Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 1250/20
Data wyroku: 2020-11-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, DECISION, REASON
Sędziowie: sędzia Marek Charuza, Marcin Ciepiela, Wojciech Kopczyński

Sygn. akt II AKz 1250/20

POSTANOWIENIE
Dnia 17 listopada 2020 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący:   sędzia SA Marek Charuza
sędzia SA Marcin Ciepiela
sędzia SA Wojciech Kopczyński
Protokolant: Damian Skril
przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach Marty Irzyńskiej

po rozpoznaniu w sprawieM. K.
oskarżonego o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.,art. 193 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i inne
zażalenia oskarżonego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Rybniku
z dnia 7 października 2020 roku, sygn. akt III K 37/20
w przedmiocie przedłużenia czasu trwania tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.
postanawia:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 7 października 2020 roku, sygn. akt III K 37/20, na podstawieart. 249 § 1 k.p.k.,art. 258 § 2 k.p.k.orazart. 263 § 7 k.p.k., przedłużono stosowanie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonegoM. K.zastosowanego postanowieniem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 23 września 2016 roku, sygn. akt III Kp 484/16, na kolejny okres, do dnia 23 listopada 2020 roku, godz. 10.40.
Na powyższe postanowienie zażalenie wywiódł oskarżonyM. K., który wskazał na nieprawidłowości w przebiegu postępowania dowodowego, a w szczególności oddalenie jego wniosku o przesłuchanie biegłego, który przeprowadził badanie DNA, a także pominięcie przez Sąd Okręgowy faktu, że na przedmiocie, który był poddany badaniom DNA znajdowały się również ślady, które mogły należeć doM. B..
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.
Na gruncie niniejszej sprawy w dalszym ciągu aktualna pozostaje przesłanka ogólna,o której mowa wart. 249 § 1 k.p.k.Wbrew argumentacjiM. K.protokół okazania nie jest jedynym dowodem przemawiającym za przyjęciem dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez niego zarzucanych mu czynów zabronionych, świadczą o tym przede wszystkim dowody z zeznanań pokrzywdzonejK. S.oraz protokół okazania, pośrednio także zeznania pokrzywdzonegoL. M.oraz zeznania świadkówM. P.,K. D.iJ. P., a ponadto dokumentacji medycznej oraz opinii sądowo-psychiatrycznych. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, iż powyższe ustalenia nie są oczywiście równoznaczne z udowodnieniem tego, że oskarżony jest sprawcą konkretnych czynów, bowiem na obecnym etapie postępowania nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna dogłębna analiza materiału dowodowego i jego ocena, zwłaszcza w zakresiew jakim domaga się tego skarżący, to jest trafności podjętych przez Sąd I instancji decyzjio oddaleniu bądź uwzględnieniu poszczególnych wniosków dowodowych. Celem niniejszego incydentalnego postępowania jest jedynie rozważenie, czy dowody zgromadzone w sprawie stwarzają stan prawdopodobieństwa, o którym mowa wart. 249 § 1 k.p.k., a z tego procesowego obowiązku sąd meriti w pełni się wywiązał. Natomiast kwestie sprawstwa, winy oraz przyjętej kwalifikacji prawnej pozostają aktualnie jeszcze otwarte i będą przedmiotem rozważań sądu I instancji na etapie wyrokowania. Tym samym przesłanka dowodowa została spełniona, a dopełnia ją potrzeba zabezpieczenia toku dalszego postępowania przed działaniami go destabilizującymi ze strony oskarżonego.
Sąd Apelacyjny w pełni podziela również stanowisko sądu I instancji, co do występowania szczególnej podstawy stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego,o której mowa wart. 258 § 2 k.p.k.Wskazać trzeba, że oskarżonemu zarzuca się popełnienie m. in. przestępstw zart. 280 § 2 k.k., zagrożonych karą do 15 lat pozbawienia wolności.W tym aspekcie nie można tracić z pola widzenia charakteru zarzuconych czynów, uprawdopodobnionych okoliczności ich popełnienia, dużego stopnia społecznej szkodliwości, a także uprzedniej karalności oskarżonego. Tym samym spełnienie wskazanej wyżej przesłanki nie wynika jedynie z ustawowego zagrożenia karą za czyny, których miał dopuścić sięM. K.. Groźba wymierzenia surowej kary, jak wskazuje się w wielu orzeczeniach, może skłaniać oskarżonego do podejmowania działań destabilizujących prawidłowy tok postępowania w celu uchylenia się od odpowiedzialności karnej. Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, iż podstawa stosowania tymczasowego aresztowania, określona wart. 258 § 2 k.p.k., stanowi samodzielną przesłankę szczególną stosowania tego środka zapobiegawczego. Ustawodawca wprowadził bowiem szczególny rodzaj domniemania istnienia obawy, że oskarżony, z uwagi na rzeczywiście surową karę realnie grożącą mu w tej konkretnej sprawie, będzie bezprawnie utrudniał postępowanie. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2012, sygn. akt V KK 220/12, LEX nr 1228650). Sąd Apelacyjny ma oczywiście w polu widzenia długi okres stosowania wobec oskarżonego środka zapobiegawczego, jednakże wobec opisanej wagi zarzucanych mu czynów, a także cel stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego, jakim jest zabezpieczenie dalszego toku aresztowania, należy uznać, że nie przerodził się on w antycypację kary, a intensywność szczególnej przesłanki zart. 258 § 2 k.p.k.uniemożliwia sięgnięcie po środki zapobiegawcze o łagodniejszym charakterze.
Nadto w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne zart. 259 k.p.k., których występowanie musiałoby skutkować odstąpieniem od dalszego stosowania względem oskarżonego aresztu tymczasowego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia.

SSA Marcin Ciepiela   SSA Marek Charuza  SSA Wojciech Kopczyński

ZARZĄDZENIE
- o treści postanowienia powiadomić oskarżonego i jego obrońcę,
- akta zwrócić
Katowice, dnia 17 listopada 2020 roku.