Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach
VI Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: VI K 240/17
Data wyroku: 2018-07-31 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Ganczarska-Rachańska
Podstawa prawna: kodeks karny

Sygn. akt VI K 240/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 lipca 2018 roku
Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach Wydział VI Karny Zamiejscowy wP.w składzie
Przewodniczący SSR Iwona Ganczarska-Rachańska
Protokolant  Monika Kot
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej - - -
po rozpoznaniu dnia  31 lipca 2018 roku sprawyŁ. W.
synaM.iV.ur. (...)wM.
oskarżonego o to, że w dniu 26 stycznia wP.z terenu kopalni usiłował zabrać w celu przywłaszczenia 10 sztuk okien aluminiowych wartości 820 zł na szkodę(...) Sp. z o.o.jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ujęcie przez pracowników Konsorcjum Ochrony Kopalń, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sadu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 6 czerwca 2008r. sygn. akt VII K 323/08 za przestępstwo podobne zart.278§1kkna karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał od 21.03.2008r. do 22.03.2008r. i od 10.01.2012r. do 05.12.2012r.

tj. o czyn zart.278§1kkw zw. zart.64§1kk
orzeka

1
oskarżonegoŁ. W.uznaje za winnego tego, że w dniu 26 stycznia 2017 roku wP.przyul. (...)z terenukopalni KWK (...)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia 10 sztuk okien aluminiowych o łącznej wartości 873,20 zł na szkodę(...) Sp. z o.o.wP.lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ujęcie przez pracowników ochrony, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt VII K 323/08 za ciąg przestępstw zart. 278 § 1 kkna jedną karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 10.01.2012 r. do 5.12.2012 r. tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na mocyart. 14 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kkwymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
na mocyart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 929,88 zł (dziewięćset dwadzieścia dziewięć złotych i osiemdziesiąt osiem groszy) brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej za obronę oskarżonego z urzędu;

3
zasądza na mocyart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) iart. 627 kpkod oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty i obciąża go wydatkami postępowania w kwocie 495,40 (czterysta dziewięćdziesiąt pięć złotych i czterdzieści groszy) złotych.

Sygn. akt VI K 240/17

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 31 lipca 2018 roku

Po przeprowadzeniu rozprawy głównej, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 26 stycznia 2017 roku, około godziny 22:00, na tereniekopalni KWK (...)wP.przyul. (...), przebywało nielegalnie trzech mężczyzn, którzy usiłowali dokonać kradzieży okien aluminiowych, bez przeszklenia. Wśród nich był oskarżonyŁ. W.. Teren był ogrodzony i oświetlony, a także monitorowany. Ochroną terenu zajmowali się pracownicy Konsorcjum Ochrony Kopalń w osobach:P. N.,S. C. (1),R. K. (1),Ł. P.iM. O..
P. N., który wówczas pełnił funkcję dowódcy zmiany, otrzymał zgłoszenie od pracownika obsługującego monitoring, że znajdujący się na terenie kopalni trzej n/n mężczyźni przerzucają elementy przez tzw. „bramę złomu”, w związku z czym wysłał w ten rejon patrol. Pracownicy ochrony dokonali zatrzymaniaŁ. W., który na ich widok próbował się ukryć pomiędzy śmietnikiem a żurawiem, natomiast dwaj pozostali sprawcy zdołali uciec przeskakując przez ogrodzenie. Pracownicy ochrony znaleźli poza ogrodzeniem przygotowane 10 sztuk aluminiowych okien, tj. 8 sztuk o wymiarach 1m x 1 m. oraz 2 sztuki o wymiarach 0,5m. x 1m. Okna te następnie przewieziono busem na wartownię. Również do wartowni doprowadzono zatrzymanegoŁ. W..
Jednocześnie o zdarzeniu powiadomiono oficera dyżurnegoK.P., który wysłał na miejsce patrol w osobach st.sierż.S. T.oraz sierż.L. B..
Wartość 10 szt. ram okien aluminiowych pokrzywdzony(...) Sp. z o.o.wycenił – po cenie złomowej - na kwotę 820 złotych.
Powyższych ustaleń faktycznych Sąd dokonał na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie zeznań świadków:G. D.(k. 3-4 oraz 63),P. N.(k. 77),R. K. (1)(k. 96v),M. O.(k. 96v),S. C. (1)(k. 96v),Ł. P.(k. 96v) orazS. T.(k. 76) iL. B.(k. 76v-77).
Sąd uwzględnił również częściowo wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W.(k. 11-12 oraz 62).
Nadto Sąd uwzględnił dokumenty w postaci: zawiadomienia o przestępstwie wraz z wyceną (k. 2, 3-4), odpisu notatników służbowych policjantów (k. 91-92), płyty DVD (k. 94), pism Węglokoksu (k. 105-106, 113 i 117), opinii biegłego rzeczoznawcy (k.126-134), jak również w postaci danych osobopoznawczych dot.Ł. W., tj. karty karnej (k. 13-15 i 118-121), odpisów wyroków (k. 18, 20-23, 26-30) i danych o stanie majątkowym (k. 25).
OskarżonyŁ. W.– ma 34 lata, wykształcenie podstawowe, bez zawodu, jest bezdzietnym kawalerem, utrzymuje się z prac dorywczych, deklarując miesięczny dochód na kwotę około 1.000 złotych, uprzednio wielokrotnie karany, według oświadczenia zdrowy, nie leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo, a w toku postępowania nie zachodziła uzasadniona wątpliwość co do stanu jego poczytalności w chwili czynu.
Oskarżony w postępowaniu przygotowawczym oświadczył, że zrozumiał treść zarzutu i przyznaje się do popełnienia zarzucanego przestępstwa. Odmawiając składania wyjaśnień wyraził żal za to, co zrobił (k. 11-12).
Na rozprawie głównej (k. 62) oskarżony również oświadczył, że przyznaje się do popełnienia zarzucanego czynu. Następnie wyjaśnił, że na terenie kopalni był sam, a przyszedł tam po złom. Zabrał jedno okno i szedł z nim w stronę płotu, gdy przyjechali pracownicy ochrony. Porzucił okno i uciekł za wagoniki, jednakże został zauważony przez ochronę i zatrzymany. Następnie doprowadzono go na bramę i po chwili przyjechała tam policja. Jednocześnie oskarżony zaprzeczył, jakoby zamierzał zabrać z terenu kopalni 10 sztuk okien, bo będąc sam i zważywszy na wysokie ogrodzenie terenu, nie miał takiej możliwości.
Odnośnie sprzeczności w swych wyjaśnieniach, oskarżony - po odczytaniu wyjaśnień złożonych w dochodzeniu – stwierdził, że nie czytał tego protokołu, ale go osobiście podpisał. Przesłuchującej go policjantce mówił, że zabrał tylko jedno okno; nie wie, dlaczego tego nie zapisano w protokole. Tak samo mówił funkcjonariuszom policji, którzy po niego przyjechali na kopalnię.
Oceniając wyjaśnieniaŁ. W.w kontekście całości zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał je za wiarygodne tylko w części zgodnej z poczynionymi ustaleniami faktycznymi, tj. w zakresie, gdzie potwierdza swoją obecność na terenie kopalni w celu zaboru złomu oraz fakt zatrzymania go przez pracowników ochrony na „gorącym uczynku” usiłowania kradzieży złomu.
W pozostałym natomiast zakresie, gdzie oskarżony zaprzecza temu, jakoby był tam razem z innymi osobami oraz że wspólnie z nimi usiłował zabrać z terenu kopalni 10 sztuk ram okien aluminiowych przerzucając je przez ogrodzenie, Sąd uznał te wyjaśnienia jako nieprawdziwe i stanowiące tylko i wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony, mającą na celu marginalizację jego zachowania i złagodzenie odpowiedzialności karnej. Wszak oskarżony, jako osoba wielokrotnie karana i odpowiadająca w warunkach recydywy, jest świadomy grożącej mu kary, która jest karą o wiele surowszą w przypadku stwierdzenia winy za popełnienie przestępstwa, niż wykroczenia. Oskarżony ma więc interes w przedstawieniu swojej osoby w korzystniejszym świetle, a poza tym, zdaniem Sądu, oskarżony próbuje w ten sposób ochraniać swoich znajomych, z którymi dokonał przestępstwa, a którym udało się zbiec.
Podkreślić należy, iż wersji oskarżonego przeczą zeznania świadków:P. N.,R. K. (1),M. O.,S. C. (1)iŁ. P., które w ocenie Sądu są rzeczowe i konkretne, przekonywujące i wiarygodne, tym bardziej, że wespół z nagraniem z monitoringu tworzą spójną całość.
Z nagrania monitoringu zakładowego wynika w sposób jednoznaczny, że wieczorem w dniu 26 stycznia 2017 roku na terenie kopalni przyul. (...)wP.przebywało nielegalnie trzech mężczyzn, którzy wspólnie i w porozumieniu usiłowali dokonać kradzieży okien aluminiowych.
Zdaniem Sądu, odtworzone nagranie z monitoringu jest pełnowartościowym dowodem w sprawie, który odzwierciedla rzeczywisty obraz zdarzenia zapisanego na płycie CD-R.
Również zeznania przesłuchanych w/w świadków dowodzą, że było trzech sprawców, z których dwóch uciekło przeskakując przez ogrodzenie, natomiast jeden, tj.Ł. W., próbował się ukryć przy śmietniku, lecz został przez pracowników ochrony zauważony i zatrzymany (tak:R. K.– k. 96v,S. C.– k.97). Nadto wszyscy w/w świadkowie zgodnie zeznali, że sprawcy przygotowali do wyniesienia w sumie 10 sztuk okien aluminiowych, z czego 8 sztuk było większych a 2 sztuki małe. Były to same ramy okienne, bez szyb. Okna te pracownicy ochrony znaleźli za ogrodzeniem.
W ocenie Sądu, zeznania świadków:P. N.,R. K. (1),M. O.,S. C. (1)iŁ. P.cechują się szczerością i logiką.
Sąd dał również wiarę przesłuchanym w toku niniejszego postępowania pozostałym świadkom, tj.G. D.,S. T.iL. B..
W/w świadkowie zeznawali w zakresie swej wiedzy zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, ich zeznania są spójne, rzeczowe i konsekwentne, korelują ze sobą oraz z dokumentami zawartymi w aktach sprawy. Dlatego Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań tych świadków.
Za wiarygodne zostały uznane dokumenty dołączone do akt sprawy, albowiem sporządzone zostały przez uprawnione podmioty, w granicach swoich kompetencji, a jednocześnie ich wygląd zewnętrzny nie budził wątpliwości co do ich autentyczności, a nadto nie były kwestionowane w toku postępowania przez żadną ze stron.
W szczególności na uwzględnienie zasługuje opinia z dnia 30 kwietnia 2018 roku wydana na zlecenie Sądu przez biegłego sądowego z zakresu szacowania ruchomości –Z. B.(k. 126-134), celem ustalenia rzeczywistej wartości rynkowej 10 ram okiennych z aluminium, będących przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy. W konkluzji biegły określił wartość rynkową 1 ramy okiennej z aluminium o wymiarach 100x100 cm (16 kg) na kwotę 94,40 zł., zaś 1 ramy okiennej z aluminium o wymiarach 100x50 cm (10 kg) na kwotę 59 zł.
Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania przedmiotowej opinii, wszak została wydana przez uprawnionego biegłego sądowego, w oparciu o akta sprawy i posiadaną fachową wiedzę. Nadto żadna ze stron również rzetelności tej opinii nie kwestionowała.
Ponieważ z zeznań świadków wynika, że sprawcy przygotowali do wyniesienia 8 sztuk ram większych okien (tj. o wymiarach 100x100 cm) oraz 2 sztuki ram okien mniejszych (tj. o wymiarach 100x50 cm), które pokrzywdzony określił jako złom aluminiowy pochodzący z demontażu, zatem w oparciu o przedmiotową wycenę biegłego Sąd przyjął wartość mienia,  które usiłowano zabrać w dniu 26 stycznia 2017r. z terenu kopalni, tj. 10 sztuk ram okien aluminiowych, na łączną kwotę 873,20 zł.
Sąd zważył, co następuje:
Zebrany w sprawie materiał dowodowy legł u podstaw uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym że Sąd – uwzględniając okoliczności, które pojawiły się w toku przewodu sądowego – zmienił częściowo opis tego czynu.
W oparciu o zgromadzone dowody bezspornie należy wskazać, iż w dniu 26 stycznia 2017 roku wP.z terenukopalni KWK (...)przyul. (...), oskarżonyŁ. W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia 10 sztuk okien aluminiowych o łącznej wartości 873,20 złotych na szkodę(...) Sp. z o.o.wP., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ujęcie przez pracowników ochrony.
Także wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Jest on osobą dojrzałą, w pełni poczytalną, miał możliwość rozpoznania bezprawności swojego zachowania. Można mu zarzucić, iż w trakcie swojego bezprawnego, karygodnego czynu, nie dał posłuchu normie prawnej, mimo, że mógł to uczynić.
Zatem, oskarżonyŁ. W.swoim zachowaniem dopuścił się realizacji czynu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kk.
Przechodząc w tym miejscu do rozważań prawnych należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem do zaboru w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej dochodzi wtedy, gdy następuje bezprawne wyjęcie rzeczy spod władztwa osoby dotychczas nią władającej (jak właściciel, posiadacz lub osoba posiadająca do rzeczy inneprawa rzeczowelub obligacyjne) i objęcie jej we własne władanie przez sprawcę, przy czym wyjęcie spod władztwa musi nastąpić wbrew woli osoby nią dysponującej, a władztwo nad rzeczą, jako stan faktyczny podlegający ochronie na podstawieart. 278 § 1 kk, może być nawet pozbawione jakiejkolwiek podstawy prawnej. Zgodnie z dominującym w polskiej literaturze oraz orzecznictwie poglądem, zabór rzeczy nie wyczerpuje się w unicestwieniu władztwa dotychczasowego władającego nad rzeczą, konieczne jest bowiem także zawładnięcie rzeczą przez dokonującego zaboru, tzn. objęcie tej rzeczy w faktyczne władanie przez sprawcę (tak: M. Dąbrowska – Kardas i P. Kardas w: Kodeks karny część szczególna. Komentarz t. 3, Zakamycze 1999, str. 20-22). Kradzież jest przestępstwem umyślnym, którego można dopuścić się wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Jest to bowiem przestępstwo kierunkowe, jako że celem zaboru jest przywłaszczenie (Wyrok SN z 5 maja 1999 r., V KKN 406/97, Prokuratura i Prawo - dodatek 2000/4 poz. 6). Oznacza to, że sprawca dokonuje zaboru po to, aby włączyć cudzą rzecz do swojego majątku i postępować z nią jak właściciel.
Mając na uwadze ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości, żeŁ. W.jest sprawcą zarzucanego mu czynu.
Zgodnie zart. 13 § 1 kkodpowiada za usiłowanie ten, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem zmierza bezpośrednio do jego dokonania, które jednak nie następuje.
Przepisart. 14 § 1 kkstanowi, że Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa. Powołany natomiast wyżej przepisart. 278 § 1 kkstanowi, że ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany, m.in. był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt VII K 323/08 za ciąg przestępstw zart. 278 § 1 kkna jedną karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 10.01.2012 r. do 5.12.2012 r.
Zgodnie zart. 115 § 3 kkprzestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rozdziału; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne.
Przepisart. 64 § 1 kkstanowi z kolei, że jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
W świetle dotychczasowej karalności oskarżonego przyjęto więc po jego stronie działanie w ramach powrotu do przestępstwa. Bez wątpienia zachodzi podobieństwo przestępstw wymagane dla zastosowaniaart. 64 § 1 kk. Skoro oskarżony w okresie 5 lat od daty zakończenia odbywania poprzedniej kary pozbawienia wolności dopuścił się kolejnego przestępstwa podobnego, za które był już skazany, należy przyjąć, iż dokonując niniejszego czynu działał w ramach powrotu do przestępstwa.
W związku z powyższym należało zakwalifikować jego czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa wskazanego wyżej, Sąd na mocyart. 14 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, o czym orzeczono w punkcie pierwszym wyroku.
Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę zasady wymiaru kary przewidziane wart. 53 § 1 i 2 kk.
Wymierzając karę Sąd miał na uwadze, aby była ona odczuwalna przez oskarżonego i nie wywołała w nim oraz w społeczeństwie poczucia bezkarności.
Dotychczasowy tryb życia oskarżonego, jego warunki i właściwości osobiste wskazują, żeŁ. W.jest sprawcą niepoprawnym, który wręcz nagminnie narusza porządek prawny i lekceważy wymiar sprawiedliwości. Szkodliwość społeczna czynu przez niego popełnionego kształtuje się na wysokim poziomie - z uwagi na działanie z niskich pobudek (z chęci zysku), zuchwały sposób działania (nocą, wspólnie z innymi osobami, na ogrodzonym i pilnowanym przez strażników terenie), nagminność tego typu przestępstw w skali kraju.
Oskarżony jest osobą dorosłą i poczytalną, a z zebranego w sprawie materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, ażeby zachodziły wobec niego uzasadnione wątpliwości co do stanu poczytalności w czasie czynu.
Zdaniem Sądu, kara pozbawienia wolności w rozmiarze 6 miesięcy wzbudzi w oskarżonym wolę kształtowania społecznie pożądanych postaw, w szczególności potrzebę przestrzegania porządku prawnego. Wpłynie ona na oskarżonego wychowawczo, przekonując o całkowitej nieopłacalności naruszania reguł istniejącego porządku prawnego. Oskarżony był już wielokrotnie karany, a wymierzone kary nie stanowiły dla niego wystarczającej przestrogi, nie spełniły swoich celów. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie jedynie kara izolacyjna może odnieść skutek i realizować zasady wymiaru kary, a jednocześnie zapobiec ponownemu popełnieniu przez oskarżonego czynu zabronionego. Orzeczona kara nie przekracza stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu, a cele zapobiegawcze i wychowawcze przemawiają za orzeczeniem bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Kara ta spełni również cele w zakresie prewencji ogólnej działając w kierunku kształtowania w świadomości społecznej przekonania o obowiązywaniu norm prawnych i ich rzeczywistej ochronie w procesie wymiaru sprawiedliwości.
Ponadto Sąd – w punkcie drugim wyroku – na mocyart. 29 ustawy Prawo o adwokaturze, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 929,88 zł brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej za obronę oskarżonego z urzędu.
O kosztach orzeczono – w punkcie trzecim wyroku - na mocyart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychorazart. 627 kpk, zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 120 zł oraz wydatki postępowania w kwocie 495,40 zł.

ZARZĄDZENIE
1/. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obrońcy oskarżonego – adw.M. K.;
2/. kal 21 dni lub z wpływem apelacji.
P., dnia 17 sierpnia 2018 roku