Sąd Rejonowy w Żywcu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1720/18
Data wyroku: 2020-02-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: asesor sądowy Natalia Mrożek
Teza: Interwencja uboczna i przypozwanie a zakres związania wyrokiem w późniejszym procesie (procesie wtórnym) między interwenientem ubocznym lub przypozwanym a stroną, do której interwenient uboczny przystąpił w procesie pierwotnym lub stroną, która dokonała przypozwania.

Sygn. akt I C 1720/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 lutego 2020 r.
Sąd Rejonowy w Żywcu I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący:

asesor sądowy Natalia Mrożek

Protokolant:

sekr. sądowy Katarzyna Stolarska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2020 r.
sprawy z powództwa(...) S.A.z siedzibą wW.
przeciwkoŁ. M.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanegoŁ. M.na rzecz strony powodowej(...) S.A.z siedzibą wW.kwotę 60515 zł (sześćdziesiąt tysięcy pięćset piętnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 07.09.2015r. do dnia 31.12.2015r., a od dnia 01.01.2016r. do dnia zapłaty z odsetkami ustawowymi za opóźnienie;

2
oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3
zasądza od pozwanegoŁ. M.na rzecz strony powodowej(...) S.A.z siedzibą wW.kwotę 7897,50 zł (siedem tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem kosztów procesu.

Asesor sądowy
Sygn. akt I C 1720/18
Uzasadnienie wyroku z dnia 17 lutego 2020 r.
(...) S.A.wW.złożył pozew przeciwkoŁ. M.o zapłatę kwoty 67158,63 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 31 sierpnia 2015r. Uzasadniając żądanie pozwu, wskazał, że na podstawie art. 43 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym przysługuje mu roszczenie regresowe tytułem odszkodowania wypłaconegoZ. T.w związku ze zdarzeniem z dnia 6 września 2008r. Pozwany spowodował wypadek komunikacyjny będąc w stanie nietrzeźwości.
W piśmie przygotowawczym z dnia 31 października 2018 r. powód ograniczył żądanie do kwoty 6643,63 zł, wnosząc o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 60515 zł wraz z odsetkami ustawowymi pod dnia 31 sierpnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Wniósł także o zasądzenie kosztów procesu (k. 37).
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2019 r. Sąd Rejonowy w Żywcu umorzył postępowanie w zakresie kwoty 6643,63 zł, na podstawieart. 355 § 1 k.p.c.w zw. zart. 203 § 1 k.p.c.(k. 39).
Na rozprawie w dniu 17 maja 2019 r. pozwany wniósł o oddalenie powództwa podnosząc, że zeZ. T.zawarł umowę ugody, na mocy której zapłacił mu kwotę 15000 zł, a poszkodowany oświadczył, że nie będzie występował z dalej idącymi roszczeniami. Przyznał, że spowodował wypadek będąc w stanie nietrzeźwości, potwierdził również przebieg zdarzenia opisany w pozwie. Wyjaśnił, że brał udziału w postępowaniu toczącym się przed Sądem Okręgowym Bielsku-Białej z powództwaZ. T.w charakterze interwenienta ubocznego. W toku tego postępowania nie podniósł twierdzeń o ugodzie zawartej z poszkodowanym. Nie zgodził się z wysokością roszczenia zasądzonego przez Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej, wskazując że kwota dobrowolnie wypłacona przez zakład ubezpieczeń w toku postępowania likwidacyjnego w całości zaspokajała roszczenie poszkodowanego.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 6 września 2008 r. w miejscowościR.doszło do wypadku, w którymŁ. M.prowadząc samochód osobowym markiF. (...)umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że znajdując się wstanie nietrzeźwości, jadąc w kierunkuR.Górnych po pokonaniu łuku drogi w prawo, zjechał na lewy pas ruchu i lewe pobocze, gdzie w rejonie styku lewego pobocza z lewym pasem ruchu potrącił idącego prawidłowo w tym samym kierunku pieszego. W skutek wypadku poszkodowanyZ. T., doznał obrażeń w postaci ran tłuczonych twarzoczaszki, ramienia prawego i przedramienia lewego, złamania wieloodłamowego dna panewki stawu biodrowego prawego ze zwichnięciem centralnym, złamania kości kulszowej, centralnego dośrodkowego zwichnięcia kości udowej. Pojazd kierowany przez pozwanego posiadał chwili zdarzenia polisę w(...) S.A.wW.. Pozwany został skazany za spowodowanie wypadku w stanie nietrzeźwości.
Okoliczności bezsporne.
W toku postępowania likwidacyjnego toczącego się z wniosku poszkodowanego(...) S.A.wW.dobrowolnie wypłacił kwotę(...)tytułem zadośćuczynienia.(...) S.A.W.złożył do Sądu Rejonowego w Żywcu pozew przeciwkoŁ. M.o zapłatę kwoty 71350 zł tytułem roszczeń regresowych. Postępowanie toczyło się pod sygn.. akt I C 187/12 i zakończyło się wydaniem w dniu 10 maja 2012 r. wyroku uwzględniającego w całości powództwo.
Dowód: pozew z dnia 06.09.2012r.- k. 2-4 w aktach I C 187/12; wyrok Sądu Rejonowego w Żywcu z dnia 10 maja 2012 r. – k. 83 w aktach I C 187/12.
W roku 2013Z. T.złożył pozew przeciwko(...) S.A.wW.o zapłatę, w którym domagał się zasądzenia od zakładu ubezpieczeń dalszego zadośćuczynienia, uznając że dobrowolnie wypłacona kwota jest niewystarczająca. Sprawa toczyła się przed Sądem Okręgowym w Bielsku-Białej po sygn. akt I C 372/14 i zakończyła się wyrokiem z dnia 28 maja 2015r., w którym zasądzono na rzeczZ. T.kwotę 60000 zł. W toku tego postępowania(...) S.A.wW.złożył wniosek o przypozwanieŁ. M., który przystąpił do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego po stronie zakładu ubezpieczeń. Interwenientowi ubocznemu wyznaczony został termin na złożenie wszystkich zarzutów. W toku postepowaniaŁ. M.nie zgłosił żadnych zarzutów.
Dowód: pozew z dnia 17 czerwca 2013 r. – k. 2-7 w aktach I C 372/14, pismo z dnia 30 czerwca 2014 r. – k. 174-176 w aktach I C 372/14, sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym – k. 79-82 w aktach I C 372/14, protokół rozprawy z dnia 25 lutego 2014 r. – k. 118-121 w aktach I C 372/14, wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 28 maja 2015r.- k. 296 w aktach I C 372/14.
(...) S.A.wW.wypłacił na rzeczZ. T.kwotę 60000 zł, zgodnie z treścią wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 28 maja 2015r. Niezależnie od tego wypłacił również kwotę 515 zł tytułem kosztów leczenia obejmujących zakup butów ortopedycznych. Następnie pismem z dnia 27 sierpnia 2015 r. wezwałŁ. M.do zapłaty kwoty po 67158,63 zł tytułem roszczeń regresowych.
Dowód: pismo z dnia 8 lipca 2015 r. – k. 58, lista wypłat odszkodowań – k. 60, wezwanie do zapłaty- k. 55
Stan faktyczny ustalono w oparciu o wyżej wskazane dowody, które Sąd uznał za wiarygodne w całości. Wobec treściart. 3271§ 1 pkt 1 k.p.c.nie ma obowiązku przedstawiania szerszych rozważań w zakresie oceny dowodów. Na rozprawie w dniu 17.0.2020r. wydano postanowienie o pominięciu dowodu z przesłuchania świadkówZ. T.,M. U.,A. M.oraz dowodu z opinii biegłych.
Sąd zważył, co następuje.
Powództwo podlegało uwzględnieniu w części.
W ostatecznie sprecyzowanym żądaniu powód żądał zasądzenia kwoty 60000 zł tytułem zadośćuczynienia wypłaconegoZ. T.na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 28 maja 2015r., sygn. akt I C 372/14 oraz kwoty 515 zł tytułem dobrowolnie wypłaconego odszkodowania obejmującego koszty zakupu butów ortopedycznych.
Zgodnie zart. 43 pkt. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, Dz.U.2019.2214 t.j. zakładowi ubezpieczeń oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w przypadkach określonych wart. 98 ust. 2 pkt 1, przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący wyrządził szkodę umyślnie, w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii. Powód wykazał, że wpłacił na rzecz poszkodowanegoZ. T.kwotę 60000 zł tytułem zadośćuczynienia i 515 zł tytułem odszkodowania. Granicą odpowiedzialności sprawcy szkody jest jej rzeczywista wysokość, przy czym w wypadku regresu nietypowego nie może ona przekraczać faktycznie wypłaconego przez ubezpieczyciela odszkodowania. Przyjmuje się, że w toku procesu pozwany sprawca szkody może kwestionować wysokość i zakres świadczeń wypłaconych przez zakład ubezpieczeń podnosząc w szczególności, że ubezpieczyciel świadczył nadmiernie w stosunku do szkody poniesionej przez pokrzywdzonego. Pozwany kwestionował wysokości wypłaconego zadośćuczynienia oraz wskazywał na fakt zawarcia z poszkodowanym ugody, na mocy której wypłacił mu kwotę 15000 zł, aZ. T.zrzekł się dalej idących roszczeń. Należało zatem zarzuty sformułowane przez pozwanego ocenić w kontekście jego udziału w postępowaniu toczącym się przed Sądem Okręgowym w Bielsku-Białej pod sygn. akt I C 372/14, w którym występował w charakterze interwenienta ubocznego. Zgodnie bowiem zart. 82 k.c.interwenient uboczny nie może w stosunku do strony, do której przystąpił, podnieść zarzutu, że sprawa została rozstrzygnięta błędnie albo że strona ta prowadziła proces wadliwie, chyba że stan sprawy w chwili przystąpienia interwenienta uniemożliwił mu korzystanie ze środków obrony albo że strona umyślnie lub przez niedbalstwo nie skorzystała ze środków, które nie były interwenientowi znane. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 września 2018 r.IV CSK 557/17, OSNC 2019/7-8/82, wskazał, że wyrok wydany w procesie, w którym osoba trzecia wystąpiła z interwencją uboczną lub do którego została przypozwana (proces pierwotny), ma moc wiążącą w późniejszym procesie (procesie wtórnym) między interwenientem ubocznym lub przypozwanym a stroną, do której interwenient uboczny przystąpił w procesie pierwotnym lub stroną, która dokonała przypozwania (przypozywającym). To związanie obejmuje nie tylko samo rozstrzygnięcie zawarte w wyroku wydanym w procesie pierwotnym, ale rozciąga się też na ustalenia faktyczne będące podstawą tego rozstrzygnięcia, oraz ocenę prawną tych ustaleń i ocenę prawną kwestii prejudycjalnych. Działa ono niezależnie od tego, czy ustalenia faktyczne lub oceny prawne są - obiektywnie - prawidłowe.
Ł. M.uczestniczył w sprawie o sygn. akt I C 372/14 w charakterze interwenienta ubocznego, w której nie podniósł żadnych zarzutów - ani w kwestii wysokości dochodzonego roszczenia, ani w kwestii ugody, jaką miał zawrzeć zeZ. T.. Skoro w niniejszej sprawie działa skutek przypozwania wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 28 maja 2015r. w sprawie o sygn. akt I C 372/14, to Sąd związany jest ustaleniami faktycznymi, będącymi podstawą tego wyroku i ich ocenami prawnymi. Związanie to obejmuje przyjętą w tym wyroku ocenę, żeZ. T.należne jest dodatkowe zadośćuczynienie w wysokości 60000 zł (poza wypłaconym dobrowolnie przez zakład ubezpieczeń). Oznacza to również, że w toku niniejszego postępowania pozwany nie mógł kwestionować wysokości zadośćuczynienia wypłaconego przez(...) S.A.wW.na podstawie wskazanego wyroku, jak również nie mógł skutecznie podnosić zarzutów dotyczących ugody zawartej z poszkodowanym.
W konsekwencji roszczenie o zapłatę kwoty 60000 zł uznano za zasadne. Podobnie oceniono roszczenie o zapłatę kwoty 515 zł tytułem dobrowolnie wypłaconego odszkodowania. Powód wykazał, że należność taką wypłacił na rzeczZ. T.w związku ze zgłoszonym przez niego żądaniem i przedłożonym rachunkiem za zakup obuwia ortopedycznego. Pozwany w toku postępowania nie odniósł się do tego żądania. Przesłanki uwzględnienia roszczenia regresowego obejmują: wypłatę świadczenia (to zostało wykazane przez powoda), szkodę, która nastąpiła w związku ze zdarzeniem popełnionym w stanie nietrzeźwości (to zostało przyznane przez pozwanego). Wysokość szkody wynikała z przedłożonego przez powoda rachunku. Pozwanym mógł ewentualnie kwestionować brak związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem a szkodą, ale takiego zarzutu nie podniósł. W konsekwencji uznano, że również roszczenie w zakresie kwoty 515 zł zasługuje na uwzględnienie.
Reasumując, należało zasądzić na rzecz powoda kwotę 60515 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 7 września 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty z odsetkami ustawowymi za opóźnienie - uwzględniono, że dopiero od dnia 1 stycznia 2016r. ustawodawca wprowadził rozróżnienie na odsetki ustawowe kapitałowe (art. 359 § 2 k.c.) i odsetki ustawowe za opóźnienie (art. 481 § 2 k.c.). Powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 67158,63 zł pismem z dnia 27 sierpnia 2015 r., wyznaczającym trzydniowy termin na spełnienie świadczenia. Nie dołączył jednak potwierdzenia odbioru przesyłki wysłanej do pozwanego. W tej sytuacji Sąd przyjął siedmiodniowy termin na doręczenie przesyłki, zawierającej wezwanie do zapłaty oraz trzydniowy termin na spełnienie świadczenia, a w konsekwencji uznał, że roszczenie o zapłatę stało się wymagalne z dniem 7 września 2015 r.
W punkcie 2 wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, jako bezzasadne (w zakresie obejmującym odsetki ustawowe za okres od dnia 31 sierpnia 2015r. do 6 września 2015r.).
O kosztach procesu orzeczono w punkcie 3 wyroku na podstawieart. 100 k.p.c., zgodnie z którym Sąd może stosunkowo rozdzielić koszty w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań. Koszty procesu obejmowały opłatę od pozwu - 3358 zł, opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa - 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powoda - 5400 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 t.j.). Łącznie koszty wynosiły 8775 zł. Skoro powód wygrał proces w 90% (uwzględniono postanowienie o umorzeniu postępowania w zakresie kwoty 6643,63 zł), to powinien otrzymać zwrot kosztów procesu w takim właśnie zakresie, tj. w kwocie 7897,50 zł.