Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 1399/17
Data wyroku: 2017-12-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Korzeniewski
Teza: ukaranie

Sygnatura akt VI W 1399/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21-12-2017 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w  składzie:
PrzewodniczącySSR Krzysztof Korzeniewski
Protokolant:  Aleksandra Działak
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21-12-2017 r.
sprawy przeciwkoJ. B.,
córceJ.iD.z domuK.
urodzonej (...)weW.,
obwinionej  o to, że
w dniu 20 września 2016 roku około godziny 13:40 weW.spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując pojazdem markiM.onr.rej. (...)jechała jezdniąulicy (...)od stronyul. (...)w kierunkuPlacu (...)za skrzyżowaniem zulicą (...), nie zachowała bezpiecznego odstępu od poprzedzającego pojazdu w wyniku czego uderzyła w samochód markiS.onr.rej. (...), którego kierujący zatrzymał pojazd z przyczyn wynikłych z ruchu i siła uderzenia przemieścił się do przodu i uderzył w stojący pojazd markiV.onr.rej. (...). Po całym zdarzeniu kierująca pojazdem markiM.oddaliła się z miejsca.
tj . o czyn z art. 86 § 1  kw
******************

I
uznaje obwinionąJ. B.za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku, przyjmując dodatkowo, iż nie zachowała ona należytej ostrożności tj. czynu z 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza jej karę grzywny w wysokości 500 (pięciuset) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 3 kpwzasądza od obwinionej na rzeczK. M.kwotę 756 (siedemset pięćdziesiąt sześć) złotych tytułem należności związanych z kosztami ustanowienia pełnomocnika;

III
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinioną kosztami postępowania w wysokości 1330,82 zł (jeden tysiąc trzysta trzydzieści złotych osiemdziesiąt dwa grosze) oraz wymierza jej opłatę w kwocie 50 zł.

Sygn. akt VI W 1399/17

UZASADNIENIE
W dniu 20 września 2016 r. około godz. 13.40 weW.J. B.kierując samochodem markiM.onr rej. (...)jechała jezdniąulicy (...)od stronyul. (...)w kierunkuplacu (...). W tym samym kierunku jechał również samochód markiV. (...)onr rej. (...), kierowany przezD. C.oraz samochód markiS. (...)onr rej. (...), kierowany przezK. M.. Samochody wjechały wul. (...), gdzie przed wjazdem naplac (...)nastąpiła zmiana sygnalizacji świetlnej na czerwone światło. Na prawym pasie jezdni, przed światłami, zatrzymał się samochód markiV. (...)a tuż za nim samochód markiS. (...).  Tym samym pasem jechała takżeJ. B.kierująca pojazdem markiM.. KiedyJ. B.zbliżała się do świateł zaczęła hamować w sposób nieprawidłowy nie zachowując bezpiecznego odstępu od poprzedzającego pojazdu w wyniku czego jej samochód uderzył przednim zderzakiem w tylny zderzak samochodu markiS. (...). Następnie samochódS. (...)siłą uderzenia przemieścił się do przodu i uderzył w stojący przed nim pojazd markiV. (...).J. B.wyszła z samochodu i rozmawiała zD. C.orazK. M.. W trakcie rozmowy stwierdziła, że nie ma ona udziału w tym zdarzeniu oraz że na jej samochodzie nie ma widocznych uszkodzeń.J. B.oddaliła się z miejsca zdarzenia. W samochodzie markiV.uszkodzeniu uległ zderzak oraz ramka tablicy rejestracyjnej. W samochodzie markiS.uszkodzeniu uległ przedni i tylny zderzak. Natomiast w samochodzie markiM.uszkodzeniu uległa przednia tablica rejestracyjna poprzez jej wgniecenie oraz doszło do pęknięcia plastikowej ramki tej tablicy.
dowód: notatka urzędowa k. 5
częściowo wyjaśnieniaJ. B.k. 40-41,
zeznaniaD. C.k. 8-9, 117
zeznaniaK. M.k. 116
zeznaniaA. S.k. 19-20, 117-118
opinia biegłegoŁ. G.k. 61-71, 133-140, rozprawa z dnia 6
listopada 2017 r. i 18 grudnia 2017 r.,
dokumentacja fotograficzna k. 15-17, 21, 22, 50-58
kserokopia dowodu rejestracyjnego dotyczącego pojazdu marki
S. (...)onr rej. (...)k. 48-49
J. B.,ur. (...), jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Dysponuje miesięcznym dochodem w kwocie 800 zł z tytułu wynajmu mieszkania oraz pobiera alimenty na dzieci w rożnych kwotach. Nie była karana sądownie oraz nie była leczona neurologicznie, psychiatrycznie i odwykowo.
dowód: dane osobo poznawcze k. 40, 114
karta karna k. 81
J. B.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej wykroczenia. Wyjaśniła, że zdarzenie było „ustawką” celem wymuszenia odszkodowania. Ponadto wyjaśniła, że przebieg zdarzenia był taki, że kierujący samochodem markiS.uderzył w auto stojące przed nim i cofając je uderzył w jej samochód. Nie widziała żadnych uszkodzeń na swoim samochodzie ani naS.. KierowcaS.nie był zainteresowany wezwaniem policji. Ponadto kierującys.jak iV. (...)nie chcieli z nią rozmawiać.
vide: wyjaśnieniaJ. B.k. 40-41, 114-115
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zeznaniach świadkówD. C.,K. M.,A. S., częściowo na wyjaśnieniachJ. B., notatce służbowej, dokumentacji fotograficznej oraz opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego oraz rekonstrukcji wypadków -Ł. G..
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej tylko w zakresie tego, że była ona na miejscu zdarzenia. W pozostałym zaś zakresie jej wyjaśnienia Sąd uznał za niewiarygodne. Pozostają one bowiem w jawnej sprzeczności z zeznaniami świadkówD. C.,K. M.iA. S.oraz z korespondującą z nimi opinią biegłegoŁ. G.. Sąd w całości dał wiarę zeznaniom wyżej wskazanych świadków uznając je za spójne, logiczne i konsekwentne. Sąd nie dostrzegł w ich relacjach ani w postawie prezentowanej przed Sądem żadnych okoliczności, które świadczyły o tym, że zeznają oni niezgodnie z prawdą. W szczególności Sąd wykluczył, że to obwiniona była ofiarą całej sytuacji. Należy podkreślić, że obaj kierujący pojazdami byli osobami obcymi, które wcześniej się nie znały. Dlatego też irracjonalnym byłoby uznanie celowej zmowy tych osób skutkujące popełnieniem przestępstwa złożenia fałszywych zeznań dla uzyskania znikomej korzyści. Za takowe należy bowiem uznać uszkodzenia pojazdów. Zaś nawetJ. B.nie stwierdziła by z którąś z tych osób pozostawała w konflikcie. Ponadto niezwłocznie po zdarzeniu z udziałem obwinionej zawiadomili oni organy ścigania, co w świetle twierdzeń obwinionej o chęci wymuszenia od niej odszkodowania, byłoby przecież ryzykowne. W tym kontekście nie można pominąć również tego, że sama obwiniona twierdziła, że świadkowie nie chcieli z nią rozmawiać tuż po zdarzeniu, co w świetle zasad logicznego rozumowania jest nieprawdopodobne skoro według obwinionej mieli oczekiwać od niej, że weźmie ona na siebie winę za zderzenie.
Opinia biegłegoŁ. G.w żadnym jej fragmencie nie potwierdziła wersji zdarzenia obwinionej. Opinia biegłego, jako czytelna, kompletna, fachowa i rzetelna została uznana za przydatną. Biegły odniósł się do całości materiału dowodowego, istotnego dla wydania opinii. Opinia ta nie zawiera wewnętrznych sprzeczności. Biegły posłużył się logicznymi argumentami zgodnie z fachową wiedzą. Jego opinii nie można postawić zarzutu niejasności tzn. nie można uznać jej wniosków końcowych za nielogiczne, nieścisłe lub obwarowane takimi zastrzeżeniami, iż nie można ustalić, jaki ostatecznie pogląd przyjął biegły, a także, gdy sformułowana jest tak zawile, że jest niezrozumiała, względnie, gdy jej wnioski końcowe nie znajdują oparcia w badaniach opisanych przez biegłego. Opinia biegłego pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich. Dowód z niej jest przekonywujący i zrozumiały dla Sądu. Opinii tej nie można postawić zarzutu niepełności tzn. nie uwzględnienia, względnie pominięcia niezbędnych czynności badawczych, co ma wpływ na jej końcowe wnioski. Znajduje ona oparcie w zasadach wiedzy z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego oraz rekonstrukcji wypadków. Podkreślić w tym miejscu należy, że biegły wskazał, iż wersja obwinionej, że kierujący samochodem markiS.uderzył w auto stojące przed nim i cofając je uderzył w jej samochód, jest niemożliwa z punktu widzenia zasad fizyki.
Wątpliwości nie wzbudzała także treść notatki urzędowej funkcjonariusza Policji w zakresie umiejscowienia zdarzenia w kategoriach czasoprzestrzennych.
Wobec oczywistej niewątpliwości ujęto także dokumentację fotograficzną pojazdów oraz kserokopię dowodu rejestracyjnego dotyczącego pojazdu markiS..
Sąd zważył.
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie zart. 86 § 1kw jest niezachowanie przez sprawcę należytej ostrożności. Wyrażenie „należyta” ostrożność należy rozumieć jako odpowiednia, właściwa, stosowna, a zatem taka, jaka jest wymagana w danych okolicznościach. Stąd słusznie zauważył Sąd Najwyższy, że dla odpowiedzialności zart. 86kw konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował „należytej ostrożności”, a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze (wyr. SN z 29.4.2003 r., III KK 61/03, OSNwSK 2003, Nr 1, poz. 886). Zgodnie zart. 19 ust. 2 i 3 ustawy prawo o ruchu drogowym(Dz.U. 2017.1260 t.j. z dnia 2017.06.27 ze zm.) kierujący pojazdem jest obowiązany hamować w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia i utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania się poprzedzającego pojazdu.
Znamię spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym w myśl art. 86 § 1 kw oznacza takie zakłócenie w ruchu, które może doprowadzić do kolizji na drodze, czyli zagrożenia sytuacyjnego. Przy czym zagrożenie to musi być realne i konkretne (por. W. Radecki /w/: Kodeks wykroczeń. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2005, s. 507).W realiach niniejszej sprawy wywiedziono, iżJ. B.nie zachowując wymaganej ostrożności – hamowała w sposób powodujący zagrożenie bezpieczeństwa ruchu i nie utrzymała odstępu niezbędnego do uniknięcia zderzenia w przypadku zatrzymania się poprzedzającego pojazdu. Zatem nie ma wątpliwości, iż swym zachowaniem miała ona udział w spowodowaniu zagrożenia sytuacyjnego, które skutkowało zaistnieniem kolizji. Przez to uznano jej sprawstwo w zakresie wybryku opisanego w art. 86 §1 kw.
Wykroczenie z art. 86 § 1 kw może być popełnione z winy umyślnej w formie zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego, jak i z winy nieumyślnej w formie lekkomyślności lub niedbalstwa. Umyślnością lub nieumyślnością muszą być objęte: naruszenie zasady ostrożności, a verba legis niezachowania ostrożności skutek w postaci sprowadzenia zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. R.A. Stefański: Wykroczenia drogowe. Komentarz, Zakamycze 2005, uwagi do art. 86 kw).J. B.dopuściła się wykroczenia z winy nieumyślnej w formie niedbalstwa. Dlatego też uznano ją za winną przypisanego jej wybryku przyjmując, iż popełniła go na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu mogła przewidzieć.
Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy względem obwinionej a także jej dochody. Jako okoliczność łagodzącą przyjęto nieduży zakres szkody.
O kosztach orzeczono nie widząc podstaw do zajęcia innego stanowiska.