Sąd Rejonowy w Puławach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 225/17
Data wyroku: 2018-03-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Piotr Mogielnicki

Sygn. akt II K 225/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 marca 2018 roku
Sąd Rejonowy w Puławach II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:Sędzia Sądu Rejonowego Piotr Mogielnicki
Protokolant:starszy sekretarz sądowy Anna Lipnicka-Piądłowska, po protokolanta Joanna Wnuk, starszy sekretarz sądowy Donata Gołaś - Gwarda,
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Puławach---
po rozpoznaniu dnia 6 października 2017 roku, 17 listopada 2017 roku, 9 stycznia 2018 roku, 16 lutego 2018 roku oraz 23 marca 2018 roku,
na rozprawie
sprawy: 1.P. J. (1)synaK.iB. z d. P.ur. (...)wL..
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 10 lutego 2017 r. wP., woj.L.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia ruchomego w postaci: telefonu komórkowegomarki S. (...)E.o nr(...):(...)o wartości 2759 zł oraz telefonu komórkowegomarki S. (...)o nr(...):(...)o wartości 2539 zł, na szkodę(...) Sp. Z o.o.z/s wW.,ul. (...),tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.
2.J. S. (1)synaJ.iS. z d. S.ur. (...)wŁ.
oskarżonego o to, że:
II.w dniu 13 lutego 2017 r. wD., woj.L.pomógł ustalonej osobie ukryć dwa telefony komórkowe: komórkowegomarki S. (...)E.o nr(...):(...)o wartości 2759 zł oraz telefonu komórkowegomarki S. (...)o nr(...):(...)o wartości 2539 zł, w schowku bagażnika swojego samochodu markiA. (...)nr rej. (...)wiedząc, że telefony te zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego,tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

1
P. J. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 278 § 1 k.k.z tym, że przyjmuje, że wartość telefonuS. (...)wynosiła 2439 złotych i za to na mocyart. 278 § 1 k.k.skazuje go na rok pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.,art. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu tytułem próby na okres 4 (czterech) lat,

3
na podstawieart. 33 § 2 k.k.wymierza oskarżonemu 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 10 (dziesięć) złotych,

4
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.zobowiązuje oskarżonego do informowania Sądu o przebiegu okresu próby,

5
na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,

6
J. S. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, ze przyjmuje, że wartość telefonuS. (...)wynosiła 2439 złotych i został on popełniony w ciągu 5 lat po odbyciu kary roku pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwa podobne zart. 286 § 1 k.k.,art. 279 § 1 k.k.,art. 278 § 1 k.k.wyrokiem Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 4 stycznia 2012 roku w sprawie II K 938/11, a czyn ten wyczerpuje dyspozycjęart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 291 § 1 k.k.skazuje go na 4 (cztery) miesiące pozbawienia wolności,

7
na podstawieart. 63 § 1 i § 5 k.k.zalicza oskarżonym okres zatrzymania w sprawie:P. J. (1)od dnia 13 lutego 2017 roku, godz. 15.00 do dnia 15 lutego 2017 roku, godz. 14.23 na poczet orzeczonej kary grzywny, przyjmując, że równoważny on jest czterem stawkom dziennym grzywny, zaśJ. S. (1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza okres od dnia 13 lutego 2017 roku, godz. 15.00 do dnia 15 lutego 2017 roku, godz. 14.08,

8
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia obu oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu państwa kosztów sądowych w całości.

IIK 225/17
Uzasadnienie częściowe w odniesieniu doJ. S. (1)
Po przeprowadzeniu rozprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 10 lutego 2017 roku wP.w salonie sieciP.naul. (...)
P. J. (1)dokonał kradzieży dwóch telefonów komórkowych. TelefonuS.G. (...)wraz z pudełkiem i akcesoriami o wartości 2759zł oraz telefonuS. (...)o wartości 2439zł.
Tego samego dniaP. J. (1)telefonicznie poinformowałJ. S. (1), że ma do sprzedania dwa telefony.J. S. (1)ze swoją partnerkąR. W.pojechał do miejsca zamieszkaniaP. J. (1), gdzie ten okazał telefony, które zamierzał sprzedać.J. S. (1)nie wyraził zainteresowania kupnem telefonów bo zainteresowany był kupnem nowszych modeli. W dniu 11 lutego 2017 rokuP. J. (1)poprosił telefoniczneJ. S. (1)o podwiezienie doL., gdy ten będzie jechał doL.. Obaj mężczyźni spotkali się w dniu 13 lutego 2018 roku, w godzinach rannych.P. J. (1)miał ze sobą dwa skradzione przedtem telefony.J. S. (1)przyjechał do miejsca zamieszkaniaP. J.samochodemA. (...), aP. J. (1)stwierdził, że chciałby schować posiadane telefony, by w razie kontroli drogowej nie znalazła ich policja.J. S. (1)otworzył mu bagażnik aP. J. (1)schował telefony w lewym schowku bagażnika pod obiciem, przy czym telefonM.S.został umieszczony za przebiegającą tam wiązką przewodów. Jadąc samochodemA.około godz. 14.00 zatrzymali się na przystanku w miejscowościK.. W tym też miejscu zostali poddani rutynowej kontroli drogowej przez funkcjonariuszy Policji zL., którzy sprawdzali pojazdy pod kątem wzięcia udziału przez podróżujących we włamaniach, które miały miejsce w okolicy. W trakcie przeszukania pojazdu w lewym schowku bagażnika pojazdu, za wiązką przewodów, pod obiciem bagażnika ujawniono telefon markiS. (...), który po sprawdzeniu okazał się zarejestrowany jako skradziony. Po zatrzymaniu obu oskarżonych, celem przeprowadzenia czynności w dniu 14 lutego 2017 roku na miejsce przyjechał patrol z KPPP.. W czasie rozmowy oskarżonyJ. S. (1)ujawnił funkcjonariuszom, że w pojeździe znajduje się jeszcze jeden telefon komórkowy. Po powrocie na teren komisariatuJ. S. (1)wskazał w lewym schowku samochodu i wyjął z niego telefon(...), uprzednio skradziony przezP. J. (1).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: częściowo wyjaśnienia oskarżonychJ. S. (1)(k.124v-125v) iP. J. (1)(k123-124v, 32-32v), zeznania świadkówŁ. G.(k.126-127, 3, 45v-46),B. S.(k.135v-136v) iK. K. (2)(k.155v-156), oraz częściowoR. W.(k.144v-145), a ponadto protokół oględzin k.7-8, 54, dokumentację fotograficzną k.8a, protokoły przeszukania i zatrzymania rzeczy k.13-15, 20-24.
J. S. (1)(k.124v-125v) nie przyznał się do stawianego mu zarzutu i na rozprawie złożył wyjaśnienia, gdzie wskazał, że nie wie kiedyP. J. (1)dokonał kradzieży telefonów, a do niego zadzwonił w sobotę mówiąc, że ma dwa telefony wzięte z(...)na umowę i chciałby jej sprzedać, a są to najnowsze modele. Podjechał do niego, ale okazały się to niższe modele. Widział aktówkę z dokumentami sieci(...). TelefonS.był w pudełku drugi bez. Pojechał do domu, a w niedzielęJ.zadzwonił czy nie zawiózł by go doL.w poniedziałek. Zabrał go w niedzielę bo jechali na imprezę. Telefony były schowane do bagażniki, gdzie jest półka na zmieniarkę, a zostali zatrzymani wK.. Widział moment wkładania telefonów,J.pytał się go gdzie schować bo jechali na imprezę, żeby nikt nie wziął. Pytał czy telefony są legalne, nie było mowy, żeby policja nie znalazła telefonów. Brali jeszcze ludzi zP.. Pytał, czy z telefonami wszystko w porządku bo przedtem była teczka zP., a w czasie jazdy nie było. JakJ.dzwonił to mówił, że telefony wziął na umowę. W tym czasie nie spotykali się zbyt często.J.skuwał u niego wtedy rabatkę. Schowek z przodu samochodu miał zamknięty. Nie było mowy żeby telefonów nie znalazła policja, gdyby wiedział, że są kradzione nie wziął byJ.. Był w tym czasie w czasie przerwy w karze.
Wyjaśnienia oskarżonego jedynie częściowo mogą zostać uznane za wiarygodne.
Bezsporną okolicznością w sprawie pozostaje, że toP. J. (1)samodzielnie dokonał kradzieży telefonów komórkowych wP.naul.(...). Wiarygodne zatem pozostają twierdzenia oskarżonego, a znajduje to również wsparcie w zeznaniachŁ. G., że chodziło o dwa telefony, przy czym jeden z pudełkiem, a drugi bez niego. Potwierdza to równieżR. W., choć jej obecności w miejscu zamieszkaniaP. J.nie przywołuje tak oskarżony (k.125) jak iP. J.(k.123), choć tak samo opisują telefony posiadane przez oskarżonego w jego miejscu zamieszkania. OskarżonyJ.dopiero na rozprawie i zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego, zaczął twierdzić, że za nim obaj umówili się na wyjazd doL., wcześniej doszło do wizytyJ. S.uP. J., ale do sprzedaży telefonów nie doszło z uwagi na to, że nie były to najnowsze modele (k.123). Okoliczność ta sama w sobie nie ma większego znaczenia, ale w kontekście próby kupna telefonu odP. J.oskarżony zaznacza, że nie tylko, że widział pudełko jednego z telefonów, ale także dokumenty sieciP., co uwiarygodniało, żeP. J.telefony te zakupił przy zwarciu umowy abonamentowej w tej sieci. Okoliczności te potwierdzaR. W.(k.144v). Mimo, że P.jakubowski nie przedstawiał tak tego w pierwszym przesłuchaniu stwierdzając jedynie, że telefonicznie informowałJ. S.o zamiarze sprzedaży telefonów i od razu pytał o możliwość wyjazdu doL.(k.32) to nie sposób z tego wysuwać dalej idących wniosków, co do świadomości oskarżonego odnośnie pochodzenia telefonów. Obecnie nie sposób zweryfikować, czy oskarżonyJ.dysponował takimi dokumentami i czy faktycznie doszło do takiego spotkania i oferty sprzedaży telefonu, a należy przyjmować, że tak istotnie było skoro już na rozprawieP. J.w swoich wyjaśnieniach wskazywał na tę okoliczność (k.123). W ocenie Sądu kwestię świadomości oskarżonego co do pochodzenia telefonów należy rekonstruować na podstawie pozostałych okoliczności przedmiotowych jak i w nawiązaniu do sytuacji wspólnego wyjazdu doL..
Sam oskarżony w swoich wyjaśnieniach wskazywał kilkukrotnie, że pytał oskarżonegoJ., czy telefony są legalne, choć zaprzeczał by padało stwierdzenie, że telefony były chowane by nie znalazła ich policja (k.125, 125v). RównieżP. J. (1)w swoich wyjaśnieniach twierdził, że oskarżony go pytał, czy nie są kradzione (k.123v, 32) o jednocześnie zapewniał, że nie są. Skoro oskarżony miał tego rodzaju przypuszczenia, zwłaszcza, gdy nie widział już w samochodzie teczki z dokumentami sieci(...), to przyjmować trzeba, że dopuszczał, że telefony posiadane przezP. J., są kradzione czy mogą pochodzić z przestępstwa. O ile bowiem w domuP. J.widział dokumenty, o których jedynie przypuszczał, że mogą dotyczyć oferowanych mu telefonów - podobnie wypowiadała sięR. W., która twierdziła, ze widziała jakąś gwarancję i teczkę z oznaczeniamiP., to nie wie czy dokumenty te dotyczyły tych konkretnie telefonów (k.144v) - to w sytuacji, gdy dokumentów takich później nie było, słuszne były podejrzenie oskarżonego, że jednak źródło pochodzenia telefonów może nie być legalne. Już tylko to świadczyłoby o zamiarze ewentualnym po stronie oskarżonego w zakresie pomocy do ukrycia telefonów. Kolejne okoliczności wskazują, że chodziło jednak o zamiar bezpośredni i świadomość, że telefony pochodziły z kradzieży lub innego przestępstwa. Oskarżony przyznaje, że był obecny przy tym, gdyP. J.wkładał telefon do schowka w bagażniku. Wbrew odmiennym częściowo wyjaśnieniomP. J.należy uznać to za wiarygodne. Choć chodzi o fabrycznie przygotowane schowki samochodowe to jednak zwrócić należy uwagę, że już tylko telefonS., nie został po prostu włożony do takiego schowka po lewej stronie w okolicach nadkola, ale był schowany za wiązką przewodów (protokół przeszukania k.14, wyjaśnienia P.J.k.32, który stwierdzał, że telefon schował za przewodami w obecności oskarżonego). Jak wskazywał świadekS.(k.135) bagażnik był pusty, wręcz wysprzątany, a oskarżony choć wskazywał schowki w pojeździe, to jednocześnie zaznaczał, że są zaklejone. Oczywistym jest, że skoro oskarżony był w czasie umieszczania telefonów w schowku to schowek, w którym potem odnaleziono telefonS., zaklejony nie był. Twierdząc, że schowki są zaklejone oskarżony starał się nieskutecznie zapobiec odnalezieniu telefonu. Nie czynił by tego, gdyby nie miał świadomości, że telefon jest kradziony, czy pochodzi z innego dowolnego przestępstwa. Z zeznańK. K.(k.155v-156) jasno wynika, że oskarżony wiedział, gdzie jest drugi z telefonów, który od razy wyjął ze schowka. Był wobec tego obecny przy umieszczaniu telefonów w schowku. Umieszczenie ich w tym miejscu samo w sobie musi nasuwać, że oskarżony wiedział, że chodzi o ukrycie tych przedmiotów. Tym bardziej zachodziło to, gdy weźmie się pod uwagę, że okoliczność, iż chodziło o ukrycie telefonów przed innymi osobami, które ewentualnie miały jechać imprezę tym samochodem została przedstawiona przez oskarżonegoS.dopiero na rozprawie. Również na rozprawie wskazywał toP. J., choć w postępowaniu przygotowawczym wyraźnie zaznaczał, że dzwonił do oskarżonegoS., że ma dwa telefony do sprzedaży i prosił go by ten zawiózł go doL., a spotkali się nie poprzedniego dnia z okazji wyjazdu na imprezę, a w dniu 13 lutego 2017 roku przed jego domem wD.o godz. 9-10 rano (k.32). Wskazuje to, a oskarżonyJ.wyraźnie to potwierdza, że to właśnie wtedy telefony zostały umieszczone w samochodzie – w poniedziałek, a zatem nie trzeba było ich wcześniej ukrywać przed innymi uczestnikami zabawy wB.. W tym zakresie wyjaśnieniaP. J.skoro mówi, że w tym dniu rano spotkali się, wyklucza inne wnioskowania. Odmiennie można potraktować za skrót myślowy wypowiedź tego oskarżonego, że w dniu 10 lutego 2017 roku dzwonił doJ. S. (1)informując, że ma dwa telefony do sprzedania i że umówili się na 13.10.2017 roku by pojechać doL.w celu sprzedaży telefonu. Oskarżony na rozprawie zgodnie z wyjaśnieniamiJ. S. (1)potwierdził, że doszło do spotkania, gdzie zaoferował sprzedaż telefonu, gdzie model okazał się nieodpowiedni jak i że spotkali się dzień wcześniej na imprezie. Mało szczegółowy zakres przesłuchania oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym nie wyklucza, że doszło do spotkania w dniu 10 lutego 2017 roku celem ewentualnej transakcji pomiędzy oskarżonymi, treść jego wyjaśnień nie wyklucza pominięcia takiego faktu. Odmiennie w przypadku wyjazdu doL.kategoryczne stwierdzenie, że do spotkania doszło rano przez wyjazdem w dniu 13.02.2017 roku nie pozostawia miejsca na jednoczesne przyjęcie, że obaj spotkali się jednak dzień wcześniej i wtedy miałoby dojść do umieszczenia telefonów w bagażniku, które zresztą jak stwierdzałP. J.wbrew pozostałym dowodom miały być w plecaku, a przy ich wkładaniu nie było oskarżonegoS.(k.123v, 124v), której to zmiany wyjaśnień oskarżony w ogóle nie potrafił uzasadnić. Nie chodziło wobec tego o schowanie telefonów przed przypadkowymi osobami, uczestnikami zabawy, a ich faktyczne ukrycie. Już sam sposób i miejsce umieszczenia telefonów, zwłaszcza za wiązką przewodów jednoznaczne na to wskazuje. Wreszcie oskarżonyJ.w swoich wyjaśnieniach podaje, że choć oskarżonyS.nie wiedział, że telefony są kradzione to domyślił się tego. Nie sposób odkryć na jakiej podstawie oskarżonyS.miał się tego domyślić, aP. J.poznać ten domysł, gdyby nie kolejna wypowiedź oskarżonego, której zarówno on jak iJ. S.na rozprawie zaprzeczali. Stwierdził on, że powiedział, że chce schować telefony, żeby ich policja w czasie kontroli drogowej nie znalazła (k.32). Chcąc odwołać te wyjaśnienie oskarżony przyznał jednak, że nikt go nie zmuszał do złożenia zeznania nie odpowiadającego rzeczywistości (k.124v). Nie potrafił też w żaden sposób uzasadnić, dlaczego obecnie dystansuje się od tej wypowiedzi, a odwołał się do tego, że może nie do końca czytał protokół, a prokurator kazał mu go podpisać to podpisał. Rzecz jednak w tym, że z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonegoJ., któremu zarzucono kradzież telefonów w innym miejscu i do czego się przyznał wypowiedzenie tych słów nie miało żadnego znaczenia. Oskarżony odwołuje się ponadto do nakazu prokuratora, a w przesłuchaniu żaden prokurator nie brał udziału. Łącznie pozwala to przyjąć, że wyjaśnienia oskarżonego w tej mierze są prawdziwe, a podjęta próba zaprzeczenia nie może się udać i nie ma żadnych racjonalnych podstaw. Sam oskarżonyS.podaje (k.125), że nie tylko był obecny przy chowaniu telefonów, ale toP. J.pytał go gdzie je schować. Zatem to oskarżonyS.wskazał to miejsce w swoim samochodzie, co nakazuje przyjąć, że brał świadomy udział w ukryciu obu telefonów, jak wskazywałP. J.– przed policją. Odnotować jeszcze trzeba wypowiedźR. W.(k.145), która choć utrzymywała, żeJ. S. (1)nie wiedział, że telefony są kradzione to jednak podała, że powiedział onP., żeby schował sobie te telefony „żeby nic się nie wydarzyło”. Wobec niemożliwości, że obaj oskarżeni pojechali jeszcze na zabawę o czym świadek nie ma szczegółowych wiadomości bo pokłóciła się z oskarżonym i czasowo nie kontaktowała się z nim, trzeba to odczytywać, że chodziło o zabezpieczenie telefonów przed ich przypadkowym odnalezieniem, choćby przez policję. Nie tylko miejsce ukrycia telefonów musi nasuwać określone wątpliwości, ale wskazanie, że chodziło o ukrycie przed policję nakazuje przyjmować, że chodziło o umyślną pomoc do ukrycia telefonów pochodzących z przestępstwa. Dla porządku wskazać jeszcze trzeba, że oskarżonyJ., chciał by go zawieźć doL.. Nawet gdyby oskarżony nie wiedział, że telefony skradziono wP., choć i tu pewności nie ma, gdyż świadekK.(k.156) podaje, że oskarżony w rozmowie zaprzeczał by to on ukradł telefon, a wziął goJ.z którym był w salonie, to musi prowadzić do pewnej refleksji, że do lombardu oskarżonyJ.wybierał się doL.a zD.. Oczywiście mogą być różne przyczyny tego, ale bezkrytyczne przyjmowanie, że nie chodzi o zbycie przedmiotu kradzieży z dala od miejsca kradzieży nie ma logicznych podstaw.
Jedynie częściowo wiarygodne są wyjaśnieniaP. J. (1)(k.123-124v, 32-32v). Nie ulega wątpliwości, że wyjaśnienia te pozostają wiarygodne w części odnoszącej się do kradzieży przez oskarżonego telefonów komórkowych zsalony (...)wP.. W tej części oskarżony pozostawał konsekwentny, a jego wyjaśnienia pozostają w zgodzie z zeznaniamiŁ. G.(k.126-127, 45v-46).
Jak już wskazano wyżej uznano za wiarygodne to, że obaj oskarżeni spotkali się, gdzieJ. S. (1)mimo pierwotnego zainteresowania ostatecznie nie kupił telefonu odP. J., z uwagi na to, że nie miał on odpowiedniego modelu. Za udowodnione przyjęto także, że obaj umówili się, co do tego, żeJ. S. (1)zabierze oskarżonego doL.. Tu wprawdzie, w kolejnych wyjaśnieniach oskarżony podawał różne daty, kiedy doszło do ustalenia terminu wyjazdu (k.123v, 32), to jednak istotne pozostaje jedynie, że obaj jechali 13 lutego i że tego dnia wcześniej się spotkali. Jak już wskazywano wyżej oskarżony początkowo stwierdzał, że właśnie spotkali się 13 lutego rano, a umówili się na to od razu przy pierwszej rozmowie (k.32). Dopiero na rozprawie za oskarżonymS.zaczął twierdzić, że spotkali się wcześniej i wtedy też przed wyjazdem na imprezę doB.doszło do schowania telefonu (k.123v). W tym zakresie sąd uznał za wiarygodne jedynie wyjaśnienia oskarżonego, że do spotkania obu mężczyzn doszło w dniu 13 lutego 2017 roku i wtedy, choć formalnie oskarżony nie wskazywał, że telefon jest kradziony mimo, żeJ. S. (1)o to pytał, a co do czego pozostają zgodni, doszło do ukrycia obu telefonów w samochodzie w miejscu wskazanym przezJ. S. (1)i w celu ewentualnego ukrycia przed policją (k.32). Niezależnie od podniesionej wyżej argumentacji, przy ocenie wyjaśnieńJ. S.zwrócić trzeba uwagę, że zmiana wyjaśnień w tym zakresie przez oskarżonegoJ.nie została przez niego absolutnie w żaden logiczny sposób wytłumaczona, to jednocześnie podaje on szereg okoliczności sprzecznych z pozostałymi dowodami, które łącznie nakazują potraktować zmienione wyjaśnienia oskarżonego wyłącznie jako próbę odciążenia oskarżonegoJ. S.. Oskarżony wskazuje (k.123v), że to w sobotę wieczoremJ. S.zajechał na niego, gdy tymczasemJ. S.podaje, że to w niedzielę mieli jechać na imprezę i wtedy też zabrałP. J.(k.125). Kolejno zaznacza, że jedynie powiedział, że schował telefony do schowka,J. S.nie był przy tym obecny, bo sam je chował i otwierał bagażnik (k.123v, 124) przy czym jednocześnie podał, że nie mówiłJ. S., że ma ze sobą telefony, a miał je w plecaku, gdy wkładał do bagażnika. JednocześnieJ. S. (1)dowiedział się o tym, jak znalazła je policja (k.124v). HJeżeli wyjazd do zabawę miał być połączony z uzgodnionym wcześniej wyjazdem w celu sprzedaży telefonów, to logicznym się wydaje, że oskarżony nie musiał ukrywać, że ma ze sobą telefony.J. S. (1)nie mógł się dowiedzieć o telefonach dopiero gdy znalazła jej policja, bo ta znalazła jedynie jeden telefon, a drugi wskazał właśnieJ. S. (1).J. S. (1)wiarygodnie i zgodnie ze wskazanymi dowodami podał, że istotnie był przy wkładaniu telefonów do bagażnika, a sam nawet wskazywał miejsce ich schowania. Wreszcie zwrócić trzeba uwagę, że świadekS.(k.136) podawał, żeJ. S.wiedział o telefonie, co wynikało z jego wypowiedzi, ale o schowaniu dowiedział się po jego znalezieniu, co też nie jest prawdziwe skoro sam oskarżony przyznaje, że był przy chowaniu telefonów, a potem co już podawał świadekK., w schowku wskazał drugi z nich. Świadek ten dodawał jednak, że w trakcie rozmów z oboma oskarżonymi,P. J.próbował też wskazywać, że telefon jestJ. S. (1)(k.136), który odmiennie wobec odnalezienia telefonu przypuszczał, że w takich razie musiał go włożyćP. J.. Ta ostatnia okoliczność nie znajduje potwierdzenia nawet w wyjaśnieniach oskarżonego, ale wskazywanie przezP. J., że telefon jestJ. S.tym bardziej nie pozostaje w logicznej zgodności ze stwierdzeniem, żeJ. S.nie wiedział o schowaniu telefonów, o czym miał się dowiedzieć po ich ujawnieniu.
Za wiarygodne w całości należało uznać zeznania świadkaŁ. G.(k.126-127, 3, 45v-46), Zeznania świadka pozostają zgodne z wyjaśnieniami oskarżonegoJ.co do okoliczności dokonanej przez niego kradzieży dwóch telefonów. Świadek odnosi się również do wartości każdego z aparatu z uwzględnieniem dołączonego wyposażenia.
Nie było również powodów by kwestionować zeznania świadkówB. S.(k.135v-136v) iK. K. (2)(k.155v-156), którzy odnieśli się do niekwestionowanych okoliczności zatrzymania oskarżonych, przeszukania samochodu oraz ujawnienia kolejno dwóch telefonów skradzionych przezP. J.. Zeznania świadków pozostają zgodne ze sobą, niesprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonych, a znajdują potwierdzenie w protokołach przeszukania i zatrzymania rzeczy.
Za wiarygodne Sąd uznał również zeznaniaR. W.(k.144v-145) z wyłączeniem faktu jej przeświadczenia, że oskarżonyJ. S. (1)nie miał świadomości, że przewożone telefony są kradzione, a przed planowanym wyjazdem doL.pojechali razem na imprezę. Świadek odnosi się do sytuacji spotkania w przedmiocie sprzedaży telefonów, w czym uczestniczyła i wskazywała okoliczności, na które zwracali również uwagę oskarżeni w sprawie i co wobec tego jako spójne uznane za wiarygodne. Ten fragment zachowań pozostaje jednak bez znaczenia dla dalszych ustaleń w sprawie, w szczególności świadomości oskarżonegoS.co do charakteru przewożonych telefonów. Świadek nie miała wiedzy na temat przebiegu dalszych zdarzeń i w nich nie uczestniczyła, a zatem wszystkie wskazywane przez nią okoliczności w odniesieniu do tego zakresu bądź opierają się na domysłach albo pozostają pochodną stanowiska oskarżonego. Nie mogą zatem ich same w sobie uwiarygadniać. Twierdzenia z kategorii opinii, że oskarżony był zdenerwowany jak się okazało, że telefony są kradzione, równie dobrze można interpretować, że wobec ujawnienia faktu przewożenia skradzionych telefonów samopoczucie oskarżonego mogło być tak samo emocjonalnie obciążone.
Sąd nie miał również podstaw by kwestionować wiarygodność rodowodów nieosobowych w sprawie jak: protokół oględzin k.7-8, 54, dokumentacja fotograficzna k.8a, protokoły przeszukania k.13-15, 20-24, dane o karalności k.48, 50-51, 110-112, 179, 180-182, dane osobopoznawcze k..52, 53, pokwitowanie k.61, informacja z systemu NOE-SAD k.160-174, akta IIK 938/11 i z akt IIWp 34/12 postanowienie SO w Łomży k.16, informacja SO w Lublinie k.19. Dowody te, w większości dokumenty urzędowe nie były kwestionowane przez żadną ze stron i nie ma innych powodów by podważać ich moc dowodową.
Sąd zważył, co następuje:
Przeprowadzone dowody wykazały, że w dniu 13 lutego 2017 rokuJ. S. (1)przewożąc swoim samochodemP. J. (1)pomógł mu ukryć, dwa telefony komórkowe –marki S.iS.. Oskarżony wskazał miejsce w bagażniku, gdzie telefony mają zostać schowane a jednocześnie miał świadomość, że pochodzą one z czynu zabronionego, boP. J.deklarował, że chce je ukryć przed ewentualną kontrolą policji. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 4 stycznia 2012 roku w sprawie IIK 938/11J. S. (3)został skazany na karę łączną roku pozbawienia wolności za czyny zart. 286§1kk,279§1kkiart. 278§1kk, którą przy uwzględnieniu okresów zaliczonych na poczet kary zakończył odbywać w systemie dozoru elektronicznego w dniu 30 września 2012 roku.
Przyjąć wobec tego należało, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamionaart. 291§1kkw zw. zart. 64§1kk, skoro czyn ten został popełniony przed upływem 5 lat od odbycia kary roku pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne – przeciwko mieniu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Czyn oskarżonego należało uznać za popełniony umyślnie, z zamiarem bezpośrednim i wysokim stopniem winy. Skoro oskarżonyJ.deklarował, że chodzi mu o ukrycie telefonów, które zamierza sprzedać, przed policją, oskarżony nie mógł mieć wątpliwości, że chodzi o przedmioty pochodzące z czynu zabronionego. Mimo tego wskazał miejsce w pojeździe i podjął się przewiezienia oskarżonegoJ.doL.. Miał zatem całkowitą świadomość przedsiębranego działania i zrealizował je. Nie zachodziła żadna okoliczność tego rodzaju, że oskarżony miał chociażby ograniczoną możność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Przeciwnie jako osoba pełnoletnia, już wcześniej karana i przebywająca na przerwie w karze, co samo w sobie już pozwala na ustalenie, że świadomość bezprawności takiego zachowania oskarżony miał większą niż przeciętna, podjął się pozornie nieznaczącej uprzejmości podwiezieniaP. J.do lombardu wL.celem sprzedaży skradzionych telefonów.
Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego był znaczny. Zachowanie oskarżonego dotyczyło dwóch telefonów komórkowych o dość istotnej wartości łącznie przekraczającej 5000zł, oskarżony przewożąc swoim samochodemP. J.umożliwił mu ukrycie telefonów w schowku, gdzie najczęściej umieszczane są akcesoria pojazdu lub apteczka (za wykładziną bagażnika przy nadkolu) mimo, że sam bagażnik pozostawał pusty, co stwarzało pozory, że w samochodzie nic nie jest przewożone. Oskarżony był informowany, żeP. J.zamierza sprzedać telefony w lombardzie, a więc jasne stało się, że jadąc w tym celu doL.zamierzał utrudnić znalezienie wcześniej skradzionych przedmiotów, gdzie ich odnalezienie w innym i dużym mieście w zasadzie mogło okazać się niemożliwe. Chodziło zatem o skuteczne ukrycie skradzionego przedmiotu w ramach transakcji handlowej ale też zatarcie możliwych śladów i powiązań. Działaniu oskarżonego towarzyszył zamiar bezpośredni, a motywowany był osiągnięciem korzyści majątkowej przezP. J..
Wymierzając karę 4 miesięcy pozbawienia wolności Sąd wziął w szczególności pod uwagę wskazaną motywację, gdzie chodziło wyłączne o osiągnięcie korzyści majątkowej, choć uwzględnić należało, że chodziło o korzyść dla innej osoby. Niezależnie od skutków prawnych w sensie faktycznym oskarżony istotnie realizował w zasadzie przysługę znajomemu, a brak jest dowodów by sam miał osiągnąć jakąś korzyść. Oskarżony miał jednak świadomość tego, że podwożąc oskarżonegoJ.doL.pomoże mu zbyć w zasadzie bez konsekwencji, dwa telefony komórkowe, które choć nie były najnowszym modelami marki to jednak plasowały się w segmencie wyższym niż ekonomiczny, na co wskazuje cena jednostkowa każdego z telefonów. Sam zainteresowany był kupnem telefonuS.serii (...)a więc miał świadomość o jaki przedział wartości chodzi nawet jeżeli był to niższy model(...). Oskarżony pomógł ukryć telefony w samochodzie wskazując stosowne miejsce. Jako okoliczność obciążającą potraktowano, że chodziło o mienie o wartości ponad 5000zł, choć z drugiej strony należało uwzględnić, że pokrzywdzony odzyskał skradzione wcześniej mienie. Było to raczej dziełem przypadku, ale nie można pomijać, że oskarżony po zatrzymaniu wskazał jednak drugi telefon, który przy pierwszym przeszukaniu nie został odnaleziony. Jako okoliczności obciążające potraktować również należało, że oskarżony był wielokrotnie karany w tym czterema wyrokami za przestępstwa przeciwko mieniu, a przypisanego czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, choć pod koniec pięcioletniego okresu od odbycia kary. Przemawiało to również za orzeczeniem kary powyżej dolnego progu ustawowego zagrożenia.
Jako okoliczności niewątpliwie łagodzące należało potraktować, że oskarżony przed obecnym osadzeniem w zakładzie karnym prowadził działalność gospodarczą, uzyskiwał dochody w wysokości około 4000zł, a ma ośmioro dzieci w wieku od 4 m-cy do 20 lat, w tym siedmioro dzieci na utrzymaniu.
Uprzednie skazania na kary pozbawienia wolności wykluczały orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem wykonania, a orzekając karę 4 miesięcy pozbawienia wolności przy możliwym wymiarze kary od 3 miesięcy pozbawienia wolności do 7lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (z uwagi na warunki zart. 64§1kk) sąd brał pod uwagę także wprost funkcję sprawiedliwościową kary, gdzie sprawca kradzieży w pewien sposób zuchwałej dotychczas nie karany może korzystać z warunkowego zawieszenia wykonania kary zaś wobec oskarżonego orzekana jest kara bezwzględna. Oczywistym jest wobec tego, że wymiar orzekanej kary winien być zbliżony do niezbędnego minimum by spełnić funkcje zapobiegawcze i wychowawcze kary jak i funkcję czysto represyjną kary. Ponownie zwrócić trzeba uwagę, że częściowo dzięki postawie oskarżonego pokrzywdzony odzyskał w całości skradzione mienie.
Na podstawieart. 63§1 i 5 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności.
Biorąc pod uwagę, że obecnie oskarżony odbywa karę pozbawienia wolności w innej sprawie (do 2019 roku), nie jest zatrudniony, a orzeczono wobec niego karę bezwzględnego pozbawienia wolności co z natury ogranicza zarobkowanie, a ma on obowiązek alimentacyjny wobec licznych dzieci, na podstawieart. 624§1kpkSąd zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych.