Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 95/17
Data wyroku: 2018-11-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Stachurska
Słowa kluczowe: Renta socjalna
Podstawa prawna: 4 ust 1 ustawy o rencie socjalnej , art. 12 ustawy emerytalnej

Sygn. akt VII U 95/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 listopada 2018 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Agnieszka Stachurska
Protokolant: Marta Jachacy
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. w Warszawie
sprawyJ. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o rentę socjalną
na skutek odwołaniaJ. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
z dnia 23 listopada 2016 r. znak:(...)
- zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznajeJ. K.prawo do renty socjalnej na okres od 1 listopada 2016 roku do 30 września 2018 roku.

UZASADNIENIE

J. K.
w dniu 23 grudnia 2016 roku złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 23 listopada 2016 roku, znak:(...), odmawiającej prawa do renty socjalnej i wniosła o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do tego świadczenia od dnia 1 listopada 2016 roku.
W uzasadnieniu odwołania ubezpieczona wskazała, że mukowiscydoza została u niej zdiagnozowana w wieku 15 lat, w 2011 roku. Choroba ta wymaga dobrego leczenia i stwarzania jak najbardziej sterylnych warunków, by ograniczyć ryzyko zakażenia bakteryjnego górnych dróg oddechowych, co powinno wiązać się z unikaniem miejsc i sytuacji sprzyjającym infekcjom. Ubezpieczona nie może również wykonywać pracy fizycznej, bo inne współwystępujące schorzenia takie jak dna moczanowa, wykluczają to. Również osteopenia powoduje ograniczenia w zwykłych codziennych czynnościach. Natomiast nadgarstek po przebytym złamaniu nie powrócił do pełnej sprawności, a powtarzające się zwichnięcia i skręcenia kostek stanowią ciągłe zagrożenie. Nastąpiło również pogorszenie stanu wątroby, śledziony i trzustki, co powoduje nie tylko dolegliwości bólowe, ale wpływa również na osłabienie ogólnej sprawności. Powyższe sprawia, że wykonywanie nawet najprostszych czynności sprawia ubezpieczonej trudności i powoduje, że również w ciągu dnia musi odpoczywać. W dalszej części uzasadnienia ubezpieczona nie zgodziła się z uzasadnieniem orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, który stwierdził, że istnieje możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji. Zdaniem ubezpieczonej mukowiscydoza jest chorobą nieuleczalną, której rozwój można jedynie spowalniać(odwołanie z dnia 23 grudnia 2016r., k. 2 – 7 a.s.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.w odpowiedzi na odwołanie z dnia 24 stycznia 2017 roku wniósł o oddalenie odwołania na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.
Uzasadniając swe stanowisko organ rentowy wskazał, żeJ. K.pobierała rentę socjalną przyznaną do dnia 31 października 2016r. W dniu 28 września 2016 roku złożyła wniosek o ponowne przyznanie prawa do tego świadczenia. W toku postępowania skierowana została na badanie przez Komisję Lekarską ZUS, która orzeczeniem z dnia 9 listopada 2016 roku uznała, że ubezpieczona nie jest całkowicie niezdolna do pracy. W oparciu o ww. orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS organ rentowy decyzją z dnia 23 listopada 2016 roku odmówił ubezpieczonej prawa do renty socjalnej(odpowiedź na odwołanie z dnia 24 stycznia 2017 roku, k. 26 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
UbezpieczonaJ. K.,urodzona w dniu (...), jest absolwentką liceum ogólnokształcącego. Ukończyła studia I stopnia na Uniwersytecie KardynałaS. W.wW.i w roku akademickim 2018/2019 kontynuuje studia II stopnia. Nigdy nie pracowała. W 2011 roku, w wieku 15 lat zdiagnozowano u niej mukowiscydozę. Jest pod opieką lekarzy gastrologa, pulmonologa, laryngologa. W 18 roku życia przebyła leczenie operacyjne z powodu zapalenia zatok i skrzywionej przegrody nosa. W okresie od 7 czerwca do 9 czerwca 2017 roku była poddana diagnostyce hypoechogenicznych zmian w trzustce, jednak badania endoskopowego nie dało się przeprowadzić z uwagi na złą tolerancję badania. Mimo tego potwierdzono zmiany hypoechogeniczne w trzustce. Ostateczne rozpoznanoJ. K.: mukowiscydozę, dnę moczanową, podejrzenie marskości wątroby oraz zmiany ogniskowe w lewej piersi do dalszej diagnostyki(opinia biegłego sądowego specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych i gastroenterologii dr med.S. O., k. 48 – 49 a.s.; opinia biegłego sądowego specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych, pulmonologii, toksykologii klinicznej, medycyny pracy dr n. med.J. G., k. 127 – 131 a.s.).
Ubezpieczona posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane w 2012 roku na stałe, z symbolem przyczyny niepełnosprawności 07-S(opinia biegłego sądowego specjalisty z zakresu medycyny pracyJ. P. (1)– k. 198 -200 a.s.).
Ubezpieczona w dniu 19 września 2014r. złożyła wniosek o rentę socjalną(wniosek o rentę socjalną – akta organu rentowego).W dniu 7 października 2014 roku, po badaniu przeprowadzonym przez Lekarza Orzecznika ZUS, została uznana za całkowicie niezdolną do pracy do dnia 31 października 2016 roku z datą powstania tej niezdolności oznaczoną na dzień 27 czerwca 2011 roku. W uzasadnieniu Lekarz Orzecznik ZUS zaznaczył, że z uwagi na istniejące schorzenie w postaci mukowiscydozy naruszona jest sprawność organizmu w stopniu znacznym o charakterze przewlekłym, postępującym, a także stwierdził brak celowości przeprowadzania rehabilitacji w ramach prewencji rentowej ZUS(orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 7 października 2014 roku – akta organu rentowego).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.decyzją z dnia 21 października 2014 roku przyznałJ. K.rentę socjalną od dnia 1 września 2014 roku do dnia 31 października 2016 roku(decyzja z dnia 21 października 2014 roku – akta organu rentowego).
W dniu 28 września 2016 roku ubezpieczona wniosła o ponowne ustalenie prawa do świadczenia, które pobierała(wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy – akta organu rentowego).W związku z tym została skierowana na badanie do Lekarza Orzecznika ZUS, który po jego przeprowadzeniu wydał w dniu 14 października 2016 roku orzeczenie, w którym stwierdził, że ubezpieczona nie jest całkowicie niezdolna do pracy. Lekarz Orzecznik wskazał, że przy ocenie niezdolności do pracy uwzględnił naruszenie funkcji układu pokarmowego, oddechowego i ruchu, potwierdzone badaniem oraz w dokumentacji. Stwierdził jednak, że stan zdrowia ubezpieczonej jest stabilny i choć rokowanie jest niepewne, to obecnie brak podstaw do orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy. Ocenił, że istnieje możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji(orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 14 października 2016 roku – akta organu rentowego).
Wobec złożenia sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS,J. K.została skierowana na badanie przeprowadzone przez Komisję Lekarską ZUS, która orzeczeniem z dnia 9 listopada 2016 roku uznała, że ubezpieczona nie jest całkowicie niezdolna do pracy(sprzeciw z dnia 23 października 2016r. k. 10 – 12 a.s., orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 9 listopada 2016 roku – akta organu rentowego).
W związku z powyższym decyzją z dnia 23 listopada 2016 roku organ rentowy odmówiłJ. K.prawa do renty socjalnej(decyzja ZUS z dnia 23 listopada 2016 roku – akta organu rentowego).J. K.złożyła odwołanie od tej decyzji.
W toku prowadzonego postępowania Sąd dodatkowo ustalił, że uJ. K.w przebiegu mukowiscydozy rozwinęło się przewlekłe zapalenie zatok przynosowych. Nie wystąpiła poprawa po leczeniu zatok i operacji skrzywionej przegrody nosa. Przewlekły stan zapalny zatok przynosowych powoduje chroniczne bóle głowy. Z kolei badanie(...)jamy brzusznej wykonane w czerwcu 2017 roku, potwierdziło przewlekłe zapalenie trzustki, a także wykazało przebudowę guzkową wątroby z jej stłuszczeniem, co wskazuje na rozwijającą się marskość wątroby, wymagającą dalszej stałej i systematycznej opieki hepatologicznej. W związku z tym stan zdrowiaJ. K.po dniu 31 października 2016 roku nie uległ poprawie, natomiast z uwagi na rozwijającą się u niej marskość wątroby uległ nawet pogorszeniu. Poza tym z uwagi na fakt, że miąższ płucny ubezpieczonej jest nieodwracalnie i poważnie uszkodzony, prowokuje do niemal stałego kaszlu. Dotychczasowe leczenie powinno być zatem kontynuowane. Zalecane jest ubezpieczonej unikanie kontaktu z dużymi skupiskami ludzi w celu unikania zakażeń górnych i dolnych dróg oddechowych, ponieważ nawracające zakażenia układu oddechowego będą pogłębiać uszkodzenie miąższu płucnego i nieuchronnie prowadzić do inwalidztwa oddechowego. W związku z występującymi u ubezpieczonej schorzeniami, pozostaje ona pod opieką wielu poradni, między innymi pulmonologicznej, gastrologicznej, laryngologicznej i leczona jest farmakologicznie. Ponadto musi zachowywać reżim sanitarny w celu ograniczenia ryzyka wystąpienia infekcji dróg oddechowych. Trzy razy dziennie wykonuje inhalację i toaletę drzewa oskrzelowego z użyciem fluttera, oklepywania oraz drenaż ułożeniowy. Każda taka sesja trwa około godziny. Ukończenie studiów licencjackich zwiększa szanse na samozatrudnienie lub pracę w warunkach domowych, co umożliwiłoby dostosowanie rytmu dnia do potrzeb zdrowotnych. Rokowanie w chorobie o tak różnorodnym obrazie klinicznym jak mukowiscydoza jest jednak niepomyślne i trudne. Ubezpieczona w dalszym ciągu do 30 września 2018 roku była zatem całkowicie niezdolna do pracy zarobkowej(opinia biegłego sądowego specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych, pulmonologii, toksykologii klinicznej, medycyny pracy dr n. med.J. G., k. 127 – 131 a.s., opinia biegłego sądowego specjalisty z zakresu laryngologii dr n. med.E. J., k. 57 – 59 a.s., opinia biegłego sądowego specjalisty z zakresu medycyny pracyJ. P. (1), k. 198 -200 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego i aktach sądowych oraz w oparciu o opinie powołanych w sprawie biegłych sądowych: specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych i gastroenterologii dr med.S. O., specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych, pulmonologii, toksykologii klinicznej i medycyny pracy dr n. med.J. G., specjalisty z zakresu laryngologii dr n. med.E. J.oraz specjalisty z dziedziny medycyny pracyJ. P. (1).
Uwzględnione przez Sąd dowody z dokumentów, których wiarygodność nie budziła wątpliwości, obejmowały decyzje ZUS i orzeczenia organów orzeczniczych ZUS, ale przede wszystkim dokumentację medyczną, która stanowiła podstawę do formułowania wniosków przez powołanych w sprawie biegłych.
Opinie biegłych sądowych Sąd ocenił jako sporządzone w sposób prawidłowy i zgodny z wymogami fachowości. Biegli wydali je w oparciu o dołączoną do akt rentowych i sądowych dokumentację medycznąJ. K., a także po przeprowadzeniu wywiadu oraz badania przedmiotowego, a efektem ich pracy było sformułowanie opinii odpowiadających na pytanie postawione przez Sąd w tezie dowodowej. Sąd podzielił przede wszystkim wnioski sformułowane przez biegłych sądowych specjalistów: z zakresu chorób wewnętrznych, pulmonologii, toksykologii klinicznej, medycyny pracy dr n. med.J. G., z zakresu laryngologii dr n. med.E. J.oraz z zakresu medycyny pracyJ. P. (1), bowiem ich opinie miały kluczowy wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Biegli wydali je uwzględniając pełną dostępną dokumentację medyczną oraz na podstawie wyników badań, jakie sami przeprowadzili. Dodatkowo wnioski płynące ze wskazanych opinii były spójne i w pełni pokrywały się, jeśli chodzi o odpowiedź na postawione przez Sąd pytania. Sąd uznał opinie ww. biegłych za rzetelne, a także jasno i szczegółowo umotywowane.
Jeśli chodzi zaś o opinię biegłego sądowego specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych i gastroenterologii dr med.S. O., to Sąd miał na uwadze, że stanowiła ona jedynie fragmentaryczne odniesienie się do stanu zdrowia ubezpieczonej. Wskazany biegły sądowy prawidłowo opisał przebieg schorzeń występujących uJ. K.i wypowiedział się na temat jej stanu zdrowia pod kątem mukowiscydozy. Sąd miał jednak na uwadze, że w międzyczasie stan zdrowia ubezpieczonej uległ pogorszeniu, dlatego istotne były przede wszystkim opinie biegłych: laryngologa, pulmonologa oraz specjalisty medycyny pracy, którzy uwzględnili w swych opiniach nową dokumentację medyczną ubezpieczonej z czerwca 2017 roku i te zmiany, które zaszły w jej stanie zdrowia. Poza tym, zdaniem Sądu, z uwagi na schorzenia występujące u ubezpieczonej, istotne było przede wszystkim to co wskazali ww. specjaliści. Ich opinie, choć w zakresie ostatecznej oceny stanu zdrowiaJ. K.były inne niż opinia biegłego sądowegoS. O., nie są przez to nierzetelne. Podkreślić należy, że uwzględniając charakter schorzenia ubezpieczonej i wiążące się z nim objawy, ocena laryngologa czy pulmonologa była najistotniejsza. To zaś, że biegły sądowy z dziedziny chorób wewnętrznych i gastrologii całkowitej niezdolności do pracy z powodów gastrologicznych nie stwierdził, nie przeczy słuszności wniosków pozostałych biegłych.
Podobnie Sąd ocenił opinię biegłego sądowego specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych i kardiologii dr d. med.R. G.. Nie była ona przesądzająca i najistotniejsza, ponieważ ww. biegły wyraźnie wskazał, że dominujące problemy zdrowotne ubezpieczonej to schorzenia gastrologiczne oraz pulmonologiczne, natomiast w zakresie chorób wewnętrznych i kardiologii ubezpieczona nie cierpi na żadne ze schorzeń, które powodowałoby jej całkowitą niezdolność do pracy.
J. K.nie wniosła zastrzeżeń do opinii. Wskazała w piśmie procesowym z dnia 11 września 2018r. (k. 239 a.s.), że w całości uznaje opinie biegłej sądowejJ. P. (2). Natomiast organ rentowy w pismach procesowych z dnia 30 maja 2017r. oraz z dnia 13 lutego 2018r. (k. 71 i 160 a.s.) zgłosił zastrzeżenia do opinii biegłych sądowych laryngologaE. J.oraz specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych, pulmonologii, toksykologii klinicznej i medycyny pracy dr n. med.J. G.i wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego tych specjalności. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z dziedziny medycyny pracyJ. P. (1), która podzieliła wnioski zawarte w opiniach kwestionowanych wcześniej przez organ rentowy. W piśmie procesowym z dnia 10 września 2018r. (k. 232 a.s.) organ rentowy kwestionował jednak również i opinię biegłego z zakresu medycyny pracyJ. P. (1)i wniósł o powołanie innego biegłego tej specjalności. Sąd oddalił wniosek organu rentowego, mając na uwadze, że opinie powołanych w sprawie biegłych: laryngologaE. J., specjalisty pulmonologii i medycyny pracy dr n. med.J. G.oraz kolejnego specjalisty medycyny pracyJ. P. (1)dokładnie i wyczerpująco diagnozują stan zdrowia ubezpieczonej, a także są spójne w zakresie oceny i wniosków końcowych. Sąd miał również na uwadze, że orzecznictwo sądowe wypowiada się jednoznacznie co do kwestii, iż nie można przyjąć, że sąd zobowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1974 r., sygn. akt II CR 817/73, LEX nr 7404; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 1974 r., sygn. akt II CR 5/74, LEX nr 7407; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., sygn. akt II UKN 604/00, PPiPS 2003, nr 9, poz. 67). Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczasowej złożonej opinii (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1974 r., sygn. akt I CR 562/74, LEX nr 7607; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 1999 r., sygn. akt I PKN 20/99, OSNAPiUS 2000, nr 22, poz. 807; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2001 roku, sygn. akt II CKN 639/99, LEX nr 53135). Przy czym potrzebą taką nie może być przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla strony tezy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2001 r., sygn. akt II UKN 446/00, OSNAPiUS 2003, nr 7, poz. 182). W ocenie Sądu prezentowana przez organ rentowy argumentacja stanowi jedynie polemikę z jednoznacznymi wnioskami zaprezentowanymi przez biegłych sądowych specjalistów: z zakresu chorób wewnętrznych, pulmonologii, toksykologii klinicznej i medycyny pracy dr n. med.J. G., z zakresu laryngologii dr n. med.E. J.oraz z zakresu medycyny pracyJ. P. (1).
Biegły z zakresu chorób wewnętrznych, pulmonologii, toksykologii klinicznej i medycyny pracy dr n. med.J. G.wykazał, że stan zdrowiaJ. K.po dniu 31 października 2016 roku nie uległ poprawie, natomiast z uwagi na rozwijającą się u niej marskość wątroby uległ pogorszeniu. W tym zakresie Sąd podzielił wnioski biegłego, bowiem znajdują one potwierdzenie w dokumentacji medycznej i zostały potwierdzone przez kolejnego specjalistę z dziedziny medycyny pracyJ. P. (1), która również uznała, że ubezpieczona jest całkowicie niezdolna do pracy. W związku z tym, skoro w sumie trzech biegłych z różnych dziedzin, w tym dwóch mających specjalizację z medycyny pracy, wskazano na tożsame wnioski w zakresie całkowitej niezdolności do pracyJ. K., to kierowanie sprawy do kolejnego biegłego sądowego z dziedziny medycyny pracy, było zbędne i jedynie przedłużałoby toczące się postępowanie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
OdwołanieJ. K.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 23 listopada 2016 roku podlegało uwzględnieniu.
Warunki przyznania prawa do renty socjalnej zostały określone wustawie z dnia 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej(t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 1340). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało:

1
przed ukończeniem 18 roku życia,

2
w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej – przed ukończeniem 25 roku życia,

3
w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 przysługuje renta socjalna stała,jeżeli całkowita niezdolność do pracy ma charakter trwały lub renta socjalna okresowa,jeżeli niezdolność do pracy ma charakter okresowy.
Przepisart. 15 ust. 1 ustawy o rencie socjalnejzawiera odesłanie ustawowedo niektórych przepisówustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tj. Dz. U. z 2017r., poz. 1383; ze zm. – dalej również jako ustawa emerytalna), z zaznaczeniem, że przepisy te stosuje się odpowiednio. Odesłanieto obejmuje między innymi art. 12 ustawy emerytalnej, który zawiera definicję niezdolnoścido pracy. Zgodnie z treścią tego przepisu niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast osobą częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania, co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej)(wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2004 roku, II UK 222/03). Wskazać również należy, że przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2000 roku, II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979r., II URN 111/79).
Wspomnianyart. 15 ust. 1 ustawy o rencie socjalnejodsyła również do art. 107 ustawy emerytalnej, który wskazuje, że prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolnoścido pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie. Cytowany wyżej przepis wskazuje, że prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy może ulec zmianom w przypadku zmiany kwalifikacji niezdolności do pracy, jej ustanialub ponownego powstania. W aspekcie formalnoprawnym w przypadku renty socjalnej może więc nastąpić utrata prawa do tego świadczenia bądź ponowne nabycie uprawnień. O zmianach w prawie i wysokości świadczeń rentowych przesądza każdorazowo wynik badania lekarskiego przeprowadzanego przez Lekarza Orzecznika ZUS/Komisję Lekarską ZUS, dokonujących oceny niezdolności do pracy, jej stopnia i trwałości. Treść orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS/Komisji Lekarskiej ZUS w przedmiocie zmiany stopnia niezdolności do pracy, jej braku lub ponownego powstania, powinna w równym stopniu wynikać z profesjonalnej oceny stanu zdrowia badanego, jak i biologicznego aspektu niezdolności do pracy z elementami ekonomicznymi.
W rozpatrywanej sprawie ubezpieczona w okresie od dnia 1 września 2014 roku do dnia 31 października 2016 roku pobierała rentę socjalną i wnioskowała o przyznanie prawa do tego świadczenia na dalszy okres. Sąd rozstrzygając o konieczności przyznania renty socjalnej, zgodnie z wnioskiem ubezpieczonej, oparł się na treści opinii biegłych sądowych. Wprawdzie nie wszyscy opiniujący w sprawie biegli potwierdzili dalsze występowanie uJ. K.całkowitej niezdolności do pracy, nie ma to jednak zasadniczego znaczenia w sprawie. Biegły sądowy z dziedziny chorób wewnętrznych i gastroenterologii dr med.S. O.prawidłowo opisał przebieg schorzeń występujących uJ. K.i wypowiedział się na temat jej stanu zdrowia pod kątem mukowiscydozy, jednakże w międzyczasie stan zdrowia ubezpieczonej uległ pogorszeniu. Poza tym, nawet jeśli z punktu widzenia gastrologicznego niezdolność do pracy nie występuje, to nie oznacza, że jej nie ma. Wynika to z tego, żeJ. K.cierpi na wiele schorzeń. Głównym jest mukowiscydoza, z którą wiążą się m.in. dolegliwości natury gastrologicznej i pulmonologicznej oraz laryngologicznej. W związku z tym, choć z punktu widzenia gastrologicznego, niezdolności do pracy stwierdzić nie można, to z uwagi na inne dolegliwości, ich nasilenie, a nawet pogorszenie, biegli innych specjalności stwierdzili całkowitą niezdolność do pracy. Na opiniach tych biegłych sądowych Sąd oparł się. Z jednej strony biegli ci uwzględnili w swych opiniach nową dokumentację medyczną ubezpieczonej z czerwca 2017 roku, z drugiej zaś w opiniach, które sporządzili w sposób spójny, jednoznaczny, a zarazem należycie umotywowany, wskazali na wnioski, które są sprzeczne ze stanowiskiem organu rentowego. Wobec tego Sąd do opinii ww. biegłych sądowych nie miał zastrzeżeń. Zostały one sporządzone w sposób fachowy. Zawierają opis wyników badań, jakie biegli sami przeprowadzili, opis stanu zdrowia ubezpieczonej w oparciu o aktualną dokumentację medyczną, a także logicznie umotywowane i jednoznaczne wnioski co do istnienia u ubezpieczonej całkowitej niezdolności do pracy w dalszym ciągu do 30 września 2018 roku. Sąd podzielił również stanowisko biegłej z zakresu medycyny pracyJ. P. (1)która oceniła, że ukończenie studiów licencjackich zwiększa szanse na samozatrudnienie lub pracę w warunkach domowych, co umożliwiłoby odwołującej dostosowanie rytmu dnia do jej potrzeb zdrowotnych.
Warto również podkreślić, iż opinie biegłych sądowych, które były podstawą zasadniczych ustaleń w przedmiotowej sprawie nie zostały skutecznie zakwestionowane przez organ rentowy w toku postępowania. Organ rentowy formułował bardzo ogólne zarzuty dotyczące możliwości podjęcia przez ubezpieczoną pracy umysłowej. Nie odniósł się natomiast do formułowanych przez biegłych wniosków oraz nie wskazał rzeczowej i szczegółowej argumentacji stanowiącej polemikę z tymi wnioskami.
Niemniej istotne było to, żeJ. K.pobierała rentę socjalną przyznaną na okres do 31 października 2016r. i organ rentowy, a także jego organy orzecznicze w wydanych orzeczeniach, nie wskazały czy i w jaki sposób stan zdrowia ubezpieczonej zmienił się, czy nastąpiła poprawa, która uzasadniałyby formułowanie wniosku o braku możliwości stwierdzenia od 1 listopada 2016r. całkowitej niezdolności do pracy. Z kolei biegli sądowi akcentowali, że nie doszło nie tylko do poprawy stanu zdrowiaJ. K.w stosunku do okresu, kiedy pobierała rentę socjalną, ale nawet stan ten pogorszył się, co zostało opisane w opiniach.
Wobec powyższego Sąd przyjął, wbrew stanowisku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i jego organów orzeczniczych, że ubezpieczona jest wciąż całkowicie niezdolna do pracy. Stan jej zdrowia nie pozwala na wykonywanie pracy zarobkowej, tak jak w okresie wcześniejszym, dlatego zasadne było przyznanie prawa do renty socjalnej zgodnie ze złożonym wnioskiem. Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.zmienił zatem zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.w ten sposób, że przyznałJ. K.prawo do ww. świadczenia od 1 listopada 2016 roku do 30 września 2018 roku.

ZARZĄDZENIE

1
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć:

-(...)
-(...)

2
(...)