Sąd Okręgowy w Warszawie
XII Wydział Karny
Sygnatura akt: XII K 45/19
Data wyroku: 2019-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt XII K 45/19

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym i ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego ustalono następujący stan faktyczny:
R. S. (1)od listopada 2018r. wynajmowałA. D.pomieszczenie mieszkalne w domu wS.przyul. (...)gm.N.. Po miesiącu za zgodąR. S. (1)do domu wprowadził się znajomyA. D.M. Ł..A. D.opłacił wynajem pomieszczenia mieszkalnego do końca stycznia 2019r.. Zakupił również opał na zimę.
R. S. (1)podobnie jakA. D.iM. Ł.od poniedziałku do piątku pracowali zawodowo.R. S. (1)przyjeżdżał do domu wS.w weekendy. Na co dzień oprócz pracy zarobkowejA. D.iM. Ł.zajmowali się domem, sprzątali, opiekowali się psem, palili w piecu.
Podczas spotkań weekendowych w domuR. S. (1), gościłK. G. (1), który pracował w tej samej firmie coA. D.. Często podczas tych spotkań mężczyźni spożywali alkohol.R. S. (1)stawał się agresywny zarówno słownie jak i fizycznie. Głównie taką postawę przybierał w stosunku doM. Ł..
W czasie awantur, kiedy dochodziło do konfliktówR. S. (1)szukał zaczepki wyzywałM. Ł., używał wobec niego siły fizycznej uderzając go w twarz.A. D.nie chciał uczestniczyć w konfliktach pomiędzy mężczyznami, dlatego wielokrotnie przechodził do drugiego pokoju i nie interweniował. Zdarzały się sytuacje, kiedy nie pozostawał obojętny i wówczas próbował łagodzić sytuacje słownie.A. D.nie podobało się zachowanieR. S. (1), jednakże zależało mu aby wynajmować pomieszczenie mieszkalne i dlatego nie interweniował zbyt często. Zamykał się wówczas w swoim pokoju i nie reagował, kiedy pukał do jego drzwiM. Ł..
W dniu 28 grudnia 2018r.K. G. (1)sprzedał telewizormarki S. (...)wraz z pilotem należący doA. D.za jego zgodą za cenę 100 zł.
W dniu 30 grudnia 2018r.R. S. (1),K. G. (1)iM. Ł.w godzinach popołudniowych wspólnie spożywali alkohol w domu wS.przyul. (...). Tego dniaA. D., również przebywał z wyżej wymienionymi mężczyznami, ale nie pił alkoholu. Około godziny 20.00 wywiązała się kłótnia pomiędzyR. S. (1)aM. Ł..R. S. (1)był zaczepny, przeszkadzało mu spojrzenieM. Ł.. W awanturze uczestniczył takżeK. G. (2).A. D.w pewnym momencie stanął w obronie kolegi, gdyż nie podobało mu się, jakR. S. (1)brzydko odzywał się doM. Ł.. PomiędzyR. S. (1)aA. D.doszło do wymiany słów. W konsekwencjiR. S. (1)kazałA. D.iM. Ł.wynosić się z domu w zaledwie 10 minut. Z uwagi na to, że mężczyźni opłacili najem mieszkania za miesiąc styczeń z góry w kwocie 1600,00 zł i zakupili opał -A. D.zażądał zwrotu poniesionych kosztów.R. S. (1)nie miał przy sobie pieniędzy.
A. D.w postaci rekompensaty za poniesione koszty postanowił zabrać z domu wartościowe rzeczy – sprzęt elektroniczny. DoM. Ł.zwrócił się z poleceniem, aby ten pakował rzeczy.M. Ł.dostosował się do polecenia. PomiędzyA. D.,R. S. (1)iK. G. (1)doszło do agresywnych zachowań, wywiązał się bójka.A. D.uderzył pięścią w twarzR. S. (1)orazK. G. (1), postanowił też wziąć młot ważący 5 kg znajdujący się przed wejściem do domu i w ten sposób odstraszyćR. S. (1)iK. G. (1), którzy próbowali nie dopuścić do zaboru rzeczy z mieszkania.A. D.używał wobecR. S. (1)iK. G. (1)gróźb użycia młota, kazał im iść na piętro domu. Sam też udał się razem z nimi. Między mężczyznami w dalszym ciągu dochodziło do szarpania, zadawania ciosów.A. D.uderzył trzonkiem od młota w nogęK. G. (1). W tym czasieM. Ł.zdjął telewizor ze ściany, a także wynosił spakowane rzeczy osobiste i sprzęt do samochoduA. D..
Mężczyźni zabrali telewizormarki S.o przekątnej 60 cali, telefon komórkowymarki S. (...)oraz laptopmarki L.- należące doR. S. (1), a także laptopmarki L.będący własnościąK. G. (1).
Gdy spakowane rzeczy znalazły się w samochodzieA. D.kazałR. S. (1)iK. G. (1)zejść do schowka pod schodami. Wspólnie zM. Ł.zabarykadowali wejście różnymi meblami, aA. D.grożąc podpaleniem schowka polał sprzęty barykadujące wejście do schowka benzyną, która dostała się również do środka schowka, gdzie byli zamknięciR. S. (1)iK. G. (1).
A. D.iM. Ł.odjechali. Po pewnym czasie, kiedy w domu zapadła, ciszaK. G. (2)udało się wyjść otworem umieszczonym nad wejściem do schowka. Wówczas, z pomocąR. S. (1), odsunął meble i wypuścił ze schowkaR. S. (1). Mężczyźni z uwagi na to, że byli nietrzeźwi postanowili pójść spać. Zabarykadowali się w pomieszczeniu przerobionym z garażu na pokój i tam spędzili całą noc.
W dniu 31 grudnia 2018r. zarównoR. S. (2), jak iK. G. (1)udali się na komisariat Policji wN.w celu zgłoszenia zdarzenia.
ZarównoK. G. (1)jak iR. S. (1)w dniu zgłoszenia zdarzenia tj. 31 grudnia 2018r. zostali przebadani na zawartość alkoholu w organizmie, w wyniku czego ustalono, żeK. G. (1)w dniu 31.12.2018 r. o godz. 09:02 miał 0,23 promila alkoholu w wydychanym powietrzu, o godzinie 13.30 wynik wykazał 0,00. Natomiast pomiar wykonany uR. S. (1)w dniu 31.12.2018r. o godz. 09.05 - wykazał 1,41 promila alkoholu w wydychanym powietrzu.
Po wyjeździe z domuR. S. (1)A. D.iM. Ł.pojechali doC.. Na miejscuM. Ł.w dniu 31 grudnia 2018r. udał się do lombardu i sprzedał telewizormarki S.za 400 zł, a pieniądze oddałA. D..
Jak wynika z opinii dotyczącej wyceny ruchomości z dnia 12 lipca 2019r. wartość telewizoramarki S.o przekątnej 60 cali wynosiła nie mniejszej niż 1.900 zł, wartość telefonu komórkowegomarki S. (...)biegły ocenił na 210 zł, laptopamarki L.- na 250 zł. Łączna wartości, wyżej opisanych przedmiotów, skradzionych na szkodęR. S. (1), wyniosła 2.360 zł. Wartość laptopamarki L., stanowiącego własnośćK. G. (1), biegły określił na 250 zł na szkodę.
Z opinii lekarskiej przeprowadzonej na podstawie akt sprawy przez biegłego sądowego z zakresu chirurgii ogólnej wynika, żeR. S. (1)orazK. G. (1)w związku ze zdarzeniem w dniu 30 grudnia 2018r. doznali nieznacznych obrażeń skutkujących naruszeniem nietykalności cielesnej zart. 217 § 1 k.k.R. S. (1)doznał otarcia naskórka na czole, na palcu drugim prawej ręki i na palcu trzecim lewej ręki oraz powstał u niego siniak o średnicy 3 cm na bocznej powierzchni klatki piersiowej po stronie lewej. NatomiastK. G. (1)doznał zaczerwienienia obu policzków, powiek, czoła po prawej stronie, prawego ucha. Obrzęku wargi dolnej i drobnych zadrapań, a także zasinienia na prawym udzie w trzech miejscach.
A. D.był 7-krotnie karany:
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt III K 1481/07;
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt III K 407/15;
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt III K 89/16;
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt III K 258/16;
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt III K 105/17;
- wyrokiem Sadu Rejonowego w Częstochowie z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt III K 811/17.
- wyrokiem Sadu Rejonowego w Częstochowie z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt XVI K 616/18.
M. Ł.nie był dotychczas karany.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:wyjaśnień oskarżonegoA. D.(k. 175-177, 184, 373-375, 426v), wyjaśnień oskarżonegoM. Ł.(k. 90-91, 98-98v, 375-376v,427), częściowo zeznańK. G. (1)(k. 15-16, 377-379), częściowo zeznańR. S. (1)(k. 85, 156-157, 378v-382), zeznańA. Ł. (1)(k.55-55v, 422-423v), zeznańK. J.(k.78v-79, 423v-426), ujawnionych zeznańT. K.(k. 159-160), protokołu badania stanu trzeźwości ze świadectwem wzorcowania (k. 2,4,12); protokołu oględzin osób (k.5-7, 8-11); protokołu oględzin miejsca (k.19-24); protokołu okazania wizerunku wraz z tablicami poglądowymi (k. 26-29); protokołu przeszukania (k. 32-35, 53-54, 63-64); protokołu zatrzymania osoby (k. 66-67); oświadczenia (k.69); protokołu zatrzymania rzeczy (k. 110-112); umowy przechowania (k. 113); stwierdzenia tożsamości (k. 118); materiału poglądowego (dokumentacji fotograficznej) wraz z załącznikami (k.125-126); metryki identyfikacyjnej nośnika (k. 127); protokołu zatrzymania rzeczy (k. 128-130); oryginału umowy przechowania (k. 131); karty karnej (k. 138); karty karnej (k. 139-143); wywiadu środowiskowego (k. 145); wykazu dowodów rzeczowych (k. 151); opinii lekarskich dotyczących pokrzywdzonych (k. 168,169); wywiadu środowiskowego (k. 255); przedwstępnej umowy sprzedaży (k. 370); pismaE. D.(k. 428); opinii biegłego rzeczoznawcy (k. 457-459).
OskarżonyA. D.przesłuchany 7 marca 2019 r. przyznał się do zarzuconych mu czynów. Podał, że odR. S. (1)wraz zM. Ł.wynajmował pomieszczenie mieszkalne w domu usytuowanym w miejscowościS., gm.N., w którym to domu doszło do awantury w dniu 30 grudnia 2018r. Wskazał, że umowa najmu podpisana była do końca stycznia 2019r. i uiszczona była opłata za wynajem w kwocie 1600,00 zł., za miesiąc styczeń z góry, a nadto do domu zakupiony został przez niego iM. Ł.opał.A. D.wyjaśnił, że w dniu 30 grudnia 2018r.R. S. (1)będąc pod wpływem alkoholu i narkotyków kazał im wynosić się z domu i nie chciał zwrócić pieniędzy w kwocie 1600,00 zł. Wyjaśnił, że wywiązała się awantura,R. S. (2)był szczególnie napastliwy wobecM. Ł.. Dalej wyjaśnił, że to spowodowało, że stanął w obronie kolegi -M. Ł.i zaczął szarpać się zR. S. (1). Przyznał, iż uderzył pięściąR. S. (1), gdyż ten go szarpał i w ten sposób obronił się przedR. S. (1). Podczas awantury obecny byłK. G. (1), który również był nietrzeźwy i wtrącał się. W związku z czym również mógł zostać uderzony. Oskarżony podał, żeM. Ł.na pewno nikogo nie uderzył.A. D.wyjaśnił również, iż w związku z tym, żeR. S. (1)nie chciał oddać mu pieniędzy zabrał z domu laptopa, telewizor i telefon. Żadnych pieniędzy nie zabierał, a zabrane rzeczy traktował jako część utraconych pieniędzy. Dodał, żeR. S. (1)nie miał przy sobie kwoty 1600,00 zł, aby ją zwrócić, miał jedynie 30 zł. Wyjaśnił, że nie użył wobec pokrzywdzonych noża ani młotka. Chciał nastraszyćR. S. (1), ale tylko młotkiem. Przyznał także, że zamknęliR. S. (1)iK. G. (1)w składziku pod schodami.A. D.podał, żeM. Ł.przyniósł bańkę z benzyną, a on wylał benzynę pod drzwi, jednakże nie miał zamiaru podpalić benzyny. Chciał tylko nastraszyćR. S. (1)iK. G. (1), dać im nauczkę za agresywne zachowanie wobec niego iM. Ł.. Wyjaśnił, że zabrane rzeczy zostawił wC..
OskarżonyA. D.przesłuchany w toku posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania 7 marca 2019 r. potwierdził złożone wcześniej wyjaśnienia i przyznał się do pierwszego zarzucanego mu czynu. Po czym dodał, że przyznaje się również do drugiego z zarzucanych mu czynów. Podniósł, że było zamieszanie, a on bronił się przedS.i dlatego wziął młot, aby go postraszyć. Nadto dodał, że benzynę wylał pod kantorkiem i była to straszna głupota.
OskarżonyA. D.przesłuchany 22 maja 2019r. przed Sądem przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów, potwierdził wcześniej składane wyjaśnienia i wyraził chęć udzielania odpowiedzi na pytania stron.
Na pytania prokuratorawyjaśnił, że wynajmował dom odR. S. (1)od dwóch miesięcy, zgodnie z podpisaną umową. ZM. Ł.znali się od kilku lat i jak się dogadali toM. Ł.przyjechał do niego i przez miesiąc mieszkał w domu wynajmowanym odR. S. (1). Dodał, że od poniedziałku do piątku chodzili do pracy i nie pili alkoholu. Wyjaśnił, że przed 30 grudnia 2018r. non stop były incydentyR. S. (1)iM. Ł.. Dochodziło między nimi do rękoczynów. Przeważnie było to po alkoholu. Wyjaśnił, żeM. Ł.pracował dorywczo, a w weekendy pił alkohol i wówczas w domu pojawiał się takżeR. S. (1), który na wizyty nie przyjeżdżał, jeżeli nie było alkoholu. Podniósł, że gdy tylko zaczynała się awantura on wychodził do swojego pokoju, nie chciał w tym uczestniczyć, powód incydentów też nie był mu znany. Oskarżony podkreślił, że do awantur pomiędzyR. S. (1), aM. Ł.dochodziło z błahych powodów, były to drobnostki np. krzywe spojrzenieM., to że w różnych kwestiach miał rację. Wyjaśnił, że pracował razem zK. G. (1), natomiastM. Ł.pracował w innej firmie. Ze stronyK. G. (1)wobecM. Ł.były „słowne zagrywki”, nic więcej. Podając dalej, wyjaśnił, że do siłowego rozwiązania problemu doszło 30 grudnia 2018r. Podkreślił, że za pomocą telefonu nagrał wypowiedźR. S. (1), który mówił co mogą zabrać na poczet długu. Wskazał, żeM. Ł.po prostu złapał laptopK. G. (2)i zaniósł do samochodu. Nie wykluczył też, że laptop należący doK. G. (2)był już w aucie z uwagi na to, żeK. G. (2)przyjeżdżał z nimi doC.. Ponadto dodał, że wydał polecenieM. Ł., aby ten przyniósł benzynę, a także mówił mu co ma zabrać z domuR. S. (1). Zamknięcie w składziku miało dać nauczkęR. S. (1). Wyjaśnił, że nie wytrzymał już psychicznie złego traktowaniaM. Ł.. Zaprzeczył stanowczo, aby groził pokrzywdzonym nożem, natomiast przyznał, że „była benzyna i młot”.
Na pytania obrońcy oskarżonywyjaśnił, że dysponuje telefonem, za pomocą którego dokonał nagrania rozmowy zR. S. (1)odnośnie zgody na zabranie rzeczy, ale telefon jest wC., u kolegi, bo policja nie dokonała jego przeszukania i nie zabezpieczyła znajdujących się tam rzeczy. Ponadto dodał, że żałuje rozwoju wypadów, wszystko to było pod wpływem emocji. Podkreślił, że nie użył młota o wadze 5 kg, bo wówczas z nogi byłyby drzazgi. Wyjaśnił również, że gdyR. S. (1)fizycznie znęcał się nadM. Ł.on wychodził do drugiego pokoju, nie chciał się do tego mieszać, chciał mieszkać w tym domu.M. Ł.niejednokrotnie pukał do drzwi jego pokoju, żeby go wpuścić. Natomiast w sytuacjach, w których już reagował - próbował łagodzić sytuacje słownie.M. Ł.regulował płatność czynszu za wynajem pokoju, a gdy nie miał pieniędzy to on zakładał za niego. Wyjaśnił, że w dniu 30 grudnia 2018r. po bójce wyszedł z domu i złapał za młot z obawy przedR. S. (1)iK. G. (1). W tym czasieM. Ł.przebywał w domu i nie widział momentu brania młota. Oskarżony wyjaśnił, że żadnych dekoderów nie wziął, ani też pieniędzy w kwocie 150 zł. Dodał, że odŚ.przebywał w wynajmowanym domu i nie jeździł po alkohol i zakupy.
Na pytania PrzewodniczącejA. D.wyjaśnił, że skradziony laptop i telefon prawdopodobnie są w samochodzie, który przekazał pod opiekę koledze. Dodał, że nie umie wytłumaczyć tego, dlaczego zniszczył telefonK. G. (1), być może chodziło o odzywki. Ponadto podkreślił, żeK. G. (2)zastawił w lombardzie jego telewizor na co ma umowę z dnia 28 grudnia 2018r., natomiast w domu znajdowały się trzy telewizory należące doR. S. (1). Odnosząc się do zarzutu zabrania dekoderów podał, że w domu nie widział żadnych dekoderów. Wskazał, że programy telewizyjne oglądał z anteny naziemnej. Zapewniał, że przy barykadowaniu pokrzywdzonych w schowkuM. Ł.wykonywał jego polecenia. Odnosząc się do użycia młota podał, że wyszedł tarasem i udał się w stronę drugiego wejścia, młot leżał na dworze koło wejścia, z drugiej strony domu. Nie przypomina sobie aby zamachnął się na kogoś tym młotem. Tylko nim wymachiwał, żeby odpędzić atakującychR. S. (1)iK. G. (1). Wyjaśnił, że noże leżały na blatach w kuchni połączonej z salonem.
OskarżonyA. D.w dniu 4 czerwca 2019 na pytanie Przewodniczącej dodatkowo złożył wyjaśnienia odnoszące się do urządzeń zabranych w dniu zdarzenia. Oskarżony przedstawił swoje zdanie na temat stanu wizualnego i technicznego laptopa należącego doK. G. (1). Zdaniem oskarżonego laptop był niewiele wart, posiadał usterki. W swoich depozycjach odniósł się również do zastawienia w lombardzie telewizoraS.. Oskarżony wyjaśniając podkreślił, że telewizor został zastawiony byR. S. (1)mógł go odzyskać po zwrocie długu, jaki miał wobec nich, w związku z nieoddaniem pieniędzy w kwocie 1600,00 zł za czynsz. Podał, że otrzymał za telewizor 400 zł. W dalszej części wyjaśnił również, że laptop i telefon, należące doR. S. (1)znajdują się w jego samochodzie i on może je zwrócić. Odnosząc się do dekoderówA. D.podkreślił, że nie ma pojęcia o jakie dekodery chodzi.
OskarżonyM. Ł.przesłuchany w dniu 02 stycznia 2019 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, że nie uderzył nikogo młotem, ani nie oblał benzyną. Wykonywał tylko poleceniaA. D.spakowania rzeczy osobistych, telewizorów i laptopów. W dalszej części depozycji wyjaśnił, żeR. S. (1)będąc pod wpływem alkoholu stawał się nieprzyjemny, ubliżał mu, wyzywał, używał siły fizycznej, na przykład uderzał w twarz, wyłączał korki, po czym gdy wytrzeźwiał to przepraszał. Podczas jednej z takich kłótni, w dniu 30 grudnia 2018r.R. S. (2)kazał jemu iA. D.„wypierdalać” z domu. Podał, żeR. S. (1)pierwszy rzucił się naA. D.. Zarówno on jak iA. D.zdenerwowali się i wówczasA. D.powiedział, że nie wytrzyma psychicznie tych ubliżań i zażądał, abyR. S. (1)oddał pieniądze w kwocie 1600,00 zł zapłacone z góry za miesiąc wynajmu domu.R. S. (1)zakomunikował, że nie ma pieniędzy. Oskarżony wskazał, że rozmowę nagrywałA. D.zadając pytanieR. S. (1)co może zabrać ze sobą.R. S. (1)odpowiedział, żeby wziął co potrzeba. Wyjaśnił, że on w tym czasie pakował walizki na dole domu, ściągnął ze ściany telewizor, wziął dwa laptopy. Następnie wracając do domu zobaczył, jakR. S. (1)iK. G. (1)schodzą do „ganku” pod schodami, gdzie zostali zabarykadowani. W dalszej części wyjaśnił, że po przyjeździe doC.telewizormarki S.został zastawiony w lombardzie, na jego dowód za kwotę 400 zł. Nie wie co się stało z pozostałymi rzeczami. Wyjaśnił również, żeA. D.nie trzymał w ręku noża tylko młot o wadze 5 kg i nie przypomina sobie, abyA. D.tym młotem uderzył kogoś. Podkreślił, że on chodził do samochodu i sprawdzał, czy wszystko zostało zabrane – rzeczy osobiste i fanty, które pozwolił zabraćR. S. (1). Wyjaśnił, że zarównoR. S. (1), jak iK. G. (1)schodzili na dół dobrowolnie.K. G. (1)miał obrażenia nosa, po tym jakA. D.uderzył go.M. Ł.podkreślił, że nie widział dekoderów i nie widział również, abyA. D.je zabierał. NastępnieA. D.zamknął mężczyzn w przedsionku, zabarykadował drzwi i rozlał benzynę. Zaznaczył, że jego udziałem było przysunięcie jednego łóżka do drzwi. Wyjaśnił także, żeA. D.nie szukał podpałki, nie wyjął zapalniczki i nie dokonał podpalenia. W dalszych depozycjach oskarżony podał, że on nic z tego nie miał. Pieniądze za telewizor oddałA. D., a reszta rzeczy została w samochodzie. On tylko te rzeczy pakował do samochodu.
OskarżonyM. Ł.przesłuchany po raz kolejny na etapie postępowania przygotowawczego, w dniu 03 stycznia 2019 r. ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów i podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia. Nie wyraził chęci udzielania odpowiedzi na pytania. Wyjaśnił, że z tytułu zastawu telewizora nic nie otrzymał, a pozostałe rzeczy zabrane z domuR. S. (1)zostały w samochodzieA. D.. Ponadto dodał, że nie potrafi odpowiedzieć, dlaczego wykonywał poleceniaA. D..
OskarżonyM. Ł.przesłuchany w toku posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania, 3 stycznia 2019 r. nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Podtrzymał wyjaśnienia złożone na Policji i w Prokuraturze. Podniósł, że nie pobił, ani nie polał nikogo benzyną.
OskarżonyM. Ł.przesłuchany na rozprawie 22 maja 2019 r. ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów. Wyjaśnił, że doszło do awantury a następnie agresji z powodu utarczek słownych, do których doszło pomiędzy nim aR. S. (1). WówczasA. D.oznajmił, że nie będzie tolerował zachowaniaR. S. (1). Ponadto dodał, że do awantury dołączył się równieżK. G. (1)iR. S. (1)kazałA. D.i jemu opuścić jego dom w ciągu 10 min. Wyjaśnił, żeA. D.kazał mu spakować rzeczy, znajdujące się zarówno na dole domu jak i na piętrze i zanieść je do samochodu. Podkreślił, żeA. D.zapytałR. S. (1)o zwrot pieniędzy, które zapłacił z góry za wynajem domu. Kiedy usłyszał, że pieniędzy nie ma, postanowił nagrać rozmowę za pomocy telefonu komórkowego. W trakcie tej rozmowyR. S. (1)mówi co może zabrać. Oskarżony wyjaśnił, że spakował telewizor, laptopa, natomiast o dekoderach nic nie wie, nie widział ich. Podobnie wyjaśnił sytuację z nożem, że w ogóle nie miał o nim wiedzy. Dalej wskazał, że w międzyczasieA. D.poszedł po młot, przyniósł go, ale nie używał tego młota.
Na pytania prokuratoraMateusz Łąpierz wyjaśnił, że okoliczności wskazane przez współoskarżonego odnośnie jego relacji zR. S. (1)są prawdziwe. Podał również, że jego relacje zK. G. (1)nie były negatywne. Nie chciał wynajmować innego mieszkania wierząc za każdym razem, że konfliktowa sytuacja będzie tą ostatnią. Chciał zarobić pieniądze i wyjechać za granicę.
Na pytania obrońcywyjaśnił, że początkowo jego relacje zR. S. (1)były normalne, dopiero z czasem zaczęło dochodzić do różnych awantur z tytułu różnicy zdań i czasem dochodziło do przemocy również fizycznej. W dalszych depozycjach wyjaśnił, że on iA. D.zajmowali się domem, opiekowali się psem, kupowali opał i utrzymywali czystość w domu. Podkreślił, że nie wie co było powodem konfliktu w dniu 30 grudnia 2018r. Wyjaśnił, że w czasie awanturyA. D.był trzeźwy, a on pił alkohol dzień wcześniej rano i przed zdarzeniem. Podkreślił, że nie miał czasu myśleć, tak zaskoczyło go to zdarzenie. Widział w rękuA. D.młot i wynosił przedmioty na polecenieA. D.w zamian za pieniądze, któreR. S. (1)był winien. Było to z polecenia, z własnej inicjatywy nie ruszałby tych przedmiotów. Oświadczył, że jest mu przykro, chciałby przeprosić pokrzywdzonych.
Na pytania Przewodniczącejpodał, że awantura rozpoczęła się wieczorem około 20.00. Zawsze do kłótni dochodziło po alkoholu. W trakcie awantur dochodziło do szarpania między nim aR. S. (1). W dalszych depozycjach podał, że pakowanie rzeczy zajęło mu około 30 min. Samochód stał około 5 metrów od drzwi. Po wyjeździe następnego dnia został zastawiony w lombardzie telewizor.
OskarżonyM. Ł.w dniu 4 czerwca 2019 na pytanie Przewodniczącej dodatkowo złożył wyjaśnienia, oceniając wartość laptopa należącego doK. G. (1), na kwotę 150-200zł. Podkreślił, że laptop posiadał układ techniczny występujący w latach 2006-2008. Odnosząc się do laptopa należącego doR. S. (1)podał, że miał on około 3 lat i usterki techniczne. Ponadto dodał, że wartość sprzętu wskazana w akcie oskarżenia jest zawyżona. W zakresie dekoderów wyjaśnił, że nie miał wiedzy, że takie dekodery w ogóle były w domu. Jedynie widział dekoder telewizji naziemnej i ten który był wbudowany w telewizormarki S..
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W przedmiotowym postępowaniu kluczowymi dowodami dla oceny zgromadzonego materiału dowodowego i dokonania ustaleń faktycznych stały się przede wszystkim, wiarygodne wyjaśnieniaA. D.iM. Ł., składane w toku całego postępowania, oraz częściowo zeznania pokrzywdzonychK. G. (1)i w niewielkiej częściR. S. (1). Sąd uznając winę oskarżonych w zakresie przypisanych im czynów oparł się przede wszystkim na wyjaśnieniach oskarżonych i częściowo zeznaniach ww. świadków oraz na zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodach z dokumentów oraz opinii.
Całokształt okoliczności, związanych z przestępczym charakterem zachowań oskarżonych, ustalony został w dużej mierze na podstawie wyjaśnieńA. D.(przyznającego się, do zarzuconych mu czynów), uznając je za spójne i logiczne. Podkreślenia wymaga, żeA. D.w toku całego postępowania w sposób przejrzysty przedstawiał przebieg wydarzeń, do jakich doszło 30 grudnia 2018 r. Gdy podawane były dane przeczące stanowi faktycznemu stanowczo oponował. Oskarżony nie próbował przedstawiać siebie, jako wyłącznej ofiary działańR. S. (1). Przed Sądem otwarcie mówił, że wszystko było pod wpływem emocji i żałuje swoich czynów. Taka postawa oskarżonego, jak również sposób składania przez niego wyjaśnień w toku postępowania sądowego, kiedy Sąd miał możliwość osobiście uczestniczyć w czynnościach procesowych, doprowadziła do wniosku, że wyjaśnieniaA. D.jawią się jako szczere i spontaniczne. W ocenie Sądu, za w pełni wiarygodne należało uznać również wyjaśnieniaM. Ł., w których wskazał, że nie uderzył nikogo i nie oblewał benzyną, nie zadawał ciosów i nie groził użyciem młota, noża i podpaleniem. Ponadto Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, iż nie uzyskał on żadnych korzyści z popełnionych przestępstw, gdyż pieniądze za zastaw telewizora przekazałA. D., natomiast pozostałe rzeczy zabrane z domuR. S. (1)zostały w samochodzie należącym również doA. D.. Wiarygodne są też twierdzenia oskarżonego, że w czasie zdarzenia wykonywał poleceniaA. D., oraz to iż współoskarżony nie używał noża, a jedynie miał w ręku młot. Zdaniem SąduM. Ł., zgodnie z prawdą podał, że zabrany został telewizor i laptopy, telefon natomiast dekoderów nie widział i nic mu nie było wiadomo o nich. Za wiarygodne Sąd uznał również wyjaśnieniaM. Ł., w których wskazywał, że żałuje swojego zachowania, oraz że jest mu przykro i szczerze przeprosił pokrzywdzonych co potwierdziła postawa oskarżonego prezentowana w toku całego postępowania.
OskarżeniA. D.iM. Ł.zostali przesłuchani zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i bezpośrednio przed Sądem. Oskarżeni złożyli wyjaśnienia, w których szczegółowo podali przebieg zdarzeń z 30 grudnia 2018r., jak również wskazali na to, w jakich okolicznościach doszło do zdarzenia, jaki był jego przebieg i co najważniejsze niczego nie umniejszali. Ponadto wyjaśniali, jak się zachowywał pokrzywdzonyR. S. (1). Jakie emocje im towarzyszyły.A. D.opisał, jakie czynności podejmował, oraz wskazał na to, że to on wydawał poleceniaM. Ł.. Obydwaj wskazali co zostało zabrane z domuR. S. (1), w jakich okolicznościach do tego doszło i z jakiego powodu.
Wyjaśnienia oskarżonych korespondują częściowo z zeznaniami pokrzywdzonychR. S. (1)iK. G. (1)– przyznającego, że każdy z uczestników zdarzenia z dnia 30 grudnia 2018r. miał w tym swój większy lub mniejszy udział.
W ocenie Sądu złożone przez oskarżonegoA. D.wyjaśnienia nie stanowiły przyjętej przez niego linii obrony, a jego depozycje odzwierciedlają rzeczywisty przebieg wydarzeń. Znalazły one potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym w związku z czym nie można im odmówić wiarygodności. Podobnie Sąd ocenił jego wyjaśnienia, w których twierdził, że do zdarzenia doszło w wyniku złego zachowaniaR. S. (1)i silnych emocji „nie wytrzymałem psychicznie”, „chciałem dać nauczkęS.”. Powyższe depozycjeA. D.nie stoją w sprzeczności, z uznanymi w tym zakresie za wiarygodne, wyjaśnieniamiM. Ł., uzupełnionymi przez wiarygodne zeznania pokrzywdzonegoK. G. (2), z których jednoznacznie wynika, że zachowanieR. S. (1)było niewłaściwe i agresywne. Podkreślenia wymaga fakt, że oskarżonyM. Ł.potwierdził depozycje współoskarżonego co do okoliczności, że on tylko wykonywał polecenia pakowania rzeczy do samochodu, natomiast toA. D.wydawał komendy. W tym zakresie obydwaj oskarżeni złożyli zgodne wyjaśnienia. Sąd w przekonaniu co do prawidłowości ustaleń w zakresie rzeczywistego przebiegu wydarzeń z 30 grudnia 2018 r. i roli, jaką odegrało zachowanieR. S. (1), uznał iż pokrzywdzony w dużym stopniu przyczynił się do przebiegu zdarzenia. Początkowo między nim a oskarżonymi doszło do utarczek słownych, które przerodziły się w kłótnię, która doprowadziła do awantury i agresywnego, połączonego z użyciem siły fizycznej – zachowaniaA. D.. Obydwaj oskarżeni, począwszy od wyjaśnień składanych w postępowaniu przygotowawczym, jak również na etapie procesu, zgodnie potwierdzili, że zachowanieR. S. (1)„prowokowało coraz bardziej”. Pokrzywdzony był coraz bardziej niemiły i coraz agresywniejszy w stosunku doM. Ł.. ZarównoA. D., jak iM. Ł.przeszkadzało niemiłe odzywanie się pokrzywdzonego, jak również używanie przez niego siły fizycznej. Opisany powyżej stosunek pokrzywdzonego doM. Ł.doprowadził do tego, że emocje urosły w siłę w momencie, gdy właściciel mieszkania zakomunikował oskarżonym, iż mają opuścić jego dom w ciągu 10 minut, jednocześnie nie chcąc im zwrócić kosztów wynajmu opłaconego za miesiąc z góry oraz zakupu opału. Oskarżeni nie zgodzili się na takie traktowanie, niemniej w ocenie Sądu czyny, których się dopuścili nie zasługują na aprobatę w żadnym zakresie. Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnieniaM. Ł., że doznawał on odR. S. (1)przykrości słownej jak i ataku fizycznego. Powyższe znajduje potwierdzenie w depozycjachA. D., który był świadkiem zachowania ze strony właściciela domu i jego porywczego charakteru, jednakże nie interweniował za często z uwagi na to, że zależało mu na tym, aby mieć miejsce zamieszkania. WyjaśnieniaA. D.w tym zakresie zasługują na wiarę, w szczególności, że jego depozycje znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach współoskarżonego, jak również w zeznaniach świadkaK. G. (1). Sąd uznał również za wiarygodne wyjaśnienia, w których oskarżeni zgodnie wskazują, żeA. D.trzymał w ręku tylko młot, natomiast nie używał noża. Wyjaśnienia oskarżonych odnoszące się do zadawania ciosów ręką, Sąd również uznał za wiarygodne.A. D.dokładnie podał, że uderzyłR. S. (1), aK. G. (1)również mógł otrzymać cios, bo wtrącał się. Powyższe znajduje potwierdzenie zarówno w depozycjach pokrzywdzonych jak i w opiniach lekarskich. Oceniając wyjaśnienia oskarżonych, w zakresie grożenia podpaleniem Sąd uznał, że na polecenieA. D.pokrzywdzeni w pierwszej kolejności udali się na piętro domu, a następnie zeszli na dół i poszli do schowka pod schodami, gdzie zostali zabarykadowani meblami. Sąd uznał, żeA. D.wydał polecenieM. Ł., aby ten pomagał mu w barykadowaniu pokrzywdzonych, co teżM. Ł.uczyni, a następnieM. Ł., również na polecenie kolegi, przyniósł bańkę z benzyną, którą zostały oblane przedmioty barykadujące wejście do schowka. Ponadto Sąd uznał jednoznacznie, żeA. D.iM. Ł.dokonali zaboru w celu przywłaszczenia: telewizoramarki S.o przekątnej 60 cali o wartości nie mniejszej niż 1.900 zł, telefonu komórkowegomarki S. (...)o wartości 210 zł, laptopamarki L.o wartości 250 złotych – to jest mienia o łącznej wartości 2.360 zł na szkodęR. S. (1)oraz laptopamarki L.o wartości 250 zł na szkodęK. G. (1). Jednocześnie Sąd uwzględnił, iż motywem działania oskarżonych, w tym przypadku, była chęć pokrycia kosztów, jakie ponieśli w związku z zapłatą z góry za czynsz i za zakup opału.
ZeznaniaK. G. (2)Sąd uznał za wiarygodne jedynie w części korespondującej z wyjaśnieniami oskarżonych. Zeznania ww. świadka były o tyle istotne, że wskazywały one jednoznacznie, jaki udział w zdarzeniu miał pokrzywdzonyR. S. (1). Spontaniczne zeznania świadka, który przebywał w domu i uczestniczył w awanturze, potwierdziły wyjaśnieniaA. D.iM. Ł.w tym zakresie. Depozycje ww. świadka korespondowały również częściowo z zeznaniamiR. S. (1), który przyznał, że doszło do awantury i rzeczywiście kazał się wyprowadzić oskarżonym. Sąd uznał również za wiarygodne zeznania, w których świadek przedstawia, żeA. D.sam poszedł po młotek „ nikt za nim nie poszedł, nikt po niego nie wyszedł, przyszedł z młotkiem”. Zeznania w tym zakresie korespondują z wyjaśnieniami oskarżonych. ZarównoA. D.jak iM. Ł.podawali, że młot trzymałA. D.. Sąd uznał również za prawdziwe depozycje, w których świadek podał, żeA. D.trzymając młotek i grożąc kazał jemu iR. S. (1)iść na piętro, a po kilkudziesięciu minutach zejść do schowka pod schodami i tam zostali zabarykadowani i polani benzyną. Sąd obdarzył przymiotem wiarygodności zeznania, w których świadek podał, że został uderzony rękojeścią młota w nogę przezA. D., aM. Ł.tylko wykonywał poleceniaA. D.. Jako wiarygodne jawią się również zeznania świadka, w których twierdził on, że oskarżeni zabrali laptop będący jego własnością i że nie widział w domu dekoderów, podając: „były dekodery, które były antenami, nie widziałem dekoderów z(...)”. W tym zakresie są one spójne z wyjaśnieniami obu oskarżonych, którzy zgodnie podkreślali, że nie zabrali dekoderów.
Sąd nie dał wiary zeznaniomK. G. (1)w zakresie w jakim podał, żeA. D.wymachując młotkiem chciał go zabić. O tym, żeA. D.zdawał sobie sprawę z tego, jaką krzywdę może wyrządzić uderzenie młotkiem świadczą nie tylko jego wyjaśnienia ale i czyny.A. D.nie chcąc nikomu zrobić krzywdy, choćby przypadkowo, uderzyłK. G. (1)w prawe udo, jedynie trzonkiem młotka. Ponadto Sąd odmówił wiarygodności zeznaniom świadka w zakresie, w jakim twierdził on, żeA. D.miał w jednym ręku młot, a w drugim nóż o długości ostrza około 8-10 cm. z czarną rękojeścią. Powyższe nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym uznanym za wiarygodny, w szczególności żaden z oskarżonych, którym Sąd dał wiarę w całości, nie potwierdził tej okoliczności. Ponadto świadek w zeznaniach wskazywał początkowe, że nóż leżał w łazience na piecu, przy umywalce, natomiast innym razem, że leżał na stoliku przy którym siedzieli. Zeznania świadka w tym zakresie różnią się również od zeznańR. S. (1), który zeznał żeA. D.wziął nóż kuchenny z drewnianą rękojeścią o długości 15-20 cm i ostrzu o długości 30 cm. Są to na tyle duże rozbieżności w opisie noża, jak i miejsca, z którego nóż miał być zabrany, że Sąd nie mógł uznać zeznań pokrzywdzonych, w tym zakresie, za wiarygodne.
Za wiarygodne należało uznać zeznaniaR. S. (1)w zakresie, w jakim korespondują one z zeznaniami świadkaK. G. (1)oraz z wyjaśnieniami oskarżonych. Z tego powodu za wiarygodne zostały uznane zeznania dotyczące: wynajmu pokojuA. D.w domu wS., przyul. (...)gm.N., zaistnienia awantury w dniu 30 grudnia 2018r., uderzenia w twarz przezA. D.w czasie ogólnej wymiany ciosów. Ponadto Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka co do tego, że wraz zK. G. (1)na polecenieA. D.poszli na piętro domu, a następnie zeszli na dół i zostali zabarykadowani w schowku pod schodami i polani benzyną. Sąd uznał również za wiarygodne zeznania świadka co do sposobu wydostał się ze schowka i powodów nie poinformował policji bezpośrednio po zdarzeniu. Powyższe znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonych, jak i częściowo w zeznaniach świadkaK. G. (1).
W pozostałym zakresie sąd nie uznał zeznań świadka za wiarygodne. Sąd odmówił wiarygodności twierdzeniom świadka, że z domu oskarżeni zabrali dekodery cyfrowegoP.. Żaden z oskarżonych, jak również świadekK. G. (2)nie potwierdzają tej okoliczności. Co więcej wszyscy oni twierdzą, że dekoderów w ogóle nie widzieli w domu. Sąd nie uznał również za wiarygodne zeznań, w których świadek podawał, żeA. D.straszył go nożem. Co prawda drugi z pokrzywdzonych, tj.K. G. (2)podawał, żeA. D.miał w jednym ręku nóż a w drugim - młot, przy czym świadkowie odmiennie wskazują na wygląd noża i miejsce, skąd ten nóż został wzięty.R. S. (1)wskazuje na nóż kuchenny z drewnianą rękojeścią o długości 15-20 cm i ostrzu o długości 30 cm, a tymczasemK. G. (1)określił, że nóż miał 8-10 cm ostrze i czarną rękojeść. Jednocześnie obydwaj oskarżeni, od początku, zgodnie i konsekwentnie negują grożenie nożem.
ZeznaniaA. Ł. (1)Sąd uznał za wiarygodne, choć nie miały one większego znaczenia przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie. Świadek bowiem zeznawał, w jakim stanie emocjonalnym byłM. Ł.po powrocie zW.. Podkreślił, że był wystraszony i „brał co mu kazali brać”. Podał również, że z relacji syna dowiedział się, iż właściciel mieszkania krzyczał i huczał na niego.A. Ł. (1)nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia, zeznał jedynie, że syn opowiedział mu, że na policję ma się zgłosić zapewne z uwagi na telewizor, który zaniósł do lombardu. Powyższe koresponduje z uznanymi w całości za wiarygodne, wyjaśnieniamiA. D.iM. Ł., którzy przyznali się do zastawienia telewizora należącego doR. S. (1)w lombardzie za kwotę 400 zł., gdzie umowa spisana była na daneM. Ł.. Kradzież telewizora potwierdziliK. G. (1)iR. S. (1). Ponadto zeznaniaA. Ł. (1), dotyczące sposobu traktowaniaM. Ł.przezR. S. (1), korespondują z zeznaniamiK. G. (1).
Za wiarygodne należało również uznać zeznaniaK. J.właścicielki nieruchomości wS., gdzie oskarżeni wynajmowali pokój.K. J.nie była naocznym świadkiem zdarzenia z 30 grudnia 2018r. WP., a tym bardziej w domu w StajeW., świadek bywała okazjonalnie. Jej zeznania ograniczyły się do depozycji związanych z tym co zastała w domu w dniu 31 grudnia 2018r. Świadek co prawda zeznała, iż pozostaje zR. S. (1)w separacji, jednakże ta okoliczność nie stanowiła przyczyny, jakoby świadek miała zeznawać na korzyść lub niekorzyść pokrzywdzonego. Wręcz przeciwnie,K. J.bardzo pozytywnie wypowiadała się na tematR. S. (1). Podała, żeR. S. (1)po zdarzeniu był roztrzęsiony, płakał i mówił, że zostały zabrane telewizory, laptopy i dekodery. Ponadto dodała, że w mieszkaniu były zniszczenia, połamane fotele, stół, uszkodzeniu uległa kanapa, oraz nie można było otworzyć drzwi. Świadek zeznała, że w jej mniemaniu te zniszczenia powstawały w dniu zdarzenia. Sąd obdarzył przymiotem wiarygodności spontaniczne zeznaniaK. J.. Powyższe zeznania potwierdzają wyjaśnienia oskarżonych, oraz zeznania pokrzywdzonych co do okoliczności awantury zaistniałej w dniu 30 grudnia 2018r.
ZeznaniaT. K.Sąd odczytał, albowiem bezpośrednie przesłuchanie świadka było niemożliwe. Ponadto Sąd uznał zeznania ww. świadka za wiarygodne w całości. Świadek w depozycjach odnosił się do okoliczności spędzenia czasu z oskarżonymi 31 grudnia 2018 r. Ponadto dodał, że nie są mu znane okoliczności zdarzenia z 30 grudnia 2018r., a jadąc na wspólna zabawę sylwestrową samochodem należącym doA. D.widział w samochodzie laptop.
Odnośnie opinii z zakresu wyceny ruchomości utraconych 30 grudnia 2018 r., przez pokrzywdzonych, wskazać należy, że zawarte w niej wnioski są jasne, pełne i pozbawione sprzeczności oraz że została ona sporządzona przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Z uwagi na powyższe opinia ta stanowiła podstawę poczynionych przez Sąd ustaleń. W jej światle sąd nie dał wiary pokrzywdzonym w zakresie wyceny utraconego sprzętu.
Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia pozostałych zgromadzonych dowodów, ujawnionych i zaliczonych w poczet materiału dowodowego na rozprawie 24 lipca 2019 r., też nie budziła wątpliwości sądu. Dokumenty, tj. m. in. opinie i protokoły zostały sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, przez uprawnione do tego podmioty. Wnioski końcowe opinii (zarówno dotyczącej wyceny ruchomości, jak i opinii w zakresie obrażeń doznanych przez pokrzywdzonych) zostały przedstawione przez biegłych w sposób przejrzysty, a same opinie nie wykluczają się wzajemnie, są jasne, pełne i nie zawierają sprzeczności oraz wydane zostały przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną w zakresie niezbędnym do wydania opinii w tym przedmiocie.
Przepisart. 280 § 2 k.k.zawiera kwalifikowany typ rozboju, kiedy sprawca posługuje się bronią palną, nożem lub innym niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym albo działa w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub wspólnie z inną osobą, która posługuje się tą bronią. Wystarczy, że niebezpieczny przedmiot zostanie co najmniej okazany na początku rozboju lub w jego trakcie (tak trafnie SN w wyr. z 13.4.1973 r., III KR 32/73, OSNKW 1973, Nr 11, poz. 143; B. Michalski, w: Wąsek, Kodeks karny, t. 2, 2008, Warszawa 2006, s. 892). Oznacza to więc, że samo posiadanie przez sprawcę w chwili rozboju niebezpiecznego narzędzia, bez co najmniej demonstrowania możliwości jego użycia czy też nawet bez jego okazania, nie może być traktowane jako kwalifikowana postać rozboju (tak słusznie SA w Krakowie w wyr. z 30.3.1995 r., II AKr 59/95, Prok. i Pr. – wkł. 1996, Nr 1,poz. 14).
Powszechnie przyjmuje się, że dobrem chronionym przy przestępstwie zart. 189 k.k.jest osobista wolność człowieka w znaczeniu fizycznym (ruchowym, lokomocyjnym), tj. w znaczeniu możliwości swobodnego poruszania się oraz przemieszczania zgodnie z własną wolą. Sprawca tego czynu uniemożliwia lub znacznie ogranicza bowiem możliwość poruszania się pokrzywdzonego w zgodzie z jego wolą przebywania poza miejscem, w którym się znajduje. Przedmiotem ochrony w czynach zabronionych zart. 189 k.k.jest wolność w znaczeniu swobody ruchów i możliwości zmiany miejsca pobytu. Przede wszystkim w zakres czynności sprawczej omawianego przestępstwa może wejść użycie przemocy, np. w postaci zamknięcia siłą ofiary w jakimś pomieszczeniu (lokalu, piwnicy, magazynie), skrępowania jej, pozostawienia pod nadzorem (innych osób, psów), zniszczenia rzeczy (uszkodzenia zamka, drzwi w pomieszczeniu lub zatarasowania jedynego wyjścia z pomieszczenia ciężkimi przedmiotami) …(wyr. SA w Warszawie z 5.6.2013 r., II AKa 107/13, Legalis).
Sąd dokonując zmiany opisu czynów w pkt I i II aktu oskarżenia, miał na uwadze fakt, iż nie zaistniała groźba podpalenia w trakcie rozboju i dlatego wyeliminował z opisu czynu zarzucanego oskarżonym w punkcie pierwszym aktu oskarżenia, sformułowanie o użyciu groźby podpalenia. Nie mniej należy podkreślić, że ta groźba powstawała w momencie, kiedy oskarżeni zdecydowali się na zamknięcie pokrzywdzonych w pomieszczeniu pod schodami, zabarykadowanie drzwi i wylanie benzyny, czym doprowadzili do pozbawienia wolności pokrzywdzonych. Niebezpieczeństwo podpalenia stanowiło utrudnienie w wydostaniu się pokrzywdzonych z tego zamknięcia, gdyż mając świadomość, że przedmioty barykadujące wejście są polane benzyną, pokrzywdzeni bali się, że może się ona zapalić. W ocenie sądu, dopiero w tym właśnie momencie pojawiła się groźba podpalenia. W trakcie dokonywania przestępstwa rozboju ani pokrzywdzeni nie mieli świadomości, że taka groźba zaistnieje, ani oskarżeni nie mieli zamiaru użycia benzyny do zastraszenia pokrzywdzonych. Z chwilą przystąpienia do realizacji znamion drugiego przestępstwa, tj. pozbawienia wolności, w celu wzmocnienia bariery jaką stanowiła barykada z mebli, oskarżeni postanowili polać ją benzyną.
Analizując przebieg zdarzeń, przedstawiony szczegółowo przez oskarżonych i w zakresie uznanym za wiarygodny, przez pokrzywdzonych, nie budzi wątpliwości Sądu, żeA. D.użył wobecR. S. (1)iK. G. (1)przemocy polegającej na uderzeniu młotem o wadze 5 kg (a precyzyjnie trzonkiem od tego młota) w nogęK. G. (1)oraz zadaniu ciosów w tym pięścią w twarzR. S. (1), a także grożąc użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci młota o wadze 5 kg dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telewizoramarki S.o przekątnej 60 cali o wartości nie mniejszej niż 1.900 zł, telefonu komórkowegomarki S. (...)o wartości 210 zł, laptopamarki L.o wartości 250 złotych – to jest mienia o łącznej wartości 2.360 złna szkodęR. S. (1)oraz laptopamarki L.o wartości 250 złna szkodęK. G. (1).
Ponadto nie ulega wątpliwości, żeM. Ł.działał wspólnie i w porozumieniu zA. D..M. Ł.wykonywał polecenia współoskarżonego, widząc, jak ten grozi pokrzywdzonym użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci 5 kg młota. Nie przeszkodził koledze, który wymachiwał tym młotem. Co prawda podkreślić należy, że trwała awantura, wzajemna wymiana ciosów pomiędzyA. D.a pokrzywdzonymi, którzy byli pod wpływem alkoholu i w ten sposóbA. D., również odpierał atak napierającychR. S. (1)iK. G. (1). Sąd uznał jednak, że przedmiotowy młot był nie tylko narzędziem obrony, ale przede wszystkim, w szczególności w późniejszej fazie wydarzeń, był on już tylko przedmiotem groźby, że zostanie użyty, w razie nieposłuszeństwa. Od momentu, gdyA. D.kazał pokrzywdzonym wejść po schodach na piętro, młot stał się niebezpiecznym narzędziem, którego użycia obawiali się pokrzywdzeni. Chcąc uwiarygodnić swoje groźbyA. D., na schodach uderzyłK. G. (1), trzonkiem tego młota w prawe udo. Oskarżony użył tylko trzonka, gdyż miał świadomość, jaki uraz może spowodować uderzenie młotem ważącym 5 kilogramów (o czym była mowa powyżej). Okazując pokrzywdzonym młot, machając nim, a także uderzającK. G. (1)trzonkiem od tego młota, oskarżony miał świadomość, że jest to niebezpieczne narzędzie, którego użycia pokrzywdzeni się boją, czego dowodzi fakt, że najpierw zgodnie z jego poleceniem udali się na górę a potem zeszli na dół i weszli do schowka pod schodami.M. Ł.również widział reakcję pokrzywdzonych na młot, który trzymał w rękuA. D.i doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że pokrzywdzeni go słuchają, gdyż boją się użycia tego młota. Wizja użycia przezA. D.młota przełamała ich opór, więc nawet nie próbowali oni zapobiec zabraniu należącego do niż sprzętu w postaci telewizora, dwóch laptopów i telefonu.
W oparciu o poczynione ustalenia faktyczne i prawne Sąd uznał,A. D.za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I wyroku. Oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu zM. Ł., posługując się wobecR. S. (1)iK. G. (1)niebezpiecznym narzędziem w postaci młota, grożąc użyciem w stosunku do niech okazywanego narzędzia, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telewizoramarki S.o przekątnej 60 cali o wartości nie mniejszej niż 1.900 zł, telefonu komórkowegomarki S. (...)o wartości 210 zł, laptopamarki L.o wartości 250 złotych – to jest mienia o łącznej wartości 2.360 zł na szkodęR. S. (1)oraz laptopamarki L.o wartości 250 zł na szkodęK. G. (1)czym wyczerpał ustawowe znamiona czynu zabronionego stypizowanego wart. 280 § 2 k.k.Co prawdaA. D.nie wynosił osobiście opisanych powyżej przedmiotów, ale w ramach podziału ról między nim aM. Ł., do niego należało zastraszenie niebezpiecznym narzędziem pokrzywdzonych, byM. Ł.mógł bez przeszkód wynieść przedmioty do pokrzywdzonych należące.
Z uwagi na wyżej opisany podział rólM. Ł.również został uznany za winnego popełnienia czynu zabronionego stypizowanego wart. 280 § 2 k.k.Co prawdaM. Ł.osobiście nie groził niebezpiecznym narzędziem i nie uderzał pokrzywdzonych, ale widział, jak ciężkim, 5 kg młotem, grozi imA. D..M. Ł.w żaden sposób mu w tym nie przeszkadzał, a wręcz przeciwnie, korzystał z faktu, że pokrzywdzeni są zastraszeniu, boją się podjąć jakiegokolwiek działania, by nie sprowokowaćA. D., dzięki temu bez przeszkód mógł wynosić przedmioty, które sam uznał za wartościowe, i które pokryją ich roszczenia wobecR. S. (1).
Sąd uznał, jednocześnie, że wobecM. Ł.ma zastosowanieart. 60 § 2 pkt 2 k.k.Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowegoM. Ł.bezkrytycznie wykonywał poleceniaA. D., sam nie groził pokrzywdzonym, nie używał wobec nich przemocy, nie był w stosunku do nich agresywny, nawet się do nich nie odzywał (o czym zgodnie wyjaśniali oskarżeni i zeznawali pokrzywdzeni), a nawet w rozmowie zA. D.powstrzymywał go przed podpaleniem. PonadtoM. Ł., jak wynika z powyżej szczegółowo omówionych i uznanych w tym zakresie za wiarygodne, wyjaśnień obydwu oskarżonych, pieniądze za sprzedaż telewizora w lombardzie oddałA. D., resztę zabranych pokrzywdzonym rzeczy pozostawił w samochodzieA. D..M. Ł.w toku całego procesu, konsekwentnie wskazywał, że toA. D.wydawał mu poklecenia, aA. D.to potwierdził. Z uwagi na tak opisaną postawę sprawcy, a także jego późniejszy żal, skruchę, przeproszenie pokrzywdzonych, dążenie do szybkiego zakończenia postępowania, poprzez złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze, sąd uznał, że wobecM. Ł.należy zastosować instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Sąd doszedł również do przekonania, że zarównoA. D.jak iM. Ł.dopuścili się popełnienia czynu przypisanego im w punkcie III wyroku, tj. pozbawienia wolności pokrzywdzonych. Oskarżeni nakłaniając pokrzywdzonych do wejścia do schowka pod schodami i barykadując wejście meblami a także oblewając te meble i jednocześnie pokrzywdzonych benzyną, a także grożąc podpaleniem, zachowaniem swoim wyczerpali znamiona przestępstwa pozbawienia wolności, opisanego wart. 189§1 kk. W tym przypadku oskarżeni również działali wspólnie i w porozumieniu w ramach uzgodnionego podziału ról. NajpierwA. D.kazał pokrzywdzonym wejść do schowka pod schody, następnie wspólnie zM. Ł.przesunęli do wejścia ciężkie meble, by uniemożliwić pokrzywdzonym wydostanie się stamtąd, wreszcie na polecenieA. D.M. Ł.przyniósł benzynę, którąA. D.polał barykadę i pokrzywdzonych (gdyż w schowku było bardzo mało miejsca). Po czym obaj oskarżeni wsiedli do samochodu i odjechali doC., zostawiając zabarykadowanych pod schodami pokrzywdzonych.
W świetle powyższego w ocenie Sądu należało uznać, żeA. D.orazM. Ł.swoim zachowaniem wyczerpali ustawowe znamiona przestępstwa zart. 189 § 1 k.k.
Uwzględniając powyższe ustalenia i rozważania faktyczne i prawne nie ulega wątpliwości, że oskarżeni swoim zachowaniem wyczerpali znamiona przypisanych im przestępstw. Sąd wymierzając oskarżonym kary jednostkowe, jak również karę łączną kierował się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi wart. 53 k.k.i uwzględnił wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy tak związane z samymi czynami jak i osobami sprawców.
Sąd uznał, że stopień winy ww. oskarżonych jest znaczny. Oskarżeni mieli niczym nie zakłóconą zdolność do rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia swoich czynów, co skutkuje przyjęciem, że wiedzieli, iż podejmowane przez nich działania naruszają normy prawne. Oskarżeni w pełni świadomie – nie cierpią bowiem oni na żadne zaburzenia uniemożliwiające swobodne podejmowanie decyzji – zdecydowali się na popełnienie dwóch czynów zabronionych. Okolicznością obciążającą oskarżonegoA. D.była jego uprzednia karalność za przestępstwa umyślne, a ponowne popełnienie umyślnego przestępstwa wskazuje na wysoki stopień jego demoralizacji i lekceważenie porządku prawnego. Jako wysoce naganne należało ocenić zachowanie oskarżonegoA. D., który w celu zastraszenia pokrzywdzonych używał ciężkiego młota. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych obu oskarżonym jest znaczny. Oskarżeni godzili w podstawowe wartości, tj. poczucie bezpieczeństwa, wolności, w życie i zdrowie pokrzywdzonych. Działali z niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Przy czym podkreślić należy, żeA. D.iM. Ł.nie chcieli wzbogacić się, ale czynu dopuścił się z poczucia własnej krzywdy. Po pierwsze z uwagi na wyżej opisane zachowanieR. S. (1), pod drugie z uwagi na niemożność odzyskania pieniędzy za czynsz za miesiąc styczeń, które zapłacili z góry i za zakup opału na zimę. Dodatkowo, jako okoliczność łagodzącą, Sąd uwzględnił sposób działania oskarżonegoA. D., który groził wprawdzie młotem, ale trzymał go w stosunkowo bezpiecznej odległości od pokrzywdzonych, a gdy postanowił go użyć, uderzyłK. G. (1)jedynie trzonkiem młota. Ponadto oskarżony nie odzywał się wzgardliwie w stosunku do swoich ofiar. Jak przyznali sami pokrzywdzeni w zachowaniuA. D.widać było zdenerwowanie, a jak sam oskarżony wskazał zdenerwowanie to było wynikiem zachowaniaR. S. (1).
Wymierzając oskarżonym kary, Sąd ocenił także warunki i właściwości osobiste oskarżonych. W odniesieniu doA. D., jako okoliczność negatywnie wpływającą na wymiar kary, Sąd uwzględnił fakt, że to oskarżony inicjował zachowanieM. Ł.w przedmiotowej sprawie, to on wydawał mu polecenia, to on również groził pokrzywdzonym użyciem niebezpiecznego narzędzia, by uniemożliwić im przeciwstawienie się zaborowi należących do nich rzeczy. Za okoliczność łagodzącą wobecA. D.Sąd uznał przyznanie się do winy, skruchę i chęci współpracy z organami ścigania. Powyższe zachowanie oskarżonego świadczyło o pozytywnej refleksji i o uznaniu karygodności swych zachowań.
Za okoliczności łagodzące w stosunku doM. Ł.uznać należało dotychczasowa niekaralność, przyznanie się – co do zasady – do popełnienia zarzuconych mu czynów, postawę oskarżonego podczas całego postępowania, polegającą na złożeniu wyczerpujących i obszernych wyjaśnień (obciążających zarówno siebie jak i współoskarżonego), które umożliwiły Sądowi poczynienie jednoznacznych ustaleń faktycznych, współpracę z organami ścigania. Poza tym opisana powyżej postawaM. Ł.pozwoliła na zastosowanie wobec jego osoby instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, albowiem Sąd uznał, że z uwagi na rolę jaką odegrałM. Ł.w dokonaniu przestępstwa rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia, jego stosunek do pokrzywdzonych, nawet najniższa kara przewidziana za czyn zart. 280§2 kk, byłaby niewspółmiernie surowa.
Sąd uznał, że karą adekwatną do stopnia zawinienia oskarżonegoA. D.będzie: za czyn przypisany mu w punkt I wyroku – kara 3 lata pozbawienia wolności; za czyn przypisany w punkcie III wyroku – kara 6 miesięcy pozbawienia wolności. W przypadkuM. Ł.Sąd wymierzył: za czyn przypisany oskarżonemu w punkcie II wyroku – w oparciu oart. 60§6 pkt 2 kkkarę 1 roku pozbawienia wolności, a za czyn przypisany w punkcie III wyroku – karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Zgodnie z treściąart. 85 k.k.stanowiącego, że jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną. Stosownie zaś doart. 86 § 1 k.k., Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności.
Uwzględniając powyższe Sąd wymierzył oskarżonemuA. D.karę łączną w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, aM.karę roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby wynoszący 3 lata i uznając, że kary te będą karami adekwatnymi, biorąc pod uwagę obecną ocenę zachowania oskarżonych i konieczność oddziaływania na resocjalizację skazanych, dotychczasową wielokrotną karalnośćA. D.i niekaralnośćM. Ł., związek przedmiotowo-podmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami i wreszcie potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Na pozytywną ocenę zachowania - obydwu oskarżonych – zasługiwała jak już wcześniej wspomniano ich postawa prezentowana w toku całego postępowania. Pamiętać bowiem należy, że oskarżeni od początku przejawiali refleksję odnośnie swojego zachowania objętego przedmiotowym postępowaniem, szczerze żałowali popełnionych czynów, przepraszali pokrzywdzonych i deklarowali chęć naprawienia szkody.
Wymiar orzeczonych kar ma charakter prewencji szczególnej, która ma spełnić cele wychowawcze w stosunku do oskarżonych, a także cele prewencji ogólnej, a więc utwierdzić w społeczeństwie przekonanie o nieuchronności kary adekwatnej do wagi czynu. W ocenie Sądu, ww. okres pozbawienia wolności orzeczony wobecA. D.będzie wystarczający, aby oskarżony mógł odczuć dolegliwość kary za swoje czyny, których znaczna społeczna szkodliwość została wyżej wykazana oraz zrozumieć naganność swojego postępowania. Tak wymierzona kara, w ocenie Sądu, zapobiegnie w powrocie oskarżonego na drogę przestępstwa, który wreszcie zrozumie, że przestępstwo nie popłaca i zawsze spotka się z surową acz sprawiedliwą karą.
Z uwagi na fakt, że po zastosowaniu wobecA. Ł. (2)w niniejszej sprawie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania zostały mu prowadzone do wykonania kary pobawienia wolności orzeczone w innych sprawach, brak było podstaw do zaliczenia okresu tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej w niniejszej sprawie kary pozbawienia wolności (zawiadomienie o wykonaniu kary wobec tymczasowo aresztowanego - k. 335, 336; informacja z Noe Sad - k. 345-347; zawiadomienie o wykonaniu kary wobec tymczasowo aresztowanego - k. 357).
Wymierzając oskarżonemuM. Ł.karę przy zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary i warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 3 lat próby sąd wziął pod uwagę również fakt, że oskarżony natychmiast po opuszczeniu aresztu śledczego (po uchyleniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania) podjął pracę i starania zmierzające do podniesienia jego kwalifikacji zawodowych.M. Ł.podjął również działania by zwrócić pokrzywdzonemuR. S. (1)skradziony mu telewizor. Ustalił w lombardzie, że istnieje możliwość jego wykupu i zadeklarował chęć jego wykupienia natychmiast po zgromadzeniu odpowiednich środków finansowych. Powyższe świadczy, że proces resocjalizacji oskarżonego już się rozpoczął i przebiega we właściwym kierunku. Poza tym oskarżony ma wsparcie w rodzicach, którzy deklarują chęć pomocy synowi i dbania by przestrzegał on nałożonych na niego przez sąd obowiązków.
W związku z orzeczeniem kary z warunkowym jej zawieszeniem Sąd na podstawieart. 73 § 1 k.k.poddał oskarżonegoM. Ł.w okresie próby pod dozór kuratora, by dodatkowo wzmocnić nadzór nad przestrzeganiem przez oskarżonego porządku prawnego.
Na podstawieart. 46 § 2 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonych obowiązek solidarnego naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoK. G. (1)kwoty 250 zł, natomiast na rzeczR. S. (1)kwoty 2.360,00 zł, gdyż szkody w wyżej wymienionych wysokościach swoim zachowaniem oskarżeni wyrządzili pokrzywdzonym, wobec czego winni je naprawić.
Na podstawieart. 44 § 2 k.k.Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci młota wskazanego w „Wykazie dowodów rzeczowych nr(...)” podpozycją 1przechowywanego w SkładnicyKPN., jak przedmiotu służącego do popełnienia przestępstwa, a nie zgłosił się nikt kto wnosiłby o jego zwrot, jako właściciel.
Podstawę rozstrzygnięcia o wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu stanowią przepisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Stosownie do brzmienia § 17 ust. 2 pkt 5 stawka minimalna wynosi przed sądem okręgowym, jako pierwszą instancją - 600 zł. § 20 przedmiotowego rozporządzenia stanowi natomiast, iż w sprawach, w których rozprawa trwa dłużej niż jeden dzień, stawka ulega podwyższeniu za każdy następny dzień o 20%.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że występująca, jako obrońca z urzędu adw.J. W.reprezentowałaM. Ł.na ośmiu terminach rozpraw, tak jak adw.M. K., który reprezentowałA. D.- także na ośmiu terminach rozpraw. Z uwagi na powyższe zasadnym było zasądzenie na ich rzecz: kwot po 1440,00 zł powiększonych o stawkę 23 % podatku od towarów i usług tytułem obrony z urzędu przed Sądem I Instancji.
Odnośnie kosztów postępowania, Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonegoA. D.od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości, bowiem byłoby to dla niego zbyt uciążliwe, ze względu zarówno na sytuację majątkową i osobistą, jak również wymiar orzeczonej wobec niego bezwzględnej kary łącznej pozbawienia wolności. Kształtując orzeczenie w ten sposób Sąd wziął pod uwagę to, że oskarżonyA. D.będzie w najbliższym czasie posiadał ograniczone możliwości zarobkowe skoro przebywać będzie w warunkach izolacji.
Sąd na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.zasądził od oskarżonegoM. Ł.koszty procesu w kwocie 403,34 zł oraz kwotę 180 zł tytułem opłaty. Sąd miał na uwadze to, iż oskarżonemu wymierzona została kara pozbawienia wolności w zawieszeniu. Co za tym idzieM. Ł., mając pracę ma możliwość zapłaty kosztów z uwagi na to, że kara ta nie skutkuje pełną izolacją oskarżonego w jednostce penitencjarnej.