Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 310/18
Data wyroku: 2019-11-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Dhahir-Swaidan
Słowa kluczowe: Szkoda
Podstawa prawna: art. 822 kc

Sygnatura akt II C 310/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 listopada 2019 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi II Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodnicząca  Sędzia SRA. S.
Protokolant   st. sekr. sąd.M. O.
po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaM. K.
przeciwko(...) Towarzystwu (...)wW.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 15.644,24 zł (piętnaście tysięcy sześćset czterdzieści cztery złote dwadzieścia cztery grosze) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 9 listopada 2017 roku do dnia zapłaty;

2
oddala powództwo w pozostałej części;

3
obciąża pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotą 871,28 zł (osiemset siedemdziesiąt jeden złotych dwadzieścia osiem groszy) tytułem tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa wydatków;

4
zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4594,50 zł (cztery tysiące pięćset dziewięćdziesiąt cztery złote pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt II C 310/18

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 25 stycznia 2018 rokuM. K.reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem wniosła o zasądzenie na swoją rzecz od(...) Towarzystwa (...)wW.kwoty 16.437,51 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 listopada 2017 do dnia zapłaty tytułem odszkodowania w związku z uszkodzeniem pojazduT. (...)w wyniku kolizji drogowej z dnia 6 października 2017 roku, kwoty 350 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 grudnia 2017 roku do dnia zapłaty tytułem kosztu wykonania kalkulacji dla tego pojazdu, oraz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 6 października 2017 roku uszkodzeniu uległ samochód markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...), będący własnością powódki. Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Pozwany ustalił wysokość kosztów naprawy na kwotę 3536,42 zł. W dniu 25 listopada 2017 roku została sporządzona ocena techniczna przez rzeczoznawcę, w której ustalono koszt naprawy na kwotę 19.973,93 zł. Koszt wyceny wyniósł 350 zł. Powódka wezwała pozwanego do spełnienia świadczenia, jednak bez rezultatu.
(pozew k. 3-5, pełnomocnictwo k. 6)
W odpowiedzi na pozew z dnia 6 czerwca 2018 roku pozwany(...) Towarzystwo (...)wW.reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany nie kwestionował swojej odpowiedzialności co do zasady. Wskazał, że w toku postępowania likwidacyjnego przyjął odpowiedzialność za przedmiotową szkodę i wypłacił na rzecz powódki odszkodowanie w kwocie 3536,42 zł, która w ocenie pozwanego w całości rekompensuje szkodę powódki. Pozwany kwestionował załączone do pozwu kalkulacje. Wskazał, że prawdopodobnie pojazd powódki został naprawiony, a w takiej sytuacji istotne jest ustalenie rzeczywistego kosztu naprawy. Pozwany podniósł, że koszt wykonania prywatnej kalkulacji nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem z dnia 6 października 2017 roku, a także jest zawyżony.
(odpowiedź na pozew k. 24-30, pełnomocnictwo k. 31, odpis KRS k. 32-34v)
Do zamknięcia rozprawy stanowiska stron pozostały niezmienione.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 6 października 2017 roku wŁ.doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...), stanowiący własnośćM. K.. Sprawca zdarzenia objęty był tego dnia ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w(...) Towarzystwie (...)wW..
(bezsporne)
Powódka zgłosiła szkodę wynikającą ze zdarzenia z dnia 6 października 2017 roku pozwanemu.
W dniu 9 października 2017 roku pozwany potwierdził przyjęcie zgłoszenia szkody. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pozwany przyznał i wypłacił na rzecz powódki odszkodowanie w łącznej kwocie 3536,42 zł tytułem kosztów naprawy.
(bezsporne, potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia szkody – płyta k. 80)
Powódka zleciła sporządzenie prywatnej kalkulacji, za co uiściła należność w kwocie 350 zł.
(kalkulacja k. 72-76, faktura k. 15)
Przeciętny, ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy samochodu powódki po zdarzeniu z dnia 6 października 2017 roku przy uwzględnieniu średniej stawki za roboczogodzinę w warsztatach nieautoryzowanych oraz części oryginalnych z logo producenta pojazdu wynosi 19.180,66 zł.
Nie jest uzasadnione uwzględnienie części Q (równoważnych oryginalnym) do naprawy pojazdu powódki, gdyż taka naprawa nie przywróci pojazdu do stanu sprzed szkody.
Samochód powódki został naprawiony po zdarzeniu z dnia 6 października 2017 roku, jednak naprawa nie przywróciła pojazdu do stanu sprzed zdarzenia. Wykonaną naprawę należy uznać za nietechnologiczną, a jej skuteczność w kolejnych latach eksploatacji może okazać się wątpliwa.
(pisemna opinia biegłego sądowegoW. S.z zał. k. 41-45, k. 85-96, opinie pisemne uzupełniające biegłego z zał. k. 109-118, k. 127-130)
Poczynione ustalenia faktyczne Sąd oparł bezspornych twierdzeniach stron, na powołanych dokumentach, oraz opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej oraz ruchu drogowego.
Wobec treści żądania powódki i ustalonego stanu faktycznego, kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miała opinia biegłego na okoliczność ustalenia ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu przy uwzględnieniu uszkodzeń powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 6 października 2017 roku. Opinia biegłego w całym swoim zakresie jest rzetelna, sporządzona zgodnie z wymogami specjalistycznej wiedzy i zawiera pełne i fachowe ustosunkowanie się do pytań Sądu. Biorąc pod uwagę jej podstawy teoretyczne, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków Sąd uznał sporządzoną opinię za w pełni miarodajną i wyczerpującą. Po sporządzeniu przez biegłego pisemnych uzupełniających opinii, żadna ze stron nie kwestionowała opinii.
Sąd pominął dowód z przesłuchania powódki wobec jej nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 roku.
Sąd oddalił wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka – nabywcy pojazdu, gdyż nie ustalono, aby powódka sprzedała samochód po szkodzie.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.
W świetleart. 822 § 1 k.c.przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia.
Stosownie doart. 19 ust.1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 473), poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.
Sąd Rejonowy w pełni zgadza się z tezą wyrażoną w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 roku (sygn. akt III CZP 80/11), zgodnie z którą zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi.
Odszkodowanie pełni funkcję kompensacyjną, co oznacza, że powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje celowe, niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 roku, sygn. akt III CZP 32/03), przy czym poszkodowanemu należy się nie tylko zwrot poczynionych przez niego przy tej naprawie nakładów, ale i zwrot robocizny z uwzględnieniem przyjętych, z reguły w miejscu zamieszkania, stawek robocizny za tego rodzaju usługi (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1997 roku, I CKN 385/97). Jeżeli zatem poniesione przez poszkodowanego koszty naprawy samochodu odpowiadają cenom stosowanym przez usługodawców na lokalnym rynku i jednocześnie można te koszty zaliczyć do kategorii niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych, ubezpieczyciel nie ma podstaw do odmowy wypłaty odszkodowania odpowiadającego wspomnianym kosztom. Wskazać przy tym należy, że roszczenie o świadczenie należne od zakładu ubezpieczeń w ramach ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego jest wymagalne niezależnie od tego, czy naprawa została dokonana (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2002 roku, V CKN 1273/00) oraz czy poszkodowany zamierza rzecz naprawić (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2003 roku, IV CKN 387/01). Poszkodowany nie musi zatem naprawiać pojazdu; może sprzedać go zachowując wypłacone odszkodowanie, może go naprawić tylko częściowo, dokonać naprawy własnoręcznie bądź użyć do naprawy części używanych.
Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą zart. 13 ust. 3w zw. zart. 34 i art. 36 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczenia obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 473), odszkodowanie z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia mienia wypłaca się w kwocie odpowiadającej wysokości poniesionej szkody, w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, z ograniczeniem do sumy ubezpieczenia. Przy czym, ubezpieczeniem posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w czasie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej wyrządziła szkodę z związku z ruchem tego pojazdu (art. 35 ustawy).
Jak wskazano powyżej, ubezpieczyciel odpowiada w granicach odpowiedzialności sprawcy szkody, unormowanej wkodeksie cywilnym. Odpowiada zatem za normalne następstwa działania bądź zaniechania, z którego szkoda wynikła. W tych granicach naprawienie szkody, zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania, winno objąć pełen koszt przywrócenia stanu poprzedniego – pełen koszt naprawy pojazdu (art. 361 § 1 i 2 k.c.).
Na gruncie niniejszej sprawy ustalono, że przy założeniu, iż naprawa ma przywrócić stan pojazdu sprzed szkody, należy uwzględnić jedynie części oryginalne z logo producenta pojazdu. W ocenie Sądu, tytułem odszkodowania – zwrotu kosztów naprawy pojazdu powódce należała się kwota 19.180,66 złotych, wskazana w pierwotnej opinii uzupełniającej biegłego (k. 91). W sporządzonej na wniosek pozwanego opinii uzupełniającej, biegły wyjaśnił, że naprawa przy użyciu części Q nie przywróci pojazdu powódki do stanu sprzed szkody. W konsekwencji uznać należy, że powódce należała się dalsza kwota 15.644,24 złotych tytułem odszkodowania – zwrotu kosztów naprawy, stanowiąca różnicę między wartością wyliczoną przez biegłego, a kwotą wypłaconą przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego (19.180,66 zł – 3536,42 zł).
Powódka żądała także zasądzenia kwoty 350 złotych z tytułu zwrotu kosztów sporządzenia na jej zlecenie kalkulacji naprawy pojazdu. Nie budzi wątpliwości, że owa kalkulacja stanowi jedynie dowód z dokumentu prywatnego, którego wartość dowodową określaart. 245 k.p.c.Stosownie do treści powołanego przepisu dokument prywatny stanowi jedynie dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie w nim zawarte. Jednocześnie pozwany zakwestionował przedstawioną kalkulację.
Należy uznać, że co do zasady roszczenie o zwrot kosztu sporządzenia takiej kalkulacji jest uzasadnione, kiedy sporządzenie przez poszkodowanego ekspertyzy w postępowaniu przedsądowym, dokonane jest celem wykazania zasadności swojego roszczenia. Ocena, czy poniesione koszty ekspertyzy sporządzonej na zlecenie poszkodowanego w postępowaniu przedsądowym są objęte odszkodowaniem przysługującym od ubezpieczyciela z umowy odpowiedzialności cywilnej, musi być dokonana przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności w zależności od ustalenia czy zachodzi normalny związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem tego wydatku a wypadkiem oraz czy poniesienie tego kosztu było obiektywnie uzasadnione i konieczne także w kontekście ułatwienia określenia prawidłowo konkretnego ubezpieczyciela, jak i ułatwiania zakładowi ubezpieczeń ustalenia okoliczności wypadku i rozmiarów szkody. (por. wyrok SN z dn. 30.02.2002 r., V CKN 908/00, uchwała SN z dn. 18.05.2004 r., III CZP 24./04 wL.).
W ocenie Sądu roszczenie powódki w tym zakresie jest bezzasadne. W niniejszej sprawie od samego początku znany był sprawca wypadku, okoliczności wypadku oraz ubezpieczyciel. Z akt sprawy wynika, że po zgłoszeniu szkody i przeprowadzeniu postępowania pozwany zwrócił powódce bezsporną wartość dokonanej naprawy. Nadto opinia sporządzona na zlecenie powódki nie zawiera analizy przyjętej metody i uzasadnienia sformułowanych wniosków, co wyklucza jej przydatność choćby w celu sformułowania dodatkowych pytań dla biegłego sądowego. W świetle tych ustaleń w ocenie Sądu nie ma podstaw do zasądzenia na rzecz powódki zwrotu kosztów sporządzenia prywatnej ekspertyzy.
O odsetkach Sąd orzekł na podstawie przepisuart. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe (§ 2 art. 481 k.c.), a od dnia 1 stycznia 2016 roku odsetki ustawowe za opóźnienie.
Stosownie do przepisuart. 817 § 1 k.c.ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe (art. 817 § 2 zd. 1 k.c.). Obowiązek udowodnienia istnienia okoliczności uzasadniających przekroczenie 30–dniowego terminu oraz ich zasięgu obciąża zakład ubezpieczeń (art. 6 k.c.). Obowiązany jest on w szczególności wykazać, że uzupełnienie postępowania likwidacyjnego nastąpiło bez nieuzasadnionej zwłoki, z zachowaniem interesu wierzyciela (art. 354 § 1 k.c.iart. 355 § 2 k.c.).
Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 15.644,24 złotych od dnia 9 listopada 2017 roku, gdyż pozwany potwierdził przyjęcie zgłoszenie szkody w dniu 9 października 2017 roku. Powódka nie wykazała, aby wcześniej zgłosiła szkodę. Uwzględniony zatem został 30-dniowy okres od zgłoszenia szkody ubezpieczycielowi.
Sąd oddalił powództwo w pozostałej części jako nieudowodnione.
O kosztach orzeczono na podstawie przepisuart. 100 zd. 1 k.p.c., stosunkowo je rozdzielając.
Na koszty procesu poniesione przez powódkę złożyło się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 złotych ustalone zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800 z późn. zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, opłata od pozwu w wysokości 840 złotych, a także zaliczka na wynagrodzenie biegłego w wysokości 800 złotych.
Z kolei na koszty procesu poniesione przez pozwanego złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 złotych ustalone w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 roku, poz. 265).
Na nieuiszczone koszty sądowe, pokryte tymczasowo przez Skarb Państwa, złożyło się wynagrodzenie biegłego w kwocie 871,28 złotych.
Całkowite koszty procesu w sprawie wyniosły kwotę 9728,28 złotych.
Powódka żądała zasądzenia kwoty 16.787,51 złotych. Zasądzona na jej rzecz od pozwanego kwota 15.644,24 złotych stanowi 93,19 % dochodzonego roszczenia.
Powyższe oznacza, że powódka powinna ponieść 6,81 % kosztów procesu, tj. kwotę 662,50 złotych, tymczasem rzeczywiście poniesione przez nią koszty procesu wyniosły kwotę 5257 złotych. Z tego względu Sąd zasądził na jej rzecz od pozwanego różnicę między kosztami rzeczywiście poniesionymi a należnymi w kwocie 4594,50 złotych.
Nadto na podstawieart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 785) w zw. zart. 100 zd. 1 k.p.c., Sąd obciążył pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi tytułem tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa wydatków kwotą 871,28 złotych.