Sąd Okręgowy w Warszawie
XII Wydział Karny
Sygnatura akt: XII K 218/18
Data wyroku: 2019-03-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Najjar, Zofia Wacława Dziekońska, Agnieszka Domańska

Sygn. akt XII K 218/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 marca 2019 roku
Sąd Okręgowy w Warszawie XII Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:SSO Agnieszka Domańska (spr.)
Sędziowie:SO Beata Najjar
Ławnicy:Zofia Wacława Dziekońska
Krzysztof Bogdan Jasiński
Zofia Jurkiewicz
Protokolant: Aleksandra Adamska, Tobiasz Deja
przy udziale Prokuratora Tomasza Pyzary
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 12 i 26 lutego oraz 21 marca 2019 roku
sprawy
H. D.,synaA.iM. z d. J.,urodzonego (...)wW.
oskarżonego o to, że:
I. w nocy 17/18 grudnia 2017 r. wW., przyul. (...)działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życiaM. W. (1), usiłował dokonać zabójstwa w/wym. w ten sposób, że uderzał wyżej wymienioną pięściami po głowie i całym ciele, grożąc pozbawieniem życia, a następnie trzymając za szyję zadał jej cios nożem w okolice lewej łopatki, powodując tym obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzy w obrębie policzka lewego i wargi górnej oraz rany ściany klatki piersiowej po stronie lewej, które to obrażenia ciała skutkowały rozstrojem zdrowia na okres poniżej siedmiu dni w rozumieniuart. 157 § 2 kk, lecz zamiaru swego nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej, która oswobodziła się a następnie ukryła w łazience i wezwała Policję, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat, po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej Wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 lipca 2010r. sygn. II K 477/09 za podobne przestępstwo umyślne, tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
II. w okresie od 13 września 2017r. do 14 grudnia 2017r. wW.wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)znęcał się fizycznie i psychicznie nad konkubinąM. W. (1)w ten sposób, że wszczynał awantury w czasie których ubliżał słowami uznanymi powszechnie za obelżywe, poniżał i obrażał, naruszał nietykalność cielesną kopiąc po całym ciele, uderzając pięściami w okolice nerek i uderzając po nogach pałką typu „baton”, groził pozbawieniem życia i spaleniem mieszkania, a groźby te wzbudzały u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę spełnienia przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat, po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej Wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 lipca 2010r. sygn. II K 477/09 za podobne przestępstwo umyślne, tj. o czyn zart. 207 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

orzeka

I
w ramach opisu czynów zarzucanychH. D., uznaje go za winnego tego, że w okresie od 13 września do 18 grudnia 2017 roku wW.wmieszkaniu nr (...)przyul. (...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru groziłM. W. (1)pozbawieniem życia i spaleniem mieszkania, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę spełnienia oraz naruszał nietykalność cielesnąM. W. (1)kopiąc ją po całym ciele, uderzając pięściami po głowie i całym ciele, uderzając po nogach pałką typu „baton”, a w nocy 17/18 grudnia 2017 roku, zadając pokrzywdzonej cios nożem w okolice linii pachowej tylnej po lewej stronie, spowodował u niej obrażenia ciała w postaci rany ściany klatki piersiowej po stronie lewej, co skutkowało rozstrojem zdrowia na okres poniżej siedmiu dni, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat, po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 lipca 2010 roku sygn. akt II K 477/09 za podobne przestępstwo umyślne,

tj. uznaje go za winnego popełnienia czynu wyczerpującego ustawowe znamionaart. 190 § 1 kkw zb. zart. 217 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, w zw. zart. 12 § 1 kki w zw. zart. 64 § 1 kki za ten czyn go skazuje, a na podstawieart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kki w zw. zart. 64 § 1 kkwymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobecH. D.kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 14 grudnia 2017 roku oraz od dnia 18 grudnia 2017 roku do dnia 28 marca 2019 roku;

III
na podstawieart.41a § 1 kkorzeka wobecH. D.zakaz zbliżania się doM. W. (1)na odległość mniejszą niż 100 (sto) metrów na okres 3 (trzech) lat;

IV
na podstawieart. 44 § 2 kpkorzeka przepadek dowodu rzeczowego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr(...)(k.514);

V
na podstawieart. 230 § 2 kpkzwracaM. W. (1)dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr(...)poz. 1 (k.519);

VI
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.I.K.kwotę 1140 (tysiąc sto czterdzieści złotych), powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoH. D.w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem I Instancji;

VII
zasądza odH. D.na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu, w tym 400 (czterysta) złotych tytułem opłaty za postępowanie przed Sądem I Instancji.

SSO Agnieszka Domańska       SSO Beata Najjar
Zofia Wacława Dziekońska Krzysztof Bogdan Jasiński Zofia Jurkiewicz

Sygn. akt XIIK 218/18

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy na podstawie całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego ustalił następujący stan faktyczny:
H. D.w dniu 26 maja 2017 roku opuścił Zakład Karny, w którym odbywał karę pozbawienia wolności orzeczoną wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa z dnia 3 kwietnia 2013 roku sygn. akt VIIIK 511/12. W czerwcu 2017 rokuH. D.poznałM. W. (1)–poznali się w trakcie spotkania w większym gronie, podczas którego spożywali wspólnie alkohol. Około 2 tygodnie po poznaniu się zdecydowali się zamieszkać w mieszkaniuM. W. (1)przyulicy (...)wW..
Po wspólnym zamieszkaniu w dalszym ciągu razem spożywali alkohol – w domu pili we dwójkę, na podwórku spożywali alkohol wraz ze znajomymi.M. W. (1)zaczęła we wrześniu 2017 roku podejrzewać, że oskarżony zażywa narkotyki i z tego powodu miała do niego pretensje, co skutkowało słownymi awanturami, w trakcie który obydwoje wyzywali się i przeklinali. Niektóre z tych awantur wiązały się z używaniem przezH. D.przemocy wobecM. W. (1).
W dniu 3 września 2017 rokuM. W. (1)o godzinie 10:58 wezwała Policję, zgłaszając, że partner znęca się nad nią psychicznie i fizycznie, w dniu 7 września 2017 rokuM. W. (1)o godzinie 18:17 zgłosiła Policji, że została pobita przez konkubenta pod wpływem alkoholu – po przybyciu Policji oświadczyła, że nie potrzebuje pomocy. W dniu 12 września 2017 rokuM. W. (1)zgłosiła Policji, że ma rozbitą głowę i podcięte żyły przez partnera –H. D., który także groził jej pozbawieniem życia. W tym dniu została zbadana na SORSzpitala (...), gdzie stwierdzono uraz głowy, ranę tłuczoną okolicy potylicy.M. W. (1)nie złożyła wniosku o ściganieH. D.za czyny zart. 288 § 1 kkiart. 190 § 1 kk, zaś odnośnie doznanych obrażeń zeznała, że do ich powstania nie przyczynił sięH. D.. W związku z powyższym w dniu 25 września 2017 roku wydane zostało w sprawie PR 2 Ds. 1831.2017.II postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia odnośnie czynu zart. 157 § 1 kkwobec braku znamion czynu zabronionego oraz odnośnie czynów zart. 288 § 1 kkiart. 190 § 1 kkz uwagi na brak wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej.
Po 12 września 2017 rokuH. D.nie zaprzestał stosowania przemocy i gróźb wobecM. W. (1).H. D.biłM. W. (1)pięściami po twarzy, opluwał ją, kopał po całym ciele. Stosowanie przemocy przezH. D.wiązało się z wyzwiskami i przekleństwami – zarównoM. W. (1), jak iH. D.wyzywali się i używali w trakcie sprzeczek przekleństw. Stosując wobecM. W. (1)przemoc,H. D.kierował wobec niej groźby, mówiąc że ją zabije, obleje kwasem, spali. AgresjaH. D.wzrastała wówczas, gdyM. W. (1)wzywała Policję – po jednej z interwencji wyzywał ją mówiąc „policyjna kurwo”, w związku z czymM. W. (1)ze strachu przed oskarżonym zaprzestała na pewien czas wzywania Policji.H. D.poniżał takżeM. W. (1), mówiąc jej, że jest brzydka, do niczego się nie nadaje, jest nic nie warta. W listopadzie 2017 roku na skutek pobicia przezH. D.M. W. (1)miała ranę ciętą głowy, miała wówczas założone szwy – ze strachu przedH. D.nie złożyła zawiadomienia na Policji. Na początku grudnia 2017 rokuM. W. (1)zdecydowała, że nie będą dalej razem mieszkać, w dniu 7 grudnia 2017 rokuH. D.zgłosił Policji, że nie może odebrać odM. W. (1)swoich rzeczy – ostatecznie zabrał je z mieszkaniaM. W. (1). W dniu 13 grudnia 2017 rokuM. W. (1)o godzinie 16:32 zgłosiła na Policję, żeH. D.jej grozi, że ją zabije – podczas interwencjiH. D.poinformował policjantów, że nie może odzyskać swoich rzeczy, zgłoszenieM. W. (1)zostało przez policjantów zlekceważone, została ona wówczas ukarana mandatem za wykroczenie z art. 66 k.w.. W dniu 14 grudnia 2017 rokuH. D.pod nieobecnośćM. W. (1)przyszedł do jej mieszkania i czekał w nim na nią. Po powrocieM. W. (1),H. D.zaczął ją wyzywać, kopał ją po całym ciele, bił pięściami po nerkach, zabrał z szuflady pałkę tzw. „baton” i bił niąM. W. (1)po nogach.M. W. (1)schowała się przedH. D.w łazience, skąd wysłała sms do swojej matki, prosząc ją o zawiadomienie Policji –A. B.zawiadomiła Policję. Podczas interwencji policjiH. D.w dalszym ciągu zachowywał się wobecM. W. (1)agresywnie – wyzywał ją. Zostało wezwane pogotowie, aleM. W. (1)nie wyraziła po badaniu zgody na przewiezienie do szpitala. W dniu 14 grudnia 2017 rokuH. D.został zatrzymany i po postawieniu zarzutu popełnienia występku zart. 207 § 1 kki przesłuchaniu, został w dniu 15 grudnia 2017 roku zwolniony. W dniu 17 grudnia 2017 rokuH. D.przyjechał do mieszkaniaM. W. (1), spotkali się na ulicy przy jej domu i wspólnie poszli do jej mieszkania, gdzie następnie spożywali alkohol, po czymH. D.położył się spać i oddał w łóżku mocz.M. W. (1)zdenerwowała się wówczas i kazałaH. D.wyjść z mieszkania, a on wyskoczył wtedy z łóżka, zaczął ja bić po głowie i całym ciele oraz groziłM. W. (1), że ją zabije oraz że już nie wyjdzie ona z mieszkania.M. W. (1)przewróciła się i na krótki czas straciła przytomność, po jej odzyskaniu wstała i wówczasH. D.podszedł do niej i chwycił ją za szyję, a następnie sięgnął po leżący na szafce nóż kuchenny z tworzywa sztucznego o długości ostrza 19,5 cm oraz łącznej długości 32 cm i uderzył nimM. W. (1)w plecy, pod pachę z lewej strony. Po zadaniu tego uderzeniaH. D.nie uderzył ponownie pokrzywdzonej, ale w dalszym ciągu groziłM. W. (1), że ją zabije, a ona złapała go za ręce i mu się wyrwała.M. W. (1)zaczęła uspokajaćH. D., mówiąc mu, że nic jej się nie stało, a następnie poszła do łazienki, mówiącH. D., że idzie się umyć. Z łazienkiM. W. (1)w dniu 18 grudnia 2017 roku o godzinie 1:08 zadzwoniła na policję, a gdy ok. godziny 1:10 na miejsce zdarzenia przyjechali funkcjonariusze PolicjiD. K.iM. Z.,H. D.leżał w łóżku. Na miejsce zdarzenia zostało wezwane przez funkcjonariuszy Policji Pogotowie Ratunkowe, przyjechali także kolejni funkcjonariusze Policji:M. F.iA. D. (1).M. W. (1)w obecności funkcjonariuszy Policji oraz pracownikówpogotowia (...),Z. B.iS. G.zachowywała się niespokojnie, była podekscytowana i spontanicznie informowała, żeH. D.pchnął ją nożem. O godzinie 1:39 zostało przeprowadzone badanie stanu trzeźwościM. W. (1), które wykazało 1,22mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a o godzinie 1:49 zbadany zostałH. D.– wynik jego badania to1,29mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Po przyjeździe funkcjonariuszy PolicjiD. K.iM. Z.,H. D.zachowywał się spokojnie, leżał w łóżku, ale gdy chcieli go zatrzymać zaczął się zachowywać niespokojnie: uderzał głową o ścianę, próbował poddusić się poduszką, wyrywał się. W wyniku uderzenia nożem przezH. D.w dniu 17/18 grudnia 2017 rokuM. W. (1)doznała obrażeń w postaci rany klatki piersiowej po stronie lewej pomiędzy dołem pachowym a łopatką o długości około 1,5 cm i głębokości 1-1,5 cm, co skutkowało rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni w rozumieniuart. 157 § 2 k.k..
W toku postępowania karnego dopuszczony został dowód z opinii biegłych psychiatrów i psychologa. Biegli po przeprowadzonej obserwacji nie stwierdzili uH. D.choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, rozpoznali osobowość nieprawidłową typu dyssocjalnego, uzależnienie od alkoholu oraz padaczkę w wywiadzie. Wskazali, że w okresie objętym zarzutem I (w dniu 17/18 grudnia 2017 roku) oskarżony znajdował się w stanie zwykłej nietrzeźwości alkoholowej. Opisany przez biegłych stan w odniesieniu do zarzucanychH. D.czynów nie znosił ani nie ograniczał jego zdolności rozpoznania znaczenia czynów i zdolności pokierowania swoim postępowaniem.
H. D.jest osobą 8–krotnie karaną za czyny z:art. 278 § 1 i 3 k.k.,art.209 § 1 d.k.k.art.279 § 1 kk,art. 278 § 1 k.k.,art. 11 § 1 d.k.k.w zw zart. 199 § 2 d.k.k.iart. 265 §2 d.k.k., dwukrotnie zart. 190 § 1 k.k.,art. 178a § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.,art. 245 k.k.,art. 178a § 4 k.k.orazart. 244 k.k.. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 lipca 2015 roku sygn. akt IIK 477/09H. D.został skazany za czyn zart. 158 § 1 kkna karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za czyn zart. 245 § 1 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczono wobec niego karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby. Postanowieniem z dnia 16 maja 2014 roku zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary, którąH. D.odbywał w okresie od 13 lipca 2014 roku do 17 marca 2015 roku, od 9 grudnia 2015 roku do 27 marca 2016 roku oraz od 29 marca 2016 roku do dnia 29 grudnia 2016 roku.
M. W. (1)w dniu 15 grudnia 2017 roku, składając zawiadomienie o popełnieniu przezH. D.przestępstw i zeznając odnośnie kierowanych wobec niej gróźb, wyzwisk, stosowania przemocy, złożyła wniosek o ściganieH. D.. Ponownie zeznając w dniu 18 grudniu 2017 roku w związku ze zdarzeniem z dnia 17/18 grudnia 2017M. W. (1)wniosła o ściganie i ukaranieH. D., wskazując, że się go obawia, gdyż wielokrotnie jej groził.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień oskarżonegoH. D.(k.63-64, 129-131, 150-152, 581-583, 842-845), zeznań świadków:M. W. (1)(k. 40-41, 94-95, 162-168, 848-852),Z. S.(k.108-110, 853),P. W.(k. 232-234, 854-855),A. D. (2)(k. 254-256, 855),M. F.(k. 243-245, 856),A. B.(k. 258-261, 857-858),Z. B.(k.301-303, 858-859),S. G.(k. 308-310, 859-860),A. K.(k.133-134),M. N.(k.434-435, 893-894),M. Z.(k.452-455, 894),A. D. (1)(k. 457-459, 895),B. S.(k.505-507, 896),T. H.(k. 509-511, 896-897),D. K.(k.91-92, 943-944),P. M.(k.501-503, 944),D. Ł. (1)(k. 43-0-431, 944-945),E. R.(k. 215-219) iT. R.(k. 284-286) oraz protokołu zatrzymania (k.3, 52-53, 70), protokołów badania trzeźwości (k. 6, 77-79), protokołów oględzin z załącznikami (k. 45-48, 80-88, 99-107, 136-145, 263-270, 328–332, 333-342, 420-422, 461-473, 474-492), opinii psychologicznych dot.M. W. (1)(k. 174-184, 921-927), opinii sądowo psychiatrycznych i psychologicznej dot. oskarżonego (k.405-411,530, 667-684, 686-694), karty karnej (k. 187-190, 822-824), odpisów wyroków i informacji dot. obliczenia kary (k.350-352, 353-354, 367, 369 – 370, 370a-371, 372, 391-392, 393-394, 523-526, 527-529, 564-566), kserokopii kart zleceń i kart medycznych (k. 279-280, 282-283), informacji z płytą (k. 288-289, 290-291, 292-293), protokołu pobrania materiału porównawczego (k. 294-297), wywiadów środowiskowych (k. 363-365, 373-374), opinii z zakresu badań antropologicznych (k. 541–546, 890-893), opinii sądowo-lekarskiej (k.574-575, 888-890), wydruków (k. 15-21, 73-76), karty informacyjnej (k.55-56), postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (k.57-57a).
OskarżonyH. D.po przedstawieniu mu zarzutu popełnienia czynu zart. 207 § 1 kkw dniu 15 grudnia 2017 roku (k.63-64) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że poznałM. W. (1)około 6 miesięcy wcześniej, praktycznie od razu zamieszkał z nią w jej mieszkaniu. Po jakimś czasie zaczęły się między nimi kłótnie, które przerodziły się w awantury, najczęściej wszczynane po spożyciu alkoholu. Ze strony obojga dochodziło do szarpaniny, popchnięcia czy wyzwisk –M. W. (1)nie była mu „dłużna”. Oskarżony wyjaśnił, że nigdy nie groziłM. W. (1)spaleniem mieszkania, nie kopał jej po całym ciele i nie uderzał pałką typu „baton”.
W dniu 19 grudnia 2017 roku (k.129-131) po przedstawieniu zarzutu popełnienia czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.H.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i wyjaśnił, że nie próbował nikogo zabić, nie bardzo wie od czego zaczęła się awantura, bo cały wieczór gdy pili zM. W. (1)wszystko było „ok”. Wyjaśnił, że nie wie jak doszło do kłótni, nie miał zamiaru skrzywdzić ani zabićM. W. (1), a nawet jeśli wziął do ręki nóż, to żeby ją przestraszyć a nie zabić. Wyjaśnił także, że bardzo żałuje tego co się stało bo to wszystko za daleko zaszło. Jak wyjaśnił, w dniu 17 grudnia 2018 roku jego siostraM. D.zadzwoniła doM. W. (1), aby umówić się na odbiór od niej jego rzeczy –M. W. (1)miał je spakować i zostawić na korytarzu. Kiedy poszedł po rzeczy spotkał na ulicyM. W. (1), która była pod wpływem alkoholu – on sam by trzeźwy. Razem weszli na klatkę schodowąM. W. (1), następnieM. W. (1)zapytała czy oskarżony ma pieniądze – gdy powiedział, że ma 28 złotych, spytała czy razem wypiją jakąś butelkę. Poszli do sklepu, kupili ½ litra wódki i sok, wypili ją wspólnie w mieszkaniuM. W. (1)– będąc u niej oskarżony zorientował się, że w lodówce nic nie ma. Po wypiciu alkoholuH. D.wyszedł odM. W. (1), pojechał do swojego mieszkania, wcześniej rozmawiali o tym, że oskarżony zorganizuje jakieś pieniądze odezwie się do pokrzywdzonej. Oskarżony wyjaśnił, że po drodze do jego domuM. W. (1)dzwoniła do niego. Po dojeździe do domuH. D.zapakował reklamówkę zakupów, pożyczył od swojej matki 80 złotych i zadzwonił doM. W. (1), że jedzie do niej, na jej prośbę kupił papierosy i „coś do picia” –(

    3)/4 litra wódki i sok. Jak wyjaśnił oskarżony, była dobra atmosfera, nie kłócili się, współżyli ze sobą. Oskarżony wyjaśnił, że zasnął w domuM. W. (1), obudził się, boM. W. (1)kopała go w nogi i biła pięściami po plecach, chyba próbując zrzucić go z łóżka. Wyjaśnił, że następnie „urwał mu się film” i odzyskał świadomość dopiero wówczas, gdy w mieszkaniu była policja: nie pamięta żadnego zajścia, bicia, awantury. Wyjaśnił, że chyba był w łóżku, gdy weszła policja, aM. W. (1)stała przy zlewie koło łazienki, oskarżony nie zobaczył u niej żadnych obrażeń. Wyjaśnił także, że nigdy nie zrobiłM. W. (1)krzywdy, nie pamięta co się działo, wypili razem najpierw ½ litra wódki, pojechał do domu, wrócił po około 1,5 godzinie i następnie wypili razem 0,7 l wódki.
W dniu 20 grudnia 2017 roku (k. 150-152) w trakcie posiedzenia w przedmiocie rozpoznania wniosku prokuratora o zastosowanie tymczasowego aresztowania,H. D.wyjaśnił odnośnie zarzucanego mu czynu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, że nie pamięta zajścia, pili alkohol i nie pamięta kiedy go odcięło po alkoholu. Odpowiadając na pytania prokuratora wyjaśnił, że przywiózłM. W. (1)pieniądze, zrobił jej zakupy – był u niej wcześniej i nie było nic w lodówce, pojechał do domu,M. W. (1)zadzwoniła mówiąc, aby zrobił zakupy, potem zadzwoniła i powiedziała żeby także kupił alkohol. Wyjaśnił, że dochodziło między nimi do sprzeczek, kłótni, szarpaczki słownej, nie było rękoczynów. Mieszkali razem prawie pół roku, w tym czasie były tam interwencje, ale to nie oskarżony wzywał policję, razM. W. (1)zadzwoniła do swojej matki i to ona wezwała policję, bo były krzyki. Interwencje były, gdy byli po alkoholu, od którego – jak wyjaśnił –M. W. (1)nie stroni. Wyjaśnił, że ostatnio zdarzyło mu się dwa czy trzy razy, że urwał mu się film po alkoholu oraz, że jak był w domu u rodziców to nie pił - pił kiedy był uM. W. (1). Odpowiadając na pytania Sądu wyjaśnił, że kiedyś po alkoholuM. W. (1)przewróciła się i rozcięła głowę, zaprzeczył że wbił jej w dłoń widelec. Wyjaśnił, że podczas ostatniego spotkania rozmawiali o złożeniu przez nią fałszywych zeznań, miał przy sobie „dokument od policjanta” i chciał się dowiedzieć, dlaczego naopowiadała takich bredni, chciał żeby to przeczytała i „się do tego odniosła”. Jak wyjaśniłM. W. (1)powiedziała, że tak nie było i temat się skończył. Wyjaśnił, że wówczas wyprowadzał się, wywoził część rzeczy, mieli dać sobie trochę czasu, aby chwilkę odpocząć. Wyjaśnił, że chodził do pracy, przyjeżdżał doM. W. (1)po pracy, robił jej zakupy, bo ona nie miała się z czego utrzymywać.
W dniu 14 września 2018 roku po przedstawieniu oskarżonemu zarzutów tożsamych z zarzutami zawartymi w akcie oskarżenia,H. D.nie przyznał się do popełnia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień (k. 581- 583).
Na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 rokuH. D.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że „jeśli chodzi o art. 13 w związku z art. 148” absolutnie nie miał takiego zamiaru. To co się wydarzyło to była bójka, awantura domowa, nie przypominał sobie żeby miał nóż w ręku, nigdy w życiu nie chciał skrzywdzić pokrzywdzonej. Jak wcześniej były awantury domowe, może że nie był tego świadomy, ale nie odbierał tego jako groźby czy zastraszanie. Wszystkie awantury, które wydarzyły się u pokrzywdzonej w domu, wydarzyły się po alkoholu i były to awantury domowe. Oskarżony wyjaśnił, że żałuje, że takie zajścia, gdzie nie powinien podnosić ręki na pokrzywdzoną, bo jest od niej silniejszy, miały miejsce, bo to nie powinno się dziać między dorosłymi ludźmi. Czasami po alkoholu ponosiły ich emocje, nie było tak, że jedna strona prowokowała czy robiła awantury, to były obopólne awantury, miały one różny przebieg, czasami kończyło się na kłótniach i wyzwiskach, a czasami dochodziło do „szarpaczki”.H. D.wyjaśnił, że poznali się z pokrzywdzoną 10 czerwca 2017 roku, praktycznie po kilku dniach od poznania się zaczęli być razem i przeprowadził się do pokrzywdzonej. Mieszkali razem praktycznie do zatrzymania, może były 2-3 dniowe przerwy pod koniec związku, kiedy zaczęło się to komplikować między nimi. W grudniu rozmawiali że awantury są zbyt impulsywne i wówczas zamieszkał w domu z rodzicami, tam gdzie jest zameldowany i generalnie gdzie mieszka zawsze. Nigdzie w tym czasie nie wyjeżdżali, nie odwiedzali nikogo pozaW.. Jak wyjaśnił utrzymywali się wspólnie, pokrzywdzona nie pracowała do końca sierpnia, po wyjściu z Zakładu Karnego miał trochę swoich pieniędzy, potem pożyczał od rodziny, później pracował dorywczo, opłaty za to mieszkanie były około 400-500 złotych, częściowo było też regulowane zadłużenie, ale oskarżony nie potrafił powiedzieć ile zapłacił.
Odpowiadając na pytania prokuratora oskarżony wyjaśnił, że nigdy się nie znęcał nad pokrzywdzoną, były to jakieś awantury po alkoholu obopólne, nie było z jego strony znęcania się. Czasami się szarpali, było to często po alkoholu i wielu rzeczy nie pamiętał, nie przypominał sobie sytuacji, aby uderzył pokrzywdzoną pałką. Wyjaśnił, że nie pamięta dokładnie tego co się działo tego dnia, kiedy przyjechał do pokrzywdzonej i w jakich okolicznościach doznała obrażeń ciała: pewnie po awanturze musieli się bić i stąd mogły być obrażenia, niczym jej nie uderzył, jeśli już to bili się rękoma. Wyjaśnił, że nie wie jaka jest rana na klatce piersiowej pokrzywdzonej, nie widział w jakich okolicznościach pokrzywdzona doznała obrażeń, zobaczył ją jak wyszła z łazienki i próbował tamować krew ręcznikiem.
W odpowiedzi na pytania obrońcy oskarżony wyjaśnił, że żałuje, że podnosił rękę na pokrzywdzoną. Nawet jak była awantura, powinien wyjść z mieszkania albo nie dać się sprowokować, żeby była „szarpaczka” – nie wiedział na czym polegała prowokacja, to było tak, że od słowa do słowa dochodziło do awantur, to było obopólne. Na pytanie obrońcy- „Czy pokrzywdzona używała wobec pana obraźliwych słów?” oskarżony wyjaśnił, że nie była mu dłużna., na pytanie obrońcy: „Czy odczuwał pan agresywne zachowanie pokrzywdzonej wobec siebie?”, odpowiedział, że tak samo jak ona moje wobec siebie, to były obopólne zachowania. Wyjaśnił także, że 17 grudnia spożywali alkohol, spotkali się, kupili alkohol, spożywali go od początku oraz, że jak mieszkali razem to wspólnie czasami pili alkohol.
Po odczytaniu wyjaśnień złożonych w dniu 19 grudnia 2017 roku (k.129-131) oskarżony wyjaśnił, że składając je był po alkoholu, nie zwrócił może na to uwagi, było zamieszanie, policja była w mieszkaniu, ale wydaje mu się, że ranę zauważył tak jak to wyjaśniał na rozprawie. Wyjaśnił, że zaczął sobie odtwarzać po zatrzymaniu całą tą sytuację, widocznie to musiało być tak, że po tym jak ona go kopała na łóżku, musiało dojść do tej awantury, musiał siedzieć na łóżku i potem pamięta jak wychodziła z tej łazienki. Pewnie musiał jej oddać, wtedy co próbowała go zrzucić z łóżka, ale nic nie pamięta. Wyjaśnił, że stali na środku pokoju, tej awantury, tego wszystkiego, nie pamiętał, nie wie, w którym momencie, ale pokrzywdzona mówiła, że jej krew leci z pleców. Oskarżony wyjaśnił, że nie pamięta, w którym momencie poszła do łazienki. Nie zadzwonił po pogotowie czy policję, bo z tego co pamiętał, to pokrzywdzona mówiła, że już zadzwoniła, a on próbował tę krew zatamować. Nie pamiętał, w którym miejscu była pokrzywdzona, tamował jej tą krew jakąś ścierką - nie pamiętał czym.
Dokonując oceny ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, Sąd zważył co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoH. D.w zakresie związanym z faktem jego znajomości zM. W. (1), wspólnego spożywania alkoholu, połączonych z przekleństwami oraz wyzwiskami kłótni, a także co do tego, że stosował wobec niej przemoc w postaci szarpania i popychania. Sąd nie dał w tym zakresie wiary temu, że te szarpaniny i popychanie miały charakter wzajemny, albowiem przeczą temu zeznaniaM. W. (1)oraz brak jakichkolwiek sygnałów w tym zakresie ze stronyH. D.przed postawieniem mu zarzutów – zawiadomienia na Policji, czy sygnalizacji w tym zakresie interweniującym w dniu 14 grudnia 2017 roku w mieszkaniuM. W. (1)policjantom, a także dysproporcja fizyczna pomiędzy oskarżonym iM. W. (1), co wskazuje na to, że wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie nie są wiarygodne. Sąd, wobec treści zeznańM. W. (1), dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, że początkowy przebieg jego spotkania zM. W. (1)w dniu 17 grudnia 2017 roku był spokojny: razem spożywali alkohol w mieszkaniuM. W. (1)i położyli się spać, a także, co do tego że oskarżony został następnie obudzony przez gwałtowne zachowanieM. W. (1). Koresponduje to z zeznaniamiM. W. (1), w tym także wskazującymi na to, że rzeczywiście zdenerwowała się na oskarżonego, bo ten oddał mocz do łóżka. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom

H. D., że poza opisanym zakresem nie stosował wobecM. W. (1)przemocy – jak potocznie wskazał nie znęcał się nad nią, nie groził jej oraz, że nie zranił jej w nocy 17/18 grudnia 2017 roku nożem, albowiem wyjaśnienia te są sprzeczne z zeznaniamiM. W. (1)odnoszącymi się do stosowania wobec niej przemocy przezH. D.. Także zeznania świadków – funkcjonariuszy Policji interweniujących w mieszkaniuM. W. (1)w dniu 14 i 18 grudnia 2017 roku jednoznacznie wskazują na to, żeM. W. (1)konsekwentnie w ich obecności i w obecności oskarżonego opisywała stosowaną wobec niej przez oskarżonego przemoc, a w szczególności wskazywała jednoznacznie na to, żeH. D.uderzył ją w nocy 17/18 grudnia 2017 roku nożem. Także zeznania pracowników Pogotowia Ratunkowego, udzielającychM. W. (1)pomocy w nocy 18 grudnia 2017 roku wskazują na to, że zawarta w jej zeznaniach z dnia 18 grudnia 2017 roku informacja o zranieniu nożem przezH. D.odpowiadała rzeczywistemu przebiegowi zdarzenia, o którym spontanicznie mówiła podczas pobytu w jej domu pracowników Pogotowia Ratunkowego – co czyni wyjaśnieniaH. D.negujące ten fakt i wskazujące na jego niepamięć, niewiarygodnymi. Fakt zadaniaM. W. (1)ciosu nożem znajduje także potwierdzenie we wnioskach z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej – co do kłutego charakteru obrażeń w tylnej okolicy pachowej lewej oraz biegłego z zakresu antropologii sądowej – co do niemożności powstania obrażeń w sposób opisany przezM. W. (1)w dniu 9 stycznia 2018 roku odmiennie, aniżeli w zeznaniach z dnia 18 grudnia 2017 roku, tj. na skutek „nadziania” się na nóż w znajdujący się w ociekaczu na sztućce. Odnośnie wyjaśnień złożonych przez oskarżonego na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 roku Sąd dał im wiarę tylko w zakresie korespondującym z uznanymi za wiarygodne jego wcześniejszymi wyjaśnieniami, uznając uzupełnienie wyjaśnień oskarżonego o treści wcześniej w nich nie występujące, nie za przejaw przemyśleń oskarżonego w areszcie – na co on sam wskazywał, ale za efekt zapoznania się przez niego, bezpośrednio lub przy pomocy obrońcy z materiałem dowodowym niniejszej sprawy. Wskazane powyżej względy skutkowały uznaniem przez Sąd, że w zakresie w jakim oskarżony kwestionuje jednostronne stosowanie wobecM. W. (1)przemocy, grożenie jej i uderzenie jej nożem w nocy 17/18 grudnia 2017 roku, wyjaśnieniaH. D.nie zasługują na uznanie za wiarygodne.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaM. W. (1)złożonym w dniu 15 i 18 grudnia 2017 roku odnoszącym się do charakteru jej znajomości zH. D., do stosowania przez niego przemocy wobec niej w postaci naruszania jej nietykalności cielesnej, grożenia jej oraz uderzenia jej nożem w nocy 17/18 grudnia 2017 roku a także zeznaniom składanym przez nią w dniu 9 stycznia 2018 roku i w dniu 12 lutego 2019 roku – jedynie w zakresie w jakim zeznania te korespondują z zeznaniami złożonymi przezM. W. (1)w dniu 15 i 18 grudnia 2017 roku. Opisujące uderzanie jej przezH. D.zeznania korespondują z dokonanymi i zarejestrowanymi na fotografiach oględzinami jej osoby, wskazującymi na powstanie zasinień, opuchlizny oraz rany w tylnej okolicy pachowej lewej. Odnośnie rany powstałej w dniu 17/18 grudnia 2017 roku, zeznaniaM. W. (1)złożone w dniu 18 grudnia 2017 roku korespondują z opiniami biegłych z zakresu medycyny sądowej i antropologii sądowej. Wskazać raz jeszcze bowiem należy, że zeznaniaM. W. (1)z dnia 18 grudnia 2017 roku odnoszące się do zranienia jej nożem znajdują potwierdzenie we wnioskach z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej – co do kłutego charakteru obrażeń w tylnej okolicy pachowej lewej oraz biegłego z zakresu antropologii sądowej – co do niemożności powstania obrażeń w sposób opisany przezM. W. (1)w dniu 9 stycznia 2018 roku odmiennie, aniżeli w zeznaniach z dnia 18 grudnia 2017 roku, tj. na skutek „nadziania” się na nóż w znajdujący się w ociekaczu na sztućce. ZeznaniaM. W. (1)dotyczące grożenia jej przezH. D., naruszania jej nietykalności oraz uderzenia jej nożem w nocy 17/18 grudnia 2017 toku korespondują z zeznaniami świadkówZ. B.,D. Ł. (2),S. G.,D. K.,M. Z.,M. F.,A. D. (1),A. D. (3)iP. M., opisujących przekazywane w tym zakresie relacjeM. W. (1)w trakcie interwencji Policji w mieszkaniuM. W. (1)i pobytu w nim pracowników Pogotowia Ratunkowego. W odpowiednim zakresie, związanym z umożliwieniem przez pokrzywdzoną swej matce -A. B.wysłuchania przez telefon przebiegu jednego ze zdarzeń z udziałem oskarżonego oraz zwróceniem się przezM. W. (1)do matki o pomoc w wezwaniu Policji, zeznaniaM. W. (1)korespondują także z zeznaniamiA. B.. Odnosząc się od zeznańM. W. (1)złożonych w dniu 9 stycznia 2018 roku oraz na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 roku, w zakresie w jakim nie korespondują one z zeznaniami złożonymi w dniach 15 i 18 grudnia 2017 roku Sąd uznał, że składając te zeznania, w sytuacji gdy pobyt oskarżonego w areszcie wiązał się z ustaniem poczucia zagrożenia z jego strony, a także na skutek uświadomienia sobie możliwych konsekwencji procesowych wobecH. D.w razie skazania go za usiłowanie zabójstwa (na co zresztą wskazywała samaM. W. (1)), w sposób instrumentalny składała ona zeznania, chcąc umniejszyć odpowiedzialnośćH. D.za popełnione na jej szkodę czyny. Ocena taka jest podyktowana nie tylko obdarzeniem walorem wiarygodności zeznań złożonych przezM. W. (1)w dniach 15 i 18 grudnia 2017 roku, ale także tym, że po odczytaniu jej wcześniejszych zeznań, potwierdziła te zeznania, podtrzymując tym samym złożoną podczas ich składania relację o naruszaniu jej nietykalności cielesnej i kierowaniu wobec niej gróźb, a także o zranieniu jej nożem przezH. D.. Dodatkowo zeznaniaM. W. (1)w zakresie, w jakim wskazuje ona na to, że zeznawała w dniu 18 grudnia 2017 roku w stanie nietrzeźwości, w świetle zeznań świadkówP. W.,T. H.iB. S.Sąd uznał za niewiarygodne i będące jedynie wytłumaczeniem zmiany treści jej zeznań, a nie odzwierciedleniem rzeczywistości. Wskazane powyżej okoliczności skutkowały obdarzeniem walorem wiarygodności zeznańM. W. (1)w opisanej części i w tym jedynie zakresie stanowiły one podstawę poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych.
Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom świadkówM. S.,M. N.,S. G.,Z. B.iD. Ł. (1), albowiem świadkowi ci złożyli spójne, rzeczowe, konsekwentne i logiczne zeznania opisujące przebieg podejmowanych przez nich, jako pracowników Pogotowia Ratunkowego czynności związanych z wezwaniem Pogotowia w dniu 14 i 18 grudnia 2017 roku. Zeznania tych świadków w odpowiednim zakresie, związanym z podejmowanymi przez nich czynnościami i uczestnictwem w poszczególnych opisanych przez nich czynnościach korespondują ze sobą oraz z zeznaniami świadków - funkcjonariuszy Policji biorących odpowiednio udział w interwencjach w dniach 14 i 18 grudnia 2017 roku w mieszkaniu pokrzywdzonej. W zakresie dotyczącym informowania obecnych w mieszkaniuM. W. (1)w nocy 18 grudnia 2017 roku osób o użyciu przezH. D.noża, zeznania świadkówZ. B.,D. Ł. (1)iS. G.korespondują także z zeznaniamiM. W. (1)– w części, w jakiej Sąd uznał je za wiarygodne. W odniesieniu do opisanego w zeznaniachZ. B.,D. Ł. (1)iS. G.zachowaniaM. W. (1)w dniu 18 grudnia 2017 roku, wskazującego na to, że jest ona pod wpływem alkoholu, zeznania tych świadków korespondują dodatkowo z protokołem badania trzeźwości, zaś w zakresie doznanych przez nią obrażeń zeznania świadków korespondują z dokumentacja medyczną.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówD. K.,M. Z.,M. F.iA. D. (1)– funkcjonariuszy Policji, albowiem zeznania te są rzeczowe, logiczne, spójne, konsekwentne, korespondują ze sobą w zakresie w jaki świadkowie ci – funkcjonariusze Policji wspólnie brali udział w interwencji w miejscu zdarzenia w nocy 18 grudnia 2017 roku. Świadkowie składali zeznania, w których opisywali przebieg wykonywanych przez siebie czynności służbowych, nie mieli żadnych powiązań z pokrzywdzoną lub oskarżonym i nie mieli żadnego interesu w składaniu zeznań o innej treści, aniżeli jedynie relacjonującej przebieg czynności, które podejmowali i opisującej okoliczności, w jakich doszło do ich interwencji. Zeznania świadków odnoszące się do zachowaniaM. W. (1), wypowiadanych przez nią informacji odnośnie zachowaniaH. D., w tym także odnośnie użycia przez niego w dniu 18 grudnia 2017 roku noża, korespondują z zeznaniami świadkówZ. B.,S. G.iD. Ł. (1), a także z zeznaniami odnośnie przebiegu tego zajścia złożonymi przezM. W. (1)– w zakresie w jakim zostały one uznane przez Sąd za wiarygodne.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówA. D. (3)iP. M.– funkcjonariuszy Policji, albowiem zeznania te są rzeczowe, logiczne, spójne, korespondują ze sobą w zakresie w jakim świadkowie ci – funkcjonariusze Policji wspólnie brali udział w interwencji w miejscu zamieszkaniaM. W. (1)w trakcie służby w dniu 14\15 grudnia 2017 roku. Świadkowie składali zeznania, w których opisywali przebieg wykonywanych przez siebie czynności służbowych, nie mieli żadnego interesu w składaniu zeznań o innej treści, aniżeli jedynie relacjonującej przebieg czynności które podejmowali i opisujących okoliczności, w jakich doszło do ich interwencji. Zeznania świadków odnoszące się do zachowaniaM. W. (1), wypowiadanych przez nią informacji odnośnie zachowania wobec niejH. D.korespondują z zeznaniami odnośnie przebiegu tego zajścia złożonymi przezM. W. (1)w dniu 15 grudnia 2017 roku.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadków – sąsiadówM. W. (1):Z. S.,A. K.,E. R.iT. R., albowiem zeznania te są spójne, rzeczowe i logiczne. Jak wynika z zeznańM. W. (1)do kłótni między nią orazH. D.oraz do popełniania przez niego przestępstw na jej szkodę dochodziło w sytuacjach, gdy byli sami w jej mieszkaniu, a zatem zeznania świadków wskazujące na brak ich wiedzy o stosowaniu przez oskarżonego przemocy i gróźb wobecM. W. (1)nie podważają wiarygodności jej zeznań. Odnosząc się z kolei do zeznań wskazujących na spożywanie alkoholu i na mające miejsce kłótnie oraz używanie słów wulgarnych przezM. W. (1)iH. D., wskazać należy że zeznania świadków – sąsiadówM. W. (1)w tym zakresie korespondują z zeznaniamiM. W. (1), a dodatkowo także z wyjaśnieniamiH. D.i nie zostały podważone żadnym ujawnionym w toku postępowania dowodem.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaA. B., które w odpowiednim zakresie znajdują potwierdzenie w zeznaniachM. W. (1)oraz zabezpieczonych wiadomościach sms. Zeznania te są rzeczowe, logiczne i spójne, wskazują na to, że świadek słyszała podczas połączeń telefonicznych inicjowanych przezM. W. (1)odgłosy kłótni – co koresponduje z opisem części spośród relacji istniejących między pokrzywdzoną i oskarżonym zawartym w zeznaniachM. W. (1)oraz w mniejszym stopniu, ale także w zeznaniachZ. S.,A. K.,E. R.iT. R.i wyjaśnieniachH. D.. Z kolei zeznania dotyczące słyszanych gróźb kierowanych pod adresemM. W. (1)korespondują z zeznaniamiM. W. (1), a zeznania związane z uzyskaniem informacji o potrzebie wezwania Policji do domuM. W. (1)korespondują z zapisem sms-ów oraz z zeznaniami świadkówA. D. (3)iP. M., którzy podczas interwencji po telefonieA. B.potwierdzili opisywane przez nią okoliczności. Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaA. B.wskazującym na charakter informacji, jakie uzyskała ona odM. W. (1)w dniu 18 grudnia 2017 roku, albowiem świadek nie miał interesu w tym, aby tę relację, stanowiącą jedynie odzwierciedlenie tego, jakie informacje chciała jejM. W. (1)przekazać, kwestionować. W odniesieniu do nieznacznych rozbieżności między zeznaniami złożonymi przez świadka podczas postępowania przygotowawczego i w trakcie rozprawy głównej, Sąd uznał, że wynikają one z upływu czasu i nie obniżają w żadnej mierze wiarygodności zeznań świadka.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówP. W.,T. H.iB. S.odnośnie stanu psychofizycznego w trakcie przeprowadzanych przez nich w dniu 18 grudnia 2017 roku czynności z udziałemM. W. (1), albowiem zeznania te są rzeczowe, logiczne i spójne, korespondują ze sobą w zakresie, w jakim wszyscy świadkowie wskazali na to, że zachowanieM. W. (1)nie dawało podstaw do uznania, że znajduje się ona pod wpływem alkoholu – a niewątpliwie pod wpływem alkoholu była jedynie w trakcie interwencji w nocy 18 grudnia (o godzinie 1:39 był przeprowadzony pomiar trzeźwości: 1,22mg\l alkoholu w wydychanym powietrzu). W związku z przeprowadzonymi z udziałemM. W. (1)czynnościami oględzin, świadekB. S.miała z nią bezpośredni kontakt przez 20 minut, zarejestrowała przebieg oględzin na fotografiach. Charakter oględzin wymagał bliskiego kontaktu świadkaB. S.z pokrzywdzoną i oczywistym jest, że w tych warunkach, gdybyM. W. (1)pozostawała pod wpływem alkoholu zostałoby to zauważone i odnotowane przez świadka. Z koleiP. W.iT. H.uczestniczyli w czynnościach procesowych z udziałemM. W. (1)(przesłuchanie jej w charakterze świadka) przez 30 minut, przesłuchanie zostało poprzedzone przekazaniem je pouczeń o uprawnieniach i obowiązkach świadka oraz o uprawnieniach i obowiązkach pokrzywdzonego w postępowaniu karnym, co do treści którychM. W. (1)nie zgłaszała jakichkolwiek wątpliwości. ZeznaniaM. W. (1)z dnia 18 grudnia 2017 roku są spójne i wskazują na to, że były składane w sytuacji jej pełnej kontroli nad zachowaniem i treścią wypowiedzi, zawierają odniesienia do konkretnych okoliczności, co uzasadnia uznanie, że dokonana przez świadkówP. W.iT. H.ocena stanu psychofizycznego świadka, jako osoby trzeźwej i mogącej składać zeznania jest w pełni prawidłowa. Nie ulega wątpliwości, że gdyby jakiekolwiek wątpliwości co do stanu trzeźwościM. W. (1)miały miejsce, to zarównoP. W.iT. H., jak iB. S.przeprowadziliby badanie trzeźwości pokrzywdzonej i w razie stwierdzenia, że pozostaje ona pod wpływem alkoholu odstąpili od przeprowadzenia czynności z jej udziałem, zwłaszcza, że w ich czasie do upływu terminu 48 godzin do wystąpienia z ew. wnioskiem o zastosowanie wobecH. D.tymczasowego aresztowania pozostawało jeszcze odpowiednio ponad 38 i niespełna 35 godzin.
Odnośnie zeznań świadkaA. J.Sąd dał im wiarę, albowiem świadek w sposób rzeczowy i logiczny wskazał, z jakich względów jako kierowca karetki nie dysponuje wiedzą o zdarzeniach w dniu 14 grudnia 2017 roku i zachowaniu ich uczestników – ze względu na treść zeznań nie stanowiły one podstawy poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych.
Sąd dał wiarę sporządzonym w toku postępowania karnego opiniom: daktyloskopijnej, z zakresu genetyki sądowej, sądowo-lekarskiej, sądowo-psychologiczno- psychiatrycznej, psychologicznym oraz z zakresu badań antropologicznych. Wskazane opinie (w przypadku opinii sądowo-lekarskiej i z zakresu badań antropologicznych całokształt opinii, tj. opinia pisemna i ustna) Sąd ocenił jak rzetelne, profesjonalne, odpowiadające w sposób wyczerpujący na sformułowane w tezach dowodowych pytania. Ich analiza w pełni pozwala stwierdzić okoliczności, które miały one rozstrzygać, zostały one sporządzone przez podmioty posiadające wiadomości specjalne, z wykorzystaniem opisanych w nich metod badawczych. W żadnej z wydanych opinii biegli nie wykroczyli poza zlecony im przedmiot i zakres opiniowania, wykazali się wiedzą specjalistyczną, a wydane przez nich opinie są jasne, pełne i kompletne.
Odnosząc się do opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, z przyczyn wskazanych powyżej Sąd uznał ją za w pełni wiarygodną i stanowiącą bardzo wartościowy dowód – zarówno opinię pisemną, która mimo swej lakoniczności była jasna, pełna i pozbawiona sprzeczności, jak i stanowiącą jej uzupełnienie opinię ustną wydaną przez biegłego w obecności stron na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 roku. Całokształt opinii biegłego pozwala na jednoznaczne ustalenie charakteru doznanego przezM. W. (1)na skutek uderzenia nożem obrażenia w postaci rany klatki piersiowej po lewej stronie w linii pachowej tylnej i jego klasyfikację, jako skutkującego rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni w rozumieniuart. 157 § 2 k.k.. Opiniując ustnie na rozprawie biegły wskazał, że nie doszło do uszkodzenia istotnych struktur anatomicznych, a zadana rana miała najprawdopodobniej kłuty charakter, z uwagi na niewielkie wymiary tej rany, na które składa się długość 1,5 cm i głębokość też około 1,5 cm - była to w niewielkim stopniu rana penetrująca. Biegły określił użytą do zadania tej rany siłę jako niewielką, do umiarkowanej i racjonalnie wskazał, na jakiej podstawie dokonał takiej oceny, odnosząc się do braku uszkodzeń elementów kostnych, które mogłyby nastąpić w tej okolicy ciała. Biegły wskazał także w sposób logiczny z jakich względów wysnuł wniosek, że rana nie była skutkiem samouszkodzenia. Biegły, w sposób niebudzący zastrzeżeń co do prawidłowości formułowanych wniosków, wynikających ze znajomości akt sprawy oraz posiadanych wiadomości specjalnych wskazał także, dlaczego zadana nożem rana nie jest raną, która narażałabyM. W. (1)na utratę życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Mając na uwadze, że kompleksowa – pisemna i ustna opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej jest jasna, pełna, pozbawiona sprzeczności, Sąd na jej podstawie poczynił ustalenia dotyczące charakteru obrażeń doznanych przezM. W. (1)w nocy 17/18 grudnia 2017 roku.
Ocena Sądu dotycząca mechanizmu powstania uM. W. (1)w nocy 17/18 grudnia 2017 roku rany klatki piersiowej po lewej stronie w linii pachowej tylnej, w szczególności odnosząca się do możliwości powstania tej rany w okolicznościach opisanych w początkowej części zeznańM. W. (1)w dniu 9 stycznia 2018 roku, tj. poprzez zetknięcie się jej ciała z ostrzem noża znajdującego się w ociekaczu na sztućce obok zlewu kuchennego, nastąpiła z uwzględnieniem wniosków zawartych w opinii biegłego z zakresu badań antropologicznych. Ze względu na popełnioną przez biegłego w opinii pisemnej omyłkę dotyczącą długości noża, którym zostało zadane uderzenie, Sąd uzyskał od biegłego na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 roku jednoznaczne ustosunkowanie się do kwestii możliwego samouszkodzenia poprzez zetknięcie z nożem umieszczonym na ociekaczu - przy wzięciu pod uwagę rzeczywistych rozmiarów noża. Oceniając opinię biegłego Sąd nie tylko miał na uwadze kompletność zawartych w niej wniosków, jasność w przekazaniu posiadanej przez biegłego wiedzy oraz brak w opinii sprzeczności, ale także jej powiązanie z zapisem z oględzin mieszkania przyulicy (...)wW.dokonany w dniach 18 grudnia 2017 roku od godz.1:45 do godz.2:30 i w dniu 28 marca 2018 roku oraz protokół oględzinM. W. (1)przeprowadzonych w dniu 28 marca 2018 roku. Opinia biegłego odnosząca się do umiejscowienia ociekacza na sztućce, znajduje potwierdzenie w analizie jego położenia na fotografiach z oględzin miejsca zdarzenia bezpośrednio po nim, znajdujących się na płycie z k.82, w szczególności plików(...).JPG i(...).JPG. Oględziny mieszkaniaM. W. (1)i jej ciała wykonane w dniu 28 marca 2018 roku, połączone z dokonaniem precyzyjnych pomiarów, jednoznacznie wskazują na to, że nie ma możliwości – na co jednoznacznie wskazuje biegły- abyM. W. (1)doznała obrażeń tylnej okolicy lewej pachy poprzez „nadzianie” się na nóż znajdujący się w ociekaczu na sztućce (lub w jakimkolwiek usytuowaniu w zlewie) – wymagałoby to, na co wskazuje biegły nie tylko umiejętności ekwilibrystycznych, aby dosięgnąć konkretną częścią ciała do ociekacza w rogu szafki, ale także innych parametrów fizycznych, aniżeli maM. W. (1). Wskazana opinia biegłego, oceniona w odniesieniu do protokołów oględzin mieszkania i osoby –M. W. (1)w kontekście doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy, jednoznacznie wskazuje na to, że mechanizm powstania uM. W. (1)w nocy 17/18 grudnia 2017 roku rany nie był związany z usytuowaniem noża w ociekaczu na sztućce. Na marginesie dokonanej oceny opinii biegłego z zakresu antropologii sądowej, Sąd wskazuje, że podanie przez biegłego w opinii pisemnej, że „oskarżony wyjaśniał, że dźgnął nożem kuchennym pokrzywdzonaM. W. (1), ale tego nie pamięta” (k.545) jest przejawem błędnej interpretacji treści wyjaśnień oskarżonego, zacytowanych przez biegłego na stronie 3 opinii (k.543) i nie ma wpływu na treść opinii oraz dokonaną przez Sąd jej ocenę, albowiem jej wnioski sprecyzowane na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 roku nie odnoszą się do wyjaśnień oskarżonego, ale do analizy cech ciałaM. W. (1), miejsca zranienia oraz usytuowania i wymiarów znajdujących się nim przedmiotów, m.in. mebli kuchennych i noża.
Odnośnie opinii z zakresu daktyloskopii oraz genetyki sądowej, wskazać należy, że mimo uznania przez Sąd, że są one jasne, pełne i pozbawione sprzeczności, nie stanowiły one podstawy poczynionych przez Sąd ustaleń, ze względu na wskazane w nich wnioski. W opinii wydanej na podstawie przeprowadzonych badań daktyloskopijnych biegły wskazał, że na nożu kuchennym ujawniono ślady linii papilarnych, które ze względu na niewystraczającą liczbę cech szczególnych nie nadają się do identyfikacji. Z kolei jak wynika z opinii wydanej na podstawie przeprowadzonych badań z genetyki sądowej, na nożu kuchennym nie stwierdzono widocznych śladów materiału biologicznego, a z próbki pobranej z brzeszczotu noża wyizolowano DNA, którego profil jest zgodny z profilem DNA oznaczonym dlaM. W. (1), natomiast z próbki pobranej z rękojeści noża wyizolowano mieszaninę DNA pochodzącą od co najmniej 3 osób, m.in. ustalono, że występują w niej cechy profilu DNA charakterystyczne dlaM. W. (1)iH. D..
W ocenie Sądu na uznanie za wartościowy dowód w sprawie zasługują opinie biegłych psychiatrów oraz psychologa dotyczące osk.H. D.. Opinie te są jasne, pełne i pozbawione sprzeczności, sporządzone zostały przez biegłych posiadających odpowiednią wiedzę specjalną i umiejętności. Użyte w opinii sformułowania są zrozumiałe, a argumentacja przedstawiona na potwierdzenie zawartych w nich wniosków jest logiczna, same zaś wnioski opinii są jasne i wynikają z przyjętej przez biegłych metodologii, zostały przejrzyście przedstawione, m.in. w odniesieniu do danych pochodzących z przeprowadzonej obserwacji sądowo-psychiatrycznej oskarżonego. Zawarte w opinii wnioski są logiczne i znajdują oparcie w przeprowadzonej przez biegłych analizie posiadanych danych medycznych i wniosków z przeprowadzonych przez psychiatrów oraz psychologa badań oskarżonego. Wskazane okoliczności pozwoliły zatem na uznanie, że opinie biegłych psychiatrów oraz psychologa są jasne, pełne i pozbawione sprzeczności.
Także za w pełni wartościowy dowód, wspierający ocenę zeznań świadkaM. W. (1), Sąd uznał opinie biegłych psychologów, którzy uczestniczyli w dniu 9 stycznia 2018 roku i 12 lutego 2019 roku w przesłuchaniach pokrzywdzonej przeprowadzonych w trybieart. 185c § 2 k.p.k.: biegli w swych opiniach w sposób precyzyjny i jasny wskazali na zdolność postrzegania i odtwarzania przez pokrzywdzoną postrzeżeń.
Również protokoły (oraz załączniki do nich) przeprowadzonych w toku postępowania przygotowawczego czynności oraz wywiady środowiskowe dotyczące oskarżonego, w ocenie Sądu zasługują na uznanie za wiarygodny materiał dowodowy – zostały sporządzone na podstawie obowiązujących przepisów prawa, przez uprawnione osoby i w sposób należyty odzwierciedlają przebieg opisanych w nich czynności.
Sąd dał wiarę także dowodom z ujawnionych dokumentów dotyczących karalnościH. D.i okresów jego osadzenia w ramach odbywania kar pozbawienia wolności. Informacje dotyczące karalności uzyskane z Krajowego Rejestru Karnego znalazły odzwierciedlenie w informacjach z sądów, przekazanych wraz z odpisami wyroków. Te dane pozwoliły nie tylko na ocenę właściwości i warunków osobistych oskarżonego w kontekście stopnia jego demoralizacji, ale także na poczynienie ustaleń w zakresie powrotu do przestępstwa w rozumieniuart. 64 § 1 k.k..
Sąd dał wiarę także dowodowi w postaci postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, zarówno co do faktu wydania takiej decyzji procesowej, jak i podstaw prawnych jej wydania, albowiem orzeczenie to zostało wydane przez uprawniony do tego organ procesowy w sposób nie budzący zastrzeżeń co do prawidłowości zastosowania przepisówKodeksu postępowania karnego.
Sąd dał wiarę pozostałym ujawnionym w toku postepowania dokumentom, albowiem zostały one sporządzone w rzetelny sposób, przez uprawnione do tego podmioty, a żadna ze stron nie kwestionowała ich prawidłowości.
W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy poddany analizie zgodnie z dyspozycjąart. 7 k.p.k.pozwolił na ustalenie stanu faktycznego i doprowadził do uznania, że wina oskarżonegoH. D.w odniesieniu do przypisanego mu czynu jest bezsprzeczna, a okoliczności związane z popełnionym przez niego czynem nie budzą wątpliwości.
Dokonując prawnej oceny zachowania oskarżonego, Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
odpowiedzialności karnej za czyn zart. 190 § 1 kkpodlega sprawca, który grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Występek ten charakteryzuje się umyślnością działania sprawcy. Dla ustalenia, czy obawa jest uzasadniona w rozumieniuart. 190 § 1 k.k., konieczne jest dokonanie oceny, czy przekonanie pokrzywdzonego o tym, że groźba zostanie spełniona, miało obiektywne podstawy w ustalonych (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2017 roku sygn. akt V KK 372/16).
Odpowiedzialność karną za czyn zart. 217 § 1 kkponosi sprawca, który uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną - naruszeniem nietykalności cielesnej są wszystkie czynności, które mają wymiar fizyczny i które oddziałują na ciało innej osoby i nie są przez nią akceptowane, przy czym naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z powstaniem obrażeń. Z kolei zgodnie zart. 157 § 2 kk, występek ten popełnia osoba, powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni. Sprawcą występku zart. 217 § 1 kkoraz zart. 157 § 2 kkjest osoba, która popełnia ten czyn działając z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym.
Zgodnie zart. 12 § 1 kkdwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony, a jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.
H. D.podejmując swe zachowania polegające na biciu (uderzaniu) pięściami po głowie i całym cieleM. W. (1)oraz na uderzaniu pałką po nogach, a także na uderzeniu jej nożem w okolice linii pachowej tylnej po lewej stronie, działał z winy umyślnej z zamiarem bezpośrednim:H. D.podejmując wskazane powyżej agresywne i naruszające integralność cielesną zachowania wobecM. W. (1)chciał popełnić czyn zabroniony i konsekwentnie realizował jego znamiona, stosując wobec pokrzywdzonej różne formy przemocy. Uderzając w nocy z 17/18 grudnia 2017 rokuM. W. (1)nożem kuchennym o długości ostrza 19,5 cm w plecy w okolice lewej pachy i powodując tym samym ranę o głębokości 1-1,5 cm,H. D.chciał spowodować powstanie uM. W. (1)niewielkich obrażeń – taki charakter ma rana skutkująca rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni w rozumieniuart. 157 § 2 k.k..
GrożącM. W. (2)pozbawieniem jej życia, oblaniem kwasem, podpaleniem, w sytuacjach związanych ze stosowaniem wobec niej przemocy, a także w związku z zawiadamianiem Policji o zachowaniu wobec niejH. D.i poszukiwaniem w ten sposób przez nią pomocy na Policji, oskarżonyH. D.chciał wywołać uM. W. (1)poczucie zagrożenia związane z obawą o popełnienie na jej szkodę opisywanych przez niego przestępstw, zwłaszcza że kierowaniu wobec niej gróźb towarzyszyły różne formy przemocy, a skargiM. W. (1)były co do zasady ignorowane przez Policję. Okoliczności te wskazują na to, że subiektywne poczucie zagrożenia związane z realnością spełnienia gróźb kierowanych przezH. D.było obiektywnie uzasadnione. Ponadto, oprócz wskazanych powyżej okoliczności bezpośrednio związanych z zachowaniemH. D., ukierunkowanych na wzbudzenie uM. W. (1)obawy spełnienia kierowanych wobec niej gróźb, wskazać należy, żeH. D.wiedział o karygodności i prawnym zakazie kierowania gróźb popełnienia na szkodęM. W. (1)przestępstw w sposób wzbudzający w niej obawę ich spełnienia, albowiem jest on osobą w przeszłości karaną za czyn zart. 245 k.k., polegający na grożeniu pokrzywdzonemu uszkodzeniem ciała w celu zmuszenia do nie składania zawiadomienia o popełnionym przestępstwie oraz dwukrotnie za czyny zart. 190 § 1 k.k..H. D.w okresie od dnia 13 września do 18 grudnia 2017 roku grożącM. W. (1)popełnieniem na jej szkodę przestępstw i naruszając jej nietykalność cielesną, w tym także powodując w nocy z 17/18 grudnia 2017 roku uM. W. (1)obrażenia ciała w postaci rany ściany klatki piersiowej po stronie lewej, co skutkowało rozstrojem zdrowia na okres poniżej siedmiu dni, działał w krótkich odstępach czasu realizując poprzez powtarzalne czynności, z góry powzięty zamiar naruszenia nietykalności cielesnejM. W. (1), w tym także poprzez spowodowanie w związku z tym obrażeń ciała oraz wywołania u niej uzasadnionej obawy spełnienia gróźb pozbawienia życia lub zdrowia.
Rozważając zachowanie oskarżonegoH. D.w kontekście popełnienia przypisanego mu czynu w warunkach powrotu do przestępstwa, Sąd miał na uwadze, że zgodnie zart. 64 § 1 kkw warunkach recydywy odpowiada sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, który popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany. Zgodnie zaś zart. 115 § 3 kkprzestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia uważa się za przestępstwa podobne. Analiza treści wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 lipca 2010 roku sygn. akt IIK 477/09 oraz kwalifikacji przypisanych oskarżonemu w niniejszym postepowaniu zachowań, wskazuje na to, że w niniejszej sprawie został on skazany za przestępstwo podobne do czynów przypisanych mu w wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 lipca 2010 roku sygn. akt IIK 477/09, realizujących ustawowe znamionaart. 158 § 1 k.k.iart. 245 k.k.(groźba uszkodzenia ciała w celu zmuszenia do nie składania zawiadomienia o popełnionym przestępstwie), tj. za występek popełniony z zastosowaniem przemocy oraz groźby jej użycia. Mając zatem na uwadze, żeH. D.przypisanego mu w niniejszym postępowaniu czynu dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu, w okresie od 13 lipca 2014 roku do 17 marca 2015 roku, od 9 grudnia 2015 roku do 27 marca 2016 roku oraz od 29 marca 2016 roku do dnia 29 grudnia 2016 roku, kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 lipca 2010 roku sygn. akt IIK 477/09 za umyślne przestępstwo podobne, Sąd skazał go za czyn popełniony w warunkachart. 64 § 1 k.k..
Przedstawione powyżej rozważania prawne, w kontekście poczynionych ustaleń faktycznych jednoznacznie wskazują na to, żeH. D., działając w krótkich odstępach czasu z winy umyślnej z zamiarem bezpośrednim – albowiem chciał popełnić przestępstwo i konsekwentnie podejmował zachowania przestępne stanowiące jeden czyn zabroniony - w okresie od 13 września do 18 grudnia 2017 roku w miejscu zamieszkaniaM. W. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru groził jej pozbawieniem życia i spaleniem mieszkania, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę spełnienia oraz naruszał nietykalność cielesnąM. W. (1)kopiąc ją po całym ciele, uderzając pięściami po głowie i całym ciele, uderzając po nogach pałką typu „baton”, a w nocy 17/18 grudnia 2017 roku, zadając pokrzywdzonej cios nożem w okolice linii pachowej tylnej po lewej stronie, spowodował u niej obrażenia ciała w postaci rany ściany klatki piersiowej po stronie lewej, co skutkowało rozstrojem zdrowia na okres poniżej siedmiu dni, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat, po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 lipca 2010 roku sygn. akt II K 477/09 za podobne przestępstwo umyślne, czym zrealizował ustawowe znamiona występku zart. 190 § 1 kkw zb. zart. 217 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, w zw. zart. 12 § 1 kki w zw. zart. 64 § 1 kk.
Czyniąc powyższe ustalenia faktyczne i dokonując opisanych ocen prawnych, Sąd uznał, że wskazane w akcie oskarżenia opisy czynów zarzucanychH. D.oraz ich kwalifikacja prawna nie są prawidłowe.
H. D.został oskarżony o popełnienie dwóch czynów, tj. o to, że:
- w nocy 17/18 grudnia 2017 r. wW., przyul. (...)działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życiaM. W. (1), usiłował dokonać zabójstwa w/wym. w ten sposób, że uderzał wyżej wymienioną pięściami po głowie i całym ciele, grożąc pozbawieniem życia, a następnie trzymając za szyję zadał jej cios nożem w okolice lewej łopatki, powodując tym obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzy w obrębie policzka lewego i wargi górnej oraz rany ściany klatki piersiowej po stronie lewej, które to obrażenia ciała skutkowały rozstrojem zdrowia na okres poniżej siedmiu dni w rozumieniuart. 157 § 2 kk, lecz zamiaru swego nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej, która oswobodziła się a następnie ukryła w łazience i wezwała Policję, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat, po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej Wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 lipca 2010r. sygn. II K 477/09 za podobne przestępstwo umyślne, tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
- oraz o to, że w okresie od 13 września 2017r. do 14 grudnia 2017r. wW.wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)znęcał się fizycznie i psychicznie nad konkubinąM. W. (1)w ten sposób, że wszczynał awantury w czasie których ubliżał słowami uznanymi powszechnie za obelżywe, poniżał i obrażał, naruszał nietykalność cielesną kopiąc po całym ciele, uderzając pięściami w okolice nerek i uderzając po nogach pałką typu „baton”, groził pozbawieniem życia i spaleniem mieszkania, a groźby te wzbudzały u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę spełnienia przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat, po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 lipca 2010r. sygn. II K 477/09 za podobne przestępstwo umyślne, tj. o czyn zart. 207 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k..
Odnośnie czynu zarzucanegoH. D.w punkcie I aktu oskarżenia: aby przypisać sprawcy przestępnych zachowań realizację znamion zbrodni zart. 148 § 1 k.k., niezbędne jest ustalenie że sprawca podejmując konkretne zachowania chciał zabić ofiarę albo możliwość jej śmierci przewidywał i na to się godził. Dla ustalenia, że sprawca obejmował swym zamiarem pozbawienie życia innej osoby, konieczne jest zatem ustalenie na podstawie całokształtu ujawnionych w trakcie postępowania karnego okoliczności przedmiotowych i podmiotowych, że sprawca powodując uszkodzenia ciała chciał lub godził się na skutek swego działania w postaci śmierci osoby pokrzywdzonej. Samo w sobie użycia noża w celu zadania pokrzywdzonej obrażeń nie przesądza bowiem o zamiarze spowodowania jej śmierci, choćby nawet ewentualnym. Nie ulega wątpliwości, żeH. D.w nocy z 17/18 grudnia 2017 roku podczas scysji z pokrzywdzoną zadał jej uderzenie nożem kuchennym – o długości ostrza 19,5 cm i całkowitej długości 32 cm. Był to nóż znajdujący się w mieszkaniu pokrzywdzonej, w pokoju połączonym z częścią kuchenną o łącznej powierzchni ok.25 m2. W tym pokoju oskarżony i pokrzywdzona spożywali alkohol, a następnie oskarżony położył się spać. W tym samym pomieszczeniu doszło do kłótni, w trakcie której oskarżony początkowo uderzałM. W. (1)rękoma, a następnie złapał ją za szyję i uderzył znajdującym się w zlewie lub jego okolicy nożem w plecy w okolice lewej pachy. Uderzenie nożem zostało zadane z małą siłą, nóż wszedł w ciałoM. W. (1)na głębokość 1-1,5 cm, nie zostały uszkodzone żadne narządy ciała, nie doszło do zetknięcia noża z jakąkolwiek kością. Uderzenie było jednorazowe – po zadaniu uderzenia, które spowodowało nieznaczne obrażenia w postaci rany kłutej,H. D.nie ponowił uderzeń nożem, nie stosował także innych form przemocy wobecM. W. (1), próbował zatamować krwawienie, ale ze względu na obiektywnie zrozumiałą reakcjęM. W. (1), która mu na to nie pozwoliła i poszła do łazienki, zaprzestał tego. Podczas pobytuM. W. (1)w łazienceH. D.położył się do łóżka i w łóżku zastali go funkcjonariusze Policji, którzy przybyli na miejsce zdarzenia wezwani przezM. W. (1). Dopiero funkcjonariusze Policji ze względu na to, żeM. W. (1)poinformowała ich, że ma kłopoty z oddychaniem wezwali pogotowie – nie uczyniła tego wcześniej aniM. W. (1), aniH. D.. Analizując okoliczności związane z uderzeniemM. W. (1)nożem wskazać należy, że brak jest podstaw do uznania, żeH. D.chciałM. W. (1)zabić, a także że co najmniej godził się na jej śmierć. Uderzenie nożem, ze względu na przebieg całości zajścia, charakter i umiejscowienie obrażeń, było elementem stosowanej od co najmniej 13 września 2017 roku wobecM. W. (1)przemocy, mającej na celu naruszenie jej nietykalności cielesnej, okazanie wobec niej agresji i zaznaczenie dominacji i przewagi fizycznej ze stronyH. D.. ZachowanieH. D.było typowe dla przebiegu wcześniejszych aktów agresji, oskarżony wielokrotnie uprzednio uderzałM. W. (1), nie miała miejsca eskalacja zachowań przemocowych, skutkująca powstaniem uM. W. (1)poważnych obrażeń, a uprzednie zastosowanie przemocy z użyciem potencjalnie niebezpiecznego narzędzia- pałkiM. W. (1), związane było z zdanie jej uderzeń w nogi, w wyniku czego powstały zasinienia. W ocenie Sądu oskarżony stosując wobecM. W. (1)przemoc do dnia 17/18 grudnia 2017 roku i do czasu zadania jej uderzenia nożem nie miał zamiaru spowodowania u niej obrażeń, chociażby skutkujących powstaniem rozstroju narządów ciała na okres poniżej 7 dni. Dopiero w dniu 17/18 grudnia 2017 roku używając podczas awantury spowodowanej wyrażeniem przezM. W. (1)dezaprobaty wobec niego, w związku z oddaniem przez niego moczu do łóżka,H. D.używając noża z siłą zbliżoną do draśnięcia spowodował uM. W. (1)rozstrój narządów ciała na okres poniżej 7 dni, ale brak jest jakichkolwiek podstaw zarówno ze względu na okoliczności podmiotowe, jak przedmiotowe, wskazujących na to, że używając z niewielką siłą przypadkowo pochwyconego z okolic zlewu noża,H. D.miał zamiar spowodowania śmierciM. W. (1).
Analizując powyższe okoliczności Sąd uznał, że zamiaremH. D., gdy zadałM. W. (1)w nocy 17/18 grudnia 2017 roku uderzenie nożem z niewielką siła nie było spowodowanie jej śmierci, a jedynie zademonstrowanie jej swej przewagi fizycznej i wywołanie obawy co do realności kierowanych do niej gróźb, poprzez spowodowanie nieznacznego uszczerbku na zdrowiu - co na skutek jego zachowania rzeczywiście nastąpiło.
Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie II aktu oskarżenia, wskazać należy, że występek zart. 207 § 1 k.k.jest przestępstwem indywidualnym – pokrzywdzonym tym czynem może być jedynie osoba najbliższa dla sprawcy lub osoba pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy. Przypisane oskarżonemuH. D.zachowania w postaci kopania, bicia i zadania ciosu nożem pokrzywdzonej oraz kierowania wobec niej gróźb karalnych, realizowałyby znamiona występku zart. 207 1 k.k.jedynie wówczas, gdybyM. W. (1)była osobą dla oskarżonego najbliższą lub pozostawała w stosunku zależności od niego. Dla ustalenia zatem, czyH. D.swym zachowaniem zrealizował ustawowe znamiona zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia występku zart. 207 § 1 k.k.niezbędne było ustalenie czyM. W. (1)była osobą najbliższą dla oskarżonego lub osobą pozostającą w stosunku zależności od niego.
Osobą najbliższą dla sprawcy – zgodnie zart. 115 § 11 k.k.– jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu. Jak wskazano w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2016 roku sygn. akt I KZP 20/15, osobą pozostającą we wspólnym pożyciu jest osoba, która  pozostaje z inną osobą w takiej relacji faktycznej, w której pomiędzy nimi istnieją jednocześnie więzi duchowe (emocjonalne), fizyczne oraz gospodarcze (wspólne gospodarstwo domowe). Oceniając, czy konkretna osoba pozostaje ze sprawcą we wspólnym pożyciu należy ustalić, czy osoby te są połączone więzią uczuciową, fizyczną i gospodarczą oraz czy z racji wspólnego długotrwałego życia i przyjęcia określonego modelu tego życia, doszło do zawiązania relacji tożsamych z najbliższymi relacjami rodzinnymi, o których mowa wart. 115 § 11 k.k.. Wspólne pożycie w jednolitym w tym zakresie orzecznictwie sądów, jest utożsamiane z taką relację pomiędzy dwiema osobami, które chociaż nie zawarły związku małżeńskiego, pozostają jednak w stosunkach faktycznych takich, jakie charakteryzują stosunki pomiędzy małżonkami (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2015 roku sygn. IV KO 98/14).
Z kolei stosunek zależności od sprawcy zachodzi wówczas, gdy pokrzywdzony nie jest zdolny z własnej woli przeciwstawić się znęcaniu i znosi je z obawy przed pogorszeniem swoich dotychczasowych warunków życiowych: stosunek tego rodzaju może istnieć z mocy prawa, na podstawie umowy lub wynikać z sytuacji faktycznej, stwarzającej dla sprawcy sposobność znęcania się przy wykorzystaniu nad ofiarą przewagi, jaką mu daje łącząca ich więź materialna, osobista lub uczuciowa (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2016 roku sygn. akt III KK 262/15).
Analizując charakteru znajomości łączącejM. W. (1)i oskarżonego w okresie objętym zarzutem, tj. od września do grudnia 2017 roku – ale także w trakcie ich całej znajomości tj. od czerwca 2017 roku – nie sposób uznać, że łączące ich relacje uzasadniają przyjęcie, że byli oni osobami najbliższymi w rozumieniuart. 115 § 11 k.k.albo żeM. W. (1)była w jakimkolwiek zakresie zależna odH. D.. Oskarżony i pokrzywdzona poznali się pod koniec czerwca 2017 roku i w bardzo krótkim czasie zamieszkali razem w mieszkaniu komunalnymM. W. (1). Ich związek opierał się na wspólnym spożywaniu alkoholu – we dwójkę w mieszkaniu lub z innymi osobami na podwórku pod domemM. W. (1)oraz na zdobywaniu pieniędzy na zakup alkoholu. Stałym elementem tej znajomości były także kłótnie, których odgłosy słyszeli sąsiedziM. W. (1). W trakcie awantur, często inicjowanych przezM. W. (1), która podejrzewałaH. D., że oprócz wspólnego z nią spożywania alkoholu, zażywa także narkotyki, oskarżony i pokrzywdzona wyzywali się, przy czym oskarżony nie ograniczał się do werbalnego odpowiadania na pretensje i wyzwiskaM. W. (1), ale wykorzystując swą przewagę fizyczną naruszał nietykalność cielesną pokrzywdzonej i groził jej.M. W. (1)ze względu na obawę spełnienia tych gróźb oraz fizyczną agresję wobec niej oskarżonego powiadamiała o nich w dniu 13 grudnia 2017 roku matkę i w dniach 3, 7, 12 września, 1 listopada oraz 13 i 14 grudnia Policję. W tym okresieH. D.w dniu 12 września 2017 roku został zatrzymany w związku z podejrzeniem kierowania wobecM. W. (1)gróźb karalnych oraz uszkodzeniem jej ciała i podał wówczas jako swoje miejsce zamieszkaniaAl. (...)wW., aM. W. (1)poinformowała policjantów, że jest on jej byłem partnerem.H. D.konsekwentnie podczas zatrzymań mających miejsce w dniach 14 i 18 grudnia 2017 roku podawał jako adres zamieszkaniaAl. (...)wW., podobnie jak w protokole przesłuchania w dniu 15 i 19 grudnia 2017 roku. Jedynie w dniu 20 grudnia 2017 roku podczas posiedzenia w przedmiocie rozpoznania wniosku prokuratora o zastosowanie tymczasowego aresztowaniaH. D.wskazał jako miejsce swego zamieszkania mieszkanieM. W. (1).M. W. (1)spowodowała w grudniu 2017 roku, żeH. D.wyprowadził się z jej mieszkania – wskazuje na to fakt, że podczas wyprowadzki nie zabrał wszystkich swych rzeczy, co niewątpliwie uczyniłby, gdyby wyprowadzka była z jego inicjatywy i musiał później umawiać się zM. W. (1), aby je odebrać. Pokrzywdzona iH. D.nie byli związani żadnymi wspólnymi planami, zobowiązaniami, nie zamieszkiwali wspólnie z dziećmi któregokolwiek z nich, ich wspólne pożycie ograniczało się do wspólnego zamieszkiwania przez krótki okres czasu, wspólnego spożywania alkoholu i pozyskiwania pieniędzy na jego zakup. Mimo jednostronnej agresji fizycznej ze stronyH. D., nie może być mowy o jakimkolwiek stanie zależnościM. W. (1)od oskarżonego: mieszkali w jej mieszkaniu, do którego pokrzywdzona zaprosiłaH. D.po 2 tygodniach znajomości i z którego oskarżony wyprowadził się, gdy ich relacje stały się całkowicie patologiczne, wspólnie pozyskiwali pieniądze na alkohol,M. W. (1)okazywała oskarżonemu swe niezadowolenie z powodu podejrzeń o zażywanie przez niego alkoholu – jak wynika z jej zeznań także wszczynając utarczki słowne i używając przekleństw. Opisane powyżej okoliczności jednoznacznie wskazują na powierzchowny, krótkotrwały i niestały charakter relacji łączącychM. W. (1)iH. D.oraz na to, że w relacjach tych nie było elementów, które umożliwiały uznanie, że były one tożsame z najbliższymi relacjami rodzinnymi, o których mowa wart. 115 § 11 k.k., bądź wskazywałyby na to, żeM. W. (1)pozostawała w stałym lub przemijającym stosunku zależności odH. D.. Wskazane powyżej okoliczności nie pozwalają zatem na przypisaneH. D.popełnienia na szkodęM. W. (1)występku wyczerpującego ustawowe znamiona czynu zart. 207 § 1 k.k..
Opisane powyżej okoliczności w ocenie Sądu jednoznacznie wskazują na to, że oskarżonyH. D.w dniu 17/18 grudnia 2017 roku uderzającM. W. (1)nożem nie działał z zamiarem spowodowania jej śmierci, a także że nigdy, a w szczególności w okresie od 13 września do 14 grudnia 2017 rokuM. W. (1)nie była dla oskarżonegoH. D.osobą najbliższą w rozumieniuart. 115 § 11 k.k., ani nie pozostawała w stosunku zależności od niego.
PrzypisującH. D.popełnienie występku zart. 190 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zb. zart. 217 § 1 kkw zw. zart. 12 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki w zw. zart. 64 § 1 kk, Sąd rozstrzygał w sprawie, w którejM. W. (1)- pokrzywdzona groźbami oraz różnymi formami przemocy ze stronyH. D., pouczona o treściart. 12 k.p.k., złożyła w dniu 15 grudnia 2017 roku do protokołu wniosek o ściganieH. D.(k.41) dotyczący jego zachowań w okresie do dnia 15 grudnia 2017 roku, a następnie w dniu 18 grudnia 2017 roku podczas przesłuchania złożyła kolejny wniosek o ściganieH. D.(k.95) – zeznania te zostały potwierdzone w całości przezM. W. (1)na rozprawie w dniu 12 lutego2 019 roku. Mając na uwadze jednoznaczny charakter wnioskówM. W. (1): „Żądam ścigania i ukarania” oraz zawarty w protokołach poprzedzający złożenie wniosków opis zachowańH. D.podejmowanych wobecM. W. (1)w okresie od co najmniej 13 września do 18 grudnia 2017 roku, Sąd uznał, że w sposób jednoznaczny wyraziła ona żądanie pokrzywdzonej przestępstwem ściganiaH. D.(vide m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2006 roku sygn. akt VKK 263/05 „Ustawa karnoprocesowa nie określa formy, w jakiej pokrzywdzony ma wyrazić wolę ścigania, to jest złożyć wniosek, o którym mowa wart. 12 § 1 k.p.k.Wola ta może być zatem wyrażona np. do protokołu przesłuchania w charakterze świadka. Istotne jest to, by z dokumentu procesowego w sposób wyraźny wynikało żądanie pokrzywdzonego przestępstwem ścigania sprawcy.” oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2017 roku sygn. akt V KK 339/16 „Złożenie wniosku o ściganie nie jest obwarowane koniecznością zachowania szczególnej formy. Jedynym wymogiem skutecznego złożenia przez pokrzywdzonego wniosku o ściganie jest wyrażenie woli ścigania i ukarania sprawcy konkretnego przestępstwa.”). Z kolei wskazanie w zarzucie I aktu oskarżenia, że czy zarzucany oskarżonemu narusza przepisart. 157 § 2 kkjest równoznaczne z objęciem przez prokuratora ściganiem tego zachowania i realizacją uprawnienia wynikającego zart. 60 § 1 kpk(vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2007 roku sygn. akt IV KK 251/07, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2006 roku sygn. akt IV KK 176/06), podobnie jak brak w tej sytuacji złożenia przez prokuratora oświadczenia o odstąpieniu od ścigania zachowań realizujących znamiona występku zart. 217 § 1 kkpo pouczeniu przez Sąd stron w trybieart. 399 § 1 k.p.k.o możliwej zmianie kwalifikacji czynu.
Wymierzając oskarżonemuH. D.karę 3 lat pozbawienia wolności Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi wart. 53 § 1 i 2 k.k., mając na względzie, aby dolegliwość wymierzonej kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brała pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Sąd uwzględnił w szczególności motywację i sposób zachowania się oskarżonego, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Oceniając stopień winy Sąd analizował okoliczności, mające wpływ na zakres swobody sprawcy w wyborze i realizacji zachowania zgodnego z prawem:
1) możliwość rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia czynu, warunkowaną poziomem rozwoju intelektualnego, emocjonalnego i społecznego sprawcy, stanem wiedzy, doświadczenia, zdolnościami odbioru bodźców i informacji oraz ich analizy;
2) możliwość podjęcia decyzji odnośnie zgodnego z prawem zachowania, co warunkowane jest normalną sytuacją motywacyjną, zdolnością przeciwstawiania się szczególnym naciskom motywacyjnym, umiejętnością dokonywania wyboru spośród wielu możliwych sposobów zachowań, odpornością na nacisk bodźców zewnętrznych (sytuacyjnych), poziomem przyswojenia reguł moralnych;
3) możliwość faktycznego sterowania swoim postępowaniem w wykonaniu podjętej decyzji.
Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności Sąd uznał, że stopień winyH. D.był bardzo duży. Oskarżony, co jednoznacznie wynika z opinii sądowo-psychologiczno, miał w chwili popełnienia przypisanego mu czynu w pełni swobodną, niczym nie ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynów oraz pokierowania swoim postępowaniem, dokonany przez niego dobór środków – przewaga fizyczna, zastraszenie pokrzywdzonej, użycie niebezpiecznego narzędzia, pokrzywdzonej (osoba słabsza fizycznie), stanowił przejaw znacznej demoralizacji oskarżonego, co miało wpływ na ocenę stopnia winy, jako bardzo dużego.
Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanegoH. D., Sąd miał na uwadze rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru i motywację. Dokonując zatem oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanegoH. D.w wyroku, Sąd uznał, że zachowania w sposób ciągły, w trakcie wielu tygodni, naruszające godność człowieka i ingerujące w sferę życia psychicznego, emocjonalnego i fizycznego pokrzywdzonej, zmierzające do uprzedmiotowienia pokrzywdzonej, prowadzą do uznania, że rodzaj i charakter naruszonego dobra oraz rozmiar wyrządzonej szkody uzasadniają uznanie, że stopień społecznej szkodliwości czynu jest bardzo znaczny. W odniesieniu do czynu popełnionego w sposób nacechowany agresją, ukierunkowany na zastraszenieM. W. (1)na przyszłość, uznać należy że rodzaj i charakter naruszonego dóbr uzasadnia uznanie, że stopień społecznej szkodliwości tego czynu jest bardzo znaczny.
Okolicznością obciążającą oskarżonego była także jego uprzednia karalność za szereg przestępstw umyślnych, w tym także związanych z kierowaniem wobec innych osób gróźb karalnych i stosowaniem przemocy, a ich ponowne popełnienie wskazuje na wysoki stopień jego demoralizacji.
Wymierzając karę 3 lat pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze względy prewencji indywidualnej i ogólnej, bacząc aby w należytym stopniu zrealizowane zostały cele zapobiegawcze, poprzez jednoznaczne uświadomienie oskarżonemu faktu naruszenia obowiązujących norm prawnych i społecznych oraz umożliwienie procesu resocjalizacji w warunkach izolacji więziennej. W ocenie Sądu dolegliwość, jaka łączy się z wymiarem i wykonaniem kary, będzie stanowić na przyszłość bodziec zniechęcający oskarżonego do popełnienia czynów naruszających prawo i uzasadniający przekonanie, iż popełnienie przestępstwa się nie opłaca. Sąd miał na uwadze także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, zarówno poprzez odstraszanie potencjalnych sprawców, którym wymiar kary winien uświadomić nieopłacalność podobnych zachowań, jak też poprzez kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, uświadamiając, że w ramach obowiązującego porządku prawnego sprawca przestępstwa zostanie wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej.
Wymierzając oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze, że przypisanego mu czyny dopuścił się on w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego wart. 64 § 1 k.k., co skutkowało wymierzeniem mu kary pozbawienia wolności w wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
Dokonana przez Sąd w kontekście dyrektyw wymiaru kary analiza okoliczności ujawnionych w toku postępowania karnego, nakazywała uznanie, że w odniesieniu doH. D.nie zachodzą jakiekolwiek okoliczności łagodzące.
Mając na uwadze powyższe, Sąd wymierzyłH. D.karę 3 lat pozbawienia wolności.
Wskazane powyżej okoliczności Sąd miał na uwadze orzekając wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu zbliżania się doM. W. (1)na odległość mniejszą niż 100 metrów na okres 3 lat: wskazana odległość i okres czasu z jednej strony zagwarantuje pokrzywdzonej bezpieczeństwo i uniemożliwi oskarżonemu kierowanie wobec niej gróźb i stosowanie przemocy, z drugiej nie ograniczy w sposób nadmierny i nieuzasadniony wolności osobistej oskarżonego.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczony został okres rzeczywistego pozbawieniaH. D.wolności w niniejszej sprawie w dniu 14 grudnia 2017 roku oraz od dnia 18 grudnia 2017 roku do dnia od 28 marca 2018 roku.
Z uwagi na to, iżH. D.korzystał z pomocy prawnej obrońcy z urzędu, Sąd zasądził tytułem kosztów zastępstwa procesowego na rzecz adwokatI. K.wynagrodzenie w kwocie 1140 (tysiąc sto czterdzieści) złotych, powiększonej o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoH. D.w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem I Instancji.
Odnośnie kosztów postępowania, Sąd zasądził odH. D.na rzecz Skarbu Państwa 400 złotych tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami procesu, uznając że jako osoba młoda i zdrowa może podjąć na terenie Zakładu Karnego zatrudnienie umożliwiające mu realizację nałożonych na niego w wyroku zobowiązań finansowych wobec Skarbu Państwa, zwłaszcza że odbywając karę pozbawienia wolności nie będzie ponosił kosztów swego utrzymania.
SSO Agnieszka Domańska     SSO Beata Najjar