Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUz 41/19
Data wyroku: 2019-05-30 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Małgorzata Moskwa, Irena Mazurek, Barbara Gonera
Podstawa prawna: art 177 par 1 pkt 3 ze znaczkiem 1 kpc
Teza: fakultatywność zawieszenia postępowania w trybie art 177 par 1 pkt 3 ze znaczkiem 1 kpc a prawo strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki ( art 45 ust 1 Konstytucji RP )

Sygn. akt III AUz 41/19

POSTANOWIENIE
Dnia 30 maja 2019 r.
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:
Przewodniczący SSA Irena Mazurek
Sędziowie SSA Małgorzata Moskwa
SSA Barbara Gonera ( spr.)
po rozpoznaniu w dniu30 maja 2019 r.
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wniosku
R. S. (1)
przeciwko
    Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wW.

o wysokość świadczeń
na skutek zażaleniaR. S. (1)na postanowienie Sądu OkręgowegowR.z dnia 18 lutego 2019 r. sygn. akt IV U 133/19
p o s t a n a w i a :
u c h y l i ć zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2019 r. ( sygn. akt IV U 133/19 ) Sąd Okręgowy w Rzeszowie zawiesił postępowanie w sprawie z odwołaniaR. S. (1)od dwóch decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wW.z dnia 5 czerwca 2017 r. ponownie ustalających od dnia 1 października 2017 r. wysokość emerytury i renty inwalidzkiej wnioskodawcy , przy zastosowaniu art.15 c i art. 22aw zw. z art.32 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ( t. j. Dz.U.z 2018 r.,poz.132 ze zm.) , w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r.( Dz.U. z 2016 r. poz. 2270), uznając ,że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przez Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie P 4/18 .W  podstawie prawnej orzeczenia powołany zostałart. 177 § 1 pkt 31k.p.c.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyłR. S. (1)wnosząco jego uchylenie celem merytorycznego rozpoznania jego odwołań przez sąd pierwszej instancji ,przy zarzucie ,że zaskarżone orzeczenie wydane zostałoz naruszeniemart.177 §1 pkt 31k.p.c.jako ,że wstrzymanie – nadto fakultatywne - biegu postępowania w jego sprawie na czas bliżej nieoznaczony ( przy znanym powszechnie opieszałym procedowaniu Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 4/18) doprowadziło do naruszenia jego prawa do sądu i rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie (art. 45 ust.1 Konstytucji RPi art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności ). Niezależnie od tego skarżący akcentował ,że sądy powszechne są uprawnione do badania zgodności stosowanych przepisów ustawowych zKonstytucją, przy wskazaniu naart.8w zw. zart.173 i art.178 ust.1 Konstytucji RPi powołaniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1998 r. I PKN 90/98 , OSNP 2000/1/6 .
Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wW.nie ustosunkował się do treści zażalenia odwołującego się .
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie , rozpoznając zażalenieR. S. (1), zważył co następuje;
Zażalenie jest w pełni zasadne, co skutkować musi orzeczeniem reformatoryjnym prowadzącym do uchyleniem zaskarżonego postanowienia, celem merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji .Zgodzić się bowiem w zupełności ze skarżącym przyjdzie ,że w zaistniałej sytuacji procesowej nieuzasadnione było zawieszenie postępowania na podstawieart.177 §1 pkt 31k.p.c.Jakkolwiek bowiem bezsporne jest ,iż przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawieP 4/18 toczy się postępowanie w związku z pytaniem Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. akt XIII I U 326/18 o zgodność zKonstytucjązastosowanych przez organ rentowyw zaskarżonych przezR. S. (1)decyzjach przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin,to  jednak wstrzymanie - nadto jedynie fakultatywne- tylko z tego powodu biegu procedowaniaw przedmiotowej sprawie nie da się pogodzić z konstytucyjnym uprawnieniem wnioskodawcy do rozpoznawania jego sprawy bez zbędnej zwłoki (art.45 ust.1 Konstytucji RP) . W tym kontekście zauważyć już na wstępie wypadnie ,że tą właśnie przesłanką kierował się Sąd Apelacyjny w Warszawie , wyznaczając w trybieart.44 k.p.c.na wniosek Sądu Okręgowego w Warszawie - do rozpoznania odwołańR. S. (1)- Sąd Okręgowy w Rzeszowie ( nota bene wydane w tym przedmiocie postanowienie pochodzi z dnia9 stycznia 2019 r. , w sytuacji gdy sprawa P 4/18 zawisła przed Trybunałem Konstytucyjnym jeszcze w dniu 27 lutego 2018 r. , a więc nie było intencją tego Sądu następcze zawieszenie postępowania przez sąd wyznaczony , bo przecież mógł to już uczynić właściwy Sąd Okręgowy w Warszawie ). Z kolei procedowanie Trybunału Konstytucyjnego w powołanej sprawie na chwilę obecną ograniczyło się jedynie do pozyskania i to dopiero w dniu 28 listopada 2018 r. stanowiska Sejmu RP, tym samym trudno przewidzieć kiedy zapadnie końcowe orzeczenie. Tymczasem odwołujący sięR. S. (2)poza zarzutami niekonstytucyjności zastosowanych przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wW.w sprawie wysokości jego świadczeń przepisów prawa materialnego, podniósł także zarzuty dotyczące nieprawidłowego zakwalifikowania okresu od 1 lipca 1988 r. do 31 lipca 1990 r. jako okresu pełnienia przez niego służby na rzecz totalitarnego państwa , powołując się w tym względzie tak na dowody z dokumentów jak i dowody osobowe . Trzeba zaś w tym miejscu przypomnieć to co wyartykułował już Sąd Najwyższy , przy okazji rozpoznawania uprzednich spraw „dezubekizacyjnych” ,że sąd ubezpieczeń społecznych, rozpoznający sprawę w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i AdministracjiwW.w sprawie ponownego ustalenia (obniżenia) wysokości emerytury policyjnej byłego funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa, nie jest związany treścią informacjio przebiegu służby w organach bezpieczeństwa państwa przedstawionej przez Instytut Pamięci Narodowej zarówno co do faktów (ustalonego w tym zaświadczeniu przebiegu służby) jak i co do kwalifikacji prawnej tych faktów (zakwalifikowania określonego okresu służby jako służby |w organach bezpieczeństwa państwa) -  postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2011 r., II UZP 10/11 OSNP 2012/23-24/298. Inna rzecz ,że na chwilę obecną nie zostało też wyjaśnione , czy odwołujący się uzyskał decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych o wyłączeniu wobec niego stosowania art.15 c ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin,o co występował w trybie art. 8 a tej ustawy jeszcze w dniu 8 grudnia 2017 r. Wszystko to więc powoduje konieczność merytorycznego rozpoznania sprawy( tu też niezbędne będzie ustalenie ,czy wnioskodawca był objęty poprzednią ustawą „dezubekizacyjną” powodującą zmniejszenie jego świadczeń , a jeżeli tak, to czy ten sam okres jego służby na rzecz totalitarnego państwa jak ten wskazywany obecnie , podlegał wówczas ocenie , przy przyjęciu właściwych skutków tego ustalenia ). Gdyby się zaś ostatecznie okazać miało ,że rozstrzygnięcie sporu zależeć będzie jednak wyłącznie od oceny konstytucyjności mających mieć zastosowanie w sprawie przepisów , to sąd pierwszej instancji dopiero wówczas zdecyduje czy korzystają one z domniemania konstytucyjności( przy ewentualnym następczym wznowieniu postępowania w trybieart.4011k.p.c.w przypadku wyroku Trybunału Konstytucyjnego orzekającego o niezgodności tych przepisów z ustawą zasadniczą ) czy też odmówi ich zastosowania , do czego też jest uprawnionyw ramach sądowej kontroli konstytucyjnej „ad casum „( por. m.in. przywołany już przez skarżącego wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1998 r. I PKN 90/98 , OSNP 2000/1/6 ).
Z tych wszystkich więc wyżej naprowadzonych względów i podstawieart. 386 § 1 k.p.c.w zw. zart. 397 §2 k.p.c.orzeczono jak w sentencji .