Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 512/19
Data wyroku: 2019-07-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Ewa Taberska, Sławomir Jęksa
Podstawa prawna: art. 62 ust. 1 i 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 lipca 2019 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący Sędzia Ewa Taberska
Sędziowie Sławomir Jęksa
Piotr Michalski
Protokolant prot. sąd. Katarzyna Szymanek
przy udziale Jacka Derdy Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2019r.
sprawy:
M. W. (1)oskarżonego o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kkw związku zart. 64 § 1 kk
M. C. (1)oskarżonego o czyny zart. 62 ust. 1 i 3 i art. 58 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kk
S. K.oskarżonego o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 i art. 62 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kk
M. C. (2)oskarżonej o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kk
M. L.oskarżonego o czyn zart. 62 ust. 1 i 2i zart. 58 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kk
z powodu apelacji wniesionych przez:
- prokuratora
- obrońcę oskarżonegoM. W. (1)
- obrońcę oskarżonegoM. C. (1)
- obrońcę oskarżonegoM. L.
- obrońcę oskarżonejM. C. (2)
- oskarżonegoM. C. (1)
- oskarżonegoS. K.
od wyroku Sądu Rejonowego w Pile
z dnia 18 lutego 2019r. sygn. akt II K 333 /18

1
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a
w stosunku do oskarżonegoM. W. (1)w punkcie 1 - wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności obniża do5 (pięciu) lat

b
w stosunku do oskarżonegoM. L.w punkcie 16 - uchyla orzeczenie o wymiarze kary grzywny

c
w stosunku do oskarżonejM. C. (2)wpunkcie 9- w miejsce wymierzonej oskarżonej kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny, na podstawieart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kki w zw. zart. 37b k.k.oraz w zw. zart. 34 § 1 i §1 a punkt 1 k.k.w zw. zart. 35 § 1 kkwymierza oskarżonejM. C. (2)karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1(jednego) roku i 6(sześciu) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując oskarżoną do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w ilości 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym, oraz karę grzywny w wysokości 60 (sześćdziesiąt ) stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych.

2
W pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

3
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatówJ. M.,A. M.iJ. A.kwoty po 516, 60 złotych brutto z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

4
Zwalnia wszystkich oskarżonych od zwrotu Skarbowi Państwa wydatków postępowania odwoławczego; zwalnia oskarżonychM. C. (2),S. K.,M. L.iM. C. (1)od uiszczenia opłat za II instancję a oskarżonemuM. W. (1)wymierza opłatę sądową za obie instancje w kwocie 1400 złotych.

  Piotra Michalski Ewa Taberska Sławomir Jęksa

UZASADNIENIE
M. W. (1)został oskarżony o to, że:
I. w okresie od stycznia 2017 roku do dnia 23 października 2017 r. wP., działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą iM. C. (2), w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze łącznej nie mniejszej niż 950 gramów netto oraz 25 sztuk tabletek ecstasy, przekazując jeŁ. C.w 5 transakcjach celem dalszej odsprzedaży i żądając za to zwrotu kwoty nie mniejszej niż 19 300 zł, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 25 maja 20102 r., sygn. akt II K 251/12, na karę co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, którą odbył w okresie od 20.09.2014 r. do dnia 18.09.2015 r. tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 kkw związku zart. 64 § 1 k.k.,
M. C. (1)został oskarżony o to, że :
II. w dniu 16 października 2017 r., wP., wbrew przepisom ustawy posiadał substancję psychotropową w postaci amfetaminy o wadze 0,62 grama netto, gdzie czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn zart. 62 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
III. w okresie od lutego 2017 r. do końca czerwca 2017 r., wP., wbrew przepisom ustawy, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy co najmniej 50 gramów, którą otrzymał nieodpłatnie w co najmniej 3 transzach odŁ. C., tj. o czyn zart. 62 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.,
IV. w czerwcu 2017 r., wP., wbrew przepisom ustawy udzielił nieodpłatnieA. L.substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości wystarczającej do jednorazowego zażycia, tj. o czyn zart. 58 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
V. w bliżej nieustalonym czasie, nie później niż do dnia 16 października 2017 r., wP.udzielił nieodpłatnieM. N. (1)substancji psychotropowej w postaci 1 grama netto amfetaminy, tj. o czyn zart. 58 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
S. K.został oskarżony o to, że:
VI. w okresie od stycznia 2017 r. do sierpnia 2017 r., wP., wbrew przepisom ustawy, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 450 gramów, w ten sposób, że przyjął wskazaną ilość narkotyków w czterech transzach odŁ. C., celem ich dalszej odsprzedaży, płacąc mu 15 zł. za jeden gram amfetaminy, co daje łącznie kwotę nie mniejszą niż 6 750 zł., tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk
VII. w dniu 21 marca 2018 r., wP., w miejscu zamieszkania, wbrew przepisom ustawy, posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze 84,31 grama netto, tj. o czyn zart. 62 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
M. C. (2)została oskarżona o to, że:
VIII. w okresie od stycznia 2017 r. do 23 października 2017 r., wP., działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą iM. W. (1), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczyła w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze łącznej nie mniejszej niż 950 gramów netto oraz 25 sztuk tabletek extasy, w ten sposób, że w celu przekazania tych substancjiŁ. C.przezM. W. (1)i ustaloną osobę, celem ich dalszego obrotu, umawiała spotkanie pomiędzyM. W. (1)i ustaloną osobą, aŁ. C., a nadto informowała oŁ. C.o terminach poszczególnych partii substancji psychotropowych i odbierała od niego pieniądze uzyskane ze sprzedaży tych substancji w kwocie nie mniejszej niż 19 300 zł., które następnie przekazywałaM. W. (1), tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.,
M. L.został oskarżony o to, że:
IX. w okresie od stycznia 2017 r. do dnia 16 października 2017 r., wP., wbrew przepisom ustawy, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 100 gramów netto, tj. o czyn zart. 62 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.,
X. w okresie od stycznia 2017 r. do dnia 16 października 2017 r., wP., wbrew przepisom ustawy, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nie mniej niż 10 razy udzieliłM. S.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości wystarczającej do jednorazowego zażycia, tj. o czyn zart. 58 ust. 1 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 k.k.
Sąd Rejonowy w Pile wyrokiem z dnia 18 lutego 2019r. sygn. akt II K 333/18:
1. OskarżonegoM. W. (1)uznał za winnego zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób opisany powyżej w pkt. I, przy czym przyjął, iż działał wraz z inną ustaloną osobą, ponadto wyrok w sprawie II K 251/12 został wydany w dniu 24.05.2012r. tj. winny przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 k.k.W związku zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64§1 k.k.wymierza mu karę 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 złotych.
2. Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet wymierzonej oskarżonemuM. W. (1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 26 października 2017 r. godz. 12:05 do dnia 18 lutego 2019 r. i nadal.
3. Na podstawie art. 45§1k.k. orzekł wobecM. W. (1)przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w wysokości 9300 zł.
4. OskarżonegoM. C. (1)uznał za winnego zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób opisany powyżej wpunkcie II, tj. winnego przestępstwa zart. 62 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie art. 62 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności.
5. OskarżonegoM. C. (1)uznał za winnego zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób opisany powyżej wpunkcie III, tj. winnego przestępstwa zart. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 k.k.i za to na podstawie art. 62 ust. 2 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności.
6. OskarżonegoM. C. (1)uznał za winnego zarzucanych mu czynów popełnionych w sposób opisany powyżej wpunktach IV i V, przy czym przyjął, iż oskarżony działał w warunkach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 k.k., tj. winnego przestępstwa zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 91 § 1 kk. i za to na podstawie art. 58 ust. 1 cytowanej ustawy w związku zart. 91 § 1 kk. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.
7. Na podstawieart. 85 § 1 k.k.,art. 85a k.k.,art. 86 § 1 k.k.,art. 91 § 2 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuM. C. (1)w punktach 4, 5 i 6 i wymierzył mu karę łączną w wysokości 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
8. Na podstawieart. 63 § 1 kk. na poczet wymierzonej oskarżonemuM. C. (1)kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 16 października 2017 r. godz. 12:00 do dnia 13 grudnia 2017 r. godz. 13:05.
9. OskarżonąM. C. (2)uznał za winną tego, że w okresie od 12 czerwca 2017 r. do 23 października 2017 r., wP., działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą iM. W. (1), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczyła w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze łącznej nie mniejszej niż 550 gramów netto, w ten sposób, że w celu przekazania tych substancjiŁ. C.przezM. W. (1)i ustaloną osobę, celem ich dalszego obrotu, umawiała spotkanie pomiędzyM. W. (1)i ustaloną osobą, aŁ. C., a nadto informowałaŁ. C.o terminach poszczególnych partii substancji psychotropowych i odbierała od niego pieniądze uzyskane ze sprzedaży tych substancji oraz ze sprzedaży 100 gramów amfetaminy oraz 25 sztuk tabletek extasy w kwocie nie mniejszej niż 3300 zł, które następnie przekazywałaM. W. (1), tj. winną przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie art. 56 ust. 1 i 3 cytowanej ustawy wymierzył jej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 złotych.
10. Na podstawieart. 63 § 1 kk. na poczet wymierzonej oskarżonejM. C. (2)kary pozbawienia wolności zaliczył okres jej zatrzymania w dniu 27 października 2017 r. godz. 11:15 do dnia 28 października 2017r godzina 16.10.
11. OskarżonegoS. K.uznał za winnego zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób opisany powyżej wpunkcie VI, tj. winnego przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 k.k.i za to na podstawie art. 56 ust. 1 i 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, ponadto wymierzył mu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 złotych.
12. OskarżonegoS. K.uznał za winnego zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób opisany powyżej wpunkcie VII, tj. winnego przestępstwa zart. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie art. 62 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
13. Na podstawieart. 85 § 1 k.k.,art. 85a k.k.,art. 86 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuS. K.w punktach 11 i 12 i wymierzył mu karę łączną w wysokości 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
14. na podstawieart. 45§1 k.k.orzekł wobecS. K.przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w wysokości 6.750 złotych.
15. Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuS. K.kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego zatrzymania w dniu 21 marca 2018 r. godz. 14:00 do dnia 22 marca 2018r godzina 12.50.
16. OskarżonegoM. L.uznał za winnego zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób opisany powyżej wpunkcie IX, tj. winnego przestępstwa zart. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 k.k.i za to na podstawie art. 62 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
17. OskarżonegoM. L.uznał za winnego zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób opisany powyżej wpunkcie X, tj. winnego przestępstwa zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 k.k.i za to na podstawie art. 58 ust. 1 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 30 złotych.
18. Na podstawieart. 85 § 1 k.k.,art. 85a k.k.,art. 86 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuM. L.w punktach 16 i 17 i wymierzył mu karę łączną w wysokości 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności.
19. Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuM. L.kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego zatrzymania w dniu 05 stycznia 2018 r. godz. 13:10 do dnia 05 stycznia 2018 r. godz. 17:30.W punktach 20 – 23 Sąd Rejonowy orzekł o kosztach postępowania oraz o dowodach rzeczowych.
Apelacje od powyższego wyroku złożyli:
- prokurator w części dotyczącej oskarżonejM. C. (2)w zakresie wymierzonej kary na niekorzyść oskarżonej – k. 1406 – 1408,
- obrońca oskarżonegoM. W. (1)zaskarżając wyrok w całości – k. 1409 – 1414,
- obrońcę oskarżonegoM. M.w części dotyczącej orzeczenia o karze – 1425 – 1427,
- obrońcę oskarżonegoM. L.zaskarżając wyrok w całości – k. 1430 – 1433,
- obrońcę oskarżonejM. C. (2)zaskarżając wyrok w całości – k.1434 – 1436,
- oskarżonegoM. C. (1)- w części dotyczącej orzeczenia o karze – 1428 – 1429,
- oskarżonegoS. K.w części dotyczącej kwalifikacji prawnej czynu mu przypisanego oraz orzeczenia o karze – 1403 – 1404.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Za częściowo zasadną Sąd Okręgowy uznał apelację wniesioną przez obrońcę oskarżonejM. C. (2), a mianowicie w części dotyczącej orzeczenia o karze, przez co apelacja prokuratora okazała się być bezprzedmiotowa, oraz przez obrońcę oskarżonegoM. L.wpunkcie IV, tj. w części dotyczącej obrazy prawa materialnego,art. 58 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniipoprzez orzeczenie wobec tego oskarżonego na podstawie tego przepisu obok kary pozbawienia wolności również kary grzywny pomimo tego, że przepis ten nie przewiduje możliwości orzeczenia kary grzywny.
Z urzędu natomiast Sąd Okręgowy uznał, że kara 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemuM. W. (1)przez Sąd Rejonowy jest karą rażąco surową.
W pozostałym zakresie wniesione apelacje nie zasługują na uwzględnienie.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutów apelacji należy zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany dostatecznej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy znajduje odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424 § 1 i 2 k.p.k., co pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.
Sąd Okręgowy chciałby również podkreślić, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu zdarzenia, jak i rozstrzygając kwestie sprawstwa i winy wszystkich oskarżonych. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z należytą starannością i poszanowaniem proceduralnych zasad obowiązujących w polskim procesie karnym. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana przez Sąd Rejonowy co do zarzucanych oskarżonym czynów została dokonana z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisachart. 5 § 2 k.p.k.i7 k.p.k.Co więcej, jest ona oceną bezstronną, która w szczególności nie narusza granic swobodnej oceny dowodów i jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził też błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta wart. 410 k.p.k., prawidłowo i w pełni oparty na dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania.
I. Odnośnie do apelacji obrońcyM. W. (1).
Szczegółowa analiza sytuacji procesowejŁ. C.w niniejszej sprawie, pozwala Sądowi Okręgowemu na stwierdzenie, iż nie może zasługiwać na uwzględnienie zawarty w apelacji obrończy oskarżonegoM. W. (1)zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowyart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie dowodu, który nie został ujawniony na rozprawie, a mianowicie wyjaśnieńŁ. C., który przesłuchany w przedmiotowym postępowaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2019r. w charakterze świadka odmówił składania zeznań na podstawieart. 182 §1 i 2 k.p.k.
I tak akt oskarżenia wniesiony w niniejszej sprawie przez Prokuraturę Rejonową w Pile obejmował oskarżonychM. W. (1),Ł. C.,M. C. (2),M. C. (1),S. K.,M. N. (1)iM. L.., albowiem wobec żadnego z oskarżonych prokurator nie złożył wniosku wydanie wyroku bez rozprawy - w trybieart. 335 k.p.k.i nie wyłączył sprawy żadnego z oskarżonych do odrębnego postępowania przed wniesieniem aktu oskarżenia. Na rozprawie głównej w dniu 18 maja 2018 r. Sąd Rejonowy przystąpił do przesłuchania oskarżonych i wobec żadnego z nich przed przesłuchaniem w charakterze oskarżonego nie skorzystał z możliwości wskazanej wart. 34 § 3 k.p.k.
OskarżeniŁ. C.iM. N. (1)złożyli wnioski o dobrowolne poddanie się karze w trybieart. 387 k.p.k.lecz Sąd przed wyłączeniem ich sprawy do odrębnego rozpoznania dokonał ich przesłuchania w charakterze oskarżonych, co sprawia iż wyjaśnienia tych oskarżonych złożone w sprawie o sygn. II K 333/18 oraz wyjaśnienia tych oskarżonych złożone w postępowaniu przygotowawczym, a odczytane tym oskarżonych na tej właśnie rozprawie, są pełnowartościowym materiałem dowodowym, który nie musi już przechodzić procedury ponownego odczytywania, czy zaliczania w poczet dowodów, mimo iż w stosunku do tych oskarżonych zapadł wyrok w odrębnym postępowaniu sądowym i Sąd Rejonowy zatem miał pełne prawo procesowe do ustalenia stanu faktycznego w oparciu o wyjaśnienia tych oskarżonych złożone w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie po przeprowadzeniu dogłębnej ich oceny.
Oczywistym jest, iż intencją obrońców oskarżonych a przede wszystkim oskarżonegoM. W. (1)było doprowadzenie do ponownego przesłuchaniaŁ. C.na okoliczności, co do których składał on już wyjaśnienia, tylko dlatego, że uznawali oni za możliwe i konieczne przesłuchanie tego oskarżonego w charakterze świadka, a zatem w zupełnie innych rygorach procesowych od tych, jakie obowiązują oskarżonego.
Takiego przesłuchania oczywiście nie można wykluczyć, albowiem strony mogą chcieć uzyskać zeznania uzupełniające, czy korygujące. Niemniej jednak, mimo iż z wniosku obrońcy oskarżonegoM. W. (1)i z woli Sądu Rejonowego zaistniała w niniejszej sprawie możliwość przesłuchaniaŁ. C.w charakterze świadka, to fakt, iż odmówił on składania zeznań z uwagi na to, że niektórzy z oskarżonych są osobami mu bliskimi, to nie pozbawia to w żaden sposób wartości dowodowej jego wyjaśnień złożonych i odczytanych w toku rozprawy głównej, albowiem stanowią one pełnowartościowy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie na rozprawie głównej dotyczącej wszystkich współoskarżonych.
Cytowane natomiast przez obrońcę oskarżonejM. C. (2)w apelacji orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 1984r. wydanego w sprawie o sygn. IV KR 180/84 – OSNKW 1985/3-4/28 LEX nr 20028, aczkolwiek aktualne do chwili obecnej, nie wskazuje w swojej treści, by osobą uprawnioną do odmowy składania zeznań był współoskarżony (nie wyłączony przed przesłuchaniem w charakterze oskarżonego do odrębnego rozpoznania) i oczywiście nie dotyczy sytuacji wskazanej wart. 387 k.p.k.(jak w niniejszej sprawie), albowiem przepis art.art. 387 k.p.k.zaistniał dopiero Ustawą Kodeks Postępowania Karnego z dnia 6 sierpnia 1997r. (Dz.U. z dnia 2 sierpnia 1997r. Nr 88 , poz. 555).
Wbrew twierdzeniu obrońcy Sąd Rejonowy natomiast w sposób przekonywujący wykazał, że dotychczasowe wyjaśnienia oskarżonegoŁ. C.były pełnowartościowe procesowo, a nadto w pełni przydatne do rekonstrukcji stanu faktycznego.
Uwagi powyższe, z uwagi na tożsamość zarzutów odnoszą się również do zarzutu1.aapelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonejM. C. (2)(k. 1434).
Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut obrońcy oskarżonegoM. W. (1)zawarty w punktach 2 i 3 apelacji, które się uzupełniają.
Sąd Rejonowy, co prawda dopiero w końcowej fazie procesu, lecz słusznie postępując uznał, że zaistniała, sprzeczność interesów pomiędzy oskarżonymM. W. (1)aŁ. C., których bronił ten sam obrońca na etapie postępowania przygotowawczego. Z pewnym wahaniem Sąd Okręgowy podziela tę decyzję, albowiem jak wynika z akt sprawyŁ. C., składając pierwsze wyjaśnienia w tej sprawie (w dniu 19.10.2017r. – k. 81 – 82 w których nie obciążał w żaden sposób oskarżonegoM. W. (1), korzystał z pomocy obrońcy z wyboru adw.M. N. (2). Następnie przed kolejnym przesłuchaniem w postępowaniu przygotowawczym (które nastąpiło w dniu 25.10.2017r. –k. 162 – 167, w którym to dopieroŁ. C.obciążał oskarżonegoM. W. (1)), podejrzanyŁ. C., zrezygnował z pomocy tego obrońcy – k. 133.A..M. N. (2)zatem rozpoczął obronęM. W. (1)kiedy nie był już obrońcąŁ. C.– k. 266 – pełnomocnictwo z dnia 27.10.207r., pierwsze przesłuchanieM. W. (1)– 27.10.2017r.
Niemniej jednak szeroko rozumiany konflikt interesów zaistniał i ostatecznie słusznie Sąd Rejonowy zobligował oskarżonegoM. W. (1)do zmiany obrońcy, aczkolwiek zdaniem Sądu Okręgowego przypadek tego konfliktu interesów jest bardzo osobliwy i nietypowy z punktu widzenia prawnego. Niestwierdzenie tego faktu przed otwarciem przewodu sądowego, nie miało żadnego wpływu na treść wyroku. Kolizja interesów bowiem kilku oskarżonych, bronionych przez tego samego adwokata albo radcę prawnego, zachodzi wtedy, gdy dla obrony jednego z nich celowe byłoby dezawuowanie treści wyjaśnień innego, bronionego przez tego samego adwokata albo radcę prawnego, bo takie działanie podważałoby zaufanie tych oskarżonych co do rzetelności obrony. Procesowa kolizja interesów oskarżonych musi być realna, rzeczywista, a nie jedynie pozorna, potencjalna. (...) Racją unormowania zawartego w przepisieart. 85 § 2 k.p.k.jest wyłączenie przecież możliwości kontynuacji obrony tych oskarżonych, co do których wystąpiła kolizja interesów oraz odsunięcie podejrzenia, że adwokat (radca prawny) mógłby wykorzystać dotychczas uzyskane informacje z naruszeniem interesów tego oskarżonego, którego nie broniłby w dalszym postępowaniu.Prok.i Pr.-wkł. 2018/7-8/10, KZS 2018/9/15 LEX nr 2487632Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r. II KK 390/17.
W dniu 11 lutego 2019r. na rozprawie głównej nowy obrońca z wyboru oskarżonegoM. W. (1)– adw.A. D.– k. 1264 – w obecności oskarżonegoM. W. (1)doprowadzonego z Zakładu Karnego w Czarne OZ Złotów – oświadczył na pytanie Sądu Rejonowego, iż nie domaga się powtórzenia przewodu sądowego. Nie ma w protokole takiego oświadczenia złożonego przez oskarżonegoM. W. (1), ale zdaniem Sądu Okręgowego nie doszło na skutek tego faktu do obrazy prawa procesowego –art. 6 k.p.k., która to obraza miałaby wpływ na wydanie wyroku.
Przede wszystkim należy wskazać, żekodeks postępowania karnego, chociażby w treściart. 85 k.p.k.nie nakazuje, czy też nie zaleca powtórzenia czynności procesowych. Sąd Rejonowy widząc taką potrzebę zapytania, zwrócił się do nowego obrońcy, podmiotu fachowego, z takim zapytaniem i otrzymał odpowiedź negatywną. Ponadto oskarżonyM. W. (1)w toku całego postępowania dowodowego nie zmienił swoich wyjaśnień, nie przyznawał się konsekwentnie do winy i wreszcie nie zażądał osobiście powtórzenia jakichkolwiek czynności dowodowych, mimo iż był obecny na rozprawie, stąd zarzut apelacyjny obrońcy oskarżonegoM. W. (1)w zakresie obrazyart. 6 k.p.k., która miałaby mieć wpływ na treść wyroku, nie może zasługiwać na uwzględnienie.
Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego, wbrew twierdzeniom obrońcyM. W. (1)podniesione przez niego argumenty w żaden sposób nie podważają racjonalności toku rozumowania Sądumeriti, który doprowadził tenże Sąd do konkluzji, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sprawstwo i winaM. W. (1)w zakresie czynu objętego aktem oskarżenia nie budzi wątpliwości. Odmienne twierdzenia obrońcy stanowią w ocenie Sądu Odwoławczego jednie polemikę z ustaleniami Sądu Rejonowego o przeciwnym charakterze, który relewantne dla sprawy okoliczności oparł na prawidłowo ocenionych środkach dowodowych. Świadkowie przesłuchani w toku postępowania, których zeznania zostały szczegółowo omówione i ocenione przez Sąd Rejonowy podali szereg zaobserwowanych przez siebie zdarzeń, które stworzyły stan faktyczny wskazujący na sprawstwo oskarżonego. Podobnie rzecz przedstawia się jeśli chodzi o wyjaśnienia oskarżonych w sprawie. Nadto Sąd II instancji podnosi w tym miejscu, iż nie jest jego rolą dokonywanie powtórnej drobiazgowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Takowa została bowiem poczyniona przez Sąd rozstrzygający, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regułami, a Sąd Okręgowy ocenę tę w pełni akceptuje i do niej odsyła.
Chybioneokazały się twierdzenia obrony, jakoby Sąd Rejonowy błędnie przyjął, iż oskarżonyM. W. (1)uczestniczył w obrocie amfetaminą w ten sposób, że zmuszałŁ. C.do sprzedaży amfetaminy, którą mu dostarczał. Poza pierwotnymi wyjaśnieniamiŁ. C., okoliczność ta wynika choćby z zeznań świadkaŁ. N., który wskazał, żeŁ. C.bał się bardziejM. W.niż policji (k. 213), świadkaK. B.i wyjaśnieńM. C. (1).
Nadto, jest kwestią niewątpliwą, iż ilość narkotyków w zarzucie postawionym oskarżonemuM. W. (1)została podana w przybliżeniu, tj. „nie mniej niż”. Substancja psychotropowa w postaci amfetaminy nie została natomiast precyzyjnie zważona ( poza ostatnia partią zabezpieczona przez Policję), dlatego też nie można wykluczyć, iżŁ. C.otrzymał odM. W. (1)większą ilość narkotyków (czego nie można dowodzić z uwagi na kierunek apelacji wywiedzionej na korzyśćM. W. (1)) lub miał swoje narkotyki (większą ilość) nieznanego sądowi pochodzenia.
Obrońca oskarżonegoM. W. (1)nie kwestionował wprawdzie orzeczenia o karze, jednakże wniesiony przez niego środek zaskarżenia wywołując postępowanie odwoławcze i w jego ramach kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku prowadzić musiał do jego zmiany w zakresie orzeczenia o karze w stosunku doM. W. (1).
Rozważając kwestię niewspółmierności orzeczonej kary zasadnym będzie przypomnienie, że w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego, zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można podnosić wówczas „gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą” – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1985 roku, sygn. akt V KRN 178/85.
Sąd Okręgowy uznał, że kara 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemuM. W. (1)przez Sąd Rejonowy jest karą rażąco surową i nadmiernie dolegliwą dla oskarżonego. W ocenie Sądu II instancji karą adekwatną do spełnienia stawianych przed karą celów, przede wszystkim wychowawczych i prewencyjnych będzie kara 5 lat pozbawienia wolności.Dlatego też kara wymierzonaM. W. (1)została złagodzona do 5 lat pozbawienia wolności.
II. Odnośnie apelacji obrońcyM. C. (2).
W tym miejscu Sąd Okręgowy odniesie się do zarzutu, który jest sformułowany w treści punktu1.b)apelacji obrońcy oskarżonejM. C. (2). Obrońca zarzucił bowiem obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 177 §1 k.p.k.w zw. zart. 182 § 1 k.p.k.mającą wpływ na treść wyroku polegająca na nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadkaŁ. C.co do oskarżonychS. K.iM. L., pomimo że na podstawieart. 182 § 1 i 2 k.p.k.nie przysługiwało mu co do tych współoskarżonych prawo odmowy składania zeznań. Zarzut ten jest o tyle osobliwy, że adw.M. K. (1)nie był i nie jest obrońcą oskarżonychS. K.iM. L.(których apelacje takiego zarzutu nie podnoszą), a mimo to zarzuca Sądowi nieprzeprowadzenie czynności, która byłaby niedopuszczalnym i ewidentnym „obejściem” prawa do odmowy składania zeznań przysługującemuŁ. C.w stosunku do swojej byłej żony i szwagra oraz brata.
W sprawach wielopodmiotowych bowiem, gdy stosunek bycia osobą najbliższą łączy świadka tylko z jedną osobą lub kilkoma osobami – ale nie ze wszystkimi oskarżonymi – dopuszczalne jest przesłuchanie jedynie wówczas, gdyby to choćby pośrednio nie wpływało na sytuację osoby dla świadka najbliższej. (por. wyrok SN z 10.08.1984 r., IV KR 173/84, OSPIKA 1985/6, poz. 114 – zob. też Hofmański, Sadzik, Zgryzek,

    Kodeks, t. 1, 2011, s. 1012 - LEX Michał Kurowski - Komentarz aktualizowany doart.182 Kodeksu postępowania karnego-2019.03.31.
Oczywisty jest, że w niniejszej sprawie zarównoM. L.jak iS. K.powiązani są zarzutami z działalnością przestępcząŁ. C.iM. W. (1), co wykluczałoby możliwość przesłuchaniaŁ. C.w charakterze świadka tylko co do tych oskarżonych.
Podnieść przy tym należy, że niezrozumiałym jest także w kontekście odmowy przezŁ. C.zeznań, iżM. C. (2)została pozbawiona w bardzo niekorzystnej sytuacji procesowej, albowiem na skutek postawy byłego męża nie mogła mu wraz z obrońcą zadawać pytań w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności dotyczących jej osoby, a mających fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia jej odpowiedzialności karnej.
Otóż, na pierwszej rozprawie przed Sądem RejonowymM. C. (2)i jej obrońca byli obecni podczas całego przesłuchaniaŁ. C.w charakterze oskarżonego – k. 840 – i mieli pełną możliwość w tym dniu zadawania oskarżonemu wszelkich pytań istotnych dla oskarżonejM. C. (2), a mimo to pytania te nie padły, a wręcz podczas przesłuchania tego oskarżonegoM. C. (2)jak równieżM. W. (1)okresowo opuścili salę rozpraw.
Natomiast odnośnie zarzutu obrońcyM. C. (2)nieprawidłowej oceny dowodów i w konsekwencji błędnego przyjęcia, że oskarżona wypełniła swoim zachowaniem znamiona zarzucanego jej przestępstwa, to jest on chybiony. Sąd II instancji nie miał zastrzeżeń do dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zeznań świadkówK. B.iŁ. N.a także wyjaśnieńŁ. C.(w postępowaniu przygotowawczym). Sąd pierwszej instancji wywiódł z ocenionego materiału prawidłowe wnioski, mianowicie, żeM. C. (2)świadomie uczestniczyła w obrocie narkotykami we współpracy zM. W. (1)iŁ. C..
Nie zasługiwał również na aprobatę pogląd obrońcyM. C. (2)wyrażony na rozprawie apelacyjnej (k. 1548v.), jakoby w sprawie winien mieć ewentualnie zastosowanie przepis dotyczący pomocnictwa (por. 18§ 1 i 3 k.k.) orazart. 19 § 2 k.k.
Należy nadmienić, iż pomocnictwo polega na ułatwieniu innej osobie popełnienia czynu zabronionego. Stroną podmiotową pomocnictwa jest umyślność zarówno w postaci zamiaru bezpośredniego, jak i ewentualnego. Pomocnictwo polega na każdej czynności, która faktycznie ułatwia innej osobie popełnienie czynu. Wyliczenie czynności ułatwiających w treści przepisuart. 18 § 3 k.k.jest przykładowe, na co wskazuje wyrażenie „w szczególności”. Dokonując odróżnienia pomocnictwa od sprawstwa, należy podkreślić, iż istota sprawstwa polega na realizacji znamion czynu zabronionego, natomiast pomocnik obiektywnie ułatwia innej osobie popełnienie czynu zabronionego.
Przepisart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiprzewiduje odpowiedzialność karną za wprowadzenie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej oraz za uczestniczenie w takim obrocie. Wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, polega na udostępnieniu ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim. Warunkiem koniecznym jest również ustalenie, że osoba, której środki są udostępnianie, nie jest konsumentem. Wprowadzenie do obrotu oznacza różnego rodzaju aktywną formę obrotu, natomiast uczestnictwo w obrocie będzie stanowić bierną jego formę. Uczestniczenie w obrocie polega na przyjęciu odpłatnie bądź nieodpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej przez osobę niebędącą konsumentem w celu późniejszego ich przekazania innej osobie, przy czym nabywca nie jest konsumentem(K. Łucarz, A. Muszyńska; Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, Oficyna 2008, komentarz do art. 56, teza 6).
Znamię uczestnictwa w obrocie należy interpretować szeroko, tj. w taki sposób, by zakwalifikować do tego znamienia każdego, kto ma odegrać nawet niewielką rolę w procesie wprowadzenia do obrotu środków odurzających. Uczestniczącym w obrocie jest zarówno ten, którego zadaniem jest magazynowanie środków odurzających, które po zgromadzeniu ich w większej ilości wprowadza się do obrotu jak też ten kto udostępnia np. lokal dla wprowadzenia tych środków do obrotu(wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 maja 20006 roku II AKa 383/05 Lex Polonica nr 1268459).Podobny pogląd wyraził również Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II Aka 163/12. Uczestnictwem w obrocie jest więc zachowanie każdego, kto ma odegrać pewną rolę w procesie wprowadzenia do obrotu środków odurzających lub substancji psychotropowych.
W ocenie Sądu Okręgowego całokształt zachowań oskarżonej świadczy właśnie o tym, żeM. C. (2)świadomie uczestniczyła w obrocie narkotykami w ramach grupy, tj. we współpracy zM. W. (1)iŁ. C.. Zachowań tych (szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) nie można oceniać jako pomocnictwa, gdyż oskarżona w przedmiotowej grupie zajmującej się obrotem narkotykami pełniła określoną rolę. Roli tej zdaniem Sądu Odwoławczego nie można ocenić jako mało znaczącej w obrocie narkotykami.M. C. (2)była wtajemniczona w „interesy narkotykowe” brata i męża, ale także zaangażowana w tę współpracę. Sąd Rejonowy trafnie zatem przyjął, że zachowaniaM. C. (2)wyczerpywały znamiona przestępstwa stypizowanego wart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. udziale w obrocie narkotykami a nie stanowiły pomocnictwa w popełnieniu tego przestępstwa.
Co do kary wymierzonejM. C. (2), to w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie to okazało się błędne z tego powodu, że Sąd pierwszej instancji wymierzyłM. C. (2)karę poniżej ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane oskarżonej przestępstwo (por. art. 51 ust. 1 i 3 ustawy).
Niezależnie jednak od powyższego, w ocenie Sądu II instancji wymierzonaM. C. (2)kara i tak raziła surowością. Zważywszy, że oskarżona jest osobą młodą, matką kilkorga dzieci a jej dotychczasowy styl życia nie budzi większych zastrzeżeń (nie była karana sądownie) – kara 2 lat pozbawienia wolności, która musiała by być jej wymierzona przez Sąd Okręgowy byłaby rażąco surowa.
W nawiązaniu do zarzutu obrony wskazać należy, iż weryfikacja niejednoznacznych wyników wykładni literalnej przepisuart. 37b k.k.w drodze wykładni systemowej i teleologicznej prowadzi do wniosku, że tzw. karę mieszaną (łączoną) można stosować do wszystkich typów występków zagrożonych karą pozbawienia wolności bez żadnych wolnościowych alternatyw, w tym oczywiście też do występków, za które grozi kara pozbawienia wolności i grzywna, o charakterze obligatoryjnym lub fakultatywnym. W rezultacie wobec sprawców niektórych występków sąd, korzystając z możliwości orzeczenia kary mieszanej, będzie mógł orzec nawet trzy rodzaje kar jednocześnie, tj. karę pozbawienia wolności i karę ograniczenia wolności oraz karę grzywny. W zakresie stosowania zamiennej kary mieszanej sądy mają pełną swobodę, gdyż w przepisieart. 37b k.k.nie przewidziano żadnych dodatkowych przesłanek, które ograniczałyby jej stosowanie. Oczywiście nie można stosować zamiennej kary mieszanej, gdy ustawa obliguje sąd do orzeczenia kary przewidzianej w sankcji, tak jak to jest przy karaniu za czyny chuligańskie (art. 57a § 1 k.k.), recydywistów (art. 64 k.k.), przestępców zawodowych, przestępców działających w strukturach zorganizowanych, sprawców przestępstw terrorystycznych (art. 65 § 1 k.k.) oraz nietrzeźwych lub odurzonych, lub uciekających z miejsca zdarzenia sprawców występków komunikacyjnych (art. 178 § 1 k.k.)(Konarska-Wrzosek V., Komentarz do art. 37(b) Kodeksu karnego, LEX el.).
Wobec powyższego Sąd Okręgowy w stosunku do oskarżonejM. C. (2)w miejsce wymierzonej oskarżonej kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny, na podstawieart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 37 b k.k.oraz w zw. zart. 34§ 1 i § 1a punkt 1 k.k.w zw. zart. 35 § 1 k.k.wymierzył oskarżonejM. C. (2)karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując oskarżoną do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w ilości 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 zł. Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż tak ukształtowana kara lepiej spełni stawiane przed nią cele. Odbywanie kary ograniczenia wolności przez 1 rok i 6 miesięcy połączone z karą grzywny będzie dla oskarżonej znacznie mniej dolegliwe (w szczególności z uwagi na wychowywanie przez oskarżoną małoletnich dzieci) aniżeli dodatkowe pół roku pozbawienia wolności. W podobnym natomiast stopniu spełni cele prewencyjne oraz wychowawcze.
III. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoM. L..
Sąd Odwoławczy nie podzielił wątpliwości obrońcyM. L.co do prawidłowości oceny przez Sąd pierwszej instancji wyjaśnień tegoż oskarżonego. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym co do tego, iżM. L.wiarygodne wyjaśnienia złożył dopiero w postępowaniu przed Sądem. Sąd pierwszej instancji przy okazji oceny wyjaśnień oskarżonego dokładnie umotywował dlaczego uznał złożone przez w postępowaniu sądowym wyjaśnienia za niewiarygodne, w tym odniósł się także do kwestii obaw oskarżonego o odebranie dzieci jego konkubinie. Analiza i ocena wyjaśnieńM. L.złożonych na każdym z etapów postępowania dokonana przez Sąd Rejonowy jest prawidłowa, zgodna z zasadami procesu karnego. Sąd Rejonowy skonfrontował wyjaśnienia oskarżonego z innymi dowodami (w tym wyjaśnieniamiŁ. C.oraz zeznaniamiM. S.) i wysnuł z tej konfrontacji trafne wnioski. Zdaniem Sądu prawidłowo ocenione zostały również przez Sąd pierwszej instancji zeznania świadkaM. S.– konkubiny oskarżonego. W związku z powyższymSąd Okręgowy ocenę wyjaśnieńM. L.oraz zeznań świadkaM. S.dokonaną przez Sąd pierwszej instancji w pełni akceptuje i do niej odsyła.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd pierwszej instancji nie uchybił normieart. 5 § 2 k.p.k., choć i takie zarzuty stawia apelujący. Zasadnicze znaczenie w wykorzystaniu normyart. 5 §2 k.p.k.ma stanowisko Sądu rozstrzygającego daną sprawę. To Sąd orzekający musi mieć określone wątpliwości i mimo ich nie wyjaśnienia rozstrzygnie je na niekorzyść oskarżonego. Dopiero wówczas można skutecznie podnosić zarzut naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k.Jeśli wątpliwości w sprawie podlegającej kontroli nie miał Sąd pierwszej instancji, a tak w istocie było, czemu dał wyraz w swej motywacyjnej części rozstrzygnięcia, to zarzuty stawiane zaskarżonemu wyrokowi nie mogły zostać uznane za skuteczne. Jest tak tym bardziej, że obrońca nie przekonał, iż istotnie w sprawie tej określone okoliczności budzą wątpliwości. W żadnym wypadku nie może być mowy o tym, że tak sformułowany zarzut może uzasadniać w sposób przekonujący złamanie zasadyin dubio pro reo.Uzasadniając zarzut w tym zakresie, skarżący w istocie wdaje się w polemikę z sądemmeriti,przedstawiając własną ocenę materiału dowodowego i czyni to w sposób wybiórczy. Sąd Okręgowy ocenę dowodów, zaprezentowaną w motywacyjnej części wyroku całkowicie akceptuje i do niej odsyła.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy uznał, że wina i sprawstwo oskarżonegoM. L.w zakresie przypisanych mu przestępstw nie budzą żadnych wątpliwości. Oczywistym jest, że zaprezentowane na potrzeby niniejszego postępowania stanowisko obrońcy oskarżonego wynikało z realizacji strategii procesowej. Jednakże oskarżony zmierzał w ten sposób do uniknięcia odpowiedzialności za popełnione czyny, czemu Sąd Rejonowy słusznie nie dał wiary.
Rację ma natomiast obrońca oskarżonegoM. L.podnosząc, iż Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony, tj. wbrew treściart. 58 ust.1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec oskarżonego obok kary pozbawienia wolności również karę grzywny, mimo iż przepis ten w ogóle możliwości orzeczenia kary grzywny nie przewiduje (ani jako kary samoistnej ani kumulatywnej). Sąd Rejonowy nie uzasadnił natomiast na podstawie jakiego innego przepisu tę karę grzywny oskarżonemu wymierza. W takich okolicznościach zapadłe wobecM. L.rozstrzygnięcie należało zatem zmienić, w ten sposób że uchylić w stosunku do oskarżonego orzeczenie o wymiarze kary grzywny zawarte w punkcie 16 wyroku, o czym orzeczono w punkcie 1 b wyroku.
Sąd Okręgowy pozytywnie ocenił natomiast orzeczone wobec oskarżonegoM. L.kary jednostkowe i karę łączną pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Okręgowego kara 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz kara 8 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 58 ust. 1 tejże ustawy w zw. zart. 12 kksą karami adekwatnymi do spełnienia stawianych przed karą celów, przede wszystkim wychowawczych i prewencyjnych, zaś ich wymiaru, jak i wymiaru kary łącznej 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, nie sposób uznać za nadmiernie dolegliwe dla oskarżonego. Podsumowując, orzeczone kary nie mogą być zasadnie uznane za niewspółmiernie surowe i to w dodatku w stopniu rażącym.
IV. Odnośnie apelacji oskarżonegoM. C. (1)oraz jego obrońcy.
Nieskuteczne okazały się apelacjeM. C. (1)oraz jego obrońcy. Zostaną one ocenione łącznie z uwagi na wyeksponowany w obu środkach odwoławczych tożsamy zarzut, tj. rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu. Zdaniem Sądu Odwoławczego zarówno wymierzone oskarżonemuM. C. (1)kary jednostkowe pozbawienia wolności są odpowiednio wyważone, celnie odzwierciedlają stopień winy oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, a także uwzględniają okoliczności obciążające i łagodzące występujące po stronie oskarżonego oraz dyrektywy w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej. Podzielić należy także słuszność zastosowania przez Sąd Rejonowy wyważonej zasady asperacji przy wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności, tj. kary 1 roku i 4 miesięcy. Nie jest zdaniem Sądu okolicznością decydująco łagodzącą dla oskarżonego to, jak podnosi w wywiedzionym środku odwoławczym, iż praktycznie po wyjściu z Aresztu wZ.zaczął pracę, którą kontynuuje. Okolicznością taką nie może również być bardzo dobra opinia przełożonego, kolegów oraz klientów, wspólna z partnerką opieka nad małoletnim synem czy też ukończenie terapii dla osób uzależnionych od środków odurzających.
Są to okoliczności chwalebne, lecz zdaniem Sądu Okręgowego, kara wymierzona oskarżonemu nie jest rażąco niewspółmierna i dlatego Sąd II instancji nie widział podstaw, aby ingerować w kontrolowane orzeczenie także w części dotyczącej wymiaru kary.
V. Odnośnie apelacjiS. K..
Nie zasługuje na uwzględnienie apelacja oskarżonegoS. K.i to zarówno co do kary, jak i co do kwalifikacji prawnej czynu z art. 56 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Przed szczegółowym odniesieniem się do zarzutu błędnej kwalifikacji prawnej przypomnieć należy po raz kolejny, że znamię uczestnictwa w obrocie należy interpretować szeroko, tj. w taki sposób, by zakwalifikować do tego znamienia każdego, kto ma odegrać nawet niewielką rolę w procesie wprowadzenia do obrotu środków odurzających. Uczestniczącym w obrocie jest zarówno ten, którego zadaniem jest magazynowanie środków odurzających, które po zgromadzeniu ich w większej ilości wprowadza się do obrotu jak też ten kto udostępnia np. lokal dla wprowadzenia tych środków do obrotu(wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 maja 20006 roku II AKa 383/05 Lex Polonica nr 1268459).Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 18 października 2012 r. (sygn. akt II Aka 163/12) wyraził zapatrywanie, że pojęcie uczestniczenia w obrocie z art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r. odnosi się nie tylko do zachowań związanych z bezpośrednim przekazywaniem środków odurzających innej osobie, ale także do zachowań składających się na funkcjonowanie takiej osoby w obrocie, jak magazynowanie środków, udostępnianie lokalu, w którym ma dojść do wprowadzenia środków do obrotu itd. Uczestnictwem w obrocie jest więc zachowanie każdego, kto ma odegrać pewną rolę w procesie wprowadzenia do obrotu środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Jak słusznie ustalił Sąd Rejonowy działanie oskarżonego polegało na odbieraniu narkotyków, któreŁ. C.miał od swojego szwagra, do czego też przyznał się oskarżonyS. K.zarówno w postępowaniu, jak i w postępowaniu sądowym. Zatem rola jaka została przydzielona oskarżonemu oraz ilość odebranych narkotyków, wskazuje na jego zaangażowanie i odpowiedzialność za pewien etap w procesie uczestniczenia w obrocie narkotykami. Stąd też kwalifikacja prawna jego czynu nie budzi żadnych wątpliwości Sądu Okręgowego. Strona przedmiotowa przestępstwa z art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii sprowadza się natomiast do niezgodnego z przepisami tej ustawy posiadania środków odurzających lub substancji psychotropowych. Posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych, które łączy się z przestępstwem określonym m.in. art. 56 ww. ustawy nie podlega odrębnemu ukaraniu (pozorny zbieg przestępstw). Nie można bowiem np. przewozić lub udzielić środka odurzającego, którego się nie posiadało (czyn współukarany uprzedni)(Srogosz T., Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2008, Legalis el.).
Sąd Okręgowy pozytywnie ocenił orzeczone wobec oskarżonegoS. K.kary jednostkowe i karę łączną pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Okręgowego, wzięte pod rozwagę przez Sąd Rejonowy przy wymiarze kary okoliczności obciążające i łagodzące sprawiają, że kara 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności w połączeniu z karą grzywny w wysokości 60 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł za przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 kkoraz kara 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 2 tejże ustawy są karami adekwatnymi do spełnienia stawianych przed karą celów, przede wszystkim wychowawczych i prewencyjnych, zaś ich wymiaru, jak i wymiaru kary łącznej 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, nie sposób uznać za nadmiernie dolegliwe dla oskarżonego. Podsumowując, orzeczone kary nie mogą być zasadnie uznane za niewspółmiernie surowe i to w dodatku w stopniu rażącym.
VI. Odnośnie apelacji Prokuratora.
W końcu podkreślenia jeszcze wymaga, że ostatecznie bezprzedmiotowa okazała się apelacja wniesiona przez oskarżyciela publicznego, albowiem Sąd Okręgowy w odmienny sposób ukształtował karę oskarżonejM. C. (2).
Wobec powyższych rozważań Sąd Okręgowyzmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a
w stosunku do oskarżonegoM. W. (1)w punkcie 1 - wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności obniżył do5 (pięciu) lat

b
w stosunku do oskarżonegoM. L.w punkcie 16 - uchylił orzeczenie o wymiarze kary grzywny

c
w stosunku do oskarżonejM. C. (2)wpunkcie 9- w miejsce wymierzonej oskarżonej kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny, na podstawieart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kki w zw. zart. 37b k.k.oraz w zw. zart. 34 § 1 i §1 a punkt 1 k.k.w zw. zart. 35 § 1 kkwymierzył oskarżonejM. C. (2)karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1(jednego) roku i 6(sześciu) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując oskarżoną do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w ilości 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym, oraz karę grzywny w wysokości 60 (sześćdziesiąt ) stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych.

W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.
W punkcie 3 orzeczono o kosztach nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714 z późn. zm.) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokatówJ. M.,A. M.iJ. A.kwoty po 516, 60 zł brutto z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Na podstawie art.art. 634 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k., a także w zw. zart. 616 § 2 k.p.k.Sąd II instancji zwolnił wszystkich oskarżonych z uwagi na ich sytuację materialną od zwrotu Skarbowi Państwa wydatków postępowania odwoławczego, a także zwolnił oskarżonychM. C. (2),S. K.,M. L.iM. C. (1)od uiszczenia opłat za II instancję.
Natomiast oskarżonemuM. W. (1)na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych- tekst jednolity: Dz.U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) Sąd wymierzył opłatę sądową za obie instancje w kwocie 1.400 zł (punkt 4 sentencji wyroku).

  Piotr Michalski Ewa Taberska Sławomir Jęksa