Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
VI Wydział Pracy
Sygnatura akt: VI U 647/18
Data wyroku: 2019-02-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Witkowska
Słowa kluczowe: Zasiłek chorobowy
Podstawa prawna: Art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa contrario i art. 477 ^14^^^§ 2 kpcx
Teza: "Podzielając w całości powyższe poglądy Sądu Najwyższego, Sąd uznał, iż zachowują one aktualność również w odniesieniu do powódki, jako osoby uprawnionej do renty dla funkcjonariuszy służby więziennej, a zatem osoby nie uprawnionej do renty z funduszu, którym dysponuje pozwany, bowiem podstawą tej renty nie jest ustawa o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych.
W konsekwencji uznać należało, że odmowa powódce prawa do zasiłku chorobowego z uwagi na jej uprawnienie do renty z tytułu niezdolności do służby nie była uzasadniona, co czyniło odwołania powódki zasadnymi."

Sygn. akt VI1 U 647/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 lutego 2019r.
Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku Sekcja ds. Ubezpieczeń Społecznych w VI Wydziale Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSR Dorota Witkowska

Protokolant:

stażysta Maja Kusznerczuk

po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2019 r. w Gdańsku
na rozprawie
sprawyT. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.
o zasiłek chorobowy
z odwołania od decyzji:
z dnia 15 maja 2018 r. znak(...),
z dnia 28 maja 2018 r. znak(...)- (...),
z dnia 8 czerwca 2018 r. znak(...)- (...),
z dnia 21 czerwca 2018 r. znak(...)- (...),
z dnia 29 czerwca 2018 r. znak(...)- (...).

I
Zmienia zaskarżone decyzje w ten sposób, że przyznaje powódceT. K.prawo do zasiłku chorobowego za łączny okres od dnia 10 marca 2018 roku do 30 czerwca 2018 roku.

VI 1 U 647/18

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 15 maja 2018r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.odmówiłT. K.prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 1 maja 2018r. do dnia 16 maja 2018r. z uzasadnieniem takim, że jej tytuł ubezpieczenia ustał w dniu 28 lutego 2018r., a od dnia 1 października 2011r. ma ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do wypłacanej przez Biuro Emerytalne Służby Więziennej.
/k. 3 decyzja w aktach ZUS – teczka(...),(...),(...),(...)/
Od powyższej decyzji odwołała się powódkaT. K.i wniosła o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do zasiłku chorobowego od 1 maja 2018r. do 16 maja 2018r.
W uzasadnieniu odwołania zarzuciła m.in., że organ rentowy dokonał niewłaściwej wykładni rozszerzającej pojęcia „emerytura” wskazując, że emeryturą należy uznać świadczenia z ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004r., nr 8, poz. 67 ze zm.) z czym się nie zgadzała. Powódka wskazywała, że z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa wynika wprost, że pojęcie „emerytury” odpowiada pojęciu emerytury przewidzianej wustawie z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznycha nie pojęciu emerytury wywołanej niezdolnością do służby z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Powódka zarzucała również, że niedozwolona jest wykładnia rozszerzająca przepisów nakładających obowiązki ograniczające prawa.
/k. 2-5 odwołanie/
Pozwany wniósł o oddalenie odwołania oraz o zasądzenie na rzecz Zakładu kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu stanowiska pozwany podtrzymał zaskarżoną decyzję wraz z jej argumentacją dodatkowo wskazując, że w przypadku istnienia innego źródła utrzymania np. renty z tytułu niezdolności do służby, przepis art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, znajduje zastosowanie. Pozwany podnosił, że w art. 13 ust. 1 ww. ustawy wymienione są także inne przypadki dysponowania przez osobę niezdolną do pracy źródłami utrzymania, w których to przypadkach zasiłek chorobowy nie przysługuje.
/k. 6 odpowiedź na odwołanie/
Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą VI1U 647/18.
Kolejnymi decyzjami z dni 28 maja 2018r., 8 czerwca 2018r., 21 czerwca 2018r. oraz 29 czerwca 2018r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.odmówiłT. K.prawa do zasiłku chorobowego także za okresy od 10 marca 2018r. do 30 kwietnia 2018r. oraz łącznie od 17 maja 2018r. do 30 czerwca 2018r. z uzasadnieniem jak w powyższej decyzji z dnia 15 maja 2018r.
/k. 7, 11 i 15 decyzja w aktach ZUS – teczka(...),(...),(...),(...)oraz k. 4 decyzja w aktach ZUS - teczka(...)
PowódkaT. K.złożyła odwołania od każdej z w/w decyzji wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za zakwestionowane okresy uzasadniając analogicznie jak w odwołaniu od decyzji z dnia 15 maja 2018r.
/k. 10-13, 20-23, 32-35, 43-46 odwołania/
Pozwany wniósł o oddalenie również wszystkich w/w odwołań oraz o zasądzenie na rzecz Zakładu kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu pozwany przedstawił stanowisko jak dotychczas podtrzymując zaskarżone decyzje wraz z ich argumentacją.
/k. 14, 26, 36, 47 odpowiedzi na odwołania/
Sprawy zarejestrowano pod kolejnymi sygnaturami VI1U 648/18, VI1U 649/18, VI1U 650/18 i VI1U 843/18.
Odpowiednimi postanowieniami Sąd zarządził połączenie wszystkich w/w spraw ze sprawą o sygn. akt VI1U 647/18 celem wspólnego rozpoznania i rozstrzygania pod wspólną sygnaturą VI1U 647/18.
/k. 16, 28, 38, 54 postanowienia/

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Bezspornym jest w sprawie, że powódkaT. K.podlegała ubezpieczeniom społecznym, w tym ubezpieczeniu chorobowemu, z tytułu zatrudnienia w(...)wS.w okresie od dnia 15 grudnia 2015r. do dnia 28 lutego 2018r.
Bezspornym jest również, że w okresie od 01 marca 2018r. łącznie do 30 czerwca 2018r. powódka była niezdolna do pracy z powodu choroby.
Bezspornym jest, że powódka ma ustalone od dnia 1 października 2011r. prawo do renty z tytułu niezdolności do służby więziennej na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej wypłacanej przez Biuro Emerytalne Służby Więziennej.
Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk - Południe w Gdańsku VI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 września 2018r. w sprawie VI1U 439/18 przyznano powódce prawo do zasiłku chorobowego za okres od 1 marca 2018r. do 9 marca 2018r.
/dowód:w aktach o sygn. akt VI1U 439/18: k. 23 wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku VI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 września 2018r.; k. 55 wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 listopada 2018r./

Sąd zważył co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o akta prawomocnie zakończonej sprawy VI1U 439/18 oraz na podstawie okoliczności bezspornych.
Okoliczności bezsporne nie budziły wątpliwości Sądu, bowiem wynikały wprost ze zgodnych oświadczeń stron znajdując jednocześnie potwierdzenie w dokumentach złożonych do akt sprawy, takich jak zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy powódki, świadectwo pracy powódki czy decyzja o waloryzacji renty inwalidzkiej SW. Autentyczność i prawdziwość dokumentów nie budziła wątpliwości Sądu ani nie była kwestionowana przez strony.
Sąd dokonał również ustaleń na podstawie akt postępowania prowadzonego pod sygnaturą VI1U 439/18, które to postępowanie toczyło się miedzy powódką a pozwanym w tut. Sądzie.
Spór stron sprowadzał się do sporu w zakresie prawa, a w szczególności do oceny, czy uprawnienie powódki do renty z tytułu niezdolności do służby wypłacanej przez Biuro Emerytalne Służby Więziennej pozbawia ją prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia społecznego.
W tym zakresie pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych powoływał się na przepisart. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa(Dz.U. z 2017r. poz. 1368, ze zmianami zwana dalej ustawą zasiłkową). Zgodnie z wymienionym przepisem zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy ma ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy.
Poza sporem pozostawała okoliczność, iż tytułu ubezpieczenia powódki ustał 28 lutego 2018r. oraz że w okresie od 1 marca 2018r. łącznie do 30 czerwca 2018r. powódka była niezdolna do pracy. Poza sporem pozostawała również okoliczność, iż powódka od dnia 1 października 2011r. jest uprawniona do renty z tytułu niezdolności do służby więziennej na podstawie z dnia 18 lutego 1994r o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U.2019.288 j.t.).
Jednakże jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z 18 stycznia 2012 roku w sprawie II UK 168/11 "pobieranie policyjnej renty inwalidzkiej trzeciej grupy na podstawie artykułu 19 w związku z artykułem 20 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (...) nie wyłącza prawa ubezpieczonego do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego oraz prawa do świadczenia rehabilitacyjnego (art. 13 ust. 1 punkt 1 i art. 22 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa(...).". Dalej w uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd Najwyższy wskazał m.in., że prawo do zasiłku po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego nie przysługuje podmiotom objętym zakresem stosowania ustawy zasiłkowej jedynie we wskazanych w niej przypadkach, w tym przypadku gdy ubezpieczony ma ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy a nie innej renty. Należy w związku z tym wskazać że rentą z tytułu niezdolności do pracy jest renta z tytułu niezdolności do pracy w rozumieniuart. 3 pkt 2 oraz art. 57, 57a i 160 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznychoraz renta z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy w rozumieniuart. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(...). Renty te wprost zostały określone przez ustawodawcę jako renty z tytułu niezdolności do pracy. Natomiast renta przysługująca funkcjonariuszowi policji na podstawie art. 19 w związku z art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy przysługuje, co zostało wprost przez ustawodawcę wysłowione, osobom zdolnym do pracy oraz została określona jako "policyjna renta inwalidzka". W konsekwencji rozszerzająca wykładnia art. 13 ustawy zasiłkowej jest niedopuszczalna już z tego względu, że mogłaby prowadzić do pozbawienia uprawnionego prawa wynikającego z literalnego jej brzmienia. W tej sytuacji jasno wyrażona wola ustawodawcy, zgodnie z którą zasiłek nie przysługuje osobie, która ma ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, oznacza, że zasiłek ten przysługuje w przypadku renty przysługującej z innego tytułu.
W tym miejscu należy również wskazać na inny wyrok Sądu Najwyższego. Chodzi o wyrok z dnia 18 lutego 2013r. w sprawie II UK 196/12. Choć wyrok ten dotyczy prawa do emerytury wojskowej, to zawarte w nim ogólne wywody w zakresie odrębności tzw. emerytur mundurowych (policyjnych, wojskowych czy służby więziennej), znajdują zastosowanie również w przedmiotowej sprawie z uwagi na podobną specyfikę i charakter tych świadczeń. W omawianym wyroku Sąd Najwyższy wskazał m.in., że "pobieranie emerytury wojskowej przyznanej na podstawieustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin(...) nie stanowi okoliczności wyłączającej prawo do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia (art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z Ubezpieczenia Społecznego w razie choroby i macierzyństwa(...)). Prawo do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia wyłączone jest tylko w tych okolicznościach, które wyczerpująco i wyraźnie określone zostały w art. 13 ust. 1 ustawy z 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Nie została w nim wymieniona emerytura wojskowa, więc pobieranie tego świadczenia nie uzasadnia zastosowania artykułu 13 ustęp 1 punkt 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego."
W uzasadnieniu omawianego wyroku odnosząc się do treści art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłkowej, Sąd Najwyższy wskazał m.in., że określenie emerytura, którym posługuje się wymieniony przepis, nie może być uznane za pojęcie zbiorcze, obejmujące wszystkie świadczenia przyznawane z tytułu wieku i (lub) wysługi nie tylko z ubezpieczenia emerytalnego, lecz także w postaci świadczeń zabezpieczeniowych z budżetu, jakim jest emerytura wojskowa i nie jest tożsame z tym pojęciem. Sąd wskazał również, iż prawo do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia jest wyłączone tylko w tych okolicznościach, które wyczerpująco i wyraźnie określone zostały w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłkowej. Nie została w nim wymieniona emerytura wojskowa, więc pobieranie tego świadczenia nie uzasadnia zastosowania wskazanego przepisu.
Podzielając w całości powyższe poglądy Sądu Najwyższego, Sąd uznał, iż zachowują one aktualność również w odniesieniu do powódki, jako osoby uprawnionej do renty dla funkcjonariuszy służby więziennej, a zatem osoby nie uprawnionej do renty z funduszu, którym dysponuje pozwany, bowiem podstawą tej renty nie jestustawa o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych.
W konsekwencji uznać należało, że odmowa powódce prawa do zasiłku chorobowego z uwagi na jej uprawnienie do renty z tytułu niezdolnoścido służbynie była uzasadniona, co czyniło odwołania powódki zasadnymi i dlatego na podstawieartykułu 47714§ 2 kpcSąd orzekł jak w wyroku o zmianie zaskarżonych decyzji.