Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
VIII Wydział Cywliny
Sygnatura akt: VIII C 2599/16
Data wyroku: 2020-08-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartek Męcina
Słowa kluczowe: Umowa o dzieło
Podstawa prawna: art. 627 kc

Sygn. akt VIII C 2599/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
dnia 13 lipca 2020 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w VIII Wydziale Cywilnym
w składzie:  przewodniczący: Sędzia Bartek Męcina
protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Ławniczak
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2020 roku wŁ.
sprawy z powództwa(...) spółka z o.o.wO.
przeciwkoT. I.
o zapłatę
1. zasądza od pozwanegoT. I.na rzecz powoda(...) spółka z o.o.wO.kwotę 3.997,50 zł (trzy tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi, przy czym od dnia 1 stycznia 2016 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia 19 sierpnia 2015 r. do dnia zapłaty,
2. oddala powództwo w pozostałej części,
3. zasądza od pozwanegoT. I.na rzecz powoda(...) spółka z o.o.wO.kwotę 734 zł (siedemset trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów procesu.
Sygn. akt VIII C 2599/16

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 11 grudnia 2015 roku, wniesionym przed Sądem Rejonowym w Ostrowie Wielkopolskim, powód(...) Sp. z o.o.wO.wniósł o zasądzenie od pozwanegoT. I.kwoty 3.997,50 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 sierpnia 2015 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że nabył odfirmy (...)wŁ., wierzytelność wobec pozwanego wynikającą zfaktury nr (...)z dnia 17 sierpnia 2015 roku, a opiewającej na kwotę dochodzoną pozwem. Pomimo wezwania do zapłaty pozwany nie spełnił świadczenia.
(pozew k. 2-3v.)
Postanowieniem z dnia 2 marca 2016 roku Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę do rozpoznania tut. Sądowi.
(postanowienie k. 30-31v.)
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Wyjaśnił, że nie zawierał zA. B.umowy na wykonanie usług objętychfakturą nr (...), nie zlecał mu lakierowania pojazdu markiA. (...)onr rej. (...), ponadto zaprzeczył, aby otrzymał przedmiotową fakturę. Wskazał, iż przedmiotowy pojazd oddał do naprawyB. S. (1), czyniąc to w imieniu właściciela auta.B. S. (2)podjął się naprawy blacharskiej i lakierniczej, a jej koszt wycenił na kwotę 3.200 zł. Ostatecznie z powyższego tytułu została uiszczona suma 4.000 zł.
(odpowiedź na pozew k. 67-68)
W toku dalszego postępowania strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie. Pełnomocnik powoda uzupełniająco wyjaśnił, żeB. S. (1)dokonał wyłącznie naprawy blacharskiej samochodu markiA. (...). Następnie pojazd ten został przetransportowany na lawecie doA. B., celem wykonania prac lakierniczych, których zakres oraz koszt został ustalony z pozwanym. Po przeprowadzeniu zleconych pracA. B.wystawił fakturę VAT. Pozwany nie zgłaszając zastrzeżeń co do jakości lakierowania odmówił zapłaty, po czym przy użyciu siły odebrał pojazd i przewiózł go na lawecie doB. S. (1). NastępnieA. B.został poinformowany, że pozwany uiścił zapłatę z tytułu prac blacharskich i zobowiązał się do uregulowania należności za prace lakiernicze, czemu jednak uchybił.
(protokół rozprawy k. 82-83, k. 106-112, k. 115-115v., k. 125-127, k. 169-170, pismo procesowe k. 90-92)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W 2017 roku pozwanyT. I.zwrócił się doA. B.z zamiarem zlecenia naprawy blacharsko-lakierniczej samochodu markiA. (...)onr rej. (...). Warsztat naprawczy polecił pozwanemu kolegaP. P.. Podczas rozmowy z pozwanym i zapoznaniu się z zakresem uszkodzeńA. B.wyjaśnił, iż nie ma możliwości wykonania naprawy blacharskiej i może auto wyłącznie polakierować. Jednocześnie zaproponował pozwanemu, aby naprawę zleciłB. S. (1). Pozwany przystał na tę propozycję i wraz z rozmówcą udał się do wskazanego warsztatu. Będąc na miejscu pozwany ustalił zB. S. (1), że ten naprawi samochód pod kątem blacharskim, a następnie auto zostanie przetransportowane do warsztatuA. B.celem polakierowania. Umowa między mężczyznami została zawarta w formie ustnej, przy czymT. I.osobno ustalał wynagrodzenie za prace blacharskie i lakiernicze. W zakresie tych drugich ustalono stawkę na poziomie 300 zł brutto za każdy lakierowany element.
Podczas wykonywania prac blacharskichB. S. (1)uszkodził w pojeździe tylny błotnik, a także jedne z drzwi, które jednak już wcześniej były przeznaczone do polakierowania. Z tytułu lakierowania tylnego błotnikaB. S. (1)rozliczył się zA. B..
Po zakończeniu prac przezB. S. (1), zgodnie z poczynionymi ustaleniami, samochód markiA.został przewieziony na lawecie doA. B., który rozpoczął prace lakiernicze. W ich trakcie polakierowane zostały następujące elementy pojazdu: 1) dwa błotniki przednie, 2) maska silnika, 3) zderzak przedni, 4) dwie podłużnice przednie wraz ze wzmocnieniami z obu stron pojazdu, 5) trzy drzwi, 6) prawy próg, 7) podłoga nadwozia wraz z przegrodą grodziową prawej strony, 8) słupki szybowe, słupek drzwi i ½ progu lewej strony, 9) zderzak tylni. Gdy samochód był gotowy do odbioru pozwany przyjechał po niego lawetą.T. I.odmówił jednak zapłaty za wykonane pracy podnosząc, że uiści umówione wynagrodzenie dopiero, gdy polakierowane elementy zostaną zamontowane w pojeździe, co leżało w gestiiB. S. (1). Przedmiotowy pojazd z powrotem trafił więc do warsztatu blacharskiego, gdzie kontynuowano prace. Po ich zwieńczeniu pozwany uiściłB. S. (1)żądaną przez niego kwotę, a w zakresie zapłaty za prace lakiernicze oświadczył, że dokona jej bezpośrednio na ręceA. B.. Do powyższego jednak nie doszło.
(dowód z przesłuchania pozwanego 00:03:32-00:23:56 elektronicznego protokołu rozprawy w zw. z 00:19:39 elektronicznego protokołu rozprawy z dnia 6 lipca 2020 roku, zeznania świadkaA. B.00:11:36-00:26:47 elektronicznego protokołu rozprawy z dnia 11 września 2017 roku, zeznania świadkaB. S. (1)00:27:34-00:40:15 elektronicznego protokołu rozprawy z dnia 11 września 2017 roku, zeznania świadkaK. B.00:41:13-00:44:40 elektronicznego protokołu rozprawy z dnia 11 września 2017 roku, zeznania świadkaP. P.00:05:15-00:16:00 elektronicznego protokołu rozprawy z dnia 6 lipca 2020 roku, dokumentacja fotograficzna k. 117-124)
W dniu 17 sierpnia 2015 rokuA. B.wystawiłfakturę VAT nr (...)na kwotę 3.997,50 zł z tytułu lakierowania samochodu markiA. (...). W fakturze stawka za lakierowanie jednego elementu została oznaczona na kwotę 250 zł netto, a liczba lakierowanych elementów na 13. Pismem z tego samego dniaA. B.wezwał pozwanego do zapłaty kwoty wynikającej z faktury VAT.
(faktura k. 102, wezwanie do zapłaty k. 103, potwierdzenie odbioru k. 105)
Na mocy umowy o powierniczym przelewie wierzytelności i windykacji roszczeń z dnia 25 listopada 2015 rokuA. B.przeniósł na rzecz powoda przysługującą mu wierzytelność względem dłużnikaT. I.z tytułufaktury nr (...)w wysokości 3.997,50 zł, w celu jej wyegzekwowania na zasadach określonych w tej umowie.
(umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikiem k. 4-8)
Pismem z dnia 26 listopada 2015 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty przedmiotowego zadłużenia, powiększonego o odsetki.
(wezwanie do zapłaty k. 9-9v., potwierdzenie odbioru k. 10-10v.)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił bądź jako bezsporny, bądź na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwości ani rzetelności nie kwestionowała żadna ze stron procesu. Podstawę ustaleń faktycznych stanowił ponadto dowód z przesłuchania pozwanego oraz zeznania świadków.
Sąd zważył co następuje:
Powództwo było zasadne w całości.
Na wstępie należy podkreślić, że pomiędzyA. B.a pozwanym doszło do zawarcia ustnej umowy, na mocy którejT. I.zlecił świadkowi lakierniczą naprawę samochodu markiA. (...).
Przedmiotowa umowa, jest umową o dzieło, gdyż zawiera wszelkie elementy przedmiotowo istotne tejże umowy. Zgodnie bowiem z treścią przepisuart. 627 k.c., przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. O zakwalifikowaniu umowy do danego typu, decyduje zaś jej treść ustalona przez strony. Umowa o dzieło jest umową określonego rezultatu (ma na celu wytworzenie dzieła, tu: polakierowanie określonych elementów uszkodzonego pojazdu).
W niniejszej sprawie znajdują zatem zastosowanie postanowienia zawartej przez strony umowy o dzieło oraz przepisyKodeksu cywilnego, w tym dotyczące m.in. umowy o dzieło (art. 627 – 645 k.c.).
W sprawie bezspornym była okoliczność, że w 2017 rokuT. I.z polecenia swojego kolegi skontaktował się zA. B., celem zlecenia naprawy blacharsko-lakierniczej pojazdu markiA. (...)onr rej. (...). Ostatecznie poza sporem pozostawało również, iżA. B.zaproponował pozwanemu wykonanie wyłącznie prac lakierniczych, a w zakresie prac blacharskich poleciłB. S. (1), że mężczyźni wspólnie ustalili, że wykonanie prac odbędzie się w dwóch warsztatach, a także, iżA. B.zobowiązał się polakierować elementy zdemontowane z pojazdu, po czym miały one zostać z powrotem zamontowane przezB. S. (1). Sąd przyjął ponadto, opierając się na zeznaniachA. B.orazP. P., iż stawka za 1 lakierowany element została ustalona na poziomie 300 zł brutto. Szczególnie istotne są zeznaniaP. P., który z uwagi na koleżeńskie relacje łączące go z pozwanym nie miał żadnych podstaw, aby uzgodnienia w powyższym zakresie przedstawiać w sposób sprzeczny z rzeczywistością. Oś sporu ogniskowała się wokół ustalenia, czy uiszczona na ręceB. S. (1)kwota 4.000 zł dotyczyła wyłącznie prac blacharskich, czy też prac blacharsko-lakierniczych. Rozważania w tym zakresie rozpocząć należy od wskazania, iż stanowisko pozwanego na tę okoliczność ewoluowało w toku procesu. I tak, w odpowiedzi na pozewT. I.zaprzeczał, aby zlecałA. B.lakierowanie przedmiotowego pojazdu, akcentując, iż wykonania całości prac miał się podjąćB. S. (1), z którym ustalił całość wynagrodzenia. Podczas składania wyjaśnień pozwany stwierdził natomiast, iż to zA. B.uzgadniał zakres prac oraz wynagrodzenie, które miało wynieść 3.250 zł, przyznając jednocześnie, że świadek ten miał wykonać wyłącznie prace lakiernicze. W ocenie Sądu przedstawiony dysonans w relacji pozwanego deprecjonuje jej wartość dowodową, zwłaszcza, że pozwany nawet nie starał się wyjaśnić, dlaczego w odpowiedzi na pozew przedstawił zdarzenie w sposób aż tak skrajnie różny, od tego, jak uczynił to w toku rozprawy. Zdaniem Sądu można jedynie suponować, iż po zapoznaniu się z zeznaniami świadkówA. B.iB. S. (1)pozwany postanowić zmodyfikować przebieg zdarzenia tak, aby był on przynajmniej w części zgodny z ich wersją. Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę, iż nawet relacja pozwanego zaprezentowana w toku składania wyjaśnień budzi szereg wątpliwości. W świetle zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania odmówić należy wiarygodności w szczególności tej części wyjaśnień, w której pozwany twierdzi, że całość wynagrodzenia ustalał zA. B.bez jakiegokolwiek udziału ze stronyB. S. (1). Oto bowiem mielibyśmy do czynienia z sytuacją, w której osoba deklarująca, iż polakieruje pojazd, bez dokonania jego oględzin, decydowałaby o stawce nie tylko za prace lakiernicze, ale również blacharskie, które przy tym miałyby zostać wykonane w innym warsztacie. Jako, że w sprawie brak jest dowodów na to, żeB. S. (1)był pracownikiemA. B., forsowana przez pozwanego wersja, potwierdzona przezP. P., jest całkowicie nieprzekonująca. Oczywiście można sobie wyobrazić sytuację, w którejA. B.orientacyjnie podaje koszt naprawy blacharskiej, który następnie jest doprecyzowany przezB. S. (1). Wskazać wreszcie należy, że prawdziwość twierdzeń pozwanego deprecjonują dwie inne okoliczności, a mianowicie fakt uiszczenia zapłaty na ręceB. S. (1)(przecież, gdyby osoba ta była zupełnie wyłączona z ustaleń odnośnie ceny, brak byłoby racjonalnych przesłanek, aby to właśnie jej uiszczać zapłatę), a także zażądanie przezB. S. (1)wynagrodzenia w wyższej kwocie, na co pozwany przystał. Okoliczności te wprost wskazują, żeB. S. (1)musiał uczestniczyć w rozmowach na temat wynagrodzenia. Sąd przyjął ponadto, opierając się na depozycjachA. B.iB. S. (1), że w rozmowach z pozwanym nie zostało uzgodnione jedno wynagrodzenie za całość prac, które miało podlegać zapłacie na ręce jednego z w/w świadków. Już z powyższej przyczyny nie sposób przyjąć, jak czyni to pozwany, że kwota 4.000 zł uiszczona do rąkB. S. (1)czyniła zadość także roszczeniomA. B.. Relewantnym jest podkreślenie, że obecny przy dokonywaniu zapłatyP. P.nie potrafił powiedzieć, z jakiego dokładnie tytułu kwota 4.000 zł była przekazywana przez pozwanego. Zeznania tego świadka potwierdzają zatem wyłącznie, że pozwany rozliczył się zB. S. (1). Wprawdzie mogła mieć miejsce sytuacja, w której na etapie ustalania zakresu prac wartość wynagrodzenia została zsumowana, to jednak, o czym była mowa wyżej, w odniesieniu do prac lakierniczych ustalono odrębną stawkę 300 zł brutto za element i to ta stawka w połączeniu z liczbą elementów determinowała wartość wynagrodzenia z tytułu przedmiotowych prac, które podlegało zapłacie na rzeczA. B.. O takim sposobie uregulowania należności wspominał nie tylko sam świadek, ale takżeB. S. (1)iK. B.. Zwrócić należy przy tym uwagę na relacjęA. B.iK. B., którzy wskazywali na zachowanie pozwanego w chwili odbioru polakierowanych elementów, przejawiające się w odmowie uiszczenia wynagrodzenia do czasu zamontowania tych elementów w pojeździe. Powyższe tłumaczy, dlaczegoA. B.zwlekał z egzekwowaniem należnej mu kwoty do czasu zakończenia naprawy przezB. S. (1). Dokonując rozważań w zakresie należności z tytułu prac lakierniczych, Sąd, w świetle zebranego materiału dowodowego, w szczególności rozmiaru uszkodzeń samochodu markiA., uznał, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że prace te mogły się zamknąć w kwocie 1.200 zł. Już tylko w oparciu o dokumentację fotograficzną nie sposób uznać, że lakierowaniu mogły podlegać wyłącznie 4 elementy w pojeździe. Istotnym jest podkreślenie, że w toku składania wyjaśnień pozwany nie zaprzeczył zakresowi prac wynikającemu zfaktury nr (...), nie twierdził, iż pewne elementy nie zostały polakierowane, poprzestając na ogólnikowym stwierdzeniu, że samochód został niechlujnie pomalowany, bez sprecyzowania jednak, jakich dokładnie elementów dotyczą te zastrzeżenia. Wprawdzie w sprawie niesporne było, że zakres uszkodzeń samochodu markiA.został zwiększony w okresie, gdy pojazd ten znajdował się uB. S. (1), to jednocześnie zeznania tego świadka pozwalają przyjąć, iż z powyższego tytułu rozliczył się on bezpośrednio zA. B.. Wynika to zresztą z treści załączonej do akt faktury, w której nie został wymieniony tylni błotnik. Co prawda przypadkowemu uszkodzeniu uległy także jedne z tylnych drzwi, to jak wynika z relacjiB. S. (1), element ten i tak był przeznaczony do lakierowania, przy czym za oczywiste uznać należy, że koszt lakierowania nie jest zależny od tego, czy dany element jest mniej lub bardziej uszkodzony, skoro i tak malowany jest on w całości. Co przy tym istotne pozwany nie sporządził żadnej dokumentacji fotograficznej, która pozwoliłaby ustalić, które szkody miały charakter pierwotny, a które następczy. O czym była już mowa,T. I.nie zakwestionował również zakresu prac oznaczonego wfakturze nr (...). W konsekwencji Sąd uznał, że faktura ta odpowiada pracom lakierniczym wykonanym przezA. B., co rodziło po stronie pozwanego obowiązek pokrycia należności w niej określonej. Jak wyjaśniono wyżej powinności tej pozwany uchybił, uiszczając wyłącznie wynagrodzenie za prace blacharskie. Jednocześnie w sprawie niesporne było, że na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 25 listopada 2015 roku powód uzyskał legitymację procesową czynną do wystąpienia z przedmiotowym pozwem.
Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.997,50 zł z ustawowymi odsetkami, przy czym od dnia 1 stycznia 2016 roku z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, od dnia 19 sierpnia 2015 roku do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałej części żądania odsetkowego. Podkreślić należy, że strona powodowa miała prawo, oprócz żądania należności głównej, żądać za czas opóźnienia odsetek w umówionej wysokości, jako że przepisart. 481 k.c.obciąża dłużnika obowiązkiem zapłaty odsetek bez względu na przyczyny uchybienia terminu płatności sumy głównej. Sam fakt opóźnienia przesądza, że wierzycielowi należą się odsetki. Dłużnik jest zobowiązany uiścić je, choćby nie dopuścił się zwłoki w rozumieniuart. 476 k.c., a zatem nawet w przypadku gdy opóźnienie jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności i choćby wierzyciel nie doznał szkody. Odpowiedzialność dłużnika za ustawowe odsetki w terminie płatności ma zatem charakter obiektywny. Do jej powstania jedynym warunkiem niezbędnym jest powstanie opóźnienia w terminie płatności. Zgodnie z treścią§ 2 art. 481 k.c.jeżeli strony nie umówiły się co do wysokości odsetek z tytułu opóźnienia lub też wysokość ta nie wynika ze szczególnego przepisu, to wówczas wierzycielowi należą się odsetki ustawowe (od dnia 1 stycznia 2016 roku odsetki ustawowe za opóźnienie).
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w oparciu oart. 98 k.p.c.zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 734 zł, na co złożyły się: opłata sądowa od pozwu – 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej – 600 zł (§ 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, t.j. Dz.U. 2013, poz. 490) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 2 x 17 zł.