Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1295/19
Data wyroku: 2020-08-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Anna Skibińska

Sygn. akt II W 1295/19

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
20 sierpnia 2020 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze - Wydział II Karny
w składzie:
Przewodniczący  Sędzia Anna Skibińska
Protokolant Katarzyna Jagiełło
po rozpoznaniu na rozprawie 20 sierpnia 2020 r.
sprawyB. S.
córki:F.iH.zd. Zatorska
ur. (...)wU.
obwinionej o to, że:
W dniu 12 września 2019 roku ok. godz. 13.15 wK.naul. (...)w stanie nietrzeźwości zakłóciła krzykiem i hałasem zakłóciła spokójJ. K..

tj. art. 51 § 2 k.w.

I
uznaje obwinionąB. S.za winną popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 51 § 2 k.w. i za to na podstawie art. 51 § 2 k.w. wymierza jej karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych;

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 121 § 1 k.p.s.w. zwalnia obwinionąB. S.od ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa, w tym na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierza jej opłaty.

ygn. akt II W 1295/19

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
12 września 2019 około godziny 13.15 wK.naulicy (...)będąca w stanie nietrzeźwościB. S.zakłóciła krzykiem i hałasem spokójJ. K..
Dowód: zeznania świadkaJ. K.– k. 14, zeznania świadkaM. M. (1)– k. 10, 31,G. P.– k. 31, zeznania świadkaM. M. (2)– k. 32,
B. S.nie była uprzednio karana.
Dowód – dane o niekaralności k. 16.
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę zeznaniom wszystkich świadków przesłuchanych w sprawie. Świadkowie w sposób logiczny i spójny opisali zarówno zdarzenie, w jakim uczestniczyli, jak i zachowanie obwinionej. Relacje świadków będących funkcjonariuszami Policji dotyczyły zdarzenia związanego z wykonywaną przez nich pracą zawodową, zdarzenia nierzadkiego w pracy zawodowej funkcjonariuszy Policji, a tym samym zdarzeń takiego rodzaju, do którego świadkowie ci podchodzą rutynowo, w sposób wolny od ocen i domysłów. Świadków będących funkcjonariuszami Policji i obwinionej nie łączyła uprzednia znajomość ani konflikt, wobec czego świadkowie nie mieli powodów, by składać zeznania nieprawdziwe, a niekorzystne dla obwinionej. Brak również podstaw do kwestionowania zeznańJ. K.. Świadek wyczerpująco opisała zdarzenie będące przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, jak również wskazała na okoliczności przemawiające za przyjęciem, że obwiniona znajdowała się w stanie nietrzeźwości. Brak podstaw do kwestionowana zeznań świadka, zwłaszcza, że w toku postępowania przed Sądem nie przedstawiono dowodów mogących podważyć zeznania tego świadka.
Treść dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości, gdyż zostały on sporządzone w prawidłowy sposób, przez osoby posiadające ku temu stosowne uprawnienia, a ich treść nie była w toku postępowania kwestionowana.
Brak podstaw do przyjęcia, żeB. S.nie jest zdolna do zawinienia. Nie była niepoczytalna, osiągnęła odpowiedni wiek i stopień rozwoju intelektualnego, a więc miała możliwość rozpoznania bezprawności popełnionego czynu.
Sprawstwo obwinionej w zakresie stawianego zarzutu nie budzi wątpliwości. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, żeB. S.dopuściła się zarzucanych jej czynu, którymi wypełniła znamiona opisane w art. 51 § 2 k.w.
Opisywane przez świadka zachowanie obwinionej, połączone z jej notorycznym nadużywaniem alkoholu, na które wskazuje świadek, przemawia za przypisaniem obwinionej czynu z art. 51 § 2 k.w.
Art. 24 § 1 k.w. stanowi, że grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 33 k w. stanowi, że organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego (§1). Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia (§ 2). Jako okoliczności łagodzące uwzględnia się w szczególności działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem ciężkich warunków rodzinnych lub osobistych;  działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego krzywdzącym stosunkiem do niego lub do innych osób; działanie z pobudek zasługujących na uwzględnienie; prowadzenie przez sprawcę nienagannego życia przed popełnieniem wykroczenia i wyróżnianie się spełnianiem obowiązków, zwłaszcza w zakresie pracy; przyczynienie się lub staranie się sprawcy o przyczynienie się do usunięcia szkodliwych następstw swego czynu (§ 3). Jako okoliczności obciążające uwzględnia się w szczególności działanie sprawcy w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej; działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie; uprzednie ukaranie sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie; chuligański charakter wykroczenia; działanie pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka; popełnienie wykroczenia na szkodę osoby bezradnej lub osoby, której sprawca powinien okazać szczególne względy; popełnienie wykroczenia we współdziałaniu z małoletnim (§ 4). Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do środków karnych (§ 5).
Dokonując wymiaru kary i środka karnego Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 33 k.w. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności obciążających i łagodzących. W ocenie Sądu grzywna w wysokości pięciuset złotych, a więc w kwocie zbliżonej do dolnej granicy zagrożenia karą grzywny za tego rodzaju wykroczenia będzie kwotą odpowiednią, a jednocześnie wypełni cele kary w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej, uświadamiając sprawcy nieopłacalność niepoprawnego zachowania, zwłaszcza, że czyny takie należą do powszechnie bezzasadnie lekceważonych.
Biorąc pod uwagę wiek obwinionego i utrzymywanie się z emerytury Sąd zwolnił obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych w całości.