Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 373/19
Data wyroku: 2019-07-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 109 § 1 kpow w zw. z art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt IV Ka 373/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 lipca 2019 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariusz Górski

Protokolant:

Magdalena Telesz

po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2019 r.
sprawyE. F.
córkiE.iF. z domu I.
urodzonej (...)wB.
obwinionej z art. 86 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej
od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku
z dnia 4 marca 2019 r. sygnatura akt II W 67/18

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierza jej 30 zł opłaty za to postępowanie.

Sygn. akt IV Ka 373/19

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiemE. F.uznania został za winną tego, że w dniu 08 września 2017 roku wS., pow.(...), prowadząc na drodze publicznej (ul. (...)) samochód osobowy markiS. (...)onr rej. (...)wykonując manewr skrętu w lewo nie zachowała należytej ostrożności w wyniku czego doprowadziła do zderzenia z samochodem markiS.onr rej. (...)czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowymK. G., to jest za winną popełnienia wykroczenia zart. 86 § 1 kki za to, na mocy powołanego przepisu wymierzono obwinionej karę 300 złotych grzywny.
Wyrok powyższy zaskarżył obrońca obwinionejE. F., zarzucając:
1. naruszenieart. 39 § 1 k.p.w.w zw.art. 9§ ]k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadkaP. B.z uwagi na brak jego adresu we wniosku o ukaranie,podczas gdvzeznania tego świadka mogły mieć istotne znaczenie dla treści orzeczenia, a sąd nie podjął jakichkolwiek czynności celem próby ustalenia adresu tegoż świadka, w tym nie wezwał oskarżyciela publicznego do uzupełnienia braku;
2. naruszenieart. 193 § 1 k.p.k.w zw. zart. 42 § 1 k.p.w.poprzez powołanie biegłego sądowego z zakresu mechanoskopii i kryminalistycznej rekonstrukcji wypadku drogowego w celu ustalenia, który z uczestników ruchu spowodował kolizję i naruszył zasady bezpieczeństwa drogowego,podczas gdyzadaniem biegłego nie jest ustalenie tego, kto ponosi winę w spowodowaniu kolizji drogowej, lecz wyłącznie przedstawienie możliwych scenariuszy wypadku na podstawie posiadanej wiedzy i zgromadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności przedstawienie jakie uszkodzenia pojazdów zaistniałyby przy wersji zdarzenia przedstawionej tak przezK. G.jak i obwinioną;
3. naruszenieart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na:
I. uznaniu za wiarygodne zeznańK. G., w szczególności odnośnie kwestii braku włączenia przez obwinioną lewego kierunkowskazu sygnalizującego zamiar skrętu w lewo,podczas advK. G.jest bezpośrednio zainteresowana wynikiem sprawy, a pozostały zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdzał jej zeznań, w szczególności, że obwiniona przedstawiła dokumentację fotograficzną swego pojazdu wykonaną tuż po kolizji, na których to widoczny jest włączony lewy kierunkowskaz;
II. uznaniu za wiarygodne zeznańM. G.podczas gdyświadek ten nie był naocznym obserwatorem kolizji drogowej, lecz o jej przebiegu powziął wiedzę z relacji swej siostryK. G.;
III. oparciu ustaleń faktycznych na treści opinii biegłegoL. B.,podczas advopinia ta jest wewnętrznie sprzeczna, niespójna, stronnicza, niepełna, wykonana wadliwie i przy wybiórczym potraktowaniu materiału dowodowego, a w konsekwencji jej treść nie mogła być podstawą do skazania obwinionej;
IV. oparciu ustaleń faktycznych na podstawie szkiców przebiegu zdarzenia znajdujących się w aktach sprawy, podczas gdy szkic, który znajduje się w aktach i jest podpisany imieniem i nazwiskiem obwinionej [w tym szkic uwzględniony przez biegłego w swej opinii), nie jest tym, który obwiniona sporządziła tuż po kolizji w obecności funkcjonariuszy Policji;
V. ustaleniu, że uszkodzenia pojazdów zobrazowane na wykonanej dokumentacji fotograficznej nakazują uznać winę obwinionej, albowiem gdyby prawdziwą była wersja zdarzeń przedstawiona przez obwinioną wówczas uszkodzenia w jej pojeździe musiałyby wystąpić również w okolicach lewych drzwi od strony kierowcypodczas gdyustalenie to nie wynika z treści opinii biegłego ani z innych zgromadzonych dowodów i stanowi wyłącznie domniemanie Sądu;
- które to uchybienia miały wpływ na treść wydanego orzeczenia, albowiem skutkowały błędnym ustaleniem stanu faktycznego i uznaniem, że obwiniona nie zasygnalizowała zamiaru wykonania manewru skrętu w lewo, a w konsekwencji to obwiniona, nie zachowując należytej ostrożności, spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
4. naruszenieart. 39 § 1 k.p.w.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii innego biegłego sądowego,podczasgdy treść opinii biegłegoL. B.była niespójna, wewnętrznie sprzeczna i wadliwie wykonana, a jej treść została w sporządzona w sposób stronniczy i nie pozwalający Sądowi I instancji ocenić w sposób bezstronny, która wersja zdarzeń przedstawiana przez uczestniczki kolizji zasługuje na wiarygodność - co miało wpływ na treść orzeczenia albowiem skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego;
Tym samym apelujący wniósł o zmianę przedmiotowego wyroku i uniewinnienie obwinionej od zarzucanego jej czynu i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obwinionej zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie wniósł o uchylenie przedmiotowego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach.

Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd I instancji po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dokonał jedynie trafnej oceny dowodów, a stanowisko swe przekonująco uzasadnił.
W tej sytuacji, skoro Sąd Okręgowy zgadza się z tezami Sądu Rejonowego zbędną jest ponowna analiza dowodów, gdyż byłoby to jedynie powtarzaniem trafnych, podniesionych wcześniej argumentów.
Odnosząc się zatem jedynie do szczegółowych zarzutów apelacji należy stwierdzić, że:

1
Prawdą jest żeP. B.został wskazany we wniosku o ukaranie jako świadek zdarzenia. Prawdą jest także i to, że nie został on przesłuchany tak w postępowaniu przygotowawczym jak i przed sądem.

Oczywistym jednak jest, iż nieprzesłuchanie tego świadka nie miało jakiegokolwiek wpływu na treść wyroku, a co wynika z treści pisma sporządzonego(...)roku (k.173) przez zastępcę Komendanta Policji wP.(czyli już po ogłoszeniu kwestionowanego orzeczenia), w którym stwierdza on, żeP. B.faktycznie nie był świadkiem ani uczestnikiem rozpatrywanego zdarzenia, zaś umieszczono go w wykazie świadków na skutek błędu osoby sporządzającej wniosek o ukaranie.

2
Nie jest prawdą, by biegły z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych –L. B.przekroczył swoje uprawnienia jako biegły i starał się wskazać kto jest winnym omawianego zdarzenia. Biegły ów stwierdził jedynie jakie błędy w czasie manewru skrętu w lewo popełniła obwiniona oraz odniósł się do tego, czy pokrzywdzona miała możliwość uniknięcia zderzenia z samochodemS. (...). Tego typu oceny nie tylko, że mieszczą się w kompetencji biegłego, to nadto są nader pożądane.

3
Nie można wykluczyć, iż lewy kierunkowskaz w samochodzie, którym kierowałaE. F.był włączony już po kolizji. Nie oznacza to jednak, że sytuacja taka miała miejsce jeszcze przed wykonaniem skrętu do posesji przez obwinioną. To wynika tylko z jej wyjaśnień.

4
W sprawie omawianej, tak jak w znacznej części innych spraw będących przedmiotem rozpoznania przez sąd, istnieją dwie, całkowicie przeciwstawne, a zarazem jednakowo prawdopodobne wersje zdarzenia. Jedną z nich przedstawia osoba obwiniona, drugą zaś pokrzywdzona.

W tej sytuacji oczywistym jest, że należy przy orzekaniu oprzeć się na innych obiektywnych dowodach, jeśli takowe istnieją. Takim dowodem w sprawie dotyczącej przedmiotowego zdarzenia decydującą jest opinia biegłegoL. B., który najpierw w złożonym na piśmie sprawozdaniu z przeprowadzonych badań kolizji wraz z opinią, a następnie podczas rozprawy jednoznacznie, przekonująco, rzetelnie, a zatem wiarygodnie wykazał, iż osobą, która zawiniła 8 września 2017 roku wS.jestE. F..
Decydującym, argumentem dla tego poglądu była przede wszystkim analiza uszkodzeń pokolizyjnych pojazdów, które były widoczne na dokumentacji fotograficznej. Na tej podstawie biegły stwierdził, że do zderzenia doszło w sytuacji, w której samochódS.uderzył lewym błotnikiem w prawy przedni błotnik samochoduS., w momencie, gdy obwiniona była wyprzedzana przez pokrzywdzoną, a oba samochody znajdowały się w pozycjach zbliżonych do równoległych. Tym samym, gdybyE. F.obserwowała lewy pas ruchu to zauważyłaby, że jest wyprzedzana i miała możliwość powstrzymania się od wykonania skrętu w lewo. Jeśli tego nie uczyniła, to tym samym nie zachowała wymaganej wówczas szczególnej ostrożności.
Z uwagi już tylko na powyższe- zdecydowano jak w wyroku.