Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 88/19
Data wyroku: 2019-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Anna Zawadka
Słowa kluczowe: Mienie
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk

Warszawa, dnia 10 października 2019 r.
Sygn. akt VI Ka 88/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: Sędzia Anna Zawadka
protokolant: protokolant sądowy- stażysta Bartłomiej Sasin
przy udziale prokuratora Agaty Stawiarz
po rozpoznaniu dnia 10 października 2019 r. w Warszawie
sprawyD. G.córkiC.iM.ur. (...)weW.
oskarżonej o przestępstwo zart. 278 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie
z dnia 16 sierpnia 2018 r.    sygn. akt VIII K 491/17
wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżoną od uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt VI Ka 88/19

UZASADNIENIE
D. G.została oskarżona o to, że:
w dniu 11 kwietnia 2016 r. wW.działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami zmieszkania nr (...)przyul. (...), zabrała w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 25 000 złotych, wprowadzając jednocześnie pokrzywdzonego w błąd co do swojej tożsamości, podając się za pracownika administracji, na szkodęA. P.
tj. o czyn zart. 278 § 1 kk
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2018r. w sprawie VIII K 491/17

1
oskarżonąD. G.w ramach zarzucanego jej czynu uznał za winną tego, że w dniu 11 kwietnia 2016 r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma ustalonymi osobami, podając się za pracowników administracji, w mieszkaniu przyulicy (...)dokonała zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 4.000 zł na szkodęA. P., tj. czynu wyczerpującego znamionaart. 278 § 1 kki za to na podstawie powołanego przepisu skazał ją, zaś na podstawieart. 278 § 1 kkw zw. zart. 37bwymierzył jej karę 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

2
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od wyroku wniosła obrońca oskarżonej, która zaskarżyła wyrok w części tj. w pkt I wyroku co do kary wymierzonej oskarżonej na jej korzyść. Na zasadzieart. 427 § 2 i 438 pkt 4 kpkzaskarżonemu wyrokowi zarzuca:
-rażącą surowość kary orzeczonej w stosunku do oskarżonejD. G.w pkt I wyroku: tj. 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz 10 miesięcy kary ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy, cele kary spełniłaby łagodniejsza kara tj. kara ograniczenia wolności, w tym przede wszystkim w zakresie funkcji prewencji ogólnej jak i szczególnej.
Podnosząc ten zarzut obrońca oskarżonej wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i złagodzenie orzeczonej kary, nie obciążanie oskarżonej kosztami procesu za II instancję.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy okazała się nie zasadna, dlatego nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek obrońcy o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie wymierzonej kary.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotowy wyrok został zaskarżony tylko w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze.
Na wstępie podnieść należy, iż Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, wyjaśnił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, okoliczności te wnikliwie i wszechstronnie rozważył, uwzględniając przy tym zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy, doświadczenia życiowego i na tej podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz wyprowadził trafny wniosek w przedmiocie winy oskarżonej za przypisane jej przestępstwo. Prawidłową jest także przyjęta przez Sąd Rejonowy kwalifikacja prawna czynu oskarżonej. Wobec niekwestionowania powyższego przez obrońcę przejść należy do rozstrzygnięcia o karze, które było przedmiotem zarzutu apelacji.
Odnosząc się do zarzutu rażącej surowości kary wskazać należy, iż nietrafne jest kwestionowanie orzeczenia o karze mieszanej wymierzonej za czyn zart. 278 § 1 k.k.
Przypomnieć trzeba, że rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., występuje tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo SN (por. III KR 254/73, OSNPG 1974, nr 3-4, poz. 51 i aprobatę tego stanowiska: M. Cieślak, Z. Doda, Przegląd orzecznictwa, Pal. 1975, nr 3, s. 64; wyrok SN z dnia 13.02.2003, sygn.. WK 1/03, OSNKW 2003/323). O niewspółmiernie rażącej karze możemy mówić zatem tylko wówczas gdy mamy do czynienia z dysproporcją „rzucającą się w oczy”, „wyraźną” czy „oślepiającą” (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 28.05.2010r., II AKa 82/10, KZS 6/10 poz. 45).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że - wbrew twierdzeniom apelującego–kara sekwencyjna 1 miesiąca pozbawienia wolności i 10 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na wskazany cel społeczny w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym wymierzona za przypisany występek takich cech nie nosi, a należycie uwzględnia wszelkie dyrektywy sądowego wymiaru kary, przewidziane wart. 53 § 1 k.k.
Wbrew zarzutom skarżącej kara za czyn zart. 278 § 1 k.k.nie jest nadmiernie surowa, bowiem jest adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonej czynu. Nie można podzielić argumentacji skarżącej, że jedynie kara ograniczenia wolności spełni swoją funkcję w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej.
Podkreślić należy, iż stosując przepisart. 37bza występek zart. 278 § 1 k.k., który zagrożony jest karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności, Sąd Rejonowy mógł orzec jednocześnie karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy oraz karę ograniczenia wolności do lat 2. W ocenie Sądu Odwoławczego wymierzona kara 1 miesiąca pozbawienia wolności i 10 miesięcy ograniczenia wolności, w tej sytuacji absolutnie nie nosi cech rażącej surowości.
Nie ma racji obrońca podnosząc, iż orzeczona kara ma charakter rażąco niewspółmiernej. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, jest ona adekwatna do stopnia winy. Przyznać należy także słuszność Sądowi Rejonowemu, że działania oskarżonej cechuje znaczna społeczna szkodliwość. Ingerują bowiem w poszanowanie cudzej własności, a także poczucie bezpieczeństwa obywateli i zasadności przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Oskarżona działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma ustalonymi osobami wykorzystała ufność starszego człowieka, który padł ofiarą nagminnego sposobu okradania starszych osób przez osoby podające się za pracowników administracji. Kluczowym w tym zakresie jest zatem prewencja ogólna oraz społeczne poczucie sprawiedliwości.
Powracając do elementów przewidzianych wart. 53 § 1 i 2 k.k.zaakcentować należy cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie utożsamiane są z funkcją kary – kształtowanie właściwej postawy społecznej. Zdaniem sądu odwoławczego wymierzenie oskarżonej za czyn zart. 278 § 1 k.k.tylko kary wolnościowej w postaci ograniczenia wolności nie będzie skutkować faktycznym zrozumieniem przez oskarżonąD. G.nagannego charakteru jej postępowania oraz nie zaspokoi społecznego poczucia sprawiedliwości.
Poza uwagą Sądu Rejonowego nie pozostały takie czynniki jak właściwości i warunki osobiste oskarżonej, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, a w tym uprzednia karalność. Wskazać należy, iż oskarżonaD. G.była wcześniej karana za przestępstwa przeciwko mieniu (k.353). Wymierzona wcześniej wobec oskarżonej kara pozbawienia wolności przez Sąd w Niemczech, nie powstrzymała zatem oskarżonej przed popełnieniem kolejnego przestępstwa. Bezsprzecznie świadczy to o braku pozytywnej prognozy kryminologicznej wobecD. G.. Nie można zgodzić się więc z obrońcą, że kara ograniczenia wolności byłaby za czyn zart. 278 § 1 k.k., bardziej adekwatna. Nieuzasadnionym zatem jest twierdzenie, że resocjalizacja w warunkach wolnościowych będzie wystarczającą w jej przypadku.
Wbrew argumentom obrońcy Sąd rejonowy ferując rozstrzygnięcie o karze kierował się dyrektywami wypływającymi zart. 53 k.k.i miał na uwadze wszystkie okoliczności istotne dla wymiaru kary, w szczególności uwzględnił okoliczności łagodzące w postaci przyznania się do winy oraz okazanie żalu i skruchy, nadając im właściwą rangę.
Zapewnienia skarżącej, że oskarżona zrozumiała naganność swojego postępowania nie przekonują sądu odwoławczego, skoro po raz kolejny popełniła przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.
Natomiast okoliczności dotyczące złego stanu zdrowia oskarżonej tj. depresji i lęku przed osadzeniem w zakładzie karnym, nie mogą skutkować złagodzeniem wymierzonej kary. Po pierwsze okoliczności dotyczące złego stanu zdrowia oskarżonej nie zostały w żaden sposób udokumentowane i opierają się jedynie na gołosłownym twierdzeniu zawartym w apelacji. Oskarżona w toku całego postępowania w sprawie nie sygnalizowała żadnych dolegliwości zdrowotnych. Po drugie zaś zły stan zdrowia oskarżonej, o ile zostanie potwierdzony dokumentacją lekarską, może mieć znaczenie jedynie w postępowaniu wykonawczym przy ubieganiu się przez oskarżoną o odroczenie wykonania kary.
Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy nie dopatrzył się innych uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, dlatego też orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżoną od kosztów za postępowanie odwoławcze uznając, że ze względu na jej sytuację majątkową uiszczenie jakichkolwiek kosztów byłoby zbyt uciążliwe.