Sąd Rejonowy w Szczytnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 5/18
Data wyroku: 2018-07-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewelina Wolny

Sygn. akt II K 5/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lipca 2018 roku
Sąd Rejonowy w Szczytnie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Ewelina Wolny
Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Mierzejewska
po rozpoznaniu dnia 16 lipca 2018 roku
w sprawie z oskarżenia prywatnegoM. M.
przeciwkoJ. J. (1), synowiW.iJ. z d. Ł.,urodz. (...)wS.,
oskarżonego o to, że:
w dniu 7 grudnia 2017 roku około godz. 17.00 w miejscowościN., gm.S., woj.(...)- (...), uderzył pokrzywdzonegoM. M.trzykrotnie pięścią w głowę, w wyniku czego spowodował u pokrzywdzonego krwiak policzka lewego i prawego oraz stłuczenie okolicy potylicznej, które spowodowały rozstrój zdrowia na okres poniżej 7 dni,

tj. o czyn zart. 157 § 2 kk

I
oskarżonegoJ. J. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to z mocyart. 157 § 2 kkskazuje go na karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości stawki dziennej na 20 (dwadzieścia) zł,

II
na podstawieart. 46 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego obowiązek zapłaty zadośćuczynienia w kwocie 300 (trzysta) zł na rzecz pokrzywdzonegoM. M.,

III
na podstawieart. 628 pkt 1 kpkzasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnegoM. M.kwotę 2.100 (dwa tysiące sto) zł tytułem poniesionych przez niego wydatków postępowania.

UZASADNIENIE
Oskarżony,urodzony w (...)r.J. J. (1)i oskarżyciel prywatny, siedemdziesięcioletniM. M., są sąsiadami, zamieszkującymi w tej samej miejscowościN., gminaS.. Wymienieni pozostawali przez długi czas w bardzo dobrych relacjach, między innymi oskarżony obiecał podarować oskarżycielowi prywatnemu szczeniaki. W dniu 07 grudnia 2017r. około godziny 12.00M. M.zarzucił oszustwo przebywającemu na jego posesjiJ. J. (1), z związku z pozostawieniem pod jego nieobecność innych psów niż uprzednio ustalone, oskarżony miał je zamienić. Tego samego dnia, około godziny 17.00,J. J. (1)ponownie przybył na podwórko sąsiada, mając mu za złe nazwanie oszustem, w trakcie wymiany zdań uderzył stojącego przy budynku stodoły i trzymającego rowerM. M.pięścią w czoło, w prawy policzek i w tył głowy, doprowadzając do jego upadku. Następnie pokrzywdzony podniósł się i szedł wraz z oskarżonym w kierunku domu. W tym czasie, zaalarmowany odgłosami zajścia, na schody budynku mieszkalnego wyszedł przebywający uprzednio w środku pracownik oskarżyciela prywatnegoJ. K.. Widział on zaczerwienienie na twarzyM. M., który powiedział, że został pobity przezJ. J. (1). Oskarżony ostrzegł natomiast pokrzywdzonego, by się do niego nie zbliżał, oświadczył, że nikt nie będzie zarzucał mu oszustwa i opuścił posesję.
Oskarżyciel prywatny skorzystał z pomocy lekarskiej w dniu 11 grudnia 2017r. , stwierdzono wówczas u niego krwiak policzka lewego, mniejszy prawego, stłuczenie okolicy potylicznej. Obrażenia te zostały zakwalifikowane jako naruszające czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoJ. J. (1)na k. 36v od słów „całe zdarzenie” do słów „żeby mnie tak traktował”, zeznania świadków:M. M.na k. 3 – 3v i na k. 36v do słów „w kierunku mieszkania” na k. 37 i na k. 37 od słów „prawdą jest” do słów „przeprosin”,J. K.na k. 37 – 37v, zaświadczenie lekarskie na k. 4).
OskarżonyJ. J. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, podnosząc, iż jedynie bronił się przed agresywnym zachowaniem oskarżyciela prywatnego, który chciał go uderzyć trzymaną w ręce rurką metalową o długości około 1,5 m, wówczas odepchnął go obiema dłońmi w klatkę piersiową, aby uniknąć ciosu. Obrażenia stwierdzone na cieleM. M.miały w jego ocenie powstać na skutek upadku wraz z trzymanym drugą ręką rowerem w miejscu, gdzie znajdowały się setki podobnych rurek. Nie potrafił zarazem wyjaśnić mechanizmu stłuczenia potylicy w sytuacji przewrócenia się pokrzywdzonego do przodu. Wyjaśnił nadto, iż był zbulwersowany nazwaniem go przez oskarżyciela prywatnego kłamcą i oszustem, dlatego wrócił na jego posesję i oznajmił, że nie życzy sobie takiego traktowania. Zaznaczył, że ze stronyM. M.padały inne, obelżywe słowa, a także groźby. Zaprzeczył, aby uderzył wymienionego pięścią. Wyraził także zdumienie i żal z powodu zaistniałej sytuacji, podkreślając dotychczasowe dobrosąsiedzkie stosunki pomiędzy nim a pokrzywdzonym. (vide wyjaśnienia oskarżonego na k. 36 – 36v i na k. 37v).
Sąd zważył, co następuje:
Zaznaczenia na wstępie wymaga, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornym jest istnienie konfliktu pomiędzy oskarżycielem prywatnym i oskarżonym konfliktu, jego eskalacja w okresie następującym po zdarzeniu będącym przedmiotem niniejszego postępowania, przekonanie każdej ze stron o byciu pokrzywdzoną działaniem swego przeciwnika i dążenie do osiągnięcia przez obu wymienionych korzystnych dla siebie rezultatów, przy czym czynniki te determinują sposób relacjonowania przez wymienionych przebiegu zajścia z dnia 07 grudnia 2017r. w stopniu uniemożliwiającym potraktowanie wyjaśnieńJ. J. (1)i zeznańM. M.jako obiektywnych, w pełni miarodajnych dowodów, za wyjątkiem treści podawanych przez nich obu w sposób zbieżny, a także okoliczności znajdujących potwierdzenie w materiale pochodzącym z niezależnych źródeł dowodowych, zwłaszcza dokumentów, a także relacji osoby postronnej, nie uwikłanej w dzielący strony spór.
Z podniesionych względów za zasługujące na wiarę uznać należy wypowiedziJ. J. (1)iM. M.w części dotyczącej przyczyny konfliktu, to jest nieporozumienia związanego z odmiennym niż oczekiwane umaszczeniem psów przyniesionych przez oskarżonego sąsiadowi, który zarzucił mu oszustwo. Oburzenie padającymi pod jego adresem oskarżeniami doprowadziło bowiem do ponownego przybyciaJ. J. (1)na posesję sąsiada, wzajemnej wymiany zdań, a także użycia siły fizycznej wobec pokrzywdzonego. (vide wyjaśnienia oskarżonego na k. 36v od słów „całe zdarzenie” do słów „żeby mnie tak traktował”, zeznania oskarżyciela prywatnego na k. 36v do słów „odebrał te pieski” na k. 37
Nie sposób zarazem przypisać przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie sugerującym jedynie odpieranie napaści ze strony agresywnegoM. M.oraz negującym zadawanie uderzeń, albowiem pozostają one w sprzeczności nie tylko z zeznaniami strony przeciwnej (vide k. 3 – 3v i k. 37 od słów „ja szedłem z rowerem” do słów „w kierunku mieszkania”), lecz także z treścią dokumentacji medycznej dotyczącej rodzaju i lokalizacji obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzonego (vide k. 4). Krwiaki na obu policzkach oraz stłuczenie części potylicznej głowy potwierdza bowiem ilość oraz umiejscowienie ciosów, podane przez oskarżyciela prywatnego. Opisany przezJ. J. (1)sposób upadku jego przeciwnika, wraz z trzymanymi w rękach rowerem i metalową rurką, do przodu na twarde podłoże, nie odpowiada natomiast mechanizmowi powstania opisanych powyżej śladów na cieleM. M.. Podkreślenia ponadto wymaga, iż sugerowane przez oskarżonego zaatakowanie go przez oskarżyciela prywatnego, starszego o 25 lat, słabszego fizycznie z racji nadwagi, dodatkowo ograniczonego ruchowo przytrzymywaniem roweru, jest niewytłumaczalne w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przeciętnej dorosłej osoby. Mieć na uwadze również trzeba, że bezpośrednim inicjatorem zajścia byłJ. J. (1), wzburzony kierowanymi pod jego adresem podejrzeniami i dążący do konfrontacji z pokrzywdzonym na jego posesji, co sam przyznał.
Stan emocjonalny oskarżonego, zakazującegoM. M.zbliżania się do niego oraz nazywania oszustem, wynika ponadto z zeznań świadkaJ. K.. (vide k. 37 – 37v). Wprawdzie, wbrew odmiennym sugestiom oskarżyciela prywatnego (vide zeznaniaM. M.na k. 37 od słów „widział to” do słów „mi pomóc” i od słów „J.nie był w domu” do słów „w ręce rower”), wykluczył on kategorycznie, jakoby widział pobicie swego pracodawcy przezJ. J. (1), zauważył wszakże zaczerwienienie na twarzy pokrzywdzonego, słyszał także, iż zarzucił on oskarżonemu pobicie, czego wówczas ten ostatni nie kwestionował, domagając się jedynie zaprzestania kierowania wobec niego inwektyw. Na uwagę zasługuje dążenie wyżej wymienionego świadka do możliwie wiernego odtworzenia poczynionych podczas zajścia spostrzeżeń, oddzielenia od nich informacji zasłyszanych później, a także obiektywizm w relacjonowaniu zachowania obu stron. Z tych względów jego zeznania zasługują zdaniem Sądu w pełni na wiarę.
Podsumowując dotychczasowe rozważania, stwierdzić należy, iż popełnienie przezJ. J. (1)zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości. Uderzając pięścią trzykrotnie w głowę pokrzywdzonegoM. M., spowodował u niego obrażenia ciała w postaci krwiaka policzka lewego i prawego oraz stłuczenia potylicy, naruszających prawidłowe funkcjonowanie jego organizmu na okres poniżej siedmiu dni, wyczerpując tym samym znamiona występku zart. 157 § 2 kk.
Oskarżony działał umyślnie, zdając sobie sprawę z kierowania ciosów w tak newralgiczną część ciała, jak głowa i twarz, a także co najmniej godząc się na nastąpienie skutków w postaci śladów na ciele oskarżyciela prywatnego. Stopień jego winy jest tym samym wyższy niż nieznaczny.
Analogicznie potraktować należy stopień społecznej szkodliwości przypisanegoJ. J. (1)występku. Na jego niekorzyść przemawiają ilość i kierunek zadanych uderzeń, wykorzystanie przewagi fizycznej na znacznie starszym i mniej sprawnym sąsiadem, a także użycie siły fizycznej z błahego powodu, w trakcie sporu sąsiedzkiego.
Jako okoliczności łagodzące uwzględniono natomiast uprzednią niekaralność oskarżonego (vide kl. 18), jak również dotychczasowe poprawne stosunki z pokrzywdzonym. Nie sposób nadto nie zauważyć, że toM. M.jako pierwszy zarzucił sąsiadowi oszukanie przy przekazaniu psów.
Mając powyższe na uwadze, wymierzoną oskarżonemu karę grzywny uznano za adekwatną do stopnia jego winy i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu. Stanowiąc realną dolegliwość, nie przekracza ona możliwości finansowych wymienionego, osiągającego poza świadczeniem emerytalnym dochód z zatrudnień dorywczych na terenie Holandii, w sposób bezpośredni unaocznia nieopłacalność podobnych prób rozwiązywania sporów sąsiedzkich w przyszłości, a także kształtuje społeczną świadomość prawną, piętnując stosowanie przemocy wobec innych osób.
Zgodnie zart. 46 § 1 kk, uwzględniono nadto częściowo roszczenie pokrzywdzonego i zasądzono na jego rzecz odJ. J. (1)zadośćuczynienie w kwocie 300 zł, odpowiadającej, w ocenie Sądu, nasileniu cierpień fizycznych i psychicznych związanych z doznanymi, powierzchownymi obrażeniami ciała.
W konsekwencji wydania orzeczenia skazującego, na podstawieart. 628 pkt 1 kpk, obciążono oskarżonego kosztami poniesionymi przezM. M., to zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 300 zł oraz kosztami ustanowienia pełnomocnika z wyboru, zgodnie z przedłożonym spisem kosztów, jako nie odbiegającymi od obowiązującej wielokrotności stawek za obronę wykonywaną z urzędu.