Sąd Okręgowy w Płocku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 21/19
Data wyroku: 2019-06-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Bartosiak, sędzia Elżbieta Pęcherzewska, Beata Olejniczak

Sygn. aktII K 21/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 czerwca 2019 roku
Sąd Okręgowy w Płocku w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: sędzia SO Elżbieta Pęcherzewska
Ławnicy: Jerzy Bartosiak, Beata Olejniczak
Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Imielska
w obecności prokuratorów Joanny Jackowskiej i Agnieszki Łupińskiej
po rozpoznaniu w dniach 12 i 19 czerwca 2019 roku, wP.
sprawyI. L. (1) z domu C.,urodzonej w dniu (...)wS., córkiS.iZ. z domu P.,
oskarżonej o to, że:
w dniu 22 marca 2018 r. w m.S., gm.P., woj.(...), sprawując w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,61 mg/l opiekę nad małoletnim wnukiemJ. R., działając z zamiarem ewentualnym, spowodowała u małoletniego ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w ten sposób, że suszyła dziecko po kąpieli strumieniem ciepłego powietrza z suszarki do włosów, czym doprowadziła do powstania u małoletniego oparzenia termicznego II/III stopnia około 8 procent całkowitej powierzchni ciała w obrębie małżowiny usznej lewej, twarzy, szyi oraz lewego barku, a następnie wyniosła je nagie na dwór, co skutkowało rozstrojem zdrowia małoletniego w postaci wstrząsu hipotermicznego , w przebiegu którego wystąpiła u pokrzywdzonego ostra niewydolność oddechowa,
tj. o czyn zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.

o r z e k a :

I
oskarżonąI. L. (2)w ramach zarzucanego jej czynu uznaje za winną tego, że w dniu 22 marca 2018 roku w miejscowościS., gminaP., województwo(...), znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,61 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i sprawując opiekę nad swoim małoletnim wnukiemJ. R.,urodzonym w dniu (...), przewidując możliwość spowodowania u niego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i godząc się na to, spowodowała u pokrzywdzonegoJ. R.ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w ten sposób, że suszyła jego ciało po kąpieli strumieniem gorącego powietrza z elektrycznej suszarki do włosów, na skutek czego spowodowała u niego obrażenia ciała w postaci oparzeń termicznych II/III stopnia, obejmujących około 8 procent powierzchni ciała, zlokalizowanych w obrębie małżowiny usznej lewej, twarzy, szyi oraz lewego barku, a następnie wyniosła pokrzywdzonego bez odzieży na zewnątrz budynku, gdzie temperatura powietrza wynosiła około 4 stopnieC., na skutek czego spowodowała wyziębienie jego organizmu i rozstrój zdrowia w postaci wstrząsu hipotermicznego oraz będącą jego następstwem niewydolność oddechową, to jest popełnienia przestępstwa zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.i za to na podstawie tego przepisu skazuje ją na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonej okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 marca 2018 roku, godzina 15 minut 00;

III
zasądza od Skarbu Państwa (kasa Sądu Okręgowego w Płocku) na rzecz adwokataE. J.koszty nie opłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz oskarżonej, obejmujące opłatę w kwocie 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt groszy), w której podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23% stanowi 165,60 zł (sto sześćdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt groszy);

IV
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżoną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i obciąża nimi Skarb Państwa.

Sygn. aktII K 21/19

UZASADNIENIE WYROKU
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Od stycznia 2017 roku pozostający w konkubinacieA. Z. (1)iŁ. R. (1)zamieszkiwali w domu matkiŁ. I.T. L.na terenieposesji numer (...)w miejscowościS., gminaP., województwo(...)(vide: zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 37, k. 487v). We wrześniu 2017 roku zamieszkała z nimiI. L. (2), która wcześniej mieszkała i pracowała za granicą (vide: zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 37, k. 487v).W dniu (...) urodził sięsynA. Z. (1)iŁ. J.R.(vide: zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 37, k. 486).
Ponieważ zamieszkiwany przez nich budynek był ogrzewany jedynie piecykiem na węgiel i drewno, zdarzało się, żeA. Z. (1)iŁ. R. (1)ogrzewali wnętrze strumieniem ciepłego powietrza z elektrycznej suszarki do włosów, na przykład gdy chcieli wykąpać dziecko (vide: zeznania świadkaŁ. R. (1)– k. 461v-462; zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 488). Niemowlę uspokajało się, słysząc odgłos suszarki do włosów (vide: zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 488). Zdarzało się, że w celu uspokojenia dzieckaA. Z. (1)odtwarzała mu nagrane na telefonie komórkowym jednostajne dźwięki wydawane przez suszarkę do włosów oraz przez odkurzacz (vide: zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 488).I. L. (2)zaobserwowała, żeA. Z. (1)uspokajała niemowlę dźwiękiem wydawanym przez suszarkę do włosów (vide: wyjaśnienia oskarżonejI. L. (2)– k. 52, k. 59).
W przeszłościI. L. (2)nadużywała alkoholu, jednak w okresie ciążyA. Z. (1)ograniczała spożywanie alkoholu do picia okazjonalnego, zaś po narodzinach wnuka nie piła alkoholu (vide: zeznania świadkaŁ. R. (1)– k. 7v, k. 461v; zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 37, k. 487, k. 487v, 488; zeznania świadkaJ. D.– k. 480; częściowo zeznania świadkaB. D.– k. 9v; częściowo zeznania świadkaM. J. (1)– k. 100).I. L. (2)pomagałaA. Z. (1)w opiece nad dzieckiem, również przy kąpieli niemowlęcia (vide: zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 37-38, k. 487, 488). W okresie od 05 stycznia 2018 roku do dnia 22 marca 2018 rokuA. Z. (1)iŁ. R. (1)kilka razy pozostawili swoje dziecko pod opiekąI. L. (2)(vide: zeznania świadkaŁ. R. (1)– k. 7v, k. 462v; zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 38, k. 488; wyjaśnienia oskarżonejI. L. (2)– k. 52). Zdarzało się, żeI. L. (2)włączała suszarkę do włosów, aby szumem z suszarki uspokoić dziecko; suszarkę kładła wtedy na kanapie w pewnej odległości od dziecka (vide: wyjaśnienia oskarżonejI. L. (2)– k. 52).
W dniu 22 marca 2018 roku około godziny 6:30 – 7:00A. Z. (1)iŁ. R. (1)opuścili miejsce zamieszkania, albowiemŁ. R. (1)udał się do pracy, zaśA. Z. (1)planowała zrobić zakupy dla dziecka oraz odwiedzić Gminny Ośrodek Pomocy(...)wP.(vide: zeznania świadkaŁ. R. (1)– k. 7v; zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 38, k. 486; wyjaśnienia oskarżonejI. L. (2)– k. 52). SynaJ. R.pozostawili pod opiekąI. L. (2), która była w tym czasie trzeźwa (vide: zeznania świadkaŁ. R. (1)– k. 7v; zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 486; wyjaśnienia oskarżonejI. L. (2)– k. 52).
GdyI. L. (2)znajdowała się w domu z wnukiem, około godziny 10:00 rowerem przyjechał do niej w odwiedziny jej znajomyD. D., który przyniósł ze sobą pół litra wódki nieustalonego pochodzenia, ponieważ chciał z nią pić alkohol (vide: zeznania świadkaD. D.– k. 110v, k. 463v; wyjaśnienia oskarżonejI. L. (2)– k. 254).D. D.pił już tego dnia wcześniej alkohol i gdy przybył doI. L. (2), znajdował się już pod jego wpływem (vide: zeznania świadkaD. D.– k. 110v, k. 463v).
D. D.iI. L. (2)spożywali alkohol, a także palili papierosy w przedsionku domu (vide: wyjaśnienia oskarżonejI. L. (2)– k. 254; zeznania świadkaD. D.– k. 110v-111, k. 463v, 465).I. L. (2)wypiła około pół butelki piwa oraz nieustaloną ilość wódki przyniesionej przezD. D.(vide: wyjaśnienia oskarżonejI. L. (2)– k. 52, k. 59, k. 254, k. 459). Po wypiciu alkoholu znajdowała się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,61 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu (vide: protokół z przebiegu badania stanu trzeźwościI. L. (2)– k. 3).
W czasie pobytuD. D.w jej domu,I. L. (2)wyjęła wnuka z leżaka i zmieniła mu pieluchę (vide: zeznania świadkaD. D.– k. 110v-111, k. 464). Nie kapała dziecka w jego obecności (vide: zeznania świadkaD. D.– k. 464).
Po pewnym czasieI. L. (2)poprosiłaD. D.o opuszczenie domu, powołując się na spodziewany powrót jej syna (vide: zeznania świadkaD. D.– k. 111, k. 463v, k. 464). Po opuszczeniu jej domuD. D.najpierw usiadł i drzemał na schodach przed drzwiami wejściowymi, następnie przemieścił się w pobliże furtki, przewrócił i leżał na ziemi (vide: zeznania świadkaD. D.– k. 463v, k. 111).
Około godziny 12:00 przedposesję nr (...)w miejscowości(...)przyjechał listonoszJ. K. (1)w celu doręczenia pod tym adresem korespondencji (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 102v, k. 465v). Ponieważ pomimo trąbienia klaksonem pojazdu, nikt nie wyszedł do znajdującego się przed posesją listonosza,J. K. (1)wyszedł z samochodu i udał się na teren posesji (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 103, k. 465v). Obok furtki dostrzegł leżącego na ziemiD. D., znanego mu jako mieszkaniec tej samej miejscowości, który podniósł głowę i sprawił na listonoszu wrażenie nietrzeźwego (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 102v, k. 465v; zeznania świadkaD. D.– k. 463v). ObokD. D.J. K. (1)zauważył stojący rower (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 102v).J. K. (1)zapukał do drzwi wejściowych budynku, zapukał, jednak nikt mu nie otwierał (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 102v-103, k. 465v). Ponieważ usłyszał dobiegający z wnętrza budynku głośny płacz dziecka, otworzył drzwi i wszedł do kuchni, w której nikogo nie było, w związku z czym podszedł do drzwi do sąsiadującego z nią pokoju, zza których dobiegał płacz dziecka (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 103, k. 465v).
J. K. (1)zapukał do tych drzwi, a ponieważ nikt nie odpowiadał, otworzył je (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 103, k. 465v). Po otwarciu drzwi, nie wchodząc dalej, wewnątrz pokoju zauważył leżące na wersalce, gołe i głośno płaczące niemowlę, obok którego siedziała na wersalceI. L. (2)(vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 103, k. 465v, k. 466).J. K. (1)nie widział na cieleJ. R.żadnych obrażeń ciała ani zaczerwienień (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 103, k. 466).I. L. (2)podniosła się, podeszła do listonosza i zamknęła za sobą drzwi do pokoju, chwiejąc się przy tych czynnościach (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 103, k. 465v, k. 466v). Przebywając w kuchni z listonoszem,I. L. (2)z powodu stanu nietrzeźwości nie była w stanie podpisać potwierdzenia odbioru korespondencji, a na pytanieJ. K. (1)o to, gdzie jest matka dziecka, odpowiadała niezrozumiale, bełkotliwie (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 103, k. 465v).J. K. (1)zostawił listy na fotelu w kuchni i wyszedł z budynku (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 103, k. 465v). Leżący nadal na terenie posesjiD. D.bełkotliwie prosiłJ. K. (1), aby zawiózł go doP.(vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 103, k. 465v).J. K. (1)nie spełnił jego prośby iD. D.samodzielnie oddalił się z terenu posesji (vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 103; zeznania świadkaD. D.– k. 463v, k. 111).
I. L. (2), przebywając sama z wnukiemJ. R., który zabrudził pieluchę kałem, wykąpała dziecko w misce z wodą ustawionej w pokoju koło piecyka węglowego ogrzewającego pomieszczenie (vide: wyjaśnienia oskarżonejI. L. (2)– k. 52; zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 486v-487; zeznania świadkaL. M. (1)– k. 32v, k. 485; zeznania świadkaJ. L. (1)– k. 128v;protokół oględzin miejsca – k. 14; dokumentacja fotograficzna – k. 19-20). Na podłodze obok miski z wodą pozostawiła zabrudzoną kałem pieluchę (vide: zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 486v;dokumentacja fotograficzna sporządzona w trakcie oględzin miejsca – k. 20).I. L. (2)podłączyła kabel elektrycznej suszarki do włosów do gniazda elektrycznego znajdującego się w pokoju nad wersalką, a następnie suszyła i ogrzewała ciało dziecka po kąpieli strumieniem gorącego powietrza z elektrycznej suszarki do włosów (vide: zeznania świadkaL. M. (1)– k. 32v, k. 485; zeznania świadkaJ. L. (1)– k. 128v;protokół oględzin miejsca – terenu posesji – k. 14; dokumentacja fotograficzna – k. 21-23).
Na skutek suszenia ciała dziecka strumieniem gorącego powietrza z elektrycznej suszarki do włosówI. L. (2)spowodowała uJ. R.obrażenia ciała w postaci oparzeń termicznych II/III stopnia, obejmujących około 8 procent powierzchni ciała, zlokalizowanych w obrębie małżowiny usznej lewej, twarzy, szyi oraz lewego barku (vide: opinia biegłych: biegłej z zakresu medycyny sądowejA. K.oraz biegłej z zakresu pediatriiE. O.- k. 155-175; dokumentacja medyczna - k. 1-96 załącznika do akt sprawy „dokumentacja medycznaJ. R.”).
GdyI. L. (2)zorientowała się, że niemowlę doznało oparzeń, chcąc złagodzić skutki tych oparzeń, wyniosła nagiego, pozbawionego odzieżyJ. R.na zewnątrz budynku mieszkalnego (vide: zeznania świadkaL. M. (1)– k. 32v, k. 485; zeznania świadkaJ. L. (1)– k. 128v). Temperatura zewnętrzna powietrza wynosiła wówczas około 4°C.(vide: protokół oględzin miejsca - terenu posesji – k. 12-15).
Na skutek wyniesienia nagiego niemowlęcia na zewnątrz budynku, gdzie temperatura powietrza wyniosła wynosiła około 4° C, i wystawienia jego organizmu na długotrwałe oddziaływanie niskiej temperatury,I. L. (2)spowodowała wyziębienie organizmuJ. L. (2)i rozstrój zdrowia w postaci wstrząsu hipotermicznego oraz będącą jego następstwem niewydolność oddechową (vide: opinia biegłych: biegłej z zakresu medycyny sądowejA. K.oraz biegłej z zakresu pediatriiE. O.- k. 155-175; dokumentacja medyczna - k. 1-96 załącznika do akt sprawy „dokumentacja medycznaJ. R.”). Tym samym swoimi działaniamiI. L. (2)spowodowała uJ. R.obrażenia ciała i rozstrój zdrowia, stanowiące ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu (vide: opinia biegłych: biegłej z zakresu medycyny sądowejA. K.oraz biegłej z zakresu pediatriiE. O.- k. 155-175).
Natomiast listonoszJ. K. (1)po opuszczeniuposesji nr (...)w miejscowościS.wsiadł sam do samochodu i odjechał, jednak po pewnym czasie, po namyśle, niepokojąc się o widziane tam płaczącą niemowlę, około godziny 12:30 – 13:00 skontaktował się telefonicznie ze swoją znajomąB. K. (1), pracującą w Gminnym Ośrodku Pomocy(...)wP., którą poinformował o zaobserwowanej w domuI. L. (2)(vide: zeznania świadkaJ. K. (1)– k. 103, k. 465v-466; zeznania świadkaB. K. (1)- k. 125v; zeznania świadkaM. J. (1)– k. 99v, k. 483; zeznania świadkaJ. D.– k. 96v, k. 478v).B. K. (1)wywnioskowała z relacjiJ. K. (1), że w budynku pod podanym przez niego adresem w jednym pomieszczeniu leżał nietrzeźwy mężczyzna, a w drugim znajdowało się płaczące dziecko pod opieką nietrzeźwej babci (vide: zeznania świadkaB. K. (1)- k. 125v-126).B. K. (1)sprawdziła w dostępnym dla niej systemie elektronicznym, że wśród mieszkańców widniejących pod podanym przezJ. K. (1)adresem rzeczywiście widniało między innymi małe dziecko, w związku z czym przekazała informacje uzyskane odJ. K. (1)swojemu koledze z pracyM. J. (1), a onJ. D.(vide: zeznania świadkaB. K. (1)- k. 125v-126; zeznania świadkaM. J. (1)– k. 99v; zeznania świadkaJ. D.– k. 96v).J. D.w czasie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej o godzinie 13:14 poprosiła swoją teściowąB. D., która była sąsiadkąI. L. (2), aby sprawdziła, co dzieje się na terenie tej posesji (vide: zeznania świadkaJ. D.– k. 11v, k. 96v-97, k. 479; zeznania świadkaB. D.– k. 9v, k. 480v; zeznania świadkaK. D.– k. 482v; zeznania świadkaM. J. (1)– k. 99v, k. 483). Pracownicy(...)ustalili, że około dwie godziny wcześniej matkaJ. A.Z.była w Gminnym Ośrodku Pomocy(...), skąd udała się do budynku liceum po paczkę żywnościową (vide: zeznania świadkaM. J. (1)– k. 99v, k. 483; zeznania świadkaJ. D.– k. 97).M. J. (1)nie mógł jednak skontaktować się z nią telefonicznie (vide:zeznania świadkaJ. D.– k. 97; zeznania świadkaM. J. (1)– k. 100).
Po telefonicznej rozmowie z synowąB. D.opuściła swój dom i gdy znalazła się na drodze, usłyszała płacz dziecka dobiegający z posesjiI. L. (2)(vide: zeznania świadkaB. D.– k. 9v, k. 105v, k. 481, k. 482). Gdy po kilku minutach dotarła do tej posesji, zobaczyła, żeI. L. (2)siedziała na ziemi na podwórku koło swojego domu, trzymając obiema rękoma pod pachami gołe, pozbawione jakiejkolwiek odzieży i pieluchy, niemowlę (to jestJ. R.), zwrócone twarzą do niej i bujając się z nim do przodu i tyłu (vide: zeznania świadkaB. D.– k. 9v, k. 105v, k. 481, 481v, k. 482). Dziecko intensywnie płakało, miało siny kolor skóry (vide: zeznania świadkaB. D.– k. 9v, k. 106).B. D.zapytałaI. L. (2), od której poczuła zapach alkoholu: „Co ty zrobiłaś?” oraz pytała o matkę dziecka, jednak nie uzyskała żadnej odpowiedzi (vide: zeznania świadkaB. D.– k. 9v, k. 105v, k. 481).B. D.wyjęła niemowlę z rąkI. L. (2), przytuliła do siebie, okrywając swoją odzieżą wierzchnią i zaniosła je do wnętrza domu, w którym nikogo nie było (vide:zeznania świadkaB. D.– k. 9v, k. 106, k. 481). Na szafce kuchennej zauważyła stojącą butelkę piwa, wypełnioną do połowy (vide: zeznania świadkaB. D.– k. 106, k. 481v).B. D.zauważyła, żeJ. R.miał zaczerwienienie z lewej strony przy głowie, szyi i za uchem, a także że dziecko było zabrudzone piaskiem (vide: zeznania świadkaB. D.– k. 9v, k. 481v).B. D.położyła dziecko na wersalce i okryła kocem, po czym opuściła dom, aby zawiadomić męża o potrzebie wezwania pogotowia, ponieważ nie miała przy sobie telefonu (vide: zeznania świadkaB. D.– k. 9v, k. 106, k. 481v). W tym czasieI. L. (2)wchodziła po schodach do budynku, trzymając się futryny drzwi wejściowych i chwiejąc na nogach (vide: zeznania świadkaB. D.– k. 106, k. 481v). Na pytanieB. D.o to, gdzie jest matka dziecka,I. L. (2)odpowiedziała bełkotliwie, że nie ma (vide: zeznania świadkaB. D.– k. 106).B. D., biegnąc do swojego domu, krzyczała do swojego mężaK. D., znajdującego się na podwórku, że coś dzieje się z dzieckiem i aby w związku z tym zawiadomił pogotowie (vide: zeznania świadkaB. D.– k. 9v, k. 106, k. 481v; zeznania świadkaK. D.– k. 108v).
K. D.skontaktował się z numerem alarmowym 112 i poprosił o przyjazd pogotowia (vide: zeznania świadkaK. D.– k. 108v, k. 482v).B. D.wróciła do swojego domu po telefon, o godzinie 13:26 skontaktowała się telefonicznie ze swoją synową i powiedziała o sytuacji zastanej na posesjiI. L. (2)(vide: zeznania świadkaB. D.– k. 9v, k. 106, k. 481v; zeznania świadkaJ. D.– k. 11v, k. 97, k. 479; zeznania świadkaM. J. (1)– k. 100). NastępnieB. D.iK. D.udali się na drogę, przed domI. L. (2)(vide: zeznania świadkaB. D.– k. 481v; zeznania świadkaK. D.– k. 108v, k. 482v; zeznania świadkaJ. D.– k. 479).
J. D.udała się swoim samochodem do miejscowościS., natomiastM. J. (1), nie mogąc skontaktować się telefonicznie zA. Z. (1), pojechał samochodem służbowym do miejsca wydawania paczek żywnościowych w budynku liceum, aby ją tam odnaleźć i zabrać do domu (vide: zeznania świadkaJ. D.– k. 97, k. 479; zeznania świadkaM. J. (1)– k. 100, k. 483). Po kilku minutachJ. D.przyjechała przed posesjęI. L. (2)i wraz zK. D.udała się do wnętrza jej domu, zaśB. D.oczekiwała na zewnątrz na przyjazd karetki (vide: zeznania świadkaK. D.– k. 108v, k. 482v; zeznania świadkaB. D.– k. 106, k. 481v; zeznania świadkaJ. D.– k. 11v, k. 97, k. 479).I. L. (2)siedziała w tym czasie w fotelu w kuchni i nie odpowiedziała na pytania dotyczące dziecka zadawane jej przezJ. D.; bełkotała (vide: zeznania świadkaJ. D.– k. 97, k. 479-479v; zeznania świadkaK. D.– k. 108v-109, k. 482v).J. D.zauważyła stojącą na szafce w kuchni butelkę z piwem, opróżnioną do połowy (vide: zeznania świadkaJ. D.– k. 479).J. D.udała się do przyległego pokoju, w którym leżało niemowlę okryte kocem; obejrzała je i dostrzegła, że dziecko miało silne zaczerwienienia w okolicach lewego ramienia, szyi, ucha i policzka oraz siny kolor skóry, a także zabrudzenia od piasku (vide: zeznania świadkaJ. D.– k. 11v, k. 479v; zeznania świadkaK. D.– k. 109, k. 482v).J. D.zabrała zamoczony moczem kocyk i otuliła dziecko innym kocem (vide: zeznania świadkaJ. D.– k. 11v, k. 97, k. 479v; zeznania świadkaK. D.– k. 108v, k. 482v).
Na miejsce przybyli funkcjonariusze PolicjiL. M. (1)iJ. L. (1), a wówczasK. D.wyszedł za zewnątrz budynku, aby czekać na pogotowie (vide: zeznania świadkaL. M. (1)– k. 32v, k. 485; zeznania świadkaJ. L. (1)– k. 128v, k. 484; zeznania świadkaK. D.– k. 108v).
Następnie przyjechałM. J. (1)zA. Z. (1), którą wcześniej spotkał koło miejsca wydawana paczek żywnościowych przed budynkiem liceum wP.(vide: zeznania świadkaJ. D.– k. 479v; zeznania świadkaM. J. (1)– k. 100; zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 38, k. 486).A. Z. (1)iJ. D.ubrały dziecko i owinęły kocem (vide: zeznania świadkaJ. D.– k. 479v). Następnie dzieckiem zajął się przybyły również na miejsce zespół karetki pogotowia ratunkowego (vide: zeznania świadkaJ. D.– k. 11v, k. 97, k. 479v; zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 486v).
W tym czasie w pokoju stała pozostawiona przezI. L. (2)miska z wodą i gąbką, na podłodze leżały rozrzucone ubranka (vide: zeznania świadkaJ. D.– k. 97v, k. 480; zeznania świadkaK. D.– k. 482v; zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 486v-487). Obok miski leżała pielucha zabrudzona kałem (vide: zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 486v). Na wersalce znajdowała się suszarka do włosów, której przewód zasilający podłączony był do gniazda elektrycznego (vide: zeznania świadkaJ. D.– k. 97v, k. 480; zeznania świadkaL. M. (1)– k. 32v-33, k. 485).A. Z. (1)zauważyła również w kuchni plastikową, pustą butelkę, z której czuć było woń alkoholu (vide: zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 486v).
W tym czasie funkcjonariusze Policji rozmawiali w kuchni zI. L. (2), próbując dowiedzieć się, co się wydarzyło (vide: zeznania świadkaM. J. (1)– k. 100; zeznania świadkaL. M. (1)– k. 485).M. J. (1)wypakował żywność, którą przywiozła do domuA. Z. (1), a ponadto wziął stojącą w kuchni butelkę wypełnioną do połowy piwem i wylał jej zawartość, mówiąc doI. L. (2), że już jej to nie będzie potrzebne (vide: zeznania świadkaM. J. (1)– k. 100, k. 483v). Zwracając się do niej,M. J. (1)omyłkowo użył imienia(...), na coI. L. (2)zareagowała, mówiąc, jak ma na imię (vide: zeznania świadkaM. J. (1)– k. 483v).
O godzinie 13:48 funkcjonariusze Policji za pomocą alcosensora dokonali badania stanu trzeźwościI. L. (2), które wykazało, że zawartość alkoholu etylowego w wydychanym przez nią powietrzu wynosiła 0,61 mg/l (vide: protokół z przebiegu badania stanu trzeźwościI. L. (2)– k. 3; świadectwo wzorcowania – k. 4; zeznania świadkaL. M. (1)– k. 32v, k. 485; zeznania świadkaJ. L. (1)– k. 128v, k. 484-484v). Funkcjonariusze Policji dokonali również badania stanu trzeźwościA. Z. (1); badanie przeprowadzone o godzinie 13:53 wykazało, że była ona trzeźwa (vide: protokół z przebiegu badania stanu trzeźwościA. Z. (1)– k. 2; świadectwo wzorcowania – k. 4; zeznania świadkaL. M. (1)– k. 32v, k. 485; zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 486v).
Lekarz zespołu karetki pogotowia ratunkowego udzielającyJ. R.pomocy medycznej, rozpoznał u niemowlęcia hipotermię, oparzenie termiczne głowy i szyi III stopnia, ostrą niewydolność oddechową, zaś w karcie medycznych czynności ratunkowych odnotował następujący opis badania: „W chwili przybycia niemowlę wyziębione z zaburzeniami oddychania z sinicą obwodową i centralną, RR 40/min, duży wysiłek oddechowy, okresowo bezdechy. W analgosedacji midazolanem i morfiną niemowlę zaintubowano, wdrożono wentylację mechaniczną workiem ambu z suplementacją tlenu. […] Zastosowano ogrzewanie, płynoterapię” (vide: karta medycznych czynności ratunkowych - k. 3 załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”). Następnie karetką przetransportowanoJ. R.do szpitala wW.(vide: zeznania świadkaA. Z. (1)– k. 38; zeznania świadkaJ. L. (1)– k. 484v).
GdyI. L. (2)pozostała w budynku mieszkalnym sama z funkcjonariuszami Policji, zaczęła płakać i powiedziała, że wykąpała niemowlę, a następnie, aby je ogrzać i wysuszyć, użyła suszarki do włosów, na skutek czego poparzyła je, zaś chcąc złagodzić skutki oparzeń i ból dziecka, wyniosła jej na dwór, gdzie z nim siedziała (vide: zeznania świadkaL. M. (1)– k. 32v, k. 485; zeznania świadkaJ. L. (1)– k. 128v).
W czasie dokonanych przez funkcjonariuszy Policji w godzinach od 14:30 do 15:00 oględzin położonej w miejscowościS.posesji nr (...)dokonano pomiaru temperatury zewnętrznej – wynik pomiaru wyniósł 4°C (vide: protokół oględzin miejsca - terenu posesji – k. 12-15). W trakcie oględzin budynku mieszkalnego funkcjonariusze Policji stwierdzili, że w pokoju na podłodze stała miska plastikowa z wodą oraz leżały elementy odzieży dziecięcej, pieluchy jednorazowe i ręczniki, zaś na łóżku leżała podłączona do źródła prądu suszarka do włosów (vide: protokół oględzin miejsca – terenu posesji – k. 12-15; dokumentacja fotograficzna – k. 16-23).
O godzinie 15:00I. L. (2)została zatrzymana przez funkcjonariuszy Policji (vide: protokół zatrzymania osobyI. L. (2)– k. 43-44).
J. R.został przetransportowany karetką pogotowia ratunkowego doSzpitala (...)im. prof. dr med.J. B.wW.przyul. (...), gdzie o godzinie 16:00 został przyjęty do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego, skąd skierowano go i przetransportowano bezpośrednio do Oddziału Intensywnej Terapii, w którym został przyjęty w stanie nagłym z rozpoznaniem oparzeń termicznych głowy, ucha lewego, szyi i barku lewego III stopnia obejmujących 8% powierzchni ciała oraz ostrej niewydolności oddechowej w przebiegu hipotermii (vide: dokumenty dotyczące leczenia – k. 4, k. 4v; historia choroby – k. 1, zaświadczenie – k. 33, karta informacyjna – k. 80 załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”). W historii choroby lekarz odnotował, że przy przyjęciuJ. R.był w stanie ogólnym ciężkim, zaintubowany przez usta rurką intubacyjną i wentylowany workiem ambu z suplementacją tlenu; temperatura mierzona pod pachą w momencie przyjęcia wynosiła 29°C; stwierdzono u niego ranę oparzeniową II/III stopnia widoczną w okolicy lewej strony szyi, powierzchni lewego barku, ucha i okolicy kąta żuchwy, skóry pod żuchwą po stronie lewej oraz nieco zachodzące na okolicę potyliczną lewą (8% powierzchni ciała); odnotowano także ocenione jako efekt zaniedbań higienicznych zabrudzenia skóry w okolicach pachwin, szyi i głowy (vide: historia choroby – k. 8 załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”). W szpitalu zastosowano wobecJ. R.analgosedację, rozpoczęto wentylację respiratorem, włączono antybiotykoterapię, ogrzewano dziecko (vide: historia choroby – k. 8 załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”). W dniu 23 marca 2018 roku stan ogólny niemowlęcia był nadal ciężki; o godzinie 24:00 został ekstubowany (vide: historia choroby – k. 8v załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”). W dniu 26 marca 2018 roku uJ. R.wykonano zabieg operacyjny nekrektomii; ze skóry głowy pobrano przeszczepy skóry, którymi pokryto rany po wycięciu martwiczych tkanek z twarzy, szyi i barku lewego (vide: historia choroby – k. 8v, protokół zabiegu operacyjnego – k. 37 załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”).
W dniu 27 marca 2018r.J. R.został wypisany z Oddziału Intensywnej Terapii i przeniesiony doOddziału (...)(vide: karta informacyjna – k. 35 załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”). W dniu 01 kwietnia 2018 roku stwierdzono u niego pola martwicy na barku lewym, szyi, policzku lewym, uchu lewym (vide: karta obserwacji – k. 48 załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”). W dniu 03 kwietnia 2018 roku uJ. R.wykonano zabieg operacyjny: wycięto tkanki martwicze, a rany pokryto pobranymi przeszczepami skórno - naskórkowymi (vide: karta obserwacji – k. 48 załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”).
W dniu 09 kwietnia 2018 roku uJ. R.stwierdzono pola martwicy na barku lewym, szyi, policzku lewym, uchu lewym (vide: karta obserwacji – k. 48v załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”). W dniu 11 kwietnia 2018 roku u dziecka wykonano kolejny zabieg operacyjny; ze skóry głowy pobrano przeszczepy skórno - naskórkowe, którymi pokryto rany barku, szyi i ucha po uprzednim wycięciu ziarniny z ran oparzeniowych szyi po stronie lewej, barku lewego i małżowiny usznej lewej /odsłonięta chrząstka/ (vide: protokół zabiegu operacyjnego – k. 43, karta obserwacji – k. 48v załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”).
Po prawidłowym wgojeniu się przeszczepów, w dniu 21 kwietnia 2018 rokuJ. R.został wypisany ze szpitala w stanie ogólnym i miejscowym dobrym (vide: karta informacyjna – k. 78-80 załącznika „dokumentacja medycznaJ. R.”).
I. L. (2)nie jest chora psychicznie ani upośledzona umysłowo, zaś w czasie popełnienia opisanego wyżej czynu znajdowała się w stanie upicia alkoholowego zwykłego i nie miała zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczeniu czynu i pokierowania swoim postępowaniem (vide: opinia sądowo – psychiatryczna - k. 258-275).I. L. (2)jest uzależniona od alkoholu (vide: opinia sądowo – psychiatryczna - k. 258-275; opinia sądowo – psychologiczna - k. 276-292).
I. L. (2)nie była dotychczas karana za przestępstwa (vide: informacje z Krajowego Rejestru Karnego - k. 132, k. 306-307, k. 432).
OskarżonaI. L. (2)przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu (k. 52, k. 58, k. 253, k. 458v).
W toku postępowania przygotowawczego złożyła wyjaśnienia (k. 52-53, k. 59, k. 253). Przed Sądem skorzystał z uprawnienia do odmowy składania wyjaśnień (k. 458v); potwierdziła wyjaśnienia złożone w trakcie śledztwa (k. 459).
Wyjaśnienia oskarżonejI. L. (2)(k. 458v-459, k. 50-53, k. 58-60, k. 253-255) Sąd uznał za wiarygodne w takim zakresie, w jakim nie pozostają one w sprzeczności z innymi zebranymi w sprawie dowodami. W zakresie zaś, w jakim są sprzeczne z innymi dowodami, Sąd jej wyjaśnieniom wiary odmówił, uznając je w tej części za wyraz linii obrony oskarżonej, ukierunkowanej na umniejszenie własnej winy i unikanie prezentowania twierdzeń przedstawiających ja w negatywnym świetle.
Niewiarygodne jest twierdzenie zaprezentowaną przez oskarżoną w toku pierwszego przesłuchania, jakoby w dniu zdarzenia przebywała w domu wyłącznie z wnukiem (k. 52) oraz piła jedynie piwo (k. 52, k. 59). Z zeznań świadkaD. D.wynika bowiem, że tego dnia odwiedził oskarżoną i przebywał w jej domu w czasie, gdy sprawowała opiekę nad wnukiem. Sama oskarżona w złożonych na późniejszym etapie postępowania wyjaśnieniach przyznała, że w dniu zdarzenia był u niejD. D.oraz że wraz z nim spożywała przyniesiona przez nieog wódkę (k. 254, k. 459).
Nie zasługują na wiarę twierdzenia oskarżonej, jakoby nie nadużywała alkoholu (k. 52), zaś alkohol po raz ostatni spożywała około dwa lata przed zdarzeniem (k. 52), a nawet dwa – trzy lata wcześniej (k. 59). Z zeznańŁ. R. (1)iA. Z. (1), a takżeJ. D.(k. 480),B. D.(k. 9v) iM. J. (1)(k. 100) wynika bowiem, że oskarżona nadużywała alkoholu, zaś z zeznańŁ. R. (1)iA. Z. (1)– że ograniczyła spożywanie alkoholu w okresie ciążyA. Z. (1), zaś po narodzinach wnuka (05 stycznia 2018 roku) – przestała pić. Uzależnienie oskarżonej od alkoholu potwierdzają również wnioski wydanych w sprawie opinii: sądowo – psychiatrycznej (k. 258-275) i sądowo – psychologicznej (k. 276-292).
Odnosząc się do twierdzeń oskarżonej, jakoby z powodu stanu nietrzeźwości nie pamiętała tego, że w dniu zdarzenia po kąpieli używała suszarki do ogrzania, wysuszenia lub uspokojenia dziecka, a następnie po stwierdzeniu oparzeń wyszła z nim na zewnątrz budynku (k. 52, k. 59), zauważyć należy, że pozostają one w sprzeczności z zeznaniami świadkówL. M. (1)iJ. L. (1), którym oskarżona bezpośrednio po zdarzeniu zrelacjonowała taki właśnie jego przebieg. Pozwala to na wyprowadzenie wniosku, że w toku składania wyjaśnień oskarżona nie chciała opisać przebiegu zdarzenia, być może kierując się poczuciem wstydu, a być może chcąc usprawiedliwić swoje zachowanie oddziaływaniem alkoholu na jej organizm. Wniosek ten koreluje z treścią opinii sadowo - psychologicznej, z której wynika, że oskarżona osobowościowo ujawnia silną tendencję do ukazywania się w pozytywnym, społecznie pożądanym świetle, zależy jej na aprobacie społecznej, ukrywa faty mogące przedstawić ją w negatywnym świetle (k. 292).
Zeznania świadkówŁ. R. (1)(k. 461-462v, k. 7) iA. Z. (1)(k. 486-488, k. 36-39) Sąd ocenił jako w znacznej mierze wiarygodne, nie znajdując podstaw do ich odmiennej oceny. Ich twierdzenia są wszak wzajemnie ze sobą zgodne co do istotnych okoliczności zdarzenia, a do tego korelują z innymi zebranymi w sprawie dowodami. Nie ujawniły się zarazem okoliczności poddające w wątpliwość ich zdolności do czynienia, zapamiętywania czy odtwarzania poczynionych postrzeżeń.
Analiza treści zeznań tych świadków wskazuje jednak na to, że na treść zeznań zaprezentowanych przez nich przed Sądem wpłynął w pewnym stopniu bliski charakter ich relacji z oskarżoną, która przecież jest matkąŁ. R. (1), zaś z perspektywyA. Z. (2)– matką jej konkubenta i babką jej dziecka. W toku postępowania przygotowawczego zarównoŁ. R. (1)(k. 7v), jak iA. Z. (1)(k. 37) zgodnie przyznali, że oskarżona w przeszłości nadużywała alkoholu, zaś przestała pić alkohol po narodzinach wnuka, podczas gdy przed Sądem oboje usiłowali złagodzić wymowę twierdzeń dotyczących nadużywania alkoholu przezI. L. (2)i przedstawić ją pod tym względem w bardziej korzystnym świetle (Ł. R.: „przestała nadużywać alkoholu na pewno z osiem miesięcy przed tym zdarzeniem” – k. 461v;A. Z.: „jak to Polak, napiła się czasem alkoholu, ale takich głębszych sytuacji to nie było” – k. 487; „Nie było takich sytuacji, aby paniL.piła za dużo alkoholu” – k. 487). W tym kontekście podkreślić należy, że również inni świadkowie potwierdzili fakt nadużywania w przeszłości przezI. L. (2)alkoholu (zob. zeznania świadków:J. D.– k. 480,B. D.– k. 9v,M. J. (1)– k. 100).
Dodatkowo zauważyć należy, że zaprezentowane w toku rozprawy twierdzenia świadkaŁ. R. (1), jakby po zdarzeniu jego syn przebywał w szpitalu przez trzy miesiące (k. 461) i przez 3 dni był w śpiączce, są sprzeczne z treścią dokumentacji medycznej dotyczącej leczeniaJ. R., z której wynika między innymi, że pokrzywdzony był hospitalizowany od 22 marca 2018 roku do 21 kwietnia 2018 roku (vide: załącznik do akt sprawy „dokumentacja medycznaJ. R.”). W ocenie Sądu jednak odnośne twierdzenia świadka nie wynikały z woli złożenia zeznań nie odpowiadających prawdzie, lecz z niepamięci.
Oceniając z kolei zaprezentowane w czasie rozprawy twierdzenia świadkaA. Z. (1), jakoby z relacjiM. J. (1)miała powziąć informację, że jej dziecko zostało zabrane na pewien czas do domu sąsiadki (k. 486-486v), które nie znajduje potwierdzenia w żadnych innych dowodach, Sąd uznał, że wynikało ono zapewne z niewłaściwego zrozumienia informacji relacjonowanych przez inne osoby świadkowi, która przecież znajdowała się w stanie silnych emocji związanych z niepewnością i obawą o los własnego dziecka.
Sąd dał również wiarę zeznaniom świadkaD. D.(k. 463v-465, k. 110-111), albowiem w świetle ujawnionych okoliczności brak jest podstaw do ich odmiennej oceny. Jego twierdzenia są w toku postępowania konsekwentne, a zarazem nie pozostają w sprzeczności z innymi zebranymi w sprawie dowodami, lecz z nimi korelują. Świadek przyznał, że w dniu zdarzenia przyniósł doI. L. (2)wódkę, gdyż „chciał się zI.napić” (k. 110v). Zeznał także, że alkohol ten był spożywany przez niego.D. D.konsekwentnie jednak zarazem zapewniał, że nie pamiętał, czy alkohol wraz z nim spożywała tego dniaI. L. (2), tłumacząc to swoim stanem nietrzeźwości wywołanym alkoholem spożytym przed wizytą u oskarżonej. W kontekście twierdzeń o niepamięci świadka stwierdzić należy, że brak jest dowodów przeciwnych, które mogłyby pozwolić na ich podważenie.
Sąd jako w pełni wiarygodne ocenił zeznania świadków:J. K. (1)(k. 465v-466v, k. 102-103),J. D.(k. 478v-480v, k. 11, k. 96-97),B. D.(k. 480v-482, k. 9, k. 105-106),K. D.(k. 482v-483, k. 108-109),M. J. (1)(k. 483-483v, k. 99-100),J. L. (1)(k. 484-484v, k. 128-129) iL. M. (1)(k. 485-485v, k. 32-33) oraz zeznania świadkaB. K. (1)(k. 125-126), które w toku rozprawy zostały odczytane (k. 488v). Nie ujawniły się bowiem żadne argumenty przemawiające za odmówieniem twierdzeniom tych świadków waloru wiarygodności. Ich twierdzenia są logiczne, spójne, w toku postępowania konsekwentne (z wyjątkiem zeznańB. K. (1), która została przesłuchana jedynie w toku śledztwa), wzajemnie ze sobą korelują, nie pozostają w sprzeczności z innymi zebranymi w sprawie dowodami. Żaden z tych świadków nie miał powodu, by prezentować twierdzenia nie odpowiadające prawdzie, czy to korzystne czy to niekorzystne dla oskarżonej. Niektórzy ze świadków w ogóle bowiem nie znali oskarżonej przed zdarzeniem (J. D.,M. J.,B. K.,J. L.), niektórzy znali ją lub kojarzyli z kontaktów zawodowych (J. K.) czy służbowych w miejscu jej zamieszkania (L. M.). JedynieB. D.iK. D.znaliI. L. (2)od wielu lat z racji zamieszkiwania w jej sąsiedztwie, jednak nie utrzymywali z nią bliższych kontaktów.
Za odmówieniem zeznaniom świadków przymiotu wiarygodności w żadnym razie nie może przemawiać okoliczność, że ich twierdzenia są dotknięte pewnymi drobnymi niekonsekwencjami czy odmiennościami. Znajdują one bowiem logiczne wytłumaczenie. Po pierwsze, w świetle zasad prawidłowego rozumowania i wskazań doświadczenia życiowego oczywistym jest, że upływ czasu powoduje zacieranie się w ludzkiej pamięci szczegółów zdarzeń z przeszłości. Po drugie zaś, niektóre okoliczności przytaczane przez świadków znane im były wyłącznie z relacji innych osób, zaś niewłaściwe zrozumienie czy zniekształcenie przekazu mogło wpłynąć następnie na treść ich zeznań.
I tak świadekB. D.przed Sądem nie pamiętała już, czy czuła woń alkoholu od oskarżonej (k. 481), choć kategoryczne zeznała o tym zapachu w postępowaniu przygotowawczym (k. 9v). Z koleiK. D.w czasie rozprawy (k. 482v) nie pamiętał już o zaobserwowanych u pokrzywdzonego dziecka zaczerwienianiach na skórze (k. 109). Część świadków obecnych na miejscu zdarzenia myliła kolejność, w jakiej przybyli tam funkcjonariusze Policji,A. Z. (1)iM. J. (1)oraz zespół karetki pogotowia ratunkowego. WreszcieB. K. (1)wywnioskowała z rozmowy telefonicznej zJ. K. (1), żeD. D.miał leżeć wewnątrz domu oskarżonej (k. 126), po czym taką wersję przekazała współpracownikomM. J. (1)(k. 99v, k. 483v) iJ. D.(k. 96v), a oni przytoczyli ją w swoich zeznaniach, podczas gdy z konsekwentnych zeznańJ. K. (1)wynika, żeD. D.leżał na zewnątrz budynku.J. D.twierdziła również w toku rozprawy, iż z relacji teściowej słyszała, że w czasie jej pobytu w domu oskarżonej miał tam być obecny jakiś mężczyzna (k. 480v), jednak nie potwierdzają tego zeznaniaB. D.(k. 481), w związku z czym nie można wykluczyć, żeJ. D.pomyliła w tym zakresie informacje uzyskane odB. D.z relacjamiB. K. (1)dotyczącymi rozmowy telefonicznej z listonoszem.
Sąd za wiarygodną uznałopinię zespołu biegłych: biegłej z zakresu medycyny sądowejA. K.oraz biegłej z zakresu pediatriiE. O.(k. 155-175). W ocenie Sądu biegłe powołane do wydania tej opinii, dysponując niezbędnymi ku temu wiadomościami specjalnymi byli w stanie rzetelnie ocenić charakter stwierdzonych uJ. R.obrażeń ciała, wskazać mechanizm ich powstania i ich wpływ na stan zdrowia pokrzywdzonego. Opinia jest pełna, dokładna, zrozumiała, nie jest dotknięta sprzecznościami. Biegłe w sposób wyczerpujący i obszerny, a zarazem logiczny, uzasadniły wyprowadzone przez siebie wnioski. Ocena sposobu sformułowania opinii i zaprezentowanego przez biegłe logicznego procesu uzasadniania wniosków uprawnia również do stwierdzenia, że opinia ta także w pełni odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania (art. 7 k.p.k.). Dodać należy, że opinia w pełni koreluje z treścią dokumentów dotyczących leczeniaJ. R.(k. 1-96 załącznika do akt sprawy „dokumentacja medycznaJ. R.”) oraz pism w przedmiocie stanu jego zdrowia nadesłanych zeSzpitala (...)im. prof. dr med.J. B.wW.(k. 29, k. 30, k. 86, k. 130, k. 131).
Z opinii tej wynika, że do stwierdzonych u pokrzywdzonego oparzeń doszło na skutek oddziaływania czynników termicznych, zaś na skutek wyziębienia organizmuJ. R.(długotrwałego oddziaływanie niskiej temperatury na organizm) doszło do wstrząsu hipotermicznego i niewydolności oddechowej. Biegłe wskazały, że hipotermia jest stanem zagrażającym życiu, albowiem upośledza pracę ośrodkowego układu nerwowego, powoduje zaburzenia rytmu serca i zahamowanie ośrodka oddechowego, w konsekwencji może prowadzić do zgonu. Ocena skutków doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń doprowadziła biegłe do wniosku, że doznał on ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.
Wydane po obserwacji oskarżonejI. L. (2): opinia sądowo – psychiatryczna wydana przez biegłychJ. M. (1)iA. B.(k. 258-275), jak równieżopinia sądowo – psychologiczną wydana przez biegłąA. J.(k. 276-292), zostały przez Sąd ocenione jako w pełni wiarygodne. W przekonaniu Sądu biegli psychiatrzy i psycholog wyznaczeni do wydania opinii, bez wątpienia dysponując wiadomościami specjalnymi, po dokonaniu analizy udostępnionego im materiału oraz po przeprowadzeniu badań oskarżonej połączonych z obserwacją psychiatryczną, byli w stanie rzetelnie ocenić stan psychiczny oskarżonej i wydać miarodajne opinie w tym przedmiocie. Zastrzeżeń Sądu nie budzą opisane przez biegłych sposoby przeprowadzenia badań. Wydane przez biegłych opinie są jasne i zrozumiałe, a wyprowadzone przez nich wnioski – logiczne i jednoznaczne. Biegli w sposób logiczny i przekonujący uzasadnili wyprowadzone przez siebie wnioski. W tym stanie rzeczy nie doszukał się Sąd żadnych argumentów, które mogłyby podważyć wiarygodność czy rzetelność omawianych opinii biegłych i przemawiać za odmówieniem im przez Sąd waloru wiarygodności.
Jak wynika z opinii biegłej z zakresu psychologii, ogólna sprawność umysłowaI. L. (2)mieści się na poziomie inteligencji przeciętnej. Ujawnia ona osłabione funkcjonowanie poznawcze, głównie przerzutności uwagi, elastyczności myślenia oraz percepcji i pamięci wzrokowej, przy czym deficyty te mają charakter sytuacyjny.O.ujawnia silną tendencję do ukazywania się w pozytywnym, społecznie pożądanym świetle, stara się dostosować swoje opinie i poglądy do stanowiska otoczenia, zależy jej na aprobacie społecznej. Ukrywa faty mogące przedstawić ją w negatywnym świetle. Biegła zaopiniowała również, że całość zebranych informacji wskazuje na uzależnienie oskarżonej od alkoholu.
Biegli psychiatrzy zaopiniowali, żeI. L. (2)nie jest chora psychicznie ani upośledzona umysłowo, zaś w czasie popełnienia zarzucanego jej czynu nie miała zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczeniu czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Rozpoznali u niej uzależnienie od alkoholu. Biegli zaznaczyli także, że w czasie popełnienia zarzucanego jej czynu oskarżona znajdowała się w stanie upicia alkoholowego zwykłego, prezentując zarazem w swojej opinii logiczne i wyczerpujące uzasadnienie wyprowadzonego w tym zakresie wniosku.
Za w pełni wiarygodną Sąd uznał równieżopinię biegłej z zakresu elektroencefalografii klinicznej(k. 293), której treścią posiłkowali się biegli psychiatrzy. Sąd nie doszukał się podstaw do kwestionowania faktu posiadania przez biegłą wiadomości specjalnych niezbędnych do wydania opinii w zleconym jej przedmiocie. Opinia jest zrozumiała i jednoznaczna.
W tym miejscu dodać należy, że równieżopinię sądowo – psychiatryczną sporządzoną po jednorazowym badaniu oskarżonejI. L. (2)przez biegłych psychiatrówJ. M. (2)iA. O.(k. 176-181) Sąd ocenił jako wiarygodną, nie doszukawszy się argumentów przemawiających za jej odmienną oceną. Biegłe wskazały w niej jednak, że jednorazowe badanie oskarżonej okazało się niewystarczające dla pełnej oceny jej stanu psychicznego i poczytalności i wniosły o poddanie jej obserwacji sądowo – psychiatrycznej. Tym samym dowód ten, z istoty swej niepełny, nie mógł stać się podstawą ustaleń czynionych w niniejszej sprawie.
Sąd nie znalazł żadnych podstaw ku temu, by kwestionować wiarygodność bądź rzetelność zgromadzonych w aktach sprawydokumentów, ujawnionych w toku rozprawy w dniu 19 czerwca 2019 roku (k. 488v-489v). Wiarygodność i autentyczność tych dokumentów nie była kwestionowana również przez strony postępowania.

Sąd zważył, co następuje:
Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na dokonanie ustalenia, że oskarżonaI. L. (2)w dniu 22 marca 2018 roku w miejscowościS., gminaP., województwo(...), znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,61 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i sprawując opiekę nad swoim małoletnim wnukiemJ. R.,urodzonym w dniu (...), przewidując możliwość spowodowania u niego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i godząc się na to, spowodowała u pokrzywdzonegoJ. R.ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w ten sposób, że suszyła jego ciało po kąpieli strumieniem gorącego powietrza z elektrycznej suszarki do włosów, na skutek czego spowodowała u niego obrażenia ciała w postaci oparzeń termicznych II/III stopnia, obejmujących około 8 procent powierzchni ciała, zlokalizowanych w obrębie małżowiny usznej lewej, twarzy, szyi oraz lewego barku, a następnie wyniosła pokrzywdzonego bez odzieży na zewnątrz budynku, gdzie temperatura powietrza wynosiła około 4 stopnieC., na skutek czego spowodowała wyziębienie jego organizmu i rozstrój zdrowia w postaci wstrząsu hipotermicznego oraz będącą jego następstwem niewydolność oddechową.
Opisanym wyżej zachowaniem oskarżona wyczerpała znamiona przestępstwa zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.Przestępstwa stypizowanego w tym przepisie dopuszcza się ten, kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci:
1) pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia,
2) innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała.
Z zebranych w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, żeI. L. (2)swoim działaniem spowodowała powstanie uJ. R.wymienionych wyżej obrażeń ciała (oparzeń termicznych II/III stopnia, obejmujących około 8 procent powierzchni ciała, zlokalizowanych w obrębie małżowiny usznej lewej, twarzy, szyi oraz lewego barku), a następnie wyziębienie jego organizmu i rozstrój zdrowia w postaci wstrząsu hipotermicznego oraz będącą jego następstwem niewydolność oddechową. Biegli zaopiniowali, że tym samym spowodowała ona u małoletniego pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu (k. 155-175). Z wnioskami biegłych koreluje treść dokumentacji medycznej, dotyczącej leczeniaJ. R., której analiza stanowiła zresztą podstawę wyprowadzenia przez nich takich wniosków (vide: k. 1-96 załącznika do akt sprawy „dokumentacja medycznaJ. R.”), jak również treść pism zawierających informacje o stanie jego zdrowia nadesłanych zeSzpitala (...)im. prof. dr med.J. B.wW.(k. 29, k. 30, k. 86, k. 130, k. 131).
W realiach niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do wniosku, że oskarżona chciała spowodować ciężki uszczerbek na zdrowiu swojego wnuka, to jest że działała z zamiarem bezpośrednim. Z zeznańŁ. R. (1)iA. Z. (1)wynika wszak, że oskarżona cieszyła się narodzinami wnuka i pomagała w opiece nad nim. Ujawnione w sprawie okoliczności uprawniają jednak zarazem do wniosku, żeI. L. (2)przewidywała możliwość spowodowania u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i godziła się na to, co pozwoliło na przypisanie jej działania umyślnego, z zamiarem ewentualnym.
Istota zamiaru ewentualnego w rozumieniuart. 9 § 1 k.k.polega na tym, że sprawca, przewidując możliwość popełnienia czynu zabronionego godzi się na to. „Zamiar ewentualny zawsze towarzyszy jakiemuś innemu zamiarowi bezpośredniemu, choćby obojętnemu w ocenie prawnokarnej. Zamiar ten występuje zawsze w związku z jakimś celowym zachowaniem i oznacza godzenie się, akceptację możliwości, że zachowanie sprawcy może zrealizować znamiona czynu zabronionego” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2008 roku II AKa 192/08, KZS 2009/1/62; tak też: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 listopada 2010 roku, II AKa 329/10, nie publikowany; baza orzeczeń LEX nr 785447). Sprawca działający z zamiarem ewentualnym „chce osiągnąć określony rezultat albo chce zachować się w określony sposób, a jednocześnie uświadamia sobie, że jego zachowanie może wywołać pewien skutek uboczny, wypełnić znamiona określonego czynu zabronionego i godzi się na taki rezultat swego zachowania się” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2012 roku, II AKa 332/12, nie publikowany, baza orzeczeń LEX nr 1246941). „Sprawca, realizując swój główny zamiar (cel), niekoniecznie będący czynem zabronionym, przewiduje również realną możliwość popełnienia przestępstwa i na się godzi. Gdyby sprawca był pewny, iż spowoduje ów dodatkowy skutek w postaci czynu zabronionego i mimo to podjął określone działanie, to trzeba byłoby przyjąć w odniesieniu do niego zamiar bezpośredni. „Godzenie się” dotyczy „ubocznego”, ale w rozumieniu sprawcy realnego i prawdopodobnego skutku w stosunku do podstawowego celu działania” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2012 roku, II AKa 431/12, nie publikowany, baza orzeczeń LEX nr 1254346).
Oceniając w tym kontekście zebrany materiał dowodowy, zauważyć należy, że oskarżona poddawała obnażone ciało wykąpanego przez siebie dwumiesięcznego niemowlęcia oddziaływaniu strumienia gorącego powietrza z suszarki do włosów, chcąc ogrzać, wysuszyć, a może również uspokoić dziecko, jednak – jak wynika z opinii wydanej przez biegłą z zakresu medycyny sądowej i biegłą z zakresu pediatrii - oddziaływanie było tak długotrwałe, że aż spowodowało oparzenia skóry II/III stopnia obejmujące 8% powierzchni ciała dziecka. Ze wskazań elementarnej wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.) wynika, że długotrwałe oddziaływanie na ludzką skórę takiego czynnika termicznego jak strumień powietrza o wysokiej temperaturze skutkuje jej oparzeniami. Wiedza w tym zakresie nie ma przy tym charakteru wiadomości specjalnych, lecz jest znana każdemu człowiekowi o choćby nawet niewielkim doświadczeniu życiowym, zaś oskarżonaI. L. (2)w chwili popełnienia przypisanego jej przestępstwa była osobą 55-letnią, a zatem odznaczającą się już bardzo dużym zasobem doświadczenia życiowego. Długotrwale susząc delikatną skórę dwumiesięcznego niemowlęcia gorącym powietrzem, oskarżona musiała zatem uświadamiać sobie możliwość nastąpienia skutku w postaci jego oparzeń, a zarazem akceptować możliwość jego wystąpienia.
Z kolei wynosząc pokrzywdzonego na zewnątrz budynku, oskarżona – jak zrelacjonowała świadkomL. M. (3)iJ. L. (1)- chciała złagodzić skutki doznanych przez dziecko oparzeń i jego ból. Wyniosła jednak na zewnątrz budynku dwumiesięczne niemowlę pozbawione odzieży, gołe, w miesiącu marcu, kiedy temperatura powietrza wynosiła zaledwie około 4 stopnieC., zaś dorośli odczuwali potrzebę używania odzieży wierzchniej. Pozostawała z nim na zewnątrz tak długo, że aż doprowadziła do wyziębienia organizmu dziecka, którego następstwem był wstrząs hipotermiczny i spowodowana nim niewydolność oddechowa. Temperatura ciała pokrzywdzonego w momencie przyjęcia do szpitala (około godziny 16:00), a zatem już po trwającym ponad dwie godziny procesie ogrzewania go, wynosiła zaledwie 29°C. Również w odniesieniu do długotrwałego oddziaływania niskiej temperatury na organizm uzasadnione jest twierdzenie, że wiedza o jego skutkach ma charakter elementarny, a nabywana jest wraz z wiekiem i podstawowym doświadczeniem życiowym. Uprawnia to do wniosku, że oskarżona w odniesieniu do swojego wnuka przewidywała możliwość nastąpienia takich skutków (skrajnego wychłodzenia organizmu dziecka) i akceptowała tę możliwość.
W przekonaniu Sądu całokształt przytoczonych wyżej okoliczności w pełni uprawnia do poczynienia ustalenia, żeI. L. (2)- w czasie czynu 55-letnia, odznaczająca się już bogatym doświadczeniem życiowym, nie dotknięta upośledzeniem umysłowym, o sprawności intelektualnej mieszczącej się w normie, w czasie czynu poczytalna - uświadamiała sobie (przewidywała) możliwość spowodowania swoimi działaniami ciężkiego uszczerbku na zdrowiuJ. R.i zarazem godziła się na nastąpienie takiego skutku swojego zachowania, a zatem działała z zamiarem ewentualnym.
Zaprezentowana wyżej argumentacja przesądziła o uznaniu oskarżonejI. L. (2)za winną popełnienia zarzucanego jej przestępstwa zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.
Wymierzając oskarżonej karę za przypisane jej przestępstwo, Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami wymiaru kary określonymi wart. 53 k.k.
Jako łagodzącą w zakresie wymiaru kary Sąd uwzględnił okoliczność, że oskarżona nie była karana za przestępstwa, co uprawnia do wniosku, że w dotychczasowym życiu przestrzegała obowiązującego porządku prawnego.
Na korzyść oskarżonej Sąd uwzględnił również okoliczność, że przyznała się ona do popełnienia zarzucanego jej przestępstwa oraz złożyła wyjaśnienia, które w znacznej części zostały uznane za wiarygodne i stały się jedną z podstaw poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Okolicznością przemawiającą na jej korzyść jest również fakt, że wyrażała ona skruchę i żal z powodu popełnienia przypisanego jej przestępstwa (k. 488v, k. 489v).
Okolicznością obciążającą oskarżoną jest fakt, że przypisany jej czyn odznacza się bardzo dużym stopniem społecznej szkodliwości. Oskarżona przestępczych zachowań dopuściła się na szkodę dwumiesięcznego niemowlęcia, które zostało oddane na kilka godzin pod jej wyłączną opiekę, a które ze względu na swój wiek było całkowicie od niej uzależnione i niezdolne do podejmowania jakichkolwiek reakcji obronnych.
Na jej korzyść jednak przemawia okoliczność, że działała z zamiarem ewentualnym, nie zaś bezpośrednim, a także że jej zachowań nie cechowała agresja wobec dziecka.
Poważnie obciążający charakter ma również okoliczność, że przypisanego jej przestępstwa oskarżona dopuściła się, znajdując się w stanie nietrzeźwości.
Określając wysokość kary, Sąd miał na uwadze wyniki wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez kuratora sądowego w miejscu zamieszkania oskarżonej (vide: kwestionariusz wywiadu środowiskowego - k. 88-90). Wynika z niego, że oskarżona nadużywała w przeszłości alkoholu, co jest okolicznością przemawiająca na jej niekorzyść. Na jej korzyść natomiast przemawia fakt, że nie miała sporów sąsiedzkich, a w miejscu jej zamieszkania nie było interwencji Policji.
Wymierzając oskarżonej karę, na jej korzyść Sąd uwzględnił treść opinii o jej zachowaniu nadesłanej z Zakładu Karnego Nr 1 wŁ.(k. 438-439). Wynika z niej, że oskarżona nie była nagradzana regulaminowo ani karana dyscyplinarnie. Nie stosowano wobec niej środków przymusu bezpośredniego, nie przejawiała zachowań agresywnych ani autoagresywnych, nie sprawiała problemów natury wychowawczej. Wobec przełożonych przyjmuje właściwe postawy, stosuje się do regulaminu i wydawanych jej poleceń. W stosunku do współosadzonych zachowuje się bezkonfliktowo.
W przekonaniu Sądu karą adekwatną do omówionych wyżej okoliczności popełnienia przestępstwa oraz stopnia zawinienia oskarżonej i jej postawy jest kara 4 lat pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu, kara ta, choć tylko nieznaczenie odbiega od dolnej granicy ustawowego zagrożenia za przypisane jej przestępstwo, osiągnie wobec oskarżonej stawiane karze cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także uczyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości i potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 53 k.k.).
Wymiar orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności uniemożliwiał objęcie jej dobrodziejstwem probacji poprzez warunkowe zawieszenie wykonania tej kary.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonej okres jej rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie (tymczasowego aresztowania) od dnia 22 marca 2018 roku, godzina 15 minut 00 (vide: protokół zatrzymania – k. 43-44; zawiadomienie organu dysponującego o przyjęciu tymczasowo aresztowanego – k. 70).
Z uwagi na fakt, że oskarżonaI. L. (2)nie opłaciła pomocy prawnej świadczonej na jej rzecz przez adwokata ustanowionego z urzędu, Sąd na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 5, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016r., poz. 1714, ze zm.) koszty te zasądził na rzecz obrońcy oskarżonej od Skarbu Państwa. Uwzględniając fakt, że rozprawa w niniejszej sprawie trwała dłużej niż jeden dzień (1/ 12 czerwca 2019r., 2/ 19 czerwca 2019 roku), kwotę wynagrodzenia należnego za pierwszy dzień rozprawy (600,00 zł), Sąd podwyższył za jej dodatkowy dzień o 20% (§ 20 rozporządzenia), to jest o kwotę 120,00 zł. Tak obliczoną kwotę wynagrodzenia (720,00 zł, tj. sumę kwot: 600,00 zł i 120,00 zł) Sąd podwyższył nadto o kwotę 165,60 zł z tytułu podatku od towarów i usług, obliczonego według stawki 23% (tj. 23% z kwoty 720,00 zł) i tytułem opłaty za obronę w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji zasądził na rzecz obrońcy oskarżonej łącznie kwotę 885,60 zł (co stanowi sumę kwot: 720,00 zł i 165,60 zł).
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o normęart. 624 § 1 k.p.k.Wobec oskarżonej została orzeczona długoterminowa kara pozbawienia wolności, zaś pobyt w warunkach izolacji penitencjarnej niewątpliwie znacznie ograniczy jej możliwości zarobkowe. Ponieważ w takiej sytuacji uiszczenie tych kosztów byłoby dla oskarżonej zbyt uciążliwe, Sąd zwolnił ją od zapłaty na kosztów sądowych i obciążył nimi Skarb Państwa.
Kierując się zaprezentowaną wyżej argumentacją, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.