Sąd Rejonowy w Kaliszu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 999/18
Data wyroku: 2019-06-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marta Przybylska

Sygn. akt II K 999/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 czerwca 2019r
Sąd Rejonowy w Kaliszu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Marta Przybylska
Protokolant st. sekr. sąd. Ilona Pilarczyk
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kaliszu ---
po rozpoznaniu dnia 3.06.2019r
sprawyA. W.,
s.J.iM.zd.S.,
ur. (...)wP.

oskarżonego o to, że:
w dniu 12 marca 2018r. w miejscowościS.gm.K.brał udział wspólnie i w porozumieniu zB. S.,J. B.iR. T.w bójce w wyniku, której doznał obrażeń ciała w postaci złamania 1/3 dalszej części kości piszczelowej prawej i złamania głowy kości strzałkowej prawej rany, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ciała na czas powyżej siedmiu dni,B. S.nie doznał obrażeń ciała,J. B.nie doznał obrażeń ciała iR. T.nie doznał obrażeń ciała; narażając jednak pozostałych uczestników bójki na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu o których mowa wart. 160 § 1 kk
tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.

1
uznaje oskarżonegoA. W.za winnego zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamionaart. 158§1 kki za to na podstawieart. 158§1 kkw zw. zart. 37a kkwymierza mu karę 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych,

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataK. G.kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych podwyższoną o 23% podatku od towarów iusług (...)tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu,

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 125,75 (sto dwadzieścia pięć 75/100) złotych tytułem zwrotu części kosztów sądowych i opłaty.

SSR Marta Przybylska
Sygn. akt II K 999/18

UZASADNIENIE
OskarżonyA. W.ma lat 28. Posiada wykształcenia podstawowe, bez zawodu. Jest żonaty, posiada na swoim utrzymaniu żonę i czworo dzieci. Nie posiada majątku, utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie ok. 1.900 zł miesięcznie. OskarżonyA. W.był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 28 lipca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II K 511/16 za przestępstwo zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 155; karta karna k. 58 – 69, 153 – 154, odpis wyroku k. 100)
W dniu 12 marca 2018 r. oskarżony udał się do miejscowościN.do miejsca zamieszkaniaR. T.i pomagał mu w pracy w gospodarstwie rolnym. Oskarżony wiedział, żeR. T.jest w konflikcie zJ. B.. Zadzwonił ze swojego numeru telefonu na numerJ. B.i zapytał go gdzie aktualnie się znajduje. GdyJ. B.powiedział, że jest razem zB. S.przez sklepem w miejscowościS.gm.K.R. T.i oskarżony wsiedli na rowery i pojechali we wskazane przezJ. B.miejsce. Po przybyciuR. T.zsiadł z roweru i nic nie mówiąc podszedł doJ. B.i uderzył go z głowy w głowę. W/w zaczęli się bić. W tym czasieA. W.iB. S.stali obok i palili papierosy. GdyR. T.upadł uderzony przezJ. B.oskarżony ruszył żeby udzielić mu wsparcia. Nie zdążył jednak zadać żadnego ciosu, bo został zatrzymany przezB. S., który najpierw chwycił go za rękę ,a potem uderzył w głowę.A. W.przewrócił się. Po zdarzeniuA. W.uskarżał się na ból nogi.
W wyniku zdarzeniaA. W.doznał urazu ciała w postaci złamania 1/3 dalszej części kości piszczelowej prawej i złamania głowy kości strzałkowej prawej.
W związku z przedmiotowym zdarzeniem wobecR. T.,J. W.iB. S.Sąd Rejonowy w Kaliszu wydał wyrok z dnia 15 października 2018 r. w sprawie II K 999/18 w którym skazał ich za czyn zart. 158 § 1 kkna kary grzywny. Wyrok uprawomocnił się 30 października 2018 r.
(dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 155; zeznania świadkówJ. W.k. 155 – 156,J. B.k. 18, 80, 156,R. T.k. 1- 10, 95a, 156v,B. S.27 – 28, 98, 156v – 157, notatka urzędowa k. 1, protokół użycia alkotestu k. 14, opinii k. 20, historia leczenia k. 90 – 92, wyrok k. 118)
OskarżonyA. W.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia w których wskazał, iż w dniu zdarzenia pojechał razem zR. T.pod sklep, ponieważ ten chciał wyjaśnić sprawę zJ. B.. Podał, iż w czasie gdyT.bił się zB.on stał zB. S.i palił papierosa. Gdy zobaczył, żeR. T.upadł ruszył w jego stronę żeby rozdzielić bijących się. Nie zdążył jednak tego zrobić, bo został zatrzymany przezS., który najpierw chwycił go za rękę a później uderzył w głowę. Oskarżony nie wie w którym momencie doszło do powstania urazu w postaci złamania nogi.
Zdaniem Sądu wyjaśnienia oskarżonego relacjonujące jego zachowanie w czasie przedmiotowego zdarzenia złożone w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym i zdaniem Sądu stanowią linię obrony przyjętą przez oskarżonego. Przedstawiona przez oskarżonego wersja wydarzeń jest najbardziej korzystna z punktu widzenia jego obrony, jednakże pozostaje ona w sprzeczności z obiektywnie ustalonymi w oparciu o przeprowadzone dowody faktami, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie sposób uznać za wiarygodne twierdzenia oskarżonego, iż ustalał miejsce pobytuJ. B.tylko po to, żebyR. T.z nim porozmawiał. Mógł to bowiem zrobić przez telefon. Przeczy temu również postawa samegoR. T., który po przyjeździe pod sklep rzucił rower i zaczął bez słowa uderzaćJ. B.. Oskarżony w tym czasie w żaden sposób nie próbował powstrzymać stron ani ich rozdzielić. Dopiero gdy zorientował się, żeR. T.przegrywa ruszył mu z pomocą. Wyjaśnienie, iż jedynie chciał rozdzielić bijących się pozostaje w sprzeczności z jego wyjaśnieniem, że stał i obserwował jedynie zajście pomiędzyT.iB.. Skoro chciał strony rozdzielić powinien to zrobić od początku zajścia , a nie dopiero gdyT.zaczął tracić przewagę i przegrywać starcie.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkówR. T.,J. B.iB. S.. Sąd uznał zeznania złożone przez, w istocie współoskarżonych, na rozprawie za wiarygodne i w postępowaniu przygotowawczym za zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Zeznania te nie były wymuszane i stanowiły swobodną oraz wyczerpującą relację świadków dotyczącą przebiegu zdarzenia objętego aktem oskarżenia. W/w opisali w swych zeznaniach dokładny przebieg zdarzenia.R. T.,J. B.iB. S.dokładnie opisali poszczególne fazy zdarzenia i rolę jaką w nich odegrali. Relacjonowane przez nich zaobserwowane fragmenty potwierdzają zeznania pozostałych. Różnice w zeznaniach dotyczą jedynie tego w którym momencie doszło do uszkodzenia ciałaA. W.. Wynika to zapewne z dynamiki zdarzenia i nerwowej atmosfery w jego trakcie. Żaden z wymienionych świadków nie musiał już przedstawiać swojej roli w czasie zdarzenia w sposób bardziej korzystny dla siebie, albowiem orzeczenie dotyczące ich udziału w przedmiotowym zdarzeniu jest już prawomocne.
Za wiarygodne, lecz nie przedstawiające szczególnej mocy dowodowej należało uznać zeznaniaJ. W.– ojca oskarżonego, który nie był świadkiem zdarzenia i opisał jedynie doznane przez syna obrażenia ciała.
Uznano za wiarygodną opinię biegłegoA. T.dotyczącą stanu zdrowiaA. W.i doznanych przez niego urazów oraz mechanizmu ich powstania. Biegły w opinii opisał przebieg leczenia pokrzywdzonego oraz określił charakter obrażeń odniesionych przez niego w wyniku zdarzenia i jaki był mechanizm ich powstania. Opinia ta jest w ocenie sądu zupełna, a wyciągnięte z niej wnioski logiczne. Nie była również przez nikogo kwestionowana.
Za wiarygodne należało uznać także zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty, albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione organy w ramach przysługujących im kompetencji, w sposób rzetelny i fachowy. Ich prawdziwość i autentyczność nie wzbudziła w ocenie sądu wątpliwości.
Sąd zważył, co następuje :
A. W.swym zachowaniem polegającym na tym , że w dniu 12 marca 2018r. w miejscowościS.gm.K.brał udział wspólnie i w porozumieniu zB. S.,J. B.iR. T.w bójce w wyniku, której doznał obrażeń ciała w postaci złamania 1/3 dalszej części kości piszczelowej prawej i złamania głowy kości strzałkowej prawej rany, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ciała na czas powyżej siedmiu dni,B. S.nie doznał obrażeń ciała,J. B.nie doznał obrażeń ciała iR. T.nie doznał obrażeń ciała; narażając jednak pozostałych uczestników bójki na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu o których mowa wart. 160 § 1 kkwyczerpał ustawowe dyspozycjeart. 158 § 1 kk.
Art. 158 § 1 k.k.penalizuje wzięcie udziału w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lub wart. 157 § 1 k.k..
Bójka to takie zdarzenie, w którym biorą udział co najmniej trzy osoby i nie można wyodrębnić strony atakującej i broniącej się. Przestępstwo to można popełnić tylko przez działanie. Jest to przestępstwo materialne. Do jego znamion należy skutek. Przepisart. 158 k.k.stanowi namiastkę odpowiedzialności zbiorowej. Nie można jednak uznać go za wyłom od zasady indywidualizacji odpowiedzialności, ponieważ sprawca popełnia własny czyn polegający na wzięciu udziału w bójce lub pobiciu. Owa quasi-odpowiedzialność zbiorowa przejawia się w tym, że sprawca odpowiada na podstawie przepisuart. 158 k.k.niezależnie od tego, czy to właśnie jego zachowanie stanowi o niebezpieczeństwie dla życia lub zdrowia oraz czy można mu przypisać na przykład zadanie uderzenia powodującego uszczerbek na zdrowiu lub utratę życia (por. M. Budyń-Kulik, komentarz do art. 158 k.k. /w:/ Kodeks karny komentarz, Lex 2013).
Przepisart. 158 § 1 k.k.nie określa sposobu udziału w bójce, co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inna osobę (inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku wskazanego wart. 156 § 1 k.k.lub wart. 157 § 1 k.k.Do przypisania udziału sprawcy w bójce nie jest konieczne udowodnienie, iż zadał on pokrzywdzonemu lub pokrzywdzonym cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp., a wystarczające jest świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie osób. Odpowiedzialność za udział w bójce ma charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne następstwa, ale pod warunkiem, że każdy z nich możliwość nastąpienia ich przewidywał albo mógł i powinien był przewidzieć (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II AKa 69/10, Prok.i Pr.-wkł. 2011/1/24).
Istotą współsprawstwa w ujęciuart. 16 k.k.jest oparte na porozumieniu współdziałanie dwóch lub więcej osób, z których każda obejmuje swym zamiarem realizację całości znamion określonego czynu przestępczego. To porozumienie się jest tym szczególnym elementem podmiotowym, który zespalając zachowanie się poszczególnych osób, pozwala przypisać każdej z nich również i tę akcję sprawczą, którą przedsięwzięła inna osoba współdziałająca w popełnieniu przestępstwa (por. wyrok SN z 22 listopada 1971 r., Rw 1202/71, OSNKW 1972, nr 3, poz. 54).
Niewątpliwie oskarżonyA. W.wypełnił swym zachowaniem znamiona zarzucanego mu czynu. Wziął bowiem, wspólnie i w porozumieniu zJ. B.,R. T.iB. S., udział w bójce. Porozumienie to zawiązało się jeszcze przez przybyciem na miejsce zdarzenia, kiedy oskarżony ustalał miejsce pobytuJ. B.. Oskarżony wraz zR. T.jechali spotkać się zJ. B.i ich celem był udział w bójce z w/w. Działanie w zamiarze siłowego rozwiązania konfliktu w określonym miejscu i czasie, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami stanowi bowiem sprawstwo udziału w bójce. ( por. wyrok SA we Wrocławiu z 9.03.2017 II AKa 13/17 opubl. LEX 2287447)R. T.zsiadł z roweru i bez słowa zaczął uderzaćJ. B.. OskarżonyW.początkowo tylko stał razem zB. S.i obserwował przebieg zdarzenia, jednak kiedy zobaczył, że jego kolega przegrywa ruszył żeby mu pomóc. Cały czas stanowił dlaR. T.wsparcie , jednak nie doszło do zadania przez niego żadnego ciosu z uwagi na fakt, iż został powstrzymany przezB. S.. Znamię udziału w bójce wypełnia bowiem nie tylko zadawanie ciosów, lecz także wszelkie inne formy zachowania, które w zbiorowym działaniu przyczyniają się do niebezpiecznego charakteru zajścia, jak np. podawanie niebezpiecznych przedmiotów, przytrzymywanie ofiary, blokowanie drogi ucieczki i udzielanie wsparcia. Na aprobatę zasługuje stanowisko zawarte w wyroku SA w Lublinie z 7.08.2003 r., II AKa 143/03, Prok. i Pr. 2004/6, poz. 17: „Przestępstwo bójki zart. 158 § 1 k.k.nie jest uwarunkowane ani jednoczesnością działania, ani jednością miejsca, ani też udziałem wszystkich uczestników w całym jej przebiegu. Bójka pozostaje jednolitym czynem, mimo że zawiera przerwy, przenosi się z miejsca na miejsce, a także mimo tego, że kolejno biorą w niej udział różne osoby, jeżeli tylko zamiar uczestników obejmuje działanie o charakterze walki, ze świadomością wynikłych z udziału w niej skutków w postaci bezpośredniego zagrożenia dla życia lub w poważnym stopniu dla zdrowia człowieka”.
Skutkiem zdarzenia było naruszenie czynności narządów ciała oskarżonego na czas powyżej 7 dni, które to obrażenia naraziłyA. W.na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Uwzględniając dynamikę sytuacjiA. W.mógł i powinien przewidzeń możliwość nastąpienia skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. To twierdzenie jest tym bardziej uzasadnione jeśli uwzględni się, że sprawcy zadawali ciosy i kopnięcia z dużą dynamiką i brutalnością w newralgiczne części ciała. Tym samymA. W.popełnił zarzucany mu czyn z zamiarem ewentualnym.
Zarzucany oskarżonemu czyn był przez niego zawiniony, brak bowiem jakichkolwiek okoliczności wyłączających bezprawność bądź winę. Oskarżony w chwili dokonania zarzucanego czynu rozumiał jego znaczenie i mógł pokierować swoim postępowaniem.
Stopień społecznej szkodliwości tego przestępstwa również jest znaczny. Należało wziąć jednak pod uwagę, iż działanie oskarżonego sprawdziło się w istocie do udzielenia wsparcia uczestnikom zdarzenia i to oskarżony stał się osobą pokrzywdzoną tym zdarzeniem. . W wyniku zdarzenia odniósł on szkodę niemajątkową w postaci bólu fizycznego, niedogodności wynikających z pobytami w szpitalu oraz przebytymi zabiegami oraz pogorszenia jakości życia.A. W.działał przy tym umyślnie z zamiarem ewentualnym, motywowany chęcią zemsty. Mając powyższe na uwadze Sąd wymierzył oskarżonemu, na podstawieart. 158 § 1 k.k.w zw zart. 37 a kk, karę 50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych. Przy wymiarze tej kary Sąd wziął pod uwagę jako okoliczność obciążającą uprzednią karalność oskarżonego. W ocenie Sądu kara ta odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości czynu oraz jest wystarczająca dla osiągnięcia wobecA. W.zakładanych celów. Wskazany wymiar kary spełni jej cele zarówno w płaszczyźnie oddziaływania indywidualnego, jak i prewencji generalnej.
Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataK. G.kwotę 420 złotych podwyższoną o 23% podatku od towarów iusług (...)tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Na podstawieart. 627 kpksąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 125,75 złotych tytułem zwrotu części kosztów sądowych i opłaty.
SSR Marta Przybylska