Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 84/19
Data wyroku: 2019-03-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: SSR Sławomir Splitt
Słowa kluczowe: Przedawnienie roszczeń
Podstawa prawna: art.1184 kc

Sygn. aktI C 84/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 marca 2019 roku
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny
w składzie: Przewodniczący: SSR Sławomir Splitt
Protokolant: Jolanta Migot
po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2019 r. w Gdyni na rozprawie
sprawy z powództwa(...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą wW.
przeciwkoW. D.
o zapłatę
I.oddala powództwo;
II.zasądza od powoda(...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą wW.na rzecz pozwanegoW. D.kwotę3.617,00 złotych(trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.
Sygn. akt:I C 84/19

UZASADNIENIE
W dniu 5 października 2018 roku powód(...)Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą wW.wniósł pozew przeciwkoW. D.domagając się od pozwanego zapłaty kwoty 49.531,37 zł tytułem należności wynikających z umowy kredytowej nr NP\(...), wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 22.355,22 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, że umowa została wypowiedziana dnia 4 października 2012 roku, a na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 7 czerwca 2018 roku zawartej pomiędzy powodem, a(...) Bankiem S.A.z siedzibą weW.nabył wierzytelność w stosunku do pozwanego.
(pozew k. 3v.-2-5v.)
Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwu powód podniósł zarzut przedawnienia, a także braku legitymacji procesowej po stronie powodowej.
W ocenie pozwanego w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje 3-letni termin przedawnienia. Natomiast powód nie wykazał, aby skutecznie nabył wierzytelność wskazaną w pozwie. W szczególności nie wynika to z umowy przelewu wierzytelności i załącznika do niej, który ma postać nieczytelnej tabelki. Tak samo pozwany odniósł się do ksiąg rachunkowych, które nie stanowią dowodu przelewu wierzytelności.
(odpowiedź na pozew – k. 56-57)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Dna 27 marca 2008 roku(...) Bank S.A.z siedzibą weW.zawarł z pozwanymW. D.umowę pożyczki nr (...)w kwocie 87.288,28 zł. Ostatnia rata miała być płatna do dnia 29 marca 2013 roku. Umowa została wypowiedziana dnia 4 października 2012 roku.
(okoliczności bezsporne ustalone w oparciu o: niekwestionowane twierdzenia powoda, umowę pożyczki – k. 65-68, wniosek kredytowy – k. 69, harmonogram spłat – k. 70-71, potwierdzenie – k. 72)
Dnia 7 czerwca 2018 roku powód(...)Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą wW.zawarł z(...) Bankiem S.A.z siedzibą weW.umowę przelewu wierzytelności.
(umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikami– k. 19-41)

Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił po rozważeniu całego zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w postaci dowodów z dokumentów przedłożonych przez powoda.
Oceniając zebrany materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować autentyczność przedstawionych przez strony dokumentów w postaci umowy kredytowej i załączników do niej, jak również umowy przelewu wierzytelności, z zastrzeżeniem jednak do samego faktu jej zawarcia, jednak nie w odniesieniu do jej przedmiotu.
Za pozbawiony znaczenia dowodowego Sąd uznał 3 karty mające stanowić załącznik nr 3 do umowy przelewu wierzytelność. Z umowy przelewu wierzytelności z dnia 7 czerwca 2018 roku wynika, że jej przedmiotem miały być wierzytelności wymienione w tym załączniku. Powód przedłożył trzy luźne karty (wielokrotnie przerabiane podczas kserowania), zawierające opis wierzytelności, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, jednak nie sposób jej powiązać z żadną konkretną umową. Tak więc ww. karta może być elementem załącznika do każdej umowy, zwłaszcza, że wszystkie załączniki do umów przelewu wierzytelności zawieranych przez fundusze sekurytyzacyjne wyglądają praktycznie tak samo w sensie graficznym.
Nadto załączony przez powoda wyciąg z ksiąg rachunkowych nie może stanowić wiarygodnego dowodu na okoliczność skuteczności przelewu, a także istnienia i wysokości dochodzonej w niniejszej sprawie wierzytelności. Przede wszystkim należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 194 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz. 1355) moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym.
W związku z powyższym, wyciąg z ksiąg rachunkowych jest dokumentem prywatnym w rozumieniuart. 245 k.p.c., który stanowi dowód wyłącznie tego, iż osoba, która go podpisała złożyła zawarte w dokumencie oświadczenie. Obowiązujący obecnie przepisart. 194 ust. 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnychi zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1896 ze zm.) wprost przy tym pozbawia wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym.
Wyciąg taki może zasadniczo stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania w sprawie, ale jego materialna moc zależy od jego treści merytorycznej, a o tym rozstrzyga sąd według ogólnych zasad oceny dowodów –art. 233 § 1 k.p.c.
Dopiero wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia.
Dane ujmowane w księgach rachunkowych funduszu i w wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia (np. cesji wierzytelności) (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 31 maja 2017r., I ACa 1056/16, LEX nr 2323726).
Dokumenty te nie stanowią dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności, a tym bardziej istnienia i wysokości nabytej wierzytelności (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 lutego 2015r., I ACa 824/14, LEX nr 1661137; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2013r., V CSK 329/12, LEX nr 1375500).
W przedmiotowej sprawie strona pozwana kwestionowała istnienie wierzytelności wskazanej w wyciągu, jej wymagalność i wysokość. W tym stanie rzeczy, zgodnie zart. 6 k.c., w celu wykazania kwestionowanych okoliczności strona powodowa winna była przedłożyć do akt sprawy stosowne dokumenty w postaci pełnego załącznika nr 3 do umowy, ewentualnie wyciągu, w ten sposób, aby wynikało z niego, że powód nabył zindywidualizowaną wierzytelność względem pozwanego.
Mając na uwadze powyższe, podzielając stanowisko pozwanego, Sąd uznał, że powód nie posiadał legitymacji procesowej w niniejszej sprawie i już z tego powodu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Mimo tego Sąd dokonał również zbadania zgłoszonego przez powoda zarzutu przedawnienia.
Podstawę prawną roszczenia powoda stanowiły przepisyart. 720 § 1 k.c.w zw. zart. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim(tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz. 993). Zgodnie z treściąart. 720 § 1 k.c.przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Jak stanowi natomiastart. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o kredycie konsumenckimza umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.
Natomiast, jak stanowiart. 509 § 1 i 2 k.c.wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie również z uwagi na skutecznie podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia. Zgodnie z treściąart. 118 k.c.jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata.
W wyroku z dnia 02 kwietnia 2008 roku w sprawie o sygnaturze akt III CSK 302/07, OSN 2009 Nr B, poz. 37 Sąd Najwyższy wskazał, że „do zastosowania trzyletniego terminu przedawnienia przewidzianego wart. 118 k.c.nie jest wymagane, aby obie strony stosunku prawnego, z którego wywodzi się roszczenie majątkowe, prowadziły działalność gospodarczą. Wystarczy, że działalność gospodarczą prowadzi tylko strona dochodząca roszczenia, które wiąże się z tą działalnością”. Bez wątpienia przedmiotowe roszczenie związane jest z prowadzeniem działalności gospodarczej przez poprzednika prawnego powoda (banku), jak i przez powoda, który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się nabywaniem wierzytelności. Stąd też należało przyjąć trzyletni termin przedawnienia dla roszczenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, a wynikającego z umowy pierwotnej. Według przepisuart. 120 k.c.bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.
Natomiast stosownie doart. 117 § 21 k.c.po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi.
W niniejszej sprawie strona powodowa twierdziła, że umowa pożyczki została wypowiedziana pozwanemu dnia 4 października 2012 roku.
Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony dnia 5 października 2018 roku.
Pomiędzy powyższymi zdarzeniami upłynął okres dłuższy niż trzy lata. Jednocześnie, strona powodowa nie wykazała, aby pomiędzy powyższymi zdarzeniami zaszła jakakolwiek okoliczność wymieniona wart. 123 k.c., która spowodowałaby przerwanie biegu terminu przedawnienia. W tym stanie rzeczy bez wątpienia doszło do przedawnienia roszczeń objętych żądaniem pozwu.
Mając zatem na uwadze wszystkie podniesione powyżej okoliczności, na mocy art.art. 720.c. zw. zart. 509 k.c.a contrariooraz w zw. zart. 117 § 21 k.c.powództwo oddalił.
O kosztach procesu Sąd orzekł na mocyart. 98 k.p.c.w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia pozwu (Dz.U.2015.1804 ze zm.) i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającego niniejszy spór powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.617 zł, na którą składają się: opłata za czynności fachowego pełnomocnika pozwanego – radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł) oraz opłata skarbowa ode pełnomocnictwa (17 zł).