Sąd Okręgowy w Krakowie
VII Wydział Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 3146/17
Data wyroku: 2019-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Głowacka

Sygn. akt VII U 3146/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 stycznia 2019 roku
Sąd Okręgowy w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący : SSO Anna Głowacka
Protokolant : st. sekr. sądowy Szymon Olesiński
po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2019 roku w Krakowie
na rozprawie
sprawy(...) Spółka z o.o.z siedzibą wK.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wK.
przy uczestnictwie zainteresowanejM. C.
o ustalenie istnienia obowiązku ubezpieczeniaM. C.
na skutek odwołania(...) Spółka z o.o.z siedzibą wK.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wK.
z dnia 15 września 2017 roku nr(...)

I
Oddala odwołanie.

II
Zasądza od strony odwołującej(...) Spółka z o.o.z siedzibą wK.na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wK.kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VII U 3146/17

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 15 września 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wK., działając na podstawieart. 83 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 12 i 13 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz.U. z 2016 r., poz. 963 ze zm.) orazart. 58 § 3 k.c.w zw. zart. 300 k.p.stwierdził, żeM. C.jako pracowniku płatnika(...) Sp. z o.o.podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemuw okresie od 1 lutego 2017 roku.
Jednocześnie organ rentowy stwierdził, że za podstawę wymiaru składek na w.w. ubezpieczenia oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w okresie od 1 lutego 2017 roku przyjęto miesięcznie kwotę w wysokości przeciętnego wynagrodzenia za pracę, tj. 4353,55 zł w okresie od 1 lutego 2017 roku do 31 marca 2017 rokuoraz 4.220, 69 zł w okresie od 1 kwietnia 2017 roku.
W uzasadnieniu w/w decyzji organ rentowy podał, że na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, żeM. C.została zgłoszona do obowiązkowych ubezpieczeń społecznychi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu zatrudnienia na podstawie umowyo pracę w pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem 9800,00 zł brutto u płatnika(...) Sp. z o.o.od dnia 1 lutego 2017 roku na stanowisku dyrektora ds. operacyjnych.
Zgodnie z informacją uzyskaną z Wydziału Zasiłków ubezpieczona od dnia24 maja 2017 roku złożyła zwolnienie lekarskie z kodem „B” oznaczającym ciążę, a za okres od 24 maja 2017 r. do 31 maja 2017 r. i od 9 czerwca2017 roku do 26 czerwca 2017 roku w.w. złożyła roszczenie o wypłatę zasiłku chorobowego.
Dalej organ rentowy wskazał, że na podstawie wyjaśnień przesłanych przez pełnomocnika płatnika ustalono, że przedmiotem działalności spółki jest świadczenie usług noclegowych, wynajem sal konferencyjnych, weselnychi bankietowych a także kawiarni i restauracji, a dodatkowo prowadzona jest działalność artystyczno – kulturowa w postaci koncertów i wystaworaz w zakresie wynajmu miejsc parkingowych.
ZUS podał dalej, żeM. C.została zatrudniona na czas nieokreślony z jednoczesnym powierzeniem jej obowiązków dla realizacji stanowiska pracy – dyrektora ds. operacyjnych. Do jej zadań należała także bieżąca kontrola nad działalnością spółki w obiekcie hotelowym, w tymw szczególności nadzór nad przyjmowaniem zleceń i ich realizacją.W momencie zatrudnienia posiadała wykształcenie średnie – licencjat, natomiast 8 czerwca 2017 roku uzyskała tytuł magistra na kierunku Bezpieczeństwo narodowe.
Z wyjaśnień płatnika wynika przy tym, żeM. C.miała zlecony szereg obowiązków a powierzone stanowisko pracy wymagało dużej odpowiedzialności i doświadczenia zawodowego. Z analizy jej konta wynika również, że ubezpieczona nie posiadała żadnego doświadczenia zawodowegoa zatrudnienie w(...) Sp. z o.o.było jej pierwszą umową o pracę.
Zdaniem ZUS z uwagi na kondycję finansową spółki brak jest ekonomicznego uzasadnienia dla zatrudnienia pracownika z wynagrodzeniem 9.800,00 zł brutto. Spółka ta posiada bowiem zaległości w opłacaniu należnych składek,a brak wpłat składek ubezpieczeniowych względem ZUS tłumaczy spadkiem sprzedaży usług.
ZUS podkreślił również, że wynagrodzenie ustalone dla w.w jest niewspółmiernie wysokie w stosunku do wynagrodzeń innych pracowników firmy na stanowisku kierowniczym, których obowiązki przejęłaM. C., a nadto jest ona żoną prokurenta spółkiJ. C..
Powyższe okoliczności świadczą zdaniem ZUS, że strony zawarły umowęo pracę od 1 lutego 2017 roku z wynagrodzeniem w kwocie 9.800 zł brutto, przy wiedzy, że ubezpieczona wkrótce nie będzie mogła świadczyć pracyna rzecz zatrudniającego ją pracodawcy. Składki z tytułu zatrudnienianie byłyby zatem należne i nie obciążały pracodawcy oraz ubezpieczonej, natomiast ona sama uzyskałaby wymierne korzyści finansowe w postaci zasiłków z ubezpieczenia chorobowego obliczonych od kwoty 9.800,00 zł,w tym zasiłku macierzyńskiego.
W związku z powyższym organ rentowy podkreślił, że nie kwestionuje faktu wykonywania pracy przez ubezpieczoną, ale wysokość podstawy wymiaru składek od lutego 2017 r. do chwili obecnej, stanowiącej jednocześnie podstawę do naliczenia zasiłku chorobowego, ponieważ okoliczności sprawy wskazują, że postanowienie umowy w zakresie wynagrodzenia jest sprzecznez prawem i zasadami współżycia społecznego. Tym samym organ rentowy wskazał, że za podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczneza okres od 1 lutego 222017 r. do 31 marca 2017 roku przyjęto kwotę odpowiadającą wysokości przeciętnego wynagrodzenia, tj. 4353,55 zł obowiązującą w I kwartale 2017 roku, natomiast za okres od 1 kwietnia2017 roku kwotę przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia obowiązującąw II kwartale, tj. 4220,69 zł.
W odwołaniu od w/w decyzji(...) Sp. z o.o.wK.domagała się zmiany tej decyzji poprzez ustalenie dla ubezpieczonej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w okresie od 1 lutego 2010 r.w kwocie ustalonej w umowie o pracę, tj. w kwocie 9.800 zł.
W obszernym uzasadnieniu strona odwołująca wskazywała m.in., że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług noclegowych (trzygwiazdkowy hotel z rozpoczętą procedurą przekształcania w hotel czterogwiazdkowy), wynajmu sal konferencyjnych, weselnych i bankietowych, a także kawiarni i restauracji. Dodatkowo prowadzona jest działalność artystyczno – kulturalna w postaci koncertów i wystaw oraz w zakresie wynajmu miejsc parkingowych. Z uwagi na prognozowany wzrost inwestycji, sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz nadzoru nad rozwojem spółki niezbędnym było zatrudnienie osoby dla koordynowania prac związanych z nadzorem nad działalnością spółki na terenie obiektu hotelowego wK.przyul. (...). Z uwagi na permanentny stan chorobowy dwóch pracowników, którzy zajmowali kierownicze stanowiska,tj.M. W.orazŁ. S.niezbędnym było podjęcie współpracy z osobą, która przejęłaby część obowiązków i nadzorowała dalsze realizowanie zmian na terenie obiektu hotelowego. Strona odwołująca wskazała zatem, że w związku z tym zatrudniono ubezpieczoną ( w oparciuo ogłoszenie) na stanowisku dyrektora ds. operacyjnych powierzając jej bieżącą kontrolę nad działalnością spółki w w/w obiekcie hotelowym, w tym w szczególności nadzór nad przyjmowaniem zleceń i ich realizacją. Na podstawie rozmowy z ubezpieczoną ustalono, że posiada niezbędne możliwości dla przyjęcia i realizowania w/w obowiązków. Odwołująca się spółka podkreśliła, że ubezpieczonej powierzono pracę, którą wcześniej wykonywało dwóch pracowników, a zatem niezasadnym byłoby ustalenie względem niej takiego samego czy zbliżonego wynagrodzenia, jakie dostawały dwie poprzednie osoby wykonujące mniejszy zakres obowiązków.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy domagał się oddalenia odwołania, przywołując argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. C.w okresie od 1 maja 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. była zatrudniona na podstawie umowy zlecenia u płatnika(...) Sp. z o.o.z wynagrodzeniem ustalonym na kwotę 3.000 zł netto. Przedmiotem tej umowy było tworzenie, negocjowanie i nadzorowanie kampanii marketingowych.
Następnie od 1 lutego 2017 r. ubezpieczona została zatrudniona w oparciuo ogłoszenie przezspółkę (...) Sp. z o.o.na podstawie umowyo pracę na czas nieokreślony na stanowisku dyrektora ds. operacyjnych,z wynagrodzeniem w wysokości 9.800 zł brutto. W chwili zatrudnienia ubezpieczona posiadała wykształcenie średnie – licencjat, natomiast dopiero8 czerwca 2017 roku uzyskała tytuł magistra na kierunku bezpieczeństwo narodowe.M. C.nie posiadała żadnego doświadczenia zawodowego - zatrudnienie u w/w płatnika składek było jej pierwszym zatrudnieniem.
W okresie zatrudnienia ubezpieczona pracowała w hotelu usytuowanym przyul. (...)wK.. Do zakresu jej obowiązków należało m.in. pozyskiwanie klientów indywidualnych, bądź biznesowych oraz wykonywanie czynności, które należały do poprzednio zatrudnionych pracowników –M. W.orazŁ. S..
W momencie zawierania umowy o pracę pracodawca nie wiedział o ciąży zainteresowanej. Od 24 maja 2017 roku ubezpieczona przeszła na zwolnienie lekarskie w związku z ciążą. Po urodzeniu dziecka w sierpniu 2017 r. przeszła na urlop macierzyński i do chwili obecnej nie wróciła do pracy.
W okresie zatrudnienia ubezpieczonej sytuacja finansowa spółki nie pozwalała na obciążenie kosztami tak wysokiego wynagrodzenia, jakie ustalonow umowie o pracę zawartej z ubezpieczoną, ponieważ płatnik składek miał zaległości w opłacaniu składek ubezpieczeniowych. Aktualnie zaległości składkowe zostały rozłożone na raty i są spłacane na bieżąco.
W okresie nieobecności ubezpieczonej pracodawca zatrudnił na jej miejsceP. C.z analogicznym zakresem obowiązków, ustalając wynagrodzenie na kwotę około 10.000 zł.
Dowód: dokumentacja pracownicza – akta ZUS, akta osobowe:Ł. S.,M. W.,P. C.oraz ubezpieczonej, zeznaniaM. C.k. 16 a.s., zeznania prezesa zarządu strony odwołującej sięJ. C.k. 42-43 a.s.
Zasadnicze ustalenia faktyczne Sąd poczynił w oparciu o dokumenty zawartew aktach rentowych, a także w w/w aktach osobowych, których prawdziwośći autentyczność nie była kwestionowana przez strony postępowania i nie budziła także wątpliwości Sądu. Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd oparł się również na zeznaniach prezesa zarządu strony odwołującej oraz samej ubezpieczonej, którym odmówił wiary w zakresie, w jakim twierdzili, że wynagrodzenie ubezpieczonej ustalone na kwotę 9.800 zł brutto było w pełni adekwatne do charakteru i rodzaju świadczonej pracy.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie nie jest zasadne i jako takie nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu sprowadzała się w niniejszej sprawie do ustalenia czy wysokość wynagrodzenia uzyskanego w spornym okresie przez ubezpieczoną u płatnika składek była adekwatna do ilości i jakości świadczonej pracy oraz posiadanych przez nią kwalifikacji.
Stosownie do treściart. 6 ust. 1, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych(w brzmieniu aktualnym na datę wydania zaskarżonej decyzji) ubezpieczeniom społecznym podlegają pracownicy. Jednakże organ rentowy może w ramachart. 41 ust. 12 i 13 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznychzakwestionować wysokość wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że zostało wypłacone na podstawie umowy sprzecznej z prawem, zasadami współżycia społecznego lub zmierzającej do obejścia prawa(art. 58 k.c.)/por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2005 r.,II UZP 2/05, OSNP 2005/21/338, Biul.SN 2005/4/27, Wokanda 2005/9/22, Prok.i Pr. 2005/11/44/.Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wskazanej uchwały stwierdził, że nie budzi wątpliwości obowiązywanie w prawie pracy zasady swobodnego kształtowania postanowień umownych, lecz nie jest też sporne, że wolność kontraktowa realizuje się tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to obowiązujące prawo. Jakkolwiek z punktu widzeniaart. 18 § 1 k.p., umówienie się o wyższe od najniższego wynagrodzenie jest dopuszczalne, ponieważ semiimperatywne normy prawa pracy swobodę tę ograniczają tylko co do minimum świadczeń należnych pracownikowi w ramach stosunku pracy, to należy pamiętać, że autonomia stron umowy w kształtowaniu jej postanowień podlega ochronie jedynie w ramach wartości uznawanychi realizowanych przez system prawa, a strony obowiązuje nie tylko respektowanie własnego interesu jednostkowego, lecz także wzgląd na interes publiczny. Najdobitniej wyraża toart. 3531k.c., który znajduje odpowiednie zastosowanie do stosunku pracy, zarówno wobec braku uregulowania normowanej nim instytucji w prawie pracy, jak też niesprzeczności z zasadami prawa pracy (por.art. 300 k.p.) zawartego w nim wymagania, by treść stosunku pracy lub jego cel nie sprzeciwiał się właściwości (naturze) tego stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Z kolei odpowiednie zastosowanieart. 58 k.c.pozwala na uściślenie, że postanowienia umowyo pracę sprzeczne z ustawą albo mające na celu jej obejście są nieważne, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, a sprzeczne z zasadami współżycia społecznego - nieważne bezwzględnie.
Stwierdzając nieważność postanowień umownych, organ stosujący prawo uchyla się tylko od związania nimi, nie ingerując w treść umowy o pracęi nie zastępując stron stosunku pracy w kształtowaniu pracowniczych uprawnień płacowych. Należy jednak pamiętać, że umowa o pracę wywołuje skutki nie tylko bezpośrednie, dotyczące wprost wzajemnych relacji pomiędzy pracownikiem i pracodawcą, ale także dalsze, pośrednie, w tym w dziedzinie ubezpieczeń społecznych; kształtuje ona stosunek ubezpieczenia społecznego, określa wysokość składki, a w konsekwencji prowadzi do uzyskania odpowiednich świadczeń. Są to skutki bardzo doniosłe, zarównoz punku widzenia interesu pracownika (ubezpieczonego), jak również interesu publicznego, należy zatem uznać, że ocena postanowień umownych możei powinna być dokonywana także z punktu widzenia prawa ubezpieczeń społecznych. Co więcej, godziwość wynagrodzenia - jedna z zasad prawa pracy (art. 13 k.p.) - zyskuje dodatkowy walor aksjologiczny; w prawie ubezpieczeń społecznych istnieje bowiem znacznie mocniejsza niż w prawie pracy bariera działania w ramach prawa, oparta na wymagającym ochrony interesie publicznym i zasadzie solidarności ubezpieczonych. Względność zasady godziwości wynagrodzenia, wyrażająca się koniecznością odniesienia sięnie tylko do potrzeb pracownika, ale także świadomości społecznejoraz ogólnej sytuacji ekonomicznej i społecznej, nie powinna zresztą budzić wątpliwości. W związku z tym nadmiernemu uprzywilejowaniu płacowemu pracownika, które w prawie pracy mieściłoby się w ramachart. 353 1 k.c.,w prawie ubezpieczeń społecznych, w którym pierwiastek publiczny zaznacza się bardzo wyraźnie, można przypisać - w okolicznościach każdego konkretnego wypadku - zamiar nadużycia świadczeń przysługujących z tego ubezpieczenia. Należy bowiem pamiętać, że alimentacyjny charakter tych świadczeń oraz zasada solidaryzmu wymagają, aby płaca - stanowiąca jednocześnie podstawę wymiaru składki - nie była ustalana ponad granicę płacy słusznej, sprawiedliwej i zapewniającej godziwe utrzymanie oraz żeby rażąco nie przewyższała wkładu pracy, a w konsekwencji, żeby składkanie przekładała się na świadczenie w kwocie nienależnej. Jest tak również dlatego, że choć przepisy prawa ubezpieczeń społecznych w swej warstwie literalnej odnoszą wysokość składek do wypłaconego wynagrodzenia, tow rzeczywistości odwołują się do takiego przełożenia pracy i uzyskanego za nią wynagrodzenia na składkę, które pozostaje w harmonii z poczuciem sprawiedliwości w korzystaniu ze świadczeń z ubezpieczenia, udzielanychz zasobów ogólnospołecznych.
Analogiczne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyrokuz 9 sierpnia 2005 r. (III UK 89/05, OSNP 2006/11-12/192, OSP 2007/4/41) stwierdzając, żeustalenie w umowie o pracę rażąco wysokiego wynagrodzenia za pracę może być, w konkretnych okolicznościach, uznane za nieważne jako dokonane z naruszeniem zasad współżycia społecznego, polegającym na świadomym osiąganiu nieuzasadnionych korzyści z systemu ubezpieczeń społecznych kosztem innych uczestników tego systemu (art. 58 § 3 k.c.w zw. zart. 300 k.p.).
Zauważyć należy, że podstawę wymiaru składki ubezpieczonego będącego pracownikiem stanowi wynagrodzenie godziwe, a więc należne, właściwe, odpowiednie, rzetelne, uczciwe i sprawiedliwe, zachowujące cechy ekwiwalentności do pracy. Ocena godziwości wynagrodzenia wymaga uwzględnienia okoliczności każdego konkretnego przypadku, a zwłaszcza rodzaju, ilości i jakości świadczonej pracy oraz wymaganych kwalifikacji(por. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 listopada 1997 r., U 6/96, OTK-ZU 1997 nr 5-6, poz. 66 oraz wyrok Sądu Najwyższegoz dnia 16 grudnia 1999 r., I PKN 465/99, OSNAPiUS 2001 nr 10, poz. 345).
Powyższe rozważania wskazują, że kontrola wynagrodzenia za pracęw aspekcie świadczeń z ubezpieczenia społecznego - zarówno w zakresie zgodności z prawem, jak również z zasadami współżycia społecznego - może być prowadzona przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Przemawia za tym analiza obowiązujących przepisów, w tym przepisu art. 86 ust. 2 tej ustawy, który upoważnia Zakład do kontroli wykonywania zadań i obowiązkóww zakresie ubezpieczeń przez płatników składek. Kontrola ta obejmuje między innymi zgłoszenie do ubezpieczenia oraz prawidłowość i rzetelność obliczenia, potrącenia i płacenia składki. Oznacza to przyznanie Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych kompetencji do badania zarówno tytułu zawarcia umowy o pracę, jak i ważności jej poszczególnych postanowień i w ramach obowiązującej go procedury - zakwestionowania tych postanowień umowy o pracę w zakresie wynagrodzenia, które pozostają w kolizji z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. Należy przy tym podkreślić, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest ograniczony wyłączniedo zakwestionowania faktu wypłacenia wynagrodzenia w ogóle lub we wskazanej kwocie ani tylko prawidłowości wyliczenia, lecz może ustalać stosunek ubezpieczenia społecznego na ściśle określonych warunkach, będąc niezwiązanym nieważną czynnością prawną (w całości lub w części).
Możliwość takiej kontroli powstaje po przekazaniu przez płatnika raportu miesięcznego, przedkładanego zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, w którym płatnik przedstawia między innymi dane o tytule ubezpieczenia i podstawie wymiaru składek oraz dokonuje zestawienia należnych składek na poszczególne ubezpieczenia. Dane te mogą być zakwestionowane zarówno przez samego ubezpieczonego jak i przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Przenosząc powyższe uregulowania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Sąd po przeprowadzeniu postępowania dowodowego doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja organu rentowego jest w pełni słusznai prawidłowa zarówno pod względem ustaleń faktycznych jak i rozważań prawnych.
W związku z powyższym Sąd nie widzi podstaw, aby przytaczać wszystkie argumenty, jakie legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i ograniczy się jednie do wskazania tych najistotniejszych.
Przede wszystkim z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika jednoznacznie, że wysokość wynagrodzenia uzyskiwanego przez odwołującąw spornym okresie zatrudnienia nie była adekwatna do posiadanych przez ubezpieczoną kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego. Pozostali pracownicy spółki, którzy pracowali na kierowniczych stanowiskach mogli się wykazać dużo większym doświadczeniem zawodowym – przed zatrudnieniem u w/w płatnika pracowali jeszcze w innych zakładach pracy, natomiastdla ubezpieczonej zatrudnienie u w/w płatnika na podstawie umowy o pracę było jej pierwszym zatrudnieniem, poprzedzonym jedynie zatrudnieniemna podstawie umowy zlecenia. W związku z tym nie można uznać, aby ubezpieczona legitymowała się wystarczającym i adekwatnymdo powierzonych obowiązków doświadczeniem zawodowym. Podnieść przy tym należy, że w momencie zatrudnienia ubezpieczona posiadała jedynie tytuł licencjacki, natomiast tytuł magistra w zakresie zupełnie nie związanymz powierzonymi jej obowiązkami pracowniczymi, bo w zakresie bezpieczeństwa narodowego uzyskała w trakcie zatrudnienia – dopiero 8 czerwca 2017 roku.
Za słusznością zaskarżonej decyzji przemawia również zła kondycja finansowa firmy, w tym zaległości w zakresie opłacania składek ubezpieczeniowycha w konsekwencji brak uzasadnienia dla ustalenia tak wysokiego wynagrodzenia dla ubezpieczonej.
Zwrócić należy uwagę i na to, że ubezpieczona w momencie zawierania umowy o pracę była w ciąży - o czym nie wiedział jej pracodawca - natomiastod 24 maja 2017 roku przeszła na zwolnienie lekarskie związane z ciążą, a po urodzeniu dziecka do chwili obecnej przebywa na urlopie macierzyńskim– nie wróciła jeszcze do pracy.
Reasumując, należało zatem uznać, że wynagrodzenie dla ubezpieczonejz tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u w/w płatnika składekzostało ustalone ponad granicę płacy słusznej i w związku z tym nie spełnia kryteriów określonych w art. 18 ust. 1 ustawy systemowej w związku zart. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznychoraz w przepisachRozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.
Jak podkreślił Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 marca2018 roku (III AUa 760/16) przepis art. 18 ust. 1 u.s.u.s., stanowiący, że podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe stanowi przychód pracownika, winien być uzupełniony stwierdzeniem, iż podstawę wymiaru składki dla pracownika stanowi wynagrodzenie godziwe, a więc należne, właściwe, odpowiednie, rzetelne, uczciwe i sprawiedliwe, zachowujące cechy ekwiwalentności do pracy. Natomiast ocena godziwości wynagrodzenia wymaga uwzględnienia okoliczności każdego konkretnego przypadku, a zwłaszcza - co ma istotne znaczenie przy rozstrzyganiu przedstawionego zagadnienia - rodzaju, ilości i jakości świadczonej pracy oraz wymaganych kwalifikacji. Przyznanie jedynie rażąco wysokiego wynagrodzenia za pracę, może być w konkretnych okolicznościach uznane za nieważne, a podstawą jest naruszenie zasad współżycia społecznego, polegające na świadomym osiąganiu korzyści z systemu ubezpieczeń społecznych kosztem innych uczestników tego systemu.
Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyrokuna mocy powołanych przepisów oraz na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.
O kosztach Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania wyrażoną wart. 98 § 1 k.p.c.oraz§ 9 ust. 2 w zw. z § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnychw brzmieniu aktualnym na datę wniesienia odwołania do sądu.