Sąd Apelacyjny w Krakowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I AGa 467/18
Data wyroku: 2019-07-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE

Sygn. akt I AGa 467/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lipca 2019 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Józef Wąsik

Sędziowie:

SSA Grzegorz Krężołek
SSA Marek Boniecki (spr.)

Protokolant:

st. sekr. sądowy Urszula Kłosińska

po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2019 r. w Krakowie na rozprawie
sprawy z powództwa(...) sp. z o.o.wK.
przeciwko(...) sp. z o.o.wW.
o zapłatę
na skutek apelacji strony pozwanej
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt IX GC 404/17

1
oddala apelację;

2
zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 8100 zł (osiem tysięcy sto złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

SSA Grzegorz Krężołek   SSA Józef Wąsik    SSA Marek Boniecki
Sygn. akt I AGa 467/18

Uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie

z dnia 16 lipca 2019 r.
Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy w Krakowie: I. zasądził od strony pozwanej(...) sp. z o.o.wW.na rzecz strony powodowej(...) sp. z o.o.wK.kwotę 242.404,42 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 21 grudnia 2016r. do dnia zapłaty; II. oddalił powództwo w pozostałym zakresie; III. zasądził od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 22.938 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Sąd Okręgowy ustalił stan faktyczny szczegółowo zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z którego to uzasadnienia wynika, że w dniu 15 października 2015 r. strony zawarły umowę o podwykonawstwo robót budowlanych. Pozwana oraz spółka prawa hiszpańskiego,(...)z siedzibą wB., jako konsorcjum, były stroną zamawiającą. W umowie podano, że stronę zamawiającą i inwestora - MiastoP., w imieniu i na rzecz którego działa inwestor zastępczy– (...) sp. z o.o., łączy umowa o wykonanie zadania inwestycyjnego pod nazwą: „Przebudowa trasy tramwajowej wul. (...)– doul. (...), doul. (...)wraz z węzłami”. Podano, że przedmiot umowy stron stanowi część tego kontraktu. Strony umówiły się na zakończenie robót budowlanych do 15 lutego 2016 r. W §8 umowy postanowiono, że na koniec każdego miesiąca powódka dostarczy drugiej stronie miesięczne zestawienie robót wykonanych i podlegających odbiorowi częściowemu. Zestawienie powinno zawierać rzeczywistą ilość wykonanych w danym okresie robót, ustaloną w oparciu o obmiar wraz z oświadczeniem o wysokości przysługującego powódce wynagrodzenia, obliczonego na podstawie cen jednostkowych zawartych w załączniku nr 1 do umowy. W terminie 7-12 dni od otrzymania zestawienia strona zamawiająca wraz z inspektorem nadzoru obowiązana była przystąpić do odbioru robót w zakresie zgłoszonym przez powódkę. Powódka była zobowiązana do uczestniczenia w odbiorach częściowych. Skuteczne dokonanie odbioru częściowego było podstawą do rozliczeń między stronami i wystawienia faktury. Powódka była zobowiązana do wystawienia faktury za roboty jedynie w takim zakresie, w jakim zostały one odebrane. W §8.8 strony postanowiły, że zapłata faktury częściowej nie oznacza akceptacji jakości wykonanych robót. Ostateczne rozliczenie powódki miało nastąpić po podpisaniu przez stronę zamawiającą i inspektora nadzoru protokołu odbioru końcowego robót wykonanych przez powódkę w ramach umowy. Powódka miała obowiązek pisemnego zgłoszenia zakończenia robót i gotowości do odbioru. Przystąpienie zamawiającego konsorcjum i inspektora nadzoru do czynności odbioru końcowego powinno było nastąpić w terminie 5 dni. Powódka udzieliła rękojmi za wady przedmiotu umowy przez okres 72 miesięcy. Strony postanowiły, że rękojmia za wady będzie liczyć się od dnia dokonania odbioru końcowego, lecz nie później niż od dnia 15 listopada 2015 r. W przypadku, gdyby powódka nie usunęła wad w wyznaczonym przez stronę zamawiającą terminie, ta uprawniona została do usunięcia wad na koszt i ryzyko powódki. W §11 pkt. 5-11 strony ustaliły zabezpieczenie należytego wykonania umowy przez powódkę w wysokości 10% całego wynagrodzenia. Postanowiły, że powódka wniesie ustaloną kwotę zabezpieczenia w ciągu 14 dni w formie gwarancji bankowej, w tym gwarancji bankowej należytego wykonania umowy w wysokości 10% wynagrodzenia, utrzymywanej do 15 lutego 2016 r., gwarancji bankowej usunięcia wad i usterek w wysokości 3% wynagrodzenia, ważnej od dnia podpisania protokołu końcowego odbioru, lecz nie później niż od 15 lutego 2016 r. do 15 lutego 2022 r. Gwarancja ta miała być bezwarunkowa i nieodwołalna. Strony postanowiły, że w wypadku niedostarczenia zabezpieczenia w formie gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, strona zamawiająca będzie uprawniona do zatrzymania z każdej faktury wystawionej przez powódkę kwoty równej 10% wartości takiej faktury do momentu osiągnięcia poziomu łącznie 10% całego wynagrodzenia. Powódka upoważniła zamawiającą do potrącenia z kolejnych faktur kwot niezbędnych do ustanowienia zabezpieczenia. W przypadku kwot zatrzymanych zabezpieczenie miało zostać zwolnione na pisemne żądanie powódki następująco: 70% - po należytym wykonaniu robót, jednak nie wcześniej niż 30 dni od daty odbioru końcowego całości inwestycji przez zamawiającego inwestora; 30% - w terminie 30 dni po upływie okresu rękojmi. Strona zamawiająca miała prawo wstrzymać tymczasowo zwrot części zabezpieczenia należytego wykonania umowy w przypadku, kiedy powódka nie wykonała umowy w terminie określonym, nie usunęła w terminie stwierdzonych w trakcie odbioru końcowego wad lub jest w trakcie usuwania tych wad, jednak nie później niż do czasu wykonania tych robót lub usunięcia wad, za które odpowiedzialność ponosi powódka. Strony przewidziały prawo strony zamawiającej do odstąpienia od umowy, między innymi, gdy umowa z zamawiającym inwestorem wygasła lub została rozwiązana z jakiegokolwiek powodu. W przypadku odstąpienia od umowy przez którąkolwiek ze stron strona zamawiająca była zobowiązana do protokolarnego odbioru części robót wykonanych przez powódkę do czasu odstąpienia oraz do protokolarnego przejęcia terenu budowy, a także do zapłaty wynagrodzenia za część robót należycie wykonanych do czasu odstąpienia od umowy, zgodnie z protokołem podpisanym przez strony. Była też uprawniona do wykonania w stosunku do powódki uprawnień wynikających z rękojmi. Strony postanowiły, że bieg okresu rękojmi rozpocznie się w momencie złożenia przez którąkolwiek ze stron oświadczenia o odstąpieniu od umowy. W przypadku odstąpienia od umowy przez którąkolwiek ze stron powódka zobowiązana była do zaprzestania wykonywania robót, sporządzenia przy udziale strony przeciwnej szczegółowej inwentaryzacji robót według stanu na dzień odstąpienia, usunięcia się z terenu budowy najpóźniej w terminie 14 dni od daty odstąpienia od umowy, pod rygorem obciążenia kosztami i ich potrącenia z wynagrodzenia oraz do protokolarnego przekazania wykonanej części robót i terenu budowy. Strony zastrzegły dla zmiany umowy formę pisemną, pod rygorem nieważności. Za część prac wykonanych powódka wystawiała pozwanej faktury. Z wynagrodzenia pozwana zatrzymała na zabezpieczenie należytego wykonania umowy 346.292,03 zł. W dniu 1 lipca 2016 r. inwestor odstąpił od umowy z pozwaną spółką i jej partnerem W dniu 12 sierpnia 2016 r. pozwana oświadczyła się powódce o odstąpieniu od umowy. W dniu 1 sierpnia 2016 r. powódka zredagowała pismo, w którym zwróciła się do pozwanej o zwrot pierwszej części kaucji w kwocie 242.404,42 zł. W dniu 2 grudnia 2016 r. powódka zwróciła się do pozwanej o zwrot do dnia 18 grudnia 2016 r. całej kwoty zatrzymanej kaucji, tj. 346.292,03 zł. W toku prac nie było zastrzeżeń do robót, które były udziałem powódki. Do czasu odstąpienia od umowy powódka wykonała całość torowiska, ale bez wykonania uszczelnień przyszynowych. Po odstąpieniu od umowy pozwana spółka zleciła specjalistycznemu przedsiębiorstwu inwentaryzację prac, które zostały wykonane do czasu odstąpienia wobec niej od umowy. Pomiędzy powódką a pozwaną spółką nie doszło do sporządzenia protokołu końcowego odbioru robót. Po odstąpieniu od umowy pozwana nie zwracała się do powódki o zinwentaryzowanie prac i sporządzenie protokołu odbioru. Do powódki nie były też zgłaszane zastrzeżenia co do wykonanych robót ani nie była ona wzywana do usunięcia wad. Natomiast po odstąpieniu od umowy inwestor zgodnie rozliczył z powódką roboty, które powódka wykonała, w tym także roboty dodatkowe i tzw. koszty zimowe. Po odstąpieniu od umowy przez inwestora, inwestor ogłosił przetarg na dokończenie prac, w wyniku czego prace dokończyło inne przedsiębiorstwo.
Sąd pominął dowody osobowe wnioskowane przez stronę pozwaną na okoliczność niedokonania przez strony końcowego odbioru wykonanych prac, treści ustaleń stron co do terminu ostatecznego rozliczenia umowy i wymagalności zwrotu zabezpieczenia, mając na uwadze, że fakt braku między stronami protokolarnego odbioru końcowego robót nie był sporny. Natomiast w odniesieniu do ustaleń stron co do terminu ostatecznego rozliczenia się z umowy, strona pozwana podawała te ustalenia w ślad za zapisami umowy i nie powoływała się na ustalenia inne niż zapisano w umowie.
W ustalonym przez siebie stanie faktycznym, po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd Okręgowy uznał, że strony związały się umową o roboty budowlane w rozumieniuart. 647 i nast. k.c.Sporne było, czy roszczenie o zwrot zatrzymanej na zabezpieczenie sumy jest wymagalne. Zatrzymane wynagrodzenie funkcjonalnie było niewątpliwie kaucją gwarancyjną. Strony nie zrealizowały w pełni przedmiotu umowy, bowiem pozwana skorzystała z prawa odstąpienia od umowy. Postanowienia umowy były dostosowane do założenia wykonania przedmiotu umowy w całości, tak przez powódkę, jak i przez stronę przeciwną wobec inwestora. Na taką okoliczność strony przewidziały procedurę odbiorów częściowych i finalnie odbioru końcowego oraz rozliczenia się stron, w tym z danego zabezpieczenia. Odstąpienie od umowy ukształtowało nową relację między stronami. Powódka nie mogła oferować do odbioru robót niedokończonych na danym etapie. Natomiast poprzednie etapy robót (za które wystawiono faktury) były oddane i protokolarnie odebrane. Wobec odstąpienia odpadała kwestia oddania i odbioru końcowego przedmiotu umowy. Nawet jeżeli już mówić o odbiorze w kontekście warunku zwrotu zabezpieczenia, to inicjatywa należała do pozwanej, szczególnie, że powódka miała wyznaczony czas na usunięcie się z budowy. Jeżeli pozwana stała na stanowisku, że wymagalność zwrotu 70% zabezpieczenia zależy od daty odbioru końcowego całości inwestycji przez inwestora, to tę stronę obciążało, aby doprowadzić do odbioru przez inwestora i rozliczenia się z nim. Jak wynikało z umowy, 70% kwoty zabezpieczenia winno być zwrócone po należytym wykonaniu robót przez powódkę, nie wcześniej niż 30 dni od daty odbioru całości inwestycji przez inwestora. Zdaniem Sądu Okręgowego, nic nie wskazywało na to, aby powódka wykonała nienależycie roboty do czasu odstąpienia od umowy. Co do warunku związanego z odbiorem końcowym przez inwestora, powódka nie miała żadnego wpływu na to, czy i jak oraz kiedy pozwana rozliczy się z inwestorem. W tej sytuacji – w ocenie Sądu pierwszej instancji - należało przyjąć, że po odstąpieniu od umowy zaczął biec termin do zwrotu zabezpieczenia od czasu, gdy w normalnym toku spraw powinno dojść do czynności odbiorowych między pozwaną a inwestorem. Niezależnie od tego, wg Sądu Okręgowego, postanowienie umowy wzajemnej, które uzależniało spełnienie świadczenia przez jedną ze stron od wykonania wobec niej świadczenia czy obowiązku innej natury przez osobę trzecią było nieważne (art. 58 §2 k.c.).
Wyrok powyższy w części uwzględniającej powództwo i rozstrzygającej o kosztach procesu zaskarżyła apelacją pozwana, wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenia powództwa w całości, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Apelujący zarzuciła: 1) naruszenieart. 233 §1 k.p.c., poprzez oddalenie wniosku dowodowego pozwanej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, w sytuacji gdy okoliczności podane w tezie dowodowej miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a przeprowadzony na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. dowód z przesłuchania świadka powódki –S. M.potwierdził, że strony prowadziły rozmowy w zakresie rozliczenia inwestycji i zawarły porozumienie co do wzajemnych rozliczeń i gwarancji, co miało bezpośredni wpływ na termin wymagalności roszczenia powódki o zwrot zatrzymanych przez pozwaną kwot; 2)art. 322 k.p.c., poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, w tym wskazanych powyżej, podczas gdy prawidłowa ocena całości okoliczności sprawy powinna prowadzić do wniosku, że roszczenie o zwrot zatrzymanych kwot nie stało się wymagalne; 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na uznaniu, że zgodnie z treścią umowy stron roszczenie powódki o zwrot zatrzymanych kwot stało się wymagalne z chwilą odstąpienia od umowy przez pozwaną; 4) naruszenieart. 194 §1 k.p.c., poprzez nierozpoznanie wniosku pozwanej zawartego w sprzeciwie od nakazu zapłaty.
Skarżąca wniosła również o uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkówJ. K.iC. I.na okoliczność treści ustaleń stron co do ostatecznego rozliczenia umowy.
W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd Okręgowy prawidłowo, z poszanowaniem reguł wyrażonych w przepisieart. 233 §1 k.p.c.ustalił stan faktyczny sprawy, co sprawiło, że Sąd Apelacyjny przyjął go za własny.
Skarżąca w wywiedzionym środku odwoławczym podnosiła wyłącznie zarzuty natury procesowej. Zarzutami takimi sąd odwoławczy jest związany (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008/6/55). Konsekwencją takiego związania jest m.in. to, że zarzuty tego rodzaju powinny zostać skonstruowane na tyle precyzyjnie, aby możliwe było określenie ich granic.
Sąd Okręgowy nie mógł naruszyćart. 233 §1 k.p.c.poprzez oddalenie wniosków dowodowych, albowiem przepis ten statuuje wyłącznie zasadę swobodnej oceny dowodów. W takim wypadku przywołać należałoart. 217 §2 lub 3 k.p.c.Sam fakt wskazania nieprawidłowej podstawy prawnej nie był jednak istotny, gdy się zważy, że ustawa nie nakłada na stronę obowiązku podawania takiej podstawy. Znaczenie miał natomiast fakt, że ww. zarzut był wysoce nieprecyzyjny. W jego treści nie sposób doszukać się wyjaśnienia, zeznania których świadków skarżąca ma na myśli. Odpowiedź na to pytanie nie jest oczywista, gdy się zważy, że w uzasadnieniu apelacji pozwana wskazuje, że istotne dla rozstrzygnięcia były zeznania:T. L.,J. K.iC. I., a jednocześnie we wniosku dowodowym zgłoszonym w apelacji domaga się przesłuchania tylko dwóch ostatnich świadków. Bez znaczenia jest przy tym, że pierwsza z ww. osób została powołana przez powódkę. Niezależnie od powyższych uwag, postanowienie Sądu pierwszej instancji o pominięciu dowodów z zeznań ww. świadków było prawidłowe. Sąd Okręgowy uznał, że okoliczności, na które miały zostać przeprowadzone zeznaniaT. L.zostały już wystarczająco wykazane innym dowodem zgodnie z intencją strony zgłaszającej dowód. Decyzja ta miała zatem umocowanie wart. 217 §3 k.p.c.
Prawidłowe było także nieuwzględnienie wniosków dowodowych pozwanej o przeprowadzenie dowodu z zeznań pozostałych ww. świadków.J. K.iC. I., zgodnie z treścią sprzeciwu, przesłuchani mieli zostać na okoliczności niedokonania przez strony końcowego odbioru wykonanych prac oraz treści ustaleń stron co do terminu ostatecznego rozliczenia umowy. Pierwsza z tych okoliczności okazała się bezsporna, a zatem nie wymagała dowodzenia. Co do drugiej – wniosek dowodowy został sformułowany w sposób zbyt ogólny. Wniosek dowodowy, co oczywiste, musi korespondować z prezentowaną przez stronę procesu podstawą faktyczną. Dotyczy to również pozwanego. Jeśli uważa on bowiem, że podstawa faktyczna pozwu jest nieprawdziwa lub niedokładna, musi wskazać podstawę alternatywną, odpowiadającą jego stanowisku procesowemu. Jak słusznie zauważył Sąd Okręgowy, pozwana na uzasadnienie ww. wniosków dowodowych powoływała okoliczności wynikające z łączącej strony umowy (k. 51, 52). Powołując się natomiast na rzekomo odmienne ustalenia, nie przytoczyła ich treści, a w szczególności nie wskazała, jaki termin wymagalności strony miały ustalić. Oceny powyższej nie mogą zmienić zeznania świadka powołanego przez powódkę –S. M.. Świadek ten zeznał, że po odstąpieniu od umowy zostało zawarte porozumienie rozliczające zakres prac, ale między pozwaną a inwestorem. Porozumienie to określało także rozpoczęcie biegu gwarancji. Z zeznań nie wynika jednak, że pozwana umówiła się z powódką co do odmiennego terminu wymagalności kaucji gwarancyjnej. Skoro, zdaniem skarżącej ustalenia takie miały miejsce, nic nie stało na przeszkodzie, aby wspomniane porozumienie przedstawić jako dowód. Co więcej, powódka nie wskazała nawet, jakie były konkretnie ustalenia porozumienia, a także nie zmodyfikowała w tym zakresie swoich wniosków dowodowych ze źródeł osobowych. Skarżąca nie uczyniła tego także w apelacji, wobec czego wniosek jej wniosek dowodowy podlegał oddaleniu także na etapie postępowania odwoławczego.
Całkowicie niezrozumiały jest z kolei zarzut naruszeniaart. 322 k.p.c.Po pierwsze, treść zarzutu w ogóle nie odpowiada regulacji zawartej w tym przepisie. Po wtóre, w rozpoznawanej sprawie wskazywana norma ani nie była, ani nie mogła zostać zastosowana.
Za chybiony uznać należało również zarzut uchybieniaart. 194 §1 k.p.c.Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy okaże się, że osoba wskazana jako pozwany w ogóle w takim charakterze nie powinna występować. Czym innym jest natomiast dopozwanie zart. 194 §3 k.p.c., który dotyczy sytuacji, w której powództwo o to samo roszczenie może być wytoczone przeciwko innym jeszcze osobom. Jak wynika z treści sprzeciwu, pozwana nie kwestionowała swojej legitymacji biernej, lecz uważała, że pozwany powinien zostać także zamawiający. Wezwanie do udziału w sprawie na podst.art. 194 §3 k.p.c.może nastąpić jednak wyłącznie na wniosek powoda, który w rozpoznawanej sprawie zgłoszony nie został. W kwestii legitymacji procesowej pozwanej (która kwestionowana nie była) zauważyć wypada, że żadna ze stron nie zaoferowała umowy konsorcjum. W tej sytuacji uznać należało, że pozwana ponosi odpowiedzialność względem powódki za zapłatę wynagrodzenia na podst.art. 380 §2 k.c.
Zaskarżony wyrok nie narusza także prawa materialnego.
Sąd Okręgowy w relewantnym zakresie prawidłowo zinterpretował postanowienia umowy, nie naruszając przy tymart. 65 §1 i 2 k.c.Istota sporu ograniczała się do wymagalności roszczenia powódki. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że w sytuacji odstąpienia od umowy dezaktualizowała się kwestia odbioru końcowego. Podkreślenia wymaga, że powódka udzieliła pozwanej gwarancji dwojakiego rodzaju: należytego wykonania umowy oraz usunięcia wad i usterek. Zatrzymana na zabezpieczenie suma miała zostać zwolniona w 70% po należytym wykonaniu robót, nie wcześniej niż 30 dni od odbioru końcowego, a w 30% po upływie okresu rękojmi (§11.9 umowy). Okres rękojmi ustalony został na 72 miesiące od odbioru końcowego (§11.1). Jednocześnie w §11.11 wskazano, że wykonawca może wstrzymać się tymczasowo ze zwrotem części zabezpieczenia należytego wykonania umowy w przypadku, kiedy podwykonawca nie wykonał umowy w terminie w niej określonym, nie usunął wad stwierdzonych przy odbiorze końcowym lub jest w trakcie ich usuwania. Takie sformułowania umowy nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że 70% zabezpieczenia (czyli to, czego dochodziła powódka) nie było w żaden sposób związane z odpowiedzialnością z tytułu rękojmi, o której mowa w §11.1. W sytuacji odstąpienia od umowy warunek odbioru końcowego dezaktualizował się, albowiem nie mógł zostać spełniony. W jego miejsce wchodziły obowiązki stron opisane w §14 ust. 3 i 4 umowy. Jak prawidłowo ustalił Sąd Okręgowy, powódka wykonała wszelkie spoczywające na niej obowiązki. Pozwana z kolei nie dokonała protokolarnego odbioru części robót wykonanych przez powódkę, do czego zobowiązywał ją §14.3.a umowy. Dla Sądu Apelacyjnego nie budziło żadnych wątpliwości, że strony zgodnie uważały przy podpisywaniu umowy, że w przypadku odstąpienia od umowy, odbiór końcowy jest zastępowany przez odbiór częściowy w kontekście rozpoczęcia biegu 30-dniowego terminu do zwrotu części kaucji gwarancyjnej. Jeżeli nawet przyjąć, że zapisów tych pozwana nie rozumiała w ten sposób, to za interpretacją powódki przemawiała obiektywna ocena całokształtu postanowień umowy dokonana poprzez pryzmat zasad współżycia społecznego. Skoro pozwana zaniechała dokonania odbioru, utraciła prawo do powoływania się na ewentualne wady, które mogłyby się ujawnić w jego trakcie. Co istotne jednak, na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego skarżąca nie podnosiła zarzutu nienależytego wykonania umowy przez podwykonawcę.
Przedstawione przez pozwaną na rozprawie apelacyjnej dokumenty nie miały wpływu na rozstrzygnięcie. Przede wszystkim, nie zostało wykazane, aby którykolwiek z przedłożonych dokumentów został doręczony powódce, czemu zaprzeczył jej pełnomocnik. Jeśli chodzi o pismo podpisane przez inżyniera koordynatoraM. K.z 10 lipca 2019 r. (k. 199) wskazuje ono wyłącznie na fakt zorganizowania przeglądu gwarancyjnego na dzień 15 lipca 2019 r. Brak jest natomiast jakiejkolwiek wzmianki o stwierdzonych uprzednio wadach czy usterkach, nie mówiąc nawet o podmiotach za to odpowiedzialnych. Z kolei w piśmie pozwanego z 5 lipca 2019 r. (k. 200) wzywa się powódkę do usunięcia wad i usterek zgłoszonych wcześniej. Skarżąca nie przedstawia jednak tego wcześniejszego pisma, a tym samym nie jest wiadomo, jakie wady czy usterki autor pisma ma na myśli. Za całkowicie nieskuteczne w kontekścieart. 498 §1 k.c.iart. 499 k.c.uznać należało również oświadczenie o potrąceniu przedłożone wraz z notą obciążeniową i kosztorysem (k. 201-204) i to z kilku powodów. Po pierwsze, oświadczenie nie zostało doręczone stronie pozwanej, co zresztą byłoby niemożliwe z uwagi na datę oświadczenia. Po drugie, skarżąca nie wykazała, że podpisane ono zostało przez osobę umocowaną do działania w imieniu pozwanej spółki. Po trzecie wreszcie, brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że zaistniały podstawy do naliczenia jakiejkolwiek kary umownej przeciwko powódce. Także sam kosztorys za roboty naprawcze nie ma istotnej wartości dowodowej w sytuacji niezaoferowania innych dowodów świadczących o wadliwym wykonaniu przedmiotu umowy przez powódkę. Godzi się w tym miejscu zauważyć, że zakończenie prac nastąpiło w sierpniu 2016 r., a czynności zmierzające do usunięcia rzekomych usterek na kilka dni przed rozprawą apelacyjną. Tym samym pozwana nie mogła skutecznie powołać się na §11.11 umowy.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną.
Za podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego, które po stronie powodowej ograniczyły się do wynagrodzenia adwokata przyjętoart. 98 §1 k.p.c.w zw. zart. 391 §1 k.p.c.oraz§2 pkt 7w zw. z§10 ust. 1 pkt 2i w zw. z §21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).
SSA Grzegorz Krężołek  SSA Józef Wąsik   SSA Marek Boniecki