Sąd Rejonowy w Wąbrzeźnie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 503/18
Data wyroku: 2018-09-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabela Foksińska
Słowa kluczowe: Przedawnienie
Podstawa prawna: art. 118 § 1 kc
Teza: "Kwalifikacja roszczenia decydująca o terminie przedawnienia nie ulega zmianie w przypadku zmiany przedmiotowej po stronie wierzyciela".

Sygn. akt I C 503/18

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
13 września 2018 roku
Sąd Rejonowy w Wąbrzeźnie – Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Izabela Foksińska
Protokolant: sekretarz sądowy Magdalena Strzelecka
po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 roku na rozprawie
sprawy z powództwa(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąSpółki komandytowej weW.
przeciwkoK. Ł.
o zapłatę

I
oddala powództwo;

II
ustala, iż koszty procesu ponosi powódka.

POUCZENIE

Pozwany, przeciwko któremu zapadł wyrok zaoczny, może złożyć do tut. Sądu sprzeciw w ciągu dwóch tygodni od daty doręczenia mu wyroku.
W piśmie zawierającym sprzeciw pozwany powinien przytoczyć zarzuty przeciwko żądaniu pozwu oraz fakty i dowody na ich uzasadnienie.
Sprzeciw złożony po terminie oraz sprzeciw, którego braków strona w wyznaczonym terminie nie uzupełniła, Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
Jeżeli sprzeciw zostanie złożony prawidłowo, sprawa zostanie rozpoznana w zwykłym trybie przez Sąd I instancji.
Stronie powodowej od wyroku zaocznego służy apelacja, którą wnieść należy do tut. Sądu w terminie dwutygodniowym od doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Aby Sąd doręczył powodowi wyrok zaoczny z uzasadnieniem, należy tego żądać w ciągu tygodnia od doręczenia wyroku zaocznego bez uzasadnienia.
Jeżeli apelacja zostanie złożona prawidłowo, sprawę rozpozna Sąd II instancji w postępowaniu apelacyjnym.
Strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadomić Sąd o każdej zmianie miejsca zamieszkania. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo sądowe pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba, że nowy adres jest Sądowi znany.

ZARZĄDZENIE

1

(...)

2
(...)

-(...),
(...)
3.(...)
W., 13/09/2018 roku
Sygn. akt I C 503/18

UZASADNIENIE
W dniu 2 lipca 2018 roku powódka(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąSpółka komandytowa weW., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła pozew przeciwkoK. Ł.o zapłatę kwoty 1.185,12 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Domagała się również zasądzenia na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu podniosła, że wierzytelność nabyła na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 24 marca 2014 roku od(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwW., która – na podstawie umowy – świadczyła na rzecz pozwanej usługi telekomunikacyjne. Pozwana nie wywiązała się z obowiązków wynikających z tej umowy, wobec czego umowa została rozwiązana.
Na dochodzoną pozwem kwotę składają się:
- kwota 774,89 zł tytułem należności głównej,
- kwota 410,23 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po dniu płatności do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu.
Sąd ustalił, co następuje:
K. Ł.w dniu 8 sierpnia 2012 roku zawarła z(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych w sieci(...). Na jej podstawie(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.zobowiązana była do świadczenia na rzeczK. Ł.usług telekomunikacyjnych, zaśK. Ł.m.in. do uiszczania należności stosownie do postanowień umowy.
(dowód: umowa z 8.08.2012. k. 15-16)
K. Ł.nie wywiązała się z obowiązku dokonywania obowiązkowych zasileń Kwotą Minimalną, na skutek czego umowa uległa rozwiązaniu z dniem 22 października 2012 roku.
(dowód: powiadomienie k. 18)
W dniu 22 października 2012 roku(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.wystawiła notę obciążeniową nr(...)(...)na kwotę 774,89 zł płatną do dnia 6 listopada 2012 roku, zobowiązującąK. Ł.do zapłaty kary umownej za naruszenie § 6 ust. 11 regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych.
(dowód: nota obciążeniowa z 22.10.2012r. k. 17)
W dniu 24 marca 2014 roku(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.zawarła z(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąSpółką komandytową weW.umowę o przelew wierzytelności m.in. wobec dłużniczkiK. Ł..
(okoliczność bezsporna)
Pismem z dnia 27 maja 2014 rokuE. D.(...)wW.zawiadomiłaK. Ł., iż wierzytelność wobec niej z tytułu usług telekomunikacyjnych w wysokości 931,37 zł wraz ze wszelkimi związanymi z nią prawami, w tym odsetkami ustawowymi, została przelana na rzecz(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąSpółkę komandytową weW., która na podstawie umowy o subpartycypację przekazał prawo do świadczeń na rzeczE. D.(...)wW..
(dowód: zawiadomienie z 27.05.2014r. k. 11 )
Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów znajdujących się a aktach sprawy. Autentyczność dokumentów przedłożonych w sprawie nie była przez strony kwestionowana. Zatem na ich podstawie Sąd ustalił opisany powyżej stan faktyczny.
PozwanaK. Ł.nie stawiła się na rozprawie, jak też nie złożyła żadnych wyjaśnień na piśmie.
W przypadku nie podjęcia obrony przez pozwanego, stosownie do art. 339 § 2 kpc, w którym określono podstawę faktyczną wyroku zaocznego, Sąd – jeżeli nie ma uzasadnionych wątpliwości – zobligowany jest do uznania podanej przez powoda podstawy faktycznej (tj. twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych) za zgodną z prawdą bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Niezależnie od ustalenia podstawy faktycznej sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy żądanie pozwu jest zasadne w świetle norm prawa materialnego, albowiem negatywny wynik takiej analizy powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo (por. m.in. uzasadnienie do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1972 r., sygn. akt III CRN 30/72, LEX nr 7094).
Bezsprzeczna w sprawie niniejszej była okoliczność, iż pozwaną łączył z(...) Spółką z ograniczona odpowiedzialnościąwW.stosunek obligacyjny w postaci umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 8 sierpnia 2012 roku. W związku z zawartą umową(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.obciążyła pozwaną karą umowną za naruszenie obowiązku regularnego zasilania konta kwota minimalną. Bezspornym jest, że pozwana nie wykonała obowiązku, wobec czego(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.rozwiązała umowę ze skutkiem natychmiastowym i wezwała ją do zapłaty powstałego zadłużenia. Jednak pozwana nie wywiązała się z powyższego zobowiązania. Wierzytelność objęta pozwem stała się wymagalna w dniu 6 listopada 2012 roku. Powódka wskazała, że na wymagalne roszczenie składa się należność główna w wysokości 774,89 złotych i odsetki ustawowe – 410,23 złote wraz z dalszymi odsetkami, które obciążają pozwaną od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Kwota roszczenia, jak już zostało podniesione wyżej, została udowodniona przede wszystkim dowodem z noty obciążeniowej.
Powódka oparła swoje roszczenie na podstawie zawartej w dniu 24 marca 2014 roku umowy cesji wierzytelności, dzięki czemu stała się wierzycielem pozwanej co do należności pieniężnych wynikających z wyżej wskazanej umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. W następstwie wystąpienia powyższych okoliczności powódka dochodziła pozwem ostatecznie kwoty wynikającej z noty księgowej z dnia 22 października 2012 roku.
Umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych jest umową nazwaną uregulowaną w ustawie z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 1907 ze zm.). We wskazanej ustawie ustawodawca określił, że świadczenie usług telekomunikacyjnych odbywa się na podstawie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych (art. 56 ust. 1 ustawy), a zatem określił stosunek prawny zachodzący pomiędzy dostawcą usług telekomunikacyjnych a usługobiorcą. Przywołana ustawa nie reguluje jednak wszystkich kwestii związanych z przedmiotową umową. Zawiera przepisy dotyczące treści, formy, stron oraz sposobów zawierania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Obecnie zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przeważa zapatrywanie, które podziela również Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że do umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych w zakresie nieunormowanym ustawą Prawo telekomunikacyjne znajdują zastosowanie przepisy ogólne dotyczące zobowiązań zawarte w Kodeksie cywilnym (por. J. KrasuskiUmowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych,LexisNexis 2005, LEX nr 53073; G. Bieniek, H. Ciepła, S. Dmowski, J. Gudowski, K. Kołakowski, M. Sychowicz, T. Wiśniewski, Cz. Żuławska [w:] G. Bieniek (red)Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania. Tom I-II, wyd. X, LexisNexis, 2011, LEX nr 10022). W konsekwencji do treści nieunormowanych w ustawie Prawo telekomunikacyjne – w tym także w kwestii terminów przedawnienia – znajdą zastosowanie przepisy ogólne dotyczące zobowiązań zawarte w Kodeksie cywilnym. Należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie do roszczeń wynikających z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych w kwestii terminów przedawnienia zastosowanie znajdzie art. 118 kc. Powyższe stanowisko zostało wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009r. (III CZP 20/09, LEX nr 493968), w której stwierdzono, że termin przedawnienia roszczenia o opłatę abonamentową i wynagrodzenie za połączenia telefoniczne z umowy o świadczenie usług telefonicznych określa art. 118 kc. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy przywołać należy również art. 509 § 1 kc, zgodnie z którym wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
W przedmiotowej sprawie Sąd orzekał po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 13 kwietnia 2018r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 1104), która skróciła m.in. terminy przedawnienia oraz wprowadziła automatyczne badanie przedawnienia przez sąd w sprawach wytoczonych przeciwko konsumentom. Zgodnie z art. 5 ust. 4 przytoczonej ustawy roszczenia przedawnione przysługujące przeciwko konsumentowi, co do których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie podniesiono zarzutu przedawnienia, podlegają z tym dniem skutkom przedawnienia określonym w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Jedynie w wyjątkowych przypadkach sąd może, po rozważeniu interesów stron, nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi, jeżeli wymagają tego względy słuszności (art. 1171§ 1 kc). Zatem Sąd zobowiązany jest badać z własnej inicjatywy czy roszczenie nie jest przedawnione, a jeśli będzie, oddalić powództwo. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie roszczenie powoda jako przedawnione nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 117 § 1 kc przedawnieniu ulegają roszczenia majątkowe, a taki charakter ma niewątpliwie roszczenie wynikające z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Zgodnie zaś z art. 117 § 21kc po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Bieg przedawnienia rozpoczyna się zaś od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 120 § 1 kc). Roszczenie staje się zaś wymagalne po upływie terminu do jego spełnienia.
W okolicznościach sprawy za początek biegu przedawnienia uznać należy termin zapłaty kwoty dochodzonej pozwem. Sąd za datę wymagalności uznał dzień 7 listopada 2012 roku jako następny po dniu wyznaczonym do zapłaty.
Zgodnie z art. 118 § 1 kc jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat sześć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej trzy lata (art. 118 § 1 kc w brzmieniu sprzed noweli dokonanej ustawą z dnia 13 kwietnia 2018r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2018r., poz. 1104). Jednakże według nowej treści wskazanego przepisu koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Opłata za usługi telekomunikacyjne wynikająca z zawartej umowy to świadczenie okresowe, albowiem jest to świadczenie pieniężne powtarzające się w określonych odstępach czasu, niestanowiące jednak z góry ustalonej całości. Każde z nich jest samodzielne w tym sensie, że ma własny termin wymagalności i odpowiednio do tego wyznaczony początek biegu przedawnienia. Co więcej, dochodzone roszczenie jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, albowiem pierwotny wierzyciel(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.występowała w przedmiotowym stosunku zobowiązaniowym jako dostawca usług będący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym zdefiniowanym w art. 2 pkt 27 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Należy ponadto zaznaczyć, że kwalifikacja roszczenia decydująca o terminie przedawnienia nie ulega zmianie w przypadku zmiany podmiotowej po stronie wierzyciela (por. M. Pyziak-SzafnickaKomentarz do art. 118 Kodeksu cywilnego[w:] P. Księżak (red.), M. Pyziak-Szafnicka (red.)Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, LEX, 2014, LEX nr 170781). W związku z powyższym należało przyjąć, że roszczenie dochodzone w niniejszej sprawie przedawnia się w myśl art. 118 kc z upływem trzyletniego terminy przedawnienia. Co więcej, roszczenie o odsetki z tytułu opóźnienia jako roszczenie okresowe przedawnia się w terminie trzyletnim zgodnie z art. 118 kc nie później jednak niż z upływem terminu, w którym przedawnia się roszczenie o zapłatę kwoty głównej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2006r., IV CSK 134/05, LEX nr 607274).
Oznacza to, że termin przedawnienia powyższego roszczenia upłynął w dniu 31 grudnia 2015 roku, co wynika z aktualnego brzmienia art. 118 kc w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018r. o zmianie ustawy – Kodeks Cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 1104). Tymczasem pozew w rozpoznawanej sprawie, jako czynność mogąca przerwać bieg terminu przedawnienia, po myśli art. 123 § 1 pkt 1 kc, został wniesiony dopiero w dniu 2 lipca 2018 roku, czyli już po upływie terminu przedawnienia w/w roszczenia. Jednocześnie powód nie przedstawił Sądowi żadnych dowodów na okoliczność wystąpienia przed dniem złożenia niniejszego pozwu jakiegokolwiek zdarzenia skutkującego przerwaniem biegu przedawnienia.
W tym stanie rzeczy powództwo jako przedawnione należało oddalić.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu, w punkcie II niniejszego wyroku, zapadło na podstawie przepisu art. 98 kpc stanowiącego, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi, na jego żądanie, koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
Orzeczenie w zakresie punku IV uzasadnianego rozstrzygnięcia znajduje swoje oparcie w treści art. 333 § 1 pkt 3 kpc.

ZARZĄDZENIE
1/(...);
2/(...)
W., 11/10/2018 roku