał być zainteresowany wyburzaniem płotu. Nadto,jak zeznał, chciał zrobić wjazd od stronyul. (...).
Skarżący zarzucili także nierozważenie istotnej okoliczności, jaką jest inny sposób wykonywania władztwa nad nieruchomością rolną stanowiącą nieużytek, a inny terenu stanowiącego działkę budowlaną, zaś nieruchomość będąca przedmiotem postępowania byłade factoz jednej strony nieruchomością porzuconą i zapomnianą przez jej rzeczywistych właścicieli/użytkowników wieczystych, a z drugiej strony użytkowana i traktowanaw granicach wynikających z jej społeczno-gospodarczego przeznaczenia jako własna przez wnioskodawcę i jego poprzedników prawnych. Zarzut ten bazuje na błędnym założeniu (które nigdy nie zostało przyjęte przez Sąd Rejonowy), że sporna nieruchomość była nieruchomością porzuconą. Ponadto z całokształtu okoliczności sprawy wynikało,iż wnioskodawca respektował faktyczne granice prawne, dokonując zabudowań w odległości ok. 3 m od płotu.
Zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.stanowił zatem jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego.
Chybiony był także zarzut naruszeniaart. 610 § 1 k.p.c.w zw. zart. 670 i 677 k.p.c.w zw. zart. 232 k.p.c.
Wbrew twierdzeniom apelacji, w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawydo rozważania, czy zasiedzenie nie nastąpiło na rzecz innych osób niż wskazanewe wniosku lub w innym czasie, czy też w innym zakresie, gdyż wnioskodawcanie udowodnił samoistnego posiadania nieruchomości przez poprzedników prawnych przez okres konieczny dla nabycia nieruchomości w drodze zasiedzenia.
Mylą się również skarżący, twierdząc, iż Sąd Rejonowy uznał, że wnioseko zasiedzenie nie był możliwy do pozytywnego rozpatrzenia albowiem wnioskodawcanie wykazał zainteresowania tą nieruchomością przez pozostałych współwłaścicieli oraz ich udziału w zasiedzeniu, podczas gdy osoby wskazane jako uczestnicy, tj.G. W.,Z. W.iS. S. (1)poparły wniosek o zasiedzenie, wytoczyły powództwo posesoryjne, a osobą zarządzającą nieruchomością w imieniu ww. uczestników pozostawał wnioskodawca. Sąd Rejonowy wskazał w uzasadnieniu orzeczenia, iż wnioskodawca nie wykazał, aby współwłaściciele wykonywali względem nieruchomości jakiekolwiek działania, co jest zgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Ponadto nie zostało wykazane w toku postępowania, aby wnioskodawca zarządzał przedmiotową nieruchomością w imieniu pozostałych współwłaścicieli.
Sąd Rejonowy nie miał przy tym obowiązku dopuszczenia i przeprowadzenia z urzędu dowodu - zksięgi wieczystej (...)(znajdującej się w załączonych aktach sprawy I C 906/16) oraz z akt tej księgi wieczystej na okoliczność posiadania samoistnego nieruchomości przez poprzedników prawnych wnioskodawcy. W tym miejscu należy wskazać, iż Sąd Okręgowy w całości podziela rozważania Sądu Rejonowego na temat rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia. W toku postępowania przed Sądem I instancji wnioskodawcy winien był zatem wykazać samoistne posiadanie przez poprzedników prawnych, czego zaniechał. Z tej przyczyny Sąd Okręgowy pominął również dowód z dokumentów złożonych w postępowaniu apelacyjnym na podstawieart. 381 k.p.c.
Chybiony był zarzut naruszeniaart. 236 k.p.c.w zw. zart. 217 § 1 i 227 k.p.c.poprzez niewypowiedzenie się przez Sąd pierwszej instancji w przedmiocie dopuszczenia i zakresu dopuszczenia wniosku o załączenie akt postępowania I C 906/16 i przeprowadzenie tego dowodu poza rozprawą. W piśmie z dnia 13 lipca 2017 r. wnioskodawca wniósło przeprowadzenie dowodu z akt sprawy I C 906/16 na okoliczność zachowania wnioskodawcy świadczącego o samoistnym posiadaniu spornej części nieruchomości przez wnioskodawcę i uczestników postępowania oraz wiedzy „A.– Automatyzacjai WyposażenieProdukcji Spółkaz ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą wŁ.co do faktu korzystania ze wskazanej do zasiedzenia części nieruchomości przez wnioskodawcę i pozostałych uczestników. Przedmiotowy dowód nie został zatem zgłoszony na okoliczność samoistnego posiadania nieruchomości przez poprzedników prawnych wnioskodawcy przez okres konieczny dla stwierdzenia zasiedznia, co mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Jak wskazano wyżej, nie była to przy tym okoliczność ustalana przez Sąd z urzędu.
Chybiony był także zarzut naruszeniaart. 230 k.p.c.poprzez niezastosowanie,w sytuacji gdy uczestnicy nie kwestionowali prawa wnioskodawcy do doliczenia sobie czasu posiadania samoistnego jego poprzedników prawnych, lecz kwestionowali jedynie fakt posiadania samoistnego wnioskodawcy i jego poprzedników prawnych oraz podnosili zarzuty co do charakteru nieruchomości jako przedmiotu niemożliwego do zasiedzenia. Uczestnik MiastoŁ.podniósł bowiem, iż wnioskodawca nie wykazał samoistnego posiadania nieruchomości przez okres wymagany dla zasiedzenia.
W konsekwencji, bezzasadne były również zarzuty naruszenia prawa materialnego,tj.art. 336 k.c.,art. 176 § 1 k.c.,art. 339 i 340 k.c., które opierały się na przyjęciu odmiennego stanu faktycznego sprawy od przyjętego przez Sąd Rejonowy.
Oczywiście bezzasadny był zarzut naruszeniaart. 180 k.c., który dotyczy jedynie ruchomości.
Chybiony był ostatecznie zarzut naruszeniaart. 2 i 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 rokuo księgach wieczystych i hipotece(tj. Dz. U. z 2018, nr 1916 ze zm.) polegający na błędnej wykładni przepisów prawa materialnego sprowadzającej się do niedostrzeżenia, że rękojmia publiczna ksiąg wieczystych nie obejmuje działu I-O księgi wieczystej oraz niezgodnymz zasadami doświadczenia życiowego ustaleniu że:M. W.jako jedenz kupujących przedmiotową nieruchomość wiedział lub powinien znać dokładny przebieg granic zakupywanych działek oraz ich rzeczywistą powierzchnię (obmiar z natury),co dodatkowo wpłynęło na niewłaściwą ocenę przez Sąd pierwszej instancji zeznań świadkaW. S. (1)wskazującego, że miał on się porozumieć z wnioskodawcąco do sposobu korzystania z nieruchomości na zasadach prekarium. W stanie faktycznym niniejszej sprawy powołane wyżej przepisy są irrelewantne dla rozstrzygnięcia.Z uzasadnienia skarżonego orzeczenia nie wynika przy tym, aby Sąd ocenił zeznania świadkaW. S. (1)w kontekście opisanym w przedmiotowym zarzucie. Sąd Rejonowy wskazał natomiast, żeW. S. (1)iM. W.współpracowali ze sobą, co przemawia dodatkowo za przyjęciem, iż wskazany uczestnik tolerował istnienie płotuw granicy jego działki.
Wobec powyższego, na podstawieart. 385 k.p.c., należało orzec jak w sentencji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 520 § 1 k.p.c.