Sąd Okręgowy w Krakowie
II Wydział Cywilny Odwołaczy
Sygnatura akt: II Ca 1244/18
Data wyroku: 2018-11-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Krystyniecki, Jarosław Tyrpa, Krzysztof Wąsik
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: 805 k.c

Sygnatura akt II Ca 1244/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 listopada 2018 r.
Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Jarosław Tyrpa (sprawozdawca)

Sędziowie:

SO Krzysztof Wąsik
SR del. Paweł Krystyniecki

Protokolant: sekr. sądowy Dominik Kulesza
po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 r. w Krakowie
na rozprawie
sprawy z powództwaM. L.
przeciwko(...) S.A.V.(...)wW.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda i strony pozwanej pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Olkuszu
z dnia 22 marca 2018 r., sygnatura akt I C 866/16

1
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I w ten sposób, że kwotę 32 840,00 zł (trzydzieści dwa tysiące osiemset czterdzieści 00/100 złote) zastępuje kwotą 34 209 zł (trzydzieści cztery tysiące dwieście dziewięć złotych);

2
oddala apelację powoda w pozostałej części;

3
oddala apelację strony pozwanej;

4
zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 654 zł (sześćset pięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

SSR del. Paweł Krystyniecki SSO Jarosław Tyrpa  SSO Krzysztof Wąsik

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 15 listopada 2018 roku
PowódM. L.domagał się zasądzenia od(...) S.A.V.(...)wW.kwoty 37.000 zł jako odszkodowania wynikającego z zawartej ze stroną pozwaną umowy ubezpieczenia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 marca 2016 r. do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zasądzenia od pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód podał, że łączyła go ze stroną pozwaną umowa ubezpieczenia autocasco dotycząca pojazdu markiB. (...)onr rej. (...)zawarta na okres od dnia 15 marca 2015 r. do dnia 14 marca 2016 r., w umowie sumę ubezpieczenia określono na kwotę 40.000 zł. Z dnia 3 na 4 lutego 2016 r. wC.nieznany sprawca poprzez wyłamanie zamka drzwi przednich lewych dokonał kradzieży tego samochodu. O zdarzeniu powód niezwłocznie powiadomił organy ścigania, a także zakład ubezpieczeń. Powód przekazał pozwanej dokumenty dotyczące pojazdu oraz klucze, w toku postępowania administracyjnego powód wyrejestrował pojazd i dokonał cesji prawa własności pojazdu na pozwaną. W dniu 8 marca 2016 r. pozwana odmówiła mu wypłaty odszkodowania, na uzasadnienie podając, że przeprowadzone badania mechanoskopijne wykazały, iż w pamięci wewnętrznej kluczy pojazdu wykryto ostatnią datę autoryzacji w dniu 6 stycznia 2016 r. co miało być sprzeczne z informacjami podanymi przez poszkodowanego i jego zeznaniami złożonymi na Policji. Pozwana pomimo dwukrotnego odwołania powoda ponownie odmówiła wypłaty odszkodowania.
Strona pozwana(...) S.A.V.(...)wW.wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Pozwana podtrzymała zarzut będący podstawą wydania decyzji o odmowie wypłaty odszkodowania w postępowaniu likwidacyjnym. Z uwagi na to, że powód podał do pozwanej oraz do Policji sprzeczne informacje, wobec ustalonego stanu faktycznego miała podstawy do odmowy wypłaty odszkodowania.
Wyrokiem z dnia 22 marca 2018 roku Sąd Rejonowy w Olkuszu w pkt I zasądził od pozwanego(...) S.A.V.(...)wW.na rzecz powodaM. L.kwotę 32 840,00 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 marca 2016 roku do dnia zapłaty; w pkt II oddalił powództwo w pozostałej części; w pkt III zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5 762,55 złotych tytułem kosztów procesu; w pkt IV nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Olkuszu kwotę 653,64 złotych tytułem kosztów sądowych; a w pkt V nakazał pobrać od powoda, z zasądzonego na jego rzecz roszczenia, na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Olkuszu kwotę 82,86 złotych tytułem kosztów sądowych.
Sąd Rejonowy ustalił, że powódM. L.w 2013 r. sprowadził z Niemiec samochód osobowy markiB. (...)wyprodukowany w 2007 r. o numerze VIN(...)i jako właściciel dokonał rejestracji tego pojazdu w Polsce. Samochód otrzymałnr rejestracyjny (...). W dniu 13 marca 2015 roku powód zawarł ze stroną pozwaną umowę ubezpieczenia OC, AC,(...),(...)na okres od 15 marca 2015 r. do 14 marca 2016 roku. Suma ubezpieczenia autocasco została ustalona przez strony na kwotę 40.000 zł. Na przełomie października i listopada 2015 r. w samochodzie powoda zaczęły pojawiać się problemy związane ze stanem akumulatora. Powód pomimo problemów z akumulatorem nadal korzystał z samochodu, nie wymienił akumulatora z powodu wysokich kosztów tej czynności. W dniu 3 lutego 2016 r. powód zakończył pracę około godziny 21:00 i późnym wieczorem udał się ww. samochodem markiB.onr rej. (...)doC., zaparkował pojazd przy zbieguul. (...)iul. (...)- w pobliżu bloku, w którym mieszkał. W godzinach porannych następnego dnia powód zorientował się, że jego samochód został skradziony. W miejscu, w którym wieczorem powód pozostawił samochód, pozostała jedynie wyrwana klamka od drzwi samochodu, miejsce to nie było objęte monitoringiem. Powód wezwał na miejsce zdarzenia Policję, która wszczęła dochodzenie w sprawie kradzieży pojazdu powoda. Wartość samochodu powoda markiB.onr rej. (...)w dacie 4 lutego 2016 r. wynosiła 32.840 zł. Skradziony pojazd powoda został wyrejestrowany w dniu 22 lutego 2016 r. Prowadzone przez Komendę Miejską Policji wC.dochodzenie w sprawie kradzieży w/w pojazdu zostało umorzone w dniu 24 lutego 2016 r. z powodu niewykrycia sprawcy. Powód w dniu 11 lutego 2016 r. zgłosił szkodę kradzieży pojazdu u strony pozwanej, przekazał pozwanej posiadaną dokumentację dotyczącą skradzionego pojazdu oraz dwa kluczyki i dokonał cesji prawa własności ww. pojazdu na rzecz pozwanej. Pozwana decyzją z dnia 8 marca 2016 r. odmówiła wypłaty odszkodowania w powołaniu się na § 5 ust. 1 oraz § 28 ust. 5 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów od uszkodzenia, zniszczenia lub utraty wskazując, że zgodnie z powołanymi postanowieniami ogólnych warunków ubezpieczenia, ubezpieczenie AC obejmuje szkody będące następstwem uszkodzenia, zniszczenia albo utraty mienia stanowiące przedmiot ubezpieczenia w ramach danej umowy i wypłaca odszkodowanie na podstawie uznania roszczenia uprawnionego z umowy w wyniku dokonania własnych ustaleń, zawartej ugody lub prawomocnego orzeczenia sądu. W uzasadnieniu decyzji wskazała, że w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego poddano badaniom mechanoskopijnym przekazane przez poszkodowanego klucze od skradzionego pojazdu, przeprowadzona analiza wykazała, że jeden klucz posiada datę autoryzacji 5 listopada 2015 r. natomiast drugi klucz został ostatni raz autoryzowany w pojeździe w dniu 6 stycznia 2016 r. Pozwana w dalszej części uzasadnienia decyzji wskazała, że powyższe sprzeczne jest z informacjami podanymi w druku zgłoszenia szkody kradzieżowej i zeznaniami złożonymi na Policji, jakoby powód ostatni raz użytkował pojazd w dniu 3 stycznia 2016 r. Pozwana stanęła na stanowisku, że owe różnice i wątpliwości co do faktycznego stanu rzeczy uniemożliwiają przyjęcie odpowiedzialności za kradzież pojazdu. Powód dwukrotnie wnosił do pozwanej o zmianę stanowiska i wypłatę odszkodowania, strona pozwana pismami z dnia 20 kwietnia 2016 r. i 13 maja 2016 r. podtrzymała dotychczasowe stanowisko i poinformowała powoda o braku podstaw do zmiany stanowiska. Pozwana do dnia dzisiejszego nie wypłaciła żądanego przez powoda odszkodowania.
Ustaleń stanu faktycznego Sąd I instancji dokonał w oparciu o złożone do sprawy dokumenty, zeznania świadków i przesłuchanie powoda. Sąd miał także na względzie opinię biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego, techniki motoryzacyjnej i wyceny pojazdówR. R. (1)(pisemną i ustną uzupełniającą), które, zdaniem Sądu, były – co do zasady - wykonane w sposób fachowy, poprzedzony wnikliwą analizą sprawy.
Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd Rejonowy uznał, iż powództwo podlegało uwzględnieniu w przeważającej części. Między stronami nie było sporu co do związania umową ubezpieczenia AC, powód udowodnił przesłanki zasadności roszczenia i fakt powstania szkody, pozwana nie zdołała zaś wykazać okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność. Sąd I instancji wyjaśnił, że podstawą odpowiedzialności pozwanej w niniejszej sprawie jestart. 805 § 1 kc, w myśl którego w zamian za zapłaconą przez ubezpieczającego składkę zakład ubezpieczeniowy zobowiązuje się spełnić świadczenie w przypadku wystąpienia przesłanek wymienionych w łączącej strony umowie. Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie przy ubezpieczeniu majątkowym - określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku (art. 805 § 2 pkt.1 kc). Mając na względzie całokształt okoliczności sprawy i zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd Rejonowy uznał, że zachodzą przesłanki odpowiedzialności pozwanej za szkodę powstałą w wyniku kradzieży pojazdu powoda markiB.onr rej. (...)objętego przez pozwaną ubezpieczeniem do górnej granicy ubezpieczenia 40.000 zł. Jak ustalił Sąd, powód faktycznie ostatni raz kierował swoim samochodem jeszcze w godzinach wieczornych 3 lutego 2016 r. zaś na przełomie 3 i 4 lutego 2016 r. nastąpiła kradzież tego pojazdu. W ustaleniach tych pomocna była pisemna opinia oraz ustna uzupełniająca opinia biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego, techniki motoryzacyjnej i wyceny pojazdówR. R. (1). Wnioski w niej zawarte są należycie umotywowane i nie budzą zastrzeżeń sądu, sąd oparł się więc na spostrzeżeniach, i wnioskach biegłego. Opinia biegłego potwierdza w istocie odczyt daty ostatniej aktywności kluczyka nr 1 w dniu 6 stycznia 2016 r. zaś kluczyka nr 2 – w dniu 5 listopada 2015 r., co odpowiada danym odczytanym na podstawie badań mechanoskopijnych przeprowadzonych w toku postępowania likwidacyjnego przeprowadzonego przez stronę pozwaną. Jednakże jak wynika z opinii biegłegoR. R. (1), z uwagi na panujące warunki atmosferyczne oraz stan techniczny pojazdu i kluczyków, odczytany z kluczyków zapis daty (a także godziny) nie musi odpowiadać rzeczywistej godzinie i dacie, w szczególności data z kluczyka nr 1 (6 stycznia 2016 r.) jest datą mało wiarygodną. Sąd przyjął więc, iż materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iż pojazd nie mógł zostać skradziony w nocy z 3 na 4 lutego 2016 r. Fakt użytkowania spornego pojazdu przez powoda aż do późnych godzin wieczornych w dniu 3 lutego 2016 r. znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków oraz przesłuchaniu samego powoda, które to relacje tworzyły spójny i logiczny obraz. Fakt ten znajduje także potwierdzenie w aktach dochodzenia Komendy Miejskiej Policji wC.. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał roszczenie powoda za usprawiedliwione co do zasady. Ustalając wysokość należnego powodowi odszkodowania sąd oparł się na obliczeniach biegłegoR. R. (1). Mając jednak na względzie, że biegły ustalając wartość pojazdu korzystał z programu, który automatycznie narzucił różnorodne korekty dodatnie i ujemne wpływające na podwyższenie lub obniżenie wartość szacowanego pojazdu, Sąd uznał iż nie było podstaw do obniżenia wartości tegoż pojazdu poprzez zastosowanie korekty ujemnej w kwocie 1.540 zł. związanej z indywidualnym zakupem pojazdu za granicą, bowiem zakup został zrealizowany na terenie Unii Europejskiej, która obejmuje jednolity rynek. W chwili obecnej ustalenie przeszłości pojazdu pochodzącego z Unii Europejskiej nie nastręcza trudności. Sam biegły wyjaśnił, że każda stacja serwisowaB.posiada elektroniczny dostęp do historii serwisowej każdego pojazdu tej marki z obszaru całej Unii Europejskiej. Zastosowanie tego rodzaju korekty mógłby uzasadniać zakup pojazdu poza obszarem Unii Europejskiej, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponieważ biegły ustalił wartość pojazdu markiB.onr rej. (...)na dzień 4 lutego 2016 r. na kwotę 31.300 zł, która uwzględnia korektę ujemną za zakup pojazdu poza granicami Polski w wysokości 1.540 zł., sąd ustalił wartość skradzionego pojazdu na kwotę 32.840 zł, nie kwestionując przy tym pozostałych korekt zastosowanych przez biegłego i taką właśnie kwotę sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda, w pozostałej zaś części powództwo oddalił. W ocenie Sąd brak było podstaw do uwzględnienia ponadprzeciętnego stanu pojazdu, a to z uwagi na wadliwie działający akumulator pojazdu. W tej sytuacji, w ocenie Sądu I instancji, brak było podstaw, by przyjąć, że stan techniczny pojazdu był lepszy niż typowego pojazdu tej marki w tym roczniku. Samochód nie był też serwisowany, zgodnie z wymogami stawianymi przez producenta, Przyznał to sam powód w toku przesłuchania, wynika to też z wydruków historii serwisowej pojazdu.
W zakresie roszczenia odsetkowego Sąd Rejonowy ustalił chwilę od której pozwany pozostawał w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia sąd ustalił w oparciu o treśćart. 817 § 1 k.c.iart. 481 § 1 i 2 k.c.Sąd Rejonowy oddalił wnioski dowodowe o przesłuchanie kolejnych świadków, jako znacznie spóźnione. To samo dotyczy kolejnej opinii biegłego. Jeżeli chodzi o prawidłowość zastosowania przez biegłego poszczególnych korekt, co stanowiło główne zarzuty do opinii, Sąd był w stanie stosownie zweryfikować wyliczenie, bez potrzeby sięgania po opinię kolejnego biegłego, co niepotrzebnie przedłużyłoby jedynie postępowanie.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 100 k.p.c.
Apelację od powyższego wyroku wniosły obie strony postępowania.
PowódM. L.wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżył w części, tj. co do kwoty 1369 zł, zarzucając mu:

1
naruszenie prawa materialnego, a to przepisuart. 805 § 1 i § 2 k.c.w zw. z § 11 ust. 3 i §2 pkt 37 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia pojazdów -C.Komunikacja, poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu w ślad za opinią biegłego, że wartość pojazdu należało pomniejszyć również o kwotę 1369 zł z tytułu ujemnej korekty za aktualność badań technicznych;

2
naruszenie prawa procesowego, a to:

a
art. 286 k.p.c.poprzez niedopuszczenie dowodu innego biegłego mimo wielu sprzeczności i niejasności wynikających z opinii pisemnej i ustnej biegłegoR. R.;

b
art. 227 k.p.c.poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego strony pozwanej a to opinii z innego biegłego, w związku ze zgłoszonymi licznymi zarzutami do opinii biegłegoR. R.celem ustalenia, jaka była rzeczywista wartość rynkowa samochodu;

c
art. 207 § 6 k.p.c.orazart. 217 k.p.c., poprzez bezzasadne przyjęcie, że zgłoszone przez powoda wnioski dowodowe, w tym dowód z opinii innego biegłego, są dalece spóźnione w konsekwencji oddalenie dowodów mających istotny wpływ na ustalenie odszkodowania;

d
art. 233 § 1 k.p.c.polegającego na przekroczeniu przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów, co też doprowadziło Sąd do:

1
uznania, że biegły sądowyR. R.w opinii pisemnej oraz ustnej w sposób rzeczowy, logiczny i spójny przedstawił podstawy wyceny samochodu powódki, mimo wielu sprzeczności i niejasności wynikających z tych opinii;

2
uznania, że biegłyR. R.prawidłowo zastosował korektę z tytułu aktualności badań technicznych (tj. zbliżającego się terminu badań), mimo iż instrukcja nr 1/2016. w oparciu o którą biegły sporządzał opinię nie przewiduje takiej korekty;

3
uznania że biegłyR. R.prawidłowo zastosował korektę z tytułu aktualności badań technicznych (tj. zbliżającego się terminu badań), mimo iż nawet w- sytuacji gdyby taka korekta wynikała z instrukcji 1/2016. to nie zostało wykazane, że pojazd wymagał dodatkowych napraw przed przeglądem;

4
bezwarunkowego przyjęcie, że nie ma podstaw do kwestionowania opinii biegłego, mimo iż biegły cytował zapisy instrukcji nr 1/2016. które nie zostały przez niego zastosowane, co powinno budzić podejrzenia Sądu w zakresie wartości dowodowej całej opinii;

5
przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego przed przeprowadzeniem dowodu z przesłuchania strony powodowej, mimo iż istniały niewyjaśnione okoliczność w przedmiocie stanu technicznego pojazdu, które to informacje mogły być przydatne biegłemu celem ustalenia odszkodowania (zastosowania odpowiednich korekt).

3
naruszenie prawa materialnego, a to przepisuart. 6 k.c.w związku zart. 232 k.p.c.poprzez uznanie, że pozwana wykazała, że zasadne było zastosowanie ujemnej korekty z tytułu aktualności zbliżających się badań technicznych pojazdu (1369zł) mimo dowodu z przesłuchania strony powodowej na okoliczność bardzo dobrego stanu technicznego pojazdu, nie wymagającego wcześniejszego przygotowania do przeglądu.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz powoda od pozwanej dodatkowo kwoty 1369 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11marca 2016 roku, a także o zasądzenie na rzecz powoda od pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na apelację powoda, strona pozwana wniosła o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
Strona pozwana zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji w części tj. w zakresie pkt I co do kwoty 1540 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 20 marca 2016 r, a pkt III i pkt IV w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:

1
naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 278 § 1 k.p.c.poprzez dokonanie w sprawie ustaleń wymagających wiadomości specjalnych z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów i wbrew treści opinii biegłego sądowego tj. ustalenie, że samochód powoda w dniu szkody był wart 32.840,00 zł podczas gdy biegły rzeczoznawca powołany w sprawie ustalił wartość przedmiotowego samochodu powoda na kwotę 31.300.00 zł;

b
art. 278 § 1 k.p.c.poprzez poczynienie w sprawie ustaleń w zakresie ustalenia wartości pojazdu samochodu powoda wbrew treści opinii biegłego sądowego pomimo, iż ustalenia te wymagają wiadomości specjalnych i Sąd nie powinien ich dokonywać w sposób sprzeczny z opinia biegłego, która została zaliczona w poczet dowodów, na których Sąd oparł rozstrzygniecie.

2. naruszenie prawa materialnego tj.art. 826 § 1 k.c.w zw. zart. 824:§ 1 k.c.poprzez bezzasadne zobowiązanie pozwanego do wypłacenia odszkodowania w kwocie przewyższającej wysokość szkody poniesionej przez poszkodowanego.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona pozwana wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części oraz jego zmianę w zakresie orzeczenia o kosztach procesu, a także zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu za obie instancje przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na apelację strony pozwanej powód wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, a ponadto o zasądzenie od na jego rzecz kosztów postępowania w instancji odwoławczej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuję:
Zgodnie z § 11 ust. 2 ogólnych warunków ubezpieczenia w przypadku kradzieży pojazdu granicę odszkodowania stanowi kwota odpowiadająca wartości rynkowej pojazdu w dniu powstania szkody. W celu ustalenia wartości samochodu na datę szkody Sąd pierwszej instancji dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, techniki motoryzacyjnej oraz wyceny maszyn i urządzeń inż.R. R. (1), który ustalił wartość samochodu na datę szkody na kwotę 31 300 zł, stosując program(...)przeznaczony do wyceny wartości samochodów. Ustalenie tej wartości nastąpiło z uwzględnieniem dwóch korekt: z tytułu aktualności badań technicznych w kwocie 1369 zł oraz indywidualnego zakupu za granicą w kwocie 1540 zł, które biegły odjął od wartości samochodu, uzyskując kwotę 31 300 zł. Zasadność zastosowania tych dwóch korekt kwestionował w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji powód, zaś Sąd Rejonowy uznał za nieuzasadnione pomniejszenie wartości samochodu o jedną z tych wartości tj. kwotę 1540 zł z tytułu indywidualnego zakupu za granicą, uznając zasadność pomniejszenia o korektę z tytułu badań technicznych.
Co do zasadności pomniejszenia odszkodowania o korektę z tytułu indywidualnego zakupu za granicą, nieuwzględnioną przez Sąd Rejonowy, co kwestionuje apelacja strony pozwanej należy w pierwszej kolejności wskazać, że w toku rozprawy z dnia 19 marca 2018 roku biegły złożył uzupełniającą opinię, w której wskazał, że wykonał opinie w oparciu o instrukcję numer 1/2016, której punkt 2.5.11 został przez biegłego odczytany i z którego wynika, że korektę ujemną stosuje się do samochodów sprowadzanych spoza Unii Europejskiej. Tymczasem poza sporem było, że samochód powoda został sprowadzony z Unii Europejskiej, a zatem – w świetle instrukcji, na którą powoływał się biegły – korekta nie powinna zostać zastosowana. Nie jest przy tym przekonywujące stwierdzenie biegłego, że sformułowanie spoza Unii dotyczy tylko pewnych dokumentów, które mogą być mniej wiarygodne. Odczytany przez biegłego punkt instrukcji nie pozostawia żadnych wątpliwości co do jego brzmienia i znaczenia.
Powyższe nie pozwala na podzielenie zarzutu strony pozwanej co do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 278 § 1 k.p.c.Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena opinii biegłego uwzględnia sprzeczność w opinii, która dla zachowania logiki wywodu wymagała wyeliminowania. Nie tylko, że opinia biegłego w tym zakresie pozostawała w sprzeczności z odczytanym przez niego fragmentem instrukcji ale również nie uwzględniała faktu możliwości prześledzenia historii samochodu pochodzącego z krajów Unii Europejskiej. Nie może zatem być mowy o niższej wiarygodności dokumentów pochodzenia, zagrożeniem nielegalnego pochodzenia, nieznanym charakterem wcześniejszej eksploatacji, trudnym do określenia przebiegiem i historią pojazdu, co stanowić ma uzasadnienie do zastosowania tej korekty (por. str. 2 kalkulacji). Biegły wskazał przy tym, że wszelkie przeglądy samochodu są odnotowywane w danychB.w wewnętrznym systemie, jeżeli są dokonywane nawet w innym kraju UE. Oznacza to, ze historia samochodu jest w łatwy sposób możliwa do prześledzenia na terytorium Unii Europejskiej i z tego powodu nie sposób stosować ujemnej korekty dla zmniejszenia wartości pojazdu z powodu szeroko rozumianej niepewności jego pochodzenia. Czym innym jest przy tym możliwość dodatkowego zwiększenia tej wartości z tytułu właściwego serwisowania, którego to podwyższenia biegły nie zastosował, nie znajdując podstawy w tym zakresie.
Z tych też przyczyn nie znajdując podstaw do podzielenia podniesionego w apelacji strony pozwanej zarzutu naruszenia prawa procesowego Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia prawa materialnego, co skutkować musiało oddaleniem apelacji strony pozwanej na podstawieart. 385 k.p.c.
Co zaś się tyczy kwestii apelacji powoda i zaakceptowania przez Sąd Rejonowy zasadności obniżenia przez biegłego odszkodowania o korektę z tytułu korekty za aktualność badań technicznych, to również w tym zakresie biegły przyznał, że dla zastosowania tej korekty posługiwał się instrukcją numer 1/2016, a z dołączonej przez powoda instrukcji, której nie kwestionuje strona pozwana, wynika, że korekta następuje ale w przypadku braku ważnego dopuszczenia samochodu do ruchu. Zastosowanie tej korekty jest uzasadniane poniesieniem ewentualnych kosztów przez nabywcę usprawnienia pojazdu oraz kosztów badania. Tymczasem zastosowana przez biegłego korekta dotyczyła aktualności badań technicznych, a jej uzasadnieniem ma być konieczność przeprowadzenia napraw i wymiany części zapewniających uzyskanie wymaganej sprawności. Zabrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjmowania, by w przypadku kolejnego przeglądu technicznego wystąpiła konieczność przeprowadzenia napraw i wymiany części w samochodzie powoda. Wiadomym jest przy tym, że pojazd powoda posiadał aktualne badania techniczne i był pojazdem dopuszczonym do ruchu. Jeżeli zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na konieczność takich napraw, to nie jest uzasadnione stosowanie takiej korekty. Podkreślić należy, że korekty takiej nie stosowała również strona pozwana sporządzając własną kalkulację.
Z tego względu w ocenie Sądu Okręgowego nie było uzasadnione obniżenie wartości samochodu o kwotę 1369 zł, co skutkowało zmianą zaskarżonego wyroku w uwzględnieniu apelacji powoda na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.Dalej idąca apelacja powoda (w zakresie zasądzenia tej kwoty od dnia 11 marca 2016 roku) nie była uzasadniona. Powód w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji dochodził odsetek od 20 marca 2016 roku, stąd żądanie w apelacji odsetek od 11 marca 2016 roku stanowiło niedopuszczalną w postępowaniu apelacyjnym zmianę żądania pozwu (art. 383 k.p.c.). W tym zakresie apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie (art. 385 k.p.c.). Zmiana merytoryczna orzeczenia nie pociągnęła za sobą zmiany orzeczenia o kosztach z uwagi na niewielki jej zakres w stosunku do zasądzonego roszczenia oraz z uwagi na stanowisko powoda, który nie wnioskował o zmianę rozstrzygnięcia o kosztach w pierwszej instancji.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.w zw. zart. 108 § 1 k.p.c.zart. 391 § 1 k.p.c., a w zakresie apelacji powoda na podstawieart. 100zd. IIk.p.c.w zw. zart. 108 § 1 k.p.c.zart. 391 § 1 k.p.c.Należne powodowi koszty związane z jego apelacją wynoszą 204 zł i składają się na nie opłata od apelacji oraz wynagrodzenie pełnomocnika, liczone stosownie do§ 2 pkt 2w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.  Należna powodowi kwota w związku z wygraniem apelacji strony pozwanej wynosi 450 zł i została obliczona na podstawie§ 2 pkt 3w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.