Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 398/19
Data wyroku: 2019-05-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Artur Achrymowicz

Sygn. aktXI Ka 398/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 maja 2019 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Artur Achrymowicz
Protokolant Wioleta Zawadzka
przy udziale Prokuratora Anny Komy – Bociańskiej
po rozpoznaniu dnia 14 maja 2019 roku
sprawyJ. H.s.R.iB. z domu P.,urodzonego (...)wP.
oskarżonego zart. 279 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 10 stycznia 2019 roku sygn. akt. II K 204/18
I Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
II Zasądza:

1
od Skarbu Państwa na rzecz r.pr.Ł. A.wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną z urzędu w II instancji w kwocie 516 (pięćset szesnaście) złotych 60 groszy;

2
od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego, tj.:

a
opłatę - 240 (dwieście czterdzieści) złotych,

b
wydatki - 536 (pięćset trzydzieści sześć) złotych 60 groszy.

Artur Achrymowicz
XI Ka 398/19

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy:

1
uznałJ. H.za winnego popełnienia wspólnie i w porozumieniu zP. S.oraz inną osobą czynu zart. 279 § 1 K.k.

2
przy zastosowaniuart. 37b K.k.wymierzył mu kary: 2 miesięcy pozbawienia wolności i 10 miesięcy ograniczenia wolności;

3
na mocyart. 46 § 1 K.k.orzekł obowiązek naprawienia połowy szkody;

4
zwolnił go od kosztów sądowych, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

Obrońca, zarzucając:
I obrazę prawa procesowego w postaci:

1
art. 7 i 410 K.p.k.przez:

a
uznanie za niewiarygodne wyjaśnieńJ. H.z 7.1.2019 r., „bowiem nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach”, choć – zdaniem Skarżącego – „korespondują” z wyjaśnieniami z 31.10.2017 r.;

b
uznanie za niewiarygodne wyjaśnieńJ. H.z 7.1.2019 r. i z 31.10.2017 r., choć wynika z nich, że nie wiedział o zamiarze kradzieży, a do udziału w niej „został zmuszony /…/ pod groźbą naruszenia nietykalności cielesnej lub miru domowego /…/ rodziny”;

c
uznanie za niewiarygodne zeznańP. H., jako pochodzących od osoby najbliższej dla oskarżonego i mającej interes w składaniu zeznań na jego korzyść, choć – zdaniem Skarżącego – są wiarygodne i logiczne, a wynika z nich, że nie wskazywał onP. K., że toJ. H.okradł sklep;

d
uznanie za wiarygodne zeznańA. W.iP. K.sprzecznie z zasadami rozumowania i doświadczenia, gdyż nie byli świadkami zdarzenia;

e
uznanie za wiarygodne wyjaśnieńJ. H.z postępowania przygotowawczego i złożonych 13.11.2018 r. na rozprawie, choć „kwestia dotycząca okoliczności faktycznego sprawstwa oskarżonegoJ. H.nie jest oczywista, co zostało przez oskarżonegoJ. H.wyjaśnione na rozprawie 7 stycznia 2019 roku”;

2
art. 5 § 2 K.p.k.przez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości dotyczących sprawstwa i porozumienia, choć 7.1.2019 r. oskarżony zaprzeczył wiedzy o zamiarach pozostałych sprawców;

II błędy w ustaleniach, polegające na:

a
przyjęciu, żeJ. H.działał wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi;

b
ocenie zeznańA. W.iP. K.jako wiarygodnych, mimo ich sprzeczności z wersją oskarżonego z 7.1.2019 r. i zeznaniamiP. H.;

c
uznaniu działania z niskich pobudek za okoliczność obciążającą, choćJ. H.nie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a do udziału w kradzieży został zmuszony;

III obrazęart. 60 § 3 K.k.przez niezastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary, choć oskarżony ujawnił współsprawców oraz okoliczności popełnienia czynu;
IV rażącą surowość kary;
wniósł o uniewinnienie oskarżonego, a ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź złagodzenie kary.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zarzuty zpkt. I1 oraz zpkt. IIb)sprowadzają się próby kwestionowania oceny wiarygodności dowodów, która nie może być skuteczna, gdyż Skarżący nie tylko nie wykazał, ale nawet nie wskazał jakie konkretnie, spośród określonych wart. 7 K.p.k.przesłanek oceny dowodów, zostały przez Sąd I instancji naruszone, a tym bardziej w jaki sposób. Nie wystarczy bowiem przytoczyć brzmienie kryteriów ocennych w postaci ogólnej, zbiorczej nazwy zasad, czy wskazań wymienionych w tym przepisie, lecz należy podać na czym ich naruszenie miało by polegać. Dobrze przy tym byłoby odróżniać przesłanki odwoławcze zart. 438 pkt 2od tych zpkt. 3 K.p.k.(Skarżący w zarzucie obrazy prawa procesowego, pozbawionym w apelacji odrębnego numeru, a przytoczonym na wstępie wpkt. I1 b) kwestionuje ustalenia, zaś w zarzucie zpkt. IIb) nazwanym zarzutem błędu w ustaleniach – ocenę wiarygodności dowodów).
To natomiast, że dokonawszy oceny w pełni zgodnej z wymogamiart. 7 K.p.k., Sąd dał wiarę dowodom dla oskarżonego niekorzystnym, a w efekcie ustalił niekorzystne dlań okoliczności, nie stanowi naruszenia żadnej z reguł procesu.
Argumenty, iż jakiś dowód jest niewiarygodny, bo wynikają z niego okoliczności niekorzystne dla oskarżonego, albo też dlatego, że jest sprzeczny z dowodem, który Skarżący ocenia jako wiarygodny, są pozbawione logiki. Podobnie rzecz ma się z kwestią czy świadek widział zdarzenie – to, czy dowód jest bezpośredni, czy też nie, nijak ma się do wiarygodności jego źródła (czym innym jest przy tym wiarygodność relacji świadka, a czym innym wiarygodność relacji o zdarzeniu, która została mu wcześniej przez kogoś innego przekazana). Przeciwstawianie konkretnej argumentacji Sądu I instancji (np. odnoszącej się do związków rodzinnych świadka z oskarżonym), prowadzącej do wniosku o niewiarygodności dowodu, tyleż stanowczego i arbitralnego, co gołosłownego i nieuzasadnionego stwierdzenia: „podczas gdy /…/ są wiarygodne i logiczne” jest natomiast wręcz naiwnością.
Z ubolewaniem natomiast odnotować należy niedopuszczalne, zwłaszcza w odniesieniu do tzw. fachowego podmiotu (w szczególności opłacanego przez Skarb Państwa), wprowadzanie sądu odwoławczego w błąd, poprzez twierdzenia nie tylko niemające oparcia w materiałach sprawy, ale wręcz sprzeczne z prawdą, jakoby:

1
Sąd Rejonowy nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego z 7.1.2019 r. „bowiem nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach” (k. 269v), gdy w rzeczywistości Sąd pisał o „innych obiektywnych dowodach” (k. 264v) – różnica jest nader oczywista;

2
z wyjaśnień z 31.10.2017 r. wynikało, żeJ. H.„w istocie nie miał wiedzy o planach” współsprawców, choć w rzeczywistości podał wówczas: „I.powiedział, że postara się coś skombinować, tylko, że będę musiał stać na czatach /…/ domyśliłem się, że chce się gdzieś włamać /…/ prośbyI.były coraz bardziej natarczywe, zgodziłem się” (k. 54).

W odniesieniu do relacji między wyjaśnieniami z 7.1.2019 r. a pozostałymi, abstrahując od tego, co Skarżący rozumie przez „korespondowanie” dowodów ze sobą, stwierdzić należy stanowczo, że w istocie są one ze sobą sprzeczne co do zasadniczych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Natomiast Sąd Rejonowy niewątpliwie słusznie uczynił dając wiarę ich pierwotnej wersji z k. 54, potwierdzonej następnie na k. 146 i na rozprawie (k. 227v), jako nie tylko samej przez się przekonującej (z powodów opisanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), ale też zgodnej z zeznaniamiA. W.iP. K.(k. 45-46 i 49-50, 243).
Ad I 2
Skarżący najwyraźniej myli wątpliwości, o jakich mowa wart. 5 § 2 K.p.k., z „wątpliwościami” co do wiarygodności dowodów, wynikającymi z ich sprzecznej treści. Tego rodzaju „wątpliwości”, to jednak kwestia analizy materiału na gruncie przesłanek zart. 7 K.p.k., a nie powód, by spośród – wynikających ze sprzecznych ze sobą dowodów – rozbieżnych wersji przebiegu zdarzeń, wybierać tę najbardziej dla oskarżonego korzystną.
Ad II a)
Ustalenia Sądu Rejonowego są adekwatne do treści dowodów, które uznał za wiarygodne, a więc w pełni prawidłowe.
Sąd Okręgowy w pełni podziela także w tym zakresie logiczne i przekonujące wywody Sądu Rejonowego, prowadzącej nieodparcie do wniosku o winie oskarżonego, nie dostrzegając potrzeby ich ponownego przytaczania ani istotnych uzupełnień.
Ad II c)
Oczywistym jest, że oskarżony – jak sam przyznał (k. 54) – działał w celu zdobycia środków na zakup alkoholu, co trudno uznać za pobudkę inną niż niska.
Ad III
Oskarżony nie ujawnił Policji sprawców ani żadnych istotnych okoliczności, bo funkcjonariusze wiedzieli już o nich z informacji operacyjnych (k. 28), potwierdzonych przezA. W.(k. 45v) jeszcze przed jego przesłuchaniem.
Ad IV
Trudno mówić o rażącej niewspółmierności kary, skoro ukształtowana ona została poniżej granicy ustawowego zagrożenia, z zastosowaniemart. 37b K.k., choć oskarżony był już uprzednio czterokrotnie karany, w tym za kradzież, a stosowane środki okazały się nieskuteczne (k. 218).
W tym stanie rzeczy, uznając apelację za bezzasadną, a nadto mając na względzie, iż w tej sytuacji, zgodnie zart.627 K.p.k.w zw. zart. 636 § 1 K.p.k., oskarżonego obciążają: opłata od kar oraz wydatki postępowania odwoławczego (ryczałt za doręczenia, a także wynagrodzenie obrońcy), Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.
Artur Achrymowicz