Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1091/18
Data wyroku: 2019-02-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Hanna Bartkowiak, Jarosław Ochocki, Ewa Taberska

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 lutego 2019 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny – Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Hanna Bartkowiak (spr.)
Sędziowie: SSO Ewa Taberska
SSO Jarosław Ochocki
Protokolant: st. sekr. sąd. Aleksandra Langocz
przy udzialeA. D.Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu
po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2019 r.
sprawyM. H. (1)(H.)oskarżonego zart. 279 § 1 kkiart. 288 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
orazK. S. (1)oskarżonego zart. 279 § 1 kkiart. 288 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie
z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II K 857/17

1
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

2
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. W.kwotę 516,60 zł (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

3
Zwalnia oskarżonych z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, w tym nie wymierza im opłat za II instancję.

J. O.H. E.T.

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 7 lutego 2019 r., na podstawieart. 457 § 2 kpkw zw. zart. 423 § 1a kpksporządzone na wniosek w zakresie dotyczącym oskarżonegoK. S. (1)
K. S. (1)został oskarżony o to, że w dniu 24 czerwca 2017 r. wT.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zM. H. (1)po uprzednim uszkodzeniu okna lokalu mieszkalnego, czym spowodował straty w wysokości 1.000 zł na szkodęM. L.oraz wyłamaniu rygli zamka drzwi wejściowych do siedzibyfirmy (...)ubezpieczenia Sp. z o.o., czym spowodował straty w wysokości 1.000 zł na szkodęM. W., a następnie po wejściu do wnętrza siedziby w/w firmy zabrał w celu przywłaszczenia dwa pojemniki z zawartością gotówki w kwocie 80 zł powodując straty o łącznej wartości 1.080 zł na szkodęM. W., przy czym opisanego wyżej przestępstwa dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 26 października 2011 r. do 29 listopada 2012 r. kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sadu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 31 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt II K 966/10 za umyślny występek zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, tj. przestępstwo zart. 279 § 1 kkiart. 288 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk.
Sąd Rejonowy w Gnieźnie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II K 857/17 uznałoskarżonegoK. S. (1)za winnego zarzucanego mu czynu, popełnionego w sposób wyżej opisany z tym, iż przyjął, że oskarżony działał przed upływem 5 lat od odbycia kary co najmniej 1 roku pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazany w warunkachart. 64 § 1 kkza umyślne przestępstwo podobne, tj. przestępstwa zart. 279 § 1 kkw zb. zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkiart. 64 § 2 kki za to na podstawieart. 279 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkiart. 64 § 2 kkwymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 § 1 i 5 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 26 czerwca 2017 r. godz. 20.35 do dnia 27 czerwca 2017 r. godz. 14.35, tj. 1 dzień przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
W oparciu oart. 46 § 1 kkSąd zobowiązałoskarżonychK. S. (1)orazM. H. (1)solidarnie do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonejM. W.kwoty 1.080 zł.
Ponadto Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku zapłaty kosztów sądowych i nie wymierzył mu opłaty (k. 249-251).
Orzeczenie tozaskarżył obrońca oskarżonego w całości, w zakresie dotyczącym jego mandanta –K. S. (1). Skarżący podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadkaJ. P. (1)iA. S. (1)oraz nagrania monitoringusklepu (...)wT.. W wypadku nie uwzględnienia wymienionych zarzutów obrońca wskazał jeszcze na rażącą niewspółmierność orzeczonej kary.
W następstwie podniesionych zarzutów apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoK. S. (1), ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie wymierzonej mu kary (k. 269-272).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przed odniesieniem się do konkretnych zarzutów apelacyjnych Sąd Okręgowy będąc do tego ustawowo zobligowany, zbadał czy nie wystąpiły uchybienia, o których mowa wart. 439 kpkiart. 440 kpk, powodujące konieczność ingerencji w zaskarżony wyrok niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, po czym stwierdził, że w sprawie nie ujawniły się żadne bezwzględne przyczyny odwoławcze ani nie wystąpiła rażąca niesprawiedliwość wyroku.
Sąd Okręgowy postanowił ustosunkować się do zarzutów zawartych w apelacji w odmiennej kolejności aniżeli zawarta w treści tego środka zaskarżenia. Było to celowe gdyż brak naruszenia przepisów postępowania karnego jest gwarancją dokonania przez sąd prawidłowych ustaleń faktycznych. Dopiero na końcu zostanie przedstawiona ocena współmierności orzeczonej oskarżonemu kary.
Przechodząc do analizy zarzutów apelacyjnych Sąd Okręgowy nie zgodził się z apelującym aby w wydawaniu zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia reguł procesowych przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów. Przeciwnie, przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego była szczegółowa, fachowa i uwzględniała zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Jak wynika z analizy akt sprawy, Sąd I instancji ocenił wszystkie zgromadzone dowody, wyraźnie zaznaczył, którym dowodom przyznał przymiot wiarygodności, a którym cechy tej odmówił, a także podał racjonalne powody takiego ich wartościowania. Przeprowadzona w opisany wyżej sposób weryfikacja dowodów czyniła zadość przepisowiart. 7 kpki dlatego spotkała się z aprobatą Sądu odwoławczego. Konieczne w tym miejscu jest wyjaśnienie, że skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez kwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego ich zanegowania i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności nie powinny być obdarzone niekorzystne dla oskarżonego zeznania świadków albowiem taki sposób kwestionowania trafności skarżonego orzeczenia nie może być uznany za skuteczny. Obowiązkiem apelującego jest bowiem wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd w kontekście zasad wiedzy – w szczególności logicznego rozumowania – oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2018 r., II KK 355/18, Legalis nr 1835987;postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2017 r., II KK 180/17, Legalis nr 1668825). Zdaniem Sądu II instancji obrońca oskarżonegoK. S. (1)powyżej przedstawionych warunków nie wypełnił. Negując dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów, apelujący nie wykazał aby doszło przy tym do naruszenia konkretnych zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy czy doświadczenia życiowego. Natomiast skarżący przedstawił swoją subiektywną ocenę wymienionych w apelacji dowodów, która została uznana przez Sąd odwoławczy za gołosłowną i niczym niepopartą polemikę.
Obrońca oskarżonego negował wartość dowodową zeznań świadkówJ. P. (1)orazA. S. (1), którzy rozpoznali oskarżonychM. H. (1)iK. S. (1)na nagraniu z monitoringusklepu (...). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że dokładna analiza protokołów zeznań wymienionych świadków niewątpliwie wskazuje, że owe rozpoznanie przezJ. P.iA. S.dotyczyło nagrania z monitoringusklepu (...). Nie było więc tak jak sugerował skarżący, że wobec braku ustaleń w tym zakresie nie można wykluczyć, iż wyżej wskazani świadkowie dokonali rozpoznania oskarżonych na okazanych im nagraniach z monitoringu miejskiego. Ponadto obrońca błędnie, bo niezgodnie z treścią zasługujących na wiarę zeznańJ. P. (1)twierdził, że ten funkcjonariusz Policji rozpoznał podsądnych z rysów twarzy, kiedy przede wszystkim podawał on, iż zidentyfikowałM. H. (1)orazK. S. (1)na nagraniu z miejsca zdarzenia po sylwetkach i sposobie poruszania się (k. 16v w zw. z k. 221). Natomiast odnośnie rozpoznania po rysach twarzy, to świadekJ. P.przesłuchiwany na rozprawie wyraził opinię, że jego zdaniem było możliwe rozpoznanie sprawców przestępstwa po rysach twarzy, ale bez takich szczegółów jak zarost czy tatuaż. Słusznie zatem Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku wskazał, że chodziło świadkowi o ogólny wygląd osób widocznych na monitoringu. ŚwiadekJ. P. (1)zbadał też czy ubiór mężczyzn na dowodowych nagraniach odpowiadał odzieży zabezpieczonej u podsądnych i stwierdził, że ubiór sprawców na zarejestrowanym nagraniu był zgodny z tym, co podali mu funkcjonariusze PolicjiD. J.iR. D., którzy w trakcie nocnej służby kilkakrotnie spotkali podsądnych kręcących się po mieście. Również policjantR. D.na nagraniu z monitoringusklepu (...)rozpoznał oskarżonych „ z uwagi na charakterystyczną posturę, chód i ubiór”. Wszyscy świadkowie, w tym sprzedawczyniA. S. (1), zgodnie twierdzili, żeM. H. (1)ma na tyle wyróżniający się i niespotykany wT.chód i sylwetkę, że nie sposób pomylić go z kimkolwiek innym. Świadkowie wskazywali również, że oskarżeni spędzają wspólnie weekendy, chodząc razem po mieście i są osobami identyfikowanymi przez policjantów. Na podkreślenie zasługuje tu podana przez świadkaJ. P. (1)okoliczność wcześniejszych wielokrotnych interwencji podejmowanych wobec oskarżonegoK. S. (1), powodująca, że jego osoba była mu dobrze znana.
Rację miał obrońca tylko o tyle, że nagranie z monitoringusklepu (...)faktycznie nie jest najlepszej jakości, ale zarazem nieprawdą jest, jak podaje apelujący, aby na nagraniu widoczne były wyłącznie przesuwające się cienie. W związku z tym należało uznać za słuszne stanowisko apelującego, który odrzucał tłumaczenie przez Sąd Rejonowy pogorszenia się jakości nagrania faktem jego przegrania na inny nośnik pamięci. Faktem jest, że omawiane nagranie stanowi cyfrowy zapis dźwięku i obrazu, zatem nawet wielokrotne kopiowanie go nie ma wpływu na jego jakość (jak to miało miejsce w przeszłości przy przegrywaniu nagrań na kasetach wideo). Dlatego też należało wnosić, że nagranie, które widziałJ. P. (1), a które później było odtwarzane w celach dowodowych, miało ten sam poziom jakości. Niemniej jednak, wbrew twierdzeniom obrońcy, nienajlepsza jakość nagrania nie wykluczała możliwości rozpoznania przez świadków osób zarejestrowanych na monitoringu, zwłaszcza że Policja korzystała z funkcji „stopklatka”, dzięki czemu obraz jest bardziej wyraźny i uwidaczniają się szczegóły (por. zeznanieJ. P., k. 222). Podkreślić w tym miejscu należy, że każdy ze świadków, który dokonał stuprocentowego rozpoznania zna oskarżonych (w tym nietypową sylwetkę i sposób poruszania sięM. H. (1)), widział ich wielokrotnie. Stąd zidentyfikowanieM. H.iK. S.przez te osoby było możliwe. Ponadto, czyniąc rozważania na temat wartości dowodowej nocnego nagrania ulicznego, obejmującego budynek przyul. (...)wT.koniecznie wspomnieć trzeba o wyjaśnieniach oskarżonych na temat ich obecności w tym miejscu i czasie kiedy ustalono włamanie do ajencji ubezpieczeniowej oraz uszkodzenie okna w prywatnym lokalu mieszkalnym. Mianowicie, obaj oskarżeni nie kwestionowali aby znajdowali się wówczas naul. (...), na żadnym z etapów niniejszego procesu. Jedynie w postępowaniu sądowym inaczej przedstawiali powód udania się na teren wyżej wymienionej posesji, wskazując, że weszli na chwilę aby załatwić potrzebę fizjologiczną.
Podsumowując powyższe rozważania, Sąd odwoławczy nie miał żadnych zastrzeżeń do wartości dowodowej nagrania z monitoringusklepu (...), którą podważał obrońca. Nagranie to zarejestrowało moment dokonania przestępstwa i sprawców tego czynu. Zawartość tego nagrania pozwoliła świadkomJ. P. (1),A. S. (1)iR. D.zidentyfikować sprawców czynu jakoM. H. (1)orazK. S. (1). W ocenie Sądu II instancji zupełnie bezpodstawne były dywagacje obrońcy, że świadkowie dokonali rozpoznania oskarżonych na lepszej jakości nagraniach z monitoringu miejskiego, a następnie zasugerowali się nimi i podali oglądając nagranie prywatne ze sklepu, że to są te same osoby. Takie twierdzenia apelującego się całkowicie oderwane od treści zgromadzonych w sprawie dowodów. Bowiem z protokołów przesłuchań poszczególnych świadków wynika jednoznacznie, że zostało im okazane nagranie z monitoringusklepu (...)i to właśnie na tym nagraniu rozpoznali oniM. H. (1)orazK. S. (1).
Z kolei nagrania z monitoringu miejskiego (a właściwie „stopklatki” zrobione z tych nagrań) dodatkowo potwierdziły, że oskarżeni kręcili się zarówno przed dokonaniem przypisanego im czynu, jak i po nim niedaleko od siedzibySp. z o.o. (...). Nie można również zapominać, że w niedługim czasie po dokonaniu przestępstwa oskarżeni udali się do sklepu, w którym pracujeA. S. (1). Ekspedientka znająca dobrzeK. S.zapamiętała, że tego dnia był jeden raz w sklepie wtowarzystwie (...), który pozostał na zewnątrz. Pamiętała też, żeK. S.kupował wtedy piwo płacąc za zakupy bilonem. A znamienne jest to, że właśnie monety zostały skradzione z ajencjiV.(...)).
Apelujący podważał także prawidłowość dokonanej oceny wyjaśnień oskarżonych, kwestionując wiarygodność tych wyjaśnień które podsądni złożyli na etapie postępowania przygotowawczego. Według obrońcaK. S.został zmuszony przez przesłuchujących go funkcjonariuszy Policji aby się przyznał, w przeciwnym razie miał w stosunku do niego zostać zastosowany środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie potwierdziła zasadności stanowiska obrońcy. Nic, poza wyjaśnieniami oskarżonych złożonymi przed Sądem I instancji, nie wskazuje na to aby były wywierane bezprawne naciski naK. S. (1), czy teżM. H. (1)w celu przyznania się do zarzuconego im czynu. Przeciwnie zaś, szereg innych dowodów potwierdzało ich winę i sprawstwo. W ocenie Sądu OkręgowegoK. S. (1)uświadomił sobie jak dotkliwa kara mu grozi i na rozprawie sądowej starał się usilnie ratować od odpowiedzialności karnej, wycofując swoje uprzednie przyznanie się do winy. Tożsamą taktykę procesową zastosował współoskarżonyM. H. (1). Jednak Sąd Rejonowy słusznie nie dał wiary tłumaczeniom podsądnych odnośnie tak zasadniczej zmiany ich wyjaśnień. Bezpodstawne okazały się zatem wskazania jakoby to przesłuchujący policjanci mieli za oskarżonych „stworzyć” relacje ze zdarzenia. W ocenie Sądu policjanci w oparciu o zebrany materiał dowodowy mieli w wystarczającym stopniu potwierdzone sprawstwoK. S.iM. H.aby postawić ich w stan oskarżenia. Poza tym, zmuszając podejrzanych do przyznania się, funkcjonariusze Policji narażaliby się co najmniej na odpowiedzialność dyscyplinarną, a nawet karną. Żadnych negatywnych skutków dla jakości przesłuchania podsądnych nie stwarzała też ta okoliczność, że w trakcie tej czynności procesowej jeden z policjantów kontaktował się z prokuratorem, gdyż chodziło o uzgodnienie kary w związku ze złożonymi przez oskarżonych wnioskami o dobrowolne poddanie się karze. Nawet jeżeli w trakcie tej rozmowy rozważano możliwość zastosowania tymczasowego aresztowania, nie było to równoznaczne z wywieraniem presji psychicznej na oskarżonych. Wobec tegoK. S. (1), który już niejednokrotnie miał do czynienia z organami ścigania w związku z prowadzonymi przeciwko niemu postępowaniami karnymi, nie mógł odczytać takiej informacji jako nacisku do przyznania się do winy.
Ponadto, obrońca zdaje się nie dostrzegać tego, że obaj oskarżeni w swoich wyjaśnieniach z postępowania przygotowawczego podawali takie szczegóły zdarzenia, o których policjanci nie mogli wiedzieć: przykładowo użycie pręta do wygięcia drzwi, ilość zabranej gotówki i to, że bilon był w dwóch plastikowych pojemnikach, co tym bardziej potwierdza, że złożone przez nich na etapie postępowania przygotowawczego wyjaśnienia były dobrowolne i niczym nieprzymuszone. Obrońca podniósł jeszcze, że składając wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym podsądni podali, że po dokonaniu przestępstwa poszli do domu. Natomiast z zeznań policjantów wynikało, że kilka godzin po włamaniu byli widziani na terenieT.. Sąd Okręgowy nie miał żadnych wątpliwości, że w zakresie tego konkretnego wskazania wyjaśnienia oskarżonych z postępowania przygotowawczego nie mogły być obdarzone przymiotem wiarygodności, gdyż nagrania z monitoringu miejskiego potwierdzają zeznania funkcjonariusza Policji z nocnej zmiany, zgodnie z którymi mijaliM. H.iK. S.w trakcie nocnego patrolu po godz. 03:00 w nocy. Ta okoliczność nie miała jednak istotnej wartości w całokształcie dowodów odnoszących się do inkryminowanego zdarzenia, które miało miejsce wcześniej, ok godz. 00.35, dnia 24 czerwca 2016 r.
Reasumując powyższe obrońcaK. S. (1)nie zdołał wykazać żadnych uchybień w przeprowadzonej przez Sąd niższej instancji weryfikacji zgromadzonych w sprawie dowodów, które mogłyby mieć wpływ na treść zapadłego wyroku. Wobec tego Sąd odwoławczy w całości zgodził się z tak ukształtowaną oceną materiału dowodowego i uznał ją za odpowiadającą wszystkim wymaganiom zart. 7 kpk. Podkreślić jeszcze należy, że proponowana przez obrońcę oskarżonego ocena materiału dowodowego była bardzo jednostronna, nie dotyczyła wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, a jedynie tych które były korzystne dla podsądnego.
Następstwem odrzucenia zarzutów obrazy prawa procesowego było nieuwzględnienie przez Sąd Okręgowy zgłoszonego przez obronę zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Niezbędnym w tym miejscu jest wskazanie, że „zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest trafny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, przy czym zarzut ten nie może polegać na polemice z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2017 r., SNO 52/17, Legalis nr 1713890). Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy nie miał podstaw do uwzględnienia omawianego w tym miejscu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, któryde factostanowił powtórzenie zarzutu obrazy prawa procesowego odnośnie przeprowadzonej przez Sad Rejonowy oceny dowodów.
Sąd Okręgowy nie zgodził się również z podniesionym z ostrożności procesowej zarzutem niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonegoK. S. (1)kary. Dla przypomnienia,  zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można podnosić wówczas „gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą”(vide: wyrok SN z 11 kwietnia 1985r. V KRN 178/85, OSNKW 1985/7-8/60).Zauważyć przy tym trzeba, że nie każda niewspółmierność kary usprawiedliwia ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. Przy rozpoznawaniu bowiem tej względnej przyczyny odwoławczej pamiętać należy, że „nie chodzi o każdą różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować(por. wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSPriP 1995/6/18).
Po przeanalizowaniu wszystkich okoliczności przedmiotowych i podmiotowych kontrolowanej sprawy i uwzględnieniu danych osobopoznawczych o sprawcy, Sąd odwoławczy doszedł do wniosku, że orzeczona kara była w pełni celowa, oczekiwana i sprawiedliwa. Należało bowiem zaakceptować przedstawione precyzyjnie przez Sąd Rejonowy przesłanki jakimi kierował się przy wyborze wymiaru kary dlaK. S. (1). Prawdą jest, że w wyniku dokonanej kradzieży z włamaniem łupem padła niewielka kwota pieniędzy, ale wynikało to z tego, że tylko takie środki pozostawiono w ajencji. Ponadto, zostało również zniszczone mienie w postaci okna lokalu mieszkalnego oraz drzwi wejściowych do siedziby firmy ubezpieczeniowej, tj. szkody o łącznej wartości 2000 zł. Należy też pamiętać, że na niekorzyść oskarżonego przemawiało to, że działał w warunkach współsprawstwa, wcześniej proponując taki czyn koledze, a poza tym uzyskana korzyść majątkowa służyła mu na zakup kolejnej partii alkoholu. W sposób prawidłowy została też uwzględniona uprzednia karalność oskarżonego.K. S. (1)był w przeszłości skazywany za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym na kary pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia, co więcej przypisanego mu w tym procesie występku dopuścił się działając w warunkach recydywy szczególnej wielokrotnej zart. 64 § 2 kk. Już sama ta okoliczność była podstawą do obligatoryjnego zaostrzenia sprawcy wymiaru kary. Analiza uprzedniej jego karalności prowadzi do wniosku, że jego postępowanie nie ulega poprawie i w dalszym ciągu narusza obowiązujący system prawa karnego.K. S. (1)jest zatem osobą zdemoralizowaną. Sąd Rejonowy mając więc możliwość wymierzeniaK. S.kary w granicach pomiędzy karą minimum roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności do 15 lat pozbawienia wolności, orzekł karę oscylującą w dolnych granicach zagrożenia - karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Tak określona kara nie mogła być w żadnym razie uznana za niewspółmiernie wysoką do wagi dokonanego przez podsądnego czynu, który charakteryzuje się wysokim stopniem społecznej szkodliwości.
Sąd II instancji nie miał również żadnych zastrzeżeń do nałożonego naK. S. (1)solidarnie z drugim oskarżonymM. H. (1)obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej dokonanym przez nich przestępstwem. Orzeczona w ramach środka kompensacyjnego kwota odpowiadała wysokości powstałej na rzeczM. W.szkody.
Mając na względzie wszystko powyższe, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (pkt 1 wyroku).
Ponadto Sąd Okręgowy orzekł o kosztach postępowania odwoławczego. Na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 636 § 1 kpkiart. 633 kpkzwolnił oskarżonegoK. S. (1)od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, w tym nie wymierzył mu opłaty za drugą instancję. Sąd odwoławczy uznał, że w sytuacji, gdy oskarżony ma do odbycia karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, obecnie jest w izolacji więziennej w innej sprawie, a nie posiada żadnych oszczędności i środków majątkowych, nie stać go na uiszczenie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym opłaty za II instancję. Dlatego też zwolniono oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa należnej od niego części kosztów procesu za postępowanie odwoławcze.
J. O.H. E.T.