Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 299/19
Data wyroku: 2019-06-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygnatura akt V Ka 299/19

UZASADNIENIE
P. M.został oskarżony o to, że w dniu 09 kwietnia 2017 roku wŁ., użył groźby bezprawnej wobec swojej żonyI. M.polegającej na zainicjowaniu postępowania karnego przeciwko niej, synowiB. M.oraz teściowejB. J., w celu wywarcia wpływu na składane przez nią zeznania jako świadka w postępowaniu PR 2 Ds.(...).2017 Prokuratury Rejonowej dla Łodzi Śródmieścia, tj. o czyn zart. 245 k.k.
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: VI K 1079/18, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi:

1
uznał oskarżonegoP. M.za winnego dokonania zarzuconego mu czynu, czym wyczerpał dyspozycjęart. 245 k.k.i za to, na podstawieart. 245 k.k.w zw. zart. 37a k.k.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 40 złotych,

2
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 470 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając go w całości na korzyśćP. M..
Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to:art. 7 k.p.k.poprzez:

- bezzasadną odmowę waloru wiarygodności i spójności zeznaniom oskarżonego w sytuacji gdy oskarżony w sposób precyzyjny i spójny opisał w swoich wyjaśnieniach powody i cel wysłania wiadomości e – mail z dnia 4 kwietnia 2017 roku, a wyjaśnienia te nie zostały podważone w toku postępowania, a tylko oskarżony dysponuje wiedzą w zakresie ww. okoliczności,
- bezzasadne przyznanie waloru wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniomI. M., w zakresie w jakim opisała przebieg rozmowy z oskarżonym z dnia 9 kwietnia 2017 roku, a w szczególności fakt rzekomego skierowania wobec niej szantażu przez oskarżonego, w sytuacji gdy okoliczności te nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem i są wprost sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego w tym zakresie, co skutkowało błędnym uznaniem, że oskarżony groźbą bezprawną wywierał wpływ naI. M.,
- nielogiczną i sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego ocenę wyjaśnień oskarżonego i zeznańI. M., w zakresie w jakim Sąd uznał, że fakt niezłożenia przez oskarżonego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przezŁ. J.świadczy o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego, i jednocześnie uznał, iż fakt niezłożenia przezI. M.zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa jakiego miał się dopuścić oskarżony, świadczy o logice i wiarygodności jej zeznań, co w konsekwencji prowadziło do wyprowadzenia zupełnie nielogicznych wniosków z podobnych okoliczności i miało bezpośredni skutek w ustaleniach dotyczących stanu faktycznego sprawy,
-art. 5 § 2 k.p.k.jego niewłaściwe zastosowanie polegające na rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości w zakresie przebiegu rozmowy między oskarżonym, aI. M.z dnia 9 kwietnia 2017 roku, na niekorzyść oskarżonego, co skutkowało błędnym uznaniem, że oskarżony wywierał wpływ naI. M.z użyciem groźby bezprawnej,
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżony w dniu 9 kwietnia 2017 roku uzależnił odstąpienia od skierowania zawiadomienia przeciwkoB. M.od wycofania przezI. M.sprawy przeciwkoA. P., w sytuacji gdy ustalenie tej okoliczności zostało poczynione jedynie w oparciu o zeznaniaI. M., które stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego, a ponadto nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem,
3. obrazę przepisów prawa materialnego tj.:
-art. 115 § 12 k.k.poprzez niewłaściwą jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że skierowanie zapowiedzi wszczęcia postępowania wobecB. M.stanowiło groźbę bezprawną, w sytuacji gdy oskarżony nie mógł i nie chciał wszcząć przeciwko niemu postępowania karnego, a zatem zapowiedź ta nie wypełniała definicji groźby bezprawnej wynikającej zart. 115 § 12 k.k.,
-art. 245 k.k.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której zachowanie polegające na zapowiedzi wszczęcia postępowania przeciwkoB. M.nie stanowiło groźby bezprawnej w rozumieniuart. 115 § 12 k.k., a zatem nie zostało wypełnione ustawowe znamię użycia takiej groźby, co uniemożliwia zastosowanie ww. przepisukodeksu karnego.
W konsekwencji skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoP. M.okazała się o tyle skuteczna, iż skutkowała kontrolą instancyjną zaskarżonego wyroku, która doprowadziła do konieczności uchylenia rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Wydanie przez Sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego oparte zostało na kwestiach dotyczących interpretacji określonych norm prawnych, rozumienia znaczenia poszczególnych norm oraz definicji w nich zawartych, jak również zasadniczej sprzeczności jaka zaszła między treścią przypisanego oskarżonemu czynu a dokonanymi przez Sąd Rejonowy ustaleniami faktycznymi, które miały wskazywać na zaistnienie określonych faktów świadczących o wyczerpaniu zachowaniem oskarżonego dyspozycjiart. 245 k.k.Były to zasadnicze przyczyny uchylenia zaskarżonego wyroku, co powoduje, że nie zachodzi potrzeba oraz konieczność odnoszenia się do wszystkich zarzutów ujętych w apelacji obrońcy oskarżonego. W tym aspekcie dotyczy to w szczególności kwestii związanych z oceną zebranych w sprawie dowodów.
Odnosząc się do ostatnio wskazanego wyżej elementu podnieść należy, iż Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w aktualnym stanie sprawy podstaw do uznania, że dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów była w oczywisty sposób nieprawidłowa, sprzeczna z treścią normyart. 7 k.p.k.oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Jedynie zaś w takiej sytuacji mogłoby dojść do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego od dokonania zarzucanego mu czynu, przy jednoczesnej zmianie poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Sąd odwoławczy, również z uwagi na charakter wydanego orzeczenia, nie przesądza wskazanego zagadnienia, nie dokonuje ostatecznej oceny zebranych w sprawie dowodów, jak też nie narzuca Sądowi Rejonowemu ewentualnego sposobu oceny zebranych dowodów. Tym niemniej wskazać wypada, że kryteria oceny zeznań świadkaI. M.oraz wyjaśnieńP. M.muszą uwzględniać nie tylko treści z nich wynikające, ale także cały aspekt sprawy, w tym wprost treść pism i korespondencji stron. Dopiero w takiej sytuacji istnieje możność dokonania prawidłowej analizy i oceny wskazanych dowodów. W tym aspekcie, w kontekście oceny wyjaśnień oskarżonego, nie sposób uciec od konkretnej treści pisma sporządzonego przezP. M.z daty 4 kwietnia 2017 roku zatytułowanego „zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa” (k. 9). Treść przedmiotowego pisma jest jasna w swej wymowie, ujęta prostym językiem, co prowadzi do wniosku o braku konieczności interpretacji użytych w nim sformułowań. Próby dokonania określonych interpretacji użytych we wskazanym piśmie zwrotów pojawiły się w niniejszej sprawie, co oczywiście będzie wymagało dokonania weryfikacji ich słuszności oraz wiarygodności, oczywiście z uwzględnieniem stanowiska prezentowanego w sprawie przez strony postępowania, w tym także przez samego oskarżonego.
Sąd w ogólny sposób odniósł się do wskazanych zagadnień związanych z materią dowodową w sprawie, bez dokonywania jej szczegółowej oceny oraz odnoszenia się do niej. Wynika to z jednej strony z charakteru zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia oraz zasadniczych powodów, które legły u podstaw jego wydania, zaś z drugiej z zamierzonego pozostawienia Sądowi Rejonowemu pełnej swobody w zakresie oceny wiarygodności zebranych w sprawie dowodów.
Konkludując przedmiotowe uwagi oraz koncentrując się aktualnie jedynie na treści pisma oskarżonego z daty 4 kwietnia 2017 roku, wskazać należy, że uprawnionym było, w świetle treści tego pisma, przyjęcie iżP. M.wyrażał wolę i zmierzał do wszczęcia postępowania karnego wobec synaB. M., ale także wobecI. M.iB. J., żądając „pociągnięcia do odpowiedzialności sprawców” (k. 9), domniemanego czynu zabronionego popełnionego na jego szkodę. W tym aspekcie oraz przy dokonaniu analizy treści jedynie tego pisma należałoby uznać, iż oskarżony wyartykułował groźbę spowodowania postępowania karnego, czyli groźbę bezprawną w ujęciuart. 115 § 12 k.k.
Na wskazanym tle koniecznym byłoby dokonanie precyzyjnych i jasnych ustaleń faktycznych. Nie przesądzając przedmiotowych kwestii i koncentrując się jedynie na aspekcie ogólnie zebranego w sprawie materiału dowodowego, bez dokonywania jego szczegółowej oceny, istotnym i ważkim byłoby przekonujące i pewne ustalenie oraz określenie zakresu ewentualnie wyartykułowanej groźby bezprawnej oraz próby jej wykorzystania dla określonych celów. W sytuacji bowiem, gdyby groźba bezprawna spowodowania postępowania karnego miała obejmować jedynie wszczęcie takiego postępowania wobec nieletniego, na tamten czas,B. M.– syna oskarżonego, wymagałoby to poczynienia przez Sąd I instancji głębszych rozważań w aspekcie sposobu rozumienia groźby bezprawnej w ujęciuart. 115 § 12 k.k.oraz określonych dyspozycji norm szczególnych określających odpowiedzialność karną, ujętych wkodeksie karnym. Kwestia ta wymagałaby pewnego ustalenia oraz określenia zamiaru oskarżonego, jak też faktycznej i rzeczywistej jego świadomości prawnej w aspekcie niemożności wszczęcia postępowania karnego wobec nieletniego syna. W tym elemencie pojawiłby się ewentualnie istotny problem prawny w sytuacji, gdyby poczynione ustalenia faktyczne prowadziły do wniosku, że oskarżony nie miał faktycznie takiej wiedzy, zagroził wszczęciem postępowania karnego wobecB. M.będąc przekonanym o istnieniu takiej możliwości, choć jednocześnie – co oczywiste – nie byłoby to w praktyce możliwe do zrealizowania z uwagi na wiek syna. Dokonanie takich ustaleń faktycznych oraz ewentualnie zaistniała tego typu sytuacja powodowałyby potrzebę oceny, czy ewentualnie błędne przekonanie oskarżonego o istnieniu możliwości wszczęcia postępowania karnego, przy obiektywnej niemożności realizacji tego typu groźby, dawałoby podstawę do przyjęcia, że zachowanie takie stanowiło użycie przezP. M.groźby bezprawnej w kontekście jej ustawowej definicji. Nie ulega wątpliwości, że problem wskazanej oceny prawnej nie zachodziłby w sytuacji, gdyby poczynione przez Sąd meriti ustalenia faktyczne wskazywałyby na szersze wyartykułowanie przedmiotowej groźby wszczęcia postępowania karnego, również wobecI. M.iB. J.. Oczywiście ocena ta i dokonane ustalenia muszą być bezpośrednio związane z ewentualną analizą i oceną zeznańI. M.w kontekście ewentualnego zachowaniaP. M.. Wykorzystanie bowiem określonej groźby bezprawnej wszczęcia postępowania karnego musiało być powiązane z domaganiem się podjęcia określonego zachowania. Jedynie bowiem w takiej sytuacji może być mowa o wyczerpaniu normy prawnej szczególnej, co wynika również treściart. 115 § 12 k.k.zdanie drugie.Jednocześnie dla jasności tych wywodów Sąd odwoławczy chce podkreślić, że w żadnym zakresie nie przesadza ostatecznej oceny zebranych w sprawie dowodów oraz ustaleń faktycznych jakich winien dokonać Sąd meriti w oparciu o dowody ocenione jako wiarygodne, akcentując jedynie zauważalne w sprawie ważkie aspekty wymagające wyjaśnienia oraz dokonania precyzyjnych ustaleń faktycznych i ocen prawnych.
Istotą problemu zaistniałego w sprawie, który był zasadniczym źródłem wydania orzeczenia kasatoryjnego, była kwestia interpretacji normyart. 245 k.k.jako przepisu szczególnego w stosunku do normy ogólnej ujętej wart. 191 § 1 k.k.Przyjmując bowiem hipotetycznie, że zachowanieP. M.stanowiło użycie groźby bezprawnej wszczęcia postępowania karnego, zgodnie z opisem przypisanego czynu, wobec synaB. M., żonyI. M.oraz teściowejB. J., to kwestią zasadniczą i podstawową byłoby ustalenie i ocena do czego faktycznie zmierzałoby zachowanieP. M.. W tym wypadku bowiem Sąd Rejonowy przypisał oskarżonemu działanie, które miało polegać na wywarciu wpływu na składane przezI. M.zeznania w charakterze świadka w sprawie PR 2 Ds.(...).2017 Prokuratury Rejonowej dla Łodzi Śródmieścia, jak zostało to również ujęte wprost w czynie przypisanym oskarżonemu w zaskarżonym wyroku. Jednocześnie jednak w ustaleniach faktycznych Sąd Rejonowy w ogóle nie wskazuje, aby zachowanie oskarżonego przybrało taki cel i formę działania. Miało ono bowiem zmierzać, jak ustalił to Sąd meriti, do zawarcia zI. M.„ugody, która polegać miała na wycofaniu przezI. M.sprawy karnej toczącej się przeciwkoA. P.” (k. 58). Jak widać z powyższego, w sprawie zaistniała daleko idąca sprzeczność między treścią wyroku a jego częścią motywacyjną. Jednocześnie nie sposób w tym stanie rzeczy przyjąć wprost zasady, że pierwszeństwo ma treść wyroku, skoro poczynione w sprawie ustalenia faktyczne kompletnie nie odpowiadają okolicznościom faktycznym ujętym w opisie przypisanego oskarżonemu czynu. Sprzeczność ta jest dalej idąca, gdyż poczynione w sprawie ustalenia faktyczne w uzasadnieniu wyroku, jak należałoby je zinterpretować, zasadniczo wykluczają w ogóle możliwość uznania, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję przypisanego mu czynu zart. 245 k.k.Na tym tle dodatkowo podkreślić wypada, że oskarżonemu przypisano działanie jedynie w dniu 9 kwietnia 2017 roku, a to warunkowało także konieczność jasnego określenia formy ewentualnej groźby bezprawnej jaką miałby posłużyć sięP. M.. Sąd I instancji w części motywacyjnej zdaje się ograniczać ową groźbę bezprawną do zagrożenia wszczęciem jedynie postępowania karnego wobec nieletniego synaB. M., pomijając w tym aspekcie ewentualne zagrożenie wszczęciem postepowania karnego wobecI. M.iB. J., co wynikałoby z treści pisma z daty 4 kwietnia 2017 roku. Zagadnienie to zaś jest istotne w kontekście określenia formy groźby bezprawnej, do czego Sąd odnosił się już wyżej.
Przypisany oskarżonemu czyn zart. 245 k.k.polega między innymi na użyciu groźby bezprawnej w celu wywarcia wpływu na świadka. Przepis ten reguluje wywarcie wpływu na treść zeznań składanych przez świadka lub przyjęcie określonej postawy procesowej przez świadka polegającej choćby na odmowie składania zeznań przez świadka. Norma ta musi być interpretowana zawężająco, jak każda norma prawna regulująca odpowiedzialność karną. Oznacza to, że w dyspozycji tej normy prawnej nie mieszczą się zachowania, które nie stanowiłyby wpływu na daną osobę, które mieściłyby się w pojęciu realizacji uprawnień przez tą osobę występującą w charakterze świadka. Oznacza to zaś wprost, że podjęcie takich działań wobec pokrzywdzonego, który jednocześnie nie realizuje praw w formie określonej w dyspozycji wskazanej normy prawnej (świadek, oskarżyciel), nie może powodować wyczerpania dyspozycjiart. 245 k.k.W taki też sposób należy oceniać zachowania (działania), które nie są związane z wykonywaniem czynności w charakterze podmiotów wymienionych w tym przepisie. Zachowania więc nakierowane nawet na osobę, która jest świadkiem, ale nie zmierzające na wywarcie wpływu n treść zeznań świadka lub też innego zachowania integralnie związanego z wykonywaną rolą świadka, nie mogą stanowić wyczerpania dyspozycjiart. 245 k.k.(zob. B. Kunicka – Michalska [w] – Kodeks Karny. Część szczególna. Komentarz do artykułów 222 – 316, Tom II, pod red. A. Wąska. Warszawa 2006, str. 318 i nast.).
W przedmiotowej sprawie opis czynu przypisanegoP. M.w zaskarżonym wyroku wskazywałby wprost na słuszność uznania, że swoim zachowaniem wyczerpał on wskazaną normęart. 245 k.k.Jednak dokonując analizy poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych w części motywacyjnej orzeczenia należałoby poddać w wątpliwość słuszność przypisania oskarżonemu czynu zart. 245 k.k., gdyż Sąd Rejonowy zdaje się uznawać, że działanie oskarżonego nie było umotywowane chęcią wpłynięcia na zeznania świadka lub przyjęcie określonej postawy procesowej jako świadka przezI. M., lecz stanowiło próbę zmuszeniaI. M.do określonego zachowania, a mianowicie do wycofania oskarżenia przeciwkoA. P.w sprawie o składanie fałszywych zeznań. Przyjmując, że zachowanie oskarżonego faktycznie przybrało taką formę i cel, jak wskazał to Sąd meriti w treści uzasadnienia wyroku, należało wykluczyć zasadność przypisaniaP. M.działań faktycznych ujętych w przypisanym mu czynie, jak też koniecznym byłoby rozważenie wypełnienia zachowaniem oskarżonego znamion przestępstwa zart. 191 § 1 k.k., który sankcjonuje stosowanie bezprawnej groźby w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia. Okoliczności sprawy i ustalenia faktyczne ujęte w treści uzasadnienia wyroku skłaniają do wniosku, że to właśnie zmuszenieI. M.do określonego działania w postaci wycofania sprawy karnej przeciwkoA. P.było celem działania oskarżonego.P. M.nie miał zaś zamiaru wywarcia wpływu na zeznania świadka, lecz próbował zmusićI. M.do wycofania oskarżenia przeciwko jegoA. P.. Przyjęcie zaś takiej konstrukcji faktycznej zachowania oskarżonego wykluczało możliwość uznania, że swoim zachowaniem wyczerpał on normęart. 245 k.k., pomijając w tym zakresie już nawet aspekt charakteru i rodzaju użytej groźby. Co prawda, wpływ oskarżonego naI. M.nie mógł być skuteczny, z uwagi na ściganie przestępstwa składania fałszywych zeznań z urzędu, jednak kwestia ta nie miałaby w sprawie istotnego znaczenia z uwagi na formalny charakter czynu zabronionego określonego wart. 191 § 1 k.k., podobnie zresztą jak i czynu ujętego wart. 245 k.k.W tych wypadkach działania sprawcy nie muszą osiągnąć celu, zaś dokonanie owych czynów następuje z chwilą podjęcia określonych zachować w postaci użycia groźby bezprawnej w celu zmuszenia do określonego zachowania (w wypadkuart. 245 k.k.w celu wywarcia wpływu na świadka).
Powyższe wskazuje na daleko idącą sprzeczność między treścią wyroku a jego częścią motywacyjną dotykającą zasadniczych elementów odpowiedzialnościP. M.. Dotyczy to bowiem zagadnienia użytej groźby oraz jej charakteru, a także ewentualnego celu działania oskarżonego, co również rzutuje wprost na ewentualną kwalifikację prawną czynu oskarżonego. W tym zakresie elementy te są zasadniczo sprzeczne, a treść uzasadnienia wyroku wyklucza możność uznania prawidłowości opisu i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu. Wobec powyższego, przy uwzględnieniu wagi i charakteru wskazanego uchybienia, na podstawieart. 437 k.p.k.iart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., koniecznym było uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W tym wypadku zachodzi bowiem potrzeba ponowienia w całości postepowania dowodowego, zresztą niezbyt obszernego, dokonania w oparciu o wiarygodne dowody ustaleń faktycznych wskazujących na faktyczne działania oskarżonego oraz przełożenia tych ustaleń na ewentualną odpowiedzialność karną oskarżonego lub jej wykluczenie.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe dążąc do wyjaśnienia zasygnalizowanych w niniejszym wywodzie wątpliwości, a następnie dokona oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego wedle dyrektywart. 7 k.p.k., czyli stosując odpowiednie kryteria weryfikacyjne w stosunku do występujących na jego gruncie sprzeczności, pamiętając o treściart. 410 k.p.k.Sąd I instancji dokona prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych w oparciu o dowody zebrane w analizowanej sprawie i ocenione jako wiarygodne, po czym w zależności od tej oceny, rozstrzygnie czy zachowania oskarżonego, konkretnie ustalone co do czasu, miejsca i sposobu działania oraz strony wolicjonalnej, wyczerpały znamiona zarzucanego przestępstwa, a jeżeli nie to, czy dokonane ustalenia faktyczne poddają się subsumcji pod inny przepis ustawy karnej. W tym elemencie niezbędnym jest podkreślenie oczywistej konieczności poczynienia w sprawie ustaleń faktycznych zgodnych z rzeczywistością, odpowiadających wiarygodnym dowodom, z których wynikają przedmiotowe okoliczności, jak też logicznym wnioskom jakie z tych dowodów się jawią, wskazujących na słuszność zapadłego orzeczenia, czego w przedmiotowej sprawie zabrakło. W tym elemencie nie można tracić z pola widzenia czynu faktycznie zarzuconego oskarżonemu. W wypadku zaś rozważania zaistnienia w sprawie przesłanek ujętych wart. 245 k.k., o ile Sąd meriti dojdzie do przekonania, że w ogóle norma ta może zostać w sprawie zastosowana, należy wziąć pod uwagę powyższe rozważania odnoszące się do rodzaju i charakteru przesłanek określających dyspozycjęart. 245 k.k., precyzyjnie je ustalając oraz oceniając. Wymaga to więc ustalenia w sposób precyzyjny istnienia owych przesłanek lub dokonanie ich ustaleń i ocen w aspekcie normyart. 191 § 1 k.k., przy precyzyjnym ustaleniu okoliczności zdarzeń oraz strony podmiotowej czynu oskarżonego.
Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu odwoławczego. Wydając orzeczenie w sprawie Sąd Rejonowy będzie baczył, aby spełniało ono kryteria zakreślone przezart. 413 k.p.k., a w razie potrzeby stanowisko swoje uzasadni stosownie do wymogówart. 424 k.p.k.Zasadnym w sprawie byłoby ponowne pochylenie się przez Sąd Rejonowy nad oceną całości zgromadzonego materiału dowodowego. W tożsamy sposób należy odnieść się do zaproponowanego aktualnie przez Sąd Rejonowy rozumienia i interpretacji poszczególnych norm prawa materialnego, na jakie w rzeczywistości powoływał się ów Sąd wydając orzeczenie końcowe. Jednocześnie Sąd odwoławczy nie narzuca Sądowi I instancji treści przyszłego rozstrzygnięcia. Niezależnie bowiem od aktualnej tendencji jaka ujawnia się w orzecznictwie, stawianie tezy, iż wydanie orzeczenia kasatoryjnego w stosunku do zaskarżonego wyroku może nastąpić jedynie ze wskazaniem, iż w sprawie winno dojść do konkretnego rozstrzygnięcia (skazania), jest zbyt daleko idące. Stanowi to bowiem faktyczną ingerencję w swobodę i niezawisłość orzekania. Każdy konkretny Sąd wydający wyrok jest odpowiedzialny za zapadłe rozstrzygnięcie, co winno następować w warunkach pełnej swobody orzeczniczej. Niezależnie od tego, w tej konkretnej sprawie, podnoszone wyżej okoliczności dotyczące rzeczywistych działań i zachowań oskarżonego wymagają precyzyjnego ustalenia, jak i ich oceny w kontekście zamiaru, celu podejmowanych działań, weryfikacji celu działania, z uwzględnieniem skutków tych zachowań. W realiach sprawy, w sytuacji, gdyby Sąd meriti doszedł do przekonania o dopuszczeniu się przez oskarżonego czynu zabronionego zasadnym byłoby również konkretne i jednoznaczne określenie stopnia jego społecznej szkodliwości, co jednak jest oczywiście rzeczą wtórną w stosunku do samego ustalenia, iż czyn zabroniony miał miejsce.
Z tych wszystkich względów należało orzec jak w części dyspozytywnej.