Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 79/19
Data wyroku: 2019-03-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Mika
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk

Sygnatura akt VI Ka 79/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia12 marca 2019r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Piotr Mika
Protokolant Marzena Mocek
przy udziale -
po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2019 r.
sprawyJ. D.ur. (...)wL.,
synaS.iI.
obwinionego zart. 97kw w zw. zart. 45 ust. 2 pkt 1 Prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej
z dnia 23 października 2018 r. sygnatura akt II W 695/18
na mocyart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwiart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 121 § 1 kpw

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych.

Sygn. VI Ka 79/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 23 października 2018 r. w sprawie o sygn.. II W 695/18 Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej uznał obwinionegoJ. D.za winnego tego, że w dniu 15 marca 2018 r. około godz. 18: 20 wR.naautostradzie (...)326 km kierując samochodem m-kiI.onr rej. (...)korzystał podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki w ręku przez co wykroczył przeciwkoart. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, czym wyczerpał znamiona wykroczenia zart. 97k.w. i za to na mocyart. 97k.w. w zw. zart. 24 § 1 i 3k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 złotych. W oparciu oart. 119 § 1 k.p.w., § 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 5 ustawy z dnia 9 listopada 2017 roku o zmianie ustawy – kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia oraz niektórych innych ustaw oraz art. 21 pkt. 2 w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawach o wykroczenia i 30 zł tytułem opłaty.
Apelację od wyroku wywiódł obwiniony zarzucając:
- przypisanie mu przez Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej, że około godziny 18.20 „korzystał z telefonu wymagającego trzymania słuchawki w ręku”, co jest niezgodne z przedstawionym materiałem dowodowym,
- przypisanie jakoby wykazane połączenie telefoniczne o godz. 18.28 było realizowane podczas prowadzenia przez niego pojazduI.onumerze rej. (...), co stoi w sprzeczności z przedstawionymi wyjaśnieniami na piśmie procesowym,
- nieuwzględnienie przez Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej zawartych w piśmie procesowym wyjaśnieniach, że w tym momencie trzymałem w ręku nawigację, a nie telefon,
- nieuwzględnienie przez Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej informacji o ograniczonej przejrzystości powietrza w chwili zdarzenia, która miała znaczny wpływ na zdolność prawidłowego postrzegania zdarzenia przez funkcjonariuszy Policji.
W uzasadnieniu apelacji wskazał nadto, że zgodnie zart. 5 § 2 k.p.k.niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionego jest bezzasadna.
Wbrew wywodom obwinionego określenie w zaskarżonym wyroku czasu popełnienia przypisanego wykroczenia w sposób orientacyjny, tj. „około godziny 18.20” nie ma znaczenia dla oceny zachowania obwinionego. Mając na uwadze przedstawiony przez obwinionego wykaz połączeń jego telefonu z krytycznego dnia potwierdzający łączenia o godz. 17.56 i 18.28 z pewnością uznać należy, że drugie z połączeń nie mogło odpowiadać zaobserwowanej przez policjantów rozmowie obwinionego prowadzonej w czasie prowadzenia przez niego pojazdu. Wynika to, chociażby ze wskazanej w protokole przesłuchania obwinionego w postępowaniu wyjaśniającym (karta 10) godziny rozpoczęcia tej czynności. W protokole wskazano, że przesłuchanie rozpoczęto o godz. 18.30. Gdy uwzględnić, że od momentu zauważenia przez policjantów faktu prowadzenia przez obwinionego rozmowy telefonicznej na kilometrze 326autostrady (...)i dania przez nich obwinionego sygnału wzywającego do zatrzymania się, oba pojazdy musiały dojechać doM.W.znajdującego się na kilometrze 328 autostrady, a następnie policjanci musieli dokonać sprawdzenia dokumentów obwinionego jak też zaproponowali mu przyjęcie mandatu, bez ryzyka błędu przyjąć należy, że to właśnie połączenie z godz. 17.56 zakończone po 8 minutach prowadzonej rozmowy, a więc o godz. 18.04 odpowiada rozmowie telefonicznej zaobserwowanej przez policjantów. Brak precyzyjnego określenia w opisie przypisanego obwinionemu wykroczenia godziny zdarzenia nie stanowi tak istotnego mankamentu orzeczenia, aby można było uznać je za nieprawidłowe.
Nie ma racji obwiniony twierdząc, że sąd I instancji ustalił jakoby to właśnie połączenie z godz. 18.28 odpowiadało zaobserwowanej przez policjantów rozmowie telefonicznej obwinionego. Nic takiego przecież nie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym sąd posłużył się jedynie określeniem „ około godziny 18.20”, a oceniając przedstawioną przez obwinionego wersję wydarzenia wskazał: „ Załączony przez obwinionego biling połączeń telefonicznych z tego dnia nie ekskulpuje jego osoby, albowiem wynika z niego, że dwukrotnie łączył się ze wskazanymi tam numerami telefonów, najpierw o godz. 17.56 i rozmawiał przez 8 min i 16 sekund a następnie o godz. 18.28 i połączenie trwało 0,37 sekundy. Wskazana przez funkcjonariuszy godzina ujawnienia wykroczenia ma natomiast charakter orientacyjny”.
W istocie sąd I instancji nie odniósł się do twierdzeń obwinionego, że w czasie kierowania pojazdem trzymał w ręku nawigację. Mankament ten nie świadczy jednak o uchybieniu, które mogłoby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż w tym zakresie twierdzenia obwinionego są jednoznacznie sprzeczne z zeznaniami świadków. Przypomnieć wypada, że świadkowieP. M.,K. M.iA. K.opisując zdarzenia twierdzili precyzyjnie, że widzieli telefon trzymany przez obwinionego w lewej ręce przy uchu. Tym samym nie ma najmniejszej możliwości, aby policjanci pomylili telefon z nawigacją. Trzymanie tej drugiej przy uchu nie znajduje przecież żadnego wytłumaczenia, a nadto świadkowie wskazywali na zaobserwowaną przez siebie mimikę obwinionego świadczącą o prowadzeniu przez niego rozmowy.
Ograniczona przejrzystość powietrza w czasie zdarzenia nie mogła mieć wpływu na możliwość dokładnego postrzeżenia przez policjantów zachowania obwinionego. Wbrew jego twierdzeniom policjanci zachowanie obwinionego zaobserwowali nie jadąc za jego pojazdem, lecz dopiero w momencie wyprzedzania jego pojazdu. Samochody jadące w tym samym kierunku na sąsiadujących ze sobą pasach ruchu dzieliła więc niewielka odległość rzędu 2-3 metrów. W takiej konfiguracji nawet niewielka mgła nie mogła stanowić przeszkody dla precyzyjnej obserwacji zachowania obwinionego przez policjantów.
W niniejszej sprawie brak było podstaw dla stosowaniaart. 5 § 2 k.p.k., gdyż nie wystąpiły w niej wątpliwości niedające się usunąć. Jedyne wątpliwości jakie w sprawie wystąpiły mają swoje źródło w sprzeczności pomiędzy wyjaśnieniami obwinionego a zeznaniami świadków. Sprzeczności pomiędzy dowodami usuwane są jednak przez sąd zgodnie zart. 7 k.p.k.poprzez ocenę wiarygodności tych dowodów przy pomocy reguł rozumowania, zasad doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy. Zasady doświadczenia życiowego wskazują na to, że trójka policjantów, z którymi obwiniony nie miał do tej pory żadnych kontaktów, nie ma jakiegokolwiek racjonalnego powodu, aby wbrew faktom obciążać obwinionego. Brak również w sprawie okoliczności, które mogłyby wskazywać na to, że trójka świadków błędnie zaobserwowała i zapamiętała zdarzenie, czyniąc to równocześnie ze wzajemną zgodnością co do wszystkich istotnych szczegółów zdarzenia.
Z wyżej wskazanych względów uznać należy, że uznanie przez sąd I instancji zeznań świadków jako wiarygodnych dokonana została z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, stąd oparcie na tych dowodach ustaleń faktycznych było całkowicie prawidłowe. Najmniejszych wątpliwości nie rodzi także prawidłowość zakwalifikowania zachowania obwinionego jako wykroczenia zart. 97 k.w polegającego na naruszeniuart. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
Wymierzona obwinionemu kara grzywny przy uwzględnieniu stopnia szkodliwości jego czynu oraz wysokości osiąganych dochodów w żadnym razie nie może być uznana za karę rażąco surową.
Mając na uwadze powyższe wywody, nie stwierdzając również innych uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Wobec nieuwzględnienia apelacji wywiedzionej wyłącznie przez obwinionego, stosownie do regulacjiart. 636 § 1 k.p.k.kosztami postępowania odwoławczego obciążonego obwinionego. Na koszty te złożyły się: zryczałtowane wydatki tego postępowania w kwocie 50 zł, wynikającej z § 5 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2017 r., poz. 2467) oraz opłata za nieuwzględnioną apelację skierowaną przeciwko rozstrzygnięciu o winie w wysokości opłaty należnej za postępowanie przed sądem I instancji, stosownie doart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(j.t. Dz.U. z 1983 r., nr 49 poz. 223 z późn. zm.)