Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 589/18
Data wyroku: 2018-10-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Jabłoński
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: 280 § 1 k.k.
Teza: oskarżonych uznano za winnych

Sygn. akt III K 589/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 października 2018 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w III Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący:SSR Maciej Jabłoński
Protokolant: Lena Szulińska
Przy udziale Prokuratora Artura Rekuć
po rozpoznaniu w dniach 11 września 2018r , 9 października 2018, 12 października 2018r
sprawy:
A. J., synaM.iL. z domu G.,ur. (...)wW.,
oraz
Ł. R., s.W.iE.,ur. (...)wW.
oskarżonych o to, że:
w nocy 29/30.04.2018 r. wW.na skrzyżowaniuulic (...)zAl. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym mężczyzną, używając przemocy w postaci uderzenia ręką w twarzK. Z.i kopnięcia w prawe udoM. G. (1), doprowadzili pokrzywdzonegoK. Z.do stanu bezbronności, a następnie dokonali kradzieży pieniędzy w kwocie 80 zł z portfela na szkodęK. Z.,
tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.

orzeka:

I
A. J.iŁ. R.uznaje za winnych dokonania zarzucanego im czynu eliminując z opisu czynu doprowadzenie do stanu bezbronności i za to na podstawieart. 280 § 1 kkwymierza każdemu z oskarżonych karę po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności.

II
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okresy tymczasowego aresztowaniaA. J.od dnia 23.05.2018r godz. 07.30 do 12.10.2018r godz. 12:30 ZaśŁ. R.od dnia 14.06.2018r godz. 6.15 do 12.10.2018r godz.12:30

III
Na podstawieart. 624 § 1 kkzwalnia oskarżonych od opłaty a koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

III K 589/18

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie:
W nocy z 29 na 30 kwietnia 2017r około godziny 24K. Z.iM. G. (2)szli w okolicy skrzyżowaniaAl. (...)iul. (...). Przy sklepie monopolowym nieznany im mężczyzna podstawił nogęM. G. (2)ale ten nie odezwał się i nie zatrzymał tylko spojrzał w kierunku tego mężczyzny. Na to napastnik podszedł do niego i zaczął pytać czy ma jakiś problem.K. Z.odpowiedział ze nie mają żadnego problemu i nic do niego nie mają ale mężczyzna nie pozwalał im odejść blokując swoim ciałem i prowokując słownie a do w/w podeszło jeszcze dwóch mężczyzn z których jeden stał obok a drugi włączył się do zdarzenia i także starał się sprowokować pokrzywdzonych kopiąc ich po nogach. W pewnym momencieK. Z.zaczął prosić napastników żeby dali spokój na co pierwszy z nich zażądał pieniędzy. Na odpowiedź, że ich nie mają i próbę odejścia drugi z napastników kopał po nogach pokrzywdzonego aż w końcuK. Z.stanął i postanowił dać im jakieś pieniądze. W tym celu zaczął szukać w portfelu na co pierwszy ze sprawców próbował mu wyrwać portfel, a kiedy pokrzywdzony nie puszczał uderzył go pięścią w twarz na tyle silnie, że pokrzywdzony upadł i puścił portfel, z którego sprawca zabrał kwotę 80 zł i oddał portfel po czym obaj sprawcy wraz z trzecim z nich oddalili się w stronę sklepu monopolowego. Pokrzywdzony w toku okazania wskazał na oskarżonegoR.jako tego który jest najbardziej podobny do sprawcy który go uderzył i zabrał mu pieniądze a oskarżonegoJ.jako innego ze sprawców.M. G. (2)rozpoznałŁ. R.jako tego, który uderzył pokrzywdzonego i zabrał jego pieniądze aA. J.jako tego który kopał pokrzywdzonego oraz jego samego. To rozpoznanie co doŁ. R.iA. J.potwierdził na rozprawie.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: wyjaśnień oskarżonychA. J.(k-94,103-105, 344-345),Ł. R.(k- 136, 159,345), zeznań świadkówK. Z.(k- 4,68-69,125-126, 346-347)M. G. (2)(k- 8,66-67,123-124, 348-349),E. R.(k- 383),D. J.(k- 383-384) oraz dokumentów zaliczonych do materiału dowodowego wg. Wykazu z k- 385.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoŁ. R.co do całkowitej niepamięci zdarzenia z powodu upojenia alkoholowego. Żaden z przesłuchiwanych świadków zdarzenia nie wskazywał na stan skrajnego zamroczenia oskarżonego a wręcz przeciwnie – na jego dobra orientację i konsekwentne i skuteczne działanie. Oskarżony zresztą mimowolnie zdradził się mówiąc o drugim oskarżonym ,,nawet nie sądziłem, że się z nim spotkam” co wskazuje po pierwsze na to, że pamięta zdarzenia z daty przestępstwa, a po drugie że z kolei oskarżonyJ.nie mówi prawdy twierdząc, że tego dnia oskarżonegoR.nie spotykał.
Co do wyjaśnień oskarżonegoJ.to Sąd jedynie częściowo dał im wiarę to jest co do faktu udziału w zdarzeniu. Co do szczegółów jego przebiegu już nie albowiem oskarżony relacjonuje je inaczej niż pokrzywdzony i jego kolega czyli wyklucza w ogóle watek zaboru pieniędzy i wyklucza obecność oskarżonegoR.a sobie przypisuje uderzenie pokrzywdzonego. Kłóci się to z zeznaniami pokrzywdzonego i świadkaG.co do roliA. J.i składu osobowego napastników.
Co do zeznańE. J.to Sąd ich, co do zasady nie kwestionuje z tym, że dotyczą one kwestii drugorzędnych i niespornych, których oskarżyciel nie podważał to jest tego że oskarżony przed datą czynu posiadał pieniądze i tego jak był ubrany kilka godzin wcześniej.
Zeznania świadkaD. J.pomijając już to, że jego wiedza kończy się kilka godzin przed datą czynu i potwierdza, że oskarżony znajdował się w tym czasie w bliskiej okolicy miejsca zdarzenia są obarczone tą okolicznością że świadek jak sam wskazał w okresie tymczasowego aresztowania wielokrotnie rozmawiał telefonicznie z oskarżonym. Oznacza to, że z jednej strony wiążą go bliskie koleżeńskie relacje i jakiś rodzaj lojalności wobec oskarżonego, a z drugiej, że miał możliwość porozumiewania się z oskarżonym przy okazji tych licznych telefonów i mogło to nie pozostać bez wpływu na opinię jakie wygłaszał o charakterze oskarżonego i przedstawienie stanu w jakim pozostawił oskarżonego.
Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom świadkówG.iZ.. Są one szczegółowe, uporządkowane chronologicznie i sytuacyjnie, wzajemnie się w pełni potwierdzają i uzupełniają. Są także konsekwentne, a świadkowie w przekonujący sposób odpowiadają na pytania wyjaśniając także pewne swoje wahania czy braki szczegółów relacji a także precyzując zakres własnej percepcji. Zeznania tych świadków są logiczne i spójne oraz nie istnieje wiarygodny dowód podważający ich wersję. Świadkowie ci ponadto jako całkowicie obcy dla oskarżonych nie mają żadnego powodu aby ich przedstawiać w gorszym świetle bez powodu.
Sąd zważył, co następuje:
W świetle zebranego materiału dowodowego wina oskarżonych nie budzi wątpliwości podobnie jak okoliczności czynu.
Oczywistym jest, że pokrzywdzony padł ofiarą rozboju. Żądano od niego pieniędzy i kiedy zdecydował się jakąś ich część oddać oskarżonyR.próbował mu wyrwać portfel. Pokrzywdzony jednak go przytrzymał i w takiej sytuacji oskarżony uderzył go zamkniętą dłonią w twarz tak silnie, że pokrzywdzony przewrócił się, a oskarżonyŁ. R.wtedy zabrał mu portfel i wyjąwszy z niego pieniądze oddał pusty pokrzywdzonemu. Jasnym zatem jest, że oskarżony użył przemocy w postaci uderzenia w twarz ( które spowodowało następnie zasinienie) po to tylko aby przełamać opór pokrzywdzonego przed daniem mu całej zawartości portfela. Przed tym kierował do pokrzywdzonego żądnie pieniędzy, a zatem nie ulega wątpliwości, że to wejście w ich posiadanie było jedynym motywem jego działania. Tym samym dopuścił się kradzieży posługując się przemocą wobec osoby, a zatem swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 kk. Oskarżony działał w tym celu wraz zA. J., który to kopnął pokrzywdzonego jak i kopał świadka oraz aktywnie brał udział w próbach ich zatrzymania i dołączał się do żądań pieniędzy a następnie udzielał oskarżonemuR.pomocy w ten sposób, że swoją obecnością tworzył stan przewagi liczebnej oraz zapobiegał podjęciu jakiejś akcji obronnej przez świadkaG.kopiąc go w udo. Po zakończeniu zdarzenia razem z pozostałymi sprawcami od razu oddalił się co wskazuje na to iż łączyły go z nimi te same cele. Zresztą oskarżonyJ.był tym, który dołączył do zdarzenia przychodząc na pomoc inicjatorowi zajścia czyli oskarżonemuR.i musiał doskonale zdawać sobie sprawę, z tego co jest celem jego działania i w pełni je akceptował. Trzeci z uczestników zajścia, nie brał udziału w bezpośrednich czynnościach sprawczych ale udzielał swoistej asysty budując stan przewagi liczebnej. Z tych względów Sąd uznał, ze oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu pomiędzy zarówno sobą jak i jeszcze jednym sprawcą o ustalonych personaliach dokonując przestępstwa rozboju opisanego wart. 280 § 1 kk
Sąd wymierzając karę oskarżonym doszedł do przekonania, że kara 2 lat pozbawienia wolności czyli najniższa kara przewidziana za to przestępstwo jest wystarczająca. Przemawia za tym względnie niepowikłana kryminalnie przeszłość oskarżonych ( oskarżonyJ.wprawdzie był karany lecz za inne, relatywnie mniej szkodliwe społecznie przestępstwo) ograniczona suma strat i tez ograniczony choć nie obojętny zakres użytej przemocy. Tym niemniej taka jednak kara jest konieczna i nie ma podstaw aby poszukiwać łagodniejszych rozwiązań. Oskarżeni nazywając rzecz po imieniu uczynili z publicznej przestrzeni czyli ulicy rodzaj terytorium łowieckiego gdzie przechodzących próbowali prowokować zaczepiali, aż w końcu użyli przemocy i okradli. Fakt bycia pod wpływem alkoholu i dokonanie czynu bezpośrednio w pobliżu czynnego sklepu z alkoholem nasuwa proste wytłumaczenie powodu – otóż najwyraźniej fundusze sprawców wyczerpały się na wcześniejsze spożycie, ale nie wyczerpało się ich pragnienie. Jest poza dyskusją, że zdobywanie środków finansowych poprzez łupienie przechodniów nie mieści się w przestrzeni akceptowalnych zachowań i wymaga skutecznej reakcji. Szczególnie naganne jest, że do użycia przemocy ( bynajmniej nie poprzez uderzenie otwartą ręką ale zamkniętą jak wskazywał to pokrzywdzony) doszło już w momencie kiedy pokrzywdzony był skłonny opłacić się sprawcom za pozostawienie jego i jego kolegi w spokoju. Determinacja w tym aby pozbawić go całego zasobu gotówki przemawia na niekorzyść oskarżonych.
Dlatego też w ocenie Sądu kara pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat jest adekwatna. Ma ona uzmysłowić oskarżonym życiową nieopłacalność braku pohamowania swojej potrzeby zdobycia pieniędzy drogą przestępstwa.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji wyroku.