Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 248/18
Data wyroku: 2018-04-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Orechwa-Zawadzka, Dorota Elżbieta Zarzecka, Marek Szymanowski
Słowa kluczowe: Emerytura pomostowa
Podstawa prawna: art. 21 ustawy z 19 XII 2008 r. o emeryturach pomostowych

Sygn.akt III AUa 248/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 kwietnia 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSA Barbara Orechwa-Zawadzka (spr.)
Sędziowie: SA Dorota Elżbieta Zarzecka
SA Marek Szymanowski
Protokolant: Edyta Katarzyna Radziwońska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. wB.
sprawy z odwołaniaP. P.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.
o prawo do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach
na skutek apelacji wnioskodawcyP. P.
od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt IV U 1349/17

oddala apelację.

SSA Dorota Elżbieta Zarzecka  SSA Barbara Orechwa-Zawadzka SSA Marek Szymanowski
III AUa 248/18

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 6 października 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.odmówiłP. P.prawa do rekompensaty na podstawieart. 21 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, gdyż wnioskodawca nie udowodnił co najmniej 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, a jedynie okres 9 lat i 17 dni.
Sąd Okręgowy w Olsztynie, który rozpoznał odwołanieP. P.od tej decyzji, wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r. oddalił odwołanie.
Z ustaleń sądu wynikało, żeP. P.ur. (...), w dniu 1 września 2017 r. złożył wniosek o emeryturę wraz z rekompensatą. Decyzją z dnia 6 października 2017 r. Zakład przyznał wnioskodawcy prawo do emerytury od dnia 1 października 2017 r., odmawiając jednocześnie prawa do rekompensaty z uwagi na nieudowodnienie 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Na podstawie zebranych dowodów, na które złożyły się akta osobowe wnioskodawcy oraz zeznania świadków, sąd nie uznał za pracę w szczególnych warunkach obowiązków wykonywanych w okresie zatrudnienia w(...) Przedsiębiorstwie (...)wO.–(...)wZ.od 3 stycznia 1978 r. do 28 lutego 1982 r. na stanowisku elektromechanika oraz wWojewódzkim Związku Spółdzielni (...)–Zakład (...)wO.od 23 stycznia 1986 r. do 22 maja 1986 r. i od 22 września 1986 r. do 31 maja 1989 r., gdzie wnioskodawca był w istocie elektromechanikiem „złotą rączką”, wykonując wszelkie prace naprawcze sprzętu elektrycznego. W rezultacie wnioskodawca nie legitymuje się co najmniej 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach, co czyni zasadną decyzję o odmowie przyznania prawa do rekompensaty na podstawieart. 21 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych. Z tych powodów Sąd Okręgowy oddalił odwołanie (art. 477(

    14 )§ 1 kpc).
Apelację od powyższego wyroku złożyłP. P., nie formułując zarzutów apelacyjnych i wnosząc o zmianę wyroku w całości. Z uzasadnienia apelacji wynika, iż skarżący nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez sąd I instancji i podtrzymuje swoje twierdzenie, iż w obu spornych okresach wykonywał pracę w szczególnych warunkach w wymiarze co najmniej 8 godzin dziennie.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacja jest niezasadna.
Zgodnie z treściąart. 21 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 664) rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeśli legitymuje się okresem pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i tentach z FUS, wynoszącym co najmniej 15 lat.
Przedmiotem sporu w sprawie było to, czy apelujący posiada 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach. Organ rentowy uwzględnił wnioskodawcy 9 lat i 17 dni takiej pracy.
Sporne były 2 okresy zatrudnienia:

1
od 3 stycznia 1978 r. do 28 lutego 1982 r. (4 lata 1 miesiąc i 26 dni) w(...) Przedsiębiorstwie (...)wO.–(...)wZ.

2
od 23 stycznia 1986 r. do 22 maja 1986 r. i od 22 września 1986 r. do 31 maja 1989 r. wWojewódzki Związku Spółdzielni (...)–Zakład (...)wO..

Odnośnie 1) okresu należy stwierdzić, iż prawidłowe jest stanowisko sądu I instancji, że ww. okresie wnioskodawca był elektromechanikiem, jedynym w tej bazie transportowej i wykonywał wszelkie czynności należące do elektryka samochodowego. Wniosek powyższy wynika zarówno z analizy akt osobowych jak i zeznań świadkówJ. D.iW. G., którzy jednomyślnie zeznali, że odwołujący naprawiał instalacje elektryczne w pojazdach, rozruszniki, prądnice, kontrolował stan akumulatorów oraz wykonywał inne prace monterskie jakie wynikały z potrzeb warsztatu. Wykonywał również sporadycznie pracę w kanałach remontowych. Sąd nie neguje, że część z ww. prac była pracą w szczególnych warunkach, jednakże w sytuacji, gdy równolegle były wykonywane również inne prace, niezaliczane do prac w szczególnych warunkach – których wykonywanie potwierdzili świadkowie, to nie może być mowy o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, co jest wymaganiem wynikającym z§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Taki sam był charakter zatrudnienia skarżącego w(...)wO.(okres 2)). Nie ma podstaw do stwierdzenia, iż w tych okresach wnioskodawca wykonywał pracę w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, Dział X, poz. 7 i Dział XIV poz. 9 i 13 i to stale i w pełnym wymiarze. Przesłuchani świadkowieF. Z.iT. N.zgodnie zeznali, że odwołujący wykonywał naprawy elektryczne, które dotyczyły wszystkich urządzeń (silników elektrycznych, wentylatorów, dmuchaw, wózków akumulatorowych, sprężarek, wciągników) oraz instalacji w zakładzie. Skoro tak, to również w tym przypadku nie można uznać wykonywania pracy w szczególnych warunkach, gdyż przy wykonywaniu różnych rodzajów napraw nie można mówić o pracy w szczególnych warunkach, to jest takiej, która jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach wymienionych w wykazie A.
Sąd nie neguje, iż odwołujący wykonywał ciężką pracę i pracował w warunkach szkodliwych dla zdrowia. Jednakże świadczenie, jakim jest rekompensata określona wart. 21 ustawy o emeryturach pomostowychjest uprawnieniem szczególnym, należnym osobom zatrudnionym co najmniej 15 lat w warunkach szczególnych, a zatem przepisy prawa materialnego dotyczące tego szczególnego przywileju, należy stosować w sposób ścisły.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny oddalił apelacjęP. P.jako niezasadną (art. 385 kpc).
SSA Dorota Elżbieta Zarzecka SSA Barbara Orechwa – Zawadzka SSA Marek Szymanowski