Sąd Okręgowy w Olsztynie
IX Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ca 1145/18
Data wyroku: 2019-05-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Dobrzyńska-Murawka, Beata Grzybek, do SO Joanna Dąbrowska-Żegalska
Podstawa prawna: art. 675 § 1 kc

Sygn. akt IX Ca 1145/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 maja 2019 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie IX Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Beata Grzybek (spr.),

Sędziowie:

SO Ewa Dobrzyńska-Murawka,
SR del. do SO Joanna Dąbrowska-Żegalska,

Protokolant:

st. sekr. sądowy Agnieszka Najdrowska,

po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2019 r. w Olsztynie, na rozprawie,
sprawy z powództwaS. H.
przeciwkoD. J.
o wydanie,
na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Biskupcu z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt I C 691/17,

I
prostuje wyrok Sądu Rejonowego w Biskupcu z dnia 10 lipca 2018 r. w punkcie 3 w ten sposób, że po słowie „przyznaje” wpisuje „od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Biskupcu”;

II
odrzuca apelację co do punktu 3 i oddala apelację w pozostałym zakresie;

III
przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Olsztynie kuratorowi pozwanej radcy prawnemuA. H.wynagrodzenie w kwocie 60 zł (sześćdziesiąt złotych), powiększone o stawkę podatku VAT.

Ewa Dobrzyńska-Murawka   Beata Grzybek  Joanna Dąbrowska-Żegalska

Sygn. akt IX Ca 1145/18

UZASADNIENIE
PowódS. H.wniósł o orzeczenie eksmisji pozwanejD. J.(Ł.) z rzeczami do niej należącymi z lokalu użytkowego tj.garażu nr (...)przyulicy (...)wB.. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż lokal wskazany jest jego własnością. Podał nadto, iż w bliżej nieokreślonym czasie (2011-2012 r.) zawarł z pozwaną umowę najmu garażu i wydał jej klucze. Powód wskazał, iż pozwana zaczęła korzystać z garażu, natomiast nie kontaktuje się z nim chociażby w celu uregulowania należności czynszowych. Powód nadto podniósł, iż kilka razy był na działce na której posadowiony jest garaż, lecz nie mógł zastać tam pozwanej.
Dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej został ustanowiony został kurator. Kurator w zakreślonym przez Sąd terminie nie złożył odpowiedzi na pozew, jak również prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy – nie stawił się (k. 108).
Sąd Rejonowy w Biskupcu wyrokiem z dnia 10 lipca 2018 r. orzekł eksmisję , zasądził od pozwanej koszty procesu na rzecz pozwanego , na nadto przyznał kuratorowi radcy prawnemu wynagrodzenie w kwocie 270 zł.
Sąd ten ustalił, żeS. H.jest właścicielemgarażu o nr (...), położonego nadziałce (...)ulica (...)wB..
S. H.zawarł zD. J.(poprzednioŁ.) umowę najmugarażu nr (...)położonego nadziałce (...)przyulicy (...)wB.. Umowa zawarta została na czas nieokreślony. Strony uzgodniły stawkę czynszu na kwotę 100 złotych.
D. J.zalegała z zapłatą czynszu za 3 miesiące. W związku z tym w 2013 rokuS. H.wypowiedział ustnieD. J.umowę najmu lokalu użytkowego – garażu położonego nadziałce (...)ul. (...)wB..D. J.nie wydałaS. H.garażu.
Sąd uznał, że powództwo zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 659 § 1 k.c.przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Podstawową przesłanką uwzględnienia powództwa windykacyjnego jest udowodnienie, że powodowi przysługuje w stosunku do spornej rzeczy prawo własności, przy czym ciężar dowodu tej okoliczności spoczywa, zgodnie z przepisemart. 6 k.c., na powodzie, gdyż on wywodzi z tej okoliczności skutki prawne. W ocenie Sądu powód udowodnił, że jest właścicielemgarażu o nr (...), położonego nadziałce (...)przyulicy (...)wB.. Ponadto strony uzgodniły stawkę czynszu na 100 złotych płatną miesięcznie.
Art. 672 k.c.stanowi, iż jeżeli najemca dopuszcza się zwłoki z zapłatą czynszu co najmniej za dwa pełne okresy płatności, wynajmujący może najem wypowiedzieć bez zachowania terminów wypowiedzenia.
Pozwana zalegała z zapłatą czynszu za najmniej 3 miesiące, a powód w związku z tym wypowiedział jej umowę najmugarażu o nr (...)położonego przyulicy (...)wB.. Fakty te potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a w szczególności odpis KW (k. 14, k. 15), akt notarialny (17-21) oraz zeznania świadkaM. Ż.(k. 108v).
Autentyczność i prawdziwość zgromadzonych w sprawie dokumentów nie budziła wątpliwości Sądu.
Podstawę prawną obowiązku pozwanej stanowi natomiast przepisart. 675 k.c., zgodnie z którym po zakończeniu umowy najmu najemca jest zobowiązany zwrócić przedmiot najmu wynajmującemu. Z kolei w myślart. 222 § 1 k.c., właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą.
W tych okolicznościach oddalenie powództwa mogłoby nastąpić tylko w sytuacji, gdyby pozwana udowodniła, że przysługuje jej skuteczne względem powoda uprawnienie do zajmowania tego lokalu objętego sporem. Czego ani powódka ani ustanowiony dla niej kurator nie udowodnili.
W tym aspekcie należy więc zauważyć, że pozwanego łączyła z powódką umowa najmu przedmiotowegogarażu o nr (...), położonego nadziałce (...)przyulicy (...)wB..
Jednocześnie w 2013 r. powód wypowiedział pozwanej umowę najmu przedmiotowego lokalu użytkowego, albowiem pozwana zalegała z zapłatą czynszu za 3 miesiące. Oznacza to natomiast, iż wypowiedzenie umowy najmu spowodowało wygaśnięcie opisanego powyżej stosunku najmu pomiędzy powodem a pozwaną.
Analizując treść pozwu oraz stanowisko procesowe powoda w toku procesu nie sposób jej woli interpretować inaczej niż jako zamiaru odzyskania władztwa nad oddanym w najem garażem. Skoro więc w niniejszej sprawie było kwestią bezsporną to, iż powód jest właścicielem garażu wskazanego w pozwie, a jednocześnie, wobec rozwiązania umowy najmu na skutek dokonanego przez powoda wypowiedzenia, pozwanej nie przysługuje żadne skuteczne względem powoda uprawnienie do władania lokalem, a do tej pory nie opuściła i nie opróżniła tego lokalu z należących do niej rzeczy, powództwo należało uznać za uzasadnione.
Odnośnie kosztów procesu należy wskazać, że zgodnie z przepisamiart. 98 § 1 i 2 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Koszty poniesione przez stronę powodową wynosiły łącznie 435,37 złotych. Na kwotę tę składała się kwota: 200 złotych tytułem opłaty od pozwu, kwota 35,37 złotych tytułem wydatków związanych z kosztami na komornika oraz kwota 200 złotych tytułem zaliczki na wydatki związane z ustanowieniem kuratora (pkt 2 wyroku)
Radca PrawnyA. H.został ustanowiony kuratorem w sprawie dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanejD. J.. Dlatego zgodne jest z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 13 listopada 2013r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów w sprawie cywilnej – Dz. U z 2013r. poz. 1476 należne jest jemu wynagrodzenie w wysokości 270 złotych (pkt 3 wyroku).
Powyższy wyrok zaskarżył w imieniu pozwanej ustanowiony w sprawie kurator.
Zarzucił sądowi naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, skutkujące orzeczeniem eksmisji, mimo, że powód nie wykazał, iż umowa była zawarta, ani jej rozwiązania, ani nie wykazał dążenia do rozwiązania sporu poprzez wezwanie przedsądowe, ani w drodze mediacji. Wniósł o zmianę w pkt I i oddalenie powództwa, w pkt II zmianę i nie obciążanie pozwanej kosztami procesu, zmianę rozstrzygnięcia w pkt III, które nie zostało ustalone od wartości sporu, oraz nie doliczono VAT u oraz nie wskazano, że wynagrodzenie jest przyznane od Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Biskupcu. Ewentualnie wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania. Zgłosił wniosek o przyznanie wynagrodzenia za II instancję.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że kurator w imieniu pozwanej zaskarżył rozstrzygnięcie Sąd w przedmiocie należnego mu wynagrodzenia.
Jest to nieprawidłowe, albowiem w tym zakresie pozwana nie ma gravamenu. To kurator ma w tym zakresie legitymację. Ponieważ środka zaskarżeia od kuratora nie ma, dlatego środek zaskarżenia wniesiony w imieniu pozwanej w tym zakresie należało odrzucić .
W pozostałym zakresie apelacja również była niezasadna.
Przede wszystkim podkreślić należy, że kurator pozwanej- radca prawny , choć zarzucił Sądowi naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, to nie wskazał które to konkretnie przepisy Sąd ten miał naruszyć.
W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe oraz orzekł na podstawie wszystkich prawidłowo zaoferowanych przez strony dowodów, dokonując trafnej ich oceny. Ocena wiarygodności i mocy dowodów została przeprowadzona w granicach przysługującej Sądowi I instancji z mocyart. 233 § 1 k.p.c.swobody osądu.
Ustalenia faktyczne w sprawie poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy dowodów, których ocena nie wykazała błędów natury faktycznej, czy logicznej, znajdując swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione, na czym oparł poszczególne ustalenia. Sąd I instancji wskazał również wnioski, jakie wyprowadził z dokonanych ustaleń, opierając na nich swoje merytoryczne rozstrzygnięcie, co zostało zawarte w dokładnych i logicznych wywodach uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia.
Ustalenia faktyczne i ich ocenę Sąd Okręgowy przyjął za własne, zwracając uwagę, że nie ma wobec tego potrzeby procesowej przeprowadzania na nowo w uzasadnieniu tego orzeczenia oceny każdego ze zgromadzonych dowodów, a wystarczy odnieść się do tych ustaleń i ocen, które zostały zakwestionowane w apelacji ( por. wyroki Sądu Najwyższego z 10 października 1998r., III CKN 650/98, z 4 kwietnia 2003r., III CKN 1217/00, z 27 listopada 2003r., II UK 156/03, z 27 kwietnia 2010r., II PK 312/09 oraz z 9 lutego 2012r., III CSK 179/11).
W dalszej części należy podkreślić, że sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego ( uchwała Sądu Najwyższego 31 stycznia 2008r., III CZP 49/07), dlatego powoływanie się w zarzutach na naruszenie prawa procesowego, ma skutek procesowy tylko do wymienionych w odwołaniu konkretnych zarzutów naruszenia procedury, z wyjątkiem powodujących nieważność postępowania.
Analiza akt sprawy nakazuje stwierdzić, że nie zaszły w toku procedowania Sądu pierwszej instancji jakiekolwiek okoliczności, skutkujące nieważnością postępowania według przesłanek tej nieważności, wskazanych w treści przepisuart. 379 k.p.c.
Nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów prawa procesowego i materialnego podnoszone przez skarżącą w bardzo ogólnikowy sposób.
Prawidłowo przyjął Sąd Rejonowy, iż pozwana zajmowała garaż na podstawie umowy najmu, i że umowa ta została roziwązana. Kontrdowodu pozwana nie przedstawiła.
Nawet gdyby przyjąć za stanowiskiem kuratora, że umowa nie był zawarta, to również powodowi, jako właścicielowi przysługiwałoby roszczenie o eksmisję zart. 222 § 1 kc.wobec pozwanej jako osoby nie posiadającej tytułu prawnego ( pozwana nie wykazała w toku postępowania, aby posiadała jakiekolwiek uprawnienie do korzystania z nieruchomości).
W konsekwencji powództwo o opróżnienie i wydanie tego pomieszczenia garażowego znajduje podstawę prawną wart. 675 § 1 k.p.c
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono po uprzednim sprawdzeniu wartości przedmiotu zaskarżenia. Ponieważ przy ustalaniu tego istotna jest wartość czynszu najmu, która w niniejszej sprawie wynosiła 100 zł za miesiąc, w tej sytuacji wartość przedmiotu zaskarżenia wyniosła 600 zł . Wg rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu wg § 8 pkt 2 w postępowaniu odwoławczym byłaby to połowa kwoty 180 zł, czyli 90 zł. Natomiast Rozporządzenie z dnia 9 marca 1918 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej określa tę stawkę jako 40 % stawki minimalnej radcy prawnego, nie mniej niż 60 zł. W tej sytuacji Sąd Okręgowy za II instancję przyznał kuratorowi wynagrodzenie w kwocie 60 zł powiększone o stawkę podatku Vat.
Jednocześnie w pkt I , na podstawie art. 350 należało sprostować wyrok Sądu Rejonowego poprzez dookreślenie od kogo wynagrodzenie dla kuratora za I instancję ma być przyznane.
Ewa Dobrzyńska-Murawka   Beata Grzybek  Joanna Dąbrowska-Żegalska