Sąd Rejonowy w Giżycku
V Zamiejscowy Wydział Karny w Węgorzewie
Sygnatura akt: V K 41/19
Data wyroku: 2019-11-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Domagalska
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art.278§1 kk

Sygn. akt V K 41/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 listopada 2019 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie w składzie:

Przewodniczący – SSR Elżbieta Domagalska
Protokolant – sekr. sąd Marta Kornacka
w obecności Prokuratora -------------------
po rozpoznaniu w dniach 20.09. 2019 r., 22.11.2019 r. na rozprawie
sprawyJ. K. (1) z d. T.
urodzonej (...)wW.
córkiT.iJ. z d. K.
oskarżonej o to, że:
w dniu 15 lipca 2018 r. z mieszkania przyul. (...)w miejscowościR. N.,
okręgu(...), dokonała zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 2000 zł na szkodęM. P.,

tj. o czyn zart. 278§1 kk

1
OskarżonąJ. K. (2)uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z tym, że z opisu czynu eliminuje określenie ,,okręgu(...)” i za to na podstawieart. 278§1 kkprzy zastosowaniuart. 37a kkw zw. zart. 34§1, §1a pkt 1 kkiart. 35§1kkskazuje ją na karę 1 (jeden) roku i 4 (cztery) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydzieści) godzin w stosunku miesięcznym.

2
Na podstawieart. 46§1 kknakłada na oskarżonąJ. K. (2)obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonejM. P.kwoty 2000 (dwa tysiące) złotych.

3
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 723,24 (siedemset dwadzieścia trzy 24/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonej wykonywaną z urzędu, w tym kwotę 135,24 (sto trzydzieści pięć 24/100) złotych podatku vat oraz kwotę 160,22 (sto sześćdziesiąt 22/100) złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu, w tym kwotę 29,96 (dwadzieścia dziewięć 96/100) podatku vat.

4
Na podstawieart. 624§1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz. U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zwalnia oskarżoną od obowiązku uiszczenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych.

Sygn. akt VK 41/19

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
J. K. (2)mieszka ze swym konkubentemM. M. (1)oraz dziećmi wB.. W dniu 15 lipca 2018r. przyjechała do niej samochodem w odwiedziny koleżankaM. P.. Kobiety postanowiły, że zrobią grilla i w tym celu pojechały do sklepu wK.zrobić zakupy.M. P.mająca świadomość, żeJ. K. (2)jest w złej sytuacji finansowej i nie ma pieniędzy, zapłaciła za te zakupy. Miała ona wtedy przy sobie portfel z pieniędzmi, w którym była także koperta z kwotą 2.000 zł. Ten portfel z pieniędzmi i kopertą widziała u niejJ. K. (2)kiedyM. P.płaciła w sklepie za zakupiony towar. Po zrobieniu zakupów wróciły doB.i przyjechał z nimi spotkany kolegaM. P.. WkrótceJ. K. (2),M. M. (2),M. P.i jej kolega zasiedli do grilla, przy którym był spożywany alkohol. Po jakimś czasie doszło do nieporozumienia iM. M. (2)wyprosił kolegęM. P.z domu, a do nich dołączyła sąsiadkaJ. B.K.. Około godziny 19:00M. P.postanowiła, że wraca do miejsca zamieszkania wR.i wszyscy uzgodnili, że pojadą razem z nią.M. P.jechała swoim samochodem, a z niąM. M. (2), natomiastJ. K. (2)wraz zB. K.jechały samochodem prowadzonym przezB. G. (1)– brataB. K., którego poproszono, by z nimi pojechał. Po przyjeździe pod budynek przyul. (...), w którym mieszkaM. P.ze swą matką, wysiedli wszyscy z samochodów iM. P.zaprosiła ich do mieszkania na kawę. Kiedy weszła do mieszkania zostawiła w pokoju swą torebkę z pieniędzmi i poszła do kuchni robić kawę, a wraz z nią udał się tamM. M. (2). W pokoju pozostaliJ. K. (2),B. K.iB. G. (1). WkrótceJ. K. (2)zaczęła chodzić po mieszkaniu, dopytywała się o łazienkę, mówiła, że chce porozmawiać z mamąM. P.i wyniosła w międzyczasie z pokoju torebkęM. P.. Kiedy wróciła do pokoju zaczęła nalegać, by wracali już do domu do dzieci, a więc postanowili wracać.J. K. (2),B. K.iB. G. (1)wyszli z mieszkania i udali się do samochodu, aM. M. (2)przez chwilę jeszcze pozostał w mieszkaniu.J. K. (2)poprosiłaB. K., by ta poszła po niego, aleB. K.nie chciała tego zrobić, stanęła w pobliżu budynku, paliła papierosa i obserwowała wyjście z budynku. W tym czasieJ. K. (2)wyjęła z torebki plik banknotów i poprosiłaB. G. (1), by je przeliczył mówiąc, że jest na to zbyt pijana.B. G. (1)przeliczył podane mu banknoty i była to kwota 1.710 zł. NastępnieJ. K. (2)poprosiłaB. G. (1), by poszedł do mieszkania poM. M. (1)co ten uczynił i wkrótce obaj przyszli do samochodu. Do samochodu też wsiadłaB. K.i ruszyli w drogę powrotną do domu. Po drodzeJ. K. (2)iM. M. (2)stwierdzili, że chcą jechać doG.,B. G. (1)chciał wracać do domu, więc zatrzymali się na parkingu, by ustalić co dalej będą robić.J. K. (2)namawiała, by jechać doG.na obiad i powiedziała, że ma 3.000 zł w torebce, które dała jejM. P.na remont mieszkania. W tym czasieM. P.po upływie około 15 minut od opuszczenia jej mieszkania przez gości, zorientowała się, że z jej torebki zabrana została znajdująca się w kopercie kwota 2.000 zł. Telefonowała wówczas doJ. K. (2), ale ona nie odbierała połączeń. Zatelefonowała więc doB. G. (1)i poprosiła, by przekazał telefonJ. K. (2), co ten uczynił. W rozmowie telefonicznej tej i po jakimś czasie kolejnej,M. P.domagała się odJ. K. (2)zwrotu zabranych jej pieniędzy, ale ta zaprzeczała jakoby miała je zabrać.B. G. (1)zawiózłJ. K. (2),M. M. (1)iB. K.doG.i tu ich zostawił. Sam wrócił do domu uzgodniwszy wcześniej, że powiadomią go telefonicznie kiedy ma po nich przyjechać.
WG.J. K. (2),M. M. (2)iB. K.byli w jednym barze, potem w drugim. Rachunki płacone były z pieniędzy, które miała przy sobieJ. K. (2). W pewnym momencieB. G. (1)zatelefonował doM. M. (1)i z nim rozmawiał, a później rozmawiał zB. K.i powiedział, żeM. P.napisała do niego sms-a, żeby przekazałJ. K. (2), że ma jej zwrócić ukradzione pieniądze. Po skończonej rozmowieB. K.zapytała o toJ. K. (2), a ta wówczas twierdziła, że przecież te pieniądze jej pożyczyłaM. P.. Powiedziała też w którymś momencie, że w razie gdyby pytała jej kuratorka to nie byli w mieszkaniuM. P..
Około godziny 01:00B. G. (1)przyjechał doG.poJ. K. (2),B. K.iM. M. (1)i zabrał ich do domu.
M. P.nie odzyskała ukradzionych jej pieniędzy.
Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o zeznania świadkówM. P.(k.139-139v, 2-5),B. G. (1)(k.127, 16-17),B. K.(k.127-127v, 19-22) i częściowoM. M. (1)(k.127v-128, 24-26).
OskarżonaJ. K. (2)nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu (k.126-126v, 42). Zaprzeczała jakoby miała zabrać pieniądzeM. P.. Twierdziła, że nie dotykała jej torebki i nigdzie jej nie przenosiła. Kiedy rozmawiały wB.M. P.chciała jej dać 3.000 zł na remont mieszkania, ale tych pieniędzy nie przyjęła. Twierdziła, że wydawane pieniądze wG.pochodziły odB. K., a takżeM. M. (2)miał przy sobie 200-300 zł.
Sąd nie dał wiary tym wyjaśnieniom przeczy im bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy.
Z zeznań pokrzywdzonejM. P.wynika, żeJ. K. (2)widziała zasoby jej portfela, w tym kopertę z pieniędzmi, kiedy robiły zakupy w sklepie wK.. Potwierdzają tę okoliczność relacje świadkaB. K., która podała, że w drodze doR.N. K.mówiła o tym, że widziała uM. P.w torebce kopertę z pieniędzmi. Z zeznań świadkaM. P.wynika, że kiedy w swoim mieszkaniu przygotowywała kawę w kuchni przez cały czas pozostawał z nią tamM. M. (2)i widziała, żeJ. K. (2)wyniosła jej torebkę z pieniędzmi do przedpokoju. Z relacji świadkówB. G. (1)iB. K.wynika, że przez cały czas przebywali w pokoju, aJ. K. (2)wychodziła z pokoju dopytując się o łazienkę, a także mówiąc, że chce porozmawiać z matkąM. P.i przemieszczała się w tym mieszkaniu. Z zeznań świadkaB. G. (1)wynika, że po wyjściu z mieszkaniaM. P.J. K. (2)wyciągnęła ze swej torebki plik banknotów i dała mu do przeliczenia twierdząc, iż jest zbyt pijana, by to zrobić. Przeliczył je i okazało się, że jest to kwota 1.710 zł. Następnie z zeznań świadkówB. G. (1)iB. K.wynika, że po wyjeździe zR. N., namawiając ich na jazdę doG.J. K. (2)mówiła, że ma w torebce 3.000 zł, któreM. P.dała jej na remont. Jak wynika z relacji świadkaB. K.rachunki w lokalach wG.płacone były z pieniędzy posiadanych przezJ. K. (2), a kiedy sprawa kradzieży wyszła na jaw toJ. K. (2)twierdziła, że przecieżM. P.pożyczyła jej te pieniądze, czemu pokrzywdzona kategorycznie zaprzeczała.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówM. P.,B. G. (1)iB. K., bo były spójne, korespondowały ze sobą i nie zawierały żadnych treści wskazujących na ich nieszczerość.
Zeznania świadkaM. M. (1)w swej istotnej części odnoszącej się do wiedzy odnośnie kradzieży pieniędzy nie były do końca szczere (k.127v-128, 24-26). W swej relacji prezentował wybiórczą pamięć. Pamiętał co działo się do czasu przyjazdu do mieszkaniaM. P., ale co działo się w tym mieszkaniu już zupełnie nie pamiętał twierdząc, że stracił wówczas świadomość, a następnie odzyskał ją w drodze doG.. Nasuwa się wniosek, że skoro ją odzyskał w drodze doG.to musiał słyszeć jak jego konkubinaJ. K. (3)wówczas mówiła, że ma w torebce 3.000 zł, które dostała odM. P.na remont mieszkania, nie wspomniał jednak o tym słowem. Podobnie nie wspomniał słowem o rozmowach swoich zM. P., która zeznała, iż powiedział jej wówczas, że będzie nakłaniałJ. K. (2), by oddała jej pieniądze. Reasumując, analiza zeznań tego świadka wskazuje, że nie były one do końca szczere i miały na celu obronić oskarżoną przed odpowiedzialnością karną. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka jedynie w tej części, która znajduje potwierdzenie w relacjach pozostałych świadków.
Przeszukanie mieszkaniaJ. K. (2)w dniu 17 lipca 2018r. nic nie wniosło do sprawy, bo nie odnaleziono w nim pieniędzy pokrzywdzonej (protokół przeszukania k.11-12). Upływ czasu od zdarzenia i zapowiedzi pokrzywdzonej w rozmowie telefonicznej, że zgłosiła sprawę na Policji stwarzały możliwość ukrycia pieniędzy poza mieszkaniem.
Zebrane w sprawie dokumenty, w szczególności protokół zatrzymania rzeczy i protokół odtworzenia zapisu audio z rozmów telefonicznych prowadzonych przezM. P.zJ. K. (2)orazB. G. (2), zostały sporządzone przez uprawnione osoby i nie budzą zastrzeżeń.
Nie budzi też żadnych wątpliwości opinia sądowo – psychiatryczna dotycząca oskarżonejJ. K. (2)(k.113-114). Została ona sporządzona przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę w swej dziedzinie, jest jasna, logiczna i pełna. Wynika z niej, iżJ. K. (2)w chwili czynu była w stanie upicia alkoholowego prostego i miała zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem.
Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy stwierdzić należy, iż wina i sprawstwo oskarżonej odnośnie zarzucanego jej czynu nie budzą wątpliwości.
Zgodnie z treściąart. 278§1 kkpodlega karze ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą. Przedmiotem ochrony są tu własność i posiadanie rzeczy. Przez zabór rozumieć należy bezprawne wyjęcie rzeczy spod władztwa osoby dotychczas nią władającej i objęcie jej we własne władanie przez sprawcę.
Jak wykazały zebrane dowody,J. K. (2)w dniu 15 lipca 2018r. z mieszkania przyul. (...)w miejscowościR.dokonała zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 2.000 zł na szkodęM. P.. Nie ulega wątpliwości, iż czynu tego dopuściła się umyślnie w zamiarze bezpośrednim, o czym świadczą ujawnione okoliczności tego zdarzenia. Jest ona osobą dorosłą i poczytalną, więc w pełni zdawała sobie sprawę ze swego zachowania. Czynem tym wyczerpała ona znamiona przestępstwa zart. 278§1kk.
Wymierzając oskarżonejJ. K. (2)karę za popełnione przez nią przestępstwo, Sąd dążył do ukształtowania wynikającej stąd dolegliwości na takim poziomie, by nie przekraczała ona stopnia winy sprawcy, ale by też uwzględniała stopień społecznej szkodliwości jego czynu. Za surowym ukaraniem przemawiał fakt, iż czynu tego dopuściła się oskarżona bez żadnego uzasadnionego powodu okazując rażące lekceważenie porządku prawnego. Kierując się chęcią łatwego zdobycia pieniędzy, z premedytacją okradła swoją koleżankę. Na jej niekorzyść przemawiał także fakt, że już wcześniej dopuszczała się przestępstw (informacja z KRK k.69, 135). Z drugiej strony jednak należało uwzględnić niezbyt wysoką wartość wyrządzonej tym czynem szkody. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd uznał za odpowiednią karę 1 roku i 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Kara ta pozostaje w ocenie Sądu we właściwych proporcjach tak wobec stopnia winy oskarżonej, jak też stopnia społecznej szkodliwości jej czynu i spełni swój cel wychowawczy i zapobiegawczy wobec oskarżonej.
Mając na uwadze prawnie chroniony interes pokrzywdzonejM. P.związany z poniesioną przez nią szkodą wskutek przestępstwa popełnionego przez oskarżoną, Sąd na podstawieart. 46§1 kknałożył na oskarżoną obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonejM. P.kwoty 2.000 zł stanowiącej równowartość ukradzionych jej pieniędzy.
Z uwagi na to, że oskarżona nie posiada żadnego majątku ani źródła dochodu i ma na utrzymaniu pięcioro dzieci, Sąd uznał, iż uiszczenie opłaty i pozostałych kosztów sądowych byłoby dla niej zbyt uciążliwe i w oparciu oart.624§1kpkiart.17 ust.1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz. U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zwolnił ją od tego obowiązku.
O wynagrodzeniu i zwrocie poniesionych kosztów dojazdu obrońcy z urzędu oskarżonej – adw.M. K.orzeczono w oparciu oart. 618§1 pkt 11 kpkoraz §2 pkt 1 i 2, §4 ust. 3, §17 ust. 2 pkt 3, §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 z późn. zm.)