Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 67/19
Data wyroku: 2019-10-24 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

UZASADNIENIE
- sporządzone stosownie do dyspozycjiart. 457 § 1 k.p.k.- w zakresie, w jakim Sąd Apelacyjny w Poznaniu uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu wZ. (...).
J. P. (1)został oskarżony między innymi o to, że latem 2009 r. lub 2010 r. wC., w celu wykorzystania w działalności przestępczej polegającej na oszustwach kredytowych, po uprzednim zwerbowaniuJ. J.pod pozorem podjęcia pracy na terytoriumR. (...), wiedząc o tym iżJ. J.żadnej pracy nie będzie świadczył i wprowadzając go w błąd, po przetransportowaniu jego osoby doB.i umieszczeniu w nieustalonym lokalu mieszkalnym wykorzystał jego osobę do zawarcia umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych i zakupu telefonów komórkowych nieustalonych marek, wiedząc o tym, iż nie będzie opłacał wynikających stąd należności – to jest o czyn zart. 189a § 1 k.k.(zarzut XLIX).
Wyrokiem z dnia(...)roku, wydanym w sprawie o sygn. akt(...), Sąd Okręgowy wZ. (...)uniewinnił oskarżonegoJ. P. (1)od popełnienia wskazanego zarzutu (punkt 4. sentencji wyroku).
Wyrok w powyższym zakresie został zaskarżony w całości przez prokuratora, na niekorzyść oskarżonegoJ. P. (1). Skarżący prokurator zarzucił Sądowi I instancji:

⚫

obrazę prawa materialnego, tj.art. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 189a § 1 k.k., wyrażającą się w przyjęciu przez Sąd błędnego poglądu prawnego, iż przed dniem 8 września 2010 r. nie funkcjonowała definicja legalna handlu ludźmi w rozumieniuart. 115 § 22 k.k., co w ocenie Sądu skutkowało depenalizacją działań poszczególnych oskarżonych (w tymJ. P.co do czynu zarzuconego w punkcie XLIX. – uwaga SA), popełnionych przed tą datą i polegających na werbowaniu pokrzywdzonych pod pozorem podjęcia pracy na terenieR. (...), w rzeczywistości zaś w celu wykorzystania ich w działalności przestępczej, albowiem „uprawianie handlu ludźmi” oznaczało nic innego jak kupowanie, sprzedawanie, zastawianie, dokonywanie zamiany, użyczenia ludzi lub dokonywanie innych transakcji cywilnoprawnych, których przedmiotem był człowiek, gdy tymczasem pogląd ten jest mylny i nie uwzględnia zobowiązań Polski płynących z ratyfikowanych umów międzynarodowych dotyczących problematyki handlu ludźmi,

Podnosząc tak sformułowany zarzut, Prokurator wniósł o uchylenie wyroku co do oskarżonegoJ. P. (1)w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny wP., wyrokiem z dnia(...)roku, w sprawie o sygn. akt(...), utrzymał w tym zakresie w mocy zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego (punkt III. sentencji wyroku), nie uwzględniając tym samym apelacji Prokuratora.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł w powyższym zakresie Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, który zarzucił orzeczeniu rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

⚫

art. 253 § 1 k.p.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 września 2010 roku, polegające na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, że definicje „handlu ludźmi” zawarte w międzynarodowych aktach prawnych wiążących Polskę, nie znajdowały zastosowania w krajowym porządku prawnym, a zatem nie była w nim obecna definicja legalna, której charakter odpowiadałby tej, jaką obecnie zawiera przepisart. 115 § 22 k.k., co zdaniem Sądu Apelacyjnego wP., przy uwzględnieniu również funkcji gwarancyjnej i obowiązujących zasad wykładni prawa karnego, winno skutkować przyjęciem, iż „handel ludźmi” w rozumieniuart. 253 § 1 k.k.jest obrotem przenoszącym własność człowieka, jako przedmiotu (towaru), połączony z przeznaczeniem go celom sprzecznym z ludzką podmiotowością, a odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu podlega tylko ten, kto kupuje, sprzedaje, zastawia, dokonuje zamiany, użycza lub dokonuje innych transakcji cywilnoprawnych, których przedmiotem jest człowiek, w konsekwencji czego Sąd ten zaaprobował wadliwy pogląd Sądu pierwszej instancji, dotyczący zakresu stosowania wskazanego przepisu prawa materialnego (który skutkował ograniczeniem odpowiedzialności oskarżonegoJ. P. (1)za „handlem ludźmi” jedynie co do zachowań mających miejsce po dniu 8 września 2010 roku, co do których przyjęto kwalifikację zart. 189a § 1 k.k.) i utrzymał w powyższym zakresie w mocy wyrok Sądu Okręgowego wZ. (...), podczas gdy prawidłowa interpretacja znamionart. 253 § 1 k.k.powinna uwzględniać definicje „handlu ludźmi” zawarte w aktach prawa międzynarodowego, będących częścią krajowego porządku prawnego, w tym zwłaszcza art. 4 Konwencji Rady Europy z dnia 16 maja 2005 roku w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi (tzw. Konwencja Warszawska), ratyfikowanej w dniu 22 października 2008 roku (Dz. U. z dnia 9 lutego 2009 r., Nr 20, poz. 107), jak i być dokonywana z zastosowaniem prounijnej wykładni prawa krajowego, opartej na Decyzji Ramowej Rady Unii Europejskiej 2002/629/JHA z dnia 19 lipca 2002 roku w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. U. WE 2002 L230/1), co daje podstawę do uznania, iż także zachowanie wymienianego oskarżonego, podejmowane w okresie do dnia 8 września 2010 roku realizowało znamionaart. 253 § 1 k.k., co z kolei mogło stanowić o przypisaniu mu za nie, przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., odpowiedzialności karnej na podstawieart. 189 a § 1 k.k.bądźart. 253 § 1 k.k., w razie uznania, że ustawa obowiązująca poprzednio była dla sprawcy względniejsza.

Sąd Najwyższy, uznając kasację za zasadną, wyrokiem z dnia(...)roku, w sprawie o sygn. akt(...), uchylił zaskarżony wyrok w punkcie III., tj. w części w jakiej utrzymano nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego wZ. (...), a więc i co do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 4. - w odniesieniu do oskarżonegoJ. P. (1)- przekazując w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu wP., w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora w zakresie w jakim oskarżonyJ. P. (1)został uniewinniony od popełnienia czynu opisanego w punkcie XLIX, a zakwalifikowanego w akcie oskarżenia zart. 189a § 1 k.k., okazała się zasadna.
Na wstępie należy stwierdzić, iż obraza prawa materialnego (error iuris) może polegać na błędnej wykładni zastosowanego przepisu, zastosowaniu nieodpowiedniego przepisu, a także na niezastosowaniu określonego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie jest obowiązkowe. Obraza prawa materialnego może być przyczyną odwoławczą jedynie wtedy, gdy ma ona charakter samoistny. Orzecznictwo Sądu Najwyższego i doktryna słusznie bowiem podkreślają, że naruszenie prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu (niezastosowaniu) w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można więc mówić o obrazie prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów procesowych(zob. np. wyr. SN z 23 VII 1974 r., V KR 212/74, OSNKW 1974, z. 12, poz. 233, z aprobującymi uwagami M. Cieślaka i Z. Dody, Pal. 1974, nr 12, s. 36, i W. Daszkiewicza, PiP 1975, nr 12, s. 130; wyr. SN z 21 VI 1978 r., I KR 124/78, OSNPG 1979, z. 3, poz. 51; wyr. SN z 9 X 1980 r., Rw 342/80, OSNPG 1981, z. 8-9, poz. 103; wyr. SN z 12 X 1983 r., V KRN 213/83, OSNPG 1984, z. 4, poz. 34).
W realiach rozpatrywanego przypadku skarżący Prokurator nie kwestionował poczynionych w sprawie przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, a jedynie ich subsumpcję, tj. przyjęcie przez Sąd orzekających błędnego poglądu prawnego co do wykładni znamienia „handlu ludźmi” na gruncieart. 253 § 1 k.k., obowiązującego do dnia 7 września 2010 roku, a więc w czasie zarzuconego oskarżonemu w punkcie XLIX. czynu. Zarzut ten w całości zasługiwał na uwzględnienie.
Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego wynika m.in, że oskarżonyJ. P. (1)w celu osiągniecia korzyści majątkowej wprowadzał w błąd osoby niewykształcone, bezdomne, bezrobotne, mające problem z alkoholem, będące w trudnej sytuacji życiowej i potrzebujące pieniędzy w ten sposób, że werbował te osoby (sam lub wspólnie i porozumieniu ze współdziałającymi z nimR. P.iS. G.) pod pozorem legalnego zatrudnienia w(...), najczęściej przy drobnych pracach budowlanych, jak malowanie tapetowanie mieszkań, za wynagrodzeniem oscylującym w granicach 300-400 Euro miesięcznie. Jeździł po miastach województwa(...)i(...), wyszukując odpowiednich osób. Podczas składania takich propozycji mówił poszczególnym pokrzywdzonym, że praca jest od zaraz - trzeba wziąć ze sobą jedynie dowód osobisty, a wszystko inne, np. ubranie robocze, będzie na miejscu. Wybrane osoby wsiadały do samochodu z oskarżonym i jechały doB., niekiedy wskazywały jeszcze inne osoby, które mogły być zainteresowane taką pracą. Osoby te były zabierane po drodze doB.z kolejnych miejscowości. Po przetransportowaniu do(...), doB., pokrzywdzeni byli umieszczani w mieszkaniach zajmowanych przez oskarżonego, jego rodzinę lub w innych lokalach mieszkalnych. Zabierano im tam dokumenty tożsamości, nadto mieszkania były zamykane na klucz, tak że pokrzywdzeni nie mieli możliwości ich opuszczania. Do mieszkania przywożone było im jedzenie, jakiś alkohol, nie pozwalano im podchodzić do okna, aby nikt z sąsiadów ich nie widział. Lokale były położone na piętrze więc droga ucieczki przez okno też była niemożliwa. Po kilku dniach oskarżony wraz z poszczególnymi pokrzywdzonymi udawał się do różnych placówek bankowych, gdzie na podstawie fikcyjnych zaświadczeń o zameldowaniu były na te osoby zakładane rachunki bankowe. Oskarżony pełnił rolę tłumacza, zarazem zapewniając, iż w(...)posiadanie rachunku bankowego jest konieczne dla podjęcia legalnego zatrudnienia - na ten rachunek miało być przelewane wynagrodzenie. Po kilku – kilkunastu dniach na fikcyjne skrzynki listowe montowane w różnych częściachB., banki nadsyłały karty płatnicze z informacją o wysokości przyznanego limitu. Wówczas oskarżony wraz z pokrzywdzonymi po kolei udawał się do różnych punktów handlowych, gdzie przy wykorzystaniu wspomnianych kart dokonywali zakupów artykułów spożywczych, przemysłowych, sprzętu RTV, tankowali paliwo na stacjach benzynowych, zatrzymując je dla siebie. Po wyczerpaniu limitu na karcie pokrzywdzeni byli odwożeni do Polski, niekiedy otrzymując kwotę od kilkunastu do kilkudziesięciu Euro. W ten sposób oskarżony uczynił sobie z tego procederu stałe źródło dochodu - jednych pokrzywdzonych odwoził, następnych przywoził. W ten sposób zwerbowanych pod pozorem pracy w(...)zostało kilkadziesiąt osób, w tymJ. J., który akurat został wykorzystany przez oskarżonego - jak wynika z uznanych za wiarygodne jego zeznań - do wyłudzenia dwóch telefonów komórkowych i usług telekomunikacyjnych (vide: k. 1-2, 21 uzasadnienia SO).
Dokonując subsumpcji tak ustalonego stanu faktycznego, Sąd Okręgowy wyraził pogląd, że przed wprowadzeniem doKodeksu karnegoart. 189a § 1 k.k.- wraz z definicją legalną handlu ludźmi, zawartą w§ 22 art. 115 k.k.- z dniem 8 września 2010 r. w polskimKodeksie karnymbrak było legalnej definicji handlu ludźmi. Zwrot ten występował tylko wart. 253 § 1 k.k.i był definiowany w doktrynie, jak i orzecznictwie jako „handlowanie”, co oznaczało, że za przestępstwo zart. 253 § 1 k.k.odpowiadał ten sprawca, który kupował, sprzedawał, zastawiał, dokonywał zamiany, użyczał ludzi lub dokonywał innych transakcji cywilnoprawnych, których przedmiotem był człowiek. Sąd orzekający przyjął więc, że „handel ludźmi” w rozumieniu wspomnianego przepis, to obrót człowiekiem jako przedmiotem (towarem).
Porównując następnie tak rozumiane pojęcie handlu ludźmi z wprowadzoną z dniem 8 września 2010 r. doKodeksu karnegolegalną definicja pojęcia handlu ludźmi wart. 115 § 22- wedle której „handlem ludźmi jest werbowanie, transport, dostarczanie, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie osoby z zastosowaniem: 1) przemocy lub groźby bezprawnej; 2) uprowadzenia, 3) podstępu, 4) wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolność do należytego pojmowania przedsiębranego działania, 5) nadużycia stosunku zależności, wykorzystania krytycznego położenia lub stanu bezradności 6) udzielenia albo przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy osobie sprawującej opiekę lub nadzór nad inną osobą - w celu jej wykorzystania, nawet za jej zgodą, w szczególność w prostytucji pornografii lub innych formach seksualnego wykorzystania, w pracy lub usługach o charakterze przymusowym, w żebractwie, w niewolnictwie lub innych formach wykorzystania poniżających godność człowieka albo w celu pozyskania komórek, tkanek lub narządów wbrew przepisom ustawy” -doszedł do wniosku, że zakres stosowaniaart. 253 § 1 k.k.był węższy w stosunku do aktualnie obowiązującego przepisuart. 189a § 1 k.k., którego normatywne granice wyznacza treśćart. 115 § 22 k.k.W konkluzji powyższego Sąd Okręgowy uznał, że dopiero od dnia 8 września 2010 r. sformułowanie „handel ludźmi” należy interpretować zgodnie z tą definicją, gdyż przyjęcie szerszej wykładni przepisuart. 253 § 1 k.k.(obowiązującego w chwili popełnienia zarzuconego oskarżonemu przestępstwa handlu ludźmi) byłoby dlań nie tylko niekorzystne, ale i sprzeczne z intencją przepisuart. 4 § 1 k.k.Ponieważ oskarżonemu, wedle Sądu orzekającego, przypisano zachowania wypełniające znamiona aktualnie obowiązującego przepisuart. 189a § 1 k.k., które leżały poza zakresem penalizacji przepisuart. 253 § 1 k.k., uniewinnił onJ. P. (1)od czynu zarzuconego mu w punkcie XLIX., tj. od popełnienia przestępstwa zart. 189a § 1 k.k.(vide: k. 77, 80-82 uzasadnienia SO).
Powyższe stanowisko Sądu a quo nie zasługuje na aprobatę i całkowicie słusznie zostało zakwestionowane przez skarżącego Prokuratora.
Najsamprzód przypomnieć należy, że wprowadzenie doKodeksu Karnegolegalnej definicji handlu ludźmi ustawą z dnia 20 maja 2010 roku ( Dz. U. z 2010 r. Nr 98, poz. 626), zmieniającą m.in.ustawę Kodeks karnyz dniem 8 września 2010 roku, wywołało potrzebę określenia, na ile obecny sposób rozumienia tego terminu odpowiada sposobowi jego pojmowania na gruncieart. 253 § 1 k.k.Kwestia czy poprzednio obowiązujący przepisart. 253 § 1 k.k.był względniejszy dla sprawcy niż aktualnie obowiązujący przepisart. 189 a § 1 k.k., a więc czy w przypadku przestępstwa popełnionego w uprzednio obowiązującym stanie prawnym należy stosować „stare”, czy „nowe” przepisy – stosownie do unormowaniaart. 4 § 1 k.k.– miała w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie.
Zgodzić należy się z Sądem Okręgowym, że normatywna treśćart. 253 § 1 k.k.nie została uzupełniona legalną definicją handlu ludźmi w ówcześnie obowiązującej wersjiKodeksu karnego. Stan ten jednak nie uprawniał do interpretacji tego pojęcia li tylko na gruncie językowym, a w konsekwencji jego zawężenia do czynności cywilnoprawnej mającej za przedmiot jednostkę ludzką. Takie rozumienie tego terminu jest archaiczne i bliższe definicji niewolnictwa sformułowanej wart. 115 § 23obowiązującegoKodeksu karnego, co – przy zaprezentowanej przez Sąd Okręgowy interpretacji handlu ludźmi - rodziłoby w praktyce trudności z rozgraniczeniem tego znamienia od pojęcia uprawiania handlu niewolnikami. Poza tym w kręgu kulturowym, do którego należy Rzeczypospolita Polska człowiek nie może być przedmiotem obrotu cywilnoprawnego, co przy tak zawężającej interpretacji tego pojęcia powodowałoby, że praktyce przepisart. 253 § 1 k.k.nie znalazłby zastosowania.
Reasumując - termin „handel ludźmi” nie dotyczy - i nie dotyczył na gruncie nieobowiązującego jużart. 253 §1 k.k.– cywilnoprawnego obrotu człowiekiem, ale służy określeniu pewnego zjawiska, które sprowadzić można do zachowań mających na celu wykorzystanie człowieka (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17.10.2017 roku, sygn. akt III KK 103/17 oraz z dnia 27.02.2019 r. w sprawie V KK 458/17).
Nie sposób również zgodzić się z poglądem Sądu Okręgowego, że skoro w czasie obowiązywaniaart. 253 § 1 k.k.nie było legalnej definicji handlu ludźmi wKodeksie karnym, to definicja taka w polskim porządku prawnym nie obowiązywała. Jak bowiem słusznie wywiódł skarżący Prokurator, powyższe stanowisko nie uwzględnia wprowadzonych do porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej aktów prawa międzynarodowego i zawartych w nich definicji pojęć prawnych. Zgodnie wszak zart. 91 Konstytucji RPratyfikowana umowa międzynarodowa po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw staje się częścią prawa krajowego. Mało tego, na mocyart. 91 pkt 2 Konstytucji RPumowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, o ile ustawy tej nie da się pogodzić z umową.
W światle powyższych wywodów rację ma apelujący Prokurator, że w odniesieniu do analizowanego czynu oskarżonego (popełnionego przed 8 września 2010 r.) warunki te spełniaKonwencja Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi, sporządzona w Warszawie dnia 16 maja 2005 roku (Dz. U. 2009 r., Nr 20, poz. 107), zwana także Konwencją Warszawską. Została ona ratyfikowana przez Państwo Polskie ustawą z dnia 25 kwietnia 2008 roku o ratyfikacji Konwencji Rady Europy z dnia 16 maja 2005 roku (Dz. U. 2008 r. Nr 97, poz. 626) w dniu 17 listopada 2008 roku i weszła w życie z dniem 1 marca 2009 roku. W konsekwencji do zarzuconego oskarżanemu czynu, popełnionego przed 8 września 2010 roku, znajduje zastosowanie definicja zawarta w art. 4 Konwencji Warszawskiej, która od dnia 1 marca 2009 roku stanowiła część prawa krajowego. W regulacjach międzynarodowych zastąpiła ona definicję handlu ludźmi wprowadzoną w Protokole z Palermo. Zgodnie z treścią art. 4 powołanej Konwencji „handel ludźmi” oznacza werbowanie, transport, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie osób z zastosowaniem groźby lub użyciem siły, bądź innych form przymusu, uprowadzenia, oszustwa, podstępu, nadużycia władzy lub wykorzystania słabości, wręczenia lub przyjęcia płatności lub korzyści dla uzyskania zgody osoby sprawującej kontrolę nad inną osobą, w celu wykorzystania. Wykorzystanie obejmuje, jako minimum, wykorzystywanie prostytucji innych osób, lub inne formy wykorzystywania seksualnego, przymusową pracę lub służbę, niewolnictwo lub praktyki podobne do niewolnictwa, zniewolenie, albo usunięcie organów, zgoda ofiary handlu ludźmi na zamierzone wykorzystanie określone niniejszym przepisem nie ma znaczenia, jeśli posłużono się którąkolwiek ze wskazanych wyżej metod. Natomiast werbowanie, transport, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie dziecka celem jego wykorzystania jest uznawane za handel ludźmi nawet wówczas, gdy nie obejmuje żadnej z tych metod.
Wprawdzie przytoczona definicja została zredagowana na użytek Konwencji Warszawskiej, jednakże w świetleart. 91 i 42 Konstytucji RPzostała ona skutecznie przejęta do polskiego systemu prawa karnego na skutek jej ratyfikacji. Z tych względów Państwo Polskie nie miało obowiązku wydania odrębnej ustawy, która penalizowałaby tak rozumiane przestępstwo handlu ludźmi, skoro definicja ta już funkcjonowała w polskim porządku prawnym i mogła być stosowana bezpośrednio przez sądy karne, wypełniając normatywną treśćart. 253 § 1 k.k., przewidującego sankcję karną za dopuszczenie się tak rozumianego przestępstwa handlu ludźmi. Tym samym zasada nullem crimen sine lege została w pełni zachowana(por. op.cit.).
W rezultacie nowelizacja Kodeksu karnego z 20 maja 2010 roku w zakresie handlu ludźmi miała charakter głównie porządkujący, zaś w stanie prawnym obowiązującym przed 8 września 2010 roku miały zastosowanie definicje handlu ludźmi zawarte w przyjętych przez Polskę aktach prawa międzynarodowego(por. także stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia 21 marca 2013 roku, sygn. akt III KK 256/12, LEX nr 1300029).
Z tych względów podzielić należało stanowisko apelującego Prokuratora, że Sąd Okręgowy dopuścił się rażącej obrazyart. 253 § 1 k.k., przedstawiając jego wykładnię sprzeczną z obowiązującym do dnia 8 września 2010 roku stanem prawnym – nie uwzględnił bowiem pozakodeksowej definicji handlu ludźmi zawartej w Konwencji Warszawskiej i nie dokonał według jej założeń subsumpcji prawnej czynu zarzuconego oskarżonemuJ. P. (1)w punkcie XLIX., który został popełniony przed dniem 8 września 2010 roku. To uchybienie niewątpliwe miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, ponieważ uniemożliwiło dokonanie pełnej analizy stanów prawnych w zakresie przestępstwa handlu ludźmi – przed i po wprowadzeniu zmian doKodeksu karnegoustawą nowelizującą z dnia 20 maja 2010 roku – w świetle reguł intertemporalnych zawartych wart. 4 § 1 k.k.
Poczynione w sprawie przez Sąd meriti ustalenia faktyczne dawały pole do analizy czynu zarzuconego oskarżonemu w ramach przestępstwa handlu ludźmi - zarówno na gruncie stanu prawnego obowiązującego w dacie popełnienia czynu, jak w czasie orzekania – jednakże Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji, stosownie do unormowaniaart. 454 § 1 k.p.k.
Z tych względów Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok w punkcie 4., tj. co do czynu zarzuconegoJ. P. (1)w punkcie XLIX. i w tych graniach przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu wZ. (...). W postępowaniu ponownym Sąd orzekający uwzględni wskazane wyżej zapatrywania prawne, a dokonując subsumpcji stanu faktycznego rozważy również zagadnienia intertemporalne.

M. Ś.I. P.P. G.