Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1526/19
Data wyroku: 2020-02-24 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Najem
Podstawa prawna: art. 659 kc

Sygn. akt III Ca 1526/19

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 marca 2019 roku, Sąd Rejonowy w Pabianicach oddalił powództwoZ. B.skierowane przeciwkoP. D.iR.S.C.o zapłatę.
W apelacji od powyższego orzeczenia powód zarzucając naruszenie prawa procesowego t.j.art. 233§1 k.p.c.w zw. zart. 328§2 k.p.c.iart. 232 k.p.c.iart. 6 k.cpoprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnych ustaleń w zakresie rozwiązania przez strony za porozumieniem stron umowy najmu w sposób dorozumiany, a nadto przebieg okresu najmu i okoliczności dotyczące przedmiotu najmu oraz przesłanek zwrotu kaucji a ponadto nierozpoznanie istoty sprawy a także naruszenie prawa materialnego – przepisówart. 77§2 k.c.w zw. zart. 60 k.c.poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie , że możliwe jest rozwiązanie umowy najmu zawartej na czas określony w sposób dorozumiany – wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania , ewentualnie o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa w całości.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Sąd Okręgowy w całości podziela poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne i w konsekwencji przyjmuje za swoje, a to dlatego, że stanowią one wynik właściwej i rzetelnej oceny zebranego materiału dowodowego. Odzwierciedlone w stanie faktycznym okoliczności sprawy wiernie bowiem oddają całokształt stosunków i relacji zachodzących pomiędzy stronami. Sąd wnikliwie wziął pod uwagę wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. Okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie zweryfikowane i ocenione oraz we właściwy sposób powiązane z odpowiednimi unormowaniami prawnymi.
Sąd Rejonowy nie naruszyłart. 233 § 1 k.p.c.dokonując swobodnej a nie dowolnej oceny dowodów. Zgodnie z utrwaloną wykładnią kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów grupuje się następująco: 1/ poprawność logiczna, 2/ doświadczenie życiowe, 3/ inne źródła wiedzy, 4/ prawdopodobieństwo wersji. W apelacji skarżący nie wykazał jednak, aby z uchybieniem któregokolwiek z tych kryteriów doszło do oceny dowodów. W gruncie rzeczy działanie powoda ograniczyło się tutaj do wskazania innego alternatywnego stanu faktycznego mającego za podstawę własną ocenę dowodów, która jednak mija się z rzeczywistością. Taki sposób skonstruowania zarzutu naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów nie może się ostać, jako że opiera się on wyłącznie na własnym przekonaniu skarżącego o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu. Innymi słowy skuteczne postawienie zarzutu nie może tylko polegać na kreowaniu odmiennych ustaleń faktycznych pozostających subiektywną oceną skarżącego. Natomiast skarżący może, posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi, wykazywać, że sąd naruszył ustanowione w tym przepisie zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy(por. wyroki SN z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 1169/99, opubl. OSNC nr 7-8/2000 poz. 139, z dnia 10 kwietnia 2000 r., V CKN 17/00, opubl. OSNC Nr 10/2000 poz. 189, z dnia 29 września 2002 r., II CKN 817/00, niepubl. oraz z dnia 2 lutego 2003 r., I CKN 160/01, nie publ.). Ponadto podnieść należy, że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (tak SN w wyroku z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00, opubl. baza prawna LEX Nr 56906). W utrwalonej linii orzeczniczej wielokrotnie przecież wskazywano, iż swobodna sędziowska ocena dowodów może być podważona jedynie wówczas, gdyby okazała się rażąco wadliwa lub oczywiście błędna. Wskazanym wyżej wymogom skarżący jednak nie sprostał, albowiem ograniczył się jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji, forsując uparcie korzystną dla siebie wersję wydarzeń. Wbrew stanowisku strony powodowej Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej i wyczerpującej analizy materiału dowodowego i wywiedzione przez niego konkluzje były trafne. Stan faktyczny opiera się na dowodach, których ocena odpowiada wszelkim wskazaniom zart. 233 § 1 k.p.c.Wszystkie przeprowadzone dowody zostały przez Sąd Rejonowy przywołane i omówione. Nie można też zarzucić, by Sąd I instancji na tle przeprowadzonych dowodów budował wnioski, które z nich nie wynikają. Z kolei zarzut nie wyprowadzenia wniosków konkurencyjnych, podanych przez skarżącego, że umowa najmu nie została rozwiązana za porozumieniem stron czy za przyzwoleniem powoda nie znajduje oparcia w ocenie Sądu Okręgowego w dowodach zaprezentowanych w sprawie. W konkluzji Sąd Okręgowy uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia granic swobodnej ceny dowodów. Wbrew twierdzeniom skarżącego dowody zgromadzone w sprawie potwierdzają wersje pozwanych, iż umowa najmu została rozwiązana za przyzwoleniem powoda przez fakty wynikające z jego działania po jej rozwiązaniu. Bezspornym jest przecież, że po opuszczeniu pomieszczeń przez pozwanych powód podjął niezwłocznie działania celem wynajęcia przedmiotowych pomieszczeń oraz celem obniżenia podatku od nieruchomości. Takie działania powoda w ocenie Sądu Okręgowego niezbicie świadczą, iż powód niezależnie od jego twierdzeń w czasie trwania przedmiotowego postepowania i w skardze apelacyjnej uznał umowę za rozwiązaną przez fakty dokonane, podjęte przez pozwanych za jego przyzwoleniem.
Nie bez znaczenia jest ponadto fakt, że powód był obecny przy opuszczaniu lokali przez pozwanych oraz, że wcześniej został przez pozwanych poinformowany o zamiarze opuszczenia lokali i przyczynach ich decyzji. Sąd Rejonowy ponadto prawidłowo uznał, iż skoro powód nie udowodnił, że kaucja winna zaspokoić inne roszczenia niż nieuiszczony czynsz najmu to kaucję tę należało zaliczyć właśnie na ten czynsz za okres od 1 do 27 października 2016 roku .Obowiązkiem bowiem powoda zgodnie zart. 6 k.c.było udowodnienie, że kaucja ta winna zaspokoić należne mu wierzytelności z innego tytułu niż niezapłacony czynsz najmu.
Mając na uwadze powyższe, apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie przepisuart. 385 k.p.c.
O kosztach postepowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.