Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII P 51/16
Data wyroku: 2018-03-07 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Małgorzata Jarząbek
Słowa kluczowe: Renta, Zabezpieczenie roszczenia
Podstawa prawna: art. 730 kpc, art. 444 kc w zw 415 kc

Sygn. akt VII P 51/16

POSTANOWIENIE
Dnia 7 marca 2018 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Małgorzata Jarząbek

Protokolant:

Paulina Filipkowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r.
sprawy z powództwaL. L.
przeciwkoD. A.
oraz przeciwko(...) S.A.wW.
o zadośćuczynienie i rentę w związku z wypadkiem przy pracy
w przedmiocie wniosku o zabezpieczenie powództwa
postanawia:
- oddalić wniosek.

UZASADNIENIE
W dniu 22 listopada 2016 r. (data prezentaty na biurze podawczym)L. L., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł pozew o zapłatę, na podstawie którego domagał się zasądzenia od pozwanegoD. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą(...), kwoty 300.000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę i cierpienie, jakich doznał w związku z wypadkiem pry pracy w dniu 31 października 2015 r. oraz zasądzenie renty z tytułu utraty możliwości zarobkowych w kwocie po 2.500 zł miesięcznie oraz renty z tytułu zwiększonych potrzeb w kwocie po 2.000 zł miesięcznie płatnych do rąk powoda z góry do 10-tego dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat. W treści pozwu pełnomocnik powoda zawarła wniosek o:

1
udzielenie zabezpieczenia powództwa w zakresie roszczenia o zapłatę renty z tytułu całkowitej utraty zdolności do pracy w ten sposób, by do czasu rozstrzygnięcia sprawy pozwany zobowiązany był do zapłaty na rzecz powoda renty w kwocie po 2.000 zł miesięcznie płatnej z góry do 10-go dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkamiza opóźnienie w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat, oraz;

2
udzielenie zabezpieczenia powództwa w zakresie roszczenia o zapłatę renty z tytułu zwiększonych potrzeb w ten sposób by do czasu rozstrzygnięcia sprawy pozwany zobowiązany był do zapłaty na rzecz powoda renty w kwocie po 1.000 zł miesięcznie płatnej z góry do 10-go dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat.

Uzasadniając powyższy wniosek pełnomocnik powoda wskazała, żeL. L.wykonując obowiązki służbowe wynikające z łączącej go z pozwanym umowy o pracę w dniu 31 października 2015 r. doznał wypadku przy pracy w trakcie obsługi samochodu ciężarowego przystosowanego do przewożenia kontenerów na odpady. Zgodnie z relacją powoda, podczas odbioru pełnego kontenera oraz ładowania go na obsługiwany przez niego samochód ciężarowy zawiódł przycisk awaryjnego wyłączenia podnośnika hydraulicznego, w wyniku czego doszło do podniesienia kabiny samochodu, a następnie jej nagłego opuszczenia z powodem w środku. Na skutek tego zdarzenia powód został gwałtownie podrzucony do góry, a następnie opadł w dół, w wyniku czego doszło do uszkodzenia kręgosłupa w odcinku lędźwiowym. W ocenie strony powodowej, wyłącznie winnym zaistniałego w dniu 31 października 2015 r. zdarzenia oraz będącego jego skutkiem urazu powoda jest pozwany, gdyż zgodnie z treściąart. 215 k.p.to na nim spoczywał obowiązek zadbania o to, aby powierzony powodowi samochód ciężarowy był w pełni sprawny. Pozwany jako pracodawca powoda oraz właściciel pojazdu miał obowiązek utrzymywania go w należytym stanie technicznym, aby nie stanowił on zagrożenia dla życia i zdrowia korzystającego, pasażerów oraz innych uczestników drogi. W ocenie powoda gdyby pozwany realizował swój obowiązek w sposób należyty, to wyłączenie podnośnika zadziałałoby prawidłowo i byłoby możliwe uniknięcie feralnego zdarzenia.
Strona powodowa oparła dochodzone roszczenie o rentę na podstawieart. 444 § 2 k.c.wskazując, że roszczenie o rentę jest uzasadnione w trzech sytuacjach: w związku z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej poszkodowanego, zwiększeniem się potrzeb lub zmniejszeniem widoków powodzenia na przyszłość. W ocenie strony powodowej w przypadku niniejszej sprawy nie ma wątpliwości, że po stronie powoda powstały zwiększone potrzeby, gdyż z uwagi na stan zdrowia wywołany wypadkiem komunikacyjnym istnieje konieczność ponoszenia kosztów zakupu leków mających niwelować następstwa wypadku, koszt leczenia oraz koszt rehabilitacji. Strona wskazała również, że w wyniku wypadku został uszkodzony kręgosłup powoda, co stanowi uraz poważny, wymagający rehabilitacji w celu przywrócenia sprawności, a sam powód wymaga opieki i pomocy, gdyż nie jest w stanie samodzielnie wykonać wielu czynności życia codziennego, a ponadto utracił możliwości zarobkowe. Znaczne zwiększenie potrzeb powoda obejmuje konieczność długotrwałej i kosztownej rehabilitacji oraz korzystania z konsultacji medycznych. Zwiększenie się potrzeb poszkodowanego stanowi również zdaniem powoda szkodę przyszłą, wyrażającą się w stale powtarzających się wydatkach na ich zaspokojenie(k. 2-14 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
PowódL. L.był zatrudniony w firmie pozwanego(...)od 8 lipca 2014 r. na stanowisku kierowcy. Początkowo powód pracowałna podstawie trzech miesięcznych, następujących po sobie umów zlecenia. Od dnia1 października 2014 r. powód był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na okres próbny do dnia 31 grudnia 2014 r., a następnie, od dnia 1 stycznia 2015 r., na czas określony do dnia 30 grudnia 2016 r. Wynagrodzenie powoda z ww. tytułów wynosiło: w lipcu 2014 r. – 929 zł brutto, w sierpniu i wrześniu 2014 r. – 1.200 zł brutto, w okresie od października do grudnia 2014 r. – 1.680 zł brutto, w 2015 roku – 1.750 zł brutto i w 2016 roku – 1.850 zł brutto. Wynagrodzenie było wypłacane w formie gotówkowej

    (oświadczenie pozwanego k. 50 a.s.,umowy zlecenie: nr (...), umowy o pracę z 01.10.2014 r. i z 01.01.2015 r., aneks do umowy o pracę z 01.01.2016r., świadectwo pracy z 30.12.2016 r. – akta osobowe powoda).
Powód odbył instruktaż stanowiskowy na stanowisku kierowcy oraz instruktaż ogólny w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy w lipcu i październiku 2014 roku, zapoznał się również z zakresem obowiązków oraz m. in. regulaminem pracy i wynagrodzenia oraz z instrukcjami obowiązującymi w zakładzie pracy i oceną ryzyka zawodowego na zajmowanym przez niego stanowisku(karty szkolenia wstępnego w dziedzinie BHP, oświadczenia powoda – akta osobowe powoda).
W dniu 31 października 2015 r. powód był w pracy. Około godziny 9:00 powód stał samochodem ciężarowym na jednym z placów budowy obsługiwanych przez firmę pozwanego i podstawiał pusty kontener na odpady. Następnie obrócił samochód tak,aby zaczepić na hak pełny kontener, który miał zostać zabrany. Siedząc w kabinie samochodu powód zaczepił kontener na hak i zaczął mechanicznie go podciągać, aby wciągnąć go na samochód. Nagle kabina samochodu zaczęła się podnosić do góry, więc powód wyłączył podnośnik, jednakże kabina jeszcze przez chwilę kontynuowała unoszenie się do góry. W pewnym momencie doszło do wypięcia się kontenera z haka, na skutek czego kontener ściągnął samochód na prawą stronę uderzając w stojące obok palety. W wyniku powyższego powód został podrzucony na siedzeniu do góry, po czym kabina uniesiona na wysokość około metra opadała, a powód spadł na siedzenie uderzając częścią lędźwiową kręgosłupa. Po wydarzeniu powód poinformował o zajściu kierownikaK. A., który, ze względu na zgłaszanie przez powoda bólu kręgosłupa, podjął decyzję o wezwaniu karetki pogotowia(protokół powypadkowy nr(...)k. 31-34 a.s., wyjaśnienia poszkodowanego i kierownika k. 35-38 a.s.).
Po przybyciu karetki pogotowia powód został przewieziony do(...)Szpitalu(...)wW.–(...)Centrum (...)i przyjęty na Oddział Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej i Rehabilitacji, gdzie stwierdzono u niego złamanie kręgu L1, S32. Powód został zakwalifikowany do leczenia operacyjnego przez zespół neurochirurgiczny, lecz nie zgodził się na leczenie operacyjne. Powód został poinformowany o konsekwencjach i zagrożeniach, zastosowano unieruchomienie w gorsecie. Powód przebywał w szpitalu w okresie od 31 października do 3 listopada 2015 r. a następnie został wypisany do domu w stanie ogólnym dobrym z zaleceniami prowadzenia oszczędnego trybu życia, używania gorsetu okładów chłodzących oraz zaleceniem stawienia się na kontroli w Poradni(...)za 3 tygodnie

    (karta informacyjna leczenia szpitalnego k. 27-28 a.s.).
Ze zdarzenia, które miało miejsce w dniu 31 października 2015 r., w dniu 10 listopada 2015 r. sporządzono protokół powypadkowy, w którym wskazano, że przyczyną wypadku było złe złapanie kontenera na hak samochodu(protokół powypadkowy nr(...)k. 31-34 a.s., wyjaśnienia poszkodowanego i kierownika k. 35-38 a.s.).
Od dnia wypadku powód nie pracował, przebywał na zwolnieniu lekarskim. W okresie od 30 kwietnia 2016 r. do 25 grudnia 2016 r. powód miał przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w wysokości 100% podstawy wymiaru. Łącznie powód pobierał ww. świadczenie przez 240 dni(zwolnienia lekarskie, ewidencja czasu pracy, decyzje ZUS ws. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego – akta osobowe powoda).
Stosunek pracy łączący powoda z pozwanym ustał z upływem czasu, na który umowa o pracę była zawarta, tj. w dniu 30 grudnia 2016 r.(świadectwo pracy z 30.12.2016 r.).
W kwietniu 2017 r. powód złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wnioseko rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, jednakże organ rentowy na podstawie decyzji z dnia 18 maja 2017 r. znak:(...)odmówił przyznania mu ww. świadczenia powołując się na orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 15 maja 2017 r., w której stwierdzono, że powód nie jest niezdolny do pracy.
Powód odwołał się od powyższej decyzji ZUS do Sądu Okręgowego w Warszawie, sprawa jest prowadzona pod sygn. akt XIV U 992/17. W trakcie postępowania przeprowadzono dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy-traumatologa, który nie stwierdził u powoda ani częściowej, ani całkowitej niezdolności do pracy. Sprawa jest w toku(zeznania powoda k. 206-207 a.s., opinia biegłego ortopedy-traumatologa k. 215-217 a.s., decyzja ZUS z 18.05.2017 r. k. 218 a.s.).
Sąd przesłuchał powoda na w dniu 21 lutego 2018 r. na okoliczność faktycznych podstaw jego wniosku o zabezpieczenie powództwa. Powód zeznał, że w dalszym ciągu odczuwa bóle w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Przyjmuje leki przeciwbólowe kupowane bez recepty, zażywa do 2 tabletek w ciągu dnia przy większych dolegliwościach bólowych. Koszt leków przeciwbólowych wynosi około 100 zł miesięcznie. Powód nosił gorset ortopedyczny przez okres czterech miesięcy po wypadku, od tamtego czasu go nie używa. Na przełomie listopada i grudnia 2016 roku powód przebywał w sanatorium w ramach prewencji rentowej ZUS przez okres 24 dni, a ponadto 17 sierpnia 2017 r. korzystał z leczenia rehabilitacyjnego w ramach NFZ. Obecnie powód nie korzysta z leczenia rehabilitacyjnego, nie miał kontaktu z lekarzem ani przed leczeniem rehabilitacyjnym, ani po leczeniu, ponadto nadal nie zdecydował się na operację kręgosłupa. Powód nie ma zalecenia dalszej rehabilitacji i nie korzysta z niej, bo musiałby pójść do lekarza, zapisać się na wizytę i czekać. Aktualnie powód nadal pozostaje bez pracy, nie ma dochodów. Wspomaga go konkubina, która jest na emeryturze oraz dzieci. Powód nie szukał pracy po otrzymaniu decyzji odmownej ZUS ws. prawa do renty, gdyż nie ma orzeczenia od lekarza, że jest zdolny do pracy, przy czym, nie zwrócił się do lekarza medycyny pracy o takie orzeczenie(zeznania powód k. 215-217 a.s.).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniosek powoda o zabezpieczenie powództwa jest niezasadny.
W myślart. 730 k.p.c.w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia (§ 1). Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku (§ 2 zdanie pierwsze). Poprzez uprawdopodobnienie roszczenia należy rozumieć uprawdopodobnienie faktów,z którego roszczenie jest dochodzone, natomiast interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Zgodnie zaś zart. 738 k.p.c.sąd rozpoznaje wniosek o udzielenie zabezpieczenia w jego granicach, biorąc za podstawę orzeczenia materiał zebrany w sprawie.
Cytowany wyżej przepisartykuł 730 § 1 k.p.c.ustala ogólne warunki dopuszczalności udzielenia zabezpieczenia, zaliczając do nich przede wszystkim dopuszczalność drogi sądowej. Charakter prawny zabezpieczenia roszczeń determinują dwie główne cechy: o udzieleniu zabezpieczenia orzeka sąd w specjalnym rodzaju postępowania cywilnego i niezależnie od woli podmiotu, przeciwko któremu jest ono skierowane, oraz zabezpieczenie to pozostaje w bezpośrednim i ścisłym związku z roszczenia dochodzonym w postępowaniu sądowym lub przed sądem polubownym. Przy czym, pomocniczy charakter postępowania zabezpieczającego przejawia się w tym, że musi ono zawsze nawiązywać do określonego postępowania rozpoznawczego, toczącego się lub które może być wszczęte w przyszłości, bądź postępowania już prawomocnie ukończonego.
Przechodząc do analizy przesłanek zabezpieczenia należy wskazać, że zgodniezart. 7531§ 1 pkt 1 k.p.c.w zw. zart. 753 § 1 k.p.c., w sprawach o rentę z tytułu odpowiedzialności za uszkodzenie ciała (a właśnie udzielenia zabezpieczenia tego roszczenia domaga się powód), zabezpieczenie może polegać na zobowiązaniu obowiązanego do zapłaty uprawnionemu jednorazowo lub okresowo określonej sumy pieniężnej, zaś podstawą zabezpieczenia jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia roszczenia.
W realiach niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że uprawdopodobnienie dotyczy przy tym dwóch aspektów, bowiem odnosi się ono zarówno do okoliczności faktycznych, na których opiera się roszczenie i które powinny być przedstawione, a ich istnienie prawdopodobne w świetle dowodów oferowanych przez uprawnionego, jak i do podstawy prawnej roszczenia, która powinna być również prawdopodobna, w tym znaczeniu, że dochodzone roszczenie znajduje swoją podstawę normatywną. Innymi słowy - przy ocenie prawdopodobieństwa roszczenia nie można abstrahować od tego, czy fakty przytoczone przez uprawnionego tworzą to roszczenie w świetle przepisów prawa(zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 października 2017 r. III APz 20/17).
Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie sądowym poglądem, który Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela, roszczenie jest wiarygodne, jeżeli istnieje słuszna podstawa do przypuszczenia, że ono istnieje i jest wymagalne(zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 7 sierpnia 1997 r., I ACz 735/97). Przyjmuje się, że uprawdopodobnienie nie wymaga niepodważalnych dowodów istnienia roszczenia, nie oznacza to jednak, że każde twierdzenie strony powodowej o istnieniu roszczenia stanowi jego uprawdopodobnienie(zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. I ACz 283/14). Twierdzenia co do zaistnienia przesłanek zabezpieczenia powinny być poparte stosownymi źródłami. Warto jednocześnie podkreślić, że uznanie konkretnych okoliczności za uprawdopodobnione nie przesądza o tym, że są one zgodne z rzeczywistością, prawdopodobieństwo może więc zostać wzruszone w dalszym toku postępowania.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem żądania powoda jest roszczenieo zadośćuczynienie i rentę za szkodę na osobie, to jest za następstwa wynikające z rozstroju zdrowia wywołanego u powoda wskutek zdarzenia mającego miejsce w dniu 31 października 2015 r. W kontekście rozpoznawanego wniosku o udzielenie zabezpieczenia istotne jest to, że postępowanie w tym przedmiocie musi ściśle łączyć się z przesłankami roszczenia o rentę, wynikającego zart. 444 § 2 k.c.Roszczenie o zasądzenie renty jest szczególną formą naprawienia szkody polegającej na uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia. Zasadność domagania się renty występuje w ściśle określonych przypadkach wskazanych wart. 444 § 2 k.c.Ma to miejsce wtedy, gdy nastąpiła całkowita lub częściowa utrata zdolności do pracy zarobkowej albo zwiększeniu uległy potrzeby poszkodowanego, ewentualnie gdy zmniejszyły się widoki powodzenia na przyszłość. Jednocześnie należy podkreślić, że przepisart. 444 § 2 k.c.jest uzupełnieniem odpowiedzialności z tytułu czynów niedozwolonych opartej przede wszystkim na zasadzie winy (art. 415 k.c.).
Dochodzenie od pracodawcy roszczeń uzupełniających z tytułu wypadku przy pracy opartych na przepisach prawa cywilnego jest dopuszczalne. Pracownik lub osoba uprawniona, występując z takim powództwem, nie może jednak w postępowaniu sądowym powołać się jedynie na fakt wypadku przy pracy, lecz musi wykazać wszystkie przesłanki prawne cywilnej odpowiedzialności odszkodowawczej. W przypadku deliktu są to: 1) ciążąca na pracodawcy odpowiedzialność z tytułu czynu niedozwolonego, 2) poniesiona szkoda, 3) związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem będącym wypadkiem przy pracy a powstaniem szkody(por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 lipca 2005 r., I PK 293/04).
Innymi słowy, uznanie w realiach niniejszej sprawy, iż zdarzenie, jakie miało miejsce 31 października 2015 r. jest wypadkiem przy pracy, nie jest wystarczające do przypisania stronie pozwanej odpowiedzialności za skutki tego wypadku na zasadach prawa cywilnego. Gdyby przyjąć, zgodnie z żądaniem powoda wyrażonym w treści pozwu, że podstawą odpowiedzialności pozwanego za skutki wypadku, jakiemu uległ, to przypisanie pozwanemu odpowiedzialności deliktowej wymagałoby wykazania winy i bezprawności działania pracodawcy. Tymczasem, w ocenie Sądu Okręgowego, na obecnym etapie postępowania, przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne oraz zgromadzony dotąd materiał dowodowy nie uprawdopodobniają w dostatecznym stopniu, że pozwany pracodawca jest zobowiązany do naprawienia szkody.
Niewątpliwie powód doznał szkody w postaci urazu kręgosłupa w odcinku lędźwiowym na skutek zdarzenia, jakie miało miejsce w dniu 31 października 2015 r., co potwierdza choćby przedłożona w sprawie dokumentacja medyczna. Powód nie uprawdopodobnił jednak, że do wypadku mogło dojść z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. W oparciu o treść protokołu powypadkowego i zbieżnych z nim relacji powoda prezentowanych w pozwie Sąd ustalił, że do wypadku doszło w trakcie próby załadowania pełnego kontenera na samochód ciężarowy obsługiwany przez powoda. Powód zaczepił na hak kontener i przy pomocy podnośnika zaczął go podciągać w celu wciągnięcia go na samochód, jednakże skutek tej czynności był zupełnie inny, gdyż podnosić zaczęła się kabina pojazdu, a nie kontener. Powód wskazywał, że w trakcie unoszenia pojazdu próbował wyłączyć podnośnik, jednakże bezskutecznie, wobec czego nie był w stanie zapobiec dalszemu unoszeniu i w efekcie wypięciu się haka oraz wstrząśnięcia pojazdem. W ocenie powoda mechanizm wyłączenia podnośnika nie działał, za co odpowiada pozwany, który jako pracodawca był odpowiedzialny za prawidłowe działanie pojazdu.
Zdaniem Sądu na obecnym etapie postępowania nie można było jednak stwierdzić, czy powód rzeczywiście podejmował próby awaryjnego wyłączenia podnośnika, a jeśli tak, to z jakich przyczyn mechanizm wyłączenia nie działał i czy jego za jego niesprawność odpowiada pracodawca, w szczególności, czy mechanizm ten nie działał, gdyż był niesprawny już wcześniej, czy też do zaburzenia jego pracy doszło dopiero w momencie, gdy feralne zdarzenie miało miejsce, czy zaburzenie prawidłowego działania mechanizmu podnośnika było wywołane wadą fabryczną, czy też usterką, która nastąpiła później, jak również, czy zaburzenie to mogło być wykryte wcześniej przez pracodawcę, np. poprzez poddanie pojazdu specjalistycznej kontroli przez pracodawcę.
Zdaniem Sądu, ma to znaczenie o tyle, że całokształt przebiegu zdarzenia daje wyraźne podstawy do przyjęcia, że sam proces załadunku kontenera nie odbywał się tak, jak powinien, gdyż uniesieniu uległ pojazd, a nie kontener. W takiej sytuacji nie można wykluczyć, że zdarzenie to zostało zainicjowane z innych przyczyn, jak np. z powodu niedostosowania wagi kontenera lub jego zawartości do parametrów podnośnika i masy obsługiwanego przez powoda pojazdu. Nie ma bowiem wątpliwości, że gdyby zamiast pojazdu prawidłowo uniesiony został kontener, to powód nie musiałby podejmować próby wyłączenia mechanizmu podnośnika, co oznacza, że niesprawność tego mechanizmu stanowi jedynie wycinek okoliczności składających się na przyczyny zdarzenia. Dodatkowo Sąd miał na względzie, że w sporządzonym protokole powypadkowym, jako przyczynę wypadku wskazano „złe złapanie kontenera na hak samochodu”, w efekcie czego doszło do podniesienia samochodu, wypięcia się kontenera i opadnięcie kabiny pojazdu z powodem w środku, zaś na okoliczność nieprawidłowego zamontowania haka wskazywał w toku procesu pozwany. W ocenie Sądu powyższe okoliczności na obecnym etapie postępowania są sporne, a zebrany dotychczas materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że zostały wyjaśnione w sposób wystarczający do uznania prawdopodobieństwa, iż za nieprawidłowe działanie mechanizmu odpowiada pozwany – czy to przez zaniechanie przeprowadzenia odpowiedniej kontroli pojazdu, czy też przez inne działanie lub zaniechanie. O ile przedstawione przez stronę dowody uprawdopodabniają poniesienie przez powoda szkody, to jednak nie można na ich podstawie ustalić z dużym prawdopodobieństwem, że pozwany ponosi odpowiedzialność za tę szkodę.
Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu powód nie uprawdopodobnił również,aby na skutek wypadku całkowicie utracił zdolność do pracy. Kwestia wpływu doznanego urazu na możliwość wykonywania przez niego pracy aktualnie nie jest przesądzona. Powód w okresie od końca października 2015 r. do 25 grudnia 2016 r. przebywał na świadczeniu rehabilitacyjnym w związku z pozytywnym rokowaniem przez ZUS co do poprawy stanu jego zdrowia. Dodatkowo ZUS odmówił przyznania mu prawa do renty powołując się na orzeczenie komisji lekarskiej, która uznała, że nie jest on niezdolny do pracy choćby w stopniu częściowym. Co prawda powód odwołał się od tej decyzji, a sprawa w tym przedmiocie wciąż jest w toku, jednakże jej dotychczasowy przebieg – w szczególności opinia biegłego ortopedy-traumatologa sporządzona na rzecz tego postępowania – daje podstawy do podzielenia stanowiska ZUS w zakresie stanu zdrowia powoda w kontekście możliwości podjęcia przez niego pracy zarobkowej. Dodatkowo powód na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. wskazał, że oprócz pobytu w sanatorium w ramach prewencji rentowej ZUS oraz jednorazowego skorzystania z leczenia rehabilitacyjnego w sierpniu 2017 roku nie podejmuje żadnych innych czynności nastawionych na leczenie czy też rehabilitację. Powód w dalszym ciągu nie zdecydował się na leczenie operacyjne, mimo zaleceń lekarzy i uzyskania od nich informacji o konsekwencjach tej decyzji, nie wykazuje również inicjatywy w zakresie podjęcia leczenia rehabilitacyjnego, zaś zgłaszane dolegliwości bólowe leczy przy pomocy łatwo dostępnych (bez recepty) leków przeciwbólowych. Powód wskazał również,że nie podjął żadnych czynności w celu analizy stanu zdrowia, nie był u lekarza medycyny pracy ze względu na konieczność stania w kolejce. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, trudno nie podzielić stanowiska pełnomocnika pozwanego, że nie jest zasadnym, aby pozwany utrzymywał powoda, skoro powód sam nie przejawia inicjatywy w zakresie dbania o własne zdrowie, zaś z ustalonych w sprawie okoliczności nie wynika, aby był w tym zakresie jakkolwiek ograniczony.
Zdaniem Sądu powód nie uprawdopodobnił również, aby na skutek doznanego wypadku przy pracy zwiększyły się jego potrzeby. Odnosząc się do twierdzeń w tym zakresie powód wskazał, że na skutek wypadku zwiększyły się jego potrzeby, gdyż nie uzyskuje żadnego dochodu i utrzymuje go rodzina oraz konkubina. Brak dochodów wiąże się jednak z okolicznością niezdolności do pracy powoda, która, jak wskazano wyżej, nie została przesądzona, zaś powód nie uprawdopodobnił, że nie jest w stanie jakiegokolwiek dochodu uzyskiwać. Sąd miał również na względzie, że powód odnosząc się do swoich potrzeb wyjaśnił, że nie potrzebuje w życiu codziennym pomocy osób trzecich, zaś jego jedyne potrzeby wynikają z konieczności kupna leków przeciwbólowych, których szacunkowy koszt wynosi około 100 zł miesięcznie. Powód nie uprawdopodobnił, aby ze względu na stan zdrowia był ograniczony w wykonywaniu jakichkolwiek czynności, w tym zarobkowych lub nastawionych na poprawę jego stanu zdrowia. Uzasadniając wniosek o zabezpieczenie powód wskazywał, co prawda na konieczność poddania się zabiegom rehabilitacyjnym, które określił jako kosztowne, jednakże nie podał w tym kontekście żadnej kwoty i nie przedstawił żadnych dowodów na ponoszenie jakichkolwiek wydatków z tego tytułu, zaś w obliczu udzielonych przez niego wyjaśnień co do braku inicjatywy w podejmowaniu jakiegokolwiek leczenia trudno przyjąć, aby istniała taka potrzeba. W ocenie Sądu, gdyby taka potrzeba rzeczywiście istniała, to powód podejmowałby próby zagwarantowania sobie choćby podstawowej opieki zdrowotnej, w tym leczenia w ramach bezpłatnej i powszechnej opieki medycznej zapewnianej przez Narodowy Fundusz Zdrowia.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności i ustalenia Sąd Okręgowy uznał wniosek powoda za niezasadny ze względu na nieuprawdopodobnienie dochodzonego roszczenia. Zdaniem Sądu zarówno podstawy prawne, jak i faktyczne dochodzonego przez powoda roszczenia będą wymagały dalszej, szczegółowej analizy, zaś na obecnym etapie postępowania i w oparciu o dotychczas zebrane dowody nie jest możliwe uznanie, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo zarówno, co do odpowiedzialności pozwanego za wystąpienie zdarzenia z dnia 31 października 2017 r., jak i zaistnienia stanowiących jego następstw okoliczności w postaci powstania u powoda całkowitej niezdolności do pracy i zwiększenia jego potrzeb. Powyższych okoliczności powód nie uprawdopodobnił, a tym samym nie spełnił wymogu uprawdopodobnienia istnienia roszczenia.
W tych okolicznościach Sąd na podstawieart.730 § 1w zw. 7531§ 1 pkt 1 k.p.corzekł jak w sentencji.
Zarządzenie:(...)
(...)