Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
XIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: XIII GC 3244/18
Data wyroku: 2019-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Chańko
Teza: Przesłanką zasadności dochodzenia kosztów windykacji jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy podjętymi działaniami a wyegzekwowaniem należności

Sygnatura akt XIII GC 3244/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Łódź, dnia 8 kwietnia 2019 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi XIII Wydział Gospodarczy w następującym składzie:
Przewodniczący:SSR Piotr Chańko
Protokolant:sekretarz sądowy Izabela Ćwiklińska
po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2019 roku w Łodzi
na rozprawie sprawy z powództwa(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwP.
przeciwkoJ. K. (1),T. C. (1)
o zapłatę
oddala powództwo.
Sygnatura akt XIII GC 3244/18

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 4 kwietnia 2018 roku, powódka(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wP.wniosła o zapłatę solidarnie odJ. K. (1)orazT. C. (1), prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą(...) spółka cywilna, kwoty 6.584,87 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty, a nadto zasądzenie kosztów postępowania. Swoje roszczenie powódka oparła na art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 roku o terminach zapłaty w transakcjach handlowych i w uzasadnieniu pozwu wskazała, że dochodzona kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą 6.751,93 zł stanowiącą koszty odzyskiwania należności w sprawie o sygn. akt XII GC 1376/15, a równowartością zryczałtowanej kwoty 40 euro.
/pozew k. 50-53/
Nakazem zapłaty z dnia 30 maja 2018 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi uwzględnił w całości żądanie pozwu.
/nakaz k. 57/
W sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia 20 lipca 2018 roku pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości. Pozwani podnieśli, że zadłużenie z tytułu kwoty zasądzonej w sprawie o sygn. akt XII GC 1376/15 zostało spłacone w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez kancelarię komorniczą pod numerem Km 602/17.
/sprzeciw k. 86-90/
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 lipca 2012 roku powódka zawarła z pozwanymi umowę określającą ramowo zasady i warunki współpracy stron, w szczególności w zakresie sprzedaży przez powódkę na rzecz pozwanych towarów znajdujących się w ofercie powódki.
/umowa k. 26-28/
W dniu 25 września 2013 roku powódka wystawiła na rzecz pozwanychfakturę VAT nr (...)z tytułu sprzedaży przędzy na kwotę 4.735,50 zł. Termin zapłaty ustalono na dzień 8 listopada 2013 roku.
/faktura, k. 29/
W dniu 9 września 2014 roku Sąd Rejonowy w Pabianicach I Wydział Cywilny wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym w sprawie sygn. akt I Nc 2074/14, na podstawie któregoJ. K. (1)iT. C. (1)mieli zapłacić(...) sp. z o.o.z siedzibą wP.kwotę 33.841,41 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 11 lipca 2014 roku do dnia zapłaty oraz zwrócić koszty postepowania.
/nakaz zapłaty k. 71/
Na podstawie powyższego nakazu wierzyciel wystąpił do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi Jarosława Kluczkowskiego z wnioskiem o wszczęcie postępowania zabezpieczającego i w dniu 31 października 2014 roku pozwani w sprawie Km 11300/14 dokonali wpłaty 38.894,08 zł.
/zawiadomienie k. 74, protokół k. 72, potwierdzenie operacji k. 73/
Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi XII Wydziału Gospodarczego z dnia 10 października 2016 roku wydanym w sprawie sygn. akt XII GC 1376/15 nakaz zapłaty z dnia 9 września 2014 roku został uchylony w części dotyczącej rozstrzygnięcia o odsetkach i w to miejsce zasądzono solidarnie do pozwanych na rzecz powódki odsetki ustawowe liczone od dnia 4 listopada 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, zaś dalsze roszczenie w zakresie odsetek oddalono. W pozostałej części nakaz został utrzymany w mocy, a ponadto od pozwanych na rzecz powódki została zasądzona kwota 1.360,41 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zabezpieczającego.
/wyrok k. 75/
W dniu 1 lutego 2017 roku powódka zawarła z Kancelarią Prawną(...)Spółka Komandytowa z siedzibą wŁ.umowę zlecenia zastępstwa procesowego. Zgodnie z §1 ust. 1, przedmiotem umowy było prowadzenie sprawy o zapłatę przeciwkoJ. K. (1)orazT. C. (1), zaś stosownie do §1 ust. 2 zakres pomocy prawnej obejmował przygotowanie i wysłanie wezwania do zapłaty, a także zastępstwo procesowe przed sądem I i II instancji oraz w postępowaniu zabezpieczającym i egzekucyjnym, które obejmuje: sporządzenie i skierowanie do Sądu pozwu, nadzór nad toczącym się postępowaniem, udział w rozprawach, przygotowywanie pism, replik, zarzutów, wniosków, bądź sprzeciwów etc. Wymaganych dla toczącego się postępowania, jak również nadzór nad postępowaniem egzekucyjnym. Zgodnie zaś z §4 pkt. 1 z tytułu prowadzenia sprawy opisanej w §1 ust. 1, Zleceniodawca miał zapłacić na rzecz Zleceniobiorcy wynagrodzenie prowizyjne: w wysokości 15% od kwoty należności głównej i odsetek, która została zabezpieczona w toku postępowania zabezpieczającego, płatne na podstawie faktury VAT wystawionej przez Zleceniobiorcę w terminie 7 dni od dnia ściągnięcia kwoty od dłużnika, a nadto w wysokości 10% od kwoty należności głównej i odsetek, która zostanie wyegzekwowana od dłużnika z innego źródła niż ze środków dłużnika, zabezpieczonych w toku postępowania zabezpieczającego, płatne na płatne na podstawie faktury VAT wystawionej przez Zleceniobiorcę w terminie 7 dni od dnia ściągnięcia kwoty od dłużnika lub bezpośredniej wpłaty dokonanej przez dłużnika na rzecz Zleceniodawcy lub Zleceniobiorcy.
/umowa k. 40-41/
Na podstawie nakazu zapłaty z dnia 09 września 2014 roku oraz wyroku z dnia 10 października 2016 roku na wniosek powódki Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi Jarosław Kluczkowski, a następnie Radomir Szczepanik przeciwko pozwanym prowadził postępowanie egzekucyjne pod sygn. akt Km 602/17. Zadłużenie wynikające z tytułów wykonawczych zostało spłacone przez dłużników w całości do dnia 29 września 2017 roku.
/okoliczność bezsporna, pozew k. 4 verte, pismo k. 800/
W dniu 25 kwietnia 2017 roku Kancelaria Prawna(...)Spółka Komandytowa z siedzibą wŁ.wystawiła na rzecz powódkifakturę VAT nr (...), w której w pkt. 5. wskazano „prowizja od ściągniętych należności” o wartości brutto 5.321,64 zł, zaś uwagach wpisano: „1-5. spr. P-ko(...),T. C., km 602/17, 82/w/2014 (fv komp)”. W dniu 12 czerwca 2017 roku ten sam sprzedawca wystawił na rzecz powódkifakturę VAT nr (...)z tytułu prowizji od ściągniętych należności na kwotę 252,67 zł brutto wpisując w uwagach: „spr.(...),J. K.,T. C., km 602/17”. W dniu 27 lipca 2017 roku sprzedawca wystawił na rzecz powódkifakturę VAT nr (...)z tytułu prowizji od ściągniętych należności na kwoty 286,10 zł brutto oraz 320,03 zł brutto wpisując w uwagach: „1. spr. p-koJ. K.,T. C., km 602/17, wpłata z dnia 22.06.2017 r. 2. spr. p-koJ. K.,T. C., km 602/17, wpłata z dnia 22.07.2017”. W dniu 28 sierpnia 2017 roku sprzedawca wystawił na rzecz powódkifakturę VAT nr (...)z tytułu prowizji od ściągniętych należności na kwotę 322,19 zł brutto wpisując w uwagach: „spr. p-koJ. K. (1),T. C. (1), km 602/17 – wpłata z dnia 22-08-2017”. W dniu 29 września 2017 roku sprzedawca wystawił na rzecz powódkifakturę VAT nr (...)z tytułu prowizji od ściągniętych należności na kwotę 249,30 zł brutto wpisując w uwagach: „spr. p-koJ. K. (1),T. C. (1), km 602/17 – wpłata z dnia 29-09-2017”.
/faktury, k. 21-25/
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo podlegało oddaleniu jako bezzasadne.
Podstawą prawną roszczenia objętego pozwem był art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 roku o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, zaś jako podstawę faktyczną zawieranych transakcji handlowych powód wskazał umowę ramową o współpracy, którą strony zawarły w dniu 12 lipca 2012 roku. Jak wynika z uzasadnienia pozwu, w ramach współpracy powódka miała wystawić na rzecz pozwanychfaktury VAT: nr (...), których pozwani mieli nie uregulować w terminie.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę warunkiem niezbędnym dla przyznania kosztów odzyskiwania należności jest powstanie uprawnienia do dochodzenia odsetek za opóźnienie w zapłacie świadczenia pieniężnego. Zatem z uwagi na datę zawarcia umowy, należało rozważyć, czy przedmiotowa ustawa znajdzie zastosowanie.
Ustawa z dnia 8 marca 2013 roku o terminach zapłaty w transakcjach handlowych weszła w życie w dniu 28 kwietnia 2013 roku (zgodnie z art. 17 ustawy, wchodziła w życie po upływie 30 dni od jej ogłoszenia, które nastąpiło w dniu 28 marca 2013 roku - Dz.U. z 2013 r. poz. 403.). Jak stanowiłart. 15 ust. 1 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych- do transakcji handlowych zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Dlatego do sprzedaży dokonywanych na podstawie faktur wystawionych przed datą wejścia w życie ustawy nie znajdują zatem zastosowania regulacje dotyczące możliwości żądania rekompensaty w wysokości 40 euro lub kwoty przenoszącej tę wysokość, jednakże za opóźnienie w spełnieniu świadczenia z faktur wystawionych przed tą datą wierzycielowi przysługują odsetki za opóźnienie.
Na dowód wystąpienia zdarzenia, konstytuującego prawo wierzyciela do naliczania odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych, a w konsekwencji możliwość dochodzenia zwrotu kosztów odzyskiwania należności powódka załączyła jedynie pierwszą wystawioną na rzecz pozwanychfakturę VAT nr (...)z 25 września 2013 roku na kwotę 4.735,50 zł brutto, której termin miał bezskutecznie upłynąć w dniu 8 listopada 2013 roku. Zatem rozważania Sądu na temat zasadności roszczenia mogą być oparte jedynie w zakresie przedstawionej faktury.
Przed przystąpieniem do dalszych rozważań, należy ponadto wskazać, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisyustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowychw brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. Zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy z 9 października 2015 r. o zmianieustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych(Dz.U. z 2015 r. poz. 1830), przepisy tej ustawy nie znajdowały zastosowania do transakcji handlowych zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Ustawa z dnia 8 marca 2013 roku o terminach zapłaty w transakcjach handlowych weszła w życie w dniu 28 kwietnia 2013 roku (zgodnie z art. 17 ustawy wchodziła w życie po upływie 30 dni od jej ogłoszenia, które nastąpiło w dniu 28 marca 2013 roku - Dz.U. z 2013 r. poz. 403.). Jak stanowiłart. 15 ust.1 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych- do transakcji handlowych zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Zgodnie z art. 10 ust.1 ustawy o terminach zapłaty wierzycielowi od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o którym mowa w art. 7 ust.1 lub art. 8 ust.1, bez wezwania, przysługuje od dłużnika z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności równowartość kwoty 40 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Stosowanie zaś do ust. 2 w przypadku, gdy koszty odzyskiwania należności poniesione z tytułu opóźnień w zapłacie w transakcji handlowej przekroczą kwotę, o której mowa w ust. 1, wierzycielowi przysługuje zwrot tych kosztów, w tym kosztów postępowania sądowego, pomniejszonych o tę kwotę.
W ocenie Sądu, w brzmieniu obowiązującym w dacie zaistnienia zdarzeń związanych z windykacją należności - cytowany przepis art. 10 ust.2 – znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie - był wadliwie skonstruowany i odwołanie do jego literalnego brzmienia nasuwało poważne wątpliwości interpretacyjne. Po pierwsze, przepis zawiera dwa zaimki „tych kosztów” i „o tę kwotę”, co zamazuje normę zawartą we wskazanym przepisie. Po drugie, przepis choć dotyczy kosztów windykacyjnych – czyli roszczenia odszkodowawczego – z niejasnych względów zawiera wtrącenie o kosztach postępowania sądowego, stanowiących przecież odmienną kategorię niż wspomniane koszty windykacyjne. Po trzecie, natura tych roszczeń jest inna. Koszty windykacyjne powstają poza procesem, a koszty postępowania tylko w postępowaniu sądowym. Koszty windykacyjne mają charakter materialnoprawny i odszkodowawczy, należą ponadto do domeny prawa prywatnego, a koszty postępowania są należnością o charakterze publicznoprawnym. Łączenie odrębnych roszczeń w jednej jednostce redakcyjnej przepisu nie ma zatem logiczne wytłumaczenia. Niemniej, w ocenie Sądu, celem ustawodawcy było podkreślenie, że kwota kosztów windykacyjnych należy się obok kosztów sądowych, ale tylko w zakresie udowodnionej szkody rzeczywistej, o ile szkoda ta przekroczy wysokość 40 euro.
Należy mieć na uwadze, że o ile przepis art. 10 ust.1 przewiduje swoisty ryczałt, stanowiący rekompensatę za koszty odzyskiwania należności określonych w ustawie (jest to kwota stanowiąca równowartość 40 euro), a wierzyciel nie musi wykazywać, że wydatki w takiej właśnie wysokości poniósł, o tyle jeżeli domaga się zwrotu dalszych kosztów na podstawie art. 10 ust.2 cytowanej ustawy, wówczas winien udowodnić fakt ich poniesienia, a także zasadność ich poniesienia. Nie może być tu zupełnej dowolności dla wierzyciela, jeśli chodzi o skalę wydatków poniesionych w celu odzyskania danej należności.
Dla kompletności rozważań wskazać należy, że ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 1830) brzmienie powyższego przepisu zostało zmodyfikowane, w konsekwencji czego w myśl ust.2 tego przepisu oprócz kwoty, o której mowa w ust.1, wierzycielowi przysługuje również zwrot, w uzasadnionej wysokości, poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających tę kwotę. Uwypuklić należy, że ustawa obecnie wyraźnie stanowi, że zwrotowi podlegają jedyniekoszty poniesione w uzasadnionej wysokości, a takie sformułowanie ustawy niewątpliwie nakłada na Sąd obowiązek zbadania z punktu widzenia tego kryterium kwoty poniesionej przez wierzyciela, a której zasądzenia domaga się w procesie.
Pomimo tego, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma poprzednia wersja przepisu art. 10 ust.2 to jednak w ocenie Sądu jego wykładnia celowościowa i systemowa musi prowadzić do rezultatu tożsamego do obecnego, jednoznacznie już zwerbalizowanego sensu rozpatrywanego przepisu. Należy uznać, że tak jak przy obecnym brzmieniu art. 10 ust.2, tak samo i przy poprzednim nie istniała dowolność wierzyciela w domaganiu się zwrotu kosztów odzyskiwania należności w zakresie powyżej kwoty 40 euro. Również pod rządami poprzedniej wersji ustawy – mającej zastosowanie w niniejszej sprawie - powinny być to koszty uzasadnione i celowe.
W tym zakresie Sąd konsekwentnie i w wielu kolejnych prawomocnych orzeczeniach podziela stanowisko, jakie przedstawił Sąd Okręgowy w Łodzi w wyroku z dnia 30 września 2016 roku, sygn. akt XIII Ga 301/16, gdzie podkreślono, że: „Pod rządami poprzedniej wersji ustawy (…) obowiązywały przecież równocześnie przepisy ogólnekodeksu cywilnego. Rozpatrując kwestię następstw opóźnienia w spłacie należności, zważyć należy choćby na treśćart. 471 k.c.statuującego podstawy odpowiedzialności za nienależyte wykonanie lub niewykonanie zobowiązanie. Nieracjonalne byłoby wykraczanie poza granice normalnych następstw nienależytego wykonania zobowiązania i ustalanie kosztów odzyskiwania należności na poziomie wyższym niż uzasadnione. Treściart. 10 ust. 2. nie można zatem rozpatrywać w oderwaniu od ich rzeczywistego i uzasadnionego wymiaru, gdyż bez kontroli w tym zakresie wierzyciel mógłby domagać sięzwrotu kosztów w rażąco niewspółmiernej wysokości.Takie stanowisko stałoby w sprzeczności m.in. zart. 354 §2 k.c., który statuuje dla wierzyciela obowiązek wykonywania swoich uprawnień zgodnie z treścią zobowiązania, ale także w sposób odpowiadający jego celowi społeczno – gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego i ewentualnie ustalonym zwyczajom”.
Dokonując syntezy powyższych rozważań wskazać należy, że roszczenie z art. 10 ust.2 ustawy podlegało ocenie co do wysokości, bowiem koszty odzyskiwania należności nie mogą być ukształtowane w sposób dowolny i w oderwaniu od charakteru dokonanych czynności windykacyjnych. Zaznaczyć przy tym należy, że arbitralnie ustalone wynagrodzenie z windykatorem nie stanowi podstawy do automatycznego zasądzenia odszkodowania, na które opiewa wystawiona faktura. Jak w każdym roszczeniu odszkodowawczym, tak i dowodząc kosztów windykacji należności należy wykazać związek przyczynowy pomiędzy wysokością wydatków a rzeczywistą koniecznością ich poniesienia. Rolą Sądu jest zatem zobiektywizowanie tych kosztów.
Kierując się wskazaniami zawartymi w przytoczonym rozstrzygnięciu, Sąd dokonał oceny zgłoszonego roszczenia i odmówił mu nadania waloru zasadności. Po pierwsze, powódka w żadnej mierze nie udowodniła by należność zasądzona na podstawie nakazu zapłaty z dnia 9 września 2014 roku oraz wyroku z dnia 10 październik 2016 roku pozostawała w jakimkolwiek związku z transakcjami handlowymi, jakie miały zawierać strony na podstawie łączącej je umowy o współpracy z dnia12 lipca 2012 roku. Co istotne, sprzed wejścia w życie ustawy o terminach zapłaty na która powołuje się powód. Po drugie, nawet hipotetycznie przyjmując, że zasądzona i dochodzona w postępowaniu egzekucyjnym kwota pozostawała w związku z transakcją udokumentowanąfakturą VAT nr (...)z 25 września 2013 roku, to kompleksowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że powódka nie wykazała, by podjęła jakiekolwiek pozasądowe i pozaegzekucyjne kroki zmierzające do windykacji należności.
Po trzecie, podkreślenia wymaga przy tym fakt, że powódka zawarła umowę zlecenia zastępstwa procesowego w dniu 1 lutego 2017 roku, zatem już po wydaniu powyższych orzeczeń. W tej sytuacji jedyne działania windykacyjne mogły mieć miejsce na etapie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Z lektury postanowień umowy zlecenia zastępstwa procesowego z dnia 1 lutego 2017 roku – którą powódkanotabenezałączyła do pozwu w niekompletnej formie – wynika, że jedyną formą pozasądowej windykacji miało być „przygotowanie i wysłanie wezwania do zapłaty” (§1 ust. 2 pkt. a umowy). W tej sytuacji, określenie wynagrodzenia na poziomie 10% od kwoty należności głównej i odsetek która zostanie wyegzekwowana od dłużnika z innego źródła niż ze środków dłużnika, zabezpieczonych w toku postępowania zabezpieczającego, płatne na płatne na podstawie faktury VAT wystawionej przez Zleceniobiorcę w terminie 7 dni od dnia ściągnięcia kwoty od dłużnika lub bezpośredniej wpłaty dokonanej przez dłużnika na rzecz Zleceniodawcy lub Zleceniobiorcy, nie może zostać uznane za adekwatne do nakładu pracy windykatora (§4 ust. 1 lit. b).
Po czwarte, nie można również tracić z pola widzenia okoliczność, że strony ustaliły dodatkowo wynagrodzenie na poziomie 15% od kwoty należności głównej i odsetek, która została zabezpieczona w toku postępowania zabezpieczającego, płatne na podstawie faktury VAT wystawionej przez Zleceniobiorcę w terminie 7 dni od dnia ściągnięcia kwoty od dłużnika. Postępowanie zabezpieczające zostało zaś wszczęte przed datą zawarcia umowy zlecenia (§4 ust. 1 lit. a).
Po piąte, powód przedstawiając faktury wystawione z tytułu prowizji od ściągniętych należności, nie wykazał ani daty, ani wysokości, ani okoliczności z których by wynikało, w jaki sposób pozwani dokonali wpłat, od których Zleceniobiorca miałby prawo naliczyć prowizję. Powód złożył jedynie własne faktury prowizyjne, bez wykazania na jakiej podstawie faktycznej je wystawił. Z kolei w świetle dokumentów złożonych przez stronę pozwaną, wynika, że wszystkie wpłaty były dokonywane w ramach prowadzonego postępowania zabezpieczającego i egzekucyjnego, zatem nie sposób uznać, by naliczona prowizja stanowiła rzeczywisty i uzasadniony wymiar kosztów windykacji. Brak zatem spełnienia niezbędnej przesłanki – zaistnienia związku przyczynowego pomiędzy podjętymi działaniami windykacyjnymi, a zaspokojeniem wierzytelności objętej tymi działaniami. Powód wykazał jedynie, że podjął działania sądowe i egzekucyjne, a nie windykacyjne. Za działania przed sądem strona otrzymała zwrot kosztów sądowych według norm przepisanych (nie złożono zestawienia kosztów i żądanie to w wyższym niż minimalny wymiarze uległo prekluzji w ramach danej instancji), za działania w postępowaniu egzekucyjnym – komornik ustalił koszty zastępstwa prawnego.
W związku z tym, nie sposób uznać, że pozwani byli zobowiązani do zapłaty na rzecz windykatora wynagrodzenia prowizyjnego opisanego w §4 ust. 1 umowy z dnia 1 lutego 2017 roku. Z powyższych względów, powództwo jako bezzasadne - nie zasługiwało na uwzględnienie.

ZARZĄDZENIE
(...)
29 kwietnia 2019 roku.