Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 378/17
Data wyroku: 2018-06-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Sobczak

Sygn. akt II W 378/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 czerwca 2018r.
Sąd Rejonowy wG.- Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SR Joanna Sobczak
Protokolant: st. sekr. Monika Formaniewicz
Oskarżyciel: -
po rozpoznaniu w dniach 20 września 2017r., 25 kwietnia 2018r., 8 czerwca 2018r.,
sprawy
T. P. (1)–s.Z.iI.z domuZ.,urodz. (...)wG., zam. wG.ul. (...),PESEL (...),

obwinionego o to, że:
w dniu 27 lipca 2016r. około godz. 16.20 wZ.naulicy (...)kierując samochodem markiV.onumerze rejestracyjnym (...)spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że wykonując manewr omijania nie zachował bezpiecznego odstępu w wyniku czego uderzył w zaparkowany pojazd markiA.o nr rej,(...)powodując zagrożenie dla przewożonego pasażera po czym zbiegł z miejsca zdarzenia
tj. o wykroczenie z art. 86§1 kw

orzeka:

I
obwinionegoT. P. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to, na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 zł (dwieście złotych);

II
zasądza od obwinionego opłatę w wysokości 30 (trzydzieści) złotych oraz obciąża go kosztami postępowania w kwocie 1125, 16 zł (tysiąc sto dwadzieścia pięć złotych 16/100).

Sygnatura akt II W 378/17

UZASADNIENIE
W dniu 27 lipca 2016 r. około godziny 12:00 – 12:40A. A. (1)zaparkował swój samochód markiA.onr rej. (...)na parkingu znajdującym się przyul. (...)wZ.naprzeciwko(...) handlowego (...).
dowody: zeznaniaD. L.k. 8, 10, 102 – 102 v, zeznaniaA. A. (1)k. 14, 59v-60;
Około godziny 16:20 z lewej strony tego pojazdu próbował zaparkować pojazd typu bus markiV.onr rej (...)kierowany przezT. P. (1). W pojeździe poza kierującym przebywaliP. K.iA. K..
Kierujący poruszał się bardzo blisko zaparkowanych pojazdów i nie był w stanie wjechać na wolne miejsce z lewej stronyA.z zajmowanej pozycji. WówczasA. K.wysiadła i próbowała naprowadzać samochód.P. K.siedzący z przodu na fotelu pasażera również próbował pomagać wskazując czy kierowca ma jechać w prawo czy w lewo. W pewnym momencieV.zarysował lewy tylny błotnik i tylny zderzakA..
Całą sytuację obserwował pracownik parkinguD. L.. Podszedł on doT. P. (2)i chciał aby zostawił on swoje dane właścicielowi uszkodzonego pojazdu lecz ten tego nie uczynił i wraz z towarzyszącymi mu osobami odjechali z miejsca zdarzenia.D. L.spisał na kartce numer rejestracyjny pojazdu i włożył ją za wycieraczkę samochoduA.. Po powrocie właściciela pojazduA.opowiedział mu całe zdarzenie, a ten powiadomił policję.
dowody: zeznaniaD. L.k. 8, 10, 102 – 102 v, zeznaniaA. A. (1)k. 14, 59v-60, zeznaniaM. P.k. 17, 103 opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 121-134, dok. fotograficzna pojazdów k. 6, 50;
T. P. (1)(lat(...)) jest żonaty, na utrzymaniu ma dwójkę dzieci, jest zatrudniony w Powiatowym Urzędzie Pracy, z tego tytułu uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 5500 zł netto. Nie był karany za wykroczenia.
dowód: dane obwinionego k. 19v, notatka k. 23;
T. P. (1)nie przyznał się do postawionego mu zarzutu i wyjaśnił, że w okresie objętym zarzutem przebywał na wakacjach wZ.wraz z żoną, dziećmi i znajomymiA.iP. K.i ich dziećmi. Niejednokrotnie parkował naul. (...). Zazwyczaj przy parkowaniu pomagali mu pasażerowie, którzy przebywali z nim na urlopie. Zaznaczył, że zarówno on jak i osoby, z którymi był na urlopie nie kojarzą sytuacji aby uderzyć w samochód. Samochód, którym był na wakacjach nie został uszkodzony, co potwierdzić miała osoba, od której pojazd ten pożyczył. Podkreślił, że nigdy nie uciekł z miejsca zdarzenia, gdyby miał świadomość, że doszło do uszkodzenia innego pojazdu starałby się naprawić szkodę.
Na rozprawie obwiniony wyjaśnił dodatkowo, że początkowo chciał zapłacić mandat ale kolega powiedział mu, że są osoby, które trudnią się wyłudzaniem odszkodowań z firm ubezpieczeniowych. Nie kojarzy aby uderzył w jakiś samochód. Nie pamięta w jaki sposób siedzieli w samochodzie. Samochód którym się poruszali był charakterystyczny, oklejony reklamami, miał bagażnik na rowery.
wyjaśnienia obwinionego k. 20-20v, 135-135v
Jako niewiarygodne jawiły się twierdzenia obwinionegoT. P. (1)w zakresie w jakim utrzymywał on, że nie doszło do zdarzenia. Pozostawały one bowiem w sprzeczności z uznanymi za wiarygodne zeznaniamiD. L.znajdującymi potwierdzenie w opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, dokumentacji fotograficznej pojazdów i pośrednio w zeznaniachM. P.iA. A. (1).D. L.był przypadkowym, postronnym obserwatorem zdarzenia nie miał żadnych wątpliwości, iż wszystkie uszkodzenia stwierdzone przez funkcjonariuszy Policji w pojeździeA.onr rej (...)powstały wskutek obtarcia przez pojazd kierowany przez obwinionego. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, bowiem są one jasne i logiczne. Do tego świadekD. L.jest osobą obcą zarówno dla obwinionego jak i pokrzywdzonego, nie miał zatem żadnego powodu aby zeznawać nieprawdę na korzyść którejkolwiek ze stron. Jest on mieszkańcemZ., pokrzywdzony jest mieszkańcemG.i wZ.podobnie jak obwiniony był jedynie na wakacjach. Nie było zatem żadnych podstaw do tego aby zakładać, że w/wym. świadkowie znali się na gruncie prywatnym czy tym bardziej aby porozumieli się w celu fałszywego pomówienia obwinionego o popełnienie zarzuconego mu wykroczenia.D. L.nie był co prawda pewien pierwszej cyfry numeru rejestracyjnego ale po okazaniu mu pojazduV. (...)nie miał żadnych wątpliwości, że to tym pojazdem kierował sprawca. Do tego świadek miał spisywać numer rejestracyjny w pośpiechu gdy sprawca odjeżdżał. Ta rozbieżność nie budzi zatem zastrzeżeń przy uwzględnieniu, że świadek zapamiętał przecież charakterystyczny wygląd samochodu. Sąd nie dał wiary twierdzeniomD. L.jedynie co do tego, że obwiniony miał mu podać fałszywy numer telefonu. Zeznania te nie znajdują żadnego potwierdzenia w zeznaniachA. A. (1), aD. L.okoliczność tę podał na rozprawie ponad półtora roku po zdarzeniu. W ocenie sądu w tym zakresie świadek, który w ramach wykonywanej przez siebie pracy zapewne niejednokrotnie potykał się z tego typu sytuacjami, po prostu pomylił zdarzenia. Pozostałe drobne nieścisłości w zeznaniach świadka nie mają znaczenia dla sprawy i wynikają z upływu czasu.
Ponadto zeznaniaD. L.w pełni korespondowały z uznanymi za wiarygodne zeznaniamiM. P.. Świadek ten to również osoba całkowicie obca zarówno dla obwinionego jak i pokrzywdzonego, kontakt z pokrzywdzonym miał wyłącznie na gruncie swojej pracy zawodowej.
Obwiniony utrzymując, że nie doszło do zdarzenia sprzecznie wskazał, że był gotów zapłacić mandat, a odwiódł go od tego jedynie kolega mówiąc mu o osobach wyłudzających odszkodowania za zniszczenie pojazdu. Wyjaśnienia te są nielogiczne i nieracjonalne nie tylko z uwagi na to, że obwiniony będąc przekonanym o swej niewinności miałby dobrowolnie godzić się na poniesienie wysokich kosztów nie tylko mandatu ale również kosztów związanych chociażby ze wzrostem składek na ubezpieczenie, ale przede wszystkim z uwagi na to, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji aby w ogóle proponowano mu mandat bowiem z uwagi na datę jego przesłuchania (7 września 2016 r.) i treśćart.97§1 kpwbyło to już niedopuszczalne.
Niewiarygodne były również twierdzenia obwinionego, że pojazdV.nie miał żadnych śladów kolizji. Jest to sprzeczne z dokumentacją fotograficzną tego pojazdu znajdującą się w aktach sprawy. W oparciu o tę dokumentację oraz o dokumentację fotograficzną obrazującą uszkodzenia pojazduA. (...)biegły z zakresu ruchu drogowego w sporządzonejopiniistwierdził, że powstałe uszkodzenia jednoznacznie świadczą o tym, że to samochódV.najechał na samochódA. (...). Widoczne na fotografiach ślady przetarcia oraz uszkodzenia zderzaka, błotnika w samochodzieA. (...)oraz na prawym słupku środkowym w samochodzieV.świadczą wg. biegłego o kierunkach i sposobie powstania uszkodzeń oraz o kierunku poruszania się pojazdumarki V.. W opinii wskazano, że ślady powstałe na zderzaku i błotniku samochoduA. (...)odpowiadają wysokościami zarysowaniom powstałym na słupku środkowym prawego boku w samochodzieV.. Z kolei kierunek zarysowań (od wąskiego do szerokiego na zewnątrz pojazdu) powstałych na samochodzieV.świadczy w ocenie biegłego o ruchu przedmiotowego pojazdu względem przeszkody z którą miał kontakt, w tym przypadku względem zderzaka i błotnika samochoduA. (...). Biegły wskazał, że tym zarysowaniom odpowiadają z kolei rysy na zderzaku i błotniku w samochodzieA. (...), które świadczą o kierunku ruchu samochoduV.. Biegły wskazał również, że o tym, iż w momencie kontaktuV.poruszał się świadczą delikatne rysy na zderzaku samochoduA. (...)oraz powstały charakter zarysowań z tendencją do ich zanikania. Zdaniem sądu wskazana opinia biegłego była jasna, pełna, wewnętrznie niesprzeczna i sporządzona przez specjalistę dysponującego odpowiednią wiedzą i doświadczeniem zawodowym w tym zakresie. Została ona wykonana w sposób fachowy i rzetelny. Stanowiska sądu w tym zakresie nie podważyły w żaden sposób okoliczności podniesione w piśmie obrońcy z dnia 14 czerwca 2018 r., które wpłynęło już po zamknięciu przewodu sądowego. Z treści opinii biegłego wynikało bowiem w sposób jasny w oparciu o jakie materiały poczynione zostały ustalenia dotyczące kolizji, biegły wskazał również wyraźnie, że jego wnioski odnoszące się do mechanizmu i przyczyn powstania uszkodzeń i ich wzajemnego przystawania do siebie są jednoznaczne.
Jednocześnie też Sąd co do zasady nie znalazł podstaw aby kwestionować zeznaniaA. A. (1). Nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzenia, o tym, że jego pojazd został uszkodzony dowiedział się dopiero od pracownika parkingu. Sąd odrzucił jedynie zeznania tego świadka odnośnie sposobu ustawienia jego pojazdu na jezdni w chwili zdarzenia albowiem pozostawały one w sprzeczności z treścią opinii biegłego. Sąd miał tu na uwadze to, że świadek składał zeznania na wskazaną okoliczność ponad rok po zdarzeniu i nie pamiętał już jego szczegółów. Z kolei biegły analizował ruch i sposób parkowania pojazdów w rejonie zdarzenia. Na marginesie podkreślić należy, że niezależnie od powyższego czy pojazdy były ustawione prostopadle czy równolegle do jezdni, w ocenie sądu nie podważa to w żaden sposób samego mechanizmu uszkodzeń opisanego przez biegłego.
Wobec treści nie budzących zastrzeżeń zeznań świadkaD. L.znajdujących pełne oparcie z wszystkim w opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego oraz w zeznaniach świadkówM. P.iA. A. (1), zeznania świadkówA. K.iP. K.na okoliczność zdarzenia jawiły się jako całkowicie niewiarygodne. Do tego jako bliscy znajomi obwinionego mieli oni oczywisty interes w tym aby potwierdzić jego wersję wydarzeń. Tym samym okoliczności podnoszone przez w/wym. odnoszące się do pretensjonalnego mężczyzny, którego mieli zapamiętać z parkingu wZ.miały w ocenie sądu na celu wyłącznie zdyskredytowanie osobyD. L.albo też odnosiły się do kogoś innego.
Sąd nie znalazł podstaw aby kwestionować zeznania świadkaI. S.. Świadek ten wskazał, że po zwrocie pojazdu przez obwinionego nie oglądał go dokładnie, nie sprawdzał czy ma on jakieś uszkodzenia. Świadek zaznaczył, że pojazd z uwagi na długotrwałe użytkowanie miał przetarcia od rowerów. Powyższe z uwagi na treść zeznańD. L., treść opinii biegłego i dokumentację fotograficzną w żaden sposób nie podważa ustaleń co do zaistnienia zdarzenia objętego wnioskiem o ukaranie.
Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów i protokołów zgromadzonych w toku postępowania, uznając je za w pełni wiarygodne i nie znajdując podstaw do kwestionowania ich autentyczności.
W konsekwencji Sąd doszedł do wniosku, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie dostarczyło dowodów pozwalających na przypisanie obwinionemu sprawstwa zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu.
T. P. (1)został obwiniony o to, że w dniu 27 lipca 2016 r. wZ.naulicy (...)kierując samochodemM. V.onumerze rejestracyjnym (...)spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że wykonując manewr omijania nie zachował bezpiecznego odstępu w wyniku czego uderzył w zaparkowany pojazd markiA.onr rej (...)powodując zagrożenie dla przewożonego pasażera, po czym zbiegł z miejsca zdarzenia, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw.
Art. 86 § 1 kw stanowi, iż kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny. Z powyższego wynika zatem, iż przedmiotem ochrony jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Czynności sprawcze wypełniające znamiona tego wykroczenia polegają na „niezachowaniu" należytej ostrożności oraz „powodowaniu" zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Odnośnie pierwszej czynności sprawczej konieczne jest ustalenie, iżsprawca nie zachował "należytej ostrożności", a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji, bowiem każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2003 r., sygn. akt III KK 61/03, publ. LEX nr 77467). W sytuacjach związanych z większym niż przeciętne niebezpieczeństwem,prawo o ruchu drogowymwymaga zachowania szczególnej ostrożności – wedleart. 2 pkt 22 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym(Dz.U.2012.1137 j.t.) szczególna ostrożność to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie.
Z kolei w zakresie drugiej z czynności sprawczych polegającejna powodowaniu niebezpieczeństwa w ruchu drogowymsąd wziął pod uwagę, iż w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że owo niebezpieczeństwo musi być realne, a nie abstrakcyjne; musi ono wystąpić w konkretnej sytuacji drogowej. Oznacza to, iż odpowiedzialność na podstawieart. 86 § 1kw będzie ponosił sprawca, który przez zachowanie nienależytej ostrożności spowodował realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, W literaturze wskazuje się, że o realności i konkretności zagrożenia musi świadczyć jakieś zdarzenie, którym może być np. zderzenie się pojazdów, uderzenie pojazdu w przeszkodę (por. Stefański R., Komentarz do art. 86 Kodeksu wykroczeń, publ. Lex).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należało, iż w świetle ustaleń stanu faktycznegoT. P. (1)znajdując się na drodze publicznej (inf k. 74) nie dochował szczególnej ostrożności wymaganej od uczestnika ruchu podczas manewru omijania w ten sposób, że wykonując ten manewr nie zachował bezpiecznego odstępu, w następstwie czego uszkodził pojazd pokrzywdzonegoA. A. (1). W tym czasie w kierowanym przez niego pojeździe przebywał pasażer. Zaistniałe zdarzenie spowodowało zagrożenie dla tego przewożonego pasażera. Następnie obwiniony mając pełną świadomość, że doszło do uszkodzenia pojazduA. (...)odjechał z tego miejsca.
Przechodząc do uzasadnienia kary wymierzonej obwinionej wskazać należało, iż wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest zagrożone karą grzywny. W ramach tego ustawowego zagrożenia w niniejszej sprawie sąd uznał, iż odpowiednią sankcją wobec obwinionego jest wymierzenie kary 200 zł grzywny.
Wymierzając obwinionemu karę we wspomnianym wymiarze sąd na jego niekorzyść uwzględnił odjechanie z miejsca zdarzenia, natomiast na korzyść obwinionego Sąd potraktował niewielki stopień naruszenia reguł ostrożności oraz to, że powstałe na skutek zdarzenia uszkodzenia pojazduA.nie były znaczne, a nadto okoliczność, że obwiniony nie był karany za wykroczenia.
Wymierzona kara spełnia w ocenie Sądu wszystkie dyrektywy przewidziane w art. 33 § 1 kw. Przede wszystkim jest ona odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinionego czynu zabronionego. Zdaniem Sądu wymierzona kara nie przekracza również stopnia winy obwinionego. Należy również przypuszczać, że spełni cele zapobiegawcze oraz wychowawcze w stosunku do obwinionego. W ocenie Sądu kara ta zdaje się wreszcie czynić zadość wskazaniom prewencji ogólnej. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 1-szym sentencji wyroku.
Mając na względzie, że obwiniony osiąga dochody sąd na podstawieart.118 §1 kpworazart. 3w zw. zart. 21 pkt 2 lit 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od niego opłatę w kwocie 30 zł oraz obciążył go kosztami postępowania w kwocie 1125,16 zł, na które składają się zryczałtowane wydatki w kwocie 120 zł oraz należność biegłego za sporządzenie opinii w kwocie 1005,16 zł (art.118§1 i 3 kpw).