Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 465/19
Data wyroku: 2019-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Dhahir-Swaidan
Słowa kluczowe: Pożyczka
Podstawa prawna: art. 117 i 118 kc

Sygn. akt II C 465/19

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 października 2019 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi II Wydział Cywilnyw składzie:
Przewodnicząca:Sędzia SRA. S.
Protokolant: st. sekr. sąd.M. O.
po rozpoznaniu w dniu 31 października 2019 roku w Łodzi na rozprawie
sprawy z powództwa(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąspółki komandytowej wW.
przeciwkoD. K.
o zapłatę
oddala powództwo.
Sygnatura akt II C 465/19

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 14 marca 2019 roku wniesionym skierowanym przeciwkoD. K., powód(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąspółka komandytowa wW., wniosła o zapłatę na jej rzecz kwoty 2049,73 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP nie większej niż dwukrotność odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 10 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty. Nadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, iż(...) sp. z o.o.udzieliła pozwanej krótkoterminowej pożyczki przez Internet w dniu 26 listopada 2015 roku. w wysokości 1600 zł. Pozwana dokonała przedłużenia terminu spłaty pożyczki, który upłynął ostatecznie w dniu 9 stycznia 2016 roku. Pozwana zobowiązana była do spłaty kwoty udzielonej pożyczki powiększonej o prowizję w kwocie 449,73 zł do dnia 26 grudnia 2015 roku. Wierzytelność wynikająca z umowy została zbyta na rzecz powódki.
Powódka oświadczyła, że roszczenie objęte pozwem stało się wymagalne w dniu 10 stycznia 2016 roku.
(pozew z zał. k. 11v, odpisy KRS k. 12-12v, k. 24-24v, pismo k. 8)
Pomimo prawidłowego zawiadomienia o rozprawie wyznaczonej na dzień 31 października 2019 roku pozwana na rozprawę nie stawiła się i nie zajęła stanowiska w sprawie na piśmie.
(protokół rozprawy k. 42)
Do dnia zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 26 listopada 2015 rokuD. K.zawarła z(...) sp. z o.o.wW.umowę pożyczki, na podstawie której otrzymała kwotę 1600 zł. Pozwana zobowiązała się do spłaty udzielonej pożyczki powiększonej o prowizję w kwocie 449,73 zł w terminie 30 dni tj. do dnia 26 grudnia 2016 roku.
(umowa pożyczki z zał. k. 13-19, wyciąg z rachunku k. 20-21v)
(...) sp. z o.o.wW.sprzedała wierzytelność wobec pozwanej wynikającą z umowy pożyczki z dnia 26 listopada 2015 roku na rzecz powódki.
(oświadczenie k. 22)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.
Sąd zważył co następuje:
Powództwo podlegało oddaleniu.
Zgłoszone w sprawie roszczenie znajduje oparte jest na treści art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2016 r., poz. 1528), zgodnie z którym przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, której kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi w zw. zart. 720 § 1 k.c., z którego wynika obowiązek zwrotu przez pożyczkobiorcę otrzymanych sum.
W tym miejscu należy wskazać, iż powódka była legitymowana czynnie do wzięcia udziału w procesie w związku z nabyciem przez nią wierzytelności z tytułu umowy pożyczki na podstawie umowy przelewu wierzytelności. Tym samym, powódka wstąpiła w prawa dotychczasowego wierzyciela, przysługujące wobec pozwanej z tytułu przedmiotowej umowy, na podstawieart. 509§1 i 2 k.c.Powódka może zatem skutecznie realizować uprawnienia poprzedniego wierzyciela również w zakresie dochodzenia należności na drodze sądowej.
W niniejszym postępowaniu Sąd miał na uwadze występowanie obrotu konsumenckiego, który uzasadnia w relacji konsument – przedsiębiorca ochronę interesów konsumenta jako słabszej strony stosunku prawnego przed ewentualnym bezprawnym działaniem przedsiębiorcy.
Na wstępie należy wskazać, że stosownie do dyspozycjiart. 339 § 1 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W takim wypadku, zgodnie z§ 2przywołanego przepisu, co do zasady przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą. Wskazane powyżej domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda nie obowiązuje, gdy twierdzenia te budzą uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa (art. 339 § 2 k.p.c.).
W dniu 9 lipca 2018 roku weszła w życie Ustawa z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 1104). Zgodnie z art. 5 ust. 1 wskazanej ustawy, do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Ustawą zmienianą jest zaśKodeks cywilny. Dodano do niegoart. 117 § 21. Zgodnie ze wskazaną normą, po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi.
Wedługart. 118 kcjeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.
Roszczenie o zwrot pożyczki udzielonej pozwanej przez(...) sp. z o.o.wW.jako związane z prowadzoną przez wierzyciela pierwotnego działalnością gospodarczą, przedawnia się w terminie trzech lat.
Pozwana jest konsumentem. Wynika to jednoznacznie z charakteru umowy (umowa pożyczki zawarta z przedsiębiorcą). Roszczenie powódki było przedawnione już w chwili wytaczania o nie powództwa.
Zgodnie z obowiązują obecnie, przytoczoną powyżej regulacją, w tej sprawie sąd stosuje do roszczenia przedawnionego, co do którego nie podniesiono zarzutu przedawnienia, przepisyKodeksu cywilnegoobowiązujące w dacie orzekania. W tej dacie sąd zobowiązany już był do uwzględnienia z urzędu faktu wytoczenia przeciwko konsumentowi powództwa o roszczenie w oczywisty sposób przedawnionego.
Powyżej przytaczana regulacja nie stanowi w istocie działania prawa wstecz. Nie została zmieniona treść stosunku prawnego pomiędzy stronami, który oceniany jest według tych samych przepisów – jeśli chodzi o długość terminu przedawnienia oraz sposób liczenia tego terminu. Ustawodawca zaingerował jedynie w kwestię natury procesowej – eliminując konieczność podniesienia przez konsumenta zarzutu przedawnienia. Niezależnie od powyższego, także przed dokonaniem nowelizacjiKodeksu cywilnegozobowiązanie przedawnione miało charakter naturalny, to znaczy wytaczając powództwo o wykonanie obowiązku przedawnionego, powód musiał mieć świadomość, że naraża się na przegranie procesu. Ustawodawca zdecydował się na ingerencję w relacje stron jedynie w tym zakresie, że prawdopodobieństwo przegrania procesu, uzależnione od podniesienia zarzutu przedawnienia, zmienił w pewność tegoż, uniezależniając skuteczność przedawnienia od podniesienia stosownego zarzutu.
Powódka – wbrew twierdzeniom zawartym w pozwie nie wykazała, aby wierzytelność stała się wymagalna w dniu 10 stycznia 2016 roku. Ze złożonej umowy wynika, że termin spłaty pożyczki upływał w dniu 26 grudnia 2015 roku /k.14v/.
W piśmie z dnia 10 lipca 2019 roku powódka twierdziła także, iż pozwana uznała dług wpłacając kwotę 320 zł w dniu 29 grudnia 2015 roku. Niezależnie od tego, że – także wbrew twierdzeniom zawartym w tym piśmie – powódka nie załączyła jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego taką wpłatę, a także nie cofnęła w tym zakresie powództwa, to nadto samo dokonanie zapłaty, nawet jeśliby wpłacającą była pozwana, nie świadczy o uznaniu długu. Dla zakwalifikowania zachowania dłużnika w kategoriach uznania roszczenia konieczne jest bowiem stwierdzenie, że z rozeznaniem daje wyraz temu, iż wierzycielowi przysługuje w stosunku do niego wierzytelność wynikająca z konkretnego stosunku prawnego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 marca 2012 roku, w sprawie o sygn. akt IV CSK 366/11). Wymóg ścisłego sprecyzowania roszczenia, będącego przedmiotem uznania wynika z tego, że bieg przedawnienia uznanego roszczenia przerywa się, ale tylko w granicach zakreślonych uznaniem (wyroki Sądu Najwyższego z 24 lutego 1970 r., II PR 5/70; z 16 września 1977 r., III PR 105/77).
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji.