Sąd Rejonowy w Nowym Sączu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 89/18
Data wyroku: 2019-01-07 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Agnieszka Poręba

Sygn. akt I C 89/18

UZASADNIENIE
wyroku z 18 grudnia 2018r.
PozwanyJ. H.w pozwie z dnia 25 stycznia 2018 roku oraz 27 grudnia 2017r. (postanowieniem z dnia 24.01.2018r. przekazanym do tut. Sądu) i 4 kwietnia 2018 roku (w sprawach o sygn. I C 244/18 i 305/18 dołączonych do niniejszej) domagał się zasądzenia od pozwanejC. H.odpowiednio kwot: 556,81 zł, 245,90 zł oraz 249,87 zł (łącznie: 1052,58 zł) a także wniósł o zwrot kosztów procesu (k.2-5, 30, k. 2-4 akt I C 244/18, k. 2-4 akt I C 305/18).
W uzasadnieniu żądania pozwu wskazał, że była małżonka uniemożliwiła mu w dniach: 14 marca 2014r., 4 kwietnia 2014r., 5 kwietnia 2014r., 11 kwietnia 2014r., 13 kwietnia 2014r., 18 kwietnia 2014r., 25 kwietnia 2014r., 2 maja 2014r., 9 maja 2014r., 16 maja 2014r., 22 grudnia 2017r., 29 marca 2018r., kontakty z synem – małoletnimW. H., ustalone na podstawie porozumienia stron dnia 18 października 2013r., w którym strony uzgodniły, iż powód ma prawo do odbierania syna z przedszkola w każde piątki o godz. 14:00 oraz odwożenia dziecka w każdy poniedziałek do przedszkola na godz. 08:00. Dodatkowo powód powołał się na postanowienie Sądu Rejonowego w Nowym Sączu, w którym zobowiązano go do odebrania, a pozwaną do wydania dziecka między innymi w dniu 22 grudnia 2017r. Powód wskazał, iż mimo chęci z jego strony kontakt z dzieckiem został mu nieumożliwiony z uwagi na zachowanie pozwanej, która nie pozwalała na spotkanie i odmawiała wydania dziecka. Kwota dochodzona pozwem, jak uzasadnia powód, dotyczy kosztów podróży (wyliczonych jako ryczał za podróż służbową) w obie strony tj. między innymi na trasie:Z.–P.,Z.-R.–P.,Z.–N., jaką odbywał w wymienionych dniach udając się po syna. Stawka natomiast została ustalona w oparciu orozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002r.Powód w powyższych kwotach zawarł także zwrot utraconego zarobku.
W odpowiedzi na pozew pozwanaC. H.wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu (k.9-11).
Uzasadniając pozwana wskazała, że stanowisko powoda jest bezpodstawne, nie poparte żadnymi dowodami. Ponadto wynika ono z relacji jakie są między nimi od chwili rozwodu, czyli częste sprawy sądowe oraz interwencje policji. Zaprzeczyła jakoby utrudniała powodowi kontakt z dzieckiem.
Na rozprawie w dniu 15 maja 2018 roku, powód cofnął powództwo objęte pozwem z dnia 27 grudnia 2017 roku, o sygn. I C 244/18.
Pismem z dnia 8 września 2018 roku przedłożonym na rozprawie w dniu 11 września 2018 roku powód wniósł o zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów procesu poniesionych w związku ze stawiennictwem powoda na rozprawie w tym dniu, tj. kosztów podróży oraz utraconego zarobku w łącznej kwocie 274,37 zł.
W toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska.
Sąd ustalił, co następuje:
PowódJ. H.jest byłym mężem pozwanejC. H.. Ze związku mają jednego wspólnego syna – małoletniegoW. H.. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2014r. Sąd Okręgowy w Kielcach w sprawie o sygn. I C 1553/13 rozwiązał przez rozwód małżeństwoC. H.iJ. H.zawarte w dniu 7 sierpnia 2010 roku. W punkcie drugim tego wyroku Sąd powierzył opiekę nad małoletnim synem stronW. H.urodzonym (...), obojgu rodzicom, jednakże ustalając miejsce pobytu dziecka w miejscu zamieszkania matkiC. H.. Kontakty ojca z synem zostały ustalone na podstawie porozumienia zawartego między stronami w dniu 18 października 2013 roku, które stanowiło integralną część wyroku (pkt. II). W porozumieniu tym wskazano, iż powód będzie regularnie odbierał syna w każdy weekend tj. w każdy piątek, z przedszkola o godz. 14:00 i zabierał go do swojego miejsca zamieszkania tj. wZ.26a, w którym spędzi czas do poniedziałku. Natomiast w poniedziałek o godz. 8:00 powód miał odwieźćW. H.do przedszkola, z którego miała odbierać go matkaC. H.i u której miał spędzać czas przez pozostałą część tygodnia. W przypadku choroby dziecka pozwana miała go odbierać bezpośrednio od ojca. Odnośnie świąt strony ustaliły, iż Wigilię, I i II dzień Świąt Bożego Narodzenia dziecko będzie spędzać naprzemiennie począwszy od 2013 roku, które to spędzi u matki. Święta Wielkanocne również dziecko miało spędzać naprzemiennie, począwszy od 2014r., które to spędzi u ojca. Sposób przekazywania dziecka miał być uzgadniany na bieżąco, telefonicznie. Odnośnie wakacji i feriiW. H.miał lipiec i pierwszy tydzień ferii spędzać z ojcem, sierpień i drugi tydzień ferii z matką, zaczynając od 2014 roku, naprzemiennie w kolejnych latach.

Dowód:

/dokumenty zgromadzone w aktach sprawy o sygn. I C 1553/13 -  niesporne/
PowódJ. H.zamieszkuje wZ.. Powód przyjeżdża i odwozi synaW. H.samochodem osobowym, który spala ok. 8-9 litrów paliwa na 100 km. Strony ustaliły, iż pozwanaC. H.wraz z małoletnim synem będzie odjeżdżała samochodem kilkadziesiąt metrów od domu gdzie miał następować odbiór dziecka przez powodaJ. H.. Sposób taki zawsze był realizowany przez strony. Od momentu rozwodu zaczęły się problemy z realizacją uzgodnionego terminu spotkań ojca z synem. W dniach 4 kwietnia, 11 kwietnia 2014 roku powód zgodnie z porozumieniem udał się do miejsca zamieszkania pozwanej i małoletniego tj.ul. (...),P.celem odebrania dziecka. Jednakże do spotkaniaW. H.i powoda nie doszło, bowiem dziecko było chore w związku z czym pozwana odmówiła jego wydania. Za każdym razem w wyżej wymienionych dniach powód zawiadamiał właściwą jednostkę policji, która w konsekwencji również była obecna na miejscu spotkania byłych małżonków. Natomiast w dniu 18 kwietnia 2014 roku pozwana wraz z synem przebywała pod adresemZ.37,N., gdzie powód także udał się po syna jednakże nie został on mu wydany z uwagi na obawę o jego zdrowie. Na miejsce zostali również wezwani przez pozwanego funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji wN..

Dowód:

zeznania powoda na rozprawie w dniu 15.05.2018r. – k.29/v-30, zeznania pozwanej na rozprawie w dniu 15.05.2018r – k. 30 – 31, notatniki służboweKPwS.– k.103-104, 107, 110-112, 115-116/
Na skutek wniosku pozwanejC. H.zostało wszczęte postępowanie o zmianę ustalenia sposobu wykonywania kontaktów między ojcem a małoletnimW. H.. Postanowieniem z dnia 31 marca 2015 roku o sygn. III Nsm 100/14 wydanym przez Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, III Wydział Rodzinny i Nieletnich, zmienionym postanowieniem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 9 października 2016r. o sygn. II Ca 898/15 zmieniono sposób kontaktów powodaJ. H.z synem. Następnie w sprawie o sygn. III Nsm 10/16 z wnioskuJ. H.o zmianę miejsca pobytu małoletniego i ustalenie opieki naprzemiennej postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 roku ustalono, iż kontakt ojca z synem będzie odbywał się w miejscu zamieszkania powoda, w każdy pierwszy, trzeci i czwarty weekend miesiąca od piątku od godz. 14 do niedzieli do godz. 16 z tym, że ojciec ma odebrać syna z miejsca jego zamieszkania natomiast matka po odbytej wizycie z miejsca przebywania tj. od ojca, za wyjątkiem wakacji letnich, ferii zimowych, Świąt Bożego Narodzenia,Ś.Wielkanocnych. Wskazano w pkt. II, iż w weekendy przypadające w dniach 1 listopada, 11 listopada, 6 stycznia, od 1 do 3 maja, w Boże Ciało powód będzie odbierał syna po zajęciach z przedszkola lub szkoły w dzień poprzedzający dzień świąteczny i odwoził do jego miejsca zamieszkania w ostatni dzień tego weekendu do godz. 18. Ponadto kontakt powoda z synem będzie się odbywał w dniu zakończenia roku szkolnego do dnia 30 czerwca, z tym że powód będzie odbierał syna po zajęciach z przedszkola lub w szkole i odwoził w dniu 30 czerwca do godz. 18, za wyjątkiem sytuacji jeżeli wypadałoby, iż miesiąc lipiec ma spędzić z ojcem. Wtedy będzie przebywał z ojcem do 31 lipca. Odnośnie wakacji i ferii zimowychW. H.miał przebywać z powodem naprzemiennie jeden tydzień ferii zimowych i jeden miesiąc wakacji letnich przy uwzględnieniu dotychczasowej kolejności z tym, że będzie odbierał syna z miejsca zamieszkania o godz. 14 pierwszego dnia i będzie z nim przebywał do ostatniego dnia do godziny 14, jednakże to matkaC. H.ma odebrać syna. Zmianie uległy także kontakty w święta. Ustalono, iż małoletni będzie przebywał z ojcem naprzemiennie w Święta Bożego Narodzenia w okresie od 23 grudnia ( w tym dniu o godz. 14 odbierze go z miejsca zamieszkania) do 1 stycznia (w tym dniu do godz. 14, po czym odbierze go pozwanaC. H.) iŚ.Wielkanocne od Wielkiego Czwartku (o godz. 14 powód miał odebrać syna z miejsca zamieszkania) do Wielkiego Poniedziałku ( do godziny 14, po czym odebrać miała go pozwana) począwszy od Świąt Bożego Narodzenia 2016 roku. W pkt. IV oddalono wniosek o zmianę miejsca pobytu małoletniego.

Dowód:

dokumenty zgromadzone w aktach III Nsm 100/14,I. N.10/16/
Obecnie pozwana tj. od ok sierpnia 2014r. wraz z synem małoletnimW. H.zamieszkują wN.. Dziecko początkowo uczęszczało do przedszkola, obecnie do szkoły. Kontakty ojca z synem do grudnia 2017 roku obywały się regularnie. W piątek 22 grudnia 2017 rokuJ. H.przyjechał odebrać synaW. H.w celu spędzenia z nim dnia przed świętami Bożego Narodzenia, które jednak zgodnie z kolejnością miał spędzić u matki. Powód przyjeżdżając po syna doN.pokonał ok. 120-130 km, natomiast podróż trwała ok. 2,5 h -3 godzin. Pozwana jak to było dotychczas ustalone odjechała wraz synem od domu do miejsca gdzie miało nastąpić przekazanie dziecka. Na miejsce przybyłJ. H.wraz z drugim synemM. H., który pozostał w samochodzie.W. H.również znajdował się w pojeździe pozwanej. Powód próbował przekonać dziecko, aby z nim pojechało jednakże małoletni odmawiał, prosząc mamę by go nie oddawała. Rozmowa trwała kilkanaście minut, jednakże ani za namową mamy ani ojca,W. H.nie zgodził się w tym dniu jechać do powoda. Podobna sytuacja miała miejsce również w dniu 28 marca 2018 roku. Poza tymi wyjątkami spotkaniaW. H.z powodem odbywały się bez zastrzeżeń.

Dowód:

zeznania powoda na rozprawie w dniu 15.05.2018r. – k.29/v-30,31, zeznania pozwanej na rozprawie w dniu 15.05.2018r – k. 30 – 31, dokumenty zgromadzone w aktach sprawyI. N.100/14, notatka służbowaK.wN.– k. 79-81, 84 wraz z książką służbK.N.– k. 88, zeznania świadkaM. H.na rozprawie w dniu 11.09.2018r. – k.65/v-66 /
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2018 roku w sprawie o sygn. III Nsm 904/17 zawisłej przed Sądem Rejonowym w Nowym Sączu, III Wydział Rodzinny i Nieletnich doszło do kolejnej zmiany sposobu kontaktówJ. H.z małoletnimW. H., na wniosek powoda. Wyrokiem z dnia 14 września 2016 roku Sąd Rejonowy w Busku - Zdroju III Wydział Rodzinny i Nieletnich oddalił powództwo powoda o zwrot wyegzekwowanego świadczenia tj. alimentów. Natomiast pozwem z dnia 24 stycznia 2017r. powód wniósł o zmianę sposobu wypłaty alimentów, jednakże wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2017roku, sygn. III RC 64/17 Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, III Wydział Rodzinny i Nieletnich również oddalił powództwo. Nadto między stronami toczyły się inne postępowania w tym karne. Między innymi w sprawie o sygn. II W 379/14 Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju Wydział II Karny uniewinniłC. H.od zarzucanego jej czynu tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. czyli o zerwanie z bramy wjazdowej a następnie kradzieży łańcuszka wraz z kłódką o wartości 15 zł na rzeczJ. H.. Natomiast w sprawie o sygn. II W 871/15 tamt. Sąd uznał obwinioną za winną zarzucanego jej czynu, wykroczenia z art. 97 k.w. - poruszania się po drodze publicznej z zakrytymi tablicami rejestracyjnymi, wymierzając jej karę 150 złotych. Wniosek o ukaranie w obu sprawach został złożony przez byłego męża powódki.

Dowód:/

dokumenty zgromadzone w aktach sprawy o sygn.:I. N.904/17, III RC 64/17, III RC 256/15, II 379/14, II W, II W 871/15/
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie w postaci dokumentów oraz dowodów osobowych. Należy zauważyć, iż przedłożone dokumenty w sprawie nie były kwestionowane. Ponadto stosownie doart. 244 k.p.c.stanowiły one dokumenty urzędowe, korzystające z domniemania prawdziwości oraz autentyczności.
Strony przyznały okoliczności dotyczące rozwodu oraz uzgodnień odnośnie kontaktów powoda z synem. Pozwana potwierdziła również, iż w grudniu 2017 i marcu 2018 roku do spotkań ojca z synem nie doszło. Potwierdziła także, iż w 2014 roku były jedna lub dwie sytuacje kiedy syn również nie widział się z ojcem. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie okoliczności, przyczyn dla których nie doszło do wydania przez pozwaną syna w tych dniach.
Odnosząc się do zeznań stron oraz świadkaM. H., Sąd podzielił zeznania powódki, w zakresie w jakim korespondowały z pozostałym materiałem zgormadzonym w sprawie, a które w ocenie Sądu były rzeczowe oraz wiarygodne. Zaznaczyć należy, iż znalazły potwierdzenie w danych zawartych w notatnikach służbowych funkcjonariuszy policji. Należy również mieć na uwadze, iż zeznania świadkaM. H.(wniosek dowodowy o jego przesłuchanie zgłoszony przez powoda) w dużej mierze pokrywają się z tym na co wskazywała pozwana. W obu przypadkach zostaje potwierdzony fakt , iż w grudniu 2017 roku to małoletni nie chciał iść do ojca a pozwana zachęcała go do spotkania z powodem. Potwierdził on także przebieg ustalonego sposobu przekazywania syna. Niewiele natomiast wniósł do sprawy jeżeli chodziło o okoliczności nieodbytych spotkań powoda z synem w 2014 roku, wskazując, iż niewiele pamięta z tego okresu, a pozostałe informacje przez niego przekazanie w tym zakresie nie znalazły odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym.
Zeznania pozwanegoJ. H.Sąd ocenił jako wiarygodne w takim zakresie w jakim znalazły odzwierciedlenie w zeznaniach świadka, pozwanej a przede wszystkim w dokumentach zgormadzonych w sprawie m.in. informacji zawartych w notatnikach służbowych, aktach. Należy i tutaj mieć na uwadze, że powód potwierdził jakoby w 2014 roku była taka sytuacja, iż przyczyną niewydania dziecka były twierdzenia pozwanej o jego chorobie, natomiast w 2017 roku wskazał, iż to syn nie chciał do niego jechać. Przyznał także, że pozwana przywoziła dziecko zgodnie z ustaleniami kilkadziesiąt metrów od domu w celu odebrania go przez powoda, co również miało miejsce w grudniu 2017r.
Zaznaczyć należy, iż każda z trzech przesłuchanych osób nie potrafiła wypowiedzieć się dokładniej na temat okoliczności związanych ze spotkaniami w 2014 roku, wskazując na upływ czasu. W każdym przypadku brak jest dostatecznych informacji odnośnie konkretnych dni kiedy te spotkania rzeczywiście się nie odbyły. Powódka podaje, iż była jedna czy dwie takie sytuacje że dziecko było chore i jedynie te informacje znajdują dodatkowe potwierdzenie w pozostałym materiale, z czego dni te były datowane na 4, 11 i 18 kwietnia 2014 roku.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy stwierdzić, iż powód w dostateczny sposób nie udowodnił, aby nie doszło do wszystkich wymienionych spotkań zW. H.w 2014 roku. Brak jest dostatecznych dowodów na to, iż w dniu 14 marca 2014r., 5 kwietnia 2014r, 13 kwietnia 2014r., 25 kwietnia 2014r., 2 maja 2014r., 9 maja 2014r. i 16 maja 20144r. one się nie odbyły. Ponadto sam powód nie potrafił dokładnie opisać przebiegu a także przyczyn ich nieodbycia w tych dniach. Podobnie świadek, i pozwana twierdzili, iż okoliczności tych kontaktów nie pamiętają. Brak jest również dokładnych informacji odnośnie tych dni w notatkach funkcjonariuszy, a sam fakt o zgłoszeniu interwencji nie świadczy o tym, iż w konsekwencji do wydania dziecka nie doszło. W ocenie więc Sądu powód nie wykazał w sposób prawidłowy, by do tych spotkań rzeczywiście nie doszło. Podkreślić należy , że powinność przedstawienia dowodów ciąży na stronach postępowania (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).
W przedmiotowej sprawie podstawą rozstrzygnięcia jest przepisart. 415 k.c.ustanawiający zasadę odpowiedzialności deliktowej, iż za szkodę odpowiedzialny i zobowiązany do jej naprawienia jest ten kto wyrządza ją ze swojej winy. Do przesłanek odpowiedzialności deliktowej należą: zdarzenie, z którym system prawny wiąże odpowiedzialność na określonej zasadzie oraz szkoda i związek przyczynowy między owym zdarzeniem a szkodą. W sprawie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym (art. 415 k.c.) konieczne jest, by powód wskazał na szkodę, którą poniósł oraz pozostające z nią w adekwatnym związku przyczynowym (art. 361 k.c.) zdarzenie będące jej źródłem. Zdarzenie to musi być działaniem lub zaniechaniem pozwanego, z jego winy dającej się zakwalifikować jako ujemna ocena zachowania podmiotu. Wina powinna być oceniania pod kątem obiektywnym czyli jako bezprawność a także subiektywnym – nieprawidłowe zachowanie sprawcy, naganność, zarzucalność postępowania(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2003r., sygn. IV CK 32/02, Lex 146642).
W ocenie Sądu, w toku przeprowadzonego postępowania powód nie zdołał udowodnić, że jego szkoda powstała z winy pozwanej – brak na to jakichkolwiek dowodów, a co powinien był wykazać stosownie doart. 6 k.c.Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zeznań pozwanej, świadka oraz informacji w notatnikach służbowych funkcjonariuszy wynika, że do zarzucanego przez powoda braku realizacji kontaktów doszło bez winy pozwanej. W grudniu 2017 roku i marcu 2018 roku nie doszło do nich z tego powodu, że sam małoletniW. H.nie chciał kontaktu z ojcem. Z zeznań świadkaM. H.wynika, iż pozwana zachęcała małoletniego do wyjazdu z ojcem, ale ten tego kontaktu nie chciał. Należy zatem zauważyć, iż matka wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku, bowiem w dniu 22 grudnia 2017r. przyjechała wraz z synem na miejsce, w którym miał odebrać go ojciec, a co więcej sama namawiała syna do tego by jechał z powodem. Podobnie ma się sytuacja w 2014 roku. Jak wynika z zeznań pozwanej oraz informacji z notatek funkcjonariuszy dziecko nie zostało wydane ojcu nie dlatego, iż utrudniała to matka lecz z uwagi na to, że dziecko było chore, czyli ponownie z uwagi na sytuację niezależną od pozwanej. Sytuacja, w której małoletni był chory lub nie chciał kontaktu z ojcem (co zdarzyło się incydentalnie) nie dają podstawy do przypisania pozwanej winy w niezrealizowaniu kontaktów małoletniego z ojcem. Powód nie wykazał by matka w jakikolwiek sposób utrudniała kontakty z synem, bądź by np. nastawiała syna negatywnie do ojca by ten nie chciał z nim kontaktów. Przeciwnie, z materiału dowodowego wynika, iż matka była gotowa kontakt zrealizować, a nie doszło do nich z przyczyn od niej niezależnych (choroba dziecka, brak woli ze strony małoletniego). Znamiennym jest także i to, że poza incydentalnymi przypadkami, kiedy kontakty nie doszły do skutku, odbywały się one przez lata regularnie i bez zakłóceń.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, a także okoliczność, iż strony pozostają w konflikcie o czym świadczy chociażby ilość postępowań sądowych, nie można w całej tej sytuacji stracić z pola widzenia faktu, iż to dobro dziecka powinno mieć priorytetowe znaczenie. Stosownie bowiem doart. 113 k.r.o., niezależnie od władzy rodzicielskiej rodzice oraz ich dzieci mają prawo i obowiązek utrzymywania ze sobą kontaktów, jednakże jeżeli dziecko przebywa stale u jednego z rodziców, kontakty określane są (zgodnie przez rodziców, przez sąd w razie braku porozumienia) mając przede wszystkim na względzie dobro dziecka i mając na uwadze jego rozsądne życzenia (art. 1131k.r.o.). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż pozwana działa w interesie i z uwagi na dobro małoletniego. Jednocześnie należy znaczyć, iż powód nie może modyfikować ustaleń dotyczących kontaktów z dzieckiem poczynionych w orzeczeniu sądowym, tym bardziej jeżeli nie jest w stanie porozumieć się z matką dziecka w tym zakresie.
Skoro zatem nie można pozwanej przypisać winy w działaniu czy też zaniechaniu wydania dziecka na kontakt powodowi rozważanie przesłanek zaistnienia szkody i związku przyczynowego pomiędzy działaniem pozwanej a szkodą jest niecelowe i zbędne.
Podsumowując, w ocenie Sądu uznać należało, że z uwagi na brak udowodnienia faktu nieodbycia kontaktów w 2014 roku poza w/w wskazanymi trzema terminami, a w pozostałych przypadkach brak udowodnienia winy pozwanej w niedojściu do skutku kontaktów z małoletnimW. H.należało powództwo oddalić o czym orzeczono w pkt. II wyroku.
Z uwagi na cofnięcie przez powoda powództwa objętego pozwem w dołączanej sprawie o sygn. I C 244/18 postępowanie w tym zakresie na zasadzieart. 203 k.p.c.w zw. z 355§ 1 k.p.c.należało umorzyć o czym orzeczono w pkt. I wyroku.
O kosztach procesu orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu stosownie do treściart. 98 k.p.c., nakazując ściągnąć od powoda, jako przegrywającego, na rzecz Skarbu Państwa – Kasy Sądu Rejonowego w Nowym Sączu kwotę 213,96 zł (pkt. III) tytułem wydatków tymczasowo uiszczonych przez Skarb Państwa.

SSR Agnieszka Poręba

ZARZĄDZENIE

1
proszę odnotować uzasadnienie,

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć powodowi,

3
kal. 14 dni.

N., dnia 7 stycznia 2019r.

SSR Agnieszka Poręba