Sąd Okręgowy w Łodzi
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 3468/19
Data wyroku: 2019-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Barbara Kempa
Słowa kluczowe: Wysokość emerytury
Podstawa prawna: art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS
Teza: ZUS winien przyznać emeryturę w zaskarżonej wysokości za okres 3 lat wstecz od daty złożenie wniosku o przeliczenie

Sygn. AktVIII U 3468/19

UZASADNIENIE
Zaskarżonądecyzją z dnia3 lipca  2019 r. znak(...),Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ.,porozpoznaniu wnioskuA. Ś.z dnia 21 czerwca 2019r., odmówiłA. Ś.zaspokojenia roszczenia.
W uzasadnieniu decyzji ZUS , podał, że w dniu 21marca 2019 r. został ogłoszony wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2019 r. orzekający, że „art 25 ust. 1 b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu(...)(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 oraz z 2019 r. poz. 39), w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2017r., w zakresie , w jakim dotyczyurodzonych w (...)r. kobiet, które przed 1 stycznia 2013r. nabyły prawo do emerytury, na podstawie art. 46 tej ustawy , jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Decyzją z dnia 9 maja 2019 ZUS, na podstawieart. 151& 1pkt 2 kpaw związku z art. 124 ustawy z dn. 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu(...)(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 ), ustalił wysokość emerytury i podjął jej wypłatę od 1 kwietnia 2019r.
ZUS podał, że zgodnie z art. 133 ust.1 cyt. Ustawy, wyplata należności w wyniku realizacji wyroku z 6.03.2019r. , może nastąpić wyłącznie na zasadach określonych w tym przepisie , a , ze względu na to, że wydanie decyzji ustalającej wysokość emerytury z zastosowaniem art.. 25 ust. 1 b, nie zostało spowodowane błędem organu rentowego, nie ma podstaw do zastosowania art. 133 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
/decyzja k. 46 akt ZUS/
Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ., po rozpoznaniu skargi z dnia 5.04.2019r.,postanowieniemz dnia9 maja  2019 r. znak(...),wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia31.03.2014rdotyczącejA. Ś., na podstawieart. 149& 1KPA, z uwagi na orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z dnia 6.03.2019r. , niezgodności zKonstytucjąart. 25 ust 1b, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
/postanowienie k. 44 w aktach ZUS/
Decyzjąz dnia 9 maja 2019r. znak(...),  ZUS,w wyniku wznowienia postępowania,zakończonego decyzją z dnia 31.03.2014r., na podstawieart. 151& 1pkt 2 k.p.a ,uchylił decyzję z dnia 31.03.2014r.i podjął wypłatę emerytury od dnia 1 kwietnia 2019r.
W uzasadnieniu wskazał, że wysokość emerytury oblicza się od podstawy obliczenia niepomniejszonej o kwoty pobranej wcześniejszej emerytury, przysługującej na podstawieart. 46w związku zart. 29 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 z późn. Zm.). Wysokość emerytury od 1.04.2019r. wynosi 1684,76 zł. Podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne z uwzględnieniem ich waloryzacji oraz zwaloryzowany kapitał początkowy. Podstawa emerytury wynosi 383068,15 zł.
( 23776,09 zł. + 359292,06 zł. ) . Emerytura, ustalona w tej decyzji, jest świadczeniem korzystniejszym od dotychczas pobieranej emerytury , przyznanej decyzją z dnia 21.11.2008 r., wobec czego Zakład podejmuje jej wypłatę od dnia 1 kwietnia 2019 r. Jednocześnie wstrzymuje się z dniem 01.04.2019r., wypłatę emerytury przyznanej w decyzji z dnia 21.11.2008, a kwoty wypłacone z tego tytułu po 31.03.2019r. do dnia 1.04.2019r. , zalicza się na poczet emerytury, ustalonej w tej decyzji.
/decyzja k. 43 akt ZUS/
Odwołanie od decyzji z dnia 3 lipca 2019r., w dniu 12 lipca 2019r. ,w ustawowym terminie, złożyłaA. Ś., uznając , że decyzja jest dla niej niekorzystana.
/odwołanie – k. 3 /
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 1 sierpnia 2019r., organ rentowy podtrzymał stanowisko, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie odwołania.
/odpowiedź na odwołanie – k. 4/
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
A. Ś.urodziła się w dniu (...)
/okoliczność bezsporna/
Decyzją z dnia21 listopada 2008r., znakE(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ.przyznał ubezpieczonej emeryturę, od dnia 2.11.2008r., w wieku obniżonym (art. 29 i art. 46 ustawy o emeryturach i rentach z FUS).
/decyzja z dnia 21.11.2008r. w aktach ZUS/
Decyzją zdnia 31 marca 2013 r. znak(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział przyznał ubezpieczonej emeryturę od dnia 2.03.2014r. , po osiągnięciu wieku emerytalnego, której wysokość obliczono, z zastosowaniemart. 24, art. 25 ust 1 b , art. 26 ustawy z dnia 17 12 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych( Dz.U. z 2009 r. Nr 153 poz. 1227 ze zm.) czyli podstawę emerytury pomniejszono o sumę kwot pobranych emerytur. Wypłata emerytury została zawieszona, gdyż korzystniejszym świadczeniem była dotychczasowa emerytura. .
/decyzja z dnia 31.03.2014r. k. 27/28 akt ZUS/
Wyrokiem z 06 marca 2019 r.wydanym w sprawie sygn. aktP 20/16 Trybunał Konstytucyjnyorzekł, żeart. 25 ust. 1 b ustawy z dnia 17 12 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2018 r. poz. 1270 oraz z 2019 poz. 39 ) w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2017 r. w zakresie w jakim dotyczy urodzonych w r. kobiet które przed 01 stycznia 2013 r. nabyły prawo do emerytury na podstawie art. 46 tej ustawy, jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem Trybunału, wyprowadzenie doustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, mechanizmu potrącania kwot, pobranych świadczeń z tytułu wcześniejszej emerytury, przy obliczaniu podstawy emerytury powszechnej dla kobieturodzonych w (...)r. nastąpiło z naruszeniem wynikającej zart. 2 Konstytucjizasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Ubezpieczone, które zdecydowały się przejść na wcześniejszą emeryturę, nie miały - w momencie podejmowania tej decyzji na podstawie obowiązującego wówczas stanu prawnego - świadomości co do skutków prawnych, jakie może ona wywoływać w sferze ich przyszłych uprawnień z tytułu emerytury powszechnej. Nie mogły przewidzieć, że przejście na emeryturę jeszcze przed osiągnięciem powszechnego wieku emerytalnego, będzie wiązało się z pomniejszeniem, zgromadzonego kapitału, o pobrane świadczenia. Nie spodziewały się, że fakt wypłacania świadczeń emerytalnych wypłynie na sposób ustalania wysokości świadczenia w ramach emerytury powszechnej. Dodatkowo należy zaznaczyć, że kobiety te przez cztery lata mogły realizować swoje uprawnienia w oparciu o obowiązujący przed 2013 r. stan prawny. Natomiast zasady ustalania wysokości świadczeń emerytalnych, wypłacanych kobietom urodzonym w latach 1949­ 1952, które przeszły na tych samych warunkach na emeryturę wcześniejszą, pozostały niezmienione. Możliwości skorzystania, przez kobiety z rocznika 1949-1953, przejścia na emeryturę, na zasadach, obowiązujących przed reformą było niewątpliwie rozwiązaniem korzystniejszym. Miały możliwość alternatywnego - w stosunku do powszechnego wieku emerytalnego - przechodzenia na emeryturę z uwagi na posiadanie odpowiednio długiego stażu pracy. Unormowania te zakładały - również od samego początku - powiązanie sposobu ustalania wysokości świadczenia emerytalnego „na starych zasadach”, czyli zgodnie z uchylaną formułą zdefiniowanego świadczenia. Wykorzystanie tej możliwości przez ubezpieczonych spełniających kryteria ustawowe musiało zatem oznaczać decyzję co do tego, czy chcą oni wcześniej uzyskiwać świadczenie emerytalne przypisane do „starego” systemu, czy też wolą kontynuować pracę zawodową i opłacać składki na ubezpieczenie społeczne do momentu osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego i uzyskania - z mocy prawa - emerytury powszechnej, której wysokość będzie ustalona według nowych zasad. W każdym takim wypadku była to zatem decyzja o charakterze systemowym. Ubezpieczony rozstrzygał, czy - mając taki ustawowy przywilej - chce otrzymywać świadczenie emerytalne zgodnie z dotychczasowymi zasadami, czy też decyduje się wyłącznie na warunki przewidziane w nowym systemie emerytalnym.
Podkreślić należy również, że konsekwencją obowiązujących regulacji, było uprzywilejowanie tych osób względem ubezpieczonych w systemie zdefiniowanej składki. Jednym z podstawowych założeń nowego systemu było bowiem oparcie zasad ustalania wysokości emerytury w relacji akumulacji składki do okresu jej konsumpcji. Tymczasem osoby, które przeszły na wcześniejszą emeryturę, a następnie po uzyskaniu powszechnego wieku emerytalnego przechodziły do systemu zdefiniowanej składki, przy wymiarze emerytury, nie miały uwzględnianej okoliczności wcześniejszego pobierania świadczenia. Wypłacone już emerytury nie wpływały na zmniejszenie indywidualnego kapitału ubezpieczonego. Ponadto osoby takie mogły dalej podejmować zatrudnienie, co wpływało na zwiększenie składki w nowym systemie. Składki te były dodatkowo waloryzowane. W efekcie takich uregulowań, bez względu na wysokość „skonsumowanego’ kapitału, ubezpieczeni mogli uzyskać świadczenie emerytalne w nowym systemie niepomniejszone o wypłacone wcześniej świadczenia. Powyższe korzyści wynikające w możliwości przejścia na wcześniejszą emeryturę przez kobiety z rocznika 1953, choć stanowiły wyjątek od założeń, na których opiera się nowy system emerytalny, nie stanowią usprawiedliwionego uzasadnienia zmiany ich sytuacji prawnej. Należy bowiem podkreślić, że to z mocy wyraźnego postanowienia ustawodawcy modyfikacja systemu emerytalnego nie objęła tej grupy kobiet, jeżeli spełniały warunki przejścia na wcześniejszą emeryturę i z możliwości takiej skorzystały. Tym samym stworzył on dodatkowe gwarancje realizacji uprawnień emerytalnych według zasad starego systemu. Z uwagi na to, że uprawnienia te z założenia miały charakter przejściowy - obowiązujący do czasu ich wygaśnięcia - nastąpiło niejako wzmocnienie usprawiedliwionego przekonania tych kobiet, że ustawodawca nie wycofa się z ich realizacji oraz że nie będą miały do nich zastosowania nowe uregulowania. Skoro ustawodawca w ramach nowego, zreformowanego systemu stworzył pewnej grupie osób możliwość przejścia na emeryturę na uprzednich, korzystniej szych zasadach, to działając w zaufaniu do prawa, mogły one w sposób uprawniony oczekiwać, że ich uprawnienia będą realizowane w oparciu o te zasady. Nie ma tu znaczenia fakt, że miały one świadomość kapitałowego charakteru nowych regulacji, które będą podstawą ustalania wysokości emerytury kolejnych roczników. Jeżeli , w tym systemie, ustawodawca zrobił wyjątek w stosunku do pewnej grupy kobiet, to w takich okolicznościach sama świadomość pozostawania w uprzywilejowanej sytuacji oraz znajomość nowych zasad systemu emerytalnego opartego na kapitalizacji składek nie oznacza powinności liczenia się z możliwością objęcia tej grupy osób nowymi uregulowaniami. Podejmowanie decyzji o przejściu na wcześniejszą emeryturę nie może wiązać się z pozostawaniem w niepewności co do ukształtowania ich sytuacji prawnej w przyszłości, jeżeli jest konsekwencją decyzji, podjętych w oparciu o obowiązujący stan prawny. Rozpoczęcie realizacji prawa do wcześniejszej emerytury, która bezpośrednio wpływa na wysokość emerytury powszechnej - w oparciu o zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa - stanowi podstawę uzasadnionego oczekiwania, że ustawodawca nie zmieni w sposób niekorzystny „reguł gry” w stosunku do osób korzystających ze swoich uprawnień na zasadach wskazanych w ustawie. Nie będzie, tym samym, pułapką dla tych, którzy, w zaufaniu do obowiązującego prawa, określającego, w dodatku horyzont czasowy wypłacanych świadczeń i zasad ich realizacji, skorzystali ze swoich uprawnień. Ustawodawca, dokonując zmiany zasad ustalania wysokości emerytury powszechnej w stosunku do kobieturodzonych w (...)r., naruszył zatem zasadę lojalności państwa względem obywateli. Wprowadzając nowe, mniej korzystne zasady, po rozpoczęciu realizacji uprawnień w zakresie wcześniejszej emerytury, naraził te kobiety na nieprzewidziane skutki, które w istocie stanowiły dla nich pułapkę. Gdyby w momencie podejmowania decyzji o przejściu na taką emeryturę wiedziały, jakie będą tego konsekwencje d a ustalania wysokości emerytury powszechnej, być może nie skorzystałyby z tego uprawnienia. Obowiązkiem ustawodawcy jest określenie skutków finansowych regulacji prawnych i podejmowanie racjonalnych decyzji w oparciu o możliwości finansowe państwa w odpowiedniej perspektywie czasu. Zasada zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wyklucza możliwość formułowania obietnic bez pokrycia bądź nagłe wycofywanie się państwa ze złożonych obietnic lub ustalonych reguł postępowania. Stanowi to, bowiem, niedopuszczalne nadużywanie pozycji przez organy władzy względem obywateli.
Dotyczy to w szczególności sytuacji, w której obywatel, układając swoje interesy, podejmuje decyzje dotyczące długiej perspektywy czasu i przewiduje ich konsekwencje na podstawie obowiązującego stanu prawnego. Zmiana tego stanu oznacza wówczas zaskoczenie, którego w danych okolicznościach obywatel nie mógł przewidzieć, a tym samym dostosować się do nowej sytuacji, w sposób, który nie wywrze negatywnych konsekwencji w sterze jego uprawnień. Skoro ustawodawca wprowadził możliwość skorzystania z korzystniejszych regulacji, wskazując jednocześnie horyzont czasowy realizacji uprawnień, jego obowiązkiem było zagwarantowanie wypłaty świadczeń w tym okresie. Wprowadzając zmiany, ustawodawca powinien preferować rozwiązania najmniej uciążliwe dla jednostki i ustanawiać regulacje, które ułatwią adresatom dostosowanie się do nowej sytuacji. W konkretnych warunkach niniejszej sprawy pozostawienie okresu 6 miesięcy od uchwalenia zmiany art. 25 ust. Ib ustawy o FUS do czasu jego wejścia w życie nie miało żadnego znaczenia dla osób, które przeszły na wcześniejszą emeryturę do końca 2008 r. Ustawodawca, dokonując zmian regulacji wobec kobiet,urodzonych w (...)r., zmienił skutki prawne ich decyzji podejmowanych w innym stanie prawnym. Niektóre kobiety, nawet po czterech latach po przejściu na wcześniejszą emeryturę, dowiedziały się, że wypłacone im świadczenia emerytalne pomniejszą podstawę ustalenia wysokości emerytury powszechnej. Wprowadzenie nowych regulacji, nastąpiło zdecydowanie za późno, by przygotować się do takiej zmiany i uniknąć nieprzewidzianych, niekorzystnych skutków prawnych. Kobiety te nie miały możliwości, by zmienić konsekwencje decyzji podjętych w 2008 r. Dlatego, też, Trybunał stwierdził, że art. 25 ust. Ib ustawy o FUS jest niezgodny z wynikającą zart. 2 Konstytucjizasadą zaufania do państwa i, stanowionego przez nie, prawa.
(tak wyrok TK z 19 listopada 2008 r., sygn. Kp 2/08, OTK ZU nr 9/(...), poz. 157 z uzasadnieniem).
/okoliczność bezsporna/
W dniu 5 kwietnia 2019 r.,ubezpieczona złożyła w ZUS , wniosek oponowne przeliczeniewysokości emerytury, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 06.03.2019 r.. Zgłosiła, też, w dniu 5.04.2019 r., wniosek o wznowienie postępowania w sprawie przyznania emerytury i wydanie decyzji, w której emerytura zostanie obliczona bez zastosowania, zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny, przepisu.
/wniosek k.40 w aktach ZUS/
Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ., po rozpoznaniu skargi z dnia 5.04.2019r.,postanowieniemz dnia9 maja  2019 r. znak(...),wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia31.03.2014r dotyczącejA. Ś., na podstawieart. 149& 1KPA, z uwagi na orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z dnia 6.03.2019r. , niezgodności zKonstytucjąart. 25 ust 1b, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
/postanowienie k. 44 w aktach ZUS/
Decyzjąz dnia 9 maja 2019r. znak(...),  ZUS,w wyniku wznowienia postępowania,zakończonego decyzją z dnia 31.03.2014r., na podstawieart. 151& 1pkt 2 k.p.a , uchylił decyzję z dnia 31.03.(...). i podjął wypłatę emerytury od dnia 1.kwietnia 2019r.
W uzasadnieniu wskazał, że wysokość emerytury oblicza się od podstawy obliczenia niepomniejszonej o kwoty pobranej wcześniejszej emerytury, przysługującej na podstawieart. 46w związku zart. 29 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 z późn. Zm.). Wysokość emerytury od 1.04.2019r. wynosi 1684,76 zł. Podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne z uwzględnieniem ich waloryzacji oraz zwaloryzowany kapitał początkowy. Podstawa emerytury wynosi 383068,15 zł.
( 23776,09 zł. + 359292,06 zł. ) . Emerytura, ustalona w tej decyzji, jest świadczeniem korzystniejszym od dotychczas pobieranej emerytury , przyznanej decyzją z dnia 21.11.2008 r., wobec czego Zakład podejmuje jej wypłatę od dnia 1 kwietnia 2019 r. Jednocześnie wstrzymuje się z dniem 01.04.2019r., wypłatę emerytury przyznanej w decyzji z dnia 21.11.2008, a kwoty wypłacone z tego tytułu po 31.03.2019r. do dnia 1.04.2019r. , zalicza się na poczet emerytury, ustalonej w tej decyzji.
/decyzja k. 43 akt ZUS/
W dniu 24.06.2019r.A. Ś.złożyła wniosek o wypłacenie emerytury za każdy miesiąc od 25.04.2014r. Napisała, że zgadza się z sumą , która obliczono od 1.04.2019r. i prosi o oddanie tej sumy za każdy miesiąc bez odsetek od 25.04.2018r. (cytat żądania)
/wniosek k. 45/
Zaskarżoną decyzją z dnia3 lipca  2019 r. znak(...),Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ., odmówiłA. Ś.zaspokojenia roszczenia.
W uzasadnieniu decyzji ZUS , podał, że w dniu 21marca 2019 r. został ogłoszony wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2019 r. orzekający, że „art 25 ust. 1 b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu(...)(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 oraz z 2019 r. poz. 39), w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2017r., w zakresie , w jakim dotyczyurodzonych w (...)r. kobiet, które przed 1 stycznia 2013r. nabyły prawo do emerytury, na podstawie art. 46 tej ustawy , jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Decyzją z dnia 9 maja 2019 ZUS, na podstawieart. 151& 1pkt 2 kpaw związku z art. 124 ustawy z dn. 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu(...)(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 ), ustalił wysokość emerytury i podjął jej wypłatę od 1 kwietnia 2019r.
ZUS podał, że zgodnie z art. 133 ust.1 cyt. Ustawy, wyplata należności w wyniku realizacji wyroku z 6.03.2019r. , może nastąpić wyłącznie na zasadach określonych w tym przepisie , a , ze względu na to, że wydanie decyzji ustalającej wysokość emerytury z zastosowaniem art.. 25 ust. 1 b, nie zostało spowodowane błędem organu rentowego, nie ma podstaw do zastosowania art. 133 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
/decyzja k. 46 akt ZUS/
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zgodnie zart. 145 a § 1 KPAmożna żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego zKonstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
Art. 190 ust. 4 Konstytucji RPstanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności zKonstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Przepis ten wprost odnosi się do możliwości wzruszania w trybach nadzwyczajnych prawomocnych orzeczeń sądowych, ostatecznych decyzji administracyjnych lub rozstrzygnięć w innych sprawach. Wprawdzieart. 190 ust. 4 Konstytucji RPodnosi się wprost do postępowań prawomocnie zakończonych, ale skoro nawet prawomocne rozstrzygnięcia sądowe powinny podlegać weryfikacji z tego powodu, to tym bardziej sąd powinien uwzględnić istniejący stan niekonstytucyjności w postępowaniu niezakończonym prawomocnym rozstrzygnięciem./Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2018 r, .(...)855/16/
W rozpoznawanej sprawie, organ rentowy, naskutek wznowienia postępowania – postanowieniem z dnia 9.05.2019r.,uchylił decyzję z dnia 31.03.2014r., i przyznał wnioskodawczyni emeryturę, uwzględniającą zapisy orzeczenia TK. Jednakże wznowił wypłatę emerytury, w tak ustalonej wysokości, od dnia 1 kwietnia 2019 r.
W piśmie z dnia 24.06.2019r. wnioskodawczyni, natomiast, zażądała wyrównania emerytury za każdy miesiąc od dnia 25 kwietnia 2014 r .
A zaskarżoną decyzją z dnia 3.07.2019r., ZUS odmówił zaspokojenia roszczenia.
Zgodnie z art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r o emeryturach i rentach z FUS postępowanie w sprawach świadczeń wszczyna się na podstawie wniosku zainteresowanego, chyba, że ustawa stanowi inaczej.
Do wniosku w sprawie przyznania świadczeń, powinny być dołączone dowody, uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokości, określone w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. (ust. 5).
Przepis art. 116 ust. 1 wprowadza generalną zasadę postępowania emerytalno-rentowego, tj. zasadę wnioskowości (fakultatywności).Działanie z urzędu, w sprawach świadczeń, ma charakter wyjątkowy i musi wynikać, wprost, z ustawy. To, do osoby występującej o przyznanie czy przeliczenie świadczenia, należy, przy tym, zarówno wystąpienie z samym wnioskiem o przyznanie świadczenia, jak też zgromadzenie dokumentacji, niezbędnej do uzyskania korzystnej decyzji organu rentowego. /tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2017 r. ,III AUa 1219/16/
Konsekwencją wnioskowego charakteru świadczeń, jest uregulowanie w przepisie art.129 ust. 1w/w ustawy, maksymalnego, wstecznego terminu podjęcia wypłaty. Dotyczy to pierwszego dnia miesiąca złożenia wniosku, o ile w tej dacie spełnione są wszystkie warunki do powstania prawa o podjęcia jego wypłaty. W zakresie podjęcia wypłaty świadczeń po przeliczeniu zasadę tę powtarza przepis art. 133 ust. 1 w/w ustawy. Brak jest podstaw prawnych, które modyfikowałyby powyższą zasadę, czy uzależniały termin wypłaty od dnia kiedy strona zasięgała informacji w organie rentowym, nie składając sformalizowanego wniosku. Przepisart. 133 ust. 1 pkt 2w/w ustawy, konstruując instytucję błędu organu rentowego i możliwości wyrównania wstecz świadczenia, wiąże to, również, z datą złożenia wniosku. /wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2017 r., III AUa 1912/16/
Zgodniez art. 129 ust. 1 cytowanejustawy świadczenia wypłaca się, poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej, jednak, niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.
Ustawodawca nie przewidział możliwości domagania się wypłaty świadczenia, od daty jego nabycia, do chwili złożenia wniosku. Świadczenia wypłaca się, poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Nie wypłaca się świadczeń z wyrównaniem za czas od nabycia do nich prawa in abstracto, bez względu na to, czy niezłożenie wniosku spowodowane było brakiem staranności w prowadzeniu własnych spraw czy też innymi okolicznościami w tym brakiem wiedzy./Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 26 października 2017 r. III AUa 1642/16 LEX nr 2409339.
Zgodniez art. 133 ustawyemerytalnej w razie ponownego ustalenia przez organ rentowy prawa do świadczeń lub ich wysokości, przyznane lub podwyższone świadczenia wypłaca się, poczynając od miesiąca, w którym powstało prawo do tych świadczeń lub do ich podwyższenia, jednak nie wcześniej niż:
1)od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydano decyzję z urzędu, z zastrzeżeniem art. 107a ust. 3;
2)za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc, o którym mowa w pkt 1, jeżeli odmowa lub przyznanie niższych świadczeń były następstwem błędu organu rentowego lub odwoławczego.
W razie ponownego ustalenia, przez organ rentowy, prawa do świadczeń lub ich wysokości, obowiązują ogólne zasady wypłaty emerytur i rent, tj. świadczenie przyznane lub podwyższone, wypłaca się, nie wcześniej niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydano decyzję z urzędu (art. 133 ust. 1 pkt 1).
Wyjątek stanowi tu sytuacja, w której ponowne ustalenie prawa do świadczeń nastąpiło na skutek błędu organu rentowego lub odwoławczego (art. 133 ust. 1 pkt 2). Jeżeli w tych warunkach organ rentowy lub odwoławczy przyzna lub podwyższy świadczenie,wypłaca się je od miesiąca złożenia pierwotnego wniosku lub wydania decyzji z urzędu, nie dłużej jednak niż za okres3 lat wstecz, liczonych od daty zgłoszenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy(por. uchwałę SN z dnia 28 czerwca 2005 r., III UZP 1/05, OSNPUSiSP 2005, nr 24, poz. 395; wyrok SN z dnia 19 lutego 2002 r., II UKN 116/01, OSNPUSiSP 2003, nr 24, poz. 599; wyrok SA w Białymstoku z dnia 9 września 1998 r., III AUa 374/98, OSA 1999, z. 3, poz. 16; wyrok SA w Gdańsku z dnia 20 czerwca 1995 r., III AUr 549/95, OSA 1995, z. 7-8, poz. 64 oraz wyrok SA w Katowicach z dnia 9 czerwca 2009 r., III AUa 3917/09, LEX nr 785489).
Zawartew art. 133 ust. 1 pkt 2ustawy emerytalnej określenie "błąd organu rentowego" należy rozumieć szeroko, zgodnie z tzw. obiektywną błędnością decyzji (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 1995 r., II UZP 28/94, OSNAPiUS 1995 Nr 19, poz. 242). Obejmuje on sytuacje, w których organ rentowy miał podstawy do przyznania świadczenia, lecz z przyczyn leżących po jego stronie tego nie uczynił. Za takie przyczyny można uznać wszelkie zaniedbania tego organu, każdą obiektywną wadliwość decyzji, niezależnie od tego czy jest ona skutkiem zaniedbania, pomyłki, celowego działania organu rentowego, czy też rezultatem niewłaściwych działań pracodawców albo wadliwej techniki legislacyjnej i w konsekwencji niejednoznaczności stanowionych przepisów. Oznacza to, że przedmiotowe pojęcie obejmuje również niedopełnienie obowiązku działania z urzędu na korzyść osób uprawnionych do świadczeń emerytalno-rentowych (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 19 lutego 2002 r., II UKN 116/01, OSNP 2003 Nr 24, poz. 599; z dnia 17 marca 2011 r., I UK 332/10, LEX nr 811827; z dnia 4 grudnia 2012 r., II UK 130/12, OSNP 2013 nr 21-22, poz. 258, a także uzasadnienia uchwał Sądu Najwyższego: z dnia 28 czerwca 2005 r., III UZP 1/05, OSNP 2005 Nr 24, poz. 395 i z dnia 15 lutego 2006 r., II UZP 16/05, OSNP 2006 nr 15-16, poz. 244).
Za błąd uznaje się każdą obiektywną wadliwość decyzji (teoria tzw. obiektywnej błędności decyzji) niezależnie od tego czy jest ona skutkiem zaniedbania, pomyłki czy też np.wadliwej legislacji/por. wyrok SN z 04.10.2018 r. III UK 153/17 ,por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 249/07, OSNP 2009 nr 11-12, poz. 152,/.
Należy przypomnieć także, że skutki prawne orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego określaart. 190 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym orzeczenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał może określić inny termin utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przez siebie przepisu, z tym że omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie zawiera odmiennego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, uznające przepis za niezgodny zKonstytucją, nie burzy porządku prawnego, ustanowionego tym przepisem, przed wejściem orzeczenia w życie. Akt normatywny (jego część), uznany przez Trybunał za niekonstytucyjny, traci moc, obowiązującą na przyszłość, wobec czego, moc obowiązująca tego aktu normatywnego, nie rozciąga się na stany faktyczne, powstałe przed ogłoszeniem orzeczenia.Nie oznacza to jednak, że akt ten (przepis) powinien być bez zastrzeżeń stosowany do takich stanów faktycznych.
Należy podzielić linię orzecznictwa, określającą retroaktywy skutek orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego derogujących konkretne przepisy jako niezgodne zKonstytucją RP, który należy rozumieć w ten sposób, żeuznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny zKonstytucjąprzepis prawa nie może być stosowany przez sądy i inne organy w odniesieniu do stanów faktycznych sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 grudnia 2000 r., III ZP 27/00, OSNAPiUS 2001 Nr 10, poz. 331 i z dnia 10 stycznia 2014 r., III UZP 3/13, LEX nr 1455747 oraz wyroki: z dnia 5 września 2001 r., II UKN 542/00, OSNP 2003 nr 2, poz. 36; z dnia 12 czerwca 2002 r., II UKN 419/01, OSNAPiUS 2002 Nr 23, poz. 58; z dnia 27 września 2002 r., II UKN 581/01, OSNP 2003 Nr 23, poz. 581; z dnia 18 grudnia 2002 r., I PKN 668/01, OSNP 2004 Nr 3, poz. 47, z dnia 24 stycznia 2006 r., I PK 116/05, OSNP 2006 nr 23-24, poz. 353; z dnia 4 lipca 2012 r., III UK 132/11, LEX nr 1288700)./por . w tym zakresie wyrok SN z dnia 26.10.2016, III UK 5/16 wraz z uzasadnieniem/
Zatem w przypadku ponownej oceny uprawnień skarżącej do emerytury, w okresie, w którym uprawnienia co do wysokości , były kwestionowane przez organ rentowy, a wypłata świadczenia pomniejszona,ocena ta powinna być dokonywana w taki sposób,jakby przepisy powodujące ograniczenie wypłaty nie obowiązywały.
Jeśli, bowiem, art. 25 ust.1 b ustawy emerytalnej, został uznany, przez Trybunał Konstytucyjny, za niezgodny zKonstytucją, to nie mógł on stanowić podstawy prawnej decyzji, określającej wysokość świadczenia skarżącej, ponieważprzepis ten był niekonstytucyjny od chwili uchwalenia, a więc także w momencie stosowania go przez organ rentowy, czego nie może podważyć fakt, iż w tym czasie korzystał on jeszcze z domniemania konstytucyjności(por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2014 r., III UZP 3/13, LEX nr 1455747).
Uwzględniając taki sposób rozumienia błędu organu rentowego, i odnosząc go do rozważań, dotyczących retroaktywnych skutków orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzić należy zatem, że decyzja organu rentowego, ograniczająca świadczenie emerytalne wnioskodawczyni, poprzez odliczenie sumy kwot wypłaconych emerytur, była dotknięta błędem, o którym mowa w art. 133 ust. 1 pkt 2.
Zastosowanie, w niniejszej sprawie,  art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach oznacza, że okres trzech lat, za który sporne, w tej sprawie, świadczenie emerytalne powinno być przeliczone, należy liczyć od miesiąca, w którym skarżąca zgłosiła w organie rentowym wniosek o przeliczenie świadczenia - to znaczy odkwietnia 2019 r ., a zatem 3 lata wstecz – 1 kwietnia 2016 roku.
Reasumując, z uwagi na to, że organ rentowy winien przyznać ubezpieczonej emeryturę w prawidłowej wysokości, za okres 3 lat wstecz, licząc od złożonegownioskuw dniu 5 kwietniu 2019r, Sąd zmienił decyzję i przyznał ubezpieczonej prawo do emerytury, obliczając jej wysokość od podstawy obliczenia niepomniejszonej o kwoty pobranej emerytury przysługującej na podstawie art. 46 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 17.12.1998 r o emeryturach i rentach z FUS,także za okres od 1 kwietnia 2016 roku do 31 marca 2019 roku, na podstawie na podstawieart. 47714§ 2 KPC.
Z uwagi na cytowane przepisy, brak było podstaw do wyrównania emerytury, poczynając od 25.04. 2014 roku, zatem, w tej części, odwołanie zostało oddalone na podstawieart. 47714§ 1 KPC.
.

ZARZĄDZENIE
Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi ZUS, wyrażając zgodę na wypożyczenie akt ZUS