Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 27/20
Data wyroku: 2020-09-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 2 kw

Sygn. akt VI Ka 27/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 września 2020 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli
Protokolant Sylwia Piliszewska
po rozpoznaniu w dniu 18 września 2020 r.
sprawyJ. N.ur. (...)wS.
s.S.,M. z domu S.
oskarżonego z art. 86 § 2 k.w.
z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 5 listopada 2019 r. sygn. akt II W 878/19

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoJ. N.;

II
zwalnia obwinionego od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt VI Ka 27/20

UZASADNIENIE
J. N.został obwiniony o to, że:
w dniu 28 listopada 2018 r. wS.około godziny 10:45 naul. (...)znajdując się pod wpływem alkoholu (0,82 mg/l) wtargnął na jezdnię poza wyznaczonym przejściem dla pieszych, w miejscu zabronionym, doprowadzając do zdarzenia drogowego z prawidłowym jadącym pojazdem m-kiS. (...)onr rej. (...), czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dlaM. S. (1)orazV. M.,
tj. o wykroczenie z art. 86 § 2 k.w.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 5 listopada 2019 r. o sygn. akt II W 878/19:

I
uznał obwinionegoJ. N.za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 86 § 2 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 złotych;

II
zwolnił obwinionegoJ. N.od ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.

Z orzeczeniem nie zgodził się obwinionyJ. N., który we wniesionej apelacji kwestionował, jak należy rozumieć, poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne przyjęte ze podstawę wydanego orzeczenia podnosząc, iż:
- nie wtargnął nagle na jezdnię, a powoli przechodził przez nią;
- został potrącony dopiero na środku jezdni;
- kierująca pojazdemM. S. (1)w ogóle nie próbowała zatrzymać swojego pojazdu ani nie zwolniła; nie obserwowała jezdni; zaczęła hamować dopiero po potrąceniu obwinionego;
- gdyby kierująca pojazdem obserwowała podczas jazdy jezdnię, to widząc z daleka obwinionego zaczęłaby hamować.
Podnosząc powyższe zarzuty obwiniony nie sformułował wniosków dotyczących rozstrzygnięcia Sądu II instancji, z treści apelacji wynika jednak, że wnioskował o uniewinnienie go od przypisanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wywiedziona przez obwinionego nie była zasadna i jako taka nie mogła zostać uwzględniona.
Odnosząc się do postawionych przez skarżącego zarzutów dotyczących błędnych – w jego ocenie – ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia stwierdzić należy, iż zgromadzony w badanej sprawie materiał dowodowy, w tym powołane przez Sąd I instancji zeznania świadkówM. S. (2),V. M.,T. B.iR. N., wyniki przeprowadzonych badań trzeźwości, opinia biegłego w zakresie techniki samochodowej ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków oraz wyjaśnienia samego obwinionego, który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia w sposób jednoznaczny wskazują, iżJ. N.dopuścił się przypisanego mu wykroczenia spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, będąc w stanie po użyciu alkoholu, realizując tym samym przesłanki z art. 86 § 2 k.w. Zwrócić należy szczególnie uwagę na zeznania obiektywnego, niezwiązanego ze stronami zdarzenia, świadkaT. B.. Świadek zeznała: „Widziałam, że po drugiej stronie ulicy stało dwóch mężczyzn i rozmawiali ze sobą… Widziałam, jak z góry jechał samochód, jechał w kierunkuJ.. Samochód ten nie jechał szybko, mi się wydawało, że jechał normalnie. Nagle zobaczyłam, jak ten jeden z mężczyzn odwrócił się i nagle wszedł na jezdnię nie oglądając się na nikogo i wszedł prosto pod samochód. Według mnie ten samochód nie miał szans na hamowanie…“ (k. 43). W tej sytuacji zarzuty podniesione przez skarżącego w wywiedzionym środku odwoławczym nie są zasadne.
Także kara grzywny wymierzonaJ. N.za popełnione wykroczenie mieści się w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, ma wręcz charakter symboliczny, a także jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego mu wykroczenia, nie razi swoją surowością i właściwie realizuje cele w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.
Wobec powyższego zaskarżony wyrok jako trafny i prawidłowy podlegał utrzymaniu w mocy.
Ponadto Sąd Odwoławczy mając na względzie trudną sytuację materialną obwinionego na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.zwolniłJ. N.od uiszczenia kosztów sądowych za postępowania odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.