Sąd Rejonowy w Mrągowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 56/19
Data wyroku: 2019-05-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Połomski

Sygn. akt: I C 56/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 maja 2019 roku
Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Krzysztof Połomski

Protokolant:

starszy sekretarz sądowy Milena Urbanowicz

po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2019 roku w Mrągowie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...) Banku (...) S.A.z siedzibą wW.
przeciwkoM. D.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanejM. D.na rzecz powoda(...) Banku (...) S.A.z siedzibą wW.kwotę42.839,46 (czterdzieści dwa tysiące osiemset trzydzieści dziewięć złotychi czterdzieści sześć groszy) z odsetkami umownymi w wysokości 10 % rocznie, lecz nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnychza opóźnienie, liczonymi od kwoty 40.580,24 zł (czterdzieści tysięcy pięćset osiemdziesiąt złotych i dwadzieścia cztery grosze) od dnia 9 sierpnia2018 roku do dnia zapłaty,

II
zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 4.153 zł (cztery tysiące sto pięćdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego,

III
nakazuje ściągnięcie od pozwanejM. D.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Mrągowie kwoty 1.606 zł (jeden tysiąc sześćset sześć złotych) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. aktI C 56/19

UZASADNIENIE
Powód(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.wniósł o zasądzenie od pozwanejM. D.na jego rzecz kwoty 42.839,46 złotychz odsetkami umownymi w wysokości 10 % rocznie, lecz nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonymi od kwoty 40.580,24 złotych od dnia 9 sierpnia2018 roku do dnia zapłaty, a także o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu podniósł, że wierzytelność objęta pozwem wynika z braku zapłaty przez pozwaną należności z tytułu umowy pożyczki z dnia 4 listopada 2015 roku zawartej przez nią z(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.. Pozwana nie spłaciła tej pożyczki i nie reagowała na wezwania do zapłaty.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 19 września 2018 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie nakazał pozwanejM. D., aby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłaciła powodowi kwotę 42.839,46 złotych z odsetkami umownymi w wysokości 10 % rocznie, lecz nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonymi od kwoty 40.580,24 złotych od dnia 9 sierpnia2018 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 536 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.
PozwanaM. D.wniosła sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty, nie przedstawiając żadnej argumentacji.
W toku procesu złożyła pismo, w którym zarzuciła, iż wypowiedzenie umowy kredytu stanowiło naruszenieart. 5 kc, gdyż bank wezwał ją do wniesienia opłaty uwiarygadniającej,a co za tym idzie wypowiedzenie umowy miało charakter warunkowy, co zgodniez orzecznictwem Sądu Najwyższego jest niedopuszczalne.
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 4 listopada 2015 roku(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.zawarła zM. D.umowę pożyczki nr (...)na kwotę 47.790 złotych.
(bezsporne, a nadto dowód:umowa pożyczki nr (...)z dnia 04.11.2015r. – k. 57-62)
M. D.początkowo spłacała raty pożyczki, jednakże później tego zaprzestała. Okoliczność ta stała się przyczyną wypowiedzenia jej w dniu 20 lutego 2018 roku przez(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.umowy pożyczkii wezwania jej do zapłaty zadłużenia wynoszącego wówczas kwotę 39.003,14 złotych.W treści wypowiedzenia znalazła się adnotacja, że spełnienie przez pożyczkobiorcę określonych warunków spowoduje utratę mocy wypowiedzenia.
(dowód: historia operacji – k. 37-40, wypowiedzenie umowy pożyczki z dnia 20.02.2018r. – k. 41-43)
W dniu 27 lipca 2018 roku(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wezwałaM. D.do zapłaty kwoty 42.683,83 złotych tytułem należności wynikających zumowy pożyczki nr (...).M. D.nie uregulowała tej należności.
(dowód: wezwanie do zapłaty – k. 47, wyciąg z ksiąg rachunkowych – k. 44)
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo jest zasadne i jako takie podlegało uwzględnieniu w całości.
Na wstępie wskazać należy, iż w świetle stanowisk stron postępowania za niewątpliwei jednoznacznie ustalone uznał Sąd zasadnicze okoliczności leżące u podstaw zgłoszonego powództwa. Niewątpliwym a zarazem niekwestionowanym w toku procesu były bowiem takie okoliczności jak fakt zawarcia przez pozwanąumowy pożyczki nr (...)w dniu 4 listopada 2015 roku z(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.i fakt braku spłaty należności z tej umowy. Okolicznościte znajdują nadto potwierdzenie w przedłożonych przez stronę powodową do akt dokumentach w postaci umowy pożyczki, oświadczenia o jej wypowiedzeniu, wezwaniach pozwanej do zapłaty należności oraz wyciągu z ksiąg bankowych. W świetle uregulowaniazart. 232zd. pierwszekpcto na stronie pozwanej spoczywał w tej sytuacji ciężar dowodu spłaty zobowiązania względem powoda (odzwierciedla to również rzymska paremia„ei incumbit probatio qui dicit, non ei qui negat”). Tymczasem pozwana nie wykazała,że spłaciła zobowiązania zaciągnięte na podstawie w/w umowy pożyczki. Nie można bowiem uznać za przekonujący dowód w tym zakresie potwierdzenie wpłaty z dnia 3 sierpnia2018 roku (vide: k. 69). Po pierwsze, jest to tylko kserokopia dokumentu, a nie jego oryginał. Po drugie, wpłata została dokonana na nieaktualne konto, a sama pozwana przedłożyła pismo powoda z dnia 24 lipca 2018 roku informujące ją o zmianie numeru rachunku do spłat (vide: k. 66). Po trzecie zaś, z dowodu wpłaty wynika, że dotyczyć ona miała spłaty należnościz dwóch różnych umów bez rozbicia uiszczanej należności na poszczególne umowy.
Pozwana w żaden sposób nie podważyła ani autentyczności, ani prawdziwości danych zawartych we wskazanej dokumentacji, nie wykazała też, by wbrew twierdzeniom powoda spłaciła przynajmniej część zobowiązań od niego dochodzonych. Treść wyciągu z ksiąg banku w połączeniu z wydrukiem historii rachunku bankowego w jednoznaczny sposób pozwalają zaś na zweryfikowanie wysokości roszczeń nim objętych w konfrontacjiz wysokością wierzytelności objętej żądaniem pozwu.
Pozwana zgłosiła natomiast zarzut przedwczesności powództwa z uwagi na brak skutecznego wypowiedzenia umowy, którego uwzględnienie winno prowadzić do oddalenia zgłoszonego powództwa.
Zarzut ten jednak okazał się być w ocenie Sądu niezasadny. Otóż – jakkolwiek rację ma pozwana, iż w judykaturze przyjęto, że warunkowe oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy bankowej jest niedopuszczalne – to jednak nie sposób przenieść tę argumentacjęna niniejszy przypadek. Po pierwsze, w ocenie Sądu z uwagi na sposób sformułowania stosownej klauzuli w wypowiedzeniu umowy rachunku trudno w tym przypadku mówićo warunku w rozumieniuart. 89 kc.Przyjąć bowiem należy, iżin concretoklauzula ta nie przesądza o ustanowieniu warunku w zakresie skuteczności oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, a jedynie sugeruje klientowi banku możliwość podjęcia działań mających na celu dalsze trwanie umowy. Po drugie zaś, nawet gdyby przyjąć, iż brzmienie w/w klauzuli przesądza o uznaniu jej za warunek w rozumieniuart. 89 kc, to z pewnością byłby to warunek rozwiązujący a nie zawieszający. Spełnienie przez pozwaną świadczenia skutkowałoby bowiem rozwiązaniem skutku jednostronnego oświadczenia w postaci wypowiedzenia umowy, czyli powrotem do trwania umowy. Za niedozwolone przyjmuje się zaś w doktryniei orzecznictwie ustanawianie warunków zawieszających. O warunku zawieszającym mówi się wówczas, gdy powstanie skutku czynności prawnej uzależnione jest od zdarzenia przyszłegoi niepewnego. Jeśli zaś od takiego zdarzenia uzależnione jest ustanie skutków czynności prawnej, wówczas mówimy o warunku rozwiązującym. Powód formułując w taki sposób treść klauzuli w wypowiedzeniu umowy nie warunkował skuteczności wypowiedzenia umowy, bo ono dokonało się już w momencie złożenia stosownego oświadczenia. Zasugerował jedynie możliwość powrotu do umowy, a więc rozwiązania skutku w postaci wypowiedzenia umowy, w przypadku spłaty zobowiązań wynikających z umowy pożyczki, co jednak nie nastąpiło.
W realiach sprawy brak również jakichkolwiek podstaw do uznania, iż powód nadużył przysługujące mu prawo podmiotowe. Pozwana pożyczyła od powoda pieniądzew stosunkowo wysokiej kwocie. Zaniechała spłaty należności z umowy, nie wskazując,by przyczyną takiej sytuacji była jakaś nadzwyczajna sytuacja w jej życiu osobistym lub zawodowym. Oczywistą konsekwencją braku spłaty należności z umów bankowych jest wypowiadanie takich umów, do czego doszło również i w tym przypadku. Od czasu wpływu sprawy w elektronicznym postępowaniu upominawczym do czasu wydania niniejszego rozstrzygnięcia minęło 9 miesięcy, a pozwana w tym czasie nie uiściła na rzecz powoda żadnej części należności wynikających z umowy pożyczki, w tym choćby rat pożyczkowych wynikających z tej umowy. W tej sytuacja zarzut zart. 5 kcpostawiony przez pozwaną jawi się jako zupełnie nieuzasadniony.
Mając zatem powyższe na uwadze – na podstawie art.art. 720 § 1 kc– orzeczono jak w punkcie I wyroku.
O kosztach procesu orzeczono w oparciu o regułę zart. 98 § 1 i § 3 kpcw zw.zart. 99 kpcw zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 265), zasądzając od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4.153 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3.600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego (pkt II wyroku).
W konsekwencji przyjętej reguły orzeczenia o kosztach procesu na podstawieart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(tekst jednolityDz. U. z 2019r. poz. 785) Sąd nakazał ściągnięcie od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Mrągowie kwoty 1.606 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych (pkt III wyroku). Na koszty te składała się wyłącznie nieuiszczona dotychczas część opłaty sądowej od pozwu.
/-/ SSR Krzysztof Połomski