Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 830/20
Data wyroku: 2020-08-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, DECISION, REASON
Sędziowie: sędzia Grzegorz Wątroba

Sygn. akt II AKz 830/20

POSTANOWIENIE
Dnia 11 sierpnia 2020 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:sędzia SA Grzegorz Wątroba
Protokolant: Damian Krzywda
przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tychach Konrada Stopy
po rozpoznaniu w sprawie przeciwkoM. D.
oskarżonemu o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 197 § 3 pkt 2 k.k.i inne
zażalenia oskarżonego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 21 lipca 2020 roku, sygn. akt XXI K 103/20
w przedmiocie przedłużenia środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

postanawia:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 21 lipca 2020 roku, sygn. akt XXI K 103/20, Sąd Okręgowy w Katowicach na podstawieart. 344 k.p.k.,art. 249 § 1 k.p.k.,art. 258 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k.,art. 258 § 2 k.p.k.orazart. 258 § 3 k.p.k.utrzymał w mocy i przedłużył stosowany wobec oskarżonegoM. D.środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, zastosowany postanowieniem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 8 lutego 2019 roku, sygn. akt II Kp 42/19, na dalszy okres do dnia 26 października 2020 roku do godz. 9:20.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył osobiście oskarżony, który we wniesionym środku odwoławczym kwestionuje istnienie podstaw do jego dalszej izolacji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
ZażalenieM. D.nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżącego w dalszym ciągu swoją aktualność zachowała przesłanka ogólna stosowania wszystkich środków zapobiegawczych, o której jest mowa wart. 249 § 1 k.p.k.Przede wszystkim podkreślić trzeba, że kwestia dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez skarżącego zarzucanych mu czynów była już wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów uprzednio orzekających w kwestii incydentalnej, dotyczącej stosowania i przedłużenia tymczasowego aresztowaniaM. D., a także sądów rozpoznającego zażalenia w tym przedmiocie. Jednocześnie skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które podważałyby duże prawdopodobieństwo popełnienia przez niego czynu z pkt. 2 aktu oskarżenia, a w szczególności dezawuowały wartość dowodów w postaci zeznańJ. O.i okazania jej tablic poglądowych. Jednocześnie podkreślić trzeba, że stwierdzenie, iż w realiach niniejszej sprawy zaistniał stan dużego prawdopodobieństwa sprawstwa i winy oskarżonego, o którym jest mowa wart. 249 § 1 k.p.k.nie wymaga kompleksowej oceny materiału dowodowego, gdyż ta leży dopiero w gestii sądumeritina etapie wyrokowania, albowiem dopiero w postępowaniu merytorycznym możliwe jest przekształcenie wspomnianego prawdopodobieństwa w pewność. Tym niemniej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności dowody szczegółowo wymienione przez sąda quow pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, ocenione w stopniu wymaganym przez wyżej wymieniony przepis, są wystarczające dla uprawdopodobnienia okoliczności popełnienia przezM. D.zarzucanego mu przestępstwa.
Jednocześnie w dalszym ciągu realna pozostaje obawa, że w przypadku odstąpienia od stosowania najbardziej dolegliwego ze wszystkich środków zapobiegawczych, oskarżony może uciec lub ukrywać się przed organami wymiaru sprawiedliwości, a tym samym torpedować toczący się aktualnie przeciwko niemu proces karny. Sąd I instancji słusznie bowiem wskazał, że posiada on miejsce zamieszkania na terenie Słowacji, a więc mógłby się tam udać po opuszczeniu jednostki penitencjarnej, a tym samym znacznie utrudnić jego ewentualne zlokalizowanie. Ponadto wspomnianą obawę znacznie wzmacnia fakt, że oskarżony był w innej sprawie poszukiwany listem gończym, natomiast sama argumentacja skarżącego, że nie miał on świadomości o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu, w którym wymieniony list gończy wydano, nie może skutkować dezaktualizacją przesłanki szczególnej zart. 258 § 1 pkt 1 k.p.k.w niniejszej sprawie.
Jednocześnie nadal aktualna pozostaje przesłanka zart. 258 § 1 pkt 2 k.p.k., gdyż istnieje duże prawdopodobieństwo, żeM. D.będzie próbował nakłaniać świadków do składania korzystnych dla niego depozycji, co wynika przede wszystkim z zeznańŁ. R., ujawnienia w celi oskarżonego telefonu komórkowego, przejętej przez Służbę Więzienną nielegalnej korespondencja oraz słów, które miał skierować doM. K.. Poczynione w tym zakresie przez sąd I instancji ustalenia są prawidłowe, a argumentacja skarżącego, mająca w istocie charakter polemiczny, nie może skutkować wyeliminowaniem wspomnianej przesłanki z podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania poprzez stosowanie izolacyjnego środka zapobiegawczego, łączy się także z występującą w sprawie przesłanką szczególną, o jakiej mowa wart. 258 § 2 k.p.k.Oskarżony stoi bowiem pod zarzutem popełnienia przestępstwa m.in. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 197 § 3 pkt 2 k.k.orazart. 211 k.k.i200 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Biorąc natomiast pod uwagę zagrożenie ustawowe tych czynów oraz ich bardzo dużą społeczną szkodliwość to w przypadku potwierdzenia w procesie sprawstwa i winyM. D., w pełni realnym jest wymierzenie oskarżonemu surowej kary pozbawienia wolności. Określona natomiast przez ustawodawcę w przepisieart. 258 § 2 k.p.k.przesłanka szczególna stosowania tymczasowego aresztowania opiera się z kolei na założeniu, że w takiej sytuacji oskarżony może podejmować próby zakłócenia prawidłowego toku postępowania, albowiem spodziewa się orzeczenia względem siebie surowej kary, co z kolei powoduje, że w sprawie nie jest konieczne szczegółowe wykazywanie, że zachodzą inne szczególne okoliczności uzasadniające obawę, iż będzie w ten sposób postępować (por. m.in. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2012 roku, I KZP 18/11, OSNKW 2012/1/1).
Jednocześnie sąd I instancji słusznie zasygnalizował w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że w świetle zeznańD. K., oskarżony próbował go nakłonić do oblania jednej z pokrzywdzonych kwasem w zamian za kwotę 15 tysięcy złotych, co aktualizuje w realiach niniejszej sprawy przesłankę zart. 258 § 3 k.p.k.Z kolei zawarta w zażaleniu argumentacja skarżącego, który podważa wiarygodność wspomnianego świadka, nie jest na tyle doniosła, aby doprowadziła do zreformowania orzeczenia sądu I instancji w tym zakresie.
W konkluzji uznać więc trzeba, że obecnie tylko tymczasowe aresztowanie jest w stanie zabezpieczyć prawidłowy tok postępowania na jego sądowym etapie, a celu tego nie spełniłyby środki zapobiegawcze o charakterze wolnościowym. Dlatego też Sąd Okręgowy nie naruszył zasady minimalizacji środków zapobiegawczy określonej wart. 257 § 1 k.p.k.
Jako, że sąd nie dopatrzył się, aby w sprawie wystąpiły przesłanki negatywne, o których jest mowa wart. 259 k.p.k., należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, w związku z czym orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia.

ZARZĄDZENIE

1
o treści postanowienia poinformować oskarżonego i jego obrońcę,

2
zwrócić akta sprawy.

Katowice, dnia 11 sierpnia 2020 roku.