Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 41/18
Data wyroku: 2018-03-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Rostankowska, Wojciech Andruszkiewicz, Krzysztof Ciemnoczołowski
Słowa kluczowe: Ustawa lutowa
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygn. akt II AKa 41/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 marca 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:  SSA Wojciech Andruszkiewicz
Sędziowie:   SSA Dorota Rostankowska (spr.)
SSA Krzysztof Ciemnoczołowski
Protokolant:  sekr. sądowy Katarzyna Bielska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej wT.del. do Prokuratury Okręgowej wG.S. G.

po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2018 r.
sprawy wnioskodawcy

K.S.c.S.,ur. (...)wG.

na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. aktXI Ko 800/17

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał wniosek pełnomocnikaK.S.o zasądzenie, w oparciu o przepisyustawy z dnia 23 lutego 1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, zadośćuczynienia w wysokości 60.000,-zł. za krzywdę doznaną na skutek niesłusznego zastosowania tymczasowego aresztowania w czasie trwania postepowania karnego zakończonego postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 24 lipca 1969r. w sprawie sygn. akt IV K 49/69.
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017r. w sprawie sygn. akt XI Ko 800/17:
wniosek oddalił,
kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa.
Apelację od wyroku wywiodła pełnomocnik wnioskodawczyni zaskarżając wyrok w całości na korzyść wnioskodawczyni zarzucając mu obrazę prawa materialnego, tj. art.8 ust.1 w zw. zart.11 ust.1w zw. zart.1 ust.1 ustawy z dnia 23 lutego 1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji uznanie, że okazywana przez wnioskodawczynię krytyka działań ówczesnych władz państwowych, polegająca na udzielaniu się w działalności na rzecz związku wyznaniowego(...), a przede wszystkim jej praca przy drukowaniu materiałów piśmienniczych stawających w opozycji do władzy ludowej, a tym samym dążenie przez nią do zapewnienia respektowania praw politycznych, takich jak wolność zgromadzeń i zrzeszania się, nie może zostać uznana za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
Wniosła o:
- zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku przez zasądzenie na rzecz wnioskodawczyni kwoty 60.000,-zł. tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez nią krzywdę na skutek niesłusznego zastosowania tymczasowego aresztowania w czasie trwania postępowania karnego, zakończonego postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 24 lipca 1969r. w sprawie akt IV K 49/69,
- zasądzenie na rzecz wnioskodawczyni kosztów związanych z postępowaniem odwoławczym według norm przepisanych.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja wywiedziona w powyższej sprawie jest bezzasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że ustalone w stanie faktycznym niniejszej sprawy a niekwestionowane w istocie przez skarżącą zachowania wnioskodawczyni, nie stanowiły działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Brak jest zatem podstaw do zasądzenia na jej rzecz zadośćuczynienia w oparciu o ustawę będącą podstawą wniosku. Na rzecz wnioskodawczyni, w związku ze stosowaniem wobec niej tymczasowego aresztowania w okresie od 8 lutego do 24 lipca 1969r. w sprawie I 1 Ds. 4/69 zakończonej orzeczeniem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku w sprawie IV K 49/69, wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2000r. w sprawie XI Ko 242/99 zostało zasądzone odszkodowanie.
Stanowisku apelującej zawartemu w wywiedzionym środku odwoławczym o tym, że wskazane zachowania wnioskodawczyni stanowiły działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego przeczy choćby stanowisko samej wnioskodawczyni, która zaprzeczyła aby działania, w związku z którymi została tymczasowo aresztowana w lutym 1969r. stanowiły przejaw jakiejkolwiek działalności politycznej czy też stanowiło wystąpienie przeciwko państwu. Sama skarżąca potwierdziła również, że(...)są apolityczni (str.5 apelacji). Popada tym samym w wewnętrzną sprzeczność twierdząc jednocześnie, że podejmowali działania o charakterze politycznym (str.5 apelacji). Sąd Okręgowy dostrzegł, żeK.S.była narażona na szykany ze strony organów państwowych w związku z przynależnością do związku wyznaniowego(...). Nie sposób jednak uznać za skarżącą, że stanowiło to działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Samo bowiem pozostawanie w opozycji do ówczesnego rządu nie implikuje uznania, że ma miejsce działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego w rozumieniu „ustawy lutowej”. Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje poglądy wyrażone przez Sąd Najwyższy i sądy powszechne, do których odniósł się Sąd Okręgowy w części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia i nie widząc podstaw do ponownego ich przytaczania w tym miejscu, odwołuje się doń. Skarżąca powołuje się na orzeczenia sądów, które – w ocenie Sądu Apelacyjnego - nie odnoszą się do realiów rozpoznawanej sprawy. Sąd odwoławczy podziela wprawdzie zawarte w nich poglądy, że działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego nie polegała jedynie na walce zbrojnej ale nie sposób uznać za skarżącą, że działania o charakterze wyłącznie religijnym jakie podejmowała wnioskodawczyni stanowiły walkę o byt niepodległego Państwa Polskiego. Nadto ponownie podkreślenia wymaga, że sama wnioskodawczyni nie traktowała swego zachowania jako takiego rodzaju walki a przecież jej stosunek do zachowań będących podstawą tymczasowego aresztowania jest kluczowy, gdyż wskazuje na zamiar jaki przyświecał wnioskodawczyni w owym czasie. Apelująca nie przedstawiła zatem argumentów mogących skutkować wzruszeniem zaskarżonego orzeczenia, w szczególności nie doszło do obrazy wskazanych w zarzucie przepisów prawa materialnego. Sąd Okręgowy bowiem dokonał prawidłowej wykładni tych przepisów. Skoro bowiem trafnie uznał, że tymczasowe aresztowanie wnioskodawczyni nie miało związku z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, brak było podstaw do zasądzenia jej zadośćuczynienia w oparciu o przepis art.8 ust.1 w zw. z art.11 ust.1 „ustawy lutowej”.
Mając powyższe na uwadze, nie znajdując akceptacji dla argumentów przedstawionych w apelacji oraz nie stwierdzając zaistnienia przesłanek zart.439 kpkSąd Apelacyjny zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.
O wydatkach postępowania odwoławczego orzeczono w oparciu o przepisart.626 § 1 kpkiart.554 § 4 kpki obciążono nimi Skarb Państwa. Brak było podstaw do zasądzania na rzecz wnioskodawczyni kosztów reprezentowania jej przez pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym. Apelacja wywiedziona bowiem przez pełnomocnika nie została uwzględniona w jakiejkolwiek części.