Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Gz 170/17
Data wyroku: 2017-12-01 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Artur Fornal, Elżbieta Kala, Marek Tauer
Słowa kluczowe: Postępowanie cywilne
Podstawa prawna: art 34 k.p.c. w zw. z art. 454 kc

Sygn. akt VIII Gz 170/17

POSTANOWIENIE
Dnia 1 grudnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy
w następującym składzie:
Przewodniczący -  SSO Marek Tauer (spraw.)
SSO Artur Fornal
SSO Elżbieta Kala
po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. w Bydgoszczy
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...)wB.

przeciwkoS. B.
o zapłatę
na skutek zażalenia pozwanego
na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. akt VIII GC 1788/17

postanawia:
uchylić zaskarżone postanowienie
Marek Tauer Elżbieta Kala Artur Fornal

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy uznał się niewłaściwym miejscowo i przekazał sprawę z powództwa(...)wB.z siedzibą wB.przeciwkoS. B.o zapłatę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Szczecinie jako właściwemu.
W uzasadnieniu Sąd Rejonowy podkreślił, że pozwany zgłosił zasadny zarzut niewłaściwości miejscowej sądu, powód w pozwie nie wskazał bowiem okoliczności uzasadniających właściwość sądu według właściwości przemiennej. Sąd ustalił, że przedłożonafaktura nr (...)zawierała nr rachunku bankowego wBanku (...) S.A.bez wskazania siedziby oddziału. Faktura nie zawierała również podpisu pozwanego. Ponadto, z żadnego dokumentu przedstawionego przez powoda nie wynika, iż strony umówiły się, iż zapłata ma nastąpić lub nastąpiła na konkretny rachunek w danym banku. Z tego powodu Sąd Rejonowy uznał za zasadne przekazanie sprawy do sądu właściwości ogólnej, w którego okręgu pozwany ma siedzibę.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył powód domagając się jego uchylenia oraz zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu powód zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.art. 34 k.p.c.,art. 27 § 1 k.p.c.a ponadto przepisu prawa materialnego, tj.art. 454 § 1 k.c.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w pozwie właściwość miejscową Sądu Rejonowego w Bydgoszczy uzasadniono treściąart. 454 k.c., jako miejsce wykonania umowy tj. spełnienie świadczenia bezgotówkowego. W przypadku rozliczenia bezgotówkowych zapłata powinna nastąpić w miejscu ulokowania przez wierzyciela rachunku bankowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :

Zażalenie powoda podlegało uwzględnieniu.
Stosownie doart. 187 § 1 pkt 2 k.p.c.powód przytoczył w pozwie okoliczności faktyczne uzasadniające właściwość przemienną sądu, określoną według miejsca wykonania umowy (art. 34 k.p.c.), podał bowiem, że miejscem tym „zgodnie zart. 454 Kodeksu cywilnego, była siedziba powódki, tj.B.”(zob. k. 3 akt sprawy).
Zdaniem Sądu Okręgowego powołanie się przez powoda na oddawczy charakter świadczenia pieniężnego – będącego przecież przedmiotem żądania w niniejszej sprawie – i w konsekwencji na powinność spełnienia świadczenia w miejscu siedziby wierzyciela (art. 454 § 1 zd. 2 k.c.) jednoznacznie wynika z treści pozwu, co oznacza, że nie było potrzeby odrębnego uzasadniania powyższej okoliczności (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2005 r., III CZP 28/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 61). Powołując się na tą okoliczność powód mógł zatem, stosownie doart. 31w zw. zart. 34 k.p.c., wytoczyć powództwo przed Sąd Rejonowy w Bydgoszczy jako właściwy dla miejsca wykonania umowy.
Na marginesie jedynie wypada podnieść, że skarżący słusznie wywodzi, iż w przypadku gdy dłużnik nie zastosował się do żądania zapłaty na wskazany przez wierzyciela rachunek bankowy (a taki sposób zapłaty nie wynika z umowy zawartej pomiędzy stronami) brak podstaw do uznania, że miejscem spełnienia świadczenia jest siedziba banku (lub jego oddziału) prowadzącego ten rachunek. Za miejsce spełnienia świadczenia należy w takim przypadku, ze wszystkimi tego konsekwencjami procesowymi, uważać siedzibę wierzyciela w chwili spełnienia świadczenia (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 14 lutego 2002 r., III CZP 81/01, OSNC 2002, nr 11, poz. 131).
Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji na podstawieart. 386 § 4 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c., jak równieżart. 108 § 2 k.p.c.
Niniejsze postanowienie nie jest orzeczeniem kończącym sprawę w instancji w rozumieniuart. 108 § 1 zd. 1 kpc. Zgodnie zaś z powołanym przepisem rozstrzygnięcie o kosztach następuje dopiero w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (za niedopuszczalne uważa się orzekanie o kosztach procesu wcześniej), ponieważ rozstrzygnięcie o kosztach ma charakter akcesoryjny w stosunku do głównego przedmiotu postępowania (Komentarz do art. 108 kodeksu postępowania cywilnego, J. Bodio, T. Demendecki, A. Jakubecki, O. Marcewicz, P. Telenga, M.P. Wójcik, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Oficyna, 2008). Z tego też względu orzekanie o kosztach przy okazji tego postanowienia, mającego za przedmiot kwestię wpadkową, byłoby przedwczesne.
Marek Tauer Artur Fornal Elżbieta Kala