Sąd Rejonowy w Giżycku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 460/17
Data wyroku: 2018-04-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Garbarczyk
Słowa kluczowe: Grzywna
Podstawa prawna: art. 27 ust.1 pkt 2 lit a i b ustawy z dnia 18.04.1985 r. o rybactwie śródlądowym

Sygn. akt II W 460/17

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 kwietnia 2018 roku
Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnymw składzie:
Przewodnicząca – SSR Katarzyna Garbarczyk
Protokolant –st. sekr. sąd. Aneta Dybikowska
w obecnościoskarżyciela publicznego Państwowej Straży Rybackiej wO.----
po rozpoznaniu w dniach: 11.01.2018 r., 11.04.2018 r. sprawy
M. T. (1)
synaW.iE. z d. O.
ur. (...)wS.
obwinionego o to, że:
w dniu 25 lipca 2017 roku około godz. 19:00 najeziorze R.dokonywał amatorskiego połowu ryb nie posiadając przy sobie karty wędkarskiej i zezwolenia na wędkowanie na ww. jeziorze
tj. o czyn zart. 27a ust. 1 pkt 2 lit a i b Ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym

1
ObwinionegoM. T. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawieart. 27a ust.1 pkt. 2 lit a i b ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym( j.t. Dz.U. z 2015r., poz. 652) w zw. zart. 24§1 i 3kw skazuje obwinionego na karę grzywny w wysokości 200,00 ( dwieście) złotych.

2
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 70 ( siedemdziesiąt) złotych.

Sygn. akt II W 460/17

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 25 lipca 2017 roku, około godz. 19.00, strażnicy rybaccy –P. B.,M. S.iJ. J.kontrolowali akwenjeziora R.w miejscowościM.. W pewnym momencie w/w zobaczyli na pomości trzy osoby, przy czym dwie z nich łowiły na wędki ryby. Kiedy strażnicy zbliżyli się do mężczyzn, jeden z nich, jak się później okazałoM. T. (1)– zwijał właśnie żyłkę ze spławikiem na wędkę, która była zarzucona na jezioro. W czasie kontroli mężczyzn łowiących ryby okazało się, żeM. T. (2)nie posiada przy sobie karty wędkarskiej i zezwolenia na wędkowanie na ww. jeziorze, natomiast drugi z mężczyzn –M. F.– miał takie dokumenty.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie częściowo wyjaśnień obwinionego (k.40v: 1-2, 36), częściowo zeznańM. F.(k. 60), nadto w oparciu o zeznania:P. B.(k. 40v),M. S.(k. 40v- 41),J. J.(k. 41).
M. T. (1)nie przyznał się do winy. Potwierdził wprawdzie, że w dniu zdarzenia przebywał nadjeziorem R.ze swoim kolegąM. F., zaprzeczył jednak, by dokonywał wówczas połowu ryb. Wyjaśnił, że tylko trzymał należąca doM. F.wędkę, że kiedy pojawili się strażnicy rybaccy, obwiniony wraz z kolegą dopiero zdążyli wejść na pomost, że obwiniony pomagał tylko wnieść sprzęt na pomost (k.40v: 1-2, 36).
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego uznając, że nie polegają one na prawdzie i jedynie stanowią przyjętą przezM. T. (1)linię obrony. Ponadto wyjaśnieniom tym przeczą zeznania świadków- strażników rybackich, a zauważyć również należy, że w szczegółach wyjaśnienia obwinionego także pozostają odosobnione w świetle zeznańM. F..
Wprawdzie z zeznańM. F.wynika, że obwiniony nie dokonywał połowy ryb, że tylko trzymał wędkę należąca do świadka, nie mniej z dalszej części zeznań tego świadka wynika, że obaj mężczyźni od dłużej chwili byli na pomoście, albowiem jedna z wędek była już uzbrojona i zarzucona na jezioro. Z powyższego rysuje się zupełnie inny obraz sytuacji, niż ten, jaki wynika z wyjaśnieńM. T. (1). Podkreślenia wymaga okoliczność, że w/w świadek- kolega obwinionego- niewątpliwie miał interes w tym by przedstawić sytuację w sposób korzystny dlaM. T. (1), stąd na zeznania tego świadka należy spojrzeć także i przez ten pryzmat. Przede wszystkim jednak zauważyć trzeba, że zarówno wyjaśnienia obwinionego, jak i zeznania świadkaM. F.są zupełnie rozbieżne z zeznaniami strażników rybackich, którzy przeprowadzili na jeziorze kontrolę.P. B.(k. 40v),M. S.(k. 40v- 41) iJ. J.(k. 41) w sposób zgodny, spójny i wzajemnie się uzupełniający przedstawili okoliczności zdarzenia, podali, że przez chwilę obserwowali zachowanie mężczyzn na pomoście i nie mieli żadnych wątpliwości, iż– jak się później okazałoM. T. (1)- dokonuje połowu ryb na wędkę. Kiedy strażnicy zbliżyli się doM. T. (1), ten zwijał właśnie żyłkę ze spławikiem na wędkę, która była zarzucona na jezioro. W czasie kontroli okazało się, żeM. T. (2)nie posiada przy sobie karty wędkarskiej i zezwolenia na wędkowanie najeziorze R.. Zdaniem Sądu nie ma żadnych podstaw, by odmówić wiary zeznaniom w/w świadków. Nie mieli oni żadnych powodów, by zeznawać na temat okoliczności, które w rzeczywistości nie miały miejsca i w konsekwencji niesłusznie obciążać obwinionego.
W świetle dokonanej analizy dowodów nie budzi wątpliwości, żeM. T. (1)w dniu 25 lipca 2017 roku około godz. 19:00 najeziorze R.dokonywał amatorskiego połowu ryb nie posiadając przy sobie karty wędkarskiej i zezwolenia na wędkowanie na ww. jeziorze, dopuszczając się tym samym wykroczenia zart. 27a ust. 1 pkt 2 lit a i b ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym( j.t. Dz.U. z 2015r., poz. 652).
Zdaniem Sądu wina umyślna obwinionego także nie budzi wątpliwości.M. T. (1)musiał mieć świadomość tego, że z uwagi na brak stosownych dokumentów, nie ma prawa dokonywania najeziorze R.połowu ryb.
Przy wymiarze kary grzywny Sąd kierował się ogólnymi jej dyrektywami zawartymi w art. 33§1 - 4 kw, jak również treścią art. 24§1 i 3 kw, mając na uwadze m. in. stopień zawinienia obwinionego, społecznej szkodliwości czynu, a także warunki osobiste, majątkowe sprawcy. W świetle powyższego Sąd, uznającM. T. (1)za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, na podstawieart. 27a ust.1 pkt. 2 lit a i b ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym( j.t. Dz.U. z 2015r., poz. 652) w zw. zart. 24§1 i 3kw skazał obwinionego na karę grzywny w wysokości 200,00 ( dwieście) złotych. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, spełni jednocześnie cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. Kara ta nie przekracza także zdolności finansowych obwinionego i będzie stanowić dla niego – zgodnie z założeniami, jakie niesie za sobą każda kara- pewną dolegliwość.
Zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciążając go pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 70 ( siedemdziesiąt) złotych, Sąd kierował się treściąart. 119§1 kpw.