Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 390/18
Data wyroku: 2019-01-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adam Wrzosek, Przemysław Filipkowski, Marzanna A. Piekarska-Drążek
Słowa kluczowe: Oszustwo, Kradzież z włamaniem
Podstawa prawna: art.286§1 kk, art.279§1 kk, art.287§1 kk

Sygn. akt II AKa 390/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 stycznia 2019 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska-Drążek
Sędziowie: SA – Adam Wrzosek
SO (del.) – Przemysław Filipkowski (spr.)
Protokolant: – Aleksandra Cichocka
przy udziale prokuratora Anny Adamiak
po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2019 r.
sprawyT. J. (1),urodz. (...)wK., synaZ.iR. z d. S.
oskarżonego 1) zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i 2) zart. 279 § 1 k.k.w zb. zart. 287 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 21 maja 2018 r.  sygn. akt VIII K 227/16
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. D.– Kancelaria Adwokacka wW.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawiewyrokiem sygn. VIII K 227/16 z dnia 21.05.2018 r. uznał oskarżonegoT. J. (1)za winnego:
I) dokonania czynu zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkna szkodęG.iP. K.i za to na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kkskazał go, a na podstawieart. 294 § 1 kkwymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;
II) popełnienia czynu zart. 279 § 1 kkw zb. zart. 287 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkna szkodęM. Ł.i za to na podstawie tych przepisów skazał go, a na podstawieart. 279 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
III) na podstawieart. 85 kkorazart. 86 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
IV) na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie od dnia 29.09.2017 r. do dnia 21.05.2018 r.
Nadto zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu kwotę 3420 zł VAT tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu. Oskarżonego zwolniono od obowiązku uiszczenia kosztów postępowania.
Powyższy wyrok został w całości zaskarżony przezobrońcę oskarżonegoT. J. (1).
Obrońca na podstawieart. 444 kpk,art. 425 § 1, 2 i 3 kpkw zw. zart. 438 pkt 2 i 3 kpkzaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I/ naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na treść wyroku tj.art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkprzez dowolną ocenę dowodów, polegającą na :
a/ odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim konsekwentnie zaprzeczał , aby popełnił zarzucane mu czyny, zważywszy, że wersja prezentowana przez oskarżonego jest spójna i logiczna, w zakresie czynu z pkt I pokrywa się z zeznaniami świadkówU. L. (1)iM. K. (1)co do faktu wykonywania pracy przez oskarżonego oraz godzin wykonywania tej pracy; natomiast w zakresie czynu z pkt II oskarżony przyznał, że zarejestrował działalność gospodarczą oraz założył rachunek bankowy, jednocześnie nie mając świadomości, że będzie to wykorzystane do popełnienia przestępstwa;
b/ uznaniu za wiarygodne zeznań i wyjaśnieńR. Z. (1), w których wskazał, że to oskarżony namówił go do założenia konta bankowego, na które miały trafić pieniądze poszkodowanychG.iP. K.;
c/ uznaniu za wiarygodne zeznańS. Z. (1), w których wskazał m.in., że to oskarżony namawiał jego iR. Z. (1)do założenia konta bankowego, na które miały trafić pieniądze poszkodowanychG.iP. K.;
d/ uznaniu zeznań świadkaM. Z. (1)za obciążające oskarżonego i korespondujące z innymi zeznaniami, podczas gdy świadek nie była naocznym świadkiem nakłanianiaS. Z. (1)lubR. Z. (1)przez oskarżonego do założenia konta bankowego, na które miał być wykonany przelew;
II/ błąd w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.
1/ polegający na przyjęciu, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu zR. Z. (1)iA. F. (1)oraz innymi nieustalonymi osobami, i współdziałając dążyli do tego samego celu wspólnymi siłami, w ramach wspólnego porozumienia co do dokonania niekorzystnego rozporządzenia mieniem przezG.iP. K., co pozostaje w sprzeczności z treścią materiału dowodowego, w szczególności z wyjaśnieniami oskarżonego;
2/ polegający na przyjęciu, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, i współdziałając dążyli do tego samego celu wspólnymi siłami, w ramach wspólnego porozumienia co do dokonania niekorzystnego rozporządzenia mieniemM. Ł., co pozostaje w sprzeczności z treścią materiału dowodowego, w szczególności z wyjaśnieniami oskarżonego.
W oparciu o powyższe na podstawieart. 427 § 1 kpkiart. 437 § 1 kpkobrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od przypisanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
III/ Dodatkowo skarżący na podstawieart. 438 pkt 1 kpkzaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.art. 63 § 1 i 2 kkprzez niezaliczenie pełnego okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności tj. przytoczenie jego początkowej i końcowej daty, ale nie wskazanie początkowej chwili jego liczenia przez wskazanie konkretnej godziny i minuty. Nadto wniósł o zasądzenie na swoją rzecz nieopłaconych kosztów obrony udzielonych z urzędu za II instancję.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu Odwoławczego, Sąd Okręgowy ocenił dowody z poszanowaniem reguł zawartych wart. 7 kpki nie popełnił błędów natury faktycznej (w postaci niedostrzeżenia istotnych dowodów czy okoliczności) ani logicznej (w postaci niezrozumienia implikacji wynikających z treści dowodów), a tylko w takim przypadku zarzuty apelacji zasługiwałyby na uwzględnienie /tak np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25.02.2014 r. sygn. IV KK 31/14, lex nr 1441277/. Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i właściwie je ocenił, mając na uwadze treśćart. 7 kpk. Oparł się na całości przedstawionego mu materiału dowodowego i wobec tego nie naruszyłart. 410 kpk, ponieważ uchybienie normie zawartej w przepisieart. 410 k.p.k.może nastąpić jedynie w wypadku nieuwzględnienia przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej /tak np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26.03.2014 r. sygn. III KK 396/13, lex nr 1451526/. Istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności ujawnione w toku przewodu sądowego zostały zaś omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wskazano, które fakty uznano za udowodnione i z jakich powodów, dlatego też Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego odnośnie winy oskarżonegoT. J. (1). Zatem wniosek obrońcy o uniewinnienie oskarżonego jest w oczywisty sposób bezzasadny.
Nieuprawnione jest stanowisko obrońcy, iż w sprawie brak jest dowodów pozwalających na przypisanie temu oskarżonemu popełnienia przestępstw oszustwa i kradzieży z włamaniem. Sąd I instancji słusznie ocenił wyjaśnieniaT. J.za jedynie częściowo zbieżne z analizą innych dowodów, niewiarygodne co do negowania winy i stanowiące linię obrony. Odmienna ocena dowodów dokonana przez obrońcę stanowi jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu Okręgowego, która nie może być skuteczna. Nie jest wystarczające, że skarżący przyjmuje za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, jeśli nie wykazuje skutecznie w analizie dowodów uchybień, których miałby dopuścić się Sąd orzekający. W zaskarżonym wyroku i jego uzasadnieniu odnośnie czynu przypisanego w punkcie I prawidłowo oceniono korelujące ze sobą depozycje świadkówR. Z. (1),S. Z. (1)iM. Z. (1). Oskarżony przyznał, że zna i zamieszkiwał wspólnie zA. F. (1). Nie jest przekonujące, że w bliżej nieokreślonym dniu wraz zA. F.spotkał braciZ.naT.zasklepem (...), którzy proponowali, abyA. F.odpłatnie otworzył konto, gdyż jakiś znajomy ma mieć przelane legalne pieniądze. Oskarżony iA. F.mieli odmówić /k.333, 340, 392/. Wedle oskarżonego, w mieszkaniuZ.widział się zR.iS.tylko przez chwilę i odradzałR.założenie konta /k.392-393/.A. F.został zaś nagrany na kamerach w banku w tym czasie, kiedy był tamR. Z., gdyż był umówiony na założenie konta /k.393/. Oskarżony nie był też konsekwentny w opisywaniu roliA. F., który miał wyrażać zainteresowanie wynagrodzeniem za otwarcie rachunku i umawiał się zS. Z. (1)/k.771-771v/. Na dalszym etapie oskarżony był pewny tylko obecnościS. Z./k.1223/. Właściwie oceniono również nieprzekonujące zeznaniaA. F., wedle którego spotkał się on tylko zR. Z. (1), proponującym mu założenie rachunku. Gdyby rzeczywiścieA. F.miał zamiar otworzyć w banku własny rachunek, to mógł to bez problemu zrobić, a nadto nie oczekiwałby na wypłatę pieniędzy przezR. Z..
Jednakże z dość szczegółowych, zbieżnych i przekonujących relacjiR. Z. (1),S. Z. (1)iM. Z. (1)w powiązaniu z dokumentacją bankową wypływa, żeR. Z. (1)dnia 29.09.2015 r. otworzył rachunek bankowy w celu otrzymania przelewu od(...)– którym byłA. F. (1)- na prośbęT. J., który w tym czasie pozostał w mieszkaniu i prośbę taką kierował także doS. Z./k.40, 48, 152, 393, 793, 794v/.R. Z.dokumenty dotyczące rachunku i swój dowód osobisty oddał oskarżonemu oraz miał za to otrzymać 100 zł. NastępnieR. Z.kontaktował się z(...), który przedstawił się jako wspólnik oskarżonego i odebrał mu aparat telefoniczny oraz przekazał inny do kontaktu, oraz świadek czekał na informację od niego o wpłynięciu dużej kwoty na rachunek, którą miał wypłacać w kilku bankach wtowarzystwie (...)/k.41, 48, 54, 93-94, 152-153, 793v, 795v, 1225/.(...)tj.A. F. (1)obserwowałR. Z.i był w banku, kiedy ten chciał wypłacić pieniądze, po czym został zatrzymany /k.48v, 54, 93, 393/. WcześniejS. Z.bez brata spotkał oskarżonego wsklepie (...)i wymienili się numerami telefonów.M. Z.widziałaT. J., ale nie była bezpośrednim świadkiem jego uzgodnień z braćmi, od których uzyskała szerszą wiedzę. Nie oznacza to, że jej zeznania nie mają żadnego znaczenia. Prawidłowo Sąd Okręgowy przeprowadził przesłuchanie tego świadka i uwzględnił jej zeznania w analizie dowodów, mając na uwadze ich uboczne znaczenie. To pominięcie tego dowodu byłoby uchybieniem ze strony Sądu. Zgodnie zaś z jasną opinią biegłych psychiatry i psychologaS. Z.nie wykazuje zaburzeń psychicznych deformujących jego zeznania /k.1156/. W ocenie psychologaR. Z.także jest w pełni zdolny do składania zeznań /k.1330/. Świadek wskazał nadto, że podczas wspólnego przewożenia oskarżony usiłował wpływać na zmianę jego depozycji /k.1227/. Brak jest jakiegokolwiek powodu, dla któregoR. Z.miałby bezpodstawnie obciążać oskarżonego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w złożonych depozycjach nie umniejsza swojego udziału i nie przerzuca winy naT. J..
Zeznania pokrzywdzonegoP. K.nie budzą żadnych wątpliwości, ale nie posiada on informacji o tożsamości sprawców wyłudzenia pieniędzy w dniu 05.10.2015 r. Potwierdzają one dokonanie blokady w/w środków na rachunku odbiorcy, którym okazał sięR. Z. (1).
Informacje o pracy oskarżonego oprócz niedziel w godz. 17.00-23.00 tj. w czasie, kiedy miał się kontaktować zR. Z. (1), nie zostały wiarygodnie potwierdzone.T. J.nie posiada żadnych dokumentów to potwierdzających. Prowadzący firmę sprzątającąT. K.nie wie, czy oskarżony pracował w tym czasie /k.1498v/.T. B. (1)nie kojarzyłT. J.i nie był w stanie powiedzieć, czy pracował on we wrześniu 2015 r. na terenie budynku(...)/k.1544v-1545/. Wskazana przezT. B.Fundacja (...)nie posiada żadnych danych, aby oskarżony z nią współpracował /k.1542/. Wydział Pedagogiczny UW nie ma informacji, czy oskarżony pracował tam w dniu 29.09.2015 r. /k.1352/. Na pracę wykonywaną w godz. 17-00-21.00 przez oskarżonego wskazały tylkoU. L. (1)/k.1355v, 1379/ iM. K. (2)/k.1427v/.U. L.podała, że było to każdego dnia we wrześniu 2015 r., ale jest powiązana koleżeńsko zT. J., nie jest obiektywna i przyznała się do luk w pamięci. Stosownie do rzeczowej opinii biegłego psychologa, analiza zeznańU. L. (1)wskazuje na ograniczoną zdolność do odtwarzania szczegółów zdarzeń z okresu 2014-2016 r. /k.1409/, czyli nie pamięta ona konkretnych dni.M. K.nie była zaś pewna, czy oskarżony pracował w 2015 r. czy 2016 r. i początkowo samorzutnie wskazała na 2016 r. Takie dowody nie świadczą, aby oskarżony nie mógł spotkać się dnia 29.09.2015 r. z braćmiZ.i nie może go to zwolnić od odpowiedzialności.
Ponadto nie ma większego znaczenia, czy oskarżony kontaktował się zR. Z.tylko w dniu, kiedy ten otworzył rachunek bankowy, czy np. także dzień wcześniej bądź później, albowiem oskarżony nie kwestionował przecież spotkania w mieszkaniu braciZ.i samych kontaktów, tylko przedstawiał ich treść odmiennie od świadków. Natomiast jak ustalono,R. Z. (1)otworzył rachunek w(...) SAdnia 29.09.2015 r. o godz. 17.49 /k.1280/, a więc nie było większych przeszkód, aby oskarżony spotkał się z nim przed tą godziną.
Nie doszło zatem do błędu w ustaleniach faktycznych co do działania oskarżonego wspólnie i w porozumieniu zR. Z. (1)iA. F. (1)– którzy zostali już odrębnie skazani - oraz 2 innymi nieustalonymi osobami, które telefonicznie kontaktowały się z pokrzywdzonym i jego żoną oraz doprowadziły do przelania przez nich pieniędzy. Działanie oskarżonego wynikało z podziału ról między sprawcami i nie wymagało, aby osobiście wykonywał on czynności związane z przejęciem pieniędzy odR. Z., którego w czasie wypłacania kwot miał nadzorowaćA. F..
Odnośnie czynu przypisanego w punkcie II wyroku oskarżony potwierdził jedynie bezsporne okoliczności, że dokonał rejestracji firmy i posiadał przedmiotowy rachunek w(...) Banku (...), na który wpłynęły pieniądze /k.535-536/. Słusznie uznano za niewiarygodne wyjaśnienia, że około sierpnia 2016 r. oskarżony oczekiwał na pieniądze od „inwestora”, skoro w istocie nie wskazał tej osoby i nie była nim pokrzywdzonaM. Ł.. Nie jest wystarczające określenie, że była to osoba pochodzenia nepalskiego o imieniuK., która kontaktowała się przez nieustalonego pośrednikaP.. Oskarżony nadto nie sprecyzował oczekiwanej sumy ani nie podał jej przeznaczenia, jak też nie przedstawił żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby jakąkolwiek współpracę gospodarczą.
Zeznania pokrzywdzonejM. Ł.oraz pracownikówBanku (...)korespondują ze sobą i są przekonujące. Jednoznacznie wskazują, że pokrzywdzona nie miała świadomości, iż dnia 08.06.2016 r. z jej rachunku wykonywany jest zakwestionowany przelew na kwotę 91.200 zł, który został zablokowany w(...) Banku (...)i w rezultacie nie zaksięgowano go na rachunkuT. J./k.403-404, 797/. WedługA. K.na komputerze pokrzywdzonej mogło zostać zainstalowane złośliwe oprogramowanie, za pomocą którego przejęto hasło klientki do systemu i nie otrzymała ona od banku smsa z kodem, który należy wpisać jako potwierdzenie transakcji, co możne wynikać ze zmiany numeru telefonu w systemie /k.797-797v/. Zdaniem pokrzywdzonej jej telefon „dziwnie się zachowywał”, a zatem możliwe jest, że przejęto bądź usunięto sms wysłany z banku na jej numer telefonu, dokonując ingerencji w oprogramowanie jej telefonu. Natomiast limit transakcji bez jej wiedzy podniesiono z 50.000 zł do 100.000 zł /k.798/, jak też wprowadzono nowy zapis o przedmiotowym przelewie, czyli dokonano ingerencji w zapis danych na jej rachunku bankowym.
Także w tym przypadku trudno uznać, aby doszło do błędu w ustaleniach faktycznych co do działania oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, które dokonały ingerencji w oprogramowanie komputera pokrzywdzonej i zapisy na jej rachunku bankowym oraz doprowadziły do wysłania z tego rachunku przelewu na rachunekT. J.. O ile nie ustalono, aby to oskarżony osobiście wykonywał przedmiotowe czynności co do komputera i rachunku, to niewątpliwie współdziałał ze sprawcami, którzy dokonali w opisany sposób kradzieży z włamaniem z rachunku pokrzywdzonej. Nie jest możliwe, aby sprawcy dokonując tej kradzieży wykonywali przelew na przypadkowy numer rachunku czy też działali bez wiedzy oskarżonego. GdybyT. J.został „nieświadomie wykorzystany” przez innych, to po pierwsze podałby dane tych osób, a po drugie tacy sprawcy nie uzyskaliby w ogóle dostępu do pieniędzy, gdyż znajdowałyby się one w jego dyspozycji na rachunku. To wymogiprawa bankowegozabraniające korzystania z anonimowych rachunków powodują, że wśród sprawców jeden z nich musi w tym celu umożliwić przelanie sumy na konkretny rachunek. Taka osoba bierze pod uwagę duże ryzyko ujawnienia i zatrzymania. Może przy tym usiłować w inny sposób uniknąć odpowiedzialności karnej, np. ukrywając się bądź uciekając przed wymiarem sprawiedliwości, do czego w niniejszej sprawie przecież doszło. Podnoszone przez skarżącego brak rozsądku i nadmierne ryzyko ze strony oskarżonego nie wykluczają współudziału w przestępstwie. Tak więc nieustalone osoby i oskarżony porozumieli się wcześniej co do udostępnienia przez niego rachunku w celu przelania pieniędzy uzyskanych w drodze przestępstwa, które następnie oskarżony miał wypłacić i podzielić się zyskiem z pozostałymi sprawcami. Jednoznacznie świadczą o tym ustalone w sprawie okoliczności, bowiem brak jest innego powodu, aby udostępnił ten rachunek. Oskarżony z pewnością miał świadomość popełnianego przestępstwa, a jedynie nie chciał wskazać pozostałych sprawców, chociaż podał, że było to 2 mężczyzn, którzy mieli doprowadzić do przelania na jego rachunek pieniędzy. Działał przy tym w ramach uzgodnionego wcześniej podziału ról. Skarżący nie podważył przy tym prawidłowości przyjętej kwalifikacji prawnej czynu. Natomiast dodatkowa rola i współdziałanie innych osób nie może zwolnić oskarżonego od odpowiedzialności.
Analiza dokonanych ustaleń faktycznych i treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie także przekonują, że Sąd Okręgowy przyjął prawidłową kwalifikację prawną przypisanych w wyroku czynów : a) zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkz punktu I oraz b) zart. 279 § 1 kkw zb. zart. 287 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkz punktu II. Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości, żeT. J.działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i postąpił z zamiarem bezpośrednim. Nie ma przy tym znaczenia, jaką korzyść miał odnieść oskarżony osobiście, a jaka była przeznaczona dla innych, gdyż stosownie do brzmieniaart. 115 § 4 kkkorzyść majątkowa z przestępstwa może być przeznaczona dla kogokolwiek. Sąd przekonująco wyjaśnił podstawy prawne wyroku, ponieważ wskazał, jakie elementy zadecydowały o przyjęciu tych kwalifikacji. Apelacja nie zawiera zaś argumentów nakazujących poczynić odmienne ustalenia. Z uwagi na niepodniesienie żadnych zarzutów zbyteczne jest szersze ustosunkowanie się do tej kwestii.
Wobec braku zarzutu dotyczącego rażącej niewspółmierności kar wymierzonychT. J. (1)stwierdzić jedynie wypada, iż kara 2 lat za czyn I oraz kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn II orzeczone zostały niewiele powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, jeśli zważyć na możliwość wymierzenia każdej z kar od roku do 15 lat pozbawienia wolności. Ze względu na prawidłowo rozważone przez Sąd I instancji okoliczności w postaci odmienności przypisanych przestępstw, braku między nimi związku przedmiotowego i odległość czasową orzeczono karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności z zastosowaniem zasady kumulacji. Nie wymierzono przy tym kar grzywny. Tak ukształtowane kary czynią zadość potrzebom prewencji indywidualnej i generalnej oraz odpowiadają dyrektywom zamieszczonym wart. 53 § 1 i 2 kk. Całokształt okoliczności sprawy przekonuje, że nie zachodzą jakiekolwiek podstawy do złagodzenia tych kar. W konsekwencji wymierzone kary są sprawiedliwe. Uwzględniono, że oskarżony jest sprawcą niepoprawnym, był wielokrotnie karany i działał w warunkach powrotu do przestępstwa.
Z uwagi na to, iż w sprawie nie zachodzą wyjątki określone wart. 439 kpk,art. 440 kpkiart. 455 kpk, rozpoznano apelację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów.
Odnośnie zarzutu obrazy prawa materialnego poprzez nieprawidłowe określenie początku zaliczonego okresu rzeczywistego pozbawienia wolności zauważyć należy, że w okresie od chwili zatrzymania dnia 15.07.2016 r. godz. 00.15 do dnia 29.09.2017 r. do godz. 00.15T. J.odbywał równocześnie karę 2 lat pozbawienia wolności /k.293, 383, 707/. Wobec tego prawidłowo Sąd Okręgowy zaliczył na poczet wymierzonej kary łącznej jedynie okres od dnia 29.09.2017 r. do dnia 21.05.2018 r. Nie wskazano bliżej czasu, od którego w dniu 29.09.2017 r. należy liczyć zaliczony okres, ponieważ sprecyzowanie tego nie jest potrzebne i należy do administracji jednostki penitencjarnej. Jeżeli w okresie tymczasowego aresztowania oskarżonego równocześnie odbywał on karę pozbawienia wolności, to dzień końca tej kary jest początkiem stosowania wyłącznie środka zapobiegawczego i od niego rozpoczyna się okres, który podlega zaliczeniu na poczet orzekanej kary. Nie narusza toart. 63 § 1 i 2 kk, gdyż§ 2dotyczy zaliczenia na poczet kary grzywny, co nie wystąpiło w niniejszej sprawie, a§ 1wskazuje na konieczność zaokrąglenia w górę do pełnego dnia okresu tymczasowego aresztowania, co zostanie poczynione przy obliczeniu pozostającej do wykonania kary.
O wynagrodzeniu dla obrońcy z urzędu orzeczono na podstawie przepisów § 17 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
Zwolniono oskarżonego na podstawieart. 624 § 1 kpkod ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. Sąd kierował się długotrwałością pozbawienia wolności oraz sytuacją majątkową i finansową oskarżonego.
Z tych powodów orzeczono, jak w wyroku.