Sąd Rejonowy w Olsztynie
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII K 57/18
Data wyroku: 2018-03-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Urlińska
Słowa kluczowe: Wyrok łączny
Podstawa prawna: art. 85 § 1 i 2 kk

Sygn. akt VII K 57/18

WYROK ŁĄCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 marca 2018 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Urlińska
Protokolant:
w obecności Prok. Rej. – Daniela Brodowskiego
po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2018 r sprawy
D. O.synaR.iU. z domu S.ur. (...)wO.,
skazanego prawomocnymi wyrokami:

1
Sądu Rejonowego w Działdowie z dnia 24 czerwca 2015r. (sygn. akt II K 371/15 ) za czyn popełniony 1.10.2012r. do 30.03.2015 zart. 209§1kkna karę 6 miesięcy ograniczenia wolności po 30 godzin w miesiącu z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 2, której wykonanie zarządzono w dniu 28 czerwca 2017r. a następnie zarządzono kare zastępczą.

2
Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 8 maja 2017 r. ( sygn. akt VII K 137/17) za czyn zart. 279§1 kki in popełniony w 11 grudnia 2016r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 8 miesięcy ograniczenia wolności

I.na podstawieart. 85§1 i 2 kk,art. 86 § 1 kk,art. 87§1 kkw zw. zart. 569 § 1 kpkłączy kary jednostkowe pozbawienia wolności i ograniczenia wolności orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie w sprawie VII K 137/17 i karę jednostkową ograniczenia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Działdowie w sprawie II K 371/15 (z punktów od 1 do 2 ) i orzeka wobec skazanegoD. O.karę łączną 8 (osmiu ) miesięcy pozbawienia wolności;
IIna podstawieart. 576 § 1 kpkpozostałe rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach, a nie objęte wyrokiem łącznym pozostawia do odrębnego wykonania;
III.na podstawieart. 577 kpkna poczet kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres odbywania kary pozbawienia wolności w sprawie VII K 137/17 od 6 listopada 2017r. godz. 09.50
IV.Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. D.kwotę 120 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę skazanego wykonywana z urzędu w postępowaniu sądowym oraz kwotę 27,60 złotych tytułem 23 % stawki podatku Vat od wynagrodzenia,
V.na podstawieart.624 § 1 kpkzwalnia skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości.
Sygn. akt VII K 57/18

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:
Ł. O.został skazany m.in. następującymi prawomocnymi wyrokami:
skazanego prawomocnymi wyrokami:

1
Sądu Rejonowego w Działdowie z dnia 24 czerwca 2015r. (sygn. akt II K 371/15 ) za czyn popełniony 1.10.2012r. do 30.03.2015 zart. 209§1kkna karę 6 miesięcy ograniczenia wolności po 30 godzin w miesiącu z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 2, której wykonanie zarządzono w dniu 28 czerwca 2017r. a następnie zarządzono kare zastępczą.

2
Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 8 maja 2017 r. ( sygn. akt VII K 137/17) za czyn zart. 279§1 kki in popełniony w 11 grudnia 2016r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 8 miesięcy ograniczenia wolności

(dowód: informacja z KRK k.19-21, odpisy wyroków k. 12-17, 18,)
Skazany odbywa obecnie karę pozbawienia wolności w Zakładzie karnym wD.orzeczoną w sprawie VII K 137/17 Sądu Rejonowego w Olsztynie, zaś w warunkach izolacji penitencjarnej przebywa od dnia 6 listopada 2017 r. Zachowanie skazanego w okresie odbywania kar jednostka penitencjarna oceniła jako poprawne. Nie był karany dyscyplinarnie, ani też nagradzany regulaminowo. Mężczyzna prawidłowo funkcjonuje z innymi osobami osadzonymi, nie przynależy do podkultury przestępczej. Wobec funkcjonariuszy i pracowników jednostki penitencjarnej zachowuje się regulaminowo. Wobec niego nie stosowano środków przymusu bezpośredniego, nie obserwowano również zachowań agresywnych i autoagresywnych.
(dowód: opinia o skazanym k. 30-34)
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie zart. 568a § 1 kpkktóry to został dodany doustawy Kodeks Postępowania Karnegoprzez ustawę z dnia 20 lutego 2015r. ( Dz. U. z 2015 r., poz .396) o zmianieustawy – Kodeks Karnyoraz niektórych innych ustaw - Sąd orzeka karę łączną bądź w wyroku skazującym, bądź w wyroku łącznym.
Jak zaś stanowi znowelizowany przez tą samą ustawę§ 1 art. 569 kpkjeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby, która prawomocnie skazano lub wobec której orzeczono karę łączną wyrokami różnych sądów, właściwy do wydania wyroku jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący lub łączny w pierwszej instancji, orzekający kary podlegające łączeniu.
Przy czym zauważyć należy, że w sprawie niniejszej, w związku z powyżej wskazaną nowelizacjąkodeksu karnegodla określenia czy zachodzą przesłanki do orzeczenia kary łącznej wobec skazanego oraz co należy brać pod uwagę określając jej wymiar miało ustalenie stanu prawnego, który ma zastosowanie do sytuacjiD. O.. Kwestia ta miała zasadnicze znaczenie z uwagi na diametralne zmiany w tym zakresie między stanem prawnym przed 1 lipca 2015r. a po tym dniu.
W związku z tym w sprawie zachodziła konieczność sięgnięcia do przepisów intertemporalnych. I tak zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianieustawy kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw- przepisów rozdziału IX ustawy, o której mowa w art. 1 (Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba, że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Wobec natomiast faktu, że ostatnie skazanieD. O.nastąpiło na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 8 maja 2017r. w sprawie VII K 137/17 zgodnie ze wskazanym przepisem przejściowym w sprawie niniejszej zastosowanie miały przepisy obowiązujące po 1 lipca 2015r. Dodatkowo czyn objęty wyrokiem w sprawie VII K 137/17 został popełniony w dniu 11 grudnia 2016r. a więc po wydaniu wyroku w sprawie II K 371/15 , który zapadł dnia 24 czerwca 2015r. , co uniemożliwia wydanie wyroku łącznego wg stanu prawnego obowiązującego przed 1 lipca 2015r.
Jak wyraźnie stanowiart. 85 § 1 KK, w sytuacji, w której sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, zachodzi konieczność orzeczenia kary łącznej. Sformułowanie "sąd orzeka karę łączną" w sposób niepozostawiający wątpliwości wskazuje, że zastosowanie omawianej instytucji jest obligatoryjne oraz że jest to nakaz skierowany wyłącznie do sądu. Nadto jak stanowiart. 85 § 2podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu z zastrzeżeniemart. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne, za przestępstwa o których mowa w§ 1. Co istotne, poza wyjątkami określonymi wart. 85 § 3 i 4 KK, przy spełnieniu przesłanek wskazanych wart. 85 § 1 i 2 KKnie ma możliwości niezastosowania omawianej regulacji.
W postępowaniu o wydanie wyroku łącznego należało zatem zbadać czy skazany popełnił dwa lub więcej przestępstw i czy wymierzono za nie kary tego samego rodzaju bądź inne które mogą być połączone i czy kary te podlegają wykonaniu w całości lub w części.
W znowelizowanym stanie prawnym istnieje podstawa do orzeczenia kary łącznej jedynie w przypadku, gdy orzeczone wobec skazanego kary podlegają jeszcze wykonaniu. Podkreślić należy iż podlega wykonaniu również kara ograniczenia wolności orzeczona w sprawie w sprawie VII K 137/17 gdyż w przypadku takiego skazania podlega ona wykonaniu po wykonaniu kary pozbawienia wolności. Zasadnicze znaczenie dla możliwości orzeczenia kary łącznej przez sąd ma znowelizowanyart. 85 § 3 kkwedle którego podstawą orzeczenia jednej kary łącznej nie może być kara wymierzona za przestępstwo popełnione po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania innej kary podlegającej łączeniu z karą wykonywaną w chwili popełnienia przestępstwa, lub karą łączną, w skład której wchodzi kara, która była wykonywana w chwili popełnienia czynu.
Z powyższego wynika, że warunki do orzeczenia kary łącznej spełniają kary jednostkowe pozbawienia wolności i ograniczenia wolności orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie w sprawie VII K 137/17 i kara jednostkowa ograniczenia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Działdowie w sprawie II K 371/15. Orzeczone wymienionymi wyrokami kary są karami podlegającymi łączeniu stosownie do treściart. 87§1kk.. Jednocześnie natomiast nie zachodzi sytuacja określona wart. 85 § 3 kk. Skany odbywa kary od dnia 6 listopada 2017r zaś czyny objęte w.w wyrokami zostały popełnione w 2015 i 2016r.
Nadto w ocenie Sądu nie zachodzą przesłanki do orzeczenia dwóch kar łącznych stosownie do treściart. 87§2 kk. albowiem w sprawie podlegają połączeniu jedynie trzy orzeczenia , gdy do zastosowania cytowanej regulacji niezbędne jest łączenie co najmniej dwóch kar pozbawienia wolności i dwóch ograniczenia wolności.
Mając na względzie powyższe ustalenia należało natomiast zdecydować o wymiarze tejże nowej kary łącznej. Zasady jej kształtowania zostały określone wart. 86 § 1 kki dodanym nowelą powołaną w pierwszej części wyroku - przepisemart. 85a kk. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach. Granicę kary łącznej zakreślają więc dwie zasady: absorpcji i kumulacji.
Sąd przy tym podzielił wyrażany w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, że zasadę absorpcji czy kumulacji, jako rozwiązania skrajne, powinny być rozstrzygnięciami raczej o charakterze wyjątkowym. (wyrok Sądy Najwyższego z dnia 02. 12.1975 r. sygn. akt Rw. 628/75, OSNKW 1976, z. 2, poz. 33) Identyczne stanowisko jak Sądu Najwyższego prezentowane jest w doktrynie. (tak teżKomentarz do Kodeksu Karnego część ogólnaK. Buchały, A. Zolla i innych - Kantor Wydawniczy s. c., Zakamycze 1998 r, str. 563 ) Priorytetową zasadą kary łącznej powinna być, zatem zasada asperacji, zgodnie z którą najwyższa kara podlega zaostrzeniu i na tej też zasadzie Sąd oparł wymiary kary łącznej pozbawienia wolności w przedmiotowej sprawie.
Sytuacja skazanego w wyniku zastosowania wskazanej zasady ulega polepszeniu, Sąd wymierzył mu bowiem karę łączną w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji, w której najwyższa kara jednostkowa wynosiła 6 miesięcy pozbawienia wolności, suma kar wynosiła w przeliczeniu kar ograniczenia wolności na kary pozbawienia wolności – 13 miesięcy pozbawienia wolności.
Podkreślić należy, że wydając wyrok łączny Sąd nie analizuje okoliczności, które legły u podstaw wymiaru kar w poprzednio osądzonych sprawach, lecz bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa(art. 85a kk).
W doktrynie podnosi się, że kara łączna powinna być postrzegana jako swoiste podsumowanie działalności przestępczej sprawcy(tak P. Kardas, [w:] A. Zoll (red.), Kodeks karny, s. 926), tym samym jej surowość powinna wzrastać wraz z liczbą popełnionych przez sprawcę przestępstw. Stanowi to wyraz potępienia w stosunku do postępowania sprawcy, jak również nieopłacalności przestępczej działalności(zob. M. Szewczyk, Glosa do uchw. SN z 20.1.2005 r., I KZP 30/04, OSP 2005, Nr 9, poz. 102; zob. także wyr. SA w Warszawie z 12.7.2000 r., II AKA 171/00, OSA 2001, Nr 2, poz. 5; wyr. SA w Łodzi z 20.9.2001 r., II AKA 154/01, KZS 2002, Nr 12, poz. 70).
Sąd wymierzając karę łączną, jest zobowiązany wziąć pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a więc takiego oddziaływania na sprawcę, aby ten nie naruszał w przyszłości porządku prawnego. Jednocześnie reakcja karna skupiając się na sprawcy, musi być efektywna, tj. niedopuszczalne jest orzekanie kar, które będą przez sprawcę trywializowane czy wręcz wkalkulowane w "koszty" przestępstwa. Dyrektywa prewencji indywidualnej ma zatem dwa podstawowe cele, tj. zapobiegać popełnianiu przestępstw oraz wychować sprawcę.
Pierwszy z nich może być osiągnięty przez indywidualne odstraszenie oraz uniemożliwienie popełniania przestępstw, drugi przez resocjalizację. W przypadku orzekania kary łącznej, pozytywny aspekt dyrektywy prewencji generalnej będzie natomiast realizowany w pierwszej kolejności przez utwierdzenie w świadomości społecznej przekonania o egzekwowaniu prawa oraz akceptacji orzeczonej kary jako sprawiedliwej, stanowiącej podsumowanie przestępczej działalności skazanego (por. J. Wojciechowska, [w:] G. Rejman (red.), Kodeks karny, s. 921).
Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Sąd dostrzega pozytywną zmianę jaka zachodzi w zachowaniu skazanego, która to odbywa się w warunkach izolacji penitencjarnej, a która została opisana w opinii zakładu karnego.
Nie mniej jednak powyższa pozytywna zmiana jaka nastąpiła w skazanym nie może świadczyć o tym, aby zasadne było orzeczenie wobec skazanego kary z zastosowaniem zasady absorpcji. Podkreślić bowiem należy, że skazany przebywa w warunkach izolacji penitencjarnej dosyć krótko i dopiero od tego czasu jego zachowanie uległo poprawie. W okresie natomiast wcześniejszym był sprawcą niepoprawnym o czym świadczy, liczba prawomocnych skazań. Mężczyzna zatem nie przestrzegał porządku prawnego jako całości.
Zdaniem Sądu mężczyzna wymaga dalszego oddziaływania resocjalizacyjnego, które trwać powinno zdecydowanie dłużej. Dopiero ono ukształtuje w sposób trwały jego społecznie pożądaną postawę. Niezależnie od powyższego orzeczenie kary z zastosowaniem zasady pełnej absorbcji wywołałoby u wymienionego poczucie bezkarności, wyrażającej się w tym, że za niektóre z czynów przez siebie popełnionych w ogóle nie poniósłby odpowiedzialności.
Abstrahując od powyższego orzeczenie wobecD. O.kary z zastosowaniem zasady absorpcji kłóciłoby się także ze społecznym poczuciem sprawiedliwości i potrzebą kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. De facto bowiem w oczach społeczeństwa stanowiłoby to nieuprawnione promowanie skazanego, w stosunku do na przykład osób, które dopuściły się jedynie jednego przestępstwa. Bez wątpienia orzeczenie takie wpływałoby zatem na społeczeństwo w sposób demoralizujący.
Ważąc zatem powyższe okoliczności Sąd uznał, że kara w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności będzie karą odpowiednią z punktu zasad wyrażonych w nowym przepisieart. 85a kodeksu karnego, która spełni cele zarówno prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Taka kara nie stanowi przy tym nieuprawnionego promowania skazanego, jednocześnie zaś uwzględniając jego obecną postawę w jednostce wpłynie na niego pozytywnie ukazując mu korzyści jakie odniósł zmieniając swoje dotychczasowe życie.
W pozostałym zakresie nie objętym wyrokiem łącznym, Sąd na podstawieart. 576 § 1 k.p.k.rozstrzygnięcia zawarte w łączonych wyrokach pozostawił do odrębnego wykonania. Wyrokami tymi nie orzeczono bowiem wobec skazanego innych kar, ani środków karnych podlegających łączeniu.
Na podstawieart. 577 kpkna poczet kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył okres odbywania kary pozbawienia wolności w sprawie VII K 137/17 od 6 listopada 2017r. godz. 09.50
W oparciu oart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzew zw. z § 14 ust. 5 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. (tj. z dnia 25 lutego 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 461) w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądzono od Skarbu Państwa na rzeczadw. P. D.kwotę 120 zł za nieopłaconą obronę skazanego z urzędu, oraz kwotę 27,60 zł tytułem podatku VAT od należnego wynagrodzenia.
Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych uwzględniając fakt przebywania przez wymienionego w Zakładzie Karnym i brak zatrudnienia w warunkach izolacji penitencjarnej.