Sąd Rejonowy w Łomży
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 163/18
Data wyroku: 2018-12-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Urszula Zaleska
Słowa kluczowe: Zasiłek chorobowy
Podstawa prawna: art. 8 i 9 ustawy z 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyńtwa (Dz. U. z 2017 poz. 1368 z późn. zm.)

Sygn. akt IVU 163/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 grudnia 2018r.
Sąd Rejonowy w Łomży IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący: SSR Urszula Zaleska

Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Laskowska

po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2018r. w Łomży
na rozprawie
sprawy z odwołaniaT. D.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wB.
o zasiłek chorobowy
na skutek odwołania od decyzji z dnia:
- 25 października 2018r., znak:(...),
- 26 października 2018r., znak:(...)

I
Oddala odwołania.

II
Zasądza odT. D.na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wB.kwotę 180,-( sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt IV U 163/18

UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.na podstawieart. 8 i 9 ustawy z 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwaodmówiłT. D.decyzjami:

1
z dnia 25.10.2018r. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 30.08.2018r. do 15.10.2018r.;

2
z dnia 26.10.2018r. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16.10.2018r. do 31.10.2018r.

W uzasadnieniu tychże decyzji(...) OddziałwB.podał, iż odwołujący się z dniem 24.07.2017r. wykorzystał pełny okres zasiłkowy, a następnie przez 12 miesięcy ( od 25.07.2017r. do 19.07.2018r.) pobierał świadczenie rehabilitacyjne . Po przerwie wystąpił z kolejnym wnioskiem o wypłatę zasiłku chorobowego za okres 30.08.2018r. do 15.10.2018r. i następnie za okres od 10.2018r. do 31.10.2018r.
Organ rentowy odmówił wypłaty zasiłku chorobowego za ww. okresy stwierdzając ,że przerwa w niezdolności do pracy nie przekroczyła 60 dni, a niezdolność przed przerwą i po przerwie była spowodowana tym samym schorzeniem, więc odwołujący się nie nabył prawa do nowego okresu zasiłkowego. Nadto organ rentowy wskazał, że decyzją z dnia 13.09.2018r. przyznano odwołującemu się od dnia 20.07.2018r. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
T. D.złożył odwołania od ww. decyzji wnosząc o ich zmianę poprzez przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okresy niezdolności do pracy wskazane w decyzjach. Potwierdził ,że w okresie od 30.08.2018r. do 31.10.2018r. ponownie był niezdolny do pracy, lecz zdaniem odwołującego się, w stanie faktycznym sprawy przerwa w niezdolnościach do pracy była dłuższa niż 60 dni, ponieważ pierwszy okres zasiłkowy trwał od 24.01.2017r. do 24.07.2017r., a następny od 30.08.2018r. do 31.10.2018r., czyli w jego ocenie okres przerwy wyniósł ponad rok. Przyznał ,że jak wynika z decyzji Lekarza Orzecznika faktycznie jest nadal częściowo niezdolny do pracy od 24.01.2017r. Zarzucił organowi rentowemu, że dopiero w październiku 2018r. wydał zaskarżone decyzje odmowne i wezwał go do opłacenia zaległych składek ubezpieczeniowych. Stwierdził, że tego rodzaju sytuacja doprowadziła do powstania przerwy w opłacaniu składek, gdyż będąc na zwolnieniu lekarskim ich nie opłacał, albowiem nie wiedział, że nie zostanie jemu przyznany zasiłek chorobowy za sporne okresy. Stwierdził, że nie wie w jakiej sytuacji się obecnie znajduje i czy podlega ubezpieczeniu chorobowemu.
W odpowiedzi na odwołanie(...) OddziałwB.wniósł o jego oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach.
Sąd ustalił, co następuje:
Odwołujący sięT. D.(rok ur. 1958) prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwąT. D.Firma Elektryk wC.(dowód: zaświadczenie płatnika składek- akta ZUS). Z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu i w dacie. Odwołujący się od dłuższego czasu leczy się z powodu przewlekłej choroby wieńcowej( stan po pomostowaniu tętnic wieńcowych, z napadowym migotaniem przedsionków) (dowód: dokumentacja lekarsko – orzecznicza – akta ZUS).
W okresie od 24.01.2017r. do 24.07.2017r.T. D.był niezdolny do pracy, co zostało potwierdzone zaświadczeniami(...)z powodu chorób oznaczonych symbolem: I20- dusznica bolesna ,Z95-obecność wszczepów i przeszczepów serca i naczyń  iI25choroba serca i naczyń krwionośnych w przebiegu miażdżycy (dowód: zestawienie zaświadczeń ubezpieczonego – akta ZUS). Za powyższy okres został jemu wypłacony zasiłek chorobowy z ubezpieczenia chorobowego. Z dniem 24.07.2017 odwołujący się wykorzystał pełny okres zasiłkowy - 182 dni. Następnie odwołujący się w okresie od 25.07.2017r. do 19.07.2018r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia chorobowego z uwagi na potrzebę rehabilitacji leczniczej w zakresie układu krążenia . Jednakże po wyczerpaniu świadczenia rehabilitacyjnego nie odzyskał pełnej zdolności do pracy i  orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 01.08.2018r. został uznany za częściowo niezdolnego do pracy od 24.01.2017r. do 31.08.2019r. (dowód:: orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 01.08.2018r - akta ZUS).
Decyzją z dnia 13.09.2018r. nr(...)organ rentowy przyznał odwołującemu się rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 20.07.2018r. do 31.08.2019r. ( dowód: decyzja z 13.09.2018r. – akta ZUS).
T. D.ponownie , po 42 dniach przerwy w niezdolności do pracy, ponownie stał się niezdolny do pracy od 30.08.2018r. do 31.10.2018r. z powodu choroby oznaczonej symbolem I48 ( Migotanie i trzepotanie przedsionków) Złożył wniosek do organu rentowego o wypłatę zasiłku chorobowego.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.zaskarżonymi decyzjami z dnia 25.10.2018r. i 26.10.2018r. odmówiłT. D.prawa do zasiłku chorobowego za okres od 30.08.2018r. do 31.10.2018r.wskazując, że nie otworzył się nowy okres zasiłkowy od 30.08.2018r.z uwagi, że te niezdolności do pracy były spowodowane tą samą chorobą , a przerwa pomiędzy poprzednią i tą niezdolnością do pracy była krótsza niż 60 dni ( dowód: decyzje z 25.10.2018r. i z 26.10.2018r- akta ZUS).
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie nie jest zasadne.
Wskazać należy, iż zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych wart. 6 ust. 2- nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni (art. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa). Art. 9 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że do okresu, o którym mowa wart. 8, zwanego dalej „okresem zasiłkowym”, wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych wart. 6 ust. 2ww. ustawy. Zgodnie z art. 9 ust. 2 ww. ustawy do okresu zasiłkowegowlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy,spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni.
Ustanie „poprzedniej niezdolności do pracy" (art. 9 ust. 2ww. ustawy) oznacza ustanie niezdolności do pracy w znaczeniu medycznym( vide- uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2009 r., II UZP 7/09). Oznacza to, że jeżeli między okresami orzeczonych niezdolności do pracy ubezpieczony nie odzyskał zdolności do pracy - okresy niezdolności do pracy przypadające przed przerwą i po przerwie zlicza się do jednego okresu zasiłkowego. W takim przypadku rozpoczęcie kolejnego okresu zasiłkowego nie jest możliwe. Ubezpieczony może zaś złożyć wniosek o świadczenie rehabilitacyjne lub rentę.
Odwołujący sięT. D.stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy przerwa w niezdolności do pracy wynosząca ponad 60 dni miała miejsce, ponieważ pierwszy okres zasiłkowy trwał od 24.01.2017r. do 24.07.2017r., a następny od 30.08.2018r. do 31.10.2018r. Natomiast organ rentowy odmówił wypłaty zasiłku chorobowego za poszczególne okresy, ponieważ w jego ocenie przerwa w niezdolności do pracy nie przekroczyła 60 dni, a niezdolność przed przerwą i po niej była spowodowana tym samym schorzeniem.
Na wstępie rozważań wskazać należy, iż pojęcie "tej samej choroby" do tych samych numerów statystycznych, zgodnych z Międzynarodową Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych (...) oznacza, że nie chodzi o identyczne objawy, odpowiadające tym numerom statystycznym, lecz o opis stanu klinicznego konkretnego układu lub narządu, który - choć daje różne objawy, podpadające pod różne numery statystyczne - wciąż stanowi tę samą chorobę, skoro dotyczy tego samego narządu lub układu. Na tej podstawie Sąd uznał, iż przyczyną niezdolności do pracyT. D.w okresach od 24.01.2017r. do 24.07.2017r., i następnych od 30.08.2018r. do 31.10.2018r. - była ta sama choroba – przewlekła choroba wieńcowa.
Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2008 r. II UK 86/08 LEX nr 566009, sumowanie następujących po sobie w krótkich odstępach czasu okresów niezdolności do pracy z powodu tej samej choroby, służy do oddzielenia stanów przemijających od ustabilizowanych, jeżeli bowiem ten sam proces chorobowy czyni pracownika wielokrotnie niezdolnym do pracy w dość krótkich odstępach czasu, to uzasadnione jest przypuszczenie, że wpływ stanu zdrowia na zdolność do pracy nie ma charakteru czasowego (przemijającego). Rozpoczęcie biegu okresu zasiłkowego z każdą taką niezdolnością od nowa pozwalałoby na przebywanie na zasiłku bez końca, mimo że w rzeczywistości stan zdrowia kwalifikowałby pracownika do renty z tytułu niezdolności do pracy. Istotny jest tu bowiem jedynie czas trwania przerwy, która - jeżeli jest względnie długa - może wskazywać na zakończenie się procesu chorobowego, a nowa niezdolność do pracy z powodu tej samej choroby jest już traktowana jako efekt nowego procesu chorobowego. Nowy okres zasiłkowy otwiera się, gdy przerwa w niezdolności do pracy spowodowanej tą samą chorobą była dłuższa niż 60 dni.
Sąd po analizie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego nie zgodził się z argumentacją odwołującego się i jego stwierdzeniem, że zaskarżone decyzje są nieprawidłowe. Tym samym Sąd zaaprobował stanowisko organu rentowego, że odwołujący się nie nabył prawa do nowego okresu zasiłkowego od 30.08.2018r., albowiem przerwa w niezdolności do pracy, tj. od 19.07.2018r., tj. ostatniego dnia  świadczenia rehabilitacyjnego do 30.08.2018r. (pierwszy dzień kolejnej niezdolności do pracy) wyniosła 42 dni, a tym samym nie przekroczyła 60 dni, a niezdolność przed przerwą i po niej była spowodowana tym samym schorzeniem, czego nie kwestionuje odwołujący się i co wynika z zaświadczeń(...)i dokumentacji medycznej jego leczenia.
Organ rentowy kierując się dyspozycją wynikającą zart. 9 ust. 2ww.ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwapo stwierdzeniu, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekroczyła 60 dni i że niezdolność do pracy od 30.08.2018r. była spowodowana tą samą chorobą , wliczył tę niezdolność do jednego okresu zasiłkowego. Zatem odwołującemu się przysługiwał tylko zasiłek chorobowy do wyczerpania okresu zasiłkowego (182 dni) czyli do 24.07.2017r.
W ocenie Sądu w omawianym przypadku nie doszło bowiem do rozpoczęcia nowego okresu zasiłkowego, ponieważ niezdolność do pracy z powodu tej samej choroby wystąpiła po przerwie krótszej niż 60 dni. Odwołujący się w okresie od 25.07.2017r. do 19.07.2018r. pobierał bowiem świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia chorobowego, zatem w tym okresie nie odzyskał zdolności do pracy. Po wyczerpaniu świadczenia rehabilitacyjnego decyzją ZUS z dnia 13.09.2018r. została przyznana jemu renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Ponowna niezdolność do pracy z powodu tej samej choroby powstała od 30.08.2018r., czyli przerwa pomiędzy poprzednią niezdolnością do pracy ( czyli okresem pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego) była krótsza niż 60 dni.
Wobec powyższego stanowisko organu rentowego wyrażone w zaskarżonych decyzjach jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podst.art. 47714§1 kpcodwołanie oddalił (pkt. I wyroku).
O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawieart. 98 kpc, zasądzając od odwołującego się na rzecz organu rentowego kwotę 180 zł ustaloną w oparciu o § 9 ust.2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych.