Sąd Okręgowy w Warszawie
XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumenta
Sygnatura akt: XVII AmE 134/17
Data wyroku: 2019-02-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Turliński

Sygn. aktXVII AmE 134/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 lutego 2019 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentóww składzie:

Przewodniczący –

SSO Andrzej Turliński

Protokolant –

sekretarz sądowy Iwona Hutnik

po rozpoznaniu 22 lutego 2019 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z odwołaniaPrzedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.
przeciwkoPrezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o obliczenie opłaty koncesyjnej
na skutek odwołaniaPrzedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 23 listopada 2016 r.(...)

1
oddala odwołanie,

2
zasądza odPrzedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

SSO Andrzej Turliński
Sygn. akt XVII AmE 134/17

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 23 listopada 2016 r.(...)Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes URE, pozwany) na podstawieart. 34 ust. 1w związku zart. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne(Dz.U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.) oraz w związku z§ 4 ust. 3 i § 6 ust. 4w związku zust. 1 – 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja(Dz.U. z 1998 r. Nr 60, poz. 387 z późn. zm.) oraz w związku zart. 2 § 2 i 3 oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(Dz.U.2015, poz. 613 z późn. zm.) po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie obliczenia opłaty koncesyjnej ustalił dla(...) Sp. z o.o.(powód) opłatę należną z tytułu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie Obrót paliwami ciekłymi w tym gazem płynnym – LPG, udzielonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 17 lutego 2011 r. znak:(...)na kwotę 644 zł.
Od ww. decyzji powód wniósł odwołanie zaskarżając ją w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1
naruszenie przepisów postępowania w postaciart. 7w zw. zart. 77w zw. zart. 80 k.p.a.poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku przeprowadzenia kompleksowego postępowania mającego na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, barku wyczerpującego rozpatrzenia dostępnego w sprawie materiału dowodowego oraz błędnej, niepełnej ocenie okoliczności sprawy w oparciu o zebrany materiał dowodowy, mającej postać całkowitego pominięcia dowodów z dokumentów powoływanych w toku postępowania przez odwołującego, w tym uzupełnionych formularzy opłaty z tytułu udzielonej koncesji za 2011 rok, wyciągu z ksiąg bankowych oraz decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 28 lutego 2001 r. znak:(...));

2
naruszenie przepisu postępowania w postaciart. 104 k.p.a.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku odniesienia się przez organ w skarżonej decyzji do całokształtu okoliczności sprawy, wyrażające się w pominięciu jakiegokolwiek rozpatrzenia przez organ zagadnienia faktycznego dokonania przez odwołującego opłaty w wysokości 644,00 zł z tytułu udzielonej mu koncesji za 2011 rok, co znajdowało odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie, pominiętym przez organ materiale dowodowym;

3
naruszenie przepisu postępowania w postaciart. 107 § 3 k.p.a.poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku wskazania w uzasadnieniu faktycznym skarżonej decyzji oceny wiarygodności i mocy dowodowej w stosunku do dokumentów przedłożonych na potrzeby postępowania przez odwołującego, jak również braku należytego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji;

4
naruszenie prawa materialnego w postaciart. 34 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetycznepoprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące ustaleniem dla odwołującego opłaty należnej z tytułu koncesji, pomimo że odwołujący wykonał już swój obowiązek w tym zakresie, co doprowadziło do podwójnego obciążenia odwołującego opłatą z tego samego tytułu;

5
naruszenie przepisów postępowania w postaci§ 6 ust. 4w zw. z§ 6 ust. 1 – 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja, poprzez ich nieuprawnione zastosowanie i obliczenie przez organ opłaty z tytułu udzielonej koncesji, w sytuacji gdy w sprawie nie zaistniała przesłanka niewniesienia przez przedsiębiorcę opłaty z tego tytułu;

6
naruszenie przepisu postępowania w postaciart. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez jego nieuprawnione zastosowanie i ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego wobec odwołującego, w sytuacji gdy w sprawie nie zaistniała przesłanka braku zapłacenia przez podatnika ciążącego na nim obowiązku podatkowego bądź braku złożenia deklaracji.

W związku z tym powód wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez umorzenie postępowania administracyjnego wobec jego bezprzedmiotowości oraz zasądzenie od Prezesa URE na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztu uiszczonych opłat skarbowych od złożonych pełnomocnictw, w wysokości 34,00 zł, ewentualnie, w przypadku stwierdzenia braku podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji zgodnie z przedstawionym powyżej wnioskiem – o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy.
Jednocześnie powód wniósł o:

1
dopuszczenie dowodu z dokumentu załączonego do akt postępowania – decyzja Prezesa URE z dnia 28 lutego 2001 r. Nr(...)– załączonej do akt postępowania, na okoliczność ustalenia okresu, w jakim odwołującemu udzielona została koncesja na obrót paliwami płynnymi, jak również ustalenia, czy przed udzieleniem koncesji na mocy decyzji Prezesa URE z dnia 17 lutego 2011 r. Nr(...)odwołujący dysponował koncesją w tym zakresie,

2
dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do akt postępowania:

a
formularza dokumentu – Opłata z tytułu uzyskania koncesji za 2011 r. z dnia 4 lutego 2011 r.,

b
wyciągu nr(...)z rachunku bieżącego obejmujący przelew z dnia 9 lutego 2011 r.,

c
formularza opłaty z tytułu udzielonej koncesji na 2011 r. z dnia 23 sierpnia 2016 r.

- wszystkich na okoliczność ustalenia, czy odwołujący dokonał obliczenia i uiszczenia opłaty z tytułu udzielonej mu koncesji na obrót paliwami ciekłymi za 2011 r., daty obliczenia i uiszczenia tej opłaty, jak również jej wysokości oraz prawidłowości obliczenia.
W uzasadnieniu odwołania powód podał, że Prezes URE całkowicie bezzasadnie ustalił i obciążył powoda opłatą w wysokości 644 zł z tytułu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami ciekłymi, w tym gazem płynnym – LPG za 2011 r. W rozstrzygnięciu w zupełności pominął jednak, co było mu wielokrotnie sygnalizowane przez powoda w toku postępowania, że w sprawie faktycznie doszło już zarówno do obliczenia jak i opłacenia ww. opłaty przez przedsiębiorstwo energetyczne zgodnie z § 3 i § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa URE corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja. W tym świetle prowadzone postępowanie administracyjne zakończone kwestionowaną decyzją było bezprzedmiotowe wobec czego winno zakończyć się umorzeniem.
Powód podkreślił, że Prezes URE w swoim rozstrzygnięciu pominął szereg okoliczności faktycznych sprawy przedstawianych mu przez niego. Pominięto, iż przed złożeniem przez powoda wniosku o udzieleniu koncesji z dnia 28 grudnia 2010 r. oraz przed udzieleniem powodowi koncesji decyzją z dnia 17 lutego 2011 r. dysponował on przez okres poprzedzających 10 lat wcześniejszą koncesją udzieloną na mocy decyzji Prezesa URE z dnia 28 lutego 2001 r.
Prezes URE nie zwrócił również uwagi na to, że koncesjonariusz regularnie i terminowo obliczał oraz uiszczał opłaty roczne z tytułu udzielonej mu koncesji przez cały okres jej obowiązywania, a także, że w dniu 4 lutego 2011 r. dokonał on również obliczenia opłaty w powyższym zakresie za 2011 r. niejako „z góry” tj. jeszcze przed oficjalnym wydaniem koncesji na kolejny okres tj. od 6 marca 2011 r. zgodnie z jego wnioskiem. Powód w dniu 9 lutego 2011 r. dokonał opłaty w wysokości 644 zł, która ustalona została w oparciu o jego przychód netto ze sprzedaży za rok poprzedzający ustalenie opłaty, tj. rok 2010. Obliczenie opłaty koncesyjnej zostało prawidłowo udokumentowane w obowiązującym wówczas i przekazanym do Prezesa URE formularzu opłaty z tytułu uzyskania koncesji, sygnowanym przez powoda w dniu 4 lutego 2011 r.
Powód podał, że uiścił przedmiotową opłatę nawet wcześniej, przed formalnym wydaniem decyzji o udzieleniu mu koncesji na kolejny okres tj. od dnia 17 lutego 2011 r. co znajduje potwierdzenie w przywoływanych dokumentach, które były w dyspozycji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.
Brak uwzględnienia analizowanej dokumentacji w toku rozpoznawania sprawy stanowi wyraźnie o naruszeniu przepisów postępowania obligujących organ administracji publicznej do podejmowania wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również wyczerpującej oceny zaistniałych w konkretnym przypadku okoliczności na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, a nie tylko wybiórczo uwzględnionych dokumentów. W omawianym postępowaniu doszło w efekcie do wadliwości proceduralnych polegających na uchybieniu przez organ normom wynikającym zart. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 104 k.p.a.
Nieuwzględnienie uwarunkowań wynikających z przedłożonych przez powoda dokumentów doprowadziło w efekcie do naruszenia prawa materialnego w postaciart. 34 ust. 1 ustawy Prawo energetycznepolegającego na ustaleniu dla przedsiębiorcy energetycznego opłaty należnej z tytułu koncesji pomimo, że została ona już wcześniej obliczona i opłacona co miało miejsce na początku 2011 r. Doprowadziło to do dwukrotnego obciążenia powoda należnością publicznoprawną z tego samego tytułu, pomimo, że w obowiązującym porządku prawnym nie istnieje żadna podstawa upoważniająca organ do wydania takiego rozstrzygnięcia i ponownego żądania od przedsiębiorcy zrealizowanej już przez niego opłaty.
Wydane przez Prezesa URE rozstrzygnięcie obarczone jest ponadto, zdaniem powoda, naruszeniami § 6 ust. 4 w zw. z § 6 ust. 1 – 3 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja, a także art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, których zastosowanie warunkowane jest zaistnieniem opisanych w nich okoliczności tj. brakiem wniesienia opłaty – zapłacenia należności podatkowej bądź brakiem przedstawienia stosownej deklaracji. Mając na uwadze fakt, że powód w opozycji do stanowiska organu, uiścił w rzeczywistości wzmiankowaną opłatę, jak również przedłożył stosowaną deklarację – formularz jej obliczenia, w sprawie nie zaistniały żadne uwarunkowania przemawiające za zastosowaniem ww. przepisów.
Powód dodał, że Prezes URE w zupełności pominął w uzasadnieniu swojej decyzji, iż w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2016 r. oraz sformułowane w nim wezwania, powód przedłożył zarówno aktualny, wypełniony formularz dotyczący wyliczenia opłaty koncesyjnej, podpisany w dniu 23 sierpnia 2016 r., jak również potwierdzenie uiszczenia wymaganej opłaty w postaci wyciągu z rachunku bieżącego(...), dokumentującego transakcję bankową na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na kwotę 644,00 zł z dnia 9 lutego 2011 r.
Powód stwierdził, że to właśnie ponowne ustalenie w stosunku do niego opłaty z tytułu koncesji, która została już zarówno obliczona przez samego przedsiębiorcę energetycznego, jak i opłacana, jest sprzeczne zarówno z realiami faktycznymi niniejszej sprawy jak i obowiązującymi przepisami.
W piśmie z dnia 22 maja 2017 r. powód z ostrożności procesowej zgłosił zarzut przedawnienia roszczenia Prezesa URE wobec niego o zapłatę opłaty należnej z tytułu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami ciekłymi w tym gazem płynnym – LPG za 2011 r. W tym ujęciu, w przypadku stwierdzenia przez Sąd braku podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania wniósł o jej uchylenie w całości również ze względu na przedawnienie.
W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił wniosek powoda o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa URE z dnia 23 listopada 2016 r.(...).
Na rozprawie w dniu 22 lutego 2019 r. pełnomocnik pozwanego złożył załącznik do protokołu rozprawy.
Podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wnioski.
W jego ocenie odwołanie powoda nie zasługuje na uwzględnienie. Oświadczył, że powód złożył w 2010 r. wniosek o udzielenie koncesji i w 2011 r. koncesja ta została mu udzielona.
Pełnomocnik pozwanego powołał się naart. 34 ustawy Prawo energetycznew związku z § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie opłaty koncesyjnej.
Oznajmił, że powód nie wniósł pierwszej opłaty od koncesji udzielonej w 2011 r.
Kwota uiszczona przez powoda na konto Urzędu Regulacji Energetyki w wysokości 644 zł dotyczyła innej koncesji.
Powód mógł złożyć wniosek o przedłużenie koncesji udzielonej w 2001 r., jednakże nie skorzystał z takiego uprawnienia i niniejsza koncesja wygasła.
Pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie odwołania.
Za powoda nikt się nie stawił – zawiadomienie o rozprawie doręczone zostało prawidłowo pełnomocnikowi powoda.
Na rozprawie w dniu 22 lutego 2019 r. Sąd postanowił dopuścić dowody zgromadzone w postępowaniu administracyjnym na okoliczności podane w pismach procesowych stron i w wypowiedzi pełnomocnika pozwanego zanotowanej w protokole.
Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 28 grudnia 2010 r. do Prezesa URE wpłynął wniosek powoda o udzielenie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie Obrót paliwami ciekłymi w tym gazem płynnym- (...).
Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie udzielenia koncesji, Prezes URE decyzjązdnia 17 lutego 2011 r. Nr(...)udzielił powodowi koncesji na obrót paliwami ciekłymi na okres od 6 marca 2011 r. do 31 grudnia 2030 r. (k. 20 akt administracyjnych).
Udzielenie powodowi (na jego wniosek) powyższej koncesji, obligowało go do wniesienia z tego tytułu opłaty, zwanej dalej też „opłatą koncesyjną - zgodnie z przepisamirozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja(Dz. U. z 1998 r. Nr 60, poz. 387, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie opłat".
Opłata koncesyjna powinna zostać obliczona przez powoda i wniesiona na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki w terminie do 30 dni od dnia wydania mu koncesji. Prezes URE ustalił, że do tego dnia nie wpłynęła na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki opłata koncesyjna.
Powód w 2010 roku,tj. w roku poprzedzającym udzielenie powyższej koncesji, uzyskał przychody w zakresie działalności objętej koncesją w wysokości 1 610 499,00 zł, co wynika z Formularza opłaty koncesyjnej.
W związku z powyższym, Prezes URE pismem z dnia 18 maja 2016 r., sygn.(...)(k. 1 akt administracyjnych), poprawione w dniu 24 czerwca 2016 r., znak:(...)(k. 7 akt administracyjnych) wezwał powoda do wniesienia w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego pisma opłaty z tytułu udzielonej koncesji na obrót paliwami ciekłymi wraz z odsetkami za zwłokę za okres od dnia 22 marca 2011 r. do dnia wniesienia opłaty oraz poinformował o sposobie jej uiszczenia.
Pomimo powyższego wezwania powód pismem z dnia 01 czerwca 2016 r. (k. 3 akt administracyjnych), a następnie pismem z dnia 01 lipca 2016 r. (k. 9 – 9V akt administracyjnych) odmówił uiszczenia opłaty i przedstawił negatywne stanowisko co do żądania uiszczenia opłaty w odpowiedzi na wezwanie. Podłą, że w rzeczywistości dokonał opłaty z tytułu udzielenia koncesji na obrót paliwami ciekłymi za rok 2011, w związku z czym wzywanie do ponownego wniesienia opłaty wraz z odsetkami za zwłokę pozostaje na obecnym etapie pozbawione podstaw.
Wyjaśnił, że uzyskał pierwszą koncesję w powyższym przedmiocie na mocy decyzji Prezesa URE z dnia 28 lutego 2001 r. Koncesja został udzielona z urzędu do dnia 5 marca 2011 r. Koncesjonariusz regularnie i terminowo uiszczał opłaty roczne z tytułu udzielonej mu koncesji przez cały okres jej obowiązywania. 4 lutego 2011 r. dokonał również opłaty w powyższym zakresie za 2011 r. niejako „z góry” tj. jeszcze przed oficjalnym wydaniem koncesji na kolejny okres tj. od 6 marca 2011 r. zgodnie z jego wnioskiem. Została dokonana opłata w wysokości 644 zł, która została ustalona w oparciu o przychód netto ze sprzedaży za rok poprzedni tj. rok 2010. W dniu 17 lutego 2011 r. Prezes URE wydał decyzję o udzieleniu koncesji powodowi na okres od 6 marca 2011 r. do 31 grudnia 2030 r. Przedmiotowa opłata została de facto opłacona przez powoda już wcześniej tj. 04 lutego 2011 r. Dokonanie opłaty zgodnie z wezwaniem prowadziłoby do podwójnego pobrania z tego samego tytułu.
W związku z powyższym, Prezes URE pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r.,

(...)
(k. 11 – 11V), zawiadomił powoda o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie obliczenia pierwszej opłaty z tytułu koncesji na obrót paliwami ciekłymi udzielonej dlaPrzedsiębiorstwa Usługowo – Handlowego (...) Sp. z o.o.decyzja Prezesa URE z 17 lutego 2011 r. Jednocześnie powód został wezwany do złożenia stosownych wyjaśnień i nadesłania dokumentów, tj. wypełnionego formularza dotyczącego wyliczenia opłaty koncesyjnej (który to formularz został przekazany powodowi z wezwaniem do wniesienia opłaty koncesyjnej) oraz potwierdzenia uiszczenia przedmiotowej opłaty na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki. Ponadto powód zgodnie zart. 77 § 4 k.p.a., został poinformowany o faktach znanych Prezesowi URE z urzędu, tj. o wysokości przychodów osiągniętych przez powoda w roku poprzedzającym udzielenie mu w dniu 17 lutego 2011 r. koncesji.
W odpowiedzi powód pismem z dnia 24 sierpnia 2016 r. podtrzymał swoje negatywne stanowisko w sprawie (k. 13 – 14V akt administracyjnych).
Pismem z dnia 06 września 2016 r.,(...)(k. 31 akt administracyjnych) Prezes URE poinformował powoda, że w przedmiotowej sprawie zgromadzony został materiał dowodowy pozwalający na podjęcie decyzji. Jednocześnie zawiadomił powoda, że zgodnie zart. 10 § 1w związku zart. 73 k.p.a.strona ma prawo do zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz złożenia dodatkowych uwag i wyjaśnień.
Powód w wyznaczonym terminie nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia.
Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje.
Zgodnie zart. 34 ust. 1. ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne(Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.) przedsiębiorstwo energetyczne, któremu została udzielona koncesja, wnosi coroczną opłatę do budżetu państwa, obciążającą koszty jego działalności, zwaną dalej "opłatą koncesyjną".
Zasady , wysokość i sposób obliczania tej opłaty regulujerozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja(Dz.U. nr 60 poz. 387, z późn. zm.).
Opłata ta ma charakter opłaty administracyjnej i każde przedsiębiorstwo energetyczne, któremu udzielono koncesji jest obowiązane do jej uiszczenia. Wynika to z samego faktu uzyskania i posiadania ważnej koncesji. Opłaty koncesyjne są wnoszone do budżetu państwa, na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki i stanowią dochód tego budżetu. Należą one do tzw. niepodatkowych należności budżetu państwa. Zakwalifikowanie opłat koncesyjnych w taki sposób skutkuje tym, iż zgodnie z art. 2 § 2 ordynacji podatkowej do opłat tych stosuje się przepisy działu III ordynacji podatkowej „Zobowiązania podatkowe". Zgodnie z powyższym, do realizacji przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki zadań wynikających z konieczności egzekwowania realizacji obowiązku sformułowanego wart. 34 Prawa energetycznegostosuje się przepisy ordynacji podatkowej w zakresie takim jak: powstanie zobowiązania oraz jego wygaśnięcie, naliczanie odsetek za zwłokę, jak również ulg w spłacie opłaty koncesyjnej, przedawnienia zobowiązania wynikającego zart. 34 Prawa energetycznego, nadpłaty opłaty koncesyjnej oraz praw i obowiązków następców prawnych oraz podmiotów przekształconych. [za: Muras Zdzisław (red.), Swora Mariusz (red.),Prawo energetyczne. Tom II. Komentarz do art. 12-72, wyd. II Opublikowano: WK 2016].
Zgodnie z § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 5 maja 1998 r. wysokość corocznej opłaty wnoszonej przez przedsiębiorstwo energetyczne, któremu została udzielona koncesja, stanowi iloczyn przychodów przedsiębiorstwa energetycznego uzyskanych ze sprzedaży produktów (wyrobów i usług) lub towarów w zakresie jego działalności objętej koncesją osiągniętych w roku poprzedzającym ustalenie opłaty, oraz współczynników opłat określonych tabelą stanowiącą załącznik do rozporządzenia. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę wnosi się w terminie do 31 marca każdego roku.Ustawa Prawo energetycznestatuuje zatem coroczny obowiązek uiszczenia opłaty koncesyjnej, który powstaje 1 stycznia każdego roku, a rozporządzenie określa termin jej płatności.
Należy w szczególności zwrócić uwagę na fakt, chociaż opłata ta jest uiszczana w związku z przyznaniem praw wynikających z treści koncesji, to jednak nie odnosi się ona do faktycznego wykonywania działalności koncesjonowanej, lecz do hipotetycznej możliwości jej wykonywania, na co wskazuje moment jej uiszczenia tj. z góry za cały rok oraz oderwanie wartości opłaty od faktycznie zrealizowanych w danym roku obrotów, a ustalenie jej na podstawie obrotu z roku poprzedniego. Opłata ta nie jest świadczeniem przedsiębiorstwa energetycznego, wnoszonym proporcjonalnie do okresu, w którym korzysta ono z udzielonej koncesji. Stanowi wprawdzie w pewnym sensie swoistą cenę za prawo prowadzenia działalności koncesjonowanej, ale nie jest ustalana w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności koncesji, ani też nie pozostaje w związku z realnie osiąganym przychodem w roku, w którym powstał obowiązek zapłaty opłaty. Dlatego zdaniem Sądu opłata koncesyjna stanowiąc jednorazową opłatę za wykonywanie działalności w danym roku kalendarzowym nie podlega także stopniowemu wykorzystaniu i nie może być ustalana proporcjonalnie do okresu w danym roku w którym działalność faktycznie była wykonywana. Stanowisko takie zostało wielokrotnie wyrażone w orzecznictwie (np. w wyroku SOKiK sygn. XVII AmE 52/15).
W razie stwierdzenia, że opłata została obliczona w sposób nieprawidłowy, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, wzywa przedsiębiorstwo energetyczne do ponownego jej obliczenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. W razie niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne terminu, o którym mowa wust. 1, lub gdy opłata ponownie została obliczona w sposób nieprawidłowy - Prezes Urzędu Regulacji Energetyki dokonuje obliczenia opłaty. Po dokonaniu obliczenia, o którym mowa w ust. 2, przedsiębiorstwo energetyczne wnosi niezwłocznie należną kwotę, albo Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zwraca nadpłaconą kwotę. Powyższe znajduje zastosowanie również w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo energetyczne nie wniesie opłaty w terminie określonym w § 4.ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja, tj. do dnia 31 marca każdego roku, z takim zastrzeżeniem, sformułowanym w ust. 2 oraz 3 omawianego przepisu, iż w terminie do 30 dni od dnia wydania koncesji wnosi pierwszą opłatę przedsiębiorstwo energetyczne, któremu udzielono koncesji z urzędu, jak również przedsiębiorstwo energetyczne, któremu udzielono koncesji na wniosek, jeżeli w roku poprzedzającym udzielenie koncesji uzyskało przychody ze sprzedaży produktów (wyrobów i usług) lub towarów w zakresie działalności objętej tą koncesją.
W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy, należy uznać, iż na powodzie jednoznacznie ciążył obowiązek wniesienia opłaty koncesyjnej w związku z wydaną decyzją z dnia 17 lutego 2011 r. koncesją na obrót paliwami ciekłymi na okres od dnia 06 marca 2011 r. do dnia 31 grudnia 2030 roku. Powód wypełnia przesłanki określone w§ 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja, tj. złożył wniosek o udzielenie mu koncesji, uzyskał decyzję o udzieleniu mu koncesji, prowadził przed wydaniem przedmiotowej decyzji działalność w zakresie obrotu paliwami ciekłymi oraz uzyskał z tej działalności przychód, który stanowił podstawę obliczenia opłaty koncesyjnej. Z obowiązku tego nie zwalnia powoda uiszczenie opłaty od koncesji udzielonej decyzją z dnia 28 lutego 2001 r. i obowiązującej do 05 marca 2011 r. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia – wbrew twierdzeniom powoda – z podwójnym naliczeniem opłaty koncesyjnej przez organ, ponieważ opłaty te uiszczane są z dwóch różnych tytułów.
Przedsiębiorca prowadzący działalność koncesjonowaną miał możliwość wystąpienia w trybieart. 39 prawa energetycznegoo przedłużenie ważności koncesji. Warunkiem skorzystania z tego uprawnienia jest złożenie wniosku o przedłużenie jej ważności nie później niż 18 miesięcy przed jej wygaśnięciem. Przedłużenie ważności koncesji gwarantuje ciągłość wykonywania działalności i związanych z tym obowiązków. Termin ten ma charakter materialnoprawny, a jego niezachowanie powoduje, że przedsiębiorca nie może skorzystać z uprawnienia do przedłużenia ważności koncesji przewidzianego w tym przepisie.  W przypadku niezachowania przez koncesjonariusza terminu przewidzianego dla złożenia wniosku o przedłużenie ważności koncesji i konieczności wystąpienia o wydanie nowej koncesji, sytuacja koncesjonariusza jest tożsama z sytuacją przedsiębiorcy ubiegającego się o wydanie koncesji po raz pierwszy. W każdym ze wskazanych przypadków wydanie decyzji udzielającej koncesji będzie wymagało od przedsiębiorcy spełnienia przesłanek zawartych wart. 33PE, jak również uiszczenia opłaty koncesyjnej.
Reasumując należy stwierdzić, że fakt, iż powód nie skorzystał z uprawnienia do przedłużenia ważności posiadanej przez niego koncesji przewidzianej przez przepisyPrawa energetycznego, a wystąpił o wydanie nowej koncesji, przesądza o obowiązku uiszczenia opłaty od „nowej” koncesji. Mając na uwadze to, że powód nie wniósł opłaty koncesyjnej od wydanej decyzji w wymaganym przepisami terminie, Sąd uznał, że pozwany słusznie zastosował przepisy§ 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja.
Jeśli zaś chodzi o zarzut przedawnienia co do naliczenia w decyzji opłaty koncesyjnej i wiążący się z tym obowiązek jej uiszczenia należało zważyć co następuje.
Jak już wcześniej wyjaśniono do oceny przedawnienia roszczenia majątkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji w stosunku do powoda zastosowanie mają przepisy ordynacji podatkowej – ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.).
Z przepisu art. 2 § 2 tej ordynacji wynika, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy jej działu III stosuje się również do opłat, do których ustalenia lub określenia ustalone są inne niż wymieniono w § 1 pkt 1 organy. W przedmiotowej sprawie opłatę koncesyjną ustalił Prezes URE i w związku z tym na podstawie art. 2 § 2 ordynacji stosuje się do niej rozwiązania przewidziane w dziale III tej ustawy, gdyż nie sprzeciwiają się temu odrębne przepisy.
Do obliczenia czy roszczenie Skarbu Państwa – Prezesa URE jest wymagalne czy też przedawnione zastosowanie ma przepis art. 70 § 1 działu III ordynacji stanowiący, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przekładając treść cytowanego przepisu na grunt rozpoznawanej sprawy należy uwzględnić, że termin płatności opłaty koncesyjnej upłynął z końcem 30 dnia od udzielenia koncesji decyzją pozwanego z dnia 07 lutego 2011 r. Jednak przedawnienie zapłaty tej należności rozpoczęło swój bieg z końcem 2011 r.
Bieg ten zakończyłby się z końcem 2016 r., gdyby nie fakt, że został przerwany wszczęciem w dniu 8 sierpnia 2016 r. postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem w dniu 23 listopada 2016 r. zaskarżonej decyzji.
W związku z tym do przedawnienia roszczenia nie doszło.
W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego Sąd na podstawieart. 47953§ 1 k.p.c.orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3w zw. zart. 99 k.p.c.Do kosztów niezbędnych do celowej obrony zaliczono poniesione przez pozwanego koszty zastępstwa procesowego w wysokości 720 zł określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia odwołania tj. w dniu 12 grudnia 2016 r.