Sąd Okręgowy w Świdnicy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 774/18
Data wyroku: 2019-02-28 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Małgorzata Mróz, Aleksandra Żurawska, Piotr Rajczakowski
Słowa kluczowe: Zniesienie współwłasności
Podstawa prawna: art. 211 kc

Sygn. akt II Ca 774/18

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2019 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący:SSO Piotr Rajczakowski
Sędziowie: SO Aleksandra Żurawska
SO Małgorzata Mróz
Protokolant: Agnieszka Ingram-Ciesielska
po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2019 r. w Świdnicy
na rozprawie
sprawy z wniosku(...)K. W.–M. K.,S.wW.

    przy udzialeS. (...)wW.,D. B.,
J. B.,R. B.,M. Z. (1),M. Z. (2),
P. Z.,L. G.,A. G.orazC. (...),M. (...)wW.

o zniesienie współwłasności
na skutek apelacji wnioskodawczyni
od postanowienia Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 9 lipca 2018 r., sygn. akt VIII Ns 293/16
postanawia:

I
z urzędu sprostować w części wstępnej postanowieniaSądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 9 lipca 2019r.,sygn. akt(...)imię uczestnika postępowania w ten sposób, że po słowach: „M. Z. (1),” wpisać zamiast:(...)oznaczenie uczestnika:(...),

II
oddalić apelację,

III

    zasądzić od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki postępowaniaS. (...)wW.kwotę 5400 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

(...)
Sygn. akt II Ca 774/18

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z 9 lipca 2018 r. Sąd Rejonowy w pkt I oddalił wniosek(...)K. W.–M. K.,K. W. (2)iM. K. (2)Sp. j. o zniesienie współwłasności, w pkt II ustalił, że wnioskodawcy i każdy z uczestników postępowania ponoszą koszty postępowania we własnym zakresie związane ze swoim udziałem, zaś w pkt III ustalono, że wnioskodawcy i uczestnik postępowaniaS. (...)wW.ponoszą koszty sądowe w częściach równych, których szczegółowe rozliczenie pozostawiono referendarzowi sądowemu.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny. Wnioskodawcy ponoszą opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu oraz opłacają podatek od nieruchomości. Lokale stanowią odrębną własność, są wyposażone we własne media i przyłącza. Lokal przyul. (...)należący do(...)K. W.iM. K.posiada wejście jedynie od stronyul. (...). Przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest nieprzerwanym ciągiem zabudowy parterowej (nr(...)) oraz dwukondygnacyjnej (nr(...)), znajdującej się pomiędzyul. (...). Całość budynku pełni funkcję handlowo-usługową. W budynku ustanowiona jest odrębna własność lokali: o powierzchni(...)m(

    2)położonego wW.przyul. (...), stanowiącego własność(...)K. W.–M. K.s. j., o powierzchni(...)m(

    2), położonego wW.przyul. (...)stanowiącego własnośćM. Z. (1),M. Z. (2)iP. Z., o powierzchni(...)m(

    2), położonego wW.przyul. (...), stanowiącego własnośćJ.iR. B., o powierzchni(...)m(

    2), położonego wW.przyul. (...), stanowiącego własnośćD. B.; o powierzchni(...)m(

    2), położonego wW.przyul. (...)stanowiącego własnośćA.iL. G., o powierzchni(...)m(

    2), położonego wW.przyul. (...), stanowiącego własność –C. (...),M. (...). W toku postępowania dopuszczony został dowód z opinii biegłego z zakresu geodezjiE. K.. Biegły w sporządzonych przez siebie opiniach pisemnej i uzupełniającej, a także podczas rozprawy w dniu 20 października 2017 roku, określił możliwość podziału nieruchomości, wskazując na dwa warianty. Uzasadniając poczynione ustalenia biegły wyjaśnił, że budynki wnioskodawców oraz uczestników znajdują się na jednej działce oznaczonejgeodezyjnie numerem (...), dla której to nieruchomości prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w(...)księga wieczysta numer (...). Działka ta jest we współużytkowaniu wieczystym wnioskodawców i uczestników postępowania tj.: -J.iR. B.–lokal niemieszkalnyul. (...)– w udziale(...);(...)K. W.-M. K.S. (...). – lokal niemieszkalnyul. (...)– w udziale(...);Z. M. (1)((...)),Z. M. (2)((...)),Z. P.((...)) - lokal niemieszkalnyul. (...)- w udziale(...);C. (...)M. W.S. (...). – lokal niemieszkalnyul. (...)- w udziale(...);A.iL. G.- lokal niemieszkalnyul. (...)– w udziale(...);D. B.- lokal niemieszkalnyul. (...)– w udziale(...);SM (...)pozostałe lokale niemieszkalne w budynku- w udziale(...). Ponadto Sąd wskazał, że budynki są oznaczone nr od(...),budynki (...)mają budowę dwukondygnacyjną, zaś pozostałe parterową. Nadto budynki wnioskodawców oraz uczestnikówZ.-(...)mają niezależne przyłącza mediów i ogrzewanie. Ustalił, że każde z częścibudynku (...)posiada odrębną ścianę nośną. Biegły zaznaczył w opinii, że każda z projektowanych działek powinna mieć dostęp do drogi publicznej, jakimi sąul. (...)iul. (...). Należna częśćdziałki nr (...)przypadająca dla właścicieli części budynku oznaczonych jako(...)wynosi: dla nr(...)m(

    2); dla(...)m(

    2). Ze względu na kształt działki oraz funkcję terenu działki nie jest możliwe zaprojektowanie powyższych powierzchni dla żądających podziału. W opracowanym przez biegłego wariancie I podziału przyjęto jego granice przebiegające pomiędzy ścianami budynku, zaś od stronyul. (...)wzdłuż filarów frontowych. Wówczas wydzielone zostałyby część A o powierzchni ok(...)m(

    2)oraz część(...)o powierzchni ok(...)m(

    2). Część(...)o powierzchni ok.(...)m(

    2)to pozostała częśćdziałki nr (...). Zaś w wariancie II zaprojektowano część D o powierzchni ok.(...)m(

    2)oraz część(...)o powierzchni ok.(...)m(

    2). Wskazane część(...)stanowią pozostałą częśćdziałki nr (...). Wariant I stwarza możliwość podziału przy ustaleniu minimalnych powierzchni części nieruchomości oznaczonych(...)z uwagi na publiczną funkcję części terenudziałki (...), jaką jest ciąg pieszy wzdłuż budynku pomiędzy zabudowaniami działki, a chodnikiem iul. (...). Jednakże dostęp do drogi publicznej zostałby zapewniony od stronyul. (...)z tyłu budynku. Wariant II zapewnia dostęp do drogi publicznej także od stronyul. (...), podział obejmuje również ogólnodostępny pas pieszy wzdłuż budynku –chodnik. Nadto biegły wskazał, że pomiędzy zabudową, a chodnikiemul. (...)znajduje się pas szerokości ok(...)m, pełniący funkcję chodnika, z którego są wejścia do poszczególnych części budynku, zaś od stronyul. (...)granica działki przebiega w odległości około(...)m od zewnętrznych ścian budynku. W ocenie biegłego okoliczność ta może powodować spory, gdyż ciąg pieszy znajdujący się przed budynkami odul. (...)jest ogólnie dostępny, stanowi chodnik, z którego wchodzi się do poszczególnych lokali. Wydzielenie działek wraz z częścią chodnika może zakłócić dotychczasowa funkcję ciągu pieszego wzdłuż zabudowy. Korzystnym byłoby dokonanie podziału bez wyodrębnienia i podziału ciągu pieszego.Ulica (...)o nrdrogi (...)została zaliczona do dróg publicznych o kategorii gminnej. Na wysokościdziałki nr (...)pas drogowy drogi obejmuje również chodnik o zmiennych szerokościach mieszących się od(...)m.
Rozważając tak poczynione ustalenia faktyczne Sąd Rejonowy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy i uczestnicyZ.wnieśli o zniesienie współużytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej wW.przyul. (...), dla której Sąd Rejonowy wW.prowadziksięgę wieczystą nr (...)oraz zniesienia współwłasności posadowionych na niej budynków, poprzez uprzednie zniesienie odrębnej własności lokali stanowiących ich własność - położonego przyul. (...)wW.oraz dokonanie fizycznego podziału nieruchomości i przyznania im prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności posadowionego na niej budynku - nowo wyodrębnionej nieruchomości - zaś pozostałym uczestnikom postępowania pozostawienie współużytkowania wieczystego pozostałej części nieruchomości wraz z przysługującymi im prawami do budynków - wyodrębnionych lokali - w stanie niezmienionym. Przytaczając treśćart. 210 kcoraz stanowisko wyrażone w orzecznictwie, Sąd Rejonowy uznał, że przepis ten wprowadza zasadę, w myśl, której każdy ze współwłaścicieli - bez względu na wolę pozostałych współwłaścicieli - może w każdym czasie żądać zniesienia współwłasności. Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli stosunku prawnego. Może to nastąpić w drodze umowy lub orzeczenia sądu. Istniejące ustawowe ograniczenia uprawnienia do żądania zniesienia współwłasności są nieliczne; dotyczą szczególnej postaci współwłasności ułamkowej, tak zwanej współwłasności przymusowej. Gdy między współwłaścicielami istnieje zgoda, co do zniesienia współwłasności, a także zgoda, co do sposobu, w jaki to ma nastąpić, dochodzi do zniesienia współwłasności w drodze umowy. Umowa znosząca współwłasność może zostać zawarta w dowolnej formie, chyba, że przedmiotem współwłasności jest nieruchomość, wtedy konieczne jest zachowanie formy aktu notarialnego; do takiej umowy stosuje się bowiem przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości. W braku porozumienia między współwłaścicielami, na wniosek któregokolwiek ze współwłaścicieli zniesienie współwłasności następuje w postępowaniu sądowym. O rozstrzygnięciach dotyczących dzielonego mienia decydują we wszystkich sprawach działowych, szeroko rozumianych, okoliczności istniejące w chwili podziału. Sąd pierwszej instancji wskazał, że określenie uszeregowania sposobów zniesienia współwłasności świadczy o wyraźnej preferencji ustawodawcy. Bez wątpienia traktuje on, jako pierwszorzędny sposób podział rzeczy wspólnej (art. 211 kc). W dalszej kolejności aprobuje przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli (art. 212 § 2in principiokc) za spłatą pozostałych. Ostatecznością jest zaś sprzedaż rzeczy wspólnej (art. 212 § 2

    in finekc). Z punktu widzenia indywidualnych interesów współwłaścicieli podział fizyczny rzeczy wspólnej jest najbardziej sprawiedliwy, gdyż każdy z nich ma możliwość otrzymania części rzeczy wspólnej w naturze. Podziału fizycznego rzeczy może więc żądać każdy ze współwłaścicieli. Uprawnienie to jest wyłączone tylko wyjątkowo, tj. gdyby dokonanie podziału było sprzeczne z przepisami ustawy lub społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo gdyby podział pociągał za sobą istotną zmianę tej rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości. Ograniczenia wyłączające dokonanie podziału rzeczy wspólnej zostały wyliczone w sposób wyczerpujący, dlatego też rozszerzenie ich na inne sytuacje w drodze wykładni nie jest możliwe. Sąd Rejonowy wskazał, że odejście od zasady wyrażonej wart. 211 kcnie uzasadnia w szczególności niebezpieczeństwo przekształcenia się istniejącego między współwłaścicielami konfliktu osobistego w konflikt pomiędzy nimi jako przyszłymi właścicielami sąsiadujących, przydzielonych im w wyniku podziału działek gruntu. Ograniczenia możliwości dokonania fizycznego podziału nieruchomości odnośnie nieruchomości gruntowych położonych na obszarach o przeznaczeniu nierolniczym zawieraustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W myśl art. 93 ust. 1 u.g.n. jej podział jest możliwy, o ile jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (pewne wyjątki od tego zakazu przewiduje art. 95 u.g.n.), zaś nieruchomości utworzone w wyniku podziału będą miały dostęp do drogi publicznej (art. 93 ust. 3 u.g.n.), natomiast sprzeczność podziału ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa występuje - co w świetleart. 211 k.c.wyklucza zastosowanie tego sposobu przez Sąd - gdy jego następstwem byłaby likwidacja zakładu produkcyjnego czy utrata przez działkę budowlaną lub stanowiącą tzw. siedlisko, przydatności do tych celów. Sąd Rejonowy wskazał, że powinien dążyć do wydania postanowienia odpowiadającego woli wszystkich współwłaścicieli. Zniesienie współwłasności poprzez przyznanie własności rzeczy wspólnej jednemu ze współwłaścicieli może znaleźć zastosowanie wobec rzeczy podlegających podziałowi i jest to możliwe w razie zgodnego zniesienia współwłasności, ponadto ten sposób zniesienia współwłasności dotyczy zazwyczaj rzeczy ruchomych, których nie da się podzielić, ale też nieruchomości, których fizyczny podział byłby niemożliwy. Przyznanie rzeczy wspólnej jednemu bądź kilku współwłaścicielom powoduje, że pozostali współwłaściciele otrzymują spłaty stanowiące równowartość ich udziału we współwłasności. Zasadą jest, że w wyniku postępowania o zniesienie współwłasności powinno nastąpić całkowite zniesienie współwłasności oraz załatwienie całokształtu stosunków jakie powstały pomiędzy współwłaścicielami. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie strony nie były zgodne co do sposobu w jaki ma zostać zniesiona istniejąca pomiędzy nimi współwłasność nieruchomości, a więc co do fizycznego podziału nieruchomości. Wnioskodawcy żądali podziału nieruchomości zgodnie z II Wariantem zaproponowanym przez biegłego w złożonej opinii. Wariant ten zakłada podział - wydzielenie działek wraz z wyodrębnieniem i podziałem części chodnika. W ocenie Sądu Rejonowego - za sugestią biegłego - przyjęcie tego sposobu podziału zakłóciłoby w konsekwencji funkcję ciągu pieszego wzdłuż nieruchomości, czyli chodnika. Potwierdzała to również informacja uzyskana zZ. (...)wW.z dnia 03.04.2018 r. ((...)), z której wynikało, że pas drogowy powyższej drogi obejmuje również chodnik o zmiennych szerokościach mieszących się w przedziale(...)m. Nadto, zdaniem Sądu, przyjęcie tego wariantu stwarzałoby konieczność ustanowienia odpłatnej bądź też nieodpłatnej służebności przechodu przez nowo wydzieloną część nieruchomości. Dokonanie podziału nieruchomości stworzyłoby jedynie odrębne własności nieruchomości, lecz pozostałyby nadal konsekwencje ścisłego powiązania dwóch części stanowiących jeden budynek–pawilon. Okoliczność ta w istocie i tak wymagałaby takiego samego współdziałania ich właścicieli. Istniejące konflikty, bez znaczenia na ich stopień, w zakresie wynikającym z zarządu nieruchomością wspólną i pozostawania właścicieli odrębnych lokali we współwłasności nieruchomości, w ocenie Sądu pierwszej instancji, nie są wystarczającą podstawą do żądania zmiany stanu prawnego nieruchomości. Dlatego w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego sądowego oraz uwzględniając całokształt okoliczności zniesienia wspólnego prawa, uznano wniosek za niezasadny, gdyż zniesienie winno zaspokajać i uwzględniać interesy wszystkich współwłaścicieli oraz odpowiadać społeczno-ekonomicznemu przeznaczeniu tego prawa. Tymczasem zainteresowanymi zniesieniem współużytkowania wieczystego nieruchomości byli wyłącznie wnioskodawcy orazM. Z. (1),Z. Z. (2)iP. Z.. Natomiast pozostali uczestnicy nie brali udziału w sprawie i nie zajęli stanowiska. Co więcej podczas przesłuchania wnioskodawcy wyjaśnili, że podstawą roszczenia jest ich konflikt zeS. (...)wW., jako zarządcą, w zakresie wysokości opłat. Sąd Rejonowy przyjął zatem, że partykularny interes wnioskodawców nie może przekładać się na celowość zniesienia wspólnego prawa spornej nieruchomości, przy uwzględnieniu interesu pozostałych współużytkowników, a także skutków jej zniesienia także dla społeczno-ekonomicznego przeznaczenia nieruchomości przylegającej, jaką jest droga gminna. Mając na uwadze powyższe względy Sąd Okręgowy oddalił wniosek, rozstrzygając jednocześnie o kosztach postępowania na podstawieart. 520 § 1 kpciart. 108 kpc.
W apelacji od powyższego postanowienia wnioskodawczyni zarzuciła naruszenieart. 211 kc, poprzez bezpodstawne uznanie, że podział nieruchomości wspólnej jest sprzeczny z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że uzasadnienie orzeczenia jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż z jednej strony Sąd obszernie cytuje orzecznictwo sądowe związane ze stosowaniemart. 211 kc, po czym wbrew temu orzecznictwu podaje okoliczności świadczące o sprzeczności żądania zniesienia współwłasności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem nieruchomości. Nie są takimi okolicznościami, ani motywy żądania, ani stanowiska innych uczestników, ani też okoliczność domniemanego konfliktu po zniesieniu współwłasności. Mając na uwadze powyższe względy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy rozpoznając apelację oparł się na ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego, a ponadto ustalił: wszystkie lokale w budynku, w tym również stanowiące własnośćS. (...)wW., mają status odrębnej własności lokali użytkowych w rozumieniuustawy z 24 czerwca 1994r. o własności lokali(t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 716); (okoliczność bezsporna – k.(...)odwr. i k.(...)). Rozważając całość tak poczynionych ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy zważył co następuje. Apelacja wnioskodawczyni nie ma żadnych uzasadnionych podstaw. Nie jest zatem uzasadniony jedyny jej zarzut dotyczący naruszenia przepisu prawa materialnego, tj.art. 211 kc, który nie podważa trafnego stanowiska Sądu pierwszej instancji, podzielanego przez Sąd Okręgowy, aczkolwiek którego uzasadnienie wymaga uzupełnienia, gdyż w dużej mierze zawiera ono zbędne odwołania do kwestii teoretycznych dotyczących samego zagadnienia zniesienia współwłasności, a zbyt wąsko traktuje omówienie względów, które in concreto w niniejszej sprawie przemawiały za brakiem przesłanek do dokonania podziału fizycznego nieruchomości. W rozstrzyganej sprawie osią jej rozpoznania było żądanie jedynie wnioskodawczyni oraz uczestników postępowaniaM. Z. (1),M. Z. (2)iP. Z.(a którzy to uczestnicy, co wynika z treści apelacji – k.(...), postanowienia Sądu pierwszej instancji już nie zaskarżyli), zniesienia współwłasności nieruchomości w odniesieniu, do której w budynku ustanowiono już odrębną własność samodzielnych lokali użytkowych, a żądany podział miałby być podziałem fizycznym budynku wraz z gruntem, a zatem wzdłuż płaszczyzn pionowych budynku i miałby polegać na wydzieleniu dla apelujących z budynku oraz działki gruntu, oddzielnych nieruchomości. Trafnie Sąd Rejonowy nie znalazł podstaw do fizycznego podziału całego budynku i działki, gdy pozostali współwłaściciele nie domagali się w niniejszym postępowaniu takiego podziału w odniesieniu do ich lokali i udziałów we wspólnej nieruchomości, a będąca właścicielem największej liczny lokali i mająca największy udział w nieruchomości wspólnejS. (...), w rezultacie nie godziła się na taki podział i wnosiła o oddalenie wniosku, a i także w ocenie Sądu Okręgowego takiemu podziałowi zdecydowanie sprzeciwia się społeczno - gospodarcze przeznaczenie rzeczy, jak i podział ten prowadziłby to do jej istotnej zmiany, co wyczerpywało istnienie negatywnych przesłanek tegoż podziału zart. 211 kc, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia. Zatem w realiach niniejszej sprawy ocenie podlegało żądanie wnioskodawczyni oraz uczestników postępowaniaM. Z. (1),M. Z. (2)iP. Z., fizycznego wydzielenia na ich rzecz oddzielnych budynków wraz z działkami gruntu. Przede wszystkim jednak, w pierwszej kolejności, wskazać należy, że Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 14 lipca 2006r. (III CZP 53/06), stanął wprawdzie na stanowisku, iż przepisart. 3 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali(jedn. tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) nie wyłącza dopuszczalności zniesienia przez sąd odrębnej własności lokali w postępowaniu o zniesienie współwłasności nieruchomości wspólnej, jeżeli możliwy jest fizyczny podział budynku, w którym ustanowiono odrębną własność lokali. Jednakże w uzasadnieniu tej uchwały Sąd ten już wskazał, a Sąd Okręgowy to stanowisko podziela, że ustanowiony w art. 3 ust. 1 zdanie drugie powołanej ustawy zakaz znoszenia współwłasności nieruchomości wspólnej w czasie istnienia odrębnej własności lokali dotyczy takich stanów faktycznych, w których ustanowiono odrębną własność lokali w dużych budynkach, których podział prowadzący do całkowitego wyjścia ze współwłasności jest nierealny. W wypadku natomiast dwóch odrębnych lokali w budynku, który można podzielić, aktualne staje się także zniesienie odrębnej własności lokali przez sąd, aby umożliwić - przy spełnieniu przesłanek przewidzianych wart. 210 k.c.- orzeczenie podziału fizycznego nieruchomości wspólnej. Z tej już zatem przyczyny żądanie skarżących, a tym samym i ich apelacja, w niniejszej spawie nie mogły podlegać uwzględnieniu. Trafnie zatem Sąd Rejonowy uznał, że rozpoznawane w realiach niniejszej sprawy żądanie wnioskodawczyni i uczestnikówM. Z. (1),M. Z. (2)iP. Z.podziału nieruchomości, poprzez, czego się domagali, fizyczne wydzielenie im części budynku i działki, było sprzeczne z przepisemart. 211 kc.Taki poddział byłby bowiem sprzeczny z przeznaczeniem nieruchomości, jak i prowadziłby do jej istotnej zmiany. W każdym z zaproponowanych przez biegłego z zakresu geodezji wariantów podział nieruchomości prowadziłby do powstania w środku budynku oraz działki swego rodzaju dwóch enklaw, a w przypadku wariantu II, za którym skarżący optowali, także do rozdrobnienia na całej szerokości wspólnej działki (k.(...)), a co (w odniesieniu do obu wariantów) prowadziłoby do zaktualizowania się obu wyżej wskazanych negatywnych przesłanek podziału z powołanegoart. 211 kc.Wskazać przy tym należy, że, co Sądowi Okręgowemu jest wiadome z urzędu (i na co zwrócono uwagę stron – k.(...)odwr. -art. 228 § 2 kpc), przylegająca do budynku od stronyulicy (...)część wspólnejdziałki nr (...), stanowi swego rodzaju odkryty pasaż handlowy, z którego są wejścia do poszczególnych lokali użytkowych, w których jest prowadzona działalność handlowo – usługowa. Dlatego też pełniona przez te lokale funkcja gospodarcza wymaga właśnie od strony tej części wspólnej działki (odulicy (...)) całkowicie otwartej, nieograniczonej dostępności, zapewniającej, wszystkim właścicielom lokali w budynku, a tym samym, co przede wszystkim istotne, ich klientom i możliwość fizycznego dostępu do lokali, ale także widoczność witryn, reklam, bilbordów, czy informacji o prowadzonych działalnościach. Funkcji takiej nie spełnia dostępność do budynku od przeciwnej jego strony, tj. odulicy (...), która jest, w przeciwieństwie doulicy (...), boczną drogą osiedlową, od której strony znajduje się zaplecze budynku, a nie wszystkie lokale mają nawet wejścia od strony tej ulicy, na co wskazywała sama skarżąca jak i żądający podziału uczestnicy w odniesieniu do ich lokali (k.(...)). Wskazać też należy, że w przypadku wariantu I opinii skarżąca oraz żądający podziału uczestnicy, zostaliby pozbawieni części wspólnej działki, która przypadłaby pozostałym współwłaścicielom, a tym samym byliby pozbawieni bezpośredniego dostępu doulicy (...). Wątpliwa byłaby zaś zasadność, zważywszy na interesy pozostałych współwłaścicieli, ustanowienia w takiej sytuacji służebności na rzecz skarżących zapewniającej im dostęp z wydzielonych dla nich nieruchomości doulicy (...), w sytuacji gdy jednak mieliby zapewniony mniej dogodny, ale jednak dostęp do drogi publicznej, odulicy (...), a ponadto zważywszy, że to oni żądali takiego podziału fizycznego nieruchomości. Ze względów już wyżej wskazanych, w jeszcze większym stopniu skutkowałby sprzecznością z przeznaczeniem nieruchomości i prowadziłby do jej istotnej zmiany, podział według wariantu II biegłego, który z kolei powodowałby podział częścidziałki nr (...), od stronyulicy (...)na 5 części (k.(...)), a co byłoby sprzeczne z jej przeznaczeniem, zważywszy na wyżej wskazywany (zgodny z tymże przeznaczeniem) sposób korzystania z niej przez współwłaścicieli. Nie byłoby też uzasadnione takie wydzielenie działek dla wnioskodawczyni i żądających podziału uczestników po, to aby ustanowić jednocześnie dla pozostałych współwłaścicieli służebności, które w istocie miałyby polegać na korzystaniu przez nich z działek apelującej i uczestnikówZ.w taki sam sposób jak dotychczas, a ponadto wnioskodawczyni, co jednoznacznie wynika z zeznań jej przedstawicieli (k.(...)odwr. -(...)), nie była zainteresowana takim podziałem, który skutkowałby ustanowieniem służebności na rzecz osób trzecich lub (w przypadku wariantu II), czy służebności drogi koniecznej na rzecz skarżących, a o której mowa wcześniej. Sąd Okręgowy również zauważa, że zupełnie bez znaczenia była podnoszona przez skarżącą i uczestnikówM. Z. (1),M. Z. (2)iP. Z.w postępowaniu pierwszoinstancyjnym kwestia rozlokowania w przeszłości na wspólnej części działki od stronyulicy (...), przy jednym z lokali, jadalni pizzerii, skoro, co jest widoczne także na zdjęciach dostępnych w(...)((...)miała ona jedynie charakter sezonowy, a ponadto jej odgrodzenie od pozostałej części działki wykonane było z lekkich, ruchomych konstrukcji. Z tych zatem względów przeznaczenie nieruchomości wspólnej, gdy nabycie lokali m. in. przez wnioskodawczynię uczestnikówZ., co podnosiła uczestniczka postępowaniaS. (...), nastąpiło jednak w warunkach założenia wspólnego korzystania z części nieruchomości, jak i istotna zmiana rzeczy w wyniku podziału, w okolicznościach sprawy, naruszałyby przepisart. 211 kc.Nie bez znaczenia jest i to, na co zwracał uwagę Sąd pierwszej instancji, że główną motywacją skarżącej i uczestnikówM. Z. (1),M. Z. (2)iP. Z.żądania przez nich podziału nieruchomości, jest rozbieżność stanowisk z zarządcą, którym jestS. (...), w kwestii zasadności ponoszonych kosztów na poczet zarządu oraz remontów. Takie uzasadnienie wnioskodawczyni i domagających się podziału uczestników ich żądania nie mogło mieć jednak decydującego znaczenia, gdyż niewątpliwie przysługują im stosowne instrumenty prawne, przy pomocy których kwestia ta może być rozwiązywana. W sprawie bezspornym bowiem jest, że w budynku została wyodrębniona własność wszystkich lokali. Zgodnie zaś zart. 26 ust. 1 ustawy z 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych(t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 848 ze zm.) jeżeli w określonym budynku lub budynkach położonych w obrębie danej nieruchomości została wyodrębniona własność wszystkich lokali, po wyodrębnieniu własności ostatniego lokalu stosuje się przepisyustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W myśl zaśart. 25powyższej ustawy wszelkie uchwały wspólnoty, a zatem dotyczące również rozliczeń jej kosztów, mogą być zaskarżane do sądu, a z kolei zgodnie zart. 26 ust. 1, jeżeli m. in. zarząd nie wypełnia swoich obowiązków albo narusza zasady prawidłowej gospodarki, każdy właściciel lokalu może nawet żądać ustanowienia zarządcy przymusowego przez sąd, który określi zakres jego uprawnień oraz należne mu wynagrodzenie. Z powyższych zatem względów Sąd Okręgowy, na podstawieart. 385w zw. zart. 13 § 2 kpc, oddalił apelację (pkt II), a o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt III) orzekł na podstawieart. 520 § 3 kpcw zw. z § 5 pkt 6, § 2 pkt 7 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 265 ) uznając, że w niniejszej sprawie, która była sprawą działową, jednak interesy skarżącej wnioskodawczyni i uczestniczki postępowaniaS. (...)były sprzeczne, skoro apelująca domagała się uwzględnienia wniosku, a uczestniczka jego oddalenia (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2017 r., II CSK 221/16, LEX nr 2297384 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2010 r., III CZ 47/10, I C 2011, nr 5, s. 46 i z dnia 20 maja 2011 r., III CZ 27/11, nie publ.).
(...)