Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 494/18
Data wyroku: 2019-03-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Woźniak
Podstawa prawna: art. 178a § 1 kk

Sygn. akt II K 494/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 marca 2019 r.
Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: S.S.R. Grzegorz Woźniak
Protokolant: Marta Czapska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4.12.2018 r., 22.01. i 4.03.2019 r.
sprawy przeciwko
Z. T.urodz. (...)wW.
synowiE.iJ. z d. P.
oskarżonemu o to, że w dniu 1 kwietnia 2018 roku wL.ul. (...).(...), woj.(...)znajdując się w stanie nietrzeźwości: I badanie 0,28 mg/l, II badanie 0,19 mg/l, III badanie 0,20 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził pojazd mechaniczny markiR.onr rejestracyjnych (...)w ruchu lądowym,
tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.

orzeka
I. Uznaje oskarżonegoZ. T.za winnego popełniania zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, przy czym przyjmuje, że oskarżony w czasie prowadzenia ww. pojazdu znajdował się pod wpływem 0,6 ‰ alkoholu w wydychanym powietrzu, stanowiącego przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.i za to na mocy wymierza mu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, oznaczając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych.
II. Na mocyart. 42 § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat.
III. Na mocyart. 63 § 4 k.k.na poczet orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego wskazanego w punkcie II wyroku zalicza okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 1.04.2018 roku.
IV. Na mocyart. 43a § 2 k.k.zobowiązuje oskarżonego do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
V. Na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.iart. 3 ust. 1 Ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych w kwocie 890 (osiemset dziewięćdziesiąt) złotych i 63 (trzydziestu trzech) grosze.
Sygn. akt II K 494/18

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 8 marca 2019 r.
Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy głównej, ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 1 kwietnia 2018 r. około godziny 9.50 oskarżony podjął jazdę samochodem markiR.onr rej. (...)w ruchu lądowym, mimo iż znajdował się w stanie nietrzeźwości. Funkcjonariusze Policji zatrzymali go do kontroli drogowej wL.przyAl. (...). W wyniku badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu okazało się, że oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości. Pierwsze badanie alkomatem przeprowadzone o godzinie 9:55 wykazało 0,28 mg/l, a następne badania odpowiednio 0,19 mg/l o godzinie 10:18 oraz 0,20 mg/l o godzinie 10:20 alkoholu w wydychanym powietrzu. W czasie prowadzenia samochodu stopień nietrzeźwości oskarżonego wynosił 0,60 promila alkoholu w wydychanym powietrzu.
Dowód:
- zeznaniaP. L.(k. 11v,103v-104),
- zeznaniaP. Ś.(k. 122v-123),
- protokół użycia alkosensora (k.6),
- protokół użycia alkometru (k. 68),
- opinia biegłej (k.110-115,138),
- częściowo wyjaśnienia oskarżonego (k.20,103),
- częściowo zeznaniaJ. T.(k.123).
Oskarżony w toku postępowania przygotowawczego podczas pierwszego przesłuchania nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień, wskazał jednak, że poprzedniego dnia spożył 3 piwa (k. 19). W toku rozprawy dnia 4 grudnia 2018 r. oskarżony również nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, ale złożył wyjaśnienia (k.103). Wskazał, że tego dnia podróżował z żoną zR.doL.. To on prowadził pojazd markiR.w momencie zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji. Początkowo wskazał, że po zatrzymaniu nie został zbadany alkomatem przez funkcjonariuszy Policji, a dwa badania na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu zostały przeprowadzone dopiero w KPPL.. Odpowiadając na pytania stwierdził, że został przebadany również w momencie przeprowadzenia kontroli przyAl. (...). Oskarżony przyznał, że dzień wcześniej około godziny 16:00 spożył 100 lub mniej ml wódki. Nie odmawiał podpisywania protokołu przeprowadzenia badania alkomatem.
Wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarę w części, w której podał, że prowadził pojazd markiR.onr rej. (...)w czasie kontroli drogowej, gdyż jest to zgodne z zeznaniamiP. L.(k.11v,103v-104) iP. Ś.(k.122v-123). W części, w której kwestionował swoją winę wyjaśnienia oskarżonego nie zasługują na wiarę, gdyż są wewnętrznie sprzeczne, a ponadto nie korespondują z pozostałymi dowodami w postaci zeznań świadkówP. L.(k.11v,103v-104) iP. Ś.(k.122v-123) oraz opinii biegłej (k.110-115,138).

P. L.zeznał w postępowaniu przygotowawczym (k.1v), iż pełnił służbę patrolową w dniu 1 kwietnia 2018 r. w godzinach 7:00-19:00 radiowozem policyjnym, wspólnie zP. Ś.. Około godziny 9:50 zauważyli samochód osobowy markiR.onr rej. (...), którego kierowca zaczął się nerwowo zachowywać i zmieniać tor jazdy. Funkcjonariusze Policji podjęli decyzję o zatrzymaniu pojazdu do kontroli. Kierującym okazał sięZ. T., od którego wyczuwalna była silna woń alkoholu. W związku z powyższym funkcjonariusze Policji dokonali kontroli stanu trzeźwości zatrzymanego urządzeniem(...)z wynikiem pozytywnym. Następnie zatrzymany został przebadany urządzeniemA. I.z pierwszym wynikiem 0,28 mg/l. W konsekwencji zatrzymany został przewieziony do KPPL., gdzie został przebadany urządzeniem(...)z wynikiem pierwszego badania 0,19 mg/l oraz drugiego badania 0,20 mg/l. Prawo jazdy oskarżonego zostało zatrzymane. Podczas rozprawy świadekP. L.potwierdził wcześniejsze zeznania złożone w trakcie postępowania przygotowawczego (k. 103v-104). Wskazał ponadto, że badanie przeprowadził drugi funkcjonariusz Policji, z którym pełnił patrol,P. Ś..
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż są logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w protokołach użycia alkomatu (k. 6, 8) oraz zeznaniach świadkaP. Ś.(k. 122v-123). Należy zwrócić uwagę, że świadek jest osobą obcą dla oskarżonego i nie miał żadnych powodów, by podawać nieprawdziwe okoliczności na niekorzyść oskarżonego.
P. Ś.zeznał w toku rozprawy (k. 122v-123), że pamięta interwencję przeprowadzoną w okresie Świąt Wielkanocnych, na skutek której zatrzymany zostałZ. T.. Funkcjonariusze zauważyli nerwowo zachowującego się kierowcę. Na tej podstawie podjęli decyzję o zatrzymaniu do kontroliZ. T.. Od kierującego wyczuwalna była woń alkoholu, w związku z czym został on dwukrotnie przebadany alkomatem. Oba wyniki były pozytywne, dlatego też funkcjonariusze Policji przewieźli oskarżonego do KPP wL.w celu przeprowadzenia badania urządzeniem stacjonarnym.P. Ś.zeznał, że oskarżony zapoznał się z protokołem badania, ale nie podpisał go z powodu nieuwagi funkcjonariusza Policji. Wskazał również, że badanie zostało przeprowadzone około godziny 9:50, natomiast godzina na urządzeniu wskazywała na 8:55, jednak był to czas zimowy. Funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego nie mogą samodzielnie zmieniać ustawień urządzenia, zajmują się tym osoby odpowiedzialne za ten sprzęt.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż są logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w protokołach użycia alkomatu (k. 6, 8). Należy zwrócić uwagę, że świadek jest osobą obcą dla oskarżonego i nie miał żadnych powodów, by podawać nieprawdziwe okoliczności na niekorzyść oskarżonego.
J. T.w postępowaniu sądowym (k. 123) zeznała, że w dniu zdarzenia jechała z oskarżonym doL.. W drodze doL.ona prowadziła samochód ze względu na złe samopoczucieZ. T.. WL.nastąpiła zmiana osoby kierującej pojazdem, ponieważ oskarżony lepiej się poczuł i to on kontynuował prowadzenie pojazdu. Następnie pojazd został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariuszy Policji. W dalszej kolejności oskarżony został przewieziony do KPPL., po przeprowadzeniu wszystkich czynnościJ. T.podpisała oświadczenie o odebraniu oskarżonego i pojazdu markiR.. Świadek oświadczyła, że dzień przed zdarzeniem oskarżony wypił 2 piwa. W dniu zdarzenia świadek nie czuła od oskarżonego woni alkoholu. Na widok patrolu Policji przed zatrzymaniem, oskarżony nie zachowywał się nerwowo i zatrzymał się na polecenie funkcjonariuszy.
Zeznania tego świadka zasługują na wiarę w części, w której podała, że oskarżony prowadził pojazd markiR.onr rej. (...)w czasie kontroli drogowej, gdyż jest to zgodne z zeznaniamiP. L.iP. Ś.. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka jedynie co do ogólnego przebiegu zdarzenia, w zakresie w jakim korespondują z zeznaniami świadkówP. L.orazP. Ś.. Zeznania tego świadka w częśći dotyczącej tego, że mąż nie zachowywał się nerwowo na widok policjantów i że był zupełnie trzeźwy około godziny 9.50 nie zasługują na wiarę, gdyż są sprzeczne z zeznaniamiP. L.,P. Ś.oraz protokołami użycia alkosensora (k.6) i alkometru (k.8). Należy zauważyć, że oskarżony nie znajdował się w stanie znacznej nietrzeźwości,J. T.nie miała powodów, by sądzić, że jego złe samopoczucie wynikało z nadużycia alkoholu w dniu poprzednim, ponadto mogła darzyć go zaufaniem i sądzić, że skoro stwierdził, że mógł prowadzić samochód to brał odpowiedzialność za to, że uczyni to zgodnie z porządkiem prawnym. Świadek jest żoną oskarżonego, ma zatem interes faktyczny, by rozstrzygnięcie sprawy było korzystne dla oskarżonego i w ten sposób pomóc mu uniknąć konsekwencji prawnych jego czynu.
Opinia biegłej z dziedziny chemii kryminalistycznej i badań toksykologicznych (k.110-115,138) jest jasna i pełna, została sporządzona przez specjalistę z dziedziny oceny stanu nietrzeźwości i interpretacji wyników badania tego stanu, biegła udzieliła przekonywujących odpowiedzi na wszystkie pytania stron. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał powyższą opinię za podstawę ustalenia stanu faktycznego.
Sporządzone w toku postępowania dokumenty wymienione na k. 138v, poza wymagającym osobnej uwagi protokołem użycia alkosensora (k.6) zostały sporządzone przez powołane do tego osoby, były sporządzone bezstronnie i obiektywnie, nie były kwestionowane przez strony, stąd stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego.
Badanie alkosensorem z dnia 1 kwietnia 2018 r. godz. 9.55 (w treści protokołu odnotowano godzinę 8.55, co wynikało z braku dostosowania urządzenia do zmiany czasu na tzw. czas letni – por. pismo KPP z k. 130) jest w ocenie Sądu badaniem ważnym i podlega ocenie jak każdy dowód. Biorąc pod uwagę zastrzeżenia obrony należy protokół ten omówić szerzej. Zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 11 grudnia 2015 r. w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie (Dz. U. z 2015 r., poz. 2153) badanie przeprowadza się urządzeniem posiadającym aktualne świadectwo wzorcowania, protokół powinien być podpisany przez osobę badaną i przeprowadzającą badanie. Niewątpliwie protokół ten nie został podpisany przez oskarżonego. Kolejnym mankamentem jest wskazana godzina badania, czyli 8.55, zamiast faktycznej godziny 9.55 (por. zeznaniaP. L.z k. 11v i pismo KPP z k. 130). Jednak należy wziąć pod uwagę, że obowiązująca procedura karna nie zna zasady „eliminacji” dowodów z innych przyczyn niż wskazane wk.p.k., a zwłaszcza wart. 170 § 1 k.p.k.Ponadto zgodnie zart. 168a k.p.k.dowód uzyskany z naruszeniem przepisów postępowania nie może być uznany za niedopuszczalny wyłącznie na tej podstawie, że przy jego uzyskaniu naruszono przepisy proceduralne. Odstępstwa od tej zasady nie dotyczą niniejszej sprawy. Zatem dowód z badania stanu trzeźwości oskarżonego o godzinie 9.55 (k.6) podlega ocenie jak każdy dowód przeprowadzony podczas postępowania dowodowego. Oznacza to, że zgodnie z treściąart. 7 k.p.k.dowód ten podlega swobodnej ocenie Sądu, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zacząć wypada od wskazania, że protokół zawiera niewłaściwą godzinę wykonania badania, gdyż niewątpliwie badanie przeprowadzono o godzinie 9.55, a nie o godzinie 8.55, jak wynika z protokołu.P. L.stwierdził, że oskarżony został zatrzymany do kontroli drogowej o godzinie 9.50 (k.11v), zatem niemożliwe było zbadanie stanu trzeźwości godzinę wcześniej. Potwierdza to pismo KPP z k. 130. Uzyskany wynik trzeźwości koreluje z następnymi badaniami (k.8), jak wynika z opinii biegłej (k.110-115,138). Spadek stężenia alkoholu jest adekwatny do zachodzącego procesu eliminacji alkoholu i potwierdza, że badanie wykonano na oskarżonym. Ponadto oskarżony stwierdził, że to on jechał przedmiotowym pojazdem przed kontrolą Policji i został zbadany pod względem trzeźwości przed przewiezieniem do KPP (k.103v). Nadmienić należy, że badania z k. 6 i 8 wskazują na spadek stanu nietrzeźwości, typowy dla fazy eliminacji alkoholu (por. opinia biegłej z k. 110-115,138). Podsumowując uznać należy, że badanie o godzinie 9.55 choć zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów proceduralnych potwierdza, że oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości i protokół tego badania stanowi wartościowy materiał dowodowy.
Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość. Poszczególne wiarygodne dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają. Na podstawie tego stanu faktycznego wina i okoliczności popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu nie mogą budzić wątpliwości.
Sąd zważył, co następuje:
Udział w ruchu drogowym, a zwłaszcza prowadzenie pojazdu w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym wymaga rozwagi i zachowania ostrożności, by uniknąć wszelkich zagrożeń bezpieczeństwa w tym ruchu. Ruch lądowy odbywa się różnymi pojazdami i na różnych drogach, ale każdy z uczestników ruchu obowiązany jest przestrzegać przepisów i zasad bezpiecznego korzystania z drogi. Oskarżony naruszył podstawowy warunek bezpiecznego uczestnictwa w ruchu lądowym w postaci obowiązku trzeźwości uczestników ruchu, wyrażonego wart. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W dniu 1 kwietnia 2018 r. oskarżony prowadził samochód około godziny 10-ejwL., będąc w stanie nietrzeźwości, gdyż stężenie alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu wynosiło 0,60 ‰ w czasie zatrzymania przez Policję (por. opinię biegłej z k. 115), 0,28 mg/l o godzinie 9.55 (k.6). Kolejne badania wskazały odpowiednio 0,19 mg/l o godzinie 10:18 oraz 0,20 mg/l o godzinie 10:20 (k.8). Ten stan nietrzeźwości spowodował, że stwarzał zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, mógł spowodować kolizję lub wypadek drogowy.
Czyn oskarżonego należy zakwalifikować jako przestępstwo zart. 178a § 1, gdyż polegał na tym, że oskarżony poruszał się pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym |w stanie nietrzeźwości, który ustalony został przez ustawodawcę wart. 115 § 16 pkt 1 k.k.na 0,50 ‰ alkoholu w litrze wydychanego powietrza. Oskarżony przekroczył ten ustawowy próg nietrzeźwości o 0,1 ‰.
Oskarżony ma 55 lata, jest żonaty, nie ma nikogo na utrzymaniu, zdobył wykształcenie zawodowe, zawód ślusarza mechanik, podał, że aktualnie jest bezrobotnym i pozostaje na utrzymaniu żony (oświadczenie z k. 103), nie był karany (k. 105), popełnił wcześniej 12 wykroczeń w ruchu drogowym (k.100-101).
Stopień społecznej szkodliwości czynów nie jest znaczny, gdyż stan nietrzeźwości oskarżonego niewiele przekraczał ustawowo dopuszczalną normę, ale oskarżony realnie zagrażał bezpieczeństwu w ruchu drogowym, o czym świadczy jego nerwowe zachowanie na widok policjantów. Stopień winy oskarżonego był znaczny, gdyż oskarżony wielokrotnie nie stosował się do zasad ruchu drogowego, w tym również poprzez kierowanie pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu (k. 100).
Kara powinna przekonać oskarżonego i ogół społeczeństwa, że popełnianie przestępstw nie jest opłacalne i zamiast spodziewanych korzyści przynosi dolegliwości. Celem kary jest również kształtowanie w społeczeństwie szacunku dla norm prawnych oraz wskazywanie, że reguły bezpiecznego użytkowania dróg publicznych obowiązują wszystkich i należy w taki sposób prowadzić pojazdy by uniknąć możliwychi przewidywalnych zagrożeń bezpieczeństwa, a tym samym zapobiegać wypadkomi kolizjom na drogach. Oskarżony umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwaw komunikacji lądowej, stwarzał przez to zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Uwzględniając powyższe okoliczności uznać należy, że karą adekwatną, sprawiedliwą i zdolną powstrzymać oskarżonego od ponawiania podobnego czynu,a jednocześnie koniecznymi do należytego kształtowania w społeczeństwie szacunku dla porządku prawnego powinna być kara 50 stawek dziennych grzywny. Wysokość jednej stawki określono na kwotę 40 złotych, gdyż oskarżony ma stabilną sytuację majątkową, o czym świadczy m.in. korzystanie z pomocy obrońcy z wyboru.
Podsądny umyślnie naruszył reguły bezpieczeństwa ruchu drogowego i zgodniez treściąart. 42 § 2 k.k.obligatoryjnym jest wobec niego orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Jest to minimalny okres orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów przewidziany przez ww. przepis. Zgodnie z treściąart. 43a § 2 k.k.obligatoryjne jest również orzeczenie wobec oskarżonego świadczenia pieniężnego w kwocie co najmniej 5.000 złotych. Okoliczności sprawy przemawiają za orzeczeniem tego świadczenia w minimalnej wysokości.
O kosztach sądowych orzeczono zgodnie z przepisami powołanymi w punkcie V wyroku, gdyż oskarżony ma możliwość ich zwrotu, a ich przerzucanie na ogół podatników byłoby niezasadne, skoro oskarżony spowodował konieczność poniesienia niemałych wydatków.