Sąd Rejonowy w Puławach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 312/19
Data wyroku: 2020-02-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Aneta Milczek

Sygn. akt II W 312/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lutego 2020 roku
Sąd Rejonowy w Puławach, II Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca: Sędzia Sądu Rejonowego Aneta Milczek
w obecności protokolanta: sekretarza sądowego Agnieszki Pyszczak
przy udziale oskarżyciela publicznego z Komendy Powiatowej Policji wP.R. B.
po rozpoznaniu w dniu 15.10.2019r.25.02.2020r.
sprawyA. O.córkiA.iB. z domu C.,urodzonego (...)wP.
obwinionej o to, że:
w dniu 02 lutego 2019r. około godziny 14.00 wP.naul. (...)kierując pojazdem markiA.onr rej. (...)spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że wykonując manewr cofania nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem markiM.onr rej. (...)znajdującemu się drodze z pierwszeństwem nadjeżdżającemu z lewej strony tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 prd
tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw. w zw. z art. 25 ust 1 Prd.
I. obwinionąA. O.uznaje za winną popełniania zarzucanego jej czynu wyczerpującego dyspozycję art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza jej karę 300 ( trzystu) złotych grzywny;
II. zwalania obwinioną od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Sygn. akt II W 312/19

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 2 lutego 2019r. około godziny 14.00 wP.naulicy (...)kierowała pojazdem markiA.onr rej. (...). W trakcie wykonywania manewru cofania nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem markiM.onr rej. (...), który znajdował się na drodze z pierwszeństwem przejazdu. KierującyM.nadjeżdżał z lewej strony. W ten sposób kierująca pojazdem markiA.spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
( zeznania świadków:R. S.k. 50v-51,8v,M. S.k. 57v-58,E. B.k. 14v, 58; zapis - płyta k. 30).
Obwiniona nie przyznała się do popełniania zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, iż nie naruszyła przepisów ruchu drogowego podczas wykonywania manewru cofania, tylko zrobił to kierującyM., który nadjechał z lewej strony, z której nie powinien jechać. Jechał pod prąd i przekroczył podwójną ciągłą ( k. 49v-50,12-13).
Sąd Rejonowy zważył co następuje:
Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionej w zakresie w jakim nie poczuwa się do odpowiedzialności za popełnione wykroczenie, gdyż przeczą temu wiarygodne zeznaniaR. S.orazM. S.iE. B..
Zeznania ww. świadków funkcjonariuszy policji Sąd ocenił jako wiarygodne, albowiem były one rzeczowe i logiczne a ponadto nawzajem ze sobą korespondowały. Świadkowie opisali okoliczności związane z popełnieniem przez obwinioną wykroczenia polegającego na wykonywaniu manewr cofania podczas którego doszło zderzania z pojazdem markiM., bowiem nie ustąpiła mu pierwszeństwa przejazdu.
Także jako wiarygodne Sąd ocenił zeznania świadkaR. S., którego zeznania co do zasady korespondowały z wiarygodnymi zeznaniami funkcjonariuszy policji a także z treścią zapisu na płycie CD. Dlatego też nie ma podstaw do ich kwestionowania. Zaznaczyć należy, iż z zapisu nie wynika w sposób ewidentny, iż kierujący pojazdem markiM.przekroczył podwójną linię ciągłą, ale bez wątpienia naruszył przepis ruchu drogowego dotyczący ruchu prawostronnego i za to otrzymał pouczenie od funkcjonariusza policji.
W ocenie Sądu obwiniona nie przyznając się do popełniania przypisanego jej wykroczenia realizowała w ten sposób linię obronę, aby uniknąć odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. Przy czym nie może budzić wątpliwości, iż to kierująca pojazdem markiA.wykonując manewr cofania spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. To obwiniona powinna ustąpić pierwszeństwa kierującemu pojazdem markiM., nawet jeżeli jego zachowanie było w pewnym zakresie nieprawidłowe, gdyż dopuścił się popełnienia wykroczenia formalnego. Zwrócić należy uwagę, iż z zapisu nagrania w sposób jednoznaczny nie wynika, iż kierujący pojazdemM.przekroczył podwójną linię ciągłą, ale bez wątpienia kierująca pojazdemA.wykonywała manewr cofania i zgodnie z treściąart. 25 ust. 1 i 17 ust. 2 oraz art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo o ruchu drogowympowinna ustąpić pierwszeństwa przejazdu kierującemuM., nie robiąc tego spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. I tak zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 kierujący pojazdem, włączając się do ruchu, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu. Kierujący pojazdem jest obowiązany przy cofaniu art. 23 ust.1 pkt 3 ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować szczególną ostrożność, a w szczególności: a) sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, b) upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda; w razie trudności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby.
W świetle cytowanych wyżej przepisów ustawy o ruchu drogowym nie może uwolnić obwinionej od odpowiedzialności za wykroczenie to, iż kierującyM.naruszył wymóg ruchu prawostronnego.
Wyjaśniania obwinionej były prawdziwe, jedynie w zakresie okoliczności, które nie miały wpływu na jej odpowiedzialność za popełnione wykroczenie.
Strony nie zakwestionowały autentyczności i prawdziwości dowodów z dokumentów, dlatego brak jest podstaw aby podważać ich wiarygodność.
W świetle powyższych dowodów, wina obwinionejA. O.w zakresie czynu z art. 86 § 1 kw nie budzi wątpliwości.
Obwiniona swoim zachowaniem naruszyła dyspozycję art. 86 § 1kw. Odpowiedzialności za opisany w tym przepisie czyn podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny.
Obwiniona jest człowiekiem dorosłym i poczytalnym. Z całą pewnością miała świadomość bezprawności i naganności czynu, którego się dopuściła oraz że w świetle okoliczności towarzyszących jej działaniu brak jest jakichkolwiek przesłanek, które usprawiedliwiając jej czyn, wyłączyłyby odpowiedzialność za wykroczenie, z uwagi na brak winy lub bezprawności czynu.
Przy wymiarze kary obwinionej Sąd wziął pod uwagę rodzaj naruszonego dobra prawnego tj. bezpieczeństwo w komunikacji oraz stopień społecznej szkodliwości jej czynu.
Na korzyść obwinionej Sąd uwzględnił niekaralność za przestępstwa, i za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.
Sąd nie doszukał się w postawie obwinionej okoliczności, które mogły by wpłynąć znacznie łagodząco na wymiar kary.
Sąd na podstawie art. 86 § 1 kw wymierzył jej karę 300 zł grzywny.
W ocenie Sądu kara spełni zarówno cele wychowawcze w stosunku do obwinionej, ukazując jej naganność takiego postępowania oraz nieopłacalność popełniania wykroczeń w przyszłości. Kara ta ma za zadanie ukazać społeczeństwu szybką i surową reakcję organów wymiaru sprawiedliwości na zachowanie sprzeczne z prawem i jako taka powinna kształtować w społeczeństwie prawidłowe postawy.
Orzeczenie o kosztach sądowych uzasadniaart. 624 § 1 k.p.k.w z w. zart. 121§ 1 k.p.s.w.
Z podanych względów Sąd orzekł jak w wyroku.