Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1169/18
Data wyroku: 2019-04-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Bukiewicz
Słowa kluczowe: Czynności procesowe
Podstawa prawna: art. 424 kpk

Warszawa, dnia 18 marca 2019 r.
Sygn. akt VI Ka 1169/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSR del. Michał Bukiewicz
protokolant: sekr. sądowy Anna Tarasiuk
przy udziale prokuratora Agaty Stawiarz
po rozpoznaniu dnia 18 marca 2019 r.
sprawyM. B.synaM.iD.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 278 § 1 kk;art. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk;art. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt III K 1145/13
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że w pkt I ustala datę czynu na dzień 18 września 2013 roku; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie na rzecz adw.M. P.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w II instancji oraz podatek VAT; zwalnia oskarżonego od opłaty i ponoszenia pozostałych kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt VI Ka 116918

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacje oskarżonego i obrońcy oskarżonego są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie należy zaznaczyć, iż w opinii Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie z wymogami procedury karnej i nie dopuścił się żadnych podlegających uwzględnieniu z urzędu uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów, stosownie do wymogówart. 439 k.p.k.Podobnie Sąd Rejonowy nie dopuścił się również innych uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Nie zaszły również warunki do jego zmiany poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów .
Analiza akt sprawy, pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia doprowadzić musiała jednakże do uznania, iż w przedmiotowej sprawie, konieczne było dokonanie w pewnym zakresie zmiany zaskarżonego orzeczenia.
Niezbędnym było przyjęcie , iż czyn przypisany w pkt I popełniony został w dniu 18.09.2013r. a nie w dniu 18.09.2012r. jak błędnie przyjął w wyroku Sąd Rejonowy. Data popełnienia czynu wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego a błędne ustalenia Sądu Rejonowego, które zauważył sporządzając pisemne motyw zapadłego rozstrzygnięcia były konsekwencją nieprawidłowego wskazania daty w zarzucie aktu oskarżenia.
Sąd Okręgowy po dokonaniu wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, zajął stanowisko, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu mających miejsce zdarzeń, jak i rozstrzygając kwestie sprawstwa i winy oskarżonego. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z należytą starannością i poszanowaniem proceduralnych zasad obowiązujących w polskim procesie karnym, dlatego nie było w sprawie żadnych podstaw ani do skutecznego kwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zebranego materiału dowodowego, ani też poczynionych na podstawie tego materiału ustaleń faktycznych w sprawie.
Rozpoczynając analizę zarzutów apelacyjnych sformułowanych przez obrońcę oskarżonego w złożonym środku odwoławczym Sąd Okręgowy podkreśla, iż nie podziela stanowiska skarżącego jakoby w przedmiotowej sprawie doszło do naruszeniaart. 7 kpk. Sformułowane przez skarżącego zarzuty naruszenia w/w przepisu, sprowadzały się w zasadzie do tożsamej kwestii tj. negowania zasadności przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za przestępstwa stypizowane wart. 278 § 1 kkiart. 279§1 kk. Obrońca wskazał w tym zakresie, iż do naruszeniaart. 7 kpkmiało dojść w niniejszej sprawie poprzez dokonanie przez Sąd Rejonowy błędnej oceny zeznań świadków oskarżenia, wyników czynności oględzin i zapisów monitoringu oraz niezasadnego odrzucenia wiarygodności depozycji oskarżonego w zakresie w jakim zaprzeczył on aby był sprawcą przypisanych mu kradzieży zwykłych i z włamaniem.
Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów o której mowa w treściart. 7 kpk, organ procesowy ocenia dowody i wyciąga z nich wnioski według wewnętrznego przekonania, nieskrępowanego regułami prawnymi. Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza jednak, iż ocena ta ma charakter dowolny, albowiem sąd powinien wyjaśnić, w jaki sposób dowody ocenił i dlaczego wyciągnął z nich takie, a nie inne wnioski dotyczące konkretnych ustaleń faktycznych. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niemożności przypisania tej cechy innym dowodom, pozostaje pod ochronąart. 7 kpkwówczas, gdy jest ono poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem zasady prawdy materialnej, zasady obiektywizmu, a także, gdy jednocześnie jest wyczerpująco oraz logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20.09.2007r., sygn. akt SNO 57/07).
Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji, procedując w niniejszej sprawie, spełnił wszystkie wskazane wyżej wymogi i nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych. Dyrektywy swobodnej oceny zostały przez Sąd I instancji prawidłowo uwzględnione i dano temu wyraz w uzasadnieniu orzeczenia. Oceny tej nie sposób skutecznie kwestionować, zaś polemika uzasadnienia obu apelacji pozbawiona jest w tym zakresie rzeczowych argumentów. Choć istotnie odmienna ocena dowodów korzystna dla oskarżonego jest naturalnie prawem obrońcy i samego oskarżonego , to nie wynika z niej jednak samo przez się, by ocena dokonana w sprawie przez Sąd orzekający charakteryzowała się dowolnością. Przeciwstawne stanowisku Sądu I instancji zarzuty są, zdaniem Sądu Okręgowego, przedstawione wybiórczo i nie odnoszą się do całości faktów wykazanych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, których ocena w całokształcie doprowadziła do wydania wyroku. Skarżący nie wykazał skutecznie, aby rozumowanie Sądu Rejonowego, przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów było wadliwe, bądź nielogiczne.
Zważyć zatem należy, iż w zakresie kwestionowanej przez skarżących oceny wyjaśnień oskarżonego Sąd Okręgowy w całości podziela argumentacje poczynioną w uzasadnieniu Sądu I instancji, nie widząc jednocześnie potrzeby czynienia ponownej analizy tożsamych okoliczności. Dla wyeliminowania wątpliwości skarżącego wskazać jedynie należy, iż wbrew twierdzeniom zawartym w środku odwoławczym sam fakt, iż przesłuchiwany w sprawie oskarżony na pewnym etapie postępowania, zmienił wersję mających miejsce zdarzeń, nie uzasadnia jeszcze zasadności przyjęcia, iż w sprawie powstały wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów. Jak zgodnie podnosi się w doktrynie i orzecznictwie, sąd uznając jedne z dowodów za wiarygodne, a inne za niewiarygodne, kieruje się zasadą swobodnej oceny dowodów, która nie daje podstaw do jakiegoś apriorycznego preferowania lub dyskwalifikacji jednych z nich na rzecz drugich i to tylko dlatego, że uzyskano je na określonym etapie postępowania. Sąd ma prawo dać wiarę zarówno zeznaniom czy wyjaśnieniom złożonym w toku śledztwa – wbrew odmiennym twierdzeniom na rozprawie – jak też odwrotnie: może uznać za wiarygodne depozycje złożone na rozprawie, a odrzucić te złożone w toku postępowania przygotowawczego, byleby stanowisko swoje w tym przedmiocie należycie i przekonywująco uzasadnił i byleby ocena tych dowodów była wszechstronna i wnikliwa, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i zebranymi w sprawie dowodami (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21.05.1981 roku, syg. akt II KR 135/81). Wbrew zatem stanowisku apelujących okoliczność zmiany postawy procesowej oskarżonego i składanie wyjaśnień odmiennej treści obliguje jedynie do tego aby do oceny takiego dowodu podejść z ostrożnością i poddać go wnikliwej analizie, a nie powoduje, niejako automatycznego odrzucenia, depozycji składanych na określonym etapie postępowania. Sąd Rejonowy uznając za wiarygodne te wyjaśnienia w treści których wskazał oskarżony na swoje sprawstwo w zakresie zarzuconych mu przestępstw, w sposób logiczny i przekonywujący uzasadnił dlaczego właśnie te wyjaśnienia zasługiwały na wiarę a następnie wykazał z jakich powodów inna, zmieniona wersja zdarzeń jest niewiarygodna. Zdaniem Sądu Okręgowego, nie ma żadnych podstaw aby kwestionować przedmiotową ocenę.
Sąd nie znajduje potwierdzenia stanowisko obrońcy, iż uzasadnienie nie spełnia wymogówart. 424 § 1 i 2 kpk. Wbrew twierdzeniom uzasadnienie nie zawiera tylko ogólnego omówienia dowodów. Każdy dowód został poddany wystarczającej analizie i swobodnie a nie dowolnie oceniony, w zakresie niezbędnym we wzajemnym odniesieniu, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania.
Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił również, iż wartość przedmiotów kradzieży zwykłych przypisanych oskarżonemu decyduje, iż nie może być mowy o realizacji znamion wykroczeń z art. 119§ 1kw. Ustalenia co do wartości przedmiotów oparte na zeznaniach pokrzywdzonych były prawidłowe, oparte na logicznym rozumowaniu. Wycena nie odbiegała od typowych wartości przedmiotów tego rodzaju i w żaden sposób nie można mówić , iż była nierzeczywista. Wartość przedmiotów zaboru była w takiej wysokości, że przy ocenie zachowania z punktu widzenia progu kwotowego decydującego o potraktowaniu czynu jako przestępstwa czy wykroczenia w poszczególnych stanach prawnych ( w dacie czynu i orzekania) nie ma żadnych wątpliwości , że oskarżony dopuścił się przestępstw kradzieży. Nie ma jednak wątpliwości, że Sąd zastosował w całokształcie oceny zachowania oskarżonego ustawę korzystniejszą. Każda z ustaw jednak nakazywała co oczywiste potraktowanie czynów oskarżonego jako przestępstw.
Ponieważ apelacja skierowana została do całości rozstrzygnięcia, Sąd Okręgowy zobowiązany był także odnieść się do wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego, uznając, iż Sąd Rejonowy orzekający w kwestii wymiaru kary wypowiedział się szczegółowo i właściwie ocenił okoliczności podmiotowe i przedmiotowe czynów. Orzeczona wobec oskarżonego kara nie może zostać uznana za naruszającą dyrektywy zart. 53kk, nie przekracza bowiem stopnia winy oskarżonego, jak i stopnia szkodliwości społecznej popełnionych przez niego występków. Zarówno okoliczności łagodzące i obciążające zostały prawidłowo rozważone przez Sąd I instancji. Mając zatem na uwadze powyższe Sąd Okręgowy uznał, iż ukształtowany wobec skazanego przez Sąd I instancji wymiar kary jest zgodny z zasadami obowiązującymi przy jej wymiarze i nie razi swoją surowością, zaś apelacja nie dostarczyła tego typu argumentów, które władne byłyby podważyć ocenę poczynioną przez Sąd Rejonowy. Orzeczona kara nie razi surowością , orzeczona została z uwzględnieniem dotychczasowej wielokrotnej karalności oskarżonego i działania w warunkachart. 64§1 kk. Należy podkreślić, że kara została wymierzona bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia.
Mając na uwadze powyższe poczynioną argumentacją Sąd Okręgowy nie uwzględniając apelacji wniesionych przez oskarżonego i obrońcę oskarżonego orzekł jak w sentencji.
W przedmiocie kosztów obrony z urzędu Sąd Odwoławczy orzekł zaś na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy, mając na uwadze sytuację finansową oskarżonego zwolnił go od ponoszenia od kosztów sądowych, a wydatkami, obciążył Skarb Państwa.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji.