Sąd Apelacyjny w Poznaniu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 663/17
Data wyroku: 2018-08-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Schönhof-Wilkans, Jolanta Cierpiał, Dorota Goss-Kokot
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 180 FUS

Sygn. aktIII AUa 663/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 sierpnia 2018 r.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSA Dorota Goss-Kokot (spr.)
Sędziowie: SSA Jolanta Cierpiał
SSA Katarzyna Schönhof-Wilkans
Protokolant: st. sekr. sądowy Krystyna Kałużna
po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. w Poznaniu
sprawyA. C.w miejsce którego wstąpiła żonaG. C.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wP.
o emeryturę
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wP.
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu
z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt VIII U 2428/15

oddala apelację.

SSA Katarzyna Schönhof-Wilkans

SSA Dorota Goss-Kokot

SSA Jolanta Cierpiał

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 06.04.2017r. Sąd Okręgowy w Poznaniu uwzględnił odwołanieA. C.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wP., zmieniając zaskarżoną decyzję i przyznając ubezpieczonemu prawo do emerytury przy obniżonym wiekuz tytułu pracy w warunkach szczególnych od dnia 1 stycznia 2015r.
Na podstawie przepisuart. 387 § 21k.p.c.Sąd Apelacyjny pomija ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy i przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał postępowania dowodowego a zarzuty apelacji dotyczą w istocie naruszenia przepisów prawa materialnego i nie podważają ustaleń faktycznych Sądu I instancji.
W szczególności zarzut dotyczący zaliczenia służby wojskowej jako pracy w warunkach szczególnych dotyczy interpretacji prawa materialnego, gdyż fakt odbywania przez ubezpieczonego służby wojskowej w okresie od 1 stycznia 1975r. do 16 października 1975r. nigdy nie był kwestionowany przez stronę pozwaną.
Zatem powołanie w apelacji przepisuart. 233 § 1 k.p.c.i sformułowania zarzutu jako sprzecznych ustaleń Sądu nie jest precyzyjne.
W toku procesu ubezpieczonyA. C.zmarł w dniu 17.06.2018r. i w jego miejsce wstąpiła żonaB. C..
Sąd I instancji uwzględniając odwołanie, między innymi uznał, że cały okres odbywanej przez ubezpieczonego służby wojskowej od 6 kwietnia 1974r. do 16 października 1975r. należy zaliczyć do pracy w warunkach szczególnych.
Apelację od powyższego wyroku wniosła strona pozwana.
Apelująca zarzuca naruszenie przepisuart.184w związku zart.32 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychorazart.108 ust.1 ustawy z 21.11.1967r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, polegające na przyjęciu, że wnioskodawca legitymuje się ponad 15 letnim okresem pracyw warunkach szczególnych i w związku z tym ma prawo do emerytury, poprzez nieprawidłowe zaliczenie okresu odbywania służby wojskowej od 1.01.1975r. do 16.10.1975r. jako okresu pracyw warunkach szczególnych.
Apelująca wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja strony pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym przedmiotem sporu było zaliczenie służby wojskowej ubezpieczonego do okresu pracy w warunkach szczególnych i to nie całego okresu aleod 1 stycznia 1975r. do 16 października 1975r.
Apelujący wywodzi bowiem, że uchwała siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16.10.2013r. (II UZP 6/13) pozwala na zaliczenie służby wojskowej do okresu pracy w warunkach szczególnych ale tylko do dnia 31.12.1974r. a to z uwagi na treść przepisu art.108 ust.1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony.
To stanowisko apelującego nie zasługuje na akceptację.
Przede wszystkim nie można się zgodzić ze stwierdzeniem, że powołana uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego ogranicza zaliczenie okresu służby wojskowej do pracy w warunkach szczególnych jedynie do dnia 31.12.1974r.
Uchwała ta odwołuje się do art.108 ust.1 ustawy o powszechnym obowiązku obronyw brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.1974r. ale wynika to z tego, że została podjętaw odniesieniu do stanu faktycznego obejmującego czasokres służby wojskowej od 23.04.1971r.do 1.05.1973r.
Z dniem 1 stycznia 1975r. przepis art.108 ust.2 ustawy o powszechnym obowiązku obrony został nieznacznie zmieniony przezart. X pkt2 lit. c ustawy z dnia 26.06.1974r. Przepisy wprowadzające kodeks pracy( Dz.U. nr 24 poz.142 ze zm.) i zgodnie z nowym brzmieniem, czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wliczał się pracownikowi do okresu zatrudnieniaw zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniemjeżeli spełnił warunek ponownego zatrudnienia w tym samym zakładzie pracy w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby.
Natomiast w związku z ogłoszeniem jednolitego tekstu ustawy o powszechnym obowiązku obrony w Dzienniku Ustaw z 1979r. nr 18 poz.111 zmianie uległa numeracja poszczególnych jednostek redakcyjnych a także brzmienie niektórych przepisów.
Kwestia wliczania okresu służby wojskowej do okresu zatrudnienia i związanych z tym uprawnień została uregulowana w przepisie art.120 ustawy.
Przepis ten wustępie 1stanowił, że czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wliczał się do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy w którym pracownik podjął pracę w ciągu 30 dni od zwolnienia ze służby w zakresie wszelkich uprawnień wynikających zkodeksu pracyoraz przepisów szczególnych. Natomiast wustępie 3 art.120zapisano, że podjęcie pracy po upływie 30 dni ograniczało zaliczenie okresu służby wojskowej do wymiaru urlopu wypoczynkowego, wysokości odprawy pośmiertnej oraz uprawnień emerytalno - rentowych.
Dokonując historycznego przeglądu przepisów regulujących kwestię wliczania okresu służby wojskowej do szeroko pojętych uprawnień pracowniczych Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdza, że dopiero nowelizacja ustawy o powszechnym obowiązku obrony dokonana ustawąz dnia 29 lipca 2005r. (Dz.U.nr 180 poz.1496) z dniem 21.10.2005r. wykluczyła możliwość zaliczenia służby wojskowej do uprawnień emerytalno- rentowych.
Nie ma zatem żadnych podstaw, aby ograniczać czasowo wliczenie służby wojskowej do stażu pracy w warunkach szczególnych jedynie do dnia 31.12.1974r.
Wbrew stanowisku apelującego należy stwierdzić, że przepis art.120 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, reguluje kwestię zaliczenia służby wojskowej do uprawnień emerytalno- rentowych. Przepis ten bowiem w ustępie 1 wlicza czas odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy w którym pracownik podjął pracę w zakresie wszelkich uprawnień wynikających zkodeksu pracyoraz przepisów szczególnych. Dla interpretacji tego przepisu nie bez znaczenia pozostaje treść ustępu 3 art.120 ustawy, w którym przewidziano zaliczenie okresu służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie wymiaru urlopu wypoczynkowego i wysokości odprawy pośmiertnejoraz uprawnień emerytalno-rentowych, jeżeli pracownik podjął pracę po upływie 30 dni od zwolnienia ze służby a więc nie spełnił warunku określonego w art.120 ust.1 ustawy co do podjęcia pracy w terminie 30 dni od zwolnienia ze służby wojskowej.
Taka redakcja art.120 musi prowadzić do wniosku, że wolą ustawodawcy było zapewnienie pełnej ochrony w zakresie uprawnień pracowniczych i emerytalno- rentowych pracownikom którzy po zakończeniu służby wojskowej podjęli dalsze zatrudnienie.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie przepisuart.385 k.p.c.oddalił apelację strony pozwanej.

SSA Katarzyna Schönhof-Wilkans

SSA Dorota Goss-Kokot

SSA Jolanta Cierpiał