Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1621/17
Data wyroku: 2018-01-30 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Urszula Walenta, Krystyna Wiśniewska-Drobny, Leszek Dąbek
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 kpc

Sygn. akt III Ca 1621/17

POSTANOWIENIE
Dnia 30 stycznia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:
Przewodniczący - Sędzia  SO Krystyna Wiśniewska-Drobny
Sędziowie:    SO Urszula Walenta
SO Leszek Dąbek (spr.)
Protokolant   Wioletta Matysiok
po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na rozprawie sprawy
z wnioskuH. Ż.
z udziałemA. Ż.,E. W.iM. W.
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie
na skutek apelacji wnioskodawczyni
od postanowienia Sądu Rejonowego w Żorach
z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt I Ns 398/15
postanawia:

1
oddalić apelację;

2
zasądzić od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika postępowaniaE. W.kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym.

SSO Leszek Dąbek SSO Krystyna Wiśniewska-Drobny SSO Urszula Walenta
Sygn. akt III Ca 1621/17

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Żorachw postanowieniu z 16 02 2017r. oddalił wniosekH. Ż.o stwierdzenie nabycia przez nią i uczestnika postępowaniaA. Ż.z dniem 24 07 1988r. w drodze zasiedzenia własności części wskazanej we wniosku nieruchomości.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia przywołał regulacjęart. 172 k.c.. Następnie dokonała oceny prawnej poczynionych ustaleń faktycznych
i w jej ramach stwierdził, że z zeznań świadków oraz uczestników postępowania jednoznacznie wynika, że wnioskodawczyni i uczestnik postępowaniaA. Ż.korzystali ze spornego gruntu w wykonaniu ustnej umowy użyczenia, gdyż w zamian
za możliwość korzystania z niego przekazywali uczestnikom postępowaniaW.„jakiś grosz”, bądź mięso. Ocenił, nie było to posiadanie samoistne ale zależne,
które nie prowadziło do powstania stanu prowadzącego do zasiedzenia jego własności
i wobec nie zrealizowania się przesłanek przewidzianych we wskazanej regulacji prawnej uznał wniosek za bezzasadny.
Orzeczenie zaskarżyławnioskodawczyniH. Ż., która wnosiła o jego zmianę zaskarżonego postanowienia przez uwzględnienie wniosku oraz zasądzenie
na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Zarzucała, że przy ferowaniu postanowienia naruszono podane w apelacji regulacje prawa procesowego i materialnego, w sposób wskazany w apelacji.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenie wnioskodawczyni,
a następnie prawidłowo rozpoznał sprawę.
Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczeniaw części dotyczą okoliczności bezspornych pomiędzy stronami, a w pozostałym zakresie mają podstawę w informacjach zawartych we wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wiarygodnych źródłach dowodowych.
W szczególności prawidłowe są - mające zasadnicze znaczenie dla rozstrzy-gnięcia sprawy – ustalenia dotyczące sposobu korzystania ze spornego gruntu w okresie objętym wnioskiem.
Mają one podstawę w informacjach zawartych w przywołanych w uzasadnie-niu zaskarżonego orzeczenia źródłach dowodowych, w tym między innymi w zezna-niach świadkówJ. M.,P. M.iT. P..
Są to osoby postronne, , mieszkające na nieruchomości bezpośrednio graniczącej ze spornym gruntem w okresie wskazanym we wniosku i z racji swego wieku (odpowiednio(...)lat) mieli oni sukcesywny i naoczny wgląd na to się działo na tym gruncie, w okresie objętym wnioskiem a z racji stosunków sąsiedzkich mieli oni także w tym czasie bezpośrednią, stałą styczność z wnioskodawczynią
i uczestnikami postępowania, przez co ich zeznania są nie tylko wiarygodne ale także
w pełni miarodajne dla oceny stanu jego posiadania w okresie objętym wnioskiem.
Z ich zeznań wynika, że sporny grunt stanowił w zasadzie nie używaną drogę dojazdowa do nieruchomości uczestników postępowaniaW.i przez większość tego okresu był on zaniedbany, rosła na nim trawa i panował na nim bałagan,
a po 1970r. na nie wiadomych im zasadach tylko przez krótki czas był on użytkowany przez małżonków wnioskodawczynię i jej męża.
Ponadto był on także uprawiany przez uczestniczkę postępowaniaM. W., która sadziła na nim fasolę, aE. W.odgradzał go płotem
od nieruchomości wnioskodawczyni.
Skarżąca nie wykazała żadnego zainteresowania wystawieniem przezJ. M.i jej męża nowym płotem w granicach ich nieruchomości ze spornym gruntem, odsyłając ją do uczestników postępowaniaW., twierdząc, że „nie jest to jej”.
Z tych też względów Sąd odwoławczy z powyższą modyfikacją przyjął
za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji.
Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego w swym zasadniczy zarysie jest prawidłowa i z podanymi poniżej modyfikacjami
Sąd odwoławczy ją podziela (orzecz. SN z dn. 26 04 1935r. III C 473/34, ZB. Urz. 1935r. nr 12, poz. 496).
Zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dnia 11 06 2015r. „Stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości może nastąpić tylko na rzecz osoby wskazanej przez wnioskodawcę lub innego uczestnika postępowania” (III CZP 112/14; OSNC 2015/5/11/127).
Pogląd ten w sposób jednoznaczny wyznacza kognicję Sądu w niniejszej sprawie, w ramach której bada on czy w okresie objętym wnioskiem podane
w nim osoby (tj. wnioskodawczyniH. Ż.i uczestnik postępowaniaE. Ż.) nabyli w drodze zasiedzenia własność spornego gruntu.
Wnioskodawczyni we wniosku łączy objęcie przez nią i przez jej męża uczestnika postępowaniaE. Ż.w posiadanie spornego gruntu z chwilą wydania przez Sąd Powiatowy wR.w dniu 24 10 1968r. postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku poA. Ż., ale równocześnie odwołuje się do stanu jego posiadania sięgającego 1895 – 1896 roku, kiedy zgodnie z twierdzeniami wniosku jej dziadkowieM.iI. W.mieli objąć w posiadanie sporny grunt wraz z sąsiednią nieruchomością („oznaczoną obecnie jakodziałka nr (...)”), w następstwie wykonania zawartej przez nich nieformalnej umowy sprzedaży „w zamian za zboże”.
Ta ostatnia okoliczność nie została jednak w materiale sprawy w żaden sposób wykazana, więcej, gdyby przyjąć, iż została ona udowodniona, to prowadziłoby to
do oddalenia wniosku z uwagi na nabycie przez wnioskodawczynię prawa własności gruntu w drodze sukcesji po jej dziadkach.
Obowiązująca w podanym we wniosku okresie regulacjaart. 172 k.c.
oraz obowiązujące wcześniej regulacje prawne, uzależniałją nabycie własności nieruchomości w drodze zasiedzenia od samoistnego posiadania nieruchomości przez osoby nie będące właścicielami nieruchomości.
Jak słusznie ocenił Sąd Rejonowy w zgromadzonym w sprawie sprawy
nie tylko nie sposób przyjąć, iż wnioskodawczyni i uczestnik postępowania posiadali samoistnie sporny grunt –(w rozumieniuart. 336 k.c.) ale wręcz wynika z niego – co należy podkreślić - że przez przeważający wskazany we wniosku okres w ogóle go
nie posiadali.
Z przywołanych powyżej zeznań świadków oraz poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń wynika bowiem, że znajdował się on w samoistnym posiadaniu uczestników postępowaniaE. W.iM. W., a w pozostałym okresie - kiedy był on w części uprawiany przez skarżącą i jej męża - posiadanie małżonkówŻ.było posiadaniem zależnym (nie czuli się oni jego właścicielem i wielce prawdopodobnym jest, że korzystali z niego – tak jak przyjął Sąd pierwszej instancji – za zwyczajową w stosunkach wiejskich zapłatą w naturze).
Taki stan rzeczy w świetle przywołanej na wstępie regulacji prawnej nie mógł zatem doprowadzić do powstania po stronie skarżącej i jej męża stanu prowadzącego
do zasiedzenia przez nich prawa własności przedmiotowego gruntu (z uwagi na brak po ich stronie przymiotu posiadaczy samoistnych), a to czyni wniosek bezzasadnym.
Ostatecznie znalazło to prawidłowe odzwierciedlenia w zaskarżonym postanowieniu, przez co apelacje wnioskodawczyni jest bezzasadna w rozumieniu
art. 385 k.p.c.w związku zart. 13 § 2 k.p.c.i jako taka z mocy zawartej w nim regulacji podlegała ona oddaleniu.
Reasumując zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i dlatego apelację jako bezzasadną oddalono w oparciu o regulacjęart. 385 k.p.c.w związku zart. 13 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosując regulacjęart. 520 § 3 zd. 1 k.p.c.uznając, że wobec oddalenia apelacji uczestnikowiE. W.należy się od wnioskodawczyni zwrot poniesionych przez niego kosztów zastępstwa prawnego.
SSO Leszek Dąbek SSO Krystyna Wiśniewska-Drobny SSO Urszula Walenta