Sąd Okręgowy w Poznaniu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 278/20
Data wyroku: 2020-09-17 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Sędzia Dorota Biernikowicz
Słowa kluczowe: Wyrok łączny
Podstawa prawna: art. 572 kpk w zw. z art. 85 kk w zw. z art. 4 § 1 kk oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20.02.2015r. o zmianie ustawy - kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.z 2015r., poz.396) w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19.06.2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym sktukami COVID - 19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID - 19

POSTANOWIENIE
Poznań, dnia 17 września 2020r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale III Karnym
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Dorota Biernikowicz
Protokolant:  Aleksandra Grzeszkiewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu – -----------
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 17 września 2020r.
sprawyskazanegoS. P.
synaM.iH. z domu P.,urodzonego (...)wP.
na skutek wniosku skazanego o wydanie wyroku łącznego
w przedmiocie umorzenia postępowania
postanawia

1
na podstawieart. 572 k.p.k.w zw. zart. 85
    acontrariok.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 roku o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19
    umorzyć w całości postępowanie o wydanie wobec skazanegoS. P.wyroku łącznego;

2
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.iart. 626 § 1 k.p.k.kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W dniu 24.08.2020r. do Sądu Okręgowego w Poznaniu wpłynął wniosek skazanegoS. P.o wydanie wobec niego wyroku łącznego. Skazany wskazał, że wnosi o wydanie wyroku łącznego poprzez połączenie kar wymierzonych w sprawach III K 51/14 oraz II K 649/16 i wymierzenie najkorzystniejszej dla niego kary łącznej na zasadzie absorpcji.
Działając na podstawieart. 570 k.p.k.z urzędu Sąd ustalił w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, żeS. P.został skazany następującymi prawomocnymi wyrokami:

1
Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 30.12.2013r. (prawomocny od dnia 08.01.2014r.) o sygn. aktIII K 262/13za ciąg przestępstw zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.i zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.popełnionych w dniach 04.12.2012r., 19.12.2012r., 25.01.2013r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat, na podstawieart. 33 § 2 k.k.wymierzono karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 zł jedna stawka, zaliczono na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet kary grzywny okres zatrzymania, a w dniu 28.05.2014r. wykonano w całości karę grzywny, natomiast nie zarządzono wykonania kary pozbawienia wolności (okres próby upłynął w dniu 08.01.2017r. – III Wzaw 8/14);

2
Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 14.04.2014r. o sygn. aktIII K 51/14za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.popełnione w okresie od stycznia 2013r. do 28 lutego 2013r. na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 10 zł jedna stawka, na poczet której zaliczono skazanemu okres zatrzymania, przy czym wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby 4 lat, a następnie postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 08.08.2018r. sygn.. akt III Ko 551/18 zarządzono skazanemu wykonanie kary pozbawienia wolności i kary tej skazany nie wykonał w całości, a odbywa ją obecnie od dnia 08.06.2020r. do dnia 08.06.2022r., a kara grzywny została wykonana w całości w dniu 11.06.2014r.

3
Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 06.10.2017r. o sygn. aktII K 649/16za przestępstwo z art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw.art. 12 k.k.popełnione w okresie od marca do maja 2016r. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono zatrzymanie w dniu 08.09.2016r., a skazany wykonał w/w karę w całości w okresie od dnia 10.09.2019r. do dnia 07.01.2020r.

Z informacji o skazanym z Krajowego Rejestru Karnego i opinii o skazanym z ZK Czarne wynika, żeS. P.nie został skazany innymi wyrokami, niż wymienione powyżej, poza tym żaden z wymienionych wyroków nie uległ uchyleniu lub zmianie. Jak wynika z opinii o skazanym z dnia 14.09.2020r. skazany odbywa do dnia 08.06.2020r. karę 2 lat pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie III K 51/14 i jak wynika z wydruku z NOE SAD i w/w opinii wykonał w całości karę 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie II K 649/16 ( w okresie od 10.09.2019r. do 07.01.2020r.).
Nadto zaznaczyć należy, iż kara pozbawienia wolności orzeczona w sprawie III K 262/13 Sądu Okręgowego w Poznaniu nie została zarządzona do wykonania, a upłynął już okres próby i okres 6 miesięcy po upływie okresu próby, nadto skazany wykonał kary grzywny orzeczone w sprawach III K 51/14 i III K 262/13. Skazanie w sprawie III K 262/13 zatem figuruje nadal w informacji z Krajowego Rejestru Karnego jako niezatarte, mimo, iż upłynął już okres próby w tej sprawie i okres 6 miesięcy po upływie okresu próby (uiszczono karę grzywny) i nie zarządzono wykonania tej kary pozbawienia wolności we wskazanym okresie, natomiast w związku z brzmieniem przepisuart. 108 k.k., skazanie to nie jest obecnie zatarte z uwagi na kolejne skazania w sprawie III K 51/14 i II K 649/16.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Stosownie do regulacjiart. 569 § 1 k.p.k.wyrok łączny wydaje się jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów. Jeśli brak jest warunków do wydania wyroku łącznego wówczas Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 572 k.p.k.).
W związku ze zmianą od 01 lipca 2015 roku przepisówustawy Kodeks karny, w tym przepisówrozdziału IXodnośnie kary łącznej, na wstępie zaznaczyć należy, że przepisy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396) uregulowały kwestię tzw. intertemporalną, to jest wyłączyły stosowanie przepisówrozdziału IX Kodeksu karnegow nowym brzmieniu, a więc przepisów dotyczących nowych zasad orzekania kary łącznej w wyroku łącznym do spraw, w których połączeniu podlegałyby wyłącznie kary prawomocnie orzeczone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku. Zgodnie z tym przepisem – przepisówrozdziału IX ustawy Kodeks karny, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującąKodeks karny, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ocena czy zachodzi taka potrzeba, powinna zostać dokonana według znowelizowanych przepisówrozdziału IX Kodeksu karnego. Jeżeli zatem zgodnie z tymi przepisami należałoby połączyć karę orzeczoną prawomocnie po 30 czerwca 2015 roku z karą (karami) orzeczonymi prawomocnie przed tą datą, to należy na podstawieart. 4 § 1 k.k.rozstrzygnąć czy stosować dalej przepisyrozdziału IX Kodeksu karnegow nowym brzmieniu (tj. obowiązującym od 1 lipca 2015r. do 24 czerwca 2020r.), czy też w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku.
Powyższe oznacza, że przepisyart. 85i następnek.k.w nowym brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 roku teoretycznie miałyby zastosowanie w niniejszej sprawie do skazanegoS. P., ponieważ wyrok skazujący w sprawie o sygn. akt II K 649/16 zapadł wobec skazanego już po wejściu w życie przepisówart. 85 i nast. k.k.w nowym brzmieniu. Tym samym stwierdzić należy na wstępie, że w stosunku do skazanego w niniejszym postępowaniu można by teoretycznie stosować zarówno przepisyart. 85 i nast. k.k.w nowym brzmieniu, tj. obowiązującym od 01 lipca 2015 roku (do 24 czerwca 2020r.), jak i w starym brzmieniu, tj. obowiązującym do 30 czerwca 2015 roku, jednak tylko w sytuacji, gdyby te ostatnie przepisy, czyli sprzed 1 lipca 2015 roku, okazały się względniejsze dla skazanego w rozumieniuart. 4 § 1 k.k.Skoro zatem na skutek wejścia w dniu 1 lipca 2015 roku w życie ustawy z dnia z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianieustawy – Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) zmianie uległy przepisyKodeksu karnegonormujące zasady orzekania kar łącznych, w tym wyrokiem łącznym, Sąd musiał rozważyć, jaki stan prawny winien znaleźć zastosowanie w sprawie skazanegoS. P., mając także na uwadze nowe regulacje wprowadzone ustawą z dnia 19 czerwca 2020 roku o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19. Zgodnie z cytowanym wyżejart. 19wymienionej wyżej ustawy nowelizacyjnej, przepisówrozdziału IX ustawy kodeks karny, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującąkodeks karny, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Równocześnie wedługart. 4 § 1 k.k., jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Rzeczą Sądu wyrokującego w niniejszej sprawie było zatem rozstrzygniecie, który z wymienionych przepisów statuuje normę właściwą dla rozstrzygnięcia kwestii intertemporalnej w sprawieS. P.. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie powstałego w niniejszej sprawie problemu intertemporalnego powinno nastąpić w oparciu oart. 4 § 1 k.k., przemawia bowiem za tym ugruntowana w orzecznictwie wykładnia tego przepisu (i to jeszcze w czasie obowiązywaniaKodeksu karnego z 1969 r.), z którą Sąd w tym składzie zgadza się, a zgodnie z którą ma on niewątpliwie zastosowanie także w sytuacjach orzekania o karze łącznej, również w wyroku łącznym. W świetle powyższego rozważyć zatem należało, czy w stosunku do skazanego - z uwagi na okoliczność, iż wyrok Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 06.10.2017r. sygn. akt II K 649/16 zapadł wobec niego już po wejściu w życie przepisówart. 85 i nast. k.k.w nowym brzmieniu - zachodzi potrzeba wydania wyroku łącznego, a dalej, które ewentualnie przepisy będą miały zastosowanie w przypadku uznania, iż takowa potrzeba zachodzi.
Rozważając dopuszczalność wydania wyroku łącznego wobec skazanego na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów co do zapadłych względem skazanego wyroków tj. wymienionych wyżej w punktach 1 - 3 stwierdzić należało, że nie zostały spełnione przesłanki do wydania wyroku łącznego obejmującego kary wymierzone w tych sprawach.
Warunki do orzeczenia kary łącznej według przepisów obowiązujących do dnia 30.06.2015r. zostały określone wart. 85 k.k.i nast. k.k.Zgodnie z przepisemart. 85 k.k.karę łączną orzeka się wówczas, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Zawarty wart. 85 k.k.zwrot „zanim zapadł pierwszy wyrok” odnosi się do pierwszego chronologicznie wyroku, który zapadł przed popełnieniem przez sprawcę kolejnego (kolejnych) przestępstwa (vide: uchwała 7 sędziów SN - zasada prawna z dnia 25 lutego 2005r., sygn. I KZP 36/04, OSNKW 2005/2/13). Nadto – jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanej uchwały – możliwe jest wystąpienie nie tylko jednego zbiegu realnego, ale i dalszych, przy spełnieniu warunków wskazanych wart. 85 k.k.Jednakże nawet przy kolejnych zbiegach obejmujących drugą, trzecią, itd. grupę przestępstw, zawsze wyjściowym punktem odniesienia będzie pozostawał ten chronologicznie „pierwszy wyrok”, zamykający kolejne „grupy przestępstw” pozostających w zbiegu. Oceny zbiegu realnego dokonywać należy z perspektywy postępowania sprawcy – czy kolejnych przestępstw dopuszcza się po wydaniu wobec niego wyroku (kolejnych wyroków), czy przed nim (nimi).
I tak, „pierwszym” chronologicznie wyrokiem jaki zapadł wobec skazanegoS. P.jest wyrok z dnia 30.12.2013 roku w sprawie o sygn. akt III K 262/13 (opisany wyżej w punkcie 1). Badając natomiast daty popełnienia przez skazanego kolejnych przestępstw, osądzonych wyrokami opisanymi wyżej w pkt 2 i 3, to stwierdzić należy, że przestępstwa osądzone wyrokiem z dnia 14.04.2014r. w sprawie o sygn. akt III K 51/14 (opisanym wyżej w pkt 2) zostały popełnione w okresie od stycznia 2013r. do 28 lutego 2013r., czyli przed wydaniem wyroku z dnia 30.12.2013 roku w sprawie o sygn. akt III K 262/13, jednak kary wymierzone tymi wyrokami nie mogły zostać połączone w wyroku łącznym. Wskazać należy, że choć nadal figuruje w informacji z Krajowego Rejestru Karnego jako niezatarte skazanie w sprawie III K 262/13, mimo, iż upłynął już okres próby w tej sprawie i okres 6 miesięcy po upływie okresu próby (nadto uiszczono karę grzywny w sprawie III K 262/13) i nie zarządzono wykonania tej kary pozbawienia wolności we wskazanym okresie, to jednak obecnie - w związku z brzmieniem przepisuart. 108 k.k.- skazanie to nie jest zatarte z uwagi na kolejne skazania w sprawach III K 51/14 i II K 649/16. W tym miejscu wskazać należy, że przed nowelizacją kodeksu karnego z dnia 1 lipca 2015 roku w doktrynie dominowało zapatrywanie, żeart. 76 § 1 k.k.stanowi lex specialis doart. 108 k.k.Oznaczało to, że zasada jednoczesnego zatarcia wszystkich skazań sformułowana wart. 108 k.k., nie miała zastosowania do przypadku skazania z warunkowym zawieszeniem wykonania kary. Wobec zmiany przepisów w tym względzie, obecnie nie było możliwe połączenie w wyroku łącznym kary wymierzonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w sprawie III K 262/13, mimo spełnienia formalnych warunków zart. 85 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r., ponieważ kara ta formalnie niezatarta, nie podlega jednak już wykonaniu i nie było możliwe jej łączenie, niezależnie od prognozowanej do orzeczenia kary łącznej, ponieważ nie zarządzono jej wykonania w okresie próby i 6 miesięcy po jego upływie. Poza tym przestępstwa osądzone w sprawie II K 649/16 popełnione zostały w okresie od marca do maja 2016r., czyli już po wydaniu wyroków w sprawach III K 262/13 i III K 51/14, a zatem w odniesieniu do skazań w sprawach wymienionych wyżej w pkt 1 - 3, brak było warunków do wydania wyroku łącznego według przepisów obowiązujących do dnia 30.06.2015r.
W świetle opisanej sytuacji procesowej skazanego, stwierdzić należało, że w tych okolicznościach nie ma warunków do wydania wyroku łącznego wobec skazanego i to zarówno według przepisówart. 85 i nast. k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r., jak i według przepisów obowiązujących do dnia 24 czerwca 2020r. i obecnie obowiązujących, regulujących podstawy orzekania kary łącznej. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie zart. 85 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015r. do 24 czerwca 2020r. jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną. Z kolei jak stanowi§ 2tego artykułu, podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniemart. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w§ 1. Zgodnie z kolei zart. 85 § 3 k.k., jeżeli po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary lub kary łącznej sprawca popełnił przestępstwo, za które orzeczono karę tego samego rodzaju lub inną podlegającą łączeniu, orzeczona kara nie podlega łączeniu z karą odbywaną w czasie popełnienia czynu.
Wobec powyższego, ustalając jak wyżej wskazano, że obecnie podlega wykonaniu wobec skazanego tylko kara pozbawienia wolności orzeczona w sprawie III K 51/14, a kara pozbawienia wolności orzeczona w sprawie II K 649/16 została w całości wykonana, to uznać należało, iż brak jest warunków do wydania wyroku łącznego wobec skazanegoS. P.także według przepisów obowiązujących od dnia 1 lipca 2015r. do 24 czerwca 2020r.
Jeżeli bowiem chodzi o zasady orzekania kary łącznej według przepisów znowelizowanych od dnia 1 lipca 2015r., wskazać należy na regulację wprowadzoną przepisemart. 85 § 2 k.k., a mianowicie, że podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone ipodlegające wykonaniu, z zastrzeżeniemart. 89 k.k.,w całości lub części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w§ 1 art. 85 k.k.,przy czym zasady wymiaru kary łącznej określone w§ 1 – 3 art. 86 k.k.stosuje się odpowiednio, jeżeli przynajmniej jedną z kar podlegających łączeniu jest już orzeczona kara łączna. Powyższy przepis statuuje negatywną przesłankę uniemożliwiającą wydanie wyroku łącznego wobec skazanegoS. P., ponieważ kara pozbawienia wolności orzeczona w sprawie II K 649/16, podobnie jak kary grzywny orzeczone w sprawach III K 51/14 i III K 262/16 zostały wykonane w całości, a to według przepisów obowiązujących od 1 lipca 2015r. do 24 czerwca 2020r. stanowi przeszkodę do połączenia tych kar w wyroku łącznym. Powyższe wskazuje nadto, że kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania orzeczona w sprawie III K 262/13 nie jest formalnie zatarta, choć nie podlega wykonaniu w rozumieniuart. 85 § 2 k.k., ponieważ nie jest możliwe zarządzenie jej wykonania, a co także stanowi warunek negatywny do połączenia kary pozbawienia wolności orzeczonej w tej sprawie z warunkowym zawieszeniem jej wykonania z karą pozbawienia wolności wymierzoną w sprawie III K 51/14. Konieczne zatem było na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 572 k.p.k.umorzenie postępowania o wydanie wyroku łącznego w zakresie kar orzeczonych wyrokami opisanymi wyżej w punktach 1 - 3, gdyż w tym zakresie brak warunków do wydania wyroku łącznego. Powyższe stanowisko znajduje również oparcie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2017r. IV KK 483/16 (Legalis nr 1625027), zgodnie z którym „jak stanowiart. 75 § 4 k.k., zarządzenie wykonania zawieszonej kary pozbawienia wolności nie może nastąpić później niż w ciągu 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. W rezultacie sąd I instancji nie jest uprawniony do połączenia węzłem kary łącznej kary pozbawienia wolności, w sytuacji gdy okres próby zakończył swój bieg i jednocześnie w ciągu kolejnych 6 miesięcy od zakończenia okresu próby nie zarządzono wykonania tej kary”. Z kolei w wyroku z dnia 21 marca 2017r. w sprawie o sygn. III KK 72/17, Sąd Najwyższy stwierdził, że „wart. 85 § 2 k.k.chodzi o takie kary, w stosunku do których nie została zakończono procedura ich wykonania. W takim razie także o karach orzeczonych z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, przed zakończeniem okresu próby oraz upływem okresu, w którym można wydać zarządzenie o wykonaniu kary warunkowo zawieszonej, nie można twierdzić, że nie podlegają wykonaniu. Z drugiej zaś strony nie może stanowić podstawy wymiaru kary łącznej kara, która nie podlega wykonaniu w momencie rozważania kwestii wymiaru kary łącznej, a więc taka kara, która nie podlega wykonaniu z tego powodu, że została już w całości wykonana lub nie została w całości wykonana, lecz zaktualizowały się przesłanki wykluczające jej wykonanie. Gdy chodzi o karę pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone, przesłanką wykluczającą jej wykonanie niewątpliwie jest upływ okresu próby oraz dalszych 6 miesięcy od zakończenia tego okresu, o czym mówiart. 75 § 4 k.k.w takim więc wypadku nie można przyjąć, że jest to kara podlegająca wykonaniu, zatem i podlegająca łączeniu” (Legalis nr 1587070). Podobnie orzekł również Sad Najwyższy w wyroku z dnia 14 marca 2017r. w sprawie sygn. IV KK 363/16, a także Sąd Najwyższy w dniu 22 czerwca 2017r. w sprawie o sygn. IV KK 189/17, kiedy stwierdził, iż „orzeczeniu bezwzględnej kary łącznej pozbawienia wolności stoi na przeszkodzie zatarcie jednostkowej kary pozbawienia wolności mającej charakter względny – a więc zdarzenia zart. 76 § 1 k.k.W takiej bowiem sytuacji kara pozbawienia wolności, która została orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, byłaby wykonywana w ramach wyroku łącznego, jak faktycznie kara o charakterze bezwzględnym, chociaż upłynął okres próby i 6 kolejnych miesięcy.Art. 76 § 1 k.k.jednoznacznie na takie postąpienie nie pozwala” (Legalis nr 1665663).
Mając zatem na uwadze warunki wydania wyroku łącznego według przepisów obowiązujących od 1 lipca 2015r. do 24 czerwca 2020r., a mianowicie, że łączeniu podlegają jedynie wymierzone kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, podlegające wykonaniu w całości lub w części, to również brak warunków do wydania wyroku łącznego wobec skazanego, skoro kara orzeczona w sprawie II K 649/16 została w całości wykonana. W związku z powyższym na podstawieart. 572 k.p.k.w zw. zart. 85 acontrariok.k.oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 roku o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 Sąd postanowił umorzyć postępowanie o wydanie wobec skazanegoS. P.wyroku łącznego z uwagi na brak ku temu warunków. Zaznaczyć należy, iż po zmianie przepisów dotyczących zasad orzekania kary łącznej, na mocy ustawy z dnia 19 czerwca 2020 roku o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19, mając na uwadze przepisy art. 81 cyt. Ustawy, również brak warunków do wydania wobec skazanegoS. P.wyroku łącznego, a to z tych samych powodów, z których brak było podstaw do wydania wyroku łącznego wobec skazanego według przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015r.
O kosztach orzeczono, jak w punkcie 2 sentencji.

/-/ SSO Dorota Biernikowicz