Sąd Rejonowy w Kętrzynie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 55/19
Data wyroku: 2019-07-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Tomasz Cichocki

Sygn. akt: I C 55/19 upr.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 lipca 2019r.
Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Tomasz Cichocki

Protokolant:

starszy sekretarz sądowy Magdalena Tołścik

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2019 r. wK.
sprawy z powództwa(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.
przeciwkoA. Ł.
o zapłatę

I
powództwo oddala w całości;

II
zasądza od powoda(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.na rzecz pozwanejA. Ł.kwotę 917,00 zł ( dziewięćset siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE
Powód(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.wniósł o zasądzenie od pozwanejA. Ł.kwoty 4 293,66 zł z czego kwoty 3 847,73 zł z odsetkami umownymi w wysokości 14% rocznie ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od 18.01.2018r. do dnia zapłaty. Podniósł, że pozwana w dniu 17.07.2017r. przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość zawarła z powodem umowę pożyczki odnawialnej, której treścią była możliwość zawierania przez strony dalszych pożyczek. Pozwana zaakceptowała warunki udzielania pożyczek, następnie zawnioskowała o udzielenie pożyczki w wysokości 5000,00 zł i zawarła z powodem umowę pożyczki w dniu 17.07.2017r. Pozwana sama wybrała wysokość pożyczki i sposób spłaty. Zobowiązała się do spłaty: 5000,00 zł pożyczki, 445,93 zł prowizji za udzielenie i obsługę pożyczki, w umowie trony ustaliły wysokość odsetek za opóźnienie na poziomie 14% w stosunku rocznym. W dniu 17.07.2017r. powód przesłał pozwanej kwotę 5000,00 zł. Pożyczka miała być spłacona w 6 ratach z należnościami ubocznymi. W przewidzianym w umowie terminie pozwana nie spełniła zobowiązania. Do pozwanej kierowane były maile, sms, listy oraz prowadzony był kontakt telefoniczny.
Nakazem zapłaty z dnia 01.10.2018r. w sprawie VI Nc-e(...)Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie uwzględnił powództwo.
Pozwana wniosła sprzeciw od tego nakazu, wnosząc o oddalenie powództwa w całości. Zakwestionowała istnienie roszczenia. Podniosła m.in., że za umowę nie można uznać formularzy przedłożonych przez powódkę, które stanowią jedynie wydruk standardowej umowy.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:
Do pozwu załączono wydruki pism: ramowejumowy pożyczki nr (...)pomiędzy(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.aA. Ł.z dnia 14.04.2016r. (k. 17-25),umowy pożyczki nr (...)z dnia 17.07.2017r. pomiędzy(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.aA. Ł.(k. 26-27), potwierdzenia realizacji przekazu pieniężnego (k. 28).
W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy powództwo nie może być uwzględnione.
Żądanie strony powodowej co do zasady znajduje swoją podstawę prawną wart. 720 k.c., zgodnie z którym pożyczka jest umową, na podstawie której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego przedmiot pożyczki, a biorący zobowiązuje się zwrócić przedmiot pożyczki w pieniądzach o tej samej wielkości lub w rzeczach tego samego gatunku i takiej samej jakości. Jednocześnie warunkiem skutecznego żądania zwrotu pożyczki jest wykazanie, iż przedmiot pożyczki został wydany pożyczkobiorcy.
W ocenie Sądu, powód nie udowodnił tego, iż przysługuje mu roszczenie względem pozwanej zgłoszone w pozwie. W szczególności powód nie przedstawił dokumentów potwierdzających fakt istnienia zobowiązania pozwanej wobec powoda oraz wykazujących legitymację czynną powoda w sprawie.
Należy wskazać, iż żadna z przedłożonych przez pełn. powoda kserokopii nie została potwierdzona za zgodność z oryginałem, w szczególności w sposób przewidziany wart. 129§2 k.p.c.
W myśl przepisówKodeksu postępowania cywilnegodokumentem jest wyłącznie jego oryginał ewentualnie jego odpis sporządzony zgodnie z wymogamiart. 129§2 k.p.c.Kserokopia niepotwierdzona we wskazany sposób, nie stanowi dokumentu, a jedynie uprawdopodabnia istnienie dokumentu. Brak poświadczenia o jakim mowa wart. 129§2 k.p.c., uniemożliwia także przyjęcie domniemania zgodności kserokopii z oryginałem dokumentu. Z kolei pismo, które nie może być uznane za dokument, nie może być też podstawą do prowadzenia dowodu w trybieart. 308 k.p.c.(zob.wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2000 r. IV CKN 59/00, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2009 r., II CSK 557/08). Dla uznania kserokopii za dokument niezbędne jest oświadczenie o istnieniu oryginału o treści i formie odwzorowanej kserokopią. Dopiero po umieszczeniu na kopii poświadczenia zgodności z oryginałem można uznać kserokopię za dokument świadczący o istnieniu oryginału.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z przedłożonych kserokopii dokumentów (k. 49).
Jak już wskazano, złożone przez powoda kserokopie nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem, stąd nie mogą być uznane za wiarygodne dowody, pozwalające na ustalanie istnienia, wysokości i wymagalności roszczenia powoda dochodzonego pozwem oraz przysługującej mu w sprawie legitymacji czynnej.
Należy także mieć na uwadze, iż powód nie przedłożył żadnego dowodu świadczącego o zawarciu przez pozwaną którejkolwiek z umów, na które powołuje się w pozwie. Fakt zawarcia takich umów nie został w żaden sposób wykazany.
Z okoliczności sprawy wynika, że umowa którą miała zawrzeć pozwana winna być kwalifikowana jako kredyt konsumencki o którym mowa wart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim(Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715). Zgodnie z tym przepisem przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1). Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepis przewidują inną szczególną formę (art. 29 ust. 1). W przypadku umowy kredytu konsumenckiego zawartej na odległość, ustawodawca na kanwie art. 2 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta przewidział, że może być ona zawarta z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość. Może być także zawarta na odległość przez co rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13). Wynika z powyższego, iż zawarcie umowy kredytu konsumenckiego nie wymaga zachowania formy pisemnej i co do zasady umowa taka może być zawarta również za pomocą środków porozumiewania się na odległość, w tym za pośrednictwem Internetu. Natomiast, jak już wskazano, powód nie wykazał w żaden sposób by pozwana złożyła oświadczenie woli, co do zawarcia ramowej umowy pożyczki z dnia 14.04.2018r. czy umowy pożyczki ratalnej z dnia 17.07.2019r. wskazanych w pozwie. W szczególności dowodem zawarcia, którejkolwiek z umów powołanych w pozwie, nie są wydruki formularzy tych umów. Nie wynika z nich bowiem, iż pozwana zaakceptowała warunki umowy ramowej czy też, że to ona dokonała wyboru wysokości i pozostałych warunków umowy pożyczki ratalnej, podała tam określone dane oraz złożyła oświadczenie woli skutkujące zawarciem umowy pożyczki na warunkach i treści zaprezentowanej przez powoda. Poza powyższym wartość dowodowa przedłożonych wydruków i ich wiarygodność jest znikoma, zważywszy iż są to dokumenty własne powoda.
Stosownie doart. 720 k.c., pożyczka jest umową, na podstawie której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego przedmiot pożyczki, a biorący zobowiązuje się zwrócić przedmiot pożyczki w pieniądzach o tej samej wielkości lub w rzeczach tego samego gatunku i takiej samej jakości. Zatem warunkiem skutecznego żądania zwrotu pożyczki jest wykazanie, iż na własność biorącego pożyczkę został przeniesiony przedmiot pożyczki.
Stosownie do powoływanego jużart. 6 k.c., ciężar dowodu w tym zakresie również spoczywał na powodzie. W ocenie Sądu, strona powodowa nie wykazała faktu przeniesienia własności przedmiotu pożyczki na pozwaną. Załączona do pozwu kserokopia „potwierdzenia realizacji przekazu pieniężnego”(k. 28) nie stanowi bowiem dokumentu, w szczególności dokumentu bankowego. Nie wiadomo także przez kogo i w jaki sposób została sporządzona, a jej moc dowodowa jako kserokopii dokumentu własnego powoda jest znikoma.
Stąd, biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności, Sąd uznał, iż przytoczone przez powoda w pozwie okoliczności faktyczne i przedłożony materiał dowodowy nie pozwalają na ustalenie istnienia stosunku prawnego pomiędzy pozwaną, a powodem, dalej istnienia po stronie pozwanej nie spełnionego zobowiązania wobec powoda, ich wysokości oraz terminów wymagalności.
Mając na uwadze powyższe należało uznać, że powód nie wykazał, iż przysługuje mu względem pozwanej dochodzona pozwem wierzytelność. Zgodnie natomiast z ogólną zasadą wyrażoną wart. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z tego faktu wywodzi skutki prawne. Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem cyt. przepisu jestart. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. W myśl przytoczonych przepisów, to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie. Powód winien zatem wykazać wszystkie okoliczności stanowiące podstawę żądania pozwu. W rozpoznawanej sprawie strona powodowa jest podmiotem profesjonalnym, wobec czego winna być świadoma wystąpienia negatywnych konsekwencji procesowych w przypadku, gdy powołuje mniej dowodów, niż tego wymaga materialnoprawna podstawa zgłoszonego roszczenia.
Nadto wskazać należy, iż w sprawach cywilnych rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy – obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (por. Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz pod red. A. Zielińskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, wyd. 6, Warszawa 2012 r.). Podkreślić przy tym należy, iż jak wynika z okoliczności sprawy, powód jest instytucją zajmującą się udzielaniem pożyczek w sposób zawodowy, tym samym obowiązują go reguły podwyższonej staranności z tym związanej. Skoro zatem posiada techniczne możliwości zawierania umów pożyczek na odległość, w tym za pośrednictwem Internetu, to również powinien posiadać techniczną możliwość udokumentowania tego faktu w sposób niebudzący wątpliwości na potrzeby postępowań sądowych. Jak już wskazano, nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie takich sposobów za powoda.
Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd oddalił powództwo w całości jako nieudowodnione.
O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawieart. 98§1 i 3 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, obciążając powoda kosztami procesu. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił stosownie do §2 pkt 3rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t.: Dz.U. z 2018r., poz. 265), uwzględniając także opłatę skarbową od pełnomocnictwa.