Sąd Rejonowy w Chełmnie
III Wydział Rodzinny i Nieletnich
Sygnatura akt: III RC 29/19
Data wyroku: 2019-12-31 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Sędzia Sławomir Lewandowski

Sygn. akt III RC 29/19

POSTANOWIENIE
Dnia 31 grudnia 2019 r.
Sąd Rejonowy w Chełmnie Wydział III Rodzinny i Nieletnich
w składzie:
Przewodniczący Sędzia Sławomir Lewandowski
Ławnicy ---------------------------------
Protokolant ---------------------------------
po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2019 r.
przy udziale ---------------------------------
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaJ. A.
przeciwkoA. L.
o alimenty
postanawia:
1. umorzyć postępowanie.
2. przyznać adwokatowiM. O.ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego
wC.– kwotę 73,80 zł. (siedemdziesięciu trzech złotych i osiemdziesięciu groszy)
brutto, w tym kwotę 13,80 zł. (trzynastu złotych i osiemdziesięciu groszy) podatku VAT, z
tytułu nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu.
3. zasądzić od powódkiJ. A.na rzecz pozwanegoA. L.
kwotę 120 (stu dwudziestu) zł. z tytułu zwrotu kosztów procesu.
4. kosztami sądowymi obciążyć Skarb Państwa.
Sygn. akt III RC 29/19

UZASADNIENIE
Zgodnie z wnioskiem pełnomocnika powódkiJ. L.(ob.A.), Sąd ograniczył zakres uzasadnienia w sprawie o sygnaturze aktIII RC 29/19 do punktu drugiego i trzeciego postanowienia tj. w zakresie kosztów postępowania.
Pełnomocnik powódkiJ. A.w piśmie procesowym z dnia8 listopada 2019 r. cofnął pozew z dnia 30 stycznia 2019 r., w którym powódka domagała się zasądzenia od pozwanegoA. L.alimentóww kwocie 1500 zł miesięcznie oraz zasądzenia alimentów zaległych za okres od stycznia 2018 r. w kwocie po 1500 zł miesięcznie. Jednocześnie pełnomocnik powódki złożył wniosek o nieobciążanie powódki kosztami postępowania orazo przyznanie ze Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one opłacone w całości ani w części.
Wobec tego, że cofnięcie pozwu nastąpiło po rozpoczęciu rozprawy, stosownie doart. 203 § 1 k.p.c.do skuteczności tej czynności procesowej jest wymagane zezwolenie pozwanego. Pełnomocnik pozwanego w piśmie procesowym z dnia 29 listopada 2019 r. wniósł o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
Zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2019 r. Sąd zwrócił się do pełnomocnika pozwanego adw.P. J.do sprecyzowania treści jego pismaz dnia 29 listopada 2019 r. poprzez podanie, czy wnosząc o zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów procesu, wyraża on jednocześnie zgodę na cofnięcie pozwu w tej sprawie – w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że wyraża on zgodęna cofnięcie pozwu. Pełnomocnik pozwanego – mimo pouczenia - nie zajął żadnego stanowiska w tym zakresie, co równoznaczne było z wyrażeniem zgody na dokonanie tej czynności procesowej.
Sąd oceniając, w myślart. 203 § 4 k.p.c.cofnięcie pozwu uznał, iż okoliczności sprawy nie wskazują, że cofnięcie pozwu w niniejszej sprawie jest sprzeczne z prawem lub z zasadami współżycia społecznego ani że cofnięcie pozwu zmierza do obejścia prawa i dlatego zgodnie zart. 355 § 1 k.p.c., umorzył postępowanie w sprawie.
Zgodnie z przepisemart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Obowiązek pokrycia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie jest obowiązkiem mieszczącym się w formule obowiązku zwrotu kosztów postępowania miedzy stronami, lecz ma charakter publicznoprawny i subsydiarny, gdyż powstaje dopiero wówczas, gdy egzekucja kosztów zasądzonych od przeciwnika procesowego uczestnika postępowania korzystającego z pomocy prawnej udzielonej z urzędu okazała się bezskuteczna albo gdy kosztami postępowania został obciążony przeciwnik procesowy korzystający z pomocy prawnej z urzędu, czy też jeżeli koszty postępowania zostały stosunkowo rozdzielone, a opłaty z tytułu udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części. Skarb Państwa nie będzie więc nimi obciążony jedynie w sprawie, w której kosztami postępowania obciążony został przeciwnik procesowy strony korzystającego z pomocy udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (por. uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2013 roku, I ACa 23/13, LEX nr 1386079). Taka natomiast sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie.
W tym wypadku zdaniem Sądu wynagrodzenie należne pełnomocnikowi powódki należało ustalić w oparciu o przepisy § 4 ust. 1 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 rokuw sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2019, poz.18) tj. w wysokości 60 zł. Opłatę tę należało powiększyć o podatek VAT zgodnie § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, co daje łącznie kwotę 73,80 zł.
Marginalnie należy podkreślić, iż Sąd analizując treść przepisu § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia nie znalazł podstaw do ustalenia opłaty w wysokości wyższej niż określona § 4 ust. 1. Zresztą pełnomocnik powódki nie wnosił również o ustalenie stawki wyżej niż wskazanej w tym przepisie.
W myślart. 98 § 1 k. p. c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), zaś – stosownie do § 3 tego artykułu - do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Cofnięcie pozwu, które nie jest spowodowane zaspokojeniem - w trakcie trwania postępowania - dochodzonego w nim roszczenia, należy uznać za równoznaczne z przegraniem sprawy przez stronę cofającą pozew.
Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.), stawki minimalne wynoszą - w sprawach z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego o alimenty lub nakazanie wypłacenia wynagrodzenia za pracę do rąk drugiego małżonka - kwotę 120 zł. Stosownie natomiast do § 15 ust. 1 w/w rozporządzenia, opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich ustala sięz uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4 rozporządzenia, zaś – w myśl ust. 3 tego paragrafu, opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:
1) niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czasna przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie,w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
2) wartość przedmiotu sprawy;
3) wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnieniai rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwościw orzecznictwie i doktrynie;
4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów,o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
W niniejszej sprawie odbyły się dwa terminy rozprawy. Nie przeprowadzono żadnych innych dowodów poza dowodami z dokumentów, zatem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie był obszerny. Pełnomocnik pozwanego brał udział w rozprawie mającej miejsce 28 czerwca 2019 r., której czas trwania to około 40 minut.
W ocenie Sądu powyższe okoliczności, w świetle § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.), nie uzasadniają przyznania pełnomocnikowi pozwanego wynagrodzenia w wysokości wyższej niż wynagrodzenie według stawki minimalnej, która to stawka stanowi – w myśl w/w rozporządzenia - podstawę ustalania wysokości wynagrodzenia pełnomocnika strony będącego adwokatem.
Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę Sąd w punkcie trzecim postanowienia zasądził od powódkiJ. A.na rzecz pozwanegoA. L.kwotę 120 (stu dwudziestu) zł z tytułu zwrotu kosztów procesu.