Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1518/17
Data wyroku: 2018-06-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz
Słowa kluczowe: Stalking
Podstawa prawna: art. 190a § 1 kk

Warszawa, dnia 7 czerwca 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 1518/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
protokolant: protokolant sądowy Renata Szczegot
przy udziale prokuratora Józefa Gacka
po rozpoznaniu dnia 7 czerwca 2018 r. w Warszawie
sprawyE. R., córkiC.iI.,ur. (...)wW.
oskarżonej o przestępstwa zart.190a § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 kk,art. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 31 § 2 kk,art. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 15 września 2017 r.    sygn. akt V K 777/16
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wołominie na rzecz adw.C. K.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek od towarów i usług.
Sygn. akt VI Ka 1518/17

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 7 czerwca 2018r.
Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 15 września 2017r. został zaskarżony przez obrońcę oskarżonejE. R.. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart. 7 kpk. Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia.
Zdaniem autora apelacji prawidłowa ocena materiału dowodowego implikowałaby uniewinnienie oskarżonej. W istocie więc skarżący zarzuca Sądowi I instancji naruszenie zasady nakreślonej wart. 7 kpk. W ugruntowanym orzecznictwie sądowym wyraża się pogląd, iż zarzut naruszenia tego przepisu nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonaniao wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., II KK 397/06, Lex nr 445853). Tego rodzaju uchybień autor apelacji nie wykazał, w każdym razie nie sposób przyjąć, że odmowa uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonej narusza zasady wiedzy i doświadczenia życiowego.
Sąd orzekający miał do dyspozycji przeciwstawne depozycje oskarżonej oraz pokrzywdzonych małżonkówM.iG. S.; zetknął się ze stronami na rozprawie i miał pełną możliwość wyrobienia sobie przekonaniao prawdomówności jednej, bądź drugiej strony. Wywód w tym przedmiocie jest jasny, logiczny, a jego wnioski pozostają w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego. Dostrzegł Sąd w szczególności, że zeznający na niekorzyść oskarżonej świadkowieE.iK. K.nie byli bezpośrednimi obserwatorami zachowań skierowanych przeciwko małżeństwuS.i ich małoletniemu synowi. Przedstawili jedynie relację pokrzywdzonych o – najogólniej rzecz określając - uciążliwości zachowania oskarżonej. Nie wątpili w wiarygodność owych relacji, bowiem wobec nich uprzednio, kiedy urodziło się im dziecko, oskarżona prezentowała podobne zachowania. Powyższe relacje potwierdza świadekA. B.– funkcjonariusz Policji, której wielokrotnieM. S.skarżyła się na zachowanie oskarżonej, a w szczególności używanie wulgaryzmów i gróźb pod jej adresem. Także nie była obserwatorem tych zachowań, jednakże kilkakrotnie interweniowała w miejscu zamieszkania zwaśnionych stron, uzyskując informacje, że oskarżona „napluła na kogoś, jest agresywna słownie, stosuje wulgaryzmy do sąsiadów (…) groziła mafią(...).” (k. 166 akt sprawy). Tłumaczy też, dlaczego formalne zawiadomienia w tym przedmiocie składała jedynieM. S.: „Pozostali boją się, albo są to osoby starsze” (k. 165). Świadek jest osobą obcą dla stron, nie zainteresowaną rozstrzygnięciem w sprawie; nie ma zatem podstaw, by podważać jej wiarygodność.
Całokształt wskazanych okoliczności, we wzajemnym ich powiązaniu, uprawniał Sąd orzekający do dania wiary spójnym i konsekwentnym zeznaniom osób pokrzywdzonych, i to nawet pomimo braku bezpośrednich świadków zdarzenia. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie nosi cech dowolności, respektuje wymogi swobodnej oceny dowodów, pozostaje zatem pod ochroną prawa procesowego.
Odnosząc się do zarzutu nadmiernej surowości orzeczenia stwierdzić należy, że nie jest ona nadmierna. Nie tracąc z pola widzenia upośledzenia poczytalności oskarżonej, zważyć należy, iż była ona już dwukrotnie karana sądownie za zachowania tożsame ze stanowiącymi przedmiot niniejszego postępowania. Niewątpliwie świadczy to o znacznym stopniu nasilenia złej woli. Bezskuteczność uprzednio wymierzonych kar łagodniejszego rodzaju nakazuje sięgnąć po karę surowszą, przy czym wyznaczenie oskarżonej dłuższego okresu próby i poddanie w tym czasie dozorowi kuratora winno wpłynąć na nią dyscyplinująco, umożliwiając przewartościowanie dotychczasowej postawy życiowej. Należało zatem utrzymać wyrok w mocy.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych postępowania odwoławczego uzasadnione jest ustaloną przez Sąd Rejonowy trudną sytuacją materialną oskarżonej.