Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I1 C 1961/19
Data wyroku: 2019-12-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Iwona Tusk-Kasiewicz
Słowa kluczowe: Kredyt

Sygn. akt: I1 C 1961/19 upr.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 grudnia 2019 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym
w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Iwona Tusk-Kasiewicz

Protokolant:

starszy sekretarz sądowy Marta Bona

po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 r. w Gdyni
sprawy z powództwa(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.
przeciwkoA. M.
o zapłatę

I
Zasądza od pozwanegoA. M.na rzecz powoda(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.kwotę 7 498,72 zł (siedem tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt osiem złotych siedemdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej Narodowego Banku Polskiego rocznie, nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, od dnia 4 stycznia 2019 r. do dnia 5 grudnia 2019 r. liczonymi od kwoty 7 192,97 zł (siedem tysięcy sto dziewięćdziesiąt dwa złote dziewięćdziesiąt siedem groszy);

II
zasądzoną w punkcie I. kwotę rozkłada na 30 rat: pierwsza rata i kolejnych 28 (dwadzieścia osiem) rat każda po 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) i ostatnia 30 (trzydziesta) rata obejmująca kwotę 248,72 zł (dwieście czterdzieści osiem złotych siedemdziesiąt dwa grosze) oraz zasądzone odsetki, raty płatne do dnia 10-go każdego miesiąca, począwszy od miesiąca stycznia 2020 r.

III
odstępuje od obciążania pozwanego kosztami procesu.

UZASADNIENIE
Powód(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.wniósł pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwkoA. M.o zapłatę kwoty 7 498,72 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie, ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, od kwoty 7 192,97 zł od dnia 4 stycznia 2019 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu, powołując się na zawartą z pozwanym w dniu 29 marca 2016 r. umowę o kredyt gotówkowy nr(...).
(pozew – k. 3-5v)
W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w dniu 12 kwietnia 2019 r. w sprawie VINc-e(...)pozwany podniósł z ostrożności procesowej zarzut nieistnienia zobowiązania.
(nakaz zapłaty – k. 6, sprzeciw – k. 7-7v)
W piśmie procesowym z dnia 26 września 2019 r. pozwany uznał żądanie pozwu w całości i wniósł o rozłożenie świadczenia na raty.
(pismo procesowe pełnom. pozwanego z dnia 26.09.2019 r. – k. 73-76)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 29 marca 2016 r. międzyBankiem (...) S.A.z siedzibą weW.(obecnie(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.) aA. M.(kredytobiorcą) została zawarta umowa o kredyt gotówkowy nr(...), na podstawie której bank udzielił kredytobiorcy kredytu w kwocie 9 500,00 zł, a kredytobiorca zobowiązał się do spłaty kwoty 12 627,77 zł w 72 miesięcznych ratach.
(niesporne, nadto umowa z aneksem – k. 47-52)
Źródłem utrzymaniaA. M.jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kwocie średnio 5 000,00 zł miesięcznie oraz wynagrodzenie z tytułu prac dodatkowych w kwocie 600-700 zł miesięcznie. Pozwany mieszka ze swoją partnerką i jej 7-letnim synem, ale nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Pozwany ponosi miesięczne koszty utrzymania obejmujące czynsz za mieszkanie, opłaty za prąd, telefon, telewizję i opiekę medyczną partnerki w kwocie ok. 1 000,00 zł. Oprócz kosztów utrzymania pozwany ponosi comiesięcznie koszty spłaty dwóch zobowiązań kredytowych w łącznej kwocie 1 350,00 zł, które zostały zasądzone przez Sąd, a także raty 6 innych kredytów w kwocie łącznej 650,00 zł miesięcznie.
(niesporne, nadto: aneks do umowy o pracę – k. 77, zaświadczenie - k. 78, zeznania pozwanego – k. 85-86)

Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z w/w dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których prawdziwość nie była przez nie kwestionowana, a nadto na podstawie zeznań pozwanego, które jako logiczne, konsekwentne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym nie budzą wątpliwości Sądu co do swej wiarygodności, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary.
Powód domagając się zapłaty od pozwanego kwoty 7 498,72 zł z odsetkami wskazanymi w pozwie i kosztami procesu powoływał się na umowę kredytu gotówkowego zawartą z pozwanym w dniu 29 marca 2016 r. Podstawę prawną żądania powoda stanowi więcart. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe(t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2357).
Pozwany ostatecznie uznał żądanie pozwu w całości. Jednocześnie pozwany wskazał, że nie jest w stanie jednorazowo spłacić całości zadłużenia i wniósł o rozłożenie należności na raty.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawieart. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe(t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2357) w zw. zart. 481 § 1 i 21k.c.w pkt. I wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 7 498,72 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie, nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonymi od kwoty 7 192,97 zł od dnia 4 stycznia 2019 r. (zgodnie z żądaniem pozwu) do dnia 5 grudnia 2019 r. (tj. do dnia wydania wyroku).
Wobec zaś wniosku pozwanego o rozłożenie zasądzonej należności na raty wskazać należy na treśćart. 320 k.p.c., zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych wypadkach Sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie. Niniejszy przepis zezwala Sądowi na dokonanie modyfikacji sposobu spełnienia zasądzonego świadczenia poprzez ustalenie rat spłaty, dając możliwość orzekania o sposobie spełnienia świadczenia w sposób bardziej dogodny dla zobowiązanego, aniżeli wynikałoby to z regulacji prawa materialnego. Nie ulega wątpliwości, iż skorzystanie z tego uprawnienia możliwe jest tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach i Sąd powinien korzystać z tego uprawnienia wyjątkowo i ze szczególną ostrożnością. Za szczególnie uzasadnione uznać należy sytuacje, w których ze względu na stan majątkowy, rodzinny, czy zdrowotny spełnienie zasądzonego świadczenia byłoby dla pozwanego niemożliwe do wykonania lub w każdym razie bardzo utrudnione. Trudności w spełnieniu świadczenia mogą być nie tylko obiektywne, ale również spowodowane działaniem samego dłużnika.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek dający podstawę do skorzystania przez Sąd z dobrodziejstwaart. 320 k.p.c.Uwzględniając realne możliwości finansowe pozwanego utrzymującego się z wynagrodzenia za pracę, w tym za prace dodatkowe, w kwocie ok. 5 650,00 zł i prowadzącego samodzielnie gospodarstwo domowe (mimo wspólnego zamieszkiwania z partnerką i jej synem), a ponadto mając na względzie konieczność ponoszenia stałych miesięcznych kosztów utrzymania oraz obciążające pozwanego i spłacane przez niego raty kredytów w łącznej kwocie 2 000,00 zł miesięcznie, ale także mając na względzie interes wierzyciela w uzyskaniu w możliwie krótkim czasie całej zaległości, Sąd zasądzone w pkt. I wyroku świadczenie rozłożył na trzydzieści rat, z czego dwadzieścia dziewięć pierwszych w wysokości po 250,00 zł, a ostatnia rata obejmująca kwotę 248,72 zł oraz zasądzone odsetki, płatne miesięcznie do 10-ego dnia każdego miesiąca, począwszy od stycznia 2020 r., o czym orzeł w pkt. II wyroku. Zdaniem Sądu, przyjęcie takiej wysokości poszczególnych rat umożliwi pozwanemu spłatę zadłużenia w terminach określonych wyrokiem.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. III wyroku i na mocyart. 102 k.p.c.odstąpił od obciążania pozwanego kosztami procesu. Wskazać należy, żeart. 102 k.p.c., pozwalający w szczególnie uzasadnionych wypadkach na zasądzenie od strony przegrywającej tylko części kosztów lub nie obciążaniu jej kosztami w ogóle, jest przepisem szczególnym, stanowiącym wyłom w zasadzie odpowiedzialności za wynik sporu i urzeczywistniającym zasadę słuszności. Przepis ten nie konkretyzuje owych szczególnie uzasadnionych wypadków, do których się odnosi – pozostawione to więc przez ustawodawcę zostało do uznania Sądu, który uwzględniając całokształt okoliczności sprawy kierować powinien się własnym poczuciem sprawiedliwości. Zarówno w doktrynie jak i praktyce orzeczniczej utrwaliło się przy tym, iż owe szczególne okoliczności związane mogą być zarówno z przebiegiem samego procesu, jak i okolicznościami pozostającymi na zewnątrz procesu – a więc także, a nawet zwłaszcza, dotyczącymi stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony. Okoliczności te winny być przy tym oceniane z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego. Na analogicznym stanowisku stanął Sąd Najwyższy, który do kręgu okoliczności, o których mówiart. 102 k.p.c.zalicza także ciężką sytuację strony przegrywającej (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1972 r. w sprawie I PR 423/72, OSNC 1973/7-8/138).
Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż sytuacja finansowa pozwanego jest zła, co zostało już przeanalizowane i uwzględnione przez Sąd przy rozkładaniu zasądzonego świadczenia na raty, a także kierując się tym, że ewentualne zasądzenie od pozwanego kosztów procesu obciążyłoby go ponad miarę, Sąd uznał, iż zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek i na zasadzieart. 102 k.p.c.odstąpił od obciążania pozwanego kosztami procesu.