Sąd Okręgowy w Zielonej Górze
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 1520/18
Data wyroku: 2020-07-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Bogusław Łój
Słowa kluczowe: Renta z tytułu niezdolności do pracy
Podstawa prawna: art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt IV U 1520/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 09 lipca 2020 r.

Sąd Okręgowy w Zielonej Górze, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący:sędzia Bogusław Łój
Protokolant:sekretarz sądowy Joanna Dejewska vel Dej
po rozpoznaniu w dniu 09 lipca 2020 r. w Zielonej Górze
sprawy z odwołaniaJ. R.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
z dnia 06.11.2018 r., znak:(...)
o przywrócenie prawa do renty

oddala odwołanie
sędzia Bogusław Łój
Sygn. akt IV U 1520/18

UZASADNIENIE
Decyzją z 06.11.2018 r., znak:(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.odmówił wnioskodawcyJ. R.prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ komisja lekarska ZUS orzeczeniem z 23.10.2018 r. ustaliła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy.
W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawcaJ. R.nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu rentowego, zarzucając, że decyzja oparta jest na błędnych orzeczeniach lekarza orzecznika ZUS z 05.10.2018 r. i komisji lekarskiej ZUS z 23.10.2018 r., w których błędnie stwierdzono, że nie jest niezdolny do pracy, podczas gdy stan jego zdrowia kwalifikuje go do uznania, iż jest niezdolny do pracy.
Biorąc pod uwagę powyższe, odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu renty z tytułu niezdolności do pracy wraz z odsetkami ustawowymi.
W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
WnioskodawcaJ. R.,urodzony (...), z zawodu technik hodowca, asystent osoby niepełnosprawnej, pracował jako stażysta w zakładzie rolnym, instruktor służb społecznych w szpitalu dla nerwowo i psychicznie chorych, salowy, był uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 18.03.2003 r. do 30.09.2018 r.
05.09.2018 r. wnioskodawca wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Wobec zgłoszonego wniosku przeprowadzone zostały badania, w wyniku których lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z 05.10.2018 r. stwierdził, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy.
W związku ze zgłoszonym sprzeciwem, sprawa wnioskodawcy została przekazana komisji lekarskiej ZUS, która orzeczeniem z 23.10.2018 r. stwierdziła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy.
Powyższe skutkowało wydaniem przez Zakład zaskarżonej decyzji.
Okoliczności niesporne, ustalone na podstawie akt organu rentowego.
U wnioskodawcy rozpoznano:
- chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego z wielopoziomową dyskopatią;
- przewlekły zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego;
- stan po urazie głowy ze wstrząśnieniem mózgu (2002);
- zaburzenia afektywne dwubiegunowe – obecnie w okresie remisji;
- niezborność mieszaną obojga oczu;
- starczowzroczność.
Dowód: - opinia biegłej sądowej lekarza neurologa, k. 17-17v sąd.;
- opinia biegłych sądowych psychologa i lekarza psychiatry,
k. 35-40 akt sąd.;
- opinia biegłego sądowego lekarza okulisty, k. 48 akt sąd.
Wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy zgodnej z kwalifikacjami.
Orzeczenia lekarzy orzeczników ZUS, stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, są zasadne.
Dowód: - opinia biegłej sądowej lekarza neurologa, k. 17-17v sąd.;
- opinia biegłych sądowych psychologa i lekarza psychiatry,
k. 35-40 akt sąd.;
- opinia biegłego sądowego lekarza okulisty, k. 48 akt sąd.
W badaniu neurologicznym stwierdza się obustronnie zaznaczone objawy rozciągowe, brak odruchów kolanowych obustronnie i brak odruchu skokowego prawego, bez niedowładów, siła mięśniowa kończyn górnych i dolnych jest dobra. W badaniu TK kręgosłupa lędźwiowego opisano liczne zmiany zwyrodnieniowe. Jednak stan funkcjonalny wnioskodawcy jest dobry, nie ma podstaw do orzekania długotrwałej niezdolności do pracy. W razie zaostrzenia dolegliwości wnioskodawca może korzystać ze zwolnień lekarskich.
Dowód: opinia biegłej sądowej lekarza neurologa, k. 17-17v sąd.
U wnioskodawcy nie stwierdza się upośledzenia umysłowego. Nie stwierdza się objawów depresyjnych, manii ani hipomanii. Wnioskodawca czynny zawodowo, od kilku lat przyjmuje te same leki, w takich samych dawkach, nie korzysta ze zwolnień lekarskich. W stosunku do badania lekarskiego wykonanego przez lekarza konsultanta ZUS – psychiatrę – z 16.09.2015 r. nastąpiła poprawa stanu psychicznego, obecnie w remisji. W okresach nasilenia objawów chorobowych wnioskodawca może korzystać ze zwolnień lekarskich.
Dowód: opinia biegłych sądowych psychologa i lekarza psychiatry,
k. 35-40 akt sąd.
Wnioskodawca urodził się z wadą pod postacią niezborności mieszanej obojga oczu, przez ten czas stan narządu wzroku nie uległ pogorszeniu. Schorzenie ma charakter stały i nie powinno ulec pogorszeniu.
Dowód: opinia biegłego sądowego lekarza okulisty, k. 48 akt sąd.

Sąd rozważył, co następuje.
Odwołanie okazało się niezasadne.
W myślart. 57 ust. 1 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 53 ze zm.), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1) jest niezdolny do pracy;
2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;
3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów;
4) nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.
Według art. 59 ust. 1 ustawy, osobie, która spełniła warunki określone w art. 57, przysługuje:
1) renta stała – jeżeli niezdolność do pracy jest trwała;
2) renta okresowa – jeżeli niezdolność do pracy jest okresowa.
Osobą niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Osobą całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 ustawy).
W myśl natomiast art. 107, prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie.
Jedyną okolicznością, z powodu której pozwany organ rentowy odmówił wnioskodawcy dalszego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy była okoliczność, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy.
Dla rozstrzygnięcia sporu konieczne było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych specjalistów. Ustalenie, czy wnioskodawca jest w dalszym ciągu (po 30.09.2018 r.) osobą co najmniej częściowo niezdolną do pracy – a jeśli tak, to do kiedy – wymagało bowiem wiadomości specjalnych w rozumieniuart. 278 § 1 k.p.c.
Przy czym sąd podziela aktualne i wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym specyfika oceny dowodu z opinii biegłych wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Odwołanie się przez sąd do tych kryteriów oceny stanowi więc wystarczające i należyte uzasadnienie przyczyn uznania opinii biegłych za przekonujące. Wnioski środka dowodowego w postaci opinii biegłego mają być jasne, kategoryczne i przekonujące dla sądu, jako bezstronnego arbitra w sprawie, dlatego gdy opinia biegłego czyni zadość tym wymogom, co pozwala uznać znaczące dla istoty sprawy okoliczności za wyjaśnione, to nie zachodzi potrzeba dopuszczania dowodu z dalszej opinii biegłych (tak np.: wyrok SA w Lublinie z 23.05.2019 r., sygn. akt III AUa 88/2018).
Kierując się powyższymi kryteriami oceny, sąd oparł się na przeprowadzonych w sprawie dowodach z opinii biegłych sądowych neurologa, psychologa, psychiatry i okulisty.
Biegła neurolog wzięła pod uwagę objawy rozciągowe, brak odruchów kolanowych, skokowego prawego, niedowładów, dobrą siłę mięśniową kończyn, i uznała stan funkcjonalny za dobry. Nie stwierdziła podstaw do orzekania długotrwałej niezdolności do pracy. W razie zaostrzenia dolegliwości wystarczy korzystanie ze zwolnień lekarskich.
Biegłe psycholog i psychiatra nie stwierdziły upośledzenia umysłowego, objawów depresyjnych, manii ani hipomanii. Zauważyły poprawę stanu psychicznego w stosunku do badania wykonanego przez lekarza konsultanta ZUS – psychiatrę – z 16.09.2015 r. W okresach nasilenia objawów chorobowych wnioskodawca również może korzystać ze zwolnień lekarskich.
Biegły okulista stwierdził, że niezborność mieszana obojga oczu, z którą urodził się (i pracował) wnioskodawca, nie uległa pogorszeniu i nie powinna ulec pogorszeniu w przyszłości.
Sąd podzielił wnioski wypływające z powyższych ustaleń biegłych sądowych w zakresie oceny stanu zdrowia wnioskodawcy. Opinie są spójne i logiczne, wyczerpująco wyjaśniają stan zdrowia odwołującego się, formułując konkretne i jednoznaczne wnioski. Biegli wykorzystali wiedzę specjalistyczną do przeprowadzenia wywiadu, badań i analizy dokumentacji medycznej, a wyniki tych czynności przedstawili w opiniach, które okazały się pełnowartościowym materiałem dowodowym w sprawie.
Odwołujący się nie zajął stanowiska w sprawie, nie odniósł się do opinii i nie skorzystał z możliwości wypowiedzenia się na rozprawie pomimo wezwań (k. 21, 24, 42, 52, 55-56v akt sąd.). Zastrzeżeń do opinii nie wniósł również pozwany organ rentowy.
Mając na uwadze powyższe, na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c., orzeczono jak w sentencji wyroku.