Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 436/20
Data wyroku: 2020-10-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Przemysław Wasilewski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 a kw, art. 92§1 kw

Sygn. akt VIII Ka 436/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 października 2020 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący sędzia Przemysław Wasilewski
Protokolant Izabela Zinkiewicz
przy udziale oskarżyciela z Komendy Powiatowej Policji wS.Mirosława Stefaniuka
po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 roku
sprawyA. S.
obwinionej o czyn z art. 92 a k.w. i inny;
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim
z dnia 24 lipca 2020 roku, sygnatura akt VIII W 18/19
Zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Bielsku Podlaskim do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE
A. S.została obwiniona o to, że:

I
W dniu 5 grudnia 2018 roku około godziny 08:04 na drodze publicznej w miejscowościS.ul. (...)kierując pojazdem osobowym markiS. (...)onr rej. (...)w obszarze zabudowanym przekroczyła dopuszczalną prędkość o 23 km/h to jest o wykroczenie z art. 92a kw.

II
W dniu 5 grudnia 2018 roku około godziny 08:04 w miejscowościS.ul. (...)podczas kontroli drogowej nie stosowała się do poleceń funkcjonariusza dokonującego kontroli to jest o wykroczenie z art. 92 § 1 kw.

Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim w wyroku z dnia 24 lipca 2020 r. w sprawie VIII W 18/19 uniewinnił obwinioną od popełnienia zarzucanych jej czynów. Kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa.
Apelację od powyższego orzeczenia wniósł oskarżyciel publiczny Komendant Powiatowy Policji wS.. Działając na podstawieart. 103 § 2 kpwzaskarżył orzeczenie w całości na niekorzyśćA. S.. Na podstawieart. 438 pkt 1 i 4 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwzarzucił orzeczeniu obrazę przepisów prawa materialnego poprzez nieuzasadnione zastosowanie uniewinnienia obwinionej oraz obrazę przepisów prawa procesowego, w szczególnościart. 7 kpkmającą bezpośredni wpływ na treść orzeczenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela co do zasady, jeśli chodzi o kierunek w którym podąża – uchylenia do ponownego rozpatrzenia sprawy, zasługuje w całości na uwzględnienie.
Sąd Odwoławczy poddając rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego totalnej kontroli, nie tylko pod kątem zgłoszonych zarzutów, ale również prawidłowości procedowania stwierdził, że Sąd ten w sposób prawidłowy i wyjątkowo wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe. W czasie dokonywania oceny tych dowodów w sposób rażący uchybił przepisom procesowym i dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych, które w ocenie Sądu Odwoławczego mogły rzutować na treść wydanego wyroku i wymagały ingerencji w orzeczenie przez instancję odwoławczą.
W ocenie Sądu Okręgowego zasadniczym rażącym błędem jeśli chodzi o czyn z art. 92 a k.w. było oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym pochodzącym z innej sprawy – opiniiW. L..
Zgodnie zart. 8 § 1 k.p.k.stosowanym w sprawach o wykroczeniach w oparciu oart. 8 k.p.w.sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. W toku postępowania obrońca obwinionej zasypywał sąd rozstrzygnięciami oraz materiałami z innych spraw, w których sądy wydały korzystne rozstrzygnięcie dla obwinionych. Nie wykazał przy tym, jakie wspólne elementy wiążące się bezpośrednio z niniejszym postępowaniem (prócz oczywiście zarzutu zart. 92 ak.w., poruszania się obwinionych pojazdem mechanicznym po drodze oraz różnych mierników prędkości, którymi była mierzona prędkość), mają te materiały z przedmiotową sprawą. Z nieznanych powodów, nieznajdujących oparcia w obowiązujących przepisach Sąd Rejonowy za fundament swojego rozstrzygnięcia uczynił opinięW. L.sporządzoną w sprawie II W 827/18 Sądu Rejonowego w Radomiu. Na marginesie dodać należy, że złożony do akt materiał nie może być traktowany jako dokument sporządzony w w/w sprawie, ponieważ obrońca nawet nie potwierdził tych materiałów za zgodność z oryginałem, a Sąd nie zażądał źródłowych akt. W sprawie, w której opiniowałW. L.zdarzenie miało miejsce nadrodze krajowej (...), jego uczestnikiem był kierowca samochodu markiT. (...). W niniejszej sprawie zdarzenie miało miejsce wS., obwiniona kierowała pojazdem osobowym markiS. (...). Sąd Rejonowy w ogóle nie uzasadnił dlaczego materiały zgromadzone w sprawie są niewystarczające do wydania rozstrzygnięcia i dlaczego koniecznym było posiłkowanie się materiałami dostarczonymi przez obrońcę. Zresztą warunki do skorzystania przez Sąd z opinii kolejnego biegłego, sporządzonej w danej sprawie, w sposób precyzyjny określaart. 201 k.p.k.w zw. zart. 42 § 1 k.p.w.Ponownie Sąd w sposób rażący łamie ten przepis nie wskazując jakimi nieusuwalnymi wadami jest dotknięta opinia biegłegoZ.D.i dlaczego widzi konieczność skorzystania z opinii innego biegłego. Podkreślić należy, że w razie należytego wykazania, że dana opinia jest niejasna, niepełna albo zachodzi w niej sprzeczność, sąd może dopuścić dowód z opinii kolejnego biegłego ale w tej samej sprawie!
Jak już wcześniej wspomniano Sąd Rejonowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wyjątkowo dokładnie, korzystając w pełni z dowodów w postaci przesłuchania świadków i biegłegoZ. D.. Wystarczy wskazać, że biegły ten po złożeniu pisemnej opinii, ustosunkowując się do zastrzeżeń zgłaszanych przede wszystkim przez obrońcę obwinionej, trzykrotnie szczegółowo i precyzyjne odpowiadał na pytania na piśmie i ustnie, to dodatkowo został przeprowadzony eksperyment procesowy, w którym m.in. próbowano doprowadzić do błędnych wskazań urządzenia do mierzenia prędkości w wyniku nieprawidłowego pomiaru, w tym tzw. „efektu ślizgania się” wiązki laserowej po boku pojazdu. Mimo podjęcia szeregu prób, w tym według wskazań obwinionej i osób jej towarzyszących, urządzenie podczas tych prób albo wyświetlało komunikat o błędzie, albo prawidłową prędkość (k. 452-458). Dlatego niezrozumiałym jest stwierdzenie Sądu, iż „funkcjonariusz policji dokonujący pomiaru, w czasie cyklu pomiarowego, utrzymywał niestabilnie marker celowniczy na pojeździe obwinionej”, a wiązka laserowa przesuwa się w czasie cyklu pomiarowego po karoserii samochodu i zmierza w kierunku boku pojazdu” (k. 663). Z powyższego Sąd w oparciu o „wnioski zawarte w opinii biegłegoW. L.” kwestionuje „wnioski biegłego sądowegoZ. D.w zakresie wykluczenia przez biegłego możliwości spowodowania przez funkcjonariusza policji podczas pomiaru „poślizgu” czoła wiązki laserowej”. Po pierwsze „biegłyW. L.” w ogóle w sprawie nie występuje. Po drugie Sąd nie wskazał dlaczego opinia biegłegoZ. D.nie spełnia warunków zart. 201 k.p.k.Po trzecie z zabezpieczonego materiału video dokonanego przedmiotowym miernikiem prędkości wynika, iż można wyodrębnić 5 klatek na których widać lokalizację celownika urządzenia podczas pomiaru (k. 5, plik(...)_(...)_(...)_(...)(...)). Punkt ten przemieszcza się po klapie silnika poczynając od części nad przednim lewym reflektorek w stronę kierowcy. Urządzenie wyświetliło prędkość namierzanego pojazdu wraz z innymi danymi, nie było żadnego komunikatu o błędzie, czy w oparciu o który biegły podjąłby podejrzenia o nieprawidłowym pomiarze. Dlaczego są to czynności błędne, w nawiązaniu do opinii biegłegoD.oraz pozostałego materiału dowodowego, w tym instrukcji obsługi urządzenia – tego Sąd również nie wskazał.
Jeśli chodzi o drugi czyn, ponownie Sąd Rejonowy w sposób niedostateczny przeanalizował przebieg kontroli, moment w którym padło polecenie funkcjonariusza policji dotyczące okazania prawa jazdy, wyjaśnienia obwinionej w kontekście powodów niezastosowania się do tego polecenia (m.in. brak omówienia materiału zdjęciowego z miejsca pierwotnego zatrzymania się w/w).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy mieć na uwadze wszystkie podniesione wyżej uwagi i wytyczne, których wykonanie powinno doprowadzić do ustalenia prawidłowego i niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego. Należy ponownie przeprowadzić przewód sądowy w całości, maksymalnie wykorzystując rozwiązania zart. 442 § 2 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w., pomijając materiały niebędące dowodami w sprawie. Na dzień wydania rozstrzygnięcia Sąd Odwoławczy wskazuje na dowolność i błędy w interpretacji dowodów przeprowadzonych przez Sąd w niniejszej sprawie, zatem samo przeprowadzenie tych dowodów nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Tak ustalony stan faktyczny musi następnie zostać poddany wnikliwej ocenie w świetle zasad określonych wart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w., a to z kolei winno doprowadzić do wydania w niniejszej sprawie sprawiedliwego wyroku.
Mając powyższe na uwadze na podstawieart. 437 §2 k.p.k.w zw. zart. 454 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.