Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 561/18
Data wyroku: 2020-10-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kinga Kubuj
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 446 § 3 kpc

Sygn. I C 561/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 października 2020 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSO Kinga Kubuj

Protokolant:

Karolina Bereda

po rozpoznaniu w dniu 09 października 2020 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy
z powództwaK. Z.
przeciwkoTowarzystwu (...) Spółka AkcyjnawW.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanegoTowarzystwa (...) S.A.z siedzibą wW.na rzecz powódkiK. Z.kwotę 101.750 zł (sto jeden tysięcy siedemset pięćdziesiąt złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 marca 2018 roku do dnia zapłaty;

2
zasądza od pozwanegoTowarzystwa (...) S.A.z siedzibą wW.na rzecz powódkiK. Z.kwotę 8.917 zł (osiem tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;

3
nakazuje pobrać od pozwanegoTowarzystwa (...) S.A.z siedzibą wW.na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie kwotę 3.163,05 zł (trzy tysiące sto sześćdziesiąt trzy złote i pięć groszy) tytułem zwrotu kosztów sądowych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Sygnatura akt I C 561/18

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 21 maja 2018 roku powódkaK. Z.wniosła o zasądzenie na jej rzecz odTowarzystwa (...) S.A.z siedzibą wW.kwoty 101.750 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 17 marca 2018 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Uzasadniając zasadność zgłoszonego roszczenia wskazała, że w dniu 25 grudnia 2017 roku ok. godz. 1:20 w miejscowościK.kierujący samochodem osobowym markiC. (...)onr rej. (...),G. W., potrącił jej córkęA., która w wyniku odniesionych obrażeń poniosła śmierć na miejscu zdarzenia. Odnośnie odpowiedzialności pozwanego powódka podała, że pojazd kierowany przez sprawcę wypadku w dniu zdarzenia wyrządzającego szkodę posiadał obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wTowarzystwie (...) Spółce AkcyjnejwW., nrpolisy (...). Powódka argumentowała, że tragiczna śmierć jedynej, szesnastoletniej córkiA. Z.do głębi wstrząsnęła nią, odbierając jej w jednej chwili całą radość życia. Jest to dla niej wielka, dożywotnia, osobista tragedia, która odcisnęła trwałe piętno na jej życiu. Powódka podała, że pismem z dnia 12 lutego 2018 roku, zgłosiła swoją szkodę, wskazując wysokość dochodzonej kwoty zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, wraz ze szczegółowymi okolicznościami faktycznymi uzasadniającymi jej roszczenia. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego oraz realizacji w jego toku wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania powódki, decyzją z dnia 13 marca 2018 roku pozwany uznał swoją odpowiedzialność za skutki wypadku z dnia 25 grudnia 2017 roku i przyznał powódceK. Z.kwotę 28.250 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, proponując jednocześnie zawarcie ugody na warunkach dopłaty do kwoty już wypłaconej sumy 6.750 zł. W związku z powyższym powódka wskazała, że dochodzona w niniejszym procesie kwota stanowi dalsze zadośćuczynienie i różnicę pomiędzy kwotą roszczenia zgłoszoną pozwanej, a kwotą wypłaconą po zakończeniu postępowania likwidacyjnego (130.000 zł – 28.250 zł = 101.750 zł). (pozew, k. 5-10)
PozwanyTowarzystwo (...) S.A.z siedzibą wW.wniosło o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając swoje stanowisko pozwany wskazał, że nie przeczy poczuciu krzywdy powódki, niemniej jego zdaniem powódka wraz z partnerem (przyszłym mężem) i synem w dalszym ciągu stanowi rodzinę, co pozwala na efektywne odbudowanie oraz utrzymywanie relacji rodzinnych. Ta okoliczność zdaniem pozwanego ma istotne znaczenie w kontekście możliwości udzielenia powódce wsparcia oraz pomocy, co w sposób pozytywny wpływa na łagodzenie doznanej krzywdy. Pozwany zaznaczył, że niewątpliwie śmierćA. Z.mogła być trudnym doświadczeniem, którego nic nie jest w stanie ukoić, co nie oznacza jednak, iż uprawnione jest na gruncie istniejącej regulacji prawnej eskalowanie roszczeń do poziomu oderwanego od praktyki oraz od stanu i poziomu stopy życiowej zmarłej i powódki. W ocenie strony pozwanej żądania zasądzenie kwot wskazanych w pozwie jest znacznie wygórowane w odniesieniu do przeciętnej stopy życiowej społeczeństwa. Odnosząc się do żądania odsetek pozwany wskazał, że skoro wysokość zadośćuczynienia ustalona zostaje na dzień wyrokowania przez Sąd, to uznać należy, iż uwzględnia wszystkie niekorzystne dla niej zmiany siły nabywczej pieniądza, które nastąpiły od powstania zdarzenia wywołującego obowiązek jego naprawienia, a tym samym nieuzasadnione byłoby przyznanie odsetek ustawowych od tej sumy od daty wcześniejszej niż data orzeczenia. W przedmiotowym stanie faktycznym zdaniem pozwanego sporna jest kwestia rozmiaru krzywdy w odniesieniu do zadośćuczynienia. Dopiero na etapie postępowania sądowego zostaną ustalone kwestie sporne między stronami i w momencie wyrokowania będzie istniał pełen zakres rozmiaru krzywdy jako skutek, co uzasadnia zdaniem pozwanego trafność jego wywodu odnośnie odsetek. (odpowiedź na pozew, k. 50-52v)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W nocy 25 grudnia 2017 roku ok. godz. 1:20 w miejscowościK.kierujący samochodem osobowym markiC. (...)onr rej. (...),G. W.potrącił przechodzące przez przejście dla pieszych i wracające z pasterkiV. S.,J. K.iA. Z., które w wyniku odniesionych obrażeń poniosły śmierć na miejscu zdarzenia.A. Z.była córką powódkiK. Z.i miała wówczas 16 lat. (kopia odpisu skróconego aktu zgonu, k. 20)
Śledztwo w sprawie spowodowania przezG. W.wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym (w kierunkuart. 177 § 2 Kodeksu karnego) wszczęła i prowadziła Prokuratura Rejonowa w Wołominie pod sygn. akt 5 Ds. 1048.2017. (postanowienie o zasięgnięciu opinii biegłego, k. 21-22, postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztu, k. 23-24
Pojazd kierowany przez sprawcę wypadku,G. W., w dniu zdarzenia wyrządzającego szkodę posiadał obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wTowarzystwie (...) S.A.wW., nrpolisy (...)(pojazdC. (...)nr rej. (...)). (wydruk z portalu informacyjnego UFG, k. 25, okoliczność niesporna)
Wyrokiem z dnia 25 lutego 2019 roku Sąd Rejonowy w Wołominie uznał oskarżonegoG. W.za winnego tego, że w dniu 25 grudnia 2017 roku około 1:20 w miejscowościK., kierując samochodem osobowym markiC. (...)onr rej. (...)umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone wart. 3 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że jadącul. (...)od stronyZ.w kierunkuW.przekroczył dopuszczalną administracyjnie prędkość, nie dostosował techniki i taktyki jazdy do panujących warunków drogowych i atmosferycznych, nie zachował szczególnej ostrożności zbliżając się do skrzyżowania zul. (...), niewłaściwie obserwował drogę i nie ustąpił pierwszeństwa pieszym przechodzącym z lewej strony na prawą względem pojazdu po oznakowanym pulsacyjną sygnalizacją świetlą przejściu dla pieszych znajdującym się bezpośrednio za skrzyżowaniemul. (...)iul. (...), w następstwie czego nieumyślnie spowodował wypadek poprzez potrącenie przechodzących przez przejście dla pieszychV. S.,J. K.iA. Z., które w wyniku odniesionych obrażeń zmarły na miejscu zdarzenia, i za to na podstawieart. 177 § 2 k.k.skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności. (wyrok z 25 lutego 2019 roku, k. 187-188)
A.przed śmiercią mieszkała z matką, ojczymem oraz bratemA.. Biologiczny ojciecA.nie miał z nią kontaktu. Rodzina przed śmierciąA.funkcjonowała prawidłowo.A.miała bardzo dobry kontakt z ojczymem oraz bratem. Małoletnia miała różnego rodzaju plany na przyszłość. Chciała zrobić prawo jazdy, zostać fryzjerką, obiecywała mamie, że będzie robiła jej fryzury. Powódka była bardzo związana emocjonalnie ze swoją córką. Robiły wspólnie zakupy, wybierały się na wycieczki, jeździły na rowerach. W dniu śmierci córki powódka miała 38 lat. O wypadku dowiedziała się telefonicznie od partnera, który udał się na poszukiwanieA., gdy długo nie wracała do domu po pasterce. Po śmierci córki powódka przeżyła wstrząs psychiczny, któremu towarzyszyły cierpienia psychiczne w postaci rozpaczy, pogorszenia jakości życia emocjonalnego, znacznego pogorszeniu radości życia. Z powodu straty dziecka u powódki występowały stany depresyjne, utrata radości życia, apatia, stany niepokoju, stany lękowe, stany głębokiego smutku - objawy typowe dla żałoby po stracie osoby najbliższej. Żałoba przeżywana przez powódkę miała typowy przebieg - od fazy niedowierzania i zaprzeczania faktowi straty córki po pozornie dobre funkcjonowanie emocjonalno-społeczne (powódka po 2 tygodniach od śmieci dziecka wróciła do pracy). Obecnie powódka jest drażliwa, łatwo wyprowadzić ją z równowagi, często płacze. Mocno schudła. Ma problemy z zasypianiem. Powódka bardzo często odwiedza cmentarz. Wizyty na grobie córki, jej zdjęcia, odwiedziny w pokoju dziecka powodują u matki ogromny ból. Powódka nie opróżniła pokoju córki, a w łazience nadal znajdują się przybory toaletoweA.. Tocząca się sprawa karna przeciwko kierowcy, który potrącił córkę wywołuje w niej wiele wzburzenia i emocji. Powódka będąc obecna na każdym terminie rozprawy karnej przeżywała śmierć córki na nowo.K. Z.do dnia dzisiejszego odczuwa stratę córki powiększaną koniecznością codziennego przechodzenia koło miejsca, w którym doszło do śmiertelnego wypadku jej córki. Powódka odczuwa pustkę po stracie córki, jej codzienne funkcjonowanie pozornie się nie zmieniło chociażby z uwagi dalsze kontynowanie pracy, zajmowanie się młodszym dzieckiem, dbaniem o związek z partnerem - ale w sferze emocjonalnej jakość jej życia zmniejszyła się znacznie. (zeznania świadkaM. P.,k. 177-178, zeznania świadkaE. P., k. 178-179, zeznania świadkaM. C., k. 275-277, zeznania powódki, k. 278-279, opinia biegłego sądowego psychologa, k. 211-235)
Powódka pismem z dnia 12 lutego 2018 roku, doręczonymTowarzystwu (...) S.A.z siedzibą wW.w dniu 14 lutego 2018 roku, zgłosiła szkodę i wniosła o wypłatę zadośćuczynienia. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego decyzją z dnia 13 marca 2018 roku pozwany uznał swoją odpowiedzialność za skutki wypadku z dnia 25 grudnia 2017 roku i przyznał powódceK. Z.kwotę 28.250 zł tytułem zadośćuczynienia, proponując jednocześnie zawarcie ugody na warunkach dopłaty do kwoty już wypłaconej kwoty 6.750 zł. Pozwany wypłacił powódce również w toku postępowania likwidacyjnego 1.850 zł tytułem zwrotu kosztów organizacji pogrzebu. (zgłoszenie szkody z 12 lutego 2018 roku wraz z potwierdzeniem nadania przesyłką poleconą z potwierdzeniem odbioru , k. 30-37, decyzja pozwanego z 13 marca 2018 roku, k. 38; decyzja pozwanego z 26 marca 2018 roku, k. 39)
Powyżej ustalony stan faktyczny zasadniczo nie budził wątpliwości. W większości był on bowiem bezsporny między stronami. Nie kwestionowano faktu zaistnienia wypadku, zawarcia umowy ubezpieczenia OC i jej treści. Różnica stanowisk dotyczyła przede wszystkim kwestii zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia.
Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie wzbudziły wątpliwości co do ich prawdziwości i autentyczności, a ich wartość dowodowa nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron. Sąd także nie stwierdził w toku postępowania jakichkolwiek okoliczności mogących podważać zaufanie do nich.
W niniejszej sprawie sporządzona została opina psychologiczna przez biegłego sądowego psychologa. W ocenie Sądu została sporządzona w sposób fachowy, rzetelny i wyczerpujący. Była spójna, logiczna i zrozumiała. W sposób przekonujący i nie budzący zastrzeżeń zostały w nich wskazane przesłanki, które doprowadziły do końcowych wniosków i pozwoliły na ocenę stanu psychicznego matki zmarłejA., rokowania zmian w stanie psychicznym powódki na przyszłość, wpływu wypadku drogowego i w związku z tym żałoby powódki po śmierci córki na ich codzienne funkcjonowanie.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkówM. P.,E. P.,M. C.. Świadkowie zeznawali spontanicznie, bez skłonności do przekłamań czy przesady. Przedstawili relacje łączące powódkę ze zmarłą córką, rozmiar i charakter cierpień, krzywdę powódki wynikłą wskutek śmierci dziecka.
W sprawach o zadośćuczynienie niewątpliwie jednym z najważniejszych dla postępowania jest dowód z przesłuchania strony, albowiem to strona posiada najlepszą wiedzę co do poniesionych przez siebie stratach związanych z utratą najbliższej osoby. Za wiarygodne uznano zeznania powódki, albowiem znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym i są zgodne z doświadczeniem życiowym.
Sąd zważył, co następuje:
Podstawę odpowiedzialności strony pozwanej stanowiły przepisyart. 822 k.c.iart. 436 § 1 k.c.w zw. zart. 435 k.c.oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych. Zgodnie z tym ostatnim przepisem z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.
Okoliczności zdarzenia wywołującego szkodę nie budziły od początku żadnych wątpliwości, a pozwaneTowarzystwo (...) S.A.z siedzibą wW.odpowiedzialności swojej co do zasady nie kwestionowało.
Podstawę żądania pozwu stanowi przepisart. 446 § 4 k.c.przyznający prawo do zadośćuczynienia dla najbliższego członka rodziny zmarłego za doznaną krzywdę, czyli szkodę niemajątkową. Powołany przepis ma na celu zrekompensować krzywdę spowodowaną naruszeniem prawa do życia w rodzinie i bólu spowodowanego utratą osoby najbliższej.
Zadośćuczynienie przewidziane wart. 446 § 4 k.c.nie jest zależne od pogorszenia się sytuacji materialnej osoby uprawnionej i poniesienia szkody majątkowej, a jego celem jest kompensacja doznanej krzywdy, a więc złagodzenie cierpienia psychicznego wywołanego śmiercią i pomoc pokrzywdzonemu w dostosowaniu się do zmienionej w związku z tym jego sytuacji. W literaturze i orzecznictwie wskazuje się, że na rozmiar krzywdy, o której mowa wart. 446§ 4 k.c.mają wpływ przede wszystkim: wstrząs psychiczny i cierpienia moralne wywołane śmiercią osoby bliskiej, poczucie osamotnienia i pustki po jej śmierci, rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzonego ze zmarłym, rola w rodzinie pełniona przez osobę zmarłą, wystąpienie zaburzeń będących skutkiem śmierci osoby bliskiej, stopień, w jakim pokrzywdzony będzie umiał odnaleźć się w nowej rzeczywistości i zdolność do jej zaakceptowania oraz wiek pokrzywdzonego. Podkreślił, że wysokość zadośćuczynienia przyznawanego na podstawieart. 446 § 4 k.c.ma ocenny charakter, a przy jego ustalaniu sąd ma duży zakres swobody. Każdy przypadek powinien być przy tym traktowany indywidualnie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, przy czym ocenę tą opierać należy na kryteriach obiektywnych, a nie wyłącznie na subiektywnych odczuciach pokrzywdzonego. Zadośćuczynienie przewidziane wart. 446§ 4 k.c.jest odzwierciedleniem rozmiaru krzywdy w formie pieniężnej, która - jak słusznie wskazuje się w literaturze i orzecznictwie - nie koreluje ze statusem materialnym pokrzywdzonego. Zatem rozmiar zadośćuczynienia odnosić należy do stopy życiowej społeczeństwa, która pośrednio może rzutować na jego umiarkowany wymiar i to w zasadzie bez względu na status społeczny i materialny pokrzywdzonego. Przesłanka „przeciętnej stopy życiowej” społeczeństwa ma charakter uzupełniający i ogranicza wysokość zadośćuczynienia tak, by jego przyznanie nie prowadziło do wzbogacenia osoby uprawnionej, nie może jednak pozbawiać zadośćuczynienia jego zasadniczej funkcji kompensacyjnej i eliminować innych czynników kształtujących jego rozmiar (tak Sąd Najwyższy w sprawach IV CKN 1266/00, sygn. III CSK 279/10 i sygn. IV CSK 416/11).
O tym, kto jest najbliższym członkiem rodziny decyduje faktyczny układ stosunków pomiędzy określonymi osobami, a nie formalna kolejność pokrewieństwa wynikająca w szczególności z przepisówkodeksu rodzinnego i opiekuńczego, czy ewentualnie z powinowactwa. Aby więc ustalić, czy występujący o zadośćuczynienie jest najbliższym członkiem rodziny nieżyjącego sąd powinien stwierdzić, czy istniała silna i pozytywna więź emocjonalna pomiędzy dochodzącym tego roszczenia a zmarłym. W przedmiotowej sprawie ponad jakąkolwiek wątpliwość ustalono, że powódkęK. Z.łączyły ze zmarłą córką bliskie relacje i, że jest ona bliskim członkiem rodziny zmarłej, a zatem jest uprawniona do zadośćuczynienia.
Nagła i tragiczna śmierćA.z całą pewnością była traumatycznym przeżyciem dla powódki, którą łączyły ze zmarłą rodzinne więzi bliskości. Jednocześnie wskutek zdarzenia z dnia 25 grudnia 2017 roku zostało naruszone prawo powódki do życia w pełnej rodzinie.
Sąd określił sumę należnego powódce zadośćuczynienia na kwotę 130.000,00 zł (przy uwzględnieniu wypłaconej już z tego tytułu kwoty 28.250 zł w postępowaniu likwidacyjnym). W ocenie Sądu tak ustalona kwota stanowić będzie właściwą rekompensatę za cierpienia psychiczne, jakich doznała powódka w związku ze śmiercią córki. Jednocześnie wskazana wyżej suma jest w ocenie Sądu utrzymana w rozsądnych granicach, uwzględniających aktualne warunki oraz przeciętną stopę życiową społeczeństwa, w którym funkcjonuje powódka, spełnia funkcje kompensacyjne, jest społecznie uzasadniona i nie prowadzi do bezpodstawnego wzbogacenia. Równocześnie Sąd zdaje sobie sprawę, iż niewątpliwie przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego tylko w pewnym stopniu zrekompensuje powódce doznaną krzywdę za naruszenie prawa do życia w rodzinie. Utrata najbliższej osoby zawsze wywołuje ból, który odczuwany jest przez każdą osobę różnie i dlatego okoliczność ta nie wymaga dowodu.
Kryteria, którymi winien kierować się sąd przy ustalaniu odpowiedniej sumy zadośćuczynienia muszą być obiektywne i sprawdzone (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 2007 roku, sygn. akt I CSK 165/07, OSNC- ZD2008, nr 3,poz. 66; z dnia 10 marca 2006 roku, sygn. akt IV CSK 80/05, OSNC 2006/10/175, Biul SN 2006/6/8, Wokanda 2006/7-8/23, OSP 2007/1/11).
Okolicznością niesporną pozostaje fakt, iż utrata osoby najbliższej zawsze wywołuje ból, poczucie osamotnienia oraz pustki i sam ten fakt nie wymaga dowodzenia. Szacując wysokość zadośćuczynienia dochodzonego przez powódkę Sąd miał na uwadze takie elementy jak: dramatyzm doznań powódki, wstrząs psychiczny i cierpienia moralne wywołane śmiercią córki, poczucie osamotnienia i pustki po jej śmierci oraz czas ich trwania, rodzaj i intensywność więzi łączącej matki ze zmarłą córką, rola w rodzinie pełniona przezA.. Nadto istotnymi dla oceny stopnia pokrzywdzenia powódki były następujące czynniki: wystąpienie zaburzeń będących skutkiem śmierci osoby bliskiej - reakcja na traumę (długotrwałość procesu żałoby), stopień, w jakim powódka będzie umiała odnaleźć się w nowej rzeczywistości i zdolność do jej zaakceptowania.
Nadto określając wysokość odpowiedniego zadośćuczynienia Sąd posiłkował się również takim kryterium jak: okoliczność czy dochodzący swych roszczeń na skutek śmierci osoby bliskiej stał się osobą samotną, bez rodziny. Wysokości zadośćuczynienia nie rozpatrywano natomiast przez pryzmat sytuacji majątkowej zmarłego czy pozostałych przy życiu osób bliskich; roszczeń materialnych z tym związanych dochodzić bowiem można na odrębnej podstawie, jaką stanowi przepisart. 446 § 3 k.c.
Wspierając się powyższymi wytycznymi Sąd Okręgowy uznał, iż zasługuje na ochronę prawną roszczenie powódki zart. 446 § 4 k.c.w wysokości wyżej wymienionej, bowiem tak ustalona kwota w pełni zrekompensuje jej cierpienie. Oceniając wysokość adekwatnej do krzywdy powódki kwoty Sąd miał na względzie, że jej relacje z córką były zażyłe, zgodne, a także bardzo przyjacielskie chociażby z uwagi na wiekA.. Stanowiły dla siebie wzajemnie oparcie. Wspólnie zamieszkiwały, robiły zakupy, wyjeżdżały na wycieczki rowerowe, celebrowały uroczystości rodzinne, spędzały ze sobą dużo czasu. Powódka bardzo przeżyła śmierć córki, nie korzystała wprawdzie z pomocy specjalistów psychologa, czy psychiatry, ale zażywała środki uspokajające, utraciła apetyt, do chwili obecnej ma problemy ze snem. Często wspomina zmarłą córkę, odczuwa nieustanny żal i smutek, odwiedza jej grób na cmentarzu.
Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej wymienione argumenty zasadnym było ustalenie wysokości należnego powódce zadośćuczynienia na poziomie kwoty 130.000 zł, a mając na względzie, że w postępowaniu likwidacyjnym wypłacono powódce 28.250 zł, należało zasądzić od pozwanego na jej rzecz dalszą kwotę 101.750 zł, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku.
Przechodząc do roszczenia w zakresie odsetek za opóźnienie wskazać należy, że jak się przyjmuje w judykaturze orzeczenie zasądzające zadośćuczynienie za doznaną krzywdę na mocyart. 445 § 1 k.c.ma charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego, a nie prawno-kształtującego, przez co zobowiązanie do zapłaty zadośćuczynienia ma charakter bezterminowy, dlatego też przekształcenie go w zobowiązanie terminowe następuje stosownie do treściart. 455 k.c., czyli niezwłocznie-w wyniku wezwania pokrzywdzonego (wierzyciela) skierowanego wobec dłużnika (tekst jedn.: zobowiązanego do naprawienia szkody) do spełnienia świadczenia. Jednakże reguła ta, w zakresie terminu spełnienia świadczenia, doznaje modyfikacji w wypadku, gdy podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody jest zakład ubezpieczeń. Wówczas termin do spełnienia świadczenia wyznacza regulacjaart. 817 k.c.albo art. 14 ustawy z 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 17 maja 2013 roku, sygn. akt I ACa 153/2013; z 26 kwietnia 2013 roku, sygn. akt I ACa 87/2013, teza nr 3 wyroku Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2011 roku, sygn. akt V CSK 38/2011 oraz teza 3 wyroku z 18 lutego 2010 roku, sygn. akt II CSK 434/2009).
Zgodnie zart. 14 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz.U. z 2018 r., poz. 473 t.j.) zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Tylko w wypadkach określonych wust. 2powyższego przepisu termin ten może być przedłużony do 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego.
W niniejszej sprawie powódka wystosowała do ubezpieczyciela pismo datowane 12 lutego 2018 roku zawierające roszczenie o wypłatę zadośćuczynienia w kwocie 130.000, które zostało doręczone w dniu 14 lutego 2018 roku. Wprawdzie nie zapadł jeszcze wtedy wyrok skazujący sprawcę wypadku, niemniej jednak okoliczności zdarzenia wywołującego szkodę nie budziły od początku żadnych wątpliwości, a pozwane Towarzystwo odpowiedzialności swojej co do zasady nie kwestionowało. Nie było więc żadnych podstaw do przedłużenia terminu załatwienia wniosku powoda o odszkodowanie ponad 30-dniowy termin przewidziany w art. 14 ust. 1 cyt. ustawy.
A zatem wypłata całego należnego powódce zadośćuczynienia winna nastąpić nie później niż z dniem 16 marca 2018 roku Roszczenie stało się więc wymagalne z dniem 17 marca 2018 roku. Oznacza to, że wbrew poglądowi pozwanego sformułowanemu w pozwie żądanie odsetkowe mieści się w terminie, w którym roszczenie stało się wymagalne. W związku z powyższym Sąd zasądził odsetki za opóźnienie właśnie od dnia 17 marca 2018 roku zgodnie z żądaniem pozwu.
Sąd orzekł o kosztach procesu w myślart. 98 § 1 i 3 k.p.c., zgodnie z którymi strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Ze względu, iż pozwany przegrał sprawę w całości, został on zobowiązany do zwrotu powódce kwoty 8.917 zł, na którą składa się kwota 5.400 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych), kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, kwota 1.000 zł uiszczonej na poczet wynagrodzenia biegłego zaliczki oraz kwota 2.500 zł uiszczonej opłaty od pozwu. Ponadto ze względu na częściowe zwolnienie powódki od kosztów sądowych, pozwany został zobowiązany do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty 2.586 zł tytułem części opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powódka została zwolniona oraz kwoty 577,05 zł stanowiącej część wynagrodzenia biegłego pokrytego tymczasowo z sum Skarbu Państwa (łącznie 3.163,05 zł).