Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 797/18
Data wyroku: 2019-04-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Krupska-Świstak
Słowa kluczowe: Kara pozbawienia wolności, Znieważanie
Podstawa prawna: art. 226 § 1 kk

Sygn. akt II K 797/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 08 kwietnia 2019 roku
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Małgorzata Krupska-Świstak
Protokolant: staż. Justyna Galbierczyk
przy udziale Prokuratora: xxx
po rozpoznaniu w dniu 08 kwietnia 2019 roku sprawy
P. H.
s.R.iD. z domu S.
ur. (...)wŁ.
oskarżonego o to, że:
I. W dniu 20 lipca 2018 roku o godzinie 11:50 na terenie Aresztu Śledczego przyulicy (...)wP.podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza Służby Więziennej wP.znieważył szeregowąM. Ł.w ten sposób, że używał w stosunku do niej słów wulgarnych i powszechnie uznanych za obelżywe
tj. o czyn zart. 226 § 1 kk
orzeka

1
oskarżonegoP. H.uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu z tą zmianą, iż ustala że został on popełniony 22 lipca 2018 roku i za to na podstawieart. 226 § 1 kkwymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. S.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) złotych tytułem zwrotu kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu,

3
zwalnia oskarżonego od kosztów procesu, które przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
W dniu 22 lipca 2018 r. funkcjonariuszka Służby Więziennej – szer.M. Ł.pełniła służbę na terenie Aresztu Śledczego wP.nadzorując grupę osadzonych podczas spaceru. W grupie spacerowej był m.in. oskarżonyP. H., który widząc pokrzywdzoną ostentacyjnie i głośno powiedział do towarzyszących mu kolegów „jakie tu ku…wy pracują bez szkoły”.M. Ł.była wówczas jedyną kobietą w gronie funkcjonariuszy SW, toteż nie miała wątpliwości, że słowa oskarżonego dotyczyły wyłącznie jej. W trosce o swój autorytet zwróciła więcP. H.uwagę, na co oskarżony zareagował nagłym atakiem złości i jeszcze wielokrotnie nazwałM. Ł.k..wą i szmatą. Krzyczał, że w/w nadaje się tylko do pracy w bur…lu, choć z takim „ryjem” nawet tam by jej nie przyjęli. Atak oskarżonego na funkcjonariuszkę został przyjęty aplauzem przez towarzyszących mu osadzonych, toteż sytuacja stawała się niebezpieczna. Zdenerwowana kobieta zawiadomiła o zajściu kolegę ze zmiany –J. K., a także swojego przełożonegoP. K.. Ten ostatni, już zbliżając się do placu spacerowego słyszał krzyki i wulgaryzmy pod adresem pokrzywdzonej. Zdawał sobie sprawę, żeM. Ł.jest funkcjonariuszką o krótkim stażu pracy, a osadzeni chcą zabawić się jej kosztem. GdyP. K.otworzył boksP. H.podbiegł do niego i nadal wykrzykiwał wulgaryzmy pod adresemM. Ł.nazywając ją ku..wą. W ocenie przełożonego pokrzywdzonej, sytuacja stawała się groźna, a atmosfera wywołana incydentem na spacerniaku wiązała się z realnym ryzykiem, że krzyki oskarżonego usłyszą inni osadzeni i przyłączą się do jego ataku.
Dowód: zeznaniaM. Ł.k. 94-94v i k. 5-6v,P. K.k.
94v-95 i k. 10-10v;J. K.k. 16-16vi i k.95v
P. H.nie jest chory psychicznie, ani upośledzony umysłowo, jednak wykazuje cechy osobowości nieprawidłowej w typie dyssocjalnym. W czasie popełnienia zarzuconego mu czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia, ale ograniczoną w stopniu nieznacznym zdolność pokierowania swoim postępowaniem z uwagi na nieprawidłową osobowość. Jej rozpoznanie nie znosiło ani nie ograniczało znacznie jego poczytalności, a oskarżony był zdolny do udziału w postępowaniu karnym, choć zgodnie z zaleceniem psychiatrów – korzystał w nim z pomocy obrońcy z urzędu. Oskarżony jest zdolny do odbycia kary pozbawienia wolności.
Dowód: opinia sądowo-psychiatryczna k. 83
Oskarżony ma 45 lat, a w przeszłości był wielokrotnie karany, w tym za czyny zart. 226 § 1 kk.
Dowód: oświadczenie oskarżonegoP. H.k.24 , dane z KRK k. 18-22
OskarżonyP. H.nie ustosunkował się do zarzutu przerywając przesłuchanie i odmawiając złożenia podpisu w protokole. W rozprawie sądowej nie uczestniczył.
Dowód: protokół wyjaśnień podejrzanegoP. H.k. 24-25v
Sąd zważył, co następuje:
Wyniki postępowania dowodowego uprawniały do uznaniaP. H.za sprawce zarzuconego mu czynu, a jego wina nie budziła wątpliwości. Ustalając przebieg zdarzeń Sąd oparł się na zeznaniach pokrzywdzonejM. Ł., bowiem okazały się one konsekwentne, precyzyjne i logiczne, a przez to całkowicie wiarygodne. Z wersją pokrzywdzonej korespondowały relacje dwóch pozostałych naocznych świadków zachowaniaP. H.tj.P. K.iJ. K., toteż w/w osobowe źródła informacji składały się na spójną i przekonującą całość. Trudno dostrzec choć jeden racjonalny powód, dla których funkcjonariusze SW, nie mający wcześniej żadnych osobistych zatargów z oskarżonym, mięliby pomawiać go o zachowania, które nie miały miejsca. Doświadczenie życiowe nasuwa wniosek, że w w/w grupie zawodowej próg odporności na stres jest wyższy od przeciętnego, a stały kontakt z różnymi typami osobowości osadzonych uczy rozwagi i powściągliwości w ocenie sytuacji. Zachowanie oskarżonego nie było jednak ani ordynarnym żartem, ani uszczypliwością, którą można zignorować, skoro skłoniło dowódcę zmiany do przerwania spaceru i zastosowania procedur związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa na terenie AŚ. Żaden funkcjonariusz nie podnosi alarmu z powodu niecenzuralnego słownictwa osadzonych, czy nawet pojedynczego epitetu i o ile możliwe jest przywołanie do porządku niezdyscyplinowanej jednostki – nikt z funkcjonariuszy nie poszukuje satysfakcji na drodze postępowania karnego.
Nieracjonalna postawa oskarżonego podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego nie odbiera w/w dowodom wiarygodności. Współgra natomiast z wynikami diagnostyki psychiatrycznej, nakazującymi widzieć w oskarżonym człowieka o nieprawidłowej – dyssocjalnej osobowości. Tego typu konkluzja wykazuje ścisłe związki logiczne z zachowaniem oskarżonego zrelacjonowanym przez świadków, jak również z wyrokami skazującymi go za analogiczny czyn w przeszłości.
Zachowanie oskarżonego stanowiło występek określony wart. 226 § 1 kk, zgodnie z którym karze podlega ten, kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas iw związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Przynależność funkcjonariuszki SW do kategorii „funkcjonariuszy publicznych” nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości w świetle definicji zawartej wart. 115 § 13 pkt 7 kk. Równie bezdyskusyjne jest to, żeM. Ł.wobec oskarżonego wykonywała obowiązki służbowe podczas i w związku z którymi oskarżony obrzucił ją stekiem ordynarnych wulgaryzmów. Epitety, jakimi operowałP. H.w oczywisty sposób godziły w jej cześć i godność osobistą zarówno, jako kobiety, jak i funkcjonariusza służb mundurowych. W odczuciu każdego przeciętnie rozsądnego człowieka byłyby ocenione, jako oblega i potwarz. Oskarżony eksponując swój brak szacunku do kobiety pełniącej służbę w AŚ eksponował nie tylko przekonania o charakterze dyskryminacyjnym, ale także duże poczucie bezkarności i demonstracyjną pogardę wobec reguł obowiązujących w placówkach penitencjarnych.
Dla określenia wymiaru kary zasadnicze znaczenie ma reguła, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonego oraz uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu. Oba w/w czynniki osiągnęły wysoki poziom. Po stronie oskarżonego nie zachodziły żadne okoliczności mogące w sposób usprawiedliwiony obniżać zdolność prawidłowego postrzegania rzeczywistości i kontrolowania własnych zachowań. Opinia psychiatryczna nie daje podstaw do wnioskowania, że zachowanie oskarżonego było motywowane czynnikami chorobowymi, a dyssocjalna osobowość nie usprawiedliwia wulgarnego i nieuzasadnionego ataku na innego człowieka.P. H.działał w zamiarze bezpośrednim, bez żadnego powodu i można odnieść wrażenie, że czerpał osobistą satysfakcję z publicznego poniżenia funkcjonariuszki SW. Należy zatem uzmysłowić mu, że izolacja penitencjarna także wymaga zachowania określonej dyscypliny i nawet tam istnieją granice swobody wypowiedzi. Mając powyższe na uwadze wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, co wobec ewidentnej skłonności do ataków na przedstawicieli służb mundurowych będzie wiązało się z przyjęciem działania w warunkach recydywy – w razie ponowienia podobnych zachowań w przyszłości. Rozważania o ewentualnym warunkowym zawieszeniu wykonania kary były bezprzedmiotowe wobec braku przesłanek formalnych zart. 69 § 1 kkuprawniających do zastosowania podobnego dobrodziejstwa. Obrońcy z urzędu zasądzono należne mu wynagrodzenie, a uznając, że obecna sytuacja życiowa i materialnaP. H.nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania, zwolniono go z tego obowiązku.