Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
VIII Wydział Karny
Sygnatura akt: VIII K 639/16
Data wyroku: 2018-04-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zniewaga
Podstawa prawna: art. 226 § 1 kk

VIII K 639/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 29 kwietnia 2016 roku funkcjonariusze Policji w osobach sierż.K. K., post.D. P., pełnili służbę w dyspozycji(...)W.II.
O godz 5.25 z polecenia dyżurnego(...)udali się pod adresG.19 wW., gdzie miało dojść do uszkodzenia lusterka w pojeździeD. L.WE(...).
Na miejscu zastanoM. G., który wskazał drogę ucieczki sprawcy. Funkcjonariusze udali się w penetrację terenu, w wyniku której podjęto pościg za dwoma mężczyznami, a następnie ujętoP. K..
Osoba zgłaszająca uszkodzenie samochodu potwierdziła, że osobą ujętą przez patrol jest sprawca zniszczenia, osobą która kopała i zniszczyła lusterko w samochodzie jej męża.
Policjanci udali się do pomieszczenia administracji bloku przyul (...), gdzie obejrzeli monitoring i potwierdzili, żeP. K.kopał i zniszczył lusterko samochodowe.
Podczas wykonywania czynnościP. K.zachowywał się agresywnie. Znieważył pełniących obowiązki służbowe umundurowanych funkcjonariuszy Policji sierżK. K., postD. P., używając wobec nich słów powszechnie uznanych za obelżywe i wulgarne. Twierdził, że uprzykrzy im życie, bo jest prawdziwymM.i zna takie szychy, że się nie pozbierają.
Postanowieniem z dn 14.02.2018 umorzono postępowanie w przedmiocie czynu z art 288 par1kk wz w zart 64 par1kk w związku z cofnięciem wniosku o ściganie.
Oskarżony jest osobą siedmiokrotnie karaną .
Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów i odmówił składania wyjaśnień.
Sąd zważył co następuje:
Ujawniony w sprawie materiał dowodowy, jego wszechstronna analiza i interpretacja wykazały zdaniem Sądu, że oskarżony w dniu 29 kwietnia 2016 roku wW.znieważył pełniących obowiązki służbowe umundurowanych funkcjonariuszy Policji z(...)W.II sierżK. K., postD. P., używając wobec nich słów powszechnie uznanych za obelżywe i wulgarne.
Z zeznań naocznych i bezpośrednich świadków zdarzenia – funkcjonariuszyK. K.(k. 267-268, 19) orazD. P.(k. 268, 14) wynika w sposób jednoznaczny, iż oskarżony w trakcie dokonywanej przez nich interwencji zachowywał się w sposób agresywny, wobec używając w stosunku do nich słów uznawanych powszechnie za obelżywe. Należy podkreślić, że świadkowie są dla oskarżonych osobami obcymi, którzy nie mieli żadnego interesu procesowego w tym, aby składać zeznania niekorzystne w swej treści dla oskarżonego. Dlatego też wersja zaprezentowana przez oskarżonego, w której nie przyznaje się on do popełnienia zarzucanego mu czynu w ocenie Sądu jest niewiarygodna i nie zasługuje na uwzględnienie. Za wiarygodne i zasługujące na uwzględnienie Sąd uznał z kolei zeznania pokrzywdzonych funkcjonariuszy policjiK. K.orazD. P.. Są one bowiem konsekwentne, spójne i rzeczowe. Niepamięć tych świadków podczas rozprawy przed Sądem odnośnie dokładnego przebiegu zdarzenia i konkretnych wulgaryzmów i wyzwisk kierowanych w ich kierunku, zdaniem Sądu znajduje uzasadnienie w okolicznościach, iż od powyższego zdarzenia minął dłuższy okres czasu. Funkcjonariusze ci w ocenie Sądu rzetelnie w złożonych zeznaniach przekazali swoją wiedzę na temat zdarzenia, przesłuchani w toku postępowania przygotowawczego bezpośrednio po zdarzeniu szczegółowo przytoczyli słowa, jakie zostały do nich skierowane przez oskarżonych oraz konsekwentnie i skrupulatnie opisali przebieg zdarzenia.
Autentyczność i prawdziwość pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów nieosobowych ujawnionych na rozprawie nie była przez strony kwestionowana, nie wzbudziła ona także wątpliwości Sądu, który z tego też względu nie odmówił im wiary i mocy dowodowej.
Mając na uwadze powołane argumenty Sąd uznał, że postępowanie dowodowe wykazało winę oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu polegającego na znieważeniu funkcjonariuszy Policji w czasie i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, czyli popełnienia czynu zart. 226 § 1 k.k.
Podkreślić należy, że przestępstwa zart. 226 § 1 k.k.dopuszcza się ten, kto znieważa funkcjonariusza publicznego albo osobę do pomocy mu przybrana podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Przez zniewagę należy zaś rozumieć takie zachowanie, które według zdeterminowanych kulturowo i powszechnie przyjętych ocen stanowi wyraz pogardy. Zniewagi można dopuścić się słowem, gestem, pismem, rysunkiem. Nie można przy tym utożsamiać zniewagi z lekceważeniem. Zniewaga musi być czymś więcej, niż tylko brakiem okazania szacunku lub niewypełnieniem obowiązku wynikającego z reguł dobrego wychowania. O tym, czy dana wypowiedź ma charakter zniewagi, decydują kryteria obiektywne, a nie odczucia znieważającego i znieważonego. Wypowiedzenie zaś w czasie jednego zdarzenia wielu obelg pod adresem jednej osoby stanowi jeden czyn zabroniony i jedno przestępstwo znieważenia. Wypowiedzi zawierające wulgaryzmy i wyzwiska kierowane przez oskarżonego do pokrzywdzonych, będących funkcjonariuszami publicznymi, w ocenie Sądu wypełniły znamiona występku znieważenia funkcjonariusza publicznego zart. 226 § 1 k.k.Obiektywne kryteria wskazują, iż wypowiedzi o wyżej wskazanej treści bezspornie były znieważające. W ocenie Sądu oskarżony swoimi działaniami, polegającymi na kierowaniu powyższych słów do pokrzywdzonych, chciał dać wyraz swojemu uczuciu pogardy dla godności osobistej funkcjonariuszy publicznych, a jego wypowiedzi stanowiły wyraz braku poszanowania dla funkcjonariuszy publicznych pełniących obowiązki służbowe.
Przy wymiarze kary Sąd wnikliwie analizował zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe czynu z troską, aby wymiar kary spełnił poczucie społecznej sprawiedliwości kary, nadto by był adekwatny do stopnia winy oskarżonych i społecznej szkodliwości popełnionego przez nich czynu oraz aby osiągnął cele zapobiegawcze i wychowawcze.
Z okoliczności wpływających obciążająco na wymiar kary Sąd uwzględnił stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu oraz uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego za przestępstwa przeciwko różnym dobrom prawnym.
Stopień winy oskarżonego Sąd uznał za znaczny. Występek którego dopuścił się oskarżony, co wynika z samej jego istoty, jest przestępstwem umyślnym, popełnianym z zamiarem bezpośrednim. Oskarżony miał pełną świadomość swojego przestępczego działania. Na podobną ocenę zdaniem Sądu zasługuje również stopień społecznej szkodliwości czynu , na który składa się przede wszystkim rodzaj i charakter naruszonego dobra, którym jest godność i powaga funkcjonariuszy, a pośrednio również powaga organu, który reprezentują oraz sposób i okoliczności popełnienia przedmiotowych czynów, które świadczą o lekceważącym stosunku oskarżonego do obowiązującego prawa i norm społeczno-obyczajowych. Orzeczona zatem wobec oskarżonego kara 2 miesięcy pozbawienia wolności jest zdaniem Sądu adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, zaś jej dolegliwość nie przekracza stopnia zawinienia oskarżonego. W ocenie Sądu oskarżony nie zasłużył na dobrodziejstwo instytucji, jaką jest warunkowe zawieszenie kary. Postępowanie oskarżonego świadczy o stałym wchodzeniu w konflikt z prawem. Wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, uzasadnione jest więc z punktu widzenia naczelnych dyrektyw sądowego wymiaru kary. Sąd stanął na stanowisku, że kara, orzeczona w powyższym wymiarze, jest karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu, pozwalającą w sposób realny uświadomić oskarżonej naganność postępowania oskarżonego, stanowiąc czytelny wyraz potępienia, z jakim czyn ten został przyjęty przez wymiar sprawiedliwości, powstrzymując oskarżonego w efekcie od podjęcia analogicznych działań w przyszłości, a tym samym osiągając cele zapobiegawcze i wychowawcze. Podobnie Sąd uznał, że orzeczony wymiar kary uświadomi innym, potencjalnym sprawcom przestępstw, iż wymiar sprawiedliwości nie pozostaje obojętny wobec naruszeń prawa, a działanie takie pozostaje nieopłacalne i spotka się z nieuchronną karą. W ocenie Sądu orzeczenie łagodniejszej kary lub kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie byłyby wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonej celów stawianych jej wymiarowi.
Na zasadzieart. 63 § 1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary okres zatrzymania w sprawie.
Na postawieart. 624 § 1 k.p.k., z uwagi na sytuacje majątkowe oskarżonego, który pozbawiony jest wolności, wobec czego nie osiąga żadnych dochodów, Sąd zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.