Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 197/17
Data wyroku: 2018-03-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

UZASADNIENIE
H. R.oskarżony został o popełnienie 47 przestępstw:
- kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą, zakwalifikowane zart. 258 § 3 k.k., opisane wpkt Iczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- udział w obrocie substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi, w tym w znacznych ilościach i wprowadzanie ich do obrotu, popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w warunkach recydywy specjalnej podstawowej, zakwalifikowane z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., opisane wpkt II, III, V, VII, VIII, X, XI, XIII – XXIII, XXV, XXVI, XXVIII-XXXI, XXXIV, XXXVI, XXXIX-XLII, XLIII-XLVczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
-posiadanie środków odurzających, w tym w znacznych ilościach, zakwalifikowane z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., opisane w pkt IV i VI części historycznej zaskarżonego wyroku,
- wprowadzenie do obrotu środków odurzających w znacznych ilościach, w warunkach czynu ciągłego, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zakwalifikowane z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., opisane wpkt IX, XXVIIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- przywóz do Polski zakupionych w Holandii środków odurzających w znacznych ilościach, zakwalifikowane z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., opisane wpkt XII, XXIV, XXXIII, XXXVczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- odpłatne udzielenie substancji psychotropowych, zakwalifikowane z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., opisane wpkt XXXII, XXXVII, XXXVIII, XLVIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- przygotowanie do wprowadzenia do obrotu znacznych ilościach środków odurzających, zakwalifikowane z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i w zw. zart. 64 § 1 k.k., opisane wpkt XLVIIczęści historycznej zaskarżonego wyroku.
M. R.oskarżony został o popełnienie 13 przestępstw:
- udział w zorganizowanej grupie przestępczej, zakwalifikowane zart. 258 § 1 k.k., opisane wpkt XLVIIIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- udzielenie substancji psychotropowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zakwalifikowane z art. 59 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k., opisane wpkt XLIXczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- przywóz do Polski zakupionych w Holandii środków odurzających w znacznych ilościach, zakwalifikowane z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k., opisane wpkt Lczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- udział w obrocie środkami odurzającymi, w tym w znacznych ilościach, zakwalifikowane z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65§1 kk, opisane w pktLI, LII, LIII, LVIIIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- posiadanie środki odurzające w znacznych ilościach, zakwalifikowane z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65§1 kk, opisane wpkt LIVczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- przywóz do Polski z Holandii środków odurzających w znacznych ilościach, zakwalifikowane z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65§1 kk, opisane wpkt LV, LVI, LVIIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- przywóz do Polski z Holandii środków odurzających w znacznych ilościach, w ramach czynu ciągłego, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz czynienie przygotowań do ich wprowadzenia do obrotu, zakwalifikowane z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65§1 kk, opisane w pktLIXczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
-oszustwo w celu uzyskania pożyczki, zakwalifikowane zart. 286§1 kkw zw. zart. 297§1 kkw zw. zart. 11§2 kk, opisane w pktLXczęści historycznej zaskarżonego wyroku.
M. P.oskarżony został o popełnienie 14 przestępstw:
- udział w zorganizowanej grupie przestępczej, zakwalifikowane zart. 258 § 1 k.k., opisane wpkt LXIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- udział w obrocie substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi, w tym w znacznych ilościach, zakwalifikowane z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65§1 kk, opisane w pktLXII-LXIV, LXVI, LXX-LXXIIIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- przywozu do Polski zakupionych w Holandii środków odurzających w znacznych ilościach – art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65§1 kk, opisane wpkt LXV, LXVII-LXIXczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- przywozu do Polski zakupionych w Holandii środków odurzających w znacznych ilościach oraz czynienia przygotowania do ich wprowadzenia do obrotu – art. 55 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65§1 kk, opisane wpkt LXXIVczęści historycznej zaskarżonego wyroku.
N. T.oskarżony został o popełnienie 11 przestępstw:
- udział w zorganizowanej grupie przestępczej, zakwalifikowane zart. 258 § 1 k.k., opisane wpkt LXXXIVczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
-udział w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, w tym w znacznych ilościach, zakwalifikowane z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64§1 kkw zw. zart. 65§1 kk, opisane w pktLXXXV, LXXXVIII, LXXXIX, XCI, XCIIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
-udzielania środków odurzających i substancji psychotropowych, w tym w ramach czynu ciągłego, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zakwalifikowane z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64§1 kkw zw. zart. 65§1 kk, opisane w pktLXXXVI, LXXXVII, XC, XCIIIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
-posiadanie substancję psychotropowych, zakwalifikowane z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, opisane w pktXCIVczęści historycznej zaskarżonego wyroku.
Ł. S. (1)oskarżony został o popełnienie 5 przestępstw:
- udział w zorganizowanej grupie przestępczej, zakwalifikowane zart. 258 § 1 k.k., opisane wpkt XCVczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
-udział w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, w tym w znacznych ilościach, zakwalifikowane z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65§1 kk, opisane w pktXCVI- XCVIIIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
-przygotowanie do wprowadzenia do obrotu środków odurzających w znacznych ilościach i posiadanie substancję psychotropowych, zakwalifikowane z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 65§1 kk, opisane w pktXCIXczęści historycznej zaskarżonego wyroku.
J. S. (1)oskarżony został o popełnienie 4 przestępstw:
- przywozu do Polski z Holandii środków odurzających w znacznych ilościach, w tym w postaci pomocnictwa, zakwalifikowane z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, opisane w pktC-CIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- wprowadzenia do obrotu znacznej ilości amfetaminy, zakwalifikowany z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, opisany w pktCIIczęści historycznej zaskarżonego wyroku,
- oszustwa w celu wyłudzenia pożyczki, zakwalifikowane zart. 286§1 kkw zw. zart. 297§1 kkw zw. zart. 11§2 kk, opisane w pktCIIIczęści historycznej zaskarżonego wyroku.
Ł. H.oskarżony został o popełnienie 1 przestępstwa:
- przywozu do Polski z Holandii środków odurzających w znacznych ilościach, zakwalifikowane z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, opisane w pktCIVczęści historycznej zaskarżonego wyroku.
Ł. M. (1)oskarżony został o popełnienie 3 przestępstw:
- udział w obrocie środkami odurzającymi w znacznych ilościach, zakwalifikowane z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, opisane w pktCXII-CXIVczęści historycznej zaskarżonego wyroku.
Sąd Okręgowy w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy wymienionych wyżej oskarżonych (jak również dwóch innych współoskarżonych w sprawie),wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. w sprawie III K 48/14, orzekł w ten sposób, że:

1
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżejpunkcie I- tj. przestępstwa zart. 258 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

2
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie II- tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

3
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach III, V, XIII, XV, XVI, XVII, XVIII, XX, XXII, XXIII, XXV, XXVI, XXVIII, XXIX, XXX, XXXI, XXXIV, XXXVI, XL i XLII - tj. ciągu dwudziestu przestępstw zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 3 (trzech) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

4
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie IVz tą zmianą, iż przyjmuje, że oskarżony posiadał znaczne ilości środków odurzających oraz czynu opisanego wyżej wpunkcie VI- tj. ciągu dwóch przestępstw zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

5
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie VII- tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

6
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach VIII i XXI- tj. ciągu dwóch przestępstw zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

7
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie IXz tą zmianą, iż przyjmuje, że oskarżony przekazał 500 gramów marihuany w dniu 21 stycznia 2013 roku, czynu opisanego wyżej wpunkcie Xz tą zmianą, iż przyjmuje, że oskarżony przekazał 20 gramów amfetaminy w dniu 20 stycznia 2013 roku, a 13 gramów amfetaminy w dniu 5 kwietnia 2013 roku oraz czynu opisanego wyżej wpunkcie XI- tj. ciągu trzech przestępstw zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

8
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach XII, XXIV, XXXIII i XXXV- tj. ciągu czterech przestępstw zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

9
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie XIVoraz czynu opisanego wyżej wpunkcie XLIz tą zmianą, iż eliminuje z jego opisu określenie „w znacznych ilościach” - tj. ciągu dwóch przestępstw zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

10
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie XIX- tj. przestępstwa zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

11
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie XXVII- tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

12
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach XXXII i XXXVII- tj. ciągu dwóch przestępstw zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

13
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach XXXVIII i XLVI- tj. ciągu dwóch przestępstw zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

14
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie XXXIX- tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

15
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach XLIII, XLIV i XLV- tj. ciągu trzech przestępstw zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

16
oskarżonegoH. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie XLVII- tj. przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

17
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.iart. 91 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzone oskarżonemuH. R.kary pozbawienia wolności i grzywny łączy i wymierza mu karę łączną 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 500 (pięciuset) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

18
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoH. R.kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 18 kwietnia 2013 r. do dnia 9 października 2013 r. i od dnia 7 lutego 2015 r. do dnia 2 lutego 2016 r.

19
na podstawieart. 45 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoH. R.środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnionych przestępstw w łącznej kwocie 93.820 zł (dziewięćdziesiąt trzy tysiące osiemset dwadzieścia złotych),

20
oskarżonegoM. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżejpunkcie XLVIII- tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

21
oskarżonegoM. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie XLIX- tj. przestępstwa zart. 59 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 59 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

22
oskarżonegoM. R.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach L, LV, LVI i LVII- tj. ciągu czterech przestępstwart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

23
oskarżonegoM. R.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach LI i LVIII- tj. ciągu dwóch przestępstwart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

24
oskarżonegoM. R.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach LII i LIII- tj. ciągu dwóch przestępstwart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

25
oskarżonegoM. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie LIV- tj. przestępstwa zart. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

26
oskarżonegoM. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie LIX- tj. przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

27
oskarżonegoM. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie LX- tj. przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

28
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.iart. 91 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzone oskarżonemuM. R.kary pozbawienia wolności i grzywny łączy i wymierza mu karę łączną 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 350 (trzystu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

29
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoM. R.kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 18 kwietnia 2013 r. do dnia 24 kwietnia 2014 r. i od dnia 26 kwietnia 2014 r. do dnia 28 sierpnia 2015 r.,

30
na podstawieart. 45 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM. R.środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnionego przestępstwa w kwocie 85 zł (osiemdziesiąt pięć złotych),

31
oskarżonegoM. P.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżejpunkcie LXI- tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

32
oskarżonegoM. P.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach LXII i LXIII- tj. ciągu dwóch przestępstwart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

33
oskarżonegoM. P.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie LXIV- tj. przestępstwa zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

34
oskarżonegoM. P.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach LXV, LXVII, LXVIII i LXIX- tj. ciągu czterech przestępstwart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

35
oskarżonegoM. P.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach LXVI, LXX, LXXI i LXXII- tj. ciągu czterech przestępstwart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

36
oskarżonegoM. P.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie LXXIIIz tą zmianą, iż eliminuje z jego opisu określenie „w znacznych ilościach” - tj. przestępstwa zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

37
oskarżonegoM. P.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie LXXIV- tj. przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

38
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.iart. 91 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzone oskarżonemuM. P.kary pozbawienia wolności i grzywny łączy i wymierza mu karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

39
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoM. P.kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 18 kwietnia 2013 r. do dnia 16 lutego 2015 r. i od dnia 19 lutego 2015 r. do dnia 21 marca 2016 r.

[…],

49
oskarżonegoN. T.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżejpunkcie LXXXIV- tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

50
oskarżonegoN. T.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie LXXXV- tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

51
oskarżonegoN. T.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie LXXXVI- tj. przestępstwa zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

52
oskarżonegoN. T.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach LXXXVII, XC i XCIII- tj. ciągu trzech przestępstw zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

53
oskarżonegoN. T.uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach LXXXVIII, LXXXIX i XCI- tj. ciągu trzech przestępstw zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

54
oskarżonegoN. T.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie XCII- tj. przestępstwa zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego ) roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

55
oskarżonegoN. T.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie XCIV- tj. przestępstwa zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

56
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.iart. 91 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzone oskarżonemuN. T.kary pozbawienia wolności i grzywny łączy i wymierza mu karę łączną 3 (trzech) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

57
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoN. T.kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 16 grudnia 2013 r. do dnia 16 marca 2016 r.

58
oskarżonegoŁ. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżejpunkcie XCV- tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

59
oskarżonegoŁ. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie XCVI- tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

60
oskarżonegoŁ. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach XCVII i XCVIII- tj. ciągu dwóch przestępstw zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

61
oskarżonegoŁ. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie XCIX- tj. przestępstwa zart. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

62
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.iart. 91 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzone oskarżonemuŁ. S. (1)kary pozbawienia wolności i grzywny łączy i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

63
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoŁ. S. (1)kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 18 kwietnia 2013 r. do dnia 4 lipca 2013 r.

64
oskarżonegoJ. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie C- tj. przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

65
oskarżonegoJ. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie CI- tj. przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 19 § 1 i 2 k.k.iart. 60 § 6 pkt 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

66
oskarżonegoJ. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie CII- tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

67
oskarżonegoJ. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie CIII- tj. przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

68
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzone oskarżonemuJ. S. (1)kary pozbawienia wolności i grzywny łączy i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

69
oskarżonegoŁ. H.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpunkcie CIV- tj. przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda

70
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoŁ. H.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 5 (pięciu) lat tytułem próby,

71
na podstawieart. 73 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.oddaje oskarżonegoŁ. H.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,

72
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoŁ. H.kary grzywny zalicza okres jego zatrzymania w dniach 2 i 3 października 2013 r.

[…]

80
oskarżonegoŁ. M. (1)uznaje za winnego popełnienia czynów opisanych wyżej wpunktach CXII, CXIII i CIV- tj. ciągu trzech przestępstw zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu jedną karę 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

81
na podstawieart. 44 § 2 k.k.w zw. zart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw.§ 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 września 2003 r. w sprawie wykazu przedmiotów, które w razie orzeczenia ich przepadku przekazuje się bezpośrednio innym organom niż właściwy urząd skarbowy(Dz. U. z 2003 r., Nr 167, poz. 1635) w zw. zart. 194 k.k.w.orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa poprzez przekazanie na rzecz Zarządu wP.(...) Biura (...)Komendy Głównej Policji dowodu rzeczowego w postaci samochodu markiM. (...),

82
na podstawie§ 2 ust. 3w zw. z§ 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28. 09. 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduzasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońców - adw.P. B., adw.R. M.i adw.M. M. (1)po 4.354,20 zł oraz na rzecz adw.P. W.3.985,20 zł z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu,

83
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonych z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych, a na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23. 06. 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia ich z opłat sądowych.

Apelacjeod tego wyroku wywiedli obrońcy ośmiu wymienionych wyżej oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoH. R., działająca z wyboru adwokatŻ. D.,zastępująca czasowo adwokataA. N., w swojej apelacji przytoczone powyżej rozstrzygnięcie zaskarżyła w całości, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.,410 k.p.k.i424 § 1 pkt. 1 k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez brak oceny wyjaśnień oskarżonegoD. K., złożonych przed Sądem na rozprawie, w których wycofał się z wcześniejszych wypowiedzi na temat oskarżonego i oparcie się tylko i wyłącznie na wyjaśnieniach tego oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym,

2
obrazę przepisu postępowania tj.art. 7 k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia poprzez niezgodną z zasadą swobodnej oceny dowodów analizę, złożonych przed Sądem, zeznańK. L. (1)i bezkrytyczną ocenę jego wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym,

3
obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj.art. 7 k.p.k.poprzez odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonego i uznanie, że stanowiły przyjętą przez niego linię obrony mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej i w tym w zakresie, że w trakcie nagranych rozmów telefonicznych liczby stanowią pojemność i cenę zamawianych produktówfirmy (...), mimo, że inne wersje są równie prawdopodobne i nie można żadnej z ich wykluczyć,

4
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżonyH. R.dopuścił się zarzucanych mu czynów, na podstawie oceny materiałów z kontroli operacyjnej, pomimo, iż, zgodnie z doświadczeniem życiowym, do umówionego spotkania nie musiało dojść, bądź w jego trakcie mogła zostać przekazana mniejsza ilość narkotyków niż umówiona, a materiał dowodowy jest w tym zakresie niejednoznaczny,

5
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżonyH. R.kierował zorganizowaną grupą przestępczą, albowiem miała ona ściśle hierarchiczną strukturę z podziałem na rolę, a oskarżonego nazwano w rozmowach telefonicznych kilkukrotnie „szefem”, podczas gdy oskarżony udowodnił, że pracował wfirmie (...), w której zajmował się sprzedażą perfum a ponadto takiemu stanowi rzeczy zaprzeczyli na rozprawie wszyscy oskarżeni, którym postawiono zarzutem działania w grupie przestępczej,

6
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżonyH. R.dopuścił się zarzucanych mu czynów, na podstawie oceny materiałów z kontroli operacyjnej, w przypadku gdy oskarżeni w rozmowach, posługiwali się niejednoznacznymi zwrotami i pojęciami,

7
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na jednoznacznym ustaleniu, że przywóz lub przyjęcie i posiadanie przez oskarżonego narkotyków, oznaczało udział w obrocie i zgodę na przeznaczenie do dalszej sprzedaży, w przypadku gdy dowody wskazują wyraźnie, że oskarżonyH. R.i inne osoby z rzekomej grupy to osoby uzależnione od narkotyków, które mogli „przeznaczać” także na własny użytek jako konsumenci,

8
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na uznaniu, żeH. R.był zatrzymany oraz tymczasowo aresztowany w okresie od 18 kwietnia 2013 r. do 9 października 2013 r. i od 7 lutego 2015 r. do 2 lutego 2016 r., podczas, gdy okres ten w rzeczywistości trwał od 18 kwietnia 2013 r. do lutego 2015 r.

Podnosząc przytoczone zarzuty, apelująca obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzezuniewinnienie oskarżonegood wszystkich zarzucanych mu czynów objętych zaskarżeniem a z ostrożności procesowej o zaliczenie oskarżonemu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
Obrońca oskarżonegoM. R., działająca z wyboru adwokatM. O., w swojej apelacji przytoczone powyżej rozstrzygnięcie zaskarżyła w całości, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, mianowicie naruszenieart. 7 kpkpoprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wyjaśnień oskarżonegoD. K., przejawiającą się w uznaniu tych wyjaśnień za wiarygodne konsekwentne, logiczne, spójne co jest efektem zupełnie wybiórczego potraktowania materiału dowodowego sprawy i jego oceny dokonanej z pominięciem zasad logicznego rozumowania podczas, gdy analiza treści wyjaśnieńD. K.oraz fakt, iż poprzez odmowę składania wyjaśnień przed Sądem nie można było ich w żaden sposób zweryfikować powodują, że wyjaśnienia jego nie spełniają żadnych z przypisanych im kryteriów kwalifikujących je jako wiarygodny materiał dowodowy

2
będący konsekwencją powyższego naruszenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu żeM. R.swoim zachowaniem wypełnił znamiona wszystkich zarzucanych mu czynów.

Podnosząc przytoczone zarzuty, apelująca obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzezuniewinnienie oskarżonegood zarzuconych mu czynów ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Obrońca oskarżonegoM. P.,wyznaczony mu z urzędu adwokatP. B., w swojej apelacji przytoczone powyżej rozstrzygnięcie zaskarżył w całości, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicieart. 7 k.p.k.polegającą na dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez odmówienie wiarygodności nieprzyznającemu się do sprawstwa i winy oskarżonemuM. P.i wyjaśnieniom poszczególnym współoskarżonym, i to przede wszystkim w zakresie tego, iż treści utrwalonych rozmów telefonicznych i prowadzona przezH. R.działalność dotyczyła wyłącznie handlu kosmetykami, a tym samym, iż przewożone na polecenieH. R.przezM. P.paczki zawierały legalne substancje,

2
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 5 § 2 k.p.k.polegająca na rozstrzygnięciu istniejących w sprawie wątpliwości co do składu chemicznego substancji, przewożonych przezM. P.na niekorzyść oskarżonego, podczas gdy brak zabezpieczenia substancji i niewykonanie specjalistycznych badań fizykochemicznych nie pozwala na sformułowanie kategorycznych wniosków w tym zakresie i przyjęcie ponad wszelką wątpliwość jakie substancje dokładnie na polecenieH. R.przewoziłM. P.i czy ów substancje były tempore criminis substancjami, których obrót był zabroniony przez ustawę karną,

3
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 5 § 2 k.p.k.polegająca na rozstrzygnięciu istniejących w sprawie wątpliwości co do ilości substancji, przewożonych przezM. P.na niekorzyść oskarżonego, podczas gdy brak zabezpieczenia substancji i niewykonanie badań, nie zważenie tych substancji, nie pozwala na sformułowanie kategorycznych wniosków w tym zakresie i przyjęcie ponad wszelką wątpliwość jaką ilość substancji dokładnie przewoziłM. P.,

4
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 5 § 2 k.p.k.polegająca na rozstrzygnięciu istniejących w sprawie wątpliwości co do istnienia domniemanej zorganizowanej grupy przestępczej i udziału w niej oskarżonegoM. P.na Jego niekorzyść,

Z daleko posuniętej ostrożności procesowej - na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd Odwoławczy wyżej opisanych zarzutów – apelujący zarzucił:

5
obrazę prawa materialnegoart. 106 k.k.w zw. zart. 107 § 4 k.k.poprzez jego błędne niezastosowanie i uznanie, iż skazanieM. P.wyrokiem Sądu Rejonowego w Chodzieży z dnia 22 października 2007r. o sygn. II K VI K 370/07 nie uległo zatarciu z mocy prawa, a w konsekwencji błędne ustalenie, iż oskarżony to osoba uprzednio sądownie karana, co niewątpliwie miało wpływ na treść wyroku i wysokość wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i kar łącznych,

6
rażącą surowość wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności, podczas gdy uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, tj. roli jaką miał pełnić oskarżony w przestępczym procederze, przyznania się w części do stawianych zarzutów na etapie postępowania przygotowawczego i złożenia w tym zakresie wyjaśnień, posiadania statusu osoby uprzednio niekaranej, stałego zatrudnienia i zarobkowania po opuszczeniu aresztu śledczego, posiadania dobrej opinii w miejscu pracy przemawiało za wymierzeniem łagodniejszych kar.

Niezależnie od powyższego, apelujący obrońca zarzucił jednocześnie:

7
obrazę prawa materialnego, a mianowicie§ 2 ust. 1 oraz § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduw związku zart. 29 Prawa o adwokaturzeprzez jego błędne niezastosowanie i uznanie, że w przypadku obrony oskarżonegoM. P., tj. w szczególności konieczności zapoznania się z liczącym kilkadziesiąt tomów wielowątkowym i obszernym materiałem sprawy, w tym załączników w postaci kilkunastu teczek osobowych, zapewnieniem - z uwagi na obligatoryjną obronę - stawiennictwa obrońcy na każdym terminie rozprawy, sporządzaniem licznych środków odwoławczych od stosowanego przez blisko trzech lat tymczasowego aresztowania, lektury licznych otrzymywanych pism od oskarżonego, nie zachodzi wypadek uzasadniający zasądzenie na rzecz obrońcy udzielającego pomoc prawną z urzędu oskarżonemuM. P.w wysokości 150 % stawki minimalnej.

Podnosząc przytoczone zarzuty, apelujący obrońca wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku –uniewinnienie oskarżonegood przypisanych mu czynów (w wypadku uwzględniania zarzutów nr 1-4),

2
zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonej kary i wymierzenie za poszczególne przypisane oskarżonemu przestępstwa łagodniejszych kar pozbawienia wolności i grzywien, i w konsekwencji orzeczenia kary łącznej 3 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł. każda (w wypadku uwzględnienia zarzutu nr 5-6].

Niezależnie od powyższego, apelujący wniósł jednocześnie o:

3
zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez zasądzenie na rzecz adw.P. B.kwotę 5.310,- zł. netto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejM. P.w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem I instancji (w wypadku uwzględnienia zarzutu nr 7]

Obrońca oskarżonegoN. T.,działający z wyboru adwokatW. G., w swojej apelacji przytoczone powyżej rozstrzygnięcie zaskarżył w całości, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.,410 k.p.k.i424 § 1 pkt. 1 k.p.k., poprzez brak oceny wyjaśnień oskarżonegoD. K., złożonych przed Sądem na rozprawie, gdzie wycofał się z wcześniejszych wypowiedzi na temat oskarżonegoT.i oparcie się tylko i wyłącznie na wyjaśnieniach tego oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym,

2
obrazę przepisu postępowania tj.art. 7 k.p.k., poprzez niezgodną z zasadą swobodnej oceny dowodów analizę, złożonych przed Sądem, zeznańK. L. (1)i bezkrytyczną ocenę jego wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym,

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżonyT.dopuścił się zarzucanych mu czynów, na podstawie oceny materiałów z kontroli operacyjnej, w przypadku gdy, zgodnie z doświadczeniem życiowym, do umówionego spotkania nie musiało dojść, bądź mogła zostać przekazana mniejsza ilość narkotyków niż umówiona,

4
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że:

a
oskarżonyT.działał z zamiarem bezpośrednim uczestniczenia w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. miał pełną świadomość, że współpracując z oskarżonymH. R.i pośrednio zK. L. (1)orazD. K., przynależy do takiej grupy, zwłaszcza, że wbrew opisowi czynu z pkt. 49 i LXXXIV wyroku, żaden dowód choćby pośrednio nie wskazuje na jego wiedzę w zakresie tego, że grupa miała dokonywać rozprowadzania narkotyków pochodzących z przemytu,

b
stosunki pomiędzy oskarżonymT.aH. R.były takiego rodzaju, żeN. T., pozostawał w stosunku podległości doH. R., charakterystycznym dla zorganizowanej grupy przestępczej,

5
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżonyT.dopuścił się zarzucanych mu czynów, na podstawie oceny materiałów z kontroli operacyjnej, w przypadku gdy oskarżeniT.iH. R., w rozmowach, posługiwali się niejednoznacznymi zwrotami i pojęciami,

6
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na jednoznacznym ustaleniu, że przyjęcie przez oskarżonegoT.narkotyków, oznaczało udział w obrocie i zgodę na przeznaczenie do dalszej sprzedaży, w przypadku gdy dowody wskazują wyraźnie, że oskarżonyT.i inne osoby z rzekomej grupy to osoby uzależnione od narkotyków, które mogli przecież odbierać także na własny użytek jako konsumenci.

Podnosząc przytoczone zarzuty, apelujący obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzezuniewinnienie oskarżonegood wszystkich zarzucanych mu czynów objętych zaskarżeniem.
Obrońca oskarżonychŁ. S. (1)iŁ. M. (1), działający na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa, adwokatA. T., w swojej apelacji przytoczone powyżej rozstrzygnięcie zaskarżył w całości, zarzucając:

I
Na podstawieart.444 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt. 2 k.p.k.zarzucam obrazę przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1
art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k., w związku zart. 2 § 2 k.p.k., w związku zart. 366 § 1 k.p.k.poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności:

a
braku ustaleń czy oskarżonyŁ. S. (1)miał w ogóle jakąkolwiek świadomość przynależności do jakiejkolwiek grupy przestępczej, kto wchodził w jej skład i od kiedy, a także jaką rolę pełniły pozostałe osoby rzekomo wchodzące w skład tejże grupy przestępczej, a dokonanie których to ustaleń było i jest konieczne w świetle przypisywanego oskarżonemuŁ. S.zarzutu zart. 258 § 1 k.k.;

b
braku ustaleń przez Sąd I instancji komu, kiedy i w jakich okolicznościach oskarżonyŁ. S. (1)miałby zbyć albo przekazać nieodpłatnie innym osobom rzekome narkotyki nabywane od oskarżonegoH. R., a dokonanie których to ustaleń było i jest konieczne w świetle przypisywanego oskarżonemuŁ. S.zarzutu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;

c
braku ustaleń przez Sąd I instancji komu kiedy i w jakich okolicznościach oskarżonyŁ. M. (1)miałby zbyć albo przekazać nieodpłatnie innym osobom rzekome narkotyki nabywane od oskarżonegoH. R., a dokonanie których to ustaleń było i jest konieczne w świetle przypisywanego oskarżonemuŁ. M.zarzutu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;

2

art. 7 k.p.k.w zw. zart. 424 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 19 ust. 15c ustawy o policjipoprzez poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie w odniesieniu do zarzucanych oskarżonemuŁ. S. (1)w pkt. XCV - XCVIII czynów, a w przypadku oskarżonegoŁ. M. (1)w pkt.CXII - CXIV czynów w oparciu o materiały uzyskane w toku kontroli operacyjnej pod kryptonimem(...),(...)stosowanej wobec oskarżonegoH. R., w sytuacji gdy :

a
nie zostały wydane zgody następcze wobec oskarżonegoŁ. S. (1)i oskarżonegoŁ. M. (1)pozwalających na wykorzystanie tych materiałów jako dowodów w zakresie stawianych moimM.zarzutów;

b
w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zostało przywołane jakiekolwiek stwierdzenie, które odnosiłoby się do kwestii legalnego i zgodnego z wymogami procedury karnej wykorzystania materiałów uzyskanych w toku kontroli operacyjnej prowadzonej wobec oskarżonegoH. R.w zakresie zarzutów formułowanych wobec oskarżonegoŁ. S. (1)i oskarżonegoŁ. M. (1), co tym samym prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż dowód ten nie może być podstawą ustaleń faktycznych w sprawie p-ko moimM.i w konsekwencji czyni ustalenia faktyczne odnośnie czynów opisanych w pkt. XCV-XCVIII, CXII-CXIV dowolnymi i nieznajdującymi oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym;

3
art. 4 k.p.k.w związku zart. 7 k.p.k.i w związku zart. 424 k.p.k.poprzez jednostronną i nacechowaną brakiem obiektywizmu ocenę materiału dowodowego wyrażającą się w pominięciu tych fragmentów wyjaśnień współoskarżonych oraz zeznań świadków, które świadczą o niewinności oskarżonegoŁ. S. (1), o braku zamiaru popełnienia przez niego przestępstwz ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez:

a
uznanie, iż oskarżonyŁ. S. (1)przystąpił do grupy przestępczej kierowanej przez oskarżonegoH. R.w styczniu 2013 roku, co ma zdaniem Sądu I instancji wynikać z jednej rozmowy telefonicznej i uznanie za niewiarygodne wyjaśnieńŁ. S. (1)w zakresie w jakim zakwestionował on zasadność stawianych mu zarzutów, w sytuacji gdy ustalenie zamiaru przystąpienia do grupy w oparciu o zebrany materiał dowodowy jest niemożliwe, zwłaszcza w oparciu o materiały z kontroli operacyjnej prowadzonej pod kryptonimem(...)z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych odnośnie wykorzystania tych materiałów, jak również z uwagi na brak jakichkolwiek innych dowodów świadczących o woli uczestnictwa oskarżonego w strukturach grupy;

b

    przyjęcie, iżŁ. S. (1)dopuścił się czynów z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w oparciu o zarejestrowane rozmowy w ramach kontroli operacyjnej pod kryptonimem(...)i(...), zwłaszcza czynów z art. 56 ust. 1 i ust. 3 o przeciwdziałaniu narkomani, w sytuacji gdy z treści tych rozmów nie wynika, aby ich przedmiotem były jakiekolwiek środki odurzające czy psychotropowe, a brak jest jakiegokolwiek innego dowodu świadczącego na niekorzyść oskarżonegoŁ. S. (1)w tym zakresie;

c
przyjęcie, iżŁ. S. (1)czynił przygotowania do popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii opisanego w pkt. XCIX poprzez uczestnictwo w porcjowaniu narkotyków w pokoju whotelu (...), w sytuacji gdy materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie tego rodzaju jednoznacznego i kategorycznego wniosku;

4
art. 4 k.p.k.w związku zart. 7 k.p.k.i w związku zart. 424 k.p.k.poprzez przyjęcie, iż z materiałów uzyskanych w toku kontroli operacyjnej stosowanej wobec oskarżonegoH. R.wynika, iż przedmiotem rozmów były transakcje narkotykowe z oskarżonymŁ. M. (1), w sytuacji gdy żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie wskazuje, aby pod pojęciem określeniem liczbowym 50, 90 czy 180 miałby by kryć się jakiekolwiek narkotyki, a w szczególności aby te rozmowy dotyczyły marihuany;

II
a które to naruszenia przepisów postępowania karnego skutkowały błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mających wpływ na jego treść sprowadzających się do mylnego uznania, iż oskarżonyŁ. S. (1)był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się obrotem środkami odurzającymi i psychotropowymi, w sytuacji gdy materiał dowodowy nie dał podstaw do przyjęcia aby miał on świadomość istnienia i swojej przynależności do tej grupy przestępczej, aby podlegał w zakresie rzekomych swoich działań kierownictwu oskarżonegoH. R.i realizował jego polecenia, wytyczne odnośnie zarzucanych mu przestępstw, jak również aby obaj oskarżeni -Ł. S. (1)iŁ. M. (1)brali udział w obrocie środkami odurzającymi i psychotropowymi.

Podnosząc przytoczone zarzuty, apelujący obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku iuniewinnienie oskarżonychod stawianych im zarzutów,ewentualnie za daleko idącej ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Poznaniu.
Obrońca oskarżonegoJ. S. (1),wyznaczony mu z urzędu adwokatR. M., zastępowany przez obrońcą substytucyjnego, adwokatJ. W., w swojej apelacji przytoczone powyżej rozstrzygnięcie zaskarżył w całości, zarzucając:

1
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, o jestart. 7 k.p.k.poprzez pominięcie przy ocenie zebranego materiału dowodowego dowodów z:

a
dokumentów to jest z Umowy pożyczki z dnia 18 stycznia 2013r. oraz wyciągu z rachunku bankowego oskarżonego za okres od 1 stycznia 2013r. do 1 lutego 2013r.;

b
zeznań świadkaR. K.

z których to dowodów jednoznacznie wynika, że w okresie w którym oskarżony miał dokonać czynu z art. 55 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, oskarżony przebywał w Polsce zatem nie mógł w tym samym czasie dokonać czynu polegającego na przywozie do Polski środków odurzających zakupionych na terenie Holandii;

2
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, o jestart. 7 k.p.k.poprzez odmowę dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w zakresie:

a
w który wskazał, że z uwagi na ilość posiadanych telefonów, oskarżony pozostawił telefon, który logował się na terenie Holandii w samochodzie markip. (...)należącym do oskarżonego, w którym to samochodzie nie było jednak samego oskarżonegoJ. S. (1);

b
w którym wskazał, że wielokrotnie pożyczał samochód markip. (...)oskarżonemuM. R.[co zostało przez oskarżonegoM. R.potwierdzone] i nie miał wiedzy w jaki sposób samochód jest użytkowany, zatem bezzasadnym jest uznanie, że oskarżony popełnił czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. z art. 55 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii skoro nie miał wiedzy w jaki sposób oskarżonyM. R.użytkuje pożyczony samochód;

c
w którym wskazał, że oskarżonyM. R.świadczył pracę na rzecz oskarżonego w miejscu prowadzenia działalności w którym nie świadczyła pracy świadekA. W.[zatem świadekA. W.nie mógł widywaćM. R., a świadek sama przyznała, że oskarżonyJ. S. (1)prowadził działalność gospodarczą w dwóch miejscach, zaś ona pracowała tylko w jednym];

d
w którym wskazał, że nie znaK. L. (1)i nigdy nie sprzedał mu żadnych środków odurzających, podczas gdy świadek na rozprawie zeznał, iż nie zna oskarżonegoJ. S. (1)zaś w trakcie postępowania przygotowawczego świadek kilkukrotnie zmieniał swoje zeznania;

3
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, o jestart. 7 k.p.k.poprzez odmowę dania wiary wyjaśnieniom oskarżonegoM. R., w zakresie w jakim wyjaśnił, że świadczył pracę na rzecz oskarżonegoJ. S. (1)oraz wielokrotnie pożyczał samochód markip. (...)od oskarżonego i nie tłumaczył oskarżonemu w jaki sposób samochód będzie użytkowany;

4
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, o jestart. 7 k.p.k.poprzez pominięcie zeznań świadkaA. W.w części w jakiej świadek zeznała, że oskarżonyJ. S. (1)prowadził działalność gospodarczą w dwóch miejscach, zatem świadek jako pracownik oskarżonego pracujący tylko w jednym z tych miejsc mogła nie mieć wiedzy, żeM. R.świadczy pracę dla oskarżonego w drugim miejscu;

5
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, o jestart. 7 k.p.k.poprzez danie wiary zeznaniom świadkaK. L. (1), który na etapie przygotowawczego zeznał, że oskarżony sprzedał mu substancje odurzające, podczas gdy świadek trzykrotnie zmieniał zeznania zaś na rozprawie wskazał, że nie zna oskarżonego i widzi go pierwszy raz w życiu.

Podnosząc przytoczone zarzuty, autorka apelacji wniosła o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w całości iuniewinnienie oskarżonegood zarzucanych mu czynów;

2
zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przygotowawczym oraz przed sądem I i II instancji nieopłaconych nawet w części.

Obrońca oskarżonegoŁ. H., działający na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa, adwokatP. P., w swojej apelacji przytoczone powyżej rozstrzygnięcie zaskarżył w całości, zarzucając:
1. naruszenieart. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu w postaci wyjaśnieńM. P.i uznania ich za wiarygodne wyłącznie we fragmencie, w którym wskazuje on na osobę(...)jako osobę, która miała jechać razem z nim do Holandii, jednocześnie całkowicie pomija wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim ten wskazuje, że rzekomy(...)nie wiedział po co jedzie do Holandii,

2
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iżŁ. H.w dniu 18 kwietnia 2013 r. dokonał przywozu do Polski zakupionych w Holandii środków odurzających w sytuacji, gdy w materiale dowodowym brak jest potwierdzenia, abyŁ. H.faktycznie był w Holandii tego dnia.

Z daleko idącej ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu, apelujący zarzucił:

3
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż osoba opisywana jako(...)działała w celu osiągnięcia korzyści i miał świadomość co jest celem wyjazdu do Holandii w sytuacji, gdy przeczą temu wyjaśnienia samegoM. P.jak i okoliczności związane z samym zatrzymaniem osób, które miały przywieźć narkotyki do Polski.

Podnosząc przytoczone zarzuty, apelujący obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia iuniewinnienie oskarżonegood stawianego mu zarzutu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacje okazały się bezzasadne.
Zawarte w nich zarzuty, pomimo zakwalifikowania ich zarówno jako błąd w ustaleniach faktycznych, jak i naruszenie procedury, stanowiły w istocie polemikę z dokonaną przez Sąd I instancji oceną dowodów, a właściwie kluczowych w sprawie dowodów – z wyjaśnień i zeznańD. K.iK. L. (2). Apelujący bowiem nie tylko zdawali się ignorować istnienie innych dowodów sprawstwa i winy oskarżonych, ale kwestionowali sądową oceną wymienionych kluczowych w sprawie dowodów, nie wskazującde factokonkretnych uchybień w procedowaniu Sądu, a ograniczając się do zarzucenia naruszenia generalnych zasad procesowych, bądź też powołując się na uchybienia co prawda skonkretyzowane, ale rzeczywiście nieistniejące.
Tymczasem – odnośnie pierwszego z wymienionych schematów sformułowania zarzutu naruszenia procedury, wskazać należało, że wykazanie naruszenia generalnych zasad procesowych, ujętych wart. 4 k.p.k., czyart. 7 k.p.k., wymaga uprzedniego dowiedzenia, że Sąd uchybił konkretnym (szczegółowym) regułom procedowania, w tym np. wymogowi oparcia ustaleń na całości materiału dowodowego wprowadzonego do procesu, czy konieczności oceny poszczególnych dowodów z poszanowaniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego, czy logiki. Bez uprzedniego wykazania takich skonkretyzowanych błędów proceduralnych Sądu, zarzucenie naruszenia generalnych zasad procesowych pozostaje gołosłownym twierdzeniem apelującego, podobnie – jak niewykazanie jakiegokolwiek naruszenia procedury, czyni dowolnym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
Odnośnie zaś drugiego sposobu formułowania zarzutów naruszenia procedury, to jest dowodzenia uchybienia przez Sąd I instancji skonkretyzowanym (szczegółowym) regułom procesowym, to jakkolwiek zarzuty takie pojawiły się w niektórych z apelacji obrończych, to – jak nadmieniono powyżej, a co omówione zostanie w dalszej części niniejszych rozważań – wszystkie wytknięte uchybienia procedurze okazały się niebyłe. Stwierdzić zatem należało, że obrońcy dostrzegali wadliwość postępowania dowodowego – a w rezultacie ustaleń faktycznych – tam, gdzie wynik sądowej oceny dowodów różnił się od ich własnej.
Wspomnianym skonkretyzowanym przez apelującego, ale faktycznie niebyłym uchybieniem proceduralnym, jakiego dopuścić się miał Sąd I instancji, było zarzucone przez obrońcę oskarżonychŁ. S. (1)iŁ. M. (1), naruszenieart. 7 k.p.k.w zw. zart. 424 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 19 ust. 15c ustawy o policji, poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o materiały uzyskane w toku

    kontroli operacyjnej pod kryptonimem(...),(...),
(...)stosowanej wobec oskarżonegoH. R., pomimo iż nie zostały wydane zgody następcze wobec oskarżonegoŁ. S. (1)i oskarżonegoŁ. M. (1). Apelujący obrońca wyraźnie przeoczył, że w materiałach kontroli operacyjnej o wymienionych kryptonimach znajdowały się dwa postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r., udzielające zgody na prowadzenie w ramach kontroli(...),(...)i(...)podsłuchu telefonu o nr(...)którym posługiwał się oskarżonyŁ. S. (1)oraz w ramach kontroli(...)– podsłuchu telefonu o nr(...)i(...)którymi posługiwał się oskarżonyŁ. M. (1). Dodać należało, że analogiczne zgody dotyczyły numerów telefonów, którymi posługiwali się pozostali oskarżeni w sprawie, z którymi kontaktował się telefonicznieH. R..
Wspomniane materiały kontroli operacyjnej stanowiły zatem w pełni legalne dowody, a Sąd I instancji opierając na nich rozstrzygnięcie – wbrew stanowisku apelującego obrońcy – nie naruszyłart. 410 k.p.k.Podkreślenia wymagało przy tym, że był to materiał dowodowy bogaty w istotne szczegóły i słusznie uznany został przez Sąd I instancji za miarodajny w zakresie potwierdzenia sprawstwa i winy oskarżonych.
Oceniając zasadność podniesionych w apelacjach zarzutów dotyczących przypisanych oskarżonym czynów narkotykowych, zauważyć należało, że istotą tych zarzutów było kwestionowanie prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancjioceny kluczowych w sprawie dowodów z wyjaśnieńD. K.i zeznańK. L. (1). Zważywszy bowiem na treść wymienionych dowodów – bogatą w szczegóły istotne dla rozstrzygnięcia – co w połączeniu z materiałem z kontroli operacyjnych, dostarczało wyczerpujących podstaw do odtworzenia zdarzeń składających się na zarzuconą oskarżonym przestępczą działalność narkotykową – stanowisko obrońców, forsujących tezę o niewinności oskarżonych, miało sens jedynie w przypadku wykazania niewiarygodności tych dowodów. W przypadku zaś uznania owych dowodów za wiarygodne, stanowiska apelujących obrońców okazałyby się rażąco dowolne i nieskuteczne. Wbrew jednakże oczekiwaniom apelujących obrońców, kontrola instancyjna wykazała, że we wszystkich przypadkach zarzuty skierowane przeciwko ocenie wymienionych dowodów nie zasługiwały na uwzględnienie, a popierająca je argumentacja obrońców okazała się w całości chybiona.
Apelujący obrońcy oskarżonychM. R.,J. S. (1),H. R.,N. T.,Ł. S. (1)iŁ. M. (3)nie mieli zatem racji zarzucając naruszenie generalnej zasady procesowej ujętej wart. 7 k.p.k.– w przypadku czterech ostatnich powiązane z zarzutem naruszeniaart. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.– mające polegać napominięciu przez Sąd I instancjiwskazywanych w apelacjach fragmentów wyjaśnieńD. K.i zeznańK. L. (1), o korzystnej dla oskarżonych wymowie. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazywała jednoznacznie, że żaden z wymienionych w apelacjach fragmentów dowodów (podobnie jak żaden z innych dowodów, których pominięcie apelujący zarzucili) nie został przez Sąd I instancji pominięty. O pominięciu dowodu można bowiem mówić w sytuacji, gdy Sąd przeprowadziwszy dowód na rozprawie, nie poddaje go następnie ocenie w procesie wyrokowania. Tymczasem Sąd I instancji odniósł się do wszystkich wprowadzonych do procesu dowodów – także tych eksponowanych w zarzutach apelacji – poddał je analizie i dał temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Jedynie wynik dokonanej przez Sąd oceny dowodów, różnił się od wniosków forsowanych przez obronę. Autorzy apelacji w sposób oczywiście mylny utożsamili zatem sytuację pominięcia danego dowodu, z przypadkiem różnicy w jego ocenie.
Nie mogło być zatem mowy o pominięciu wyjaśnieńD. K.złożonych na rozprawie, w których – jak twierdzili apelujący obrońcy oskarżonychH. T.iN. T.– wycofać się on miał z wcześniejszych swoich wypowiedzi obciążających oskarżony. Uwadze apelujących umknęło wyraźnie, żeD. K.przesłuchiwany na rozprawie przed Sądem w dniu 18 września 2014 r. – przyznał się do stawianych mu zarzutów, oświadczając, że nie chce składać wyjaśnień ponieważpodtrzymuje wszystko co powiedział w trakcie postępowania przygotowawczego(k. 2368-2370 t. XII). Dodać zaś należało, że w trakcie postępowania przygotowawczego,D. K.złożył obszerne wyjaśnienia, w których podawał liczne szczegóły zdarzeń objętych postawionymi oskarżonym zarzutami, w tym opisywał role i działania oskarżonych w ramach procederu narkotykowego. Przy czym przypadek częściowego wycofania się przezD. K.z wyjaśnień obciążających faktycznie miał miejsce – ale w toku śledztwa, nie rozprawy – i polegał na tym, że podczas jednego z kolejnych przesłuchań podał on, że podtrzymuje, to co wyjaśniał dotychczas, ale dodał, że nie wie czyT.handlował narkotykami dlaH.(k. 273-274 teczki osobowej nr 8). Taka wypowiedźD. K.nie była jednak wystarczająca do tego by – jak chciał apelujący – ekskulpować oskarżonegoT.od zarzuconego mu udziału w handlu narkotykami. Wypowiedź ta była bowiem odosobniona, wyrażona w formie mało stanowczej, przede wszystkim sprzeczna zaś z wcześniejszymi (i późniejszymi) relacjami procesowymiK., w których jednoznacznie wskazywał on na udział i role poszczególnych oskarżonych w przestępczym procederze. Zauważyć również należało, że w przypadku omawianej pojedynczej wypowiedzi, oskarżonyK.nie wyjaśnił w żaden sposób przyczyny nagłej utraty wiedzy, co do działań oskarżonegoT..
Z kolei w przypadkuK. L. (1), to faktycznie – jak podkreślali apelujący obrońcy – przesłuchiwany jako świadek na rozprawie w dniu 23 września 2014 r., podał, że w jego przesłuchaniu w charakterze podejrzanego ilości narkotyków były zawyżane, prokurator nie słuchał jego wyjaśnień, że chodziło o perfumy lub środki czystości albo o pożyczone pieniądze a nie o narkotyki, jak również że do wielu transakcji, o których mowa w nagranych rozmowach nie doszło. I w tym jednak przypadku przytoczonyfragment nie został przez Sąd I instancji pominięty, ale uznany za niewiarygodny (vide:str. 106-107 uzasadnienia zaskarżonego wyroku)– a zatem oceniony, tyle że odmiennie niż chcieli tego apelujący. Ocenę Sądu I instancji należało podzielić.
Jak trafnie wskazał bowiem Sąd I instancji, pomimo owych rzekomych przeinaczeń,K. L. (1)podpisywał protokoły, nie domagając się ich sprostowania. NadtoK. L. (1), zanegował – i to jedynie częściowo – ilości narkotyków objęte transakcjami z udziałemT., dopiero w swoich późniejszych zeznaniach w toku śledztwa, a przyczyna zanegowania wcześniej opisanych transakcji obejmujących większe ilości narkotyków, nie została przez świadka w żaden sposób wytłumaczona. Co więcej w protokołach dwóch ostatnich zeznań świadka (wówczas podejrzanego) ze śledztwa, zapisane zostały wypowiedzi zeznającego obejmujące owe mniejsze ilości narkotyków oraz wskazanie, że ilości były mniejsze niż świadek podawał wcześniej. Niewiarygodne były zatem wypowiedziL.z rozprawy, że prokurator zapisywał informacje niezgodnie z tym, co świadek podawał – skoro w protokołach późniejszych zeznaniach uwzględniono zmienioną wersję świadka. Okoliczności te nakazywały podzielić ocenę zeznańK. L. (1)przyjętą przez Sąd I instancji, że to pierwsza wersja odzwierciedlała fakty, druga zaś zmierzała do umniejszenia odpowiedzialności swojej i współdziałających.
Równie nieuprawnione było stanowisko apelujących obrońców, szczególnie wyeksponowane w apelacjach obrońców oskarżonychH.iM. R.orazN. T., którzy uzasadnienia dla swojej tezy o nieprawdziwości relacji procesowychK. L. (1)iD. K.upatrywaliw motywacji wymienionych, mających jakoby dążyć do poprawy swojej sytuacji procesowej nawet za cenę podawania nieprawdy. Tymczasem o ile bezspornym było, że obaj wymienieni chcąc zyskać status tzw. małego świadka koronnego, w sposób oczywisty mieli interes prawny w tym, by dostarczyć organom ścigania nieznanych informacji o czynach i sprawcach związanych z ich własną przestępczą działalnością, to jednak twierdzenia obrony, jakoby realizując swój cel procesowy, prezentowali oni zmyśloną narrację, fałszywie oskarżając innych oskarżonych w sprawie – nie zostało przez apelujących wykazane. W zakresie omawianego zarzutu, apelujący obrońcy poprzestali bowiem na prezentacji wywodu, który sprowadzał się do myśli, że fałszywe oskarżanie innych osób i zmyślanie faktów w sposób niejako naturalny wynika z dążenia oskarżonego do uzyskania legalnych korzyści procesowych w postępowaniu karnym.
Myślenie takie pomijało jednak okoliczność, że w interesieK. L. (1)iD. K.było przedstawienie organom ścigania jak największej ilości informacji przydatnych procesowo, a więc prawdziwych i dających się skutecznie zweryfikować w toku postępowania dowodowego, tylko takie bowiem informacje spełniają kryteria, o których mowa wart. 60 § 4 k.k., warunkując tym samym możliwość uzyskania przez oskarżonych wskazanych w tym przepisie korzyści procesowych.
Omawiane wywody apelacji abstrahowały też od bezspornej okoliczności, że zarównoK. L. (1), jak iD. K.będący osobami ściśle związanymi z narkotykowym środowiskiem przestępczym i uczestniczącymi w tym samym przestępczym procederze, który zarzucony został oskarżonym bronionym przez autorów apelacji – mieli faktyczne możliwości posiąść wiedzę o czynach tychże oskarżonych. Ze swej istoty błędne logicznie było zatem rozumowanie apelujących obrońców, upatrujących w bezspornym fakcie dążenia przezK. L. (1)iD. K.do polepszenia swojej sytuacji procesowej, niezawodnej przesłanki wniosku o tym, że obciążając współoskarżonych w sprawie, podawali oni nieprawdę. Wnioskowanie takie ignorowało wszystkie ujawnione w toku postępowania przed Sądem I instancji – a omówione także poniżej – okoliczności wskazujące na pozytywną weryfikację dowodową treści relacji procesowych wymienionych. Z okoliczności tych wynikało, że dowód z wyjaśnieńD. K.i zeznańK. L. (1)– wbrew twierdzeniom apelujących obrońców – nie tylko nie był sprzeczny z żadnym innym wiarygodnym dowodem, ale też w zakresie poszczególnych objętych nim faktów, znajdował potwierdzenie w treści innych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym w szczególności w przywołanym na wstępie materiałem z kontroli operacyjnej.
W szczególności podkreślenia wymagało, iż wiarygodności wyjaśnieńD. K.i zeznańK. L. (1)nie podważały skutecznie wyjaśnienia oskarżonych, które – choć przeciwne w swej treści – w zakresie przeczenia sprawstwu i winie oskarżonych, prawidłowo uznane zostały przez Sąd I instancji za niewiarygodne.
Wobec powyższego, Sąd I instancji był w pełni uprawniony do uznania omawianych zeznań i wyjaśnień za kluczowe dowody w sprawie i uznania ich za miarodajne źródło okoliczności, na których oparto rozstrzygniecie w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonych. Podkreślenia wymagało przy tym, że w tych fragmentach, w których relacje procesowe wymienionych, nawet uzupełnione treścią innych dowodów (jak np. wspomnianych materiałów z kontroli operacyjnej), nie dostarczyły jednoznacznych lub wystarczających informacji, co do szczegółów czynów zarzuconych oskarżonym, Sąd I instancji prawidłowo stosując nakaz zart. 5 § 2 k.p.k., przyjął wersję korzystniejszą dla sprawcy (o czym mowa będzie w dalszej części niniejszych rozważań).
Wbrew zatem oczekiwaniom apelujących – jak częściowo była już o tym mowa – kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała, że to ocena dowodów (w tym wyjaśnieńD. K.i zeznańK. L. (1)) dokonana przez Sąd I instancji, nie zaś zaprezentowana przez obronę, spełniała wymogi oceny swobodnej. Przeczyło to zasadności wytkniętego w apelacjach zarzutu naruszenia generalnej zasady procesowej ujętej wart. 7 k.p.k.
Tymczasem uprzednie dowiedzenie, że Sąd I instancji ustalając fakty, naruszył ustalone zasady procesowe, stanowi warunek konieczny wykazaniabłędów w ustaleniach faktycznych– które licznie wytknęli apelujący. Błąd w ustaleniach faktycznych nie może bowiem wynikać wyłącznie z wątpliwości strony, czy też z przyjęcia przez nią odmiennej wersji zdarzeń, ale musi mieć konkretną przyczynę, a przyczyną taką jest właśnie naruszenie reguł procedowania, w tym np. pominięcie przez sąd niektórych dowodów, albo przeciwnie – oparcie się na dowodach niewprowadzonych do procesu, czy też w końcu dokonanie tychże dowodów wadliwej oceny – to jest odbywającej się z przekroczeniem granice swobodnej ich oceny, a zatem np. obrażającej zasady logicznego rozumowania, zasady wiedzy, czy doświadczenia życiowego. Apelujący jednakże – jak częściowo wskazano już powyżej – nie wykazali konkretnych uchybień procesowych Sądu I instancji. Tym samym nie mogli też skutecznie wytykać Sądowi I instancji błędów w ustaleniach faktycznych. Przy czym stanowisko apelujących było tym bardziej nieuprawnione, że głównymde factoargumentem mającym dowodzić wadliwego ustalenia przez Sąd I instancji poszczególnych faktów, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie, było to, że oskarżeni okoliczności te negowali. Tymczasem prosta afirmacja relacji procesowych oskarżonych nie mogła skutecznie podważyć ustaleń Sądu I instancji. Okoliczności opisane w wyjaśnieniach oskarżonych nie znajdowały bowiem potwierdzenia w innych zgromadzonych w sprawie dowodach, a nawet pozostawały z ich wymową w sprzeczności.
I tak, obrońca oskarżonegoŁ. S. (1)w pełni dowolnie twierdził, jakoby z utrwalonej treści rozmów pomiędzy oskarżonymH. R., a wymienionym oskarżonym nie wynikałstosunek podległości, właściwy dla struktury zorganizowanej grupy przestępczej,tego ostatniego względem kierownika grupy. W tym zakresie wystarczających dowodów takiej podległości dostarczała treść rozmów ujawnionych na poszczególnych kartach materiałów kontroli operacyjnej o kryptonimie(...):
- k. 25 – rozmowa z dnia 23 stycznia 2013 r., godz. 10.38 pomiędzyH. R.aŁ. S. (1)(nrtel. (...)), w którejR.wydajeS.stanowcze polecenie natychmiastowego stawienia się po odbiór narkotyków („chcesz się wykazać […] mogę ci zostawić 75 […] wyłaź; już teraz”);
- k. 29 v. – rozmowa z dnia 23 stycznia 2013 r., godz. 15.27, kiedy toS.(nr(...)) dzwoni doR., a ten ostatni wydaje mu polecenia co do zaangażowaniaM.i dokonywanych rozliczeń („wtedy weź możesz podbić doM.i powiedz, że jak coś to ja kazałem ci dać 5 dych”);
- k. 39 – rozmowa z dnia 25 stycznia 2013 r., godz. 14.30 –R.dzwoni doS.(nr(...)) i udziela mu reprymendy za to, że nie odwiózł na miejsce pożyczonej wagi, wymaga żeby odwiózł ją natychmiast, aS.się tłumaczy;
- k. 58 – SMS z 30 stycznia 2013 r., godz. 10.26, któryS.wysyła z nr(...)doH. R., nazywając do „szefem” i deklarując chęć rozliczeń („Cześć szefie, czekam z sianem”);
- k. 167v. - rozmowa z 31 marca 2013 r., godz. 18.07 – kiedy toM. R.dzwoni doH. R.i uzgadniają, żeS.((...)) będzie miał dwie dychy dlaS., aH. R.za pośrednictwem swojego brata wydajeS.polecenie;
- k. 175v. – rozmowa z 3 kwietnia 2013 r. godz. 10.27 – w którejS.(nrtel (...)), ostrzegaH. R.o policji na trasie.
Przytoczone fragmenty utrwalonych rozmów w sposób jednoznaczny zawierały polecenia wydawane – niejednokrotnie w bardzo stanowczej i bynajmniej nie kurtuazyjnej formie – przezH. R.oskarżonemuS., zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innego oskarżonego oraz odzwierciedlały po stronieS.stosunek lojalności (ostrzeżenie) i podległości (tłumaczenie się ze swoich działań, reagowanie na polecenia, nie wyrażanie sprzeciwu wobec nieuprzejmej formy wydawanych poleceń). Omawiane stanowisko apelującego obrońcy, który w przytoczonych rozmowach nie chciał dostrzec odzwierciedlenia hierarchicznego podporządkowania pomiędzy oskarżonymi, typowego dla funkcjonowania grupy przestępczej, w konfrontacji z treścią tych rozmów, jawiło się zatem jako niezasadne.
Dodać należało, że oczywiście bezzasadne było stanowisko apelującego obrońcy wymienionych dwóch oskarżonych, jakby dla ustalenia istnienia i funkcjonowania zorganizowanej grupy przestępczej, koniecznym było, by potwierdzenie tych faktów zostało wprost wyartykułowane przez osobowe źródła dowodowe. To bowiem nie wyrażone przez oskarżonych, czy świadków oceny i interpretacja rzeczywistości stanowią miarodajną podstawę dowodową i faktyczną do stwierdzenia istnienia grupy przestępczej, ale dokonywana przez Sąd ocena całokształtu okoliczności faktycznych wynikających z różnych dowodów (w tym także osobowych), które wskazywać muszą na zaistnienie w rzeczywistości wykładników istnienia takiej grupy. W przedmiotowej zaś sprawie – jak wynikało chociażby z treści przytoczonych rozmów telefonicznych, wystąpiły takie okoliczności, jak podporządkowanie współoskarżonych kierownikowi grupy oraz wiodąca i w pełni decyzyjna rola tego ostatniego w planowaniu i realizacji przestępczego przedsięwzięcia.
Zauważyć również należało – co wyraźnie umknęło uwadze wymienionego apelującego – że w przedmiotowej sprawie kluczowe dowody pochodzące z osobowych źródeł dowodowych, to jest relacje procesoweD. K.iK. L. (1)także zawierały informacje stanowiące istotny element podstawy faktycznej ustaleń w zakresie grupy przestępczej. Pierwszy z wymienionych, opisując funkcjonowanie przedmiotowego procederu narkotykowego, wprost podawał bowiem, że to

H. R.sprzedawał narkotyki wC.
, pozostali zaś współoskarżeni, o których wyjaśniał, w tymM. R.,M. P., czyN. T.pozycjonowani byli w jego wyjaśnieniach, wyłącznie jako
    osoby pracujące dlaH., czy rozprowadzające dla niego narkotyki(k. 111-114 teczki osobowej nr 8, t. I i II). Z kolei drugi z wymienionych w swoich zeznaniach, opisując ów proceder, wprost podawał, że

H. R.miał swoją „ekipę” w tymM.[R.],P.[P.] i(...)[S.](k. 30-32 teczki osobowej nr 7).
Analogiczna sytuacja dotyczyła oskarżonego

M. P.
, którego obrońca również zakwestionował ustalenia Sądu I instancji co do okoliczności wskazujących na hierarchiczną podległość, właściwą dla warunków zorganizowanej grupy przestępczej, tego oskarżonego względemH. R.. W tym wypadku o prawidłowości stanowiska Sądu I instancji świadczyła treść rozmowy utrwalonej w ramach kontroli operacyjnej(...)na k. 174 – rozmowy z 3 kwietnia 2013 r. godz. 8.27, podczas którejH. R.dzwoni do oskarżonegoP.na jego nrtel. (...)i

    wydaje mu wyraźne polecenieby ten natychmiast przyjechał do niego busem. Ustalenie w przedmiocie stosunku podległości oskarżonegoP.względemH. R.znajdowało pełne poparcie także w treści wyjaśnień współoskarżonegoD. K., który wprost podał, żeP.

    „był na każde zawołanieH.”. Wymieniony podał ponadto, opisując proceder przywozu narkotyków z Holandii, że

    „za każdym razem organizował wszystkoH.[…]H.nigdy nie jechał z towarem, wszystko było w samochodzie, którym kierował(...)[P.], było ustalone, że w razie wpadki on bierze wszystko na siebie, z(...)zawsze jeździłM.”(k. 111-114 teczki osobowej nr 8, t. I i II). Okoliczności powyższe dostarczały Sądowi I instancji wystarczających podstaw do sformułowania konkluzji nie tylko o uprzywilejowanej, kierowniczej roli oskarżonegoH. R.w gronie wpółsprawców, ale też o podległości innych oskarżonych (w tymP.iM. R.) względemH. R., podległości wykraczającej przy tym poza relacje wynikające ze znajomości, koleżeństwa, czy zaangażowania we wspólne przedsięwzięcie przestępcze.
Dodać należało, że w przypadku oskarżonegoP., jego działanie pod dyktandoH. R.potwierdzały też zeznaniaK. L. (1)(k. 30-32 teczki osobowej nr 7), który podał, że narkotyki odbierał od niego też(...)[P.], który miał w tym zakresiewytyczne odH. R.. Konkluzja taka wynikała także z wyjaśnień samego oskarżonegoM. P., który podczas jednego z przesłuchań podał:„zawoziłem na polecenie (prostują na prośbę)H.narkotykiL.”(k. 791-793). Wynikało stąd, że składając wyjaśnienia oskarżonyP.spontanicznie, w pierwszym odruchu mówił o wykonywaniu poleceńR., dopiero zaś po chwili prostował tę wypowiedź. Nakazywało to przyjąć, że owego sprostowania oskarżony dokonał dopiero po przeprowadzeniu refleksji w przedmiocie własnych interesów procesowych.
Kwestionowanie istnienia dowodów wskazujących na funkcjonowanie grupy przestępczej i udział w niej poszczególnych oskarżonych, okazało się nieskuteczne także w przypadku apelujących obrończyń oskarżonychH. R.iM. R.. Wbrew stanowisku apelujących, to nie wyłącznie nagranie jednej rozmowy telefonicznej, w którejL.określiłH. R.mianem „szefa”, dały Sądowi I instancji podstawy do poczynienia ustaleń w przedmiocie owej grupy. Jak wskazano powyżej, rozmów takich było więcej. A potwierdzały one, że toH. R.był inicjatorem przestępczego procederu i odgrywał w zakresie jego realizacji rolę decyzyjną oraz że postrzegany był jako „właściciel interesu” inni zaś oskarżeni, jako jego „pracownicy”. Przytoczone rozmowy telefoniczne oraz relacje procesoweK.iL.potwierdzały także stosunek podległości poszczególnych oskarżonych względemH. R., wydawanie poleceń przez tego oskarżonego innym sprawcom, bezpośrednio, bądź za pośrednictwem współoskarżonych, jak również wskazujących na fakt, że poszczególni oskarżeni nie tylko się znali i realizowali wspólnie akcje przestępcze, ale gotowi byli wypełniać poleceniaH. R.i realizować poszczególne zalecone i nadzorowane przez niego przedsięwzięcia. Treść tych rozmów utrwalonych w toku kontroli operacyjnej, w omawianym zakresie znajdowała potwierdzenie w osobowych źródłach dowodowych, jak choćby we wspomnianych zeznaniachK. L. (2)i wyjaśnieniachD. K., z których wynikało, że współoskarżeni nie tylko wypełniali poleceniaH. R., ale gotowi byli czynić to nawet z własnym narażeniem i godzili się (jak oskarżeniP.iM. R.) wziąć na siebie ewentualną odpowiedzialność karną również za czynyH. R..K. L. (1)wprost podawał przy tym (jak przytoczono już powyżej), że do realizacji procederu sprowadzania i rozprowadzania narkotyków,„H.miał swoją ekipę w tymM.,(...)(k. 30-32 teczki osobowej nr 7). Z koleiD. K.wyjaśniał, że „H.sprzedawał narkotyki wC., sam i przez swoich ludzi” (k. 111-114 teczki osobowej nr 8).
Jak trafnie przyjął Sąd I instancji, powołane powyżej dowody w szczególności wskazywały, że forma organizacyjna przedmiotowego procederu przestępczego – wbrew temu, co utrzymywała apelująca obrońca oskarżonegoH. R.– znacząco odbiegała od sytuacji, kiedy to poszczególni oskarżeni jedynie znaliby się i byli ze sobą w jakiś sposób powiązani, jako że wszyscy zajmowali się handlem narkotykami wC., będącej – jak podkreślała obrońca – „małą, położoną wśród lasów i oddaloną od większych aglomeracji, miejscowością”.
Dodać należało, że argumentacja apelującej obrońcy oskarżonegoM. R., odwołująca się do znaczenia faktu nazywania oskarżonegoH. R.„szefem”, a oskarżonegoP.–(...)(co zdaniem apelującej jednakowo świadczyć miało o kierowniczej roli obu oskarżonych), była wysoce chybiona. Apelująca zdawał się nie zauważać, że miano „szef” nie stanowiło pseudonimu oskarżonegoR.(posługiwał się on pseudonimem(...)), ale właśnie określenie jego funkcji w hierarchii współsprawców. Określenie(...)było natomiast pseudonimem oskarżonegoP.i wysoce uprawnione było twierdzenie, że – podobnie jak w przypadku wymienionego(...)– utworzone zostało poprzez skojarzenie z brzmieniem nazwiska oskarżonego.
Podobne wnioski sformułować można było w odniesieniu do stwierdzenia udziału w zorganizowanej grupie przestępczej oskarżonegoN. T.– co kwestionował również jego obrońca. W przypadku tego oskarżonego, konkluzje dotyczące jego roli w przestępczym procederze, w tym relacji podległości względem oskarżonegoH. R., wynikały przede wszystkim z osobowych źródeł dowodowych, w tym zarówno z relacji procesowychD. K., z których wynikało, że oskarżonyT.((...)) rozprowadzał narkotyki dlaH.(k. 111-114 teczki osobowej nr 8, t. I i II), jak również z relacjiK. L. (1), który wskazywał, żeH. R.w celu odebrania od niego narkotyków, przysyłałT., ten zaś działał, podobnie jak oskarżonyS., według wytycznychH. R.(k. 30-32 teczki osobowej nr 7).K. L. (1)zeznał też, że on sam w ramach procederu narkotykowego, uznawał swoją podległość względemH. R., opisując ich wzajemne relacje słowami: „czułem się narzędziem w jego rękach, nie uważałem się za jego kolegę” (powołana k. 30-32).
Przy czym – wbrew stanowisku apelującego obrońcy – wiarygodności wspomnianej relacjiD. K., a w konsekwencji prawidłowości ustalenia w przedmiocie udziału oskarżonegoT.w grupie przestępczej kierowanej przezH. R., nie negowała kolejna wypowiedźK.o tym, że oskarżonyT.miał również innego dostawcę. Apelujący nie podał żadnych racjonalnych przesłanek nakazujących przyjąć, że oskarżonyT.dystrybuując narkotyki w ramach grupy kierowanej przezH. R., nie mógł jednocześnie rozprowadzać narkotyków pochodzących z innego źródła.
Dysponując zaprezentowanym powyżej materiałem dowodowym, Sąd I instancji miał zasadne podstawy do tego by oskarżonymM. R.,Ł. S. (1),M. P.iN. T.przypisać przestępstwo zart. 258 § 1 k.k., zaś oskarżonemuH. R.czyn z § 3 tegoż artykułu, jak również przyjąć, że poszczególne czyny narkotykowe dokonywane były przez oskarżonych w warunkach grupy przestępczej.
Apelujący obrońcy bezpodstawnie kwestionowali także ustalenia i wnioski Sądu I instancji co do sprawstwa oskarżonych w zakresie poszczególnychprzestępstw narkotykowych, w tym zarówno co do samego faktu, że przedmiotem ich działań były narkotyki, jak i co do ilości owych środków oraz odpłatnego charakteru działań oskarżonych, czy w końcu zaistnienia zdarzeń w postaci poszczególnych transakcji narkotykowych.
Przede wszystkim, Sąd I instancji w pełni trafnie uwzględnił to, że udział oskarżonych w zarzuconym im procederze obejmującym obrót narkotykami w tym w znacznych ilościach i wprowadzanie ich do obrotu oraz sprowadzenie ich do Polski z zagranicy, wprost wynikał z treści wiarygodnych fragmentówrelacji procesowychD. K.iK. L. (1). Z obu tych źródeł dowodowych wynikał kompleksowy opis badanego w przedmiotowym postępowaniu procederu narkotykowego, w tym role w nim odgrywane przez poszczególnych oskarżonych. Na potwierdzenie stanowiska Sądu I instancji, przywołać należało chociażby jednoznaczną w swej wymowie treść wyjaśnieńD. K., który:
-
    opisał cały proceder zorganizowany przezH. R.
po wyjściu z zakładu karnego, wskazał, że on sam działał początkowo jako pośrednik w zakresie nabycia narkotyków (amfetaminy) przezH. R.odI. Z.; wskazał, że oskarżonyP.((...)), pracował dlaH. R.jako kierowca i przyjeżdżał z nim po odbiór kolejnych partii amfetaminy, przy czym

(...)widział narkotyki,R.się przed nim nie krył; w późniejszym zaś czasieH. R.nabywał narkotyki bezpośrednio odZ.(
    vide:k. 79-81 teczki osobowej nr 8, t. I i II);
- podał, żeH. R.nabywał narkotyki, które następnie wprowadzał do obrotu od wspomnianegoI. Z., a ze swojej stron dostarczać miał marihuanę, że
    o tych transakcjach wiedzieliM. R.,M. P.((...)) iJ. S. (1)(„J.zC.”), jak również, żeH. R.nabył
    samochódM. (...)ze specjalnymi schowkami, a przy akcie nabycia pojazdu towarzyszył mu oskarżonyP.

    ;nadto, żeH. R.traktowałJ. S. (1)(„J.zC.”) jako swojego wspólnika w procederze narkotykowym, ten ostatni zaś brał udział w wyjeździe do Holandii, przy czym wskazał, że
    w pierwszym wyjeździe do Holandii – w 2 samochody – brali udział on sam,J. S. (1)((...)),H.iM.(R.) orazM. P.((...)), a wszyscy wiedzieli, że jechali po marihuanę, przywieźli wówczas więcej niż 1 kg, a była ona następnie sprzedawana przezH. R.iJ. J. (2)(k. 93-95 teczki osobowej nr 8);
– opisał również
    drugi wyjazd do Holandii, wskazując jego uczestników (on sam,H.,M.,(...)) i podając, że wyjazd ten organizowałH. R., odbywał się on w dwa samochody, i zakończył się przywiezieniem ok.
    2 kg marihuany; uściślił, że byli w sumie po marihuanę w Holandii 4 razy,
    w tym samym składzieza wyjątkiem pierwszego wyjazdu, za trzecim i czwartym razem przywiezione zostało od
    500 – do 2000 gmarihuany jednorazowo,
    za każdym razem organizował wszystkoH.
; jak również podał – o czym wspominano już powyżej – żeH. R.nigdy nie jechał tym pojazdem, w którym znajdowała się marihuana, wszystko było w samochodzie, którym kierował(...),
    było ustalone, że w razie wpadkiP.bierze wszystko na siebie, w samochodzie z(...)zawsze jeździłM.; potwierdził również, że

H. R.sprzedawał narkotyki wC., sam i przez swoich ludzi; ujawnił także swoją wiedzę, posiadaną odH. R., że „J.zC.” również zajmował się narkotykami
     (k. 111-114 teczki osobowej nr 8);
- z kolei co do oskarżonegoT., podał, że wymieniony((...)) rozprowadzał narkotyki dlaH.(k. 111-114 teczki osobowej nr 8).
Dodać należało, że treść tych wyjaśnień oskarżonyD. K.podtrzymał w trakcie kolejnych przesłuchań zarówno w śledztwie (k. 259-260 oraz k. 273-274 teczki osobowej nr 8), jak i na rozprawie (k. 2368-2370, t. XII).
Równie bogatą w szczegóły relację procesową, opisującą między innymi sposób funkcjonowania przestępczego procederu objętego zarzutami, jak i role w nim poszczególnych oskarżonych, złożył w wiarygodnej części swoich zeznań (a wcześniej wyjaśnień)K. L. (1).Podał on w szczególności, że:
-H. R.do działań związanych z narkotykami
    miał swoją ekipę, do której zaliczali się oskarżeni

M. R.,M. P.((...)) iŁ. S. (1)((...))(k. 30-32 teczki osobowej nr 7);
- on sam (L.)kupował odH. R.narkotyki„na kreskę” (rozliczenie po sprzedaży), przy czym narkotyki odbierał od niego regularnie – mniej więcej raz w tygodniu do dalszej odsprzedaży; narkotyki dowoził samH. R.albo na jego polecenieP.((...)); rozliczenie też następowało albo bezpośrednio zR.albo poprzez przekazanie pieniędzy przez Prezesa (k. 30-32 teczki osobowej nr 7);
- z kolei w przypadku odwrotnego przekazywania narkotyków – to odL.H. R.odbierał je zasadniczo poprzezT.alboP.,którzy wykonywali w tym zakresiewytyczne odH.), ale teżprzezS.((...)) (k. 30-32 teczki osobowej nr 7);
- co do oskarżonegoŁ. M. (1), podał, że był on ((...)) osobą z otoczeniaH.
(k. 54-56 teczki osobowej nr 7);
- jeden raz w zastępstwieH.amfetaminę dostarczył mu (L.) inny mężczyzna, o imieniuJ.(nazwisko zbliżone doS.), przy czym nastąpiło topo uzgodnieniu zH.(k. 54-56 teczki osobowej nr 7).
Podkreślenia wymagało następnie – co równie prawidłowo uwzględnił Sąd I instancji – że wskazane wyżej dowody z relacji procesowychD. K.iK. L. (2)w pełni korespondowały z materiałem dowodowym zgromadzonym w toku

    kontroli operacyjnej pod kryptonimem(...),(...),
(...)dając łącznie kompletny i jednoznaczny obraz przestępczej działalności zarzuconej oskarżonym w niniejszej sprawie. Dysponując takiej treści dowodami, w sytuacji gdy (jak będzie o tym mowa poniżej) podjęte przez apelujących obrońców próby zdeprecjonowania wiarygodności relacji procesowychD. K.iK. L. (1)okazały się nieskuteczne – Sąd I instancji miał pełne podstawy do przypisania oskarżonym sprawstwa i winy w zakresie zarzuconych im czynów narkotykowych. Przeciwne zaś stanowisko obrońców, ignorujące informacje płynące z wymienionych wyżej źródeł dowodowych, jawiło się jako oczywiście bezzasadne.
W pełni dowolne były zatem twierdzenia apelującego obrońcyoskarżonychŁ. S. (1)iŁ. M. (1), jak również obrońcówoskarżonychN. T.,H. R.,M. R.iM. P., jakoby fakt, że w utrwalonych rozmowach oskarżeninie mówili wprost o narkotykach, wskazywać miał, iż przedmiotem ich działań były inne, legalne produkty (np. perfumy) albo środki pieniężne. Przede wszystkim, zarówno doświadczenie zawodowe Sądu, jak i powszechnie dostępne doświadczenie życiowe jednoznacznie wskazują, że osoby obracające narkotykami zwyczajowo posługują się na ich określenie słowami zastępczymi, mającymi ukryć nielegalny charakter przedmiotu ich działań. W przeciwieństwie do tego – osoby obracające legalnymi przedmiotami, z reguły nie mają potrzeby maskowania w rozmowach ich faktycznych określeń, stąd, gdyby przedmiotem transakcji były np. perfumy, strony tejże transakcji nie miałyby potrzeby zastępowania ich określenia innymi słowami. Podkreślenia wymagało też, że znaczenie poszczególnych słów, używanych dla określenia narkotyków, wyjaśniali wprost w swoich relacjach procesowychD. K.iK. L. (1).
Ten pierwszy wyjaśniał zatem (vide:protokoły przesłuchań zgromadzone w tece osobowej nr 8, t. I i II), że amfetamina określana była np. mianem „feta”, a marihuana – „babka”, zaś amfetamina mokra nazywana była „masłem” (k. 93-95), następnie, odnosząc się do treści wiadomości SMS z dnia 12 kwietnia 2013 r., utrwalonej w toku kontroli operacyjnej(...)na k. 197,K.wyjaśnił, że informacja ta dotyczyła rozliczenia za narkotyki (800 g, które przekazałR.), pomimo iż w jej treści użyty został słowny zastępnik (k. 273-274). Odnosząc się zaś do treści rozmowy z dnia 2 marca 2013 r. godz. 14.31, utrwalonej w ramach operacji(...)(k. 114), wyjaśnił, że chodziło w niej o 100 g amfetaminy, pomimo że mowa tam o pożyczonych pieniądzach (k. 273-274 wspomnianej teczki osobowej nr 8).
Podobnie,K. L. (1)w swoich zeznaniach (zawartych w teczce osobowej nr 7, które składał on jeszcze jako podejrzany w sprawie), wprost wskazywał, że amfetaminę nazywano „bryła”, albo „masełko”, a marihuanę – „jasna kopiasta” (k. 30-32 i 54-56), a odnosząc się do rozmowy z dnia 26 marca 2013 r. godz. 17.59, utrwalonej w ramach operacji(...)2 (k. 136), w której mowa było o „pieniądzach”, wyraźnie podał, że jakkolwiek parę razy pożyczał pieniądze odH. R., to w rozmowie tej, pomimo określenia „50 – 100 zł”, chodziło o amfetaminę we wskazanej ilości gram (k. 54-56 wymienionej teczki osobowej).
W oparciu o opisany powyżej materiał dowodowy, w postaci łącznie analizowanych materiałów z kontroli operacyjnej oraz relacji procesowychD. K.iK. L. (1), Sąd I instancji prawidłowo odtworzył nie tylko przedmiot czynności sprawczych zarzuconych oskarżonym, ustalając, że były to narkotyki, w szczególności w postaci amfetaminy i marihuany, ale też zasadnie przyjął ilości tychże narkotyków objęte poszczególnymi przypisanymi oskarżonym zachowaniami przestępczymi.
I tak, niezasadne okazały się wątpliwości apelującego obrońcyoskarżonegoN. T.co do istnienia podstaw dowodowych pozwalających precyzyjnie odtworzyćilości narkotykówprzypisane temu oskarżonemu w ramach czynu opisanego w pkt LXXXV zarzutów. Faktem było – co podkreślał apelujący – że opisując okoliczności tego czynu (udział m.in. oskarżonegoT.w obrocie amfetaminą w okresie od sierpnia 2012 r. do kwietnia 2013 r.),K. L. (1)w trakcie kolejnych przesłuchań, wycofał się ze swoich wcześniejszych zeznań w zakresie ilości narkotyków. Sąd I instancji wyraźnie wskazał jednakże, którą z wersji świadka i dlaczego, uznał za miarodajną podstawę dowodową czynionych przez siebie ustaleń faktycznych (vide:str. 90 i 108 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Ocena Sądu I instancji okazała się zaś w pełni prawidłowa.
Przypisana zatem ostatecznie oskarżonemuT.w pkt 50 części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku ilość narkotyków (tożsama z ilością ujętą we wspomnianym pkt LXXXV zarzutów), wynikała wprost z jednej z pierwszych relacji procesowychK. L. (1), który podał, żeH. R.odbierał od niego (to jestL.) narkotyki za pośrednictwem oskarżonegoT.,w ilościach od5 do 50 g amfetaminy, a 3 lub 4 raz – po 50 g(k. 30-32 teczki osobowej nr 7). Informację tęK. L. (1)konsekwentnie potwierdził podczas kolejnego przesłuchania, podając, żeN. T.brał od niego jednorazowo maksymalnie50 gamfetaminy (k. 54-56 teczki osobowej nr 7). W tym wypadku mylił się apelujący obrońca oskarżonegoT., utrzymując, że informacje podane przezK. L. (1), a uwzględnione jako wiarygodne przez Sąd I instancji, były odosobnione, a sam zeznający ani razu ich nie potwierdził. Podobnie, apelujący zdawał się nie dostrzegać, że z owych konsekwentnych w pierwszej fazie śledztwa informacji,K. L. (1)wycofał się – i to jedynie częściowo – dopiero w końcowym jego etapie, czyniąc to przy tym mało precyzyjnie. Jego zmieniona w śledztwie relacja ograniczała się bowiem do wskazania, żeT.przekazywał mniejsze ilości, niż podawał wcześniej, to jest jedynie 5 – 10 g amfetaminy (k. 66-67 teczki osobowej nr 7), czy też, żeT.przekazywał mniejsze ilości niż w zarzutach (k. 82-83 wymienionej teczki osobowej). Tak więcK. L. (1)w swoich późniejszych zeznaniach w toku śledztwa, zanegował jedynie owe wskazane przez siebie wcześniej 3 lub 4 transakcje obejmujące większą niż zazwyczaj ilość amfetaminy (bo po 50 g). Przyczyna zaprzeczenia tym kilku nadzwyczajnym co do ilości transakcjom, nie została przez świadka w żaden sposób wytłumaczona. W sytuacji zaś, gdy podczas zeznań na wcześniejszym etapie śledztwa, świadek lepiej pamiętał szczegóły transakcji narkotykowych – tym bardziej zaś wyraźnie pamiętać musiał przypadki odbiegające od rutynowych zachowań – potem zaś bez podania wyjaśnienia wycofał się z tych informacji, przyjąć należało, że pierwsza wersja odzwierciedlała fakty, druga zaś zmierzała do umniejszenia odpowiedzialności swojej i współdziałających.
Na koniunkturalne dostosowywanie przez świadkaL.swoich kolejnych zeznań do realizowanej linii obrony współoskarżonych, a zatem na wiarygodność jego pierwotnej wersji, wskazywał też fakt, że obszerne wyjaśnienie wspomnianych różnic w podawanych przez siebie ilościach narkotyków, świadek zaprezentował dopiero w toku rozprawy głównej, w dniu 23 września 2014 r., gdy zeznawał już w charakterze świadka (k. 2429-2430 – t. XIII). Twierdził wówczas, że w jego przesłuchaniu w charakterze podejrzanego ilości narkotyków były zawyżane, prokurator nie słuchał jego wyjaśnień, że chodziło o perfumy lub środki czystości albo o pożyczone pieniądze, a nie o narkotyki, oraz że do wielu transakcji, o których mowa w nagranych rozmowach nie doszło. Świadek przyznał jednak, że pomimo tych przeinaczeń podpisywał protokoły przesłuchań. Co więcej – jak przytoczono powyżej – w protokołach dwóch ostatnich zeznań świadka (wówczas podejrzanego) ze śledztwa, zapisane zostały wypowiedzi zeznającego obejmujące owe mniejsze ilości narkotyków oraz wskazanie, że ilości były mniejsze niż świadek podawał wcześniej. Niewiarygodne były zatem wypowiedziL.z rozprawy, że prokurator zapisywał informacje niezgodnie z tym, co świadek podawał – skoro w protokołach późniejszych zeznaniach uwzględniono zmienioną wersję świadka. Okoliczności te nakazywały podzielić ocenę zeznańK. L. (1)przyjętą przez Sąd I instancji.
Podkreślenia wymagało także to, że Sąd I instancji z w opisie przypisanego oskarżonemuT.czynu (ujętego w pkt LXXXV zarzutów) przyjął, co do ilości narkotyków, wynikającą z zeznańK. L. (1)wersję najkorzystniejszą dla oskarżonego. Oskarżonemu przypisano bowiem w zakresie tego czynu 165 g amfetaminy, to jest 3 razy po 50 g (choćL.mówił o 3-4 transakcjach obejmujących taką ilość) oraz wyłącznie jeden po 5 g i 10 g (choćL.mówił o większej ilości transakcji po 5-10 g). Takie ustalenie przyjęte przez Sąd I instancji, uznać należało za w pełni prawidłowe i należycie uwzględniające regułę ujętą wart. 5 § 2 k.p.k.Taki zbieg konieczny był w sytuacji, gdy pamięć świadka nie pozwalała na dokładne zrekonstruowanie ilości owych transakcji obejmujących 5-10 g, a jednocześnie zeznania precyzyjnie odtwarzały ilość transakcji po 50 g.
Kwestionowanie przyjętych przez Sąd I instancjiilości narkotykówokazało się bezzasadne także w odniesieniu dooskarżonychŁ. S. (1)iŁ. M. (1)orazoskarżonegoH. R.. Ich apelujący obrońcy, zdając sobie sprawę, że liczbowo podane ilości wprost wynikały z treści utrwalonych rozmów telefonicznych, skupili się na dowodzeniu, jakoby Sąd I instancji nie miał żadnych podstaw dowodowych do tego, by przyjąć, że liczby te odnosiły do narkotyków, a nie innych przedmiotów, czy pieniędzy. Tymczasem – jak była już o tym mowa powyżej – takie podstawy dowodowe (i to jednoznaczne), istniały, a dostarczały ich relacje procesoweD. K.iK. L. (1), którzy wprost podali (vide:k. 273-274 teczki osobowej nr 8 oraz k. 54-56 teczki osobowej nr 7), że w utrwalonych rozmowach telefonicznych faktycznie chodziło o amfetaminę w ilościach odpowiadających wymienionym w nich liczbom, pomimo że rozmówcy nie posługiwali się nazwami narkotyków, ale dosłownie odnosili się do pieniędzy, czy złotówek. Omawiane relacje procesowe, ocenione zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, stanowiły należytą podstawę dowodową kwestionowanych przez apelującego ustaleń. Dla potwierdzenia ich wiarygodności, przypomnieć należało przywołany już wcześniej argument, że osoby dokonujące transakcji obejmujących legalne przedmioty (jak perfumy, środki czystości, czy pieniądze), nie mają potrzeby maskowania w rozmowach ich faktycznych określeń i zastępowania ich innymi słowami. W utrwalonych zaś rozmowach telefonicznych prowadzonych przez oskarżonych nie pojawiały się zaś określenia perfum, czy środków czystości. Powszechnie znanym jest natomiast, że osoby obracające narkotykami posługują się na ich określenie słowami zastępczymi, swoistym szyfrem, mającym ukryć nielegalny charakter przedmiotu ich działań.
Uwzględniając racjonalność powyższej interpretacji (że utrwalone rozmowy telefoniczne oskarżonych dotyczyły faktycznie narkotyków w określonych w nich liczbowo ilościach), jako bezzasadne i to w stopniu oczywistym, ocenić należało stanowisko wymienionego apelującegooskarżonychŁ. S. (1)iŁ. M. (1), jakoby zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawierał żadnej informacji pozwalającejpowiązać tych oskarżonych z procederem narkotykowym. Wątpliwości Sądu Apelacyjnego nie budziło to, że o prawidłowości stanowiska Sądu I instancji i zupełnej dowolności stanowiska obrońcy, świadczyły informacje zawarte w materiałach kontroli operacyjnej o kryptonimie(...), w tym:
- k. 6v. – rozmowa z 20 stycznia 2013 r. godz. 15.31 – kiedy tooskarżonyM.(nrtel. (...)) dzwoni doH. R.i pyta, czy ten zostawi mu 5 dyszek, a następnie oskarżeni uzgadniają przekazanie narkotyku;
- k. 25 – rozmowa z dnia 23 stycznia 2013 r., godz. 10.32 – pomiędzyoskarżonymM.(tel. (...)), aR., kiedy toM.tłumaczy dlaczego dopiero dzisiaj zawozi [narkotyki], dalej oskarżeni mówią o rozliczeniu, aR.chceM.zostawić dodatkowo 180, wymagając przy tym szybkiej decyzji, bo w przeciwnym razie poszuka innej osoby, na coM.odpowiada:możesz mi to zostawić ale nie wiem czy sprzedam;
- następnie w tym samym dniu o godz. 10.38 –R.dzwoni dooskarżonegoS.(nr(...)) i wydaje mude factopolecenie, mówiąc, że jak – „chcesz się wykazać, mogę ci zostawić 75”;
- k. 29 v. – godz. 15.27 –S.((...)) dzwoni doR., a ten poleca mu skontaktować się zM.w celu przekazania narkotyków („wtedy weź możesz podbić doM.ipowiedz, że jak coś to ja kazałem ci dać 5 dych”);
- k. 57 – rozmowa z dnia 29 stycznia 2013 r., godz. 20.19 –oskarżonyM.(nr(...)) dzwoni doR.i pyta, czy na jutro da radę „50 uszykować” oraz informuje, że będzie miał „półtora klocka”;
- k. 58v rozmowa z dnia 30 stycznia 2013 r., godz. 12.42 - godz. 13.02 –oskarżonyM.((...)) dzwoni doR.i informuje, że za godzinę przyjedzie się rozliczyć.
Przytoczony powyżej materiał dowodowy, w postaci materiałów z kontroli operacyjnej wraz z cytowanymi wcześniej dowodami z relacji procesowychD. K.iK. L. (1), dostarczył Sądowi I instancji podstaw do prawidłowego odtworzenia nie tylko przedmiotu czynów zarzuconych oskarżonymS.iM.(narkotyki) oraz ilości tychże narkotyków, ale też potwierdzał postawione im zarzuty w zakresieprzypisanych oskarżonym czynności sprawczych(to jestudziału w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, a w przypadku pierwszego z wymienionych także przygotowanie do wprowadzenia do obrotu środków odurzających w znacznych ilościach i posiadanie substancji psychotropowych). Przywołane dowody, w szczególności przytoczone fragmenty utrwalonych rozmów telefonicznych, wskazywały jednoznacznie, że obaj oskarżeni odbierali narkotyki odH. R., czyniąc to przy tym w celu ich dalszej dystrybucji (nie zaś na potrzeby własne), a po sfinalizowaniu transakcji mieli obowiązek finansowego rozliczenia się zR..
Wbrew przekonaniu ich apelującego obrońcy, jednoznaczne ustalenie, że obaj wymienieni oskarżeni mieli dokonywać dalszej sprzedaży narkotyków dostarczanych im przezR., a zatem byli oni ogniwem pośrednim w łańcuchu dystrybucji narkotyków, wystarczający był do przypisania im sprawstwa w zakresie czynu z art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Jak bowiem wskazano powyżej, na gruncie przedmiotowego stanu faktycznego nie budziło wątpliwości, że oskarżeni nie odbierali odR.narkotyków jako ich konsumenci, ale mieli je dalej rozprowadzać. Dla stwierdzenia ich sprawstwa nie było przy tym konieczne – jak utrzymywał apelujący – poczynienie szczegółowych ustaleń konkretyzujących poszczególne osoby nabywające narkotyki od oskarżonych. Dla odpowiedzialności karnej oskarżonych, tożsamość owych odbiorców nie miała znaczenia.
Przy czym w przypadku czynów zarzuconych oskarżonemuS.w pkt XCVII i XCVIII, odbiorca taki został faktycznie ustalony (S. D.), apelujący zaś ustalenie to kwestionował bezzasadnie. Obrońca zdawał się nie dostrzegać, że treść rozmów telefonicznych, utrwalonych w toku kontroli operacyjnej(...), jednoznacznie wskazywała, żeS. D.(kuzynR.i stały odbiorca narkotyków od niego), zgłosił się doH. R.po kolejną partię amfetaminy, ten zaś w rozmowie z dnia z 31 marca 2013 r. godz. 18.07 (k. 167v.) ze swoim bratemM.ustalił, że oskarżonyS.(S.) będzie miał odpowiednią dlaD.ilość („dwie dychy dlaS.”), polecając przy tymM., by ten przekazałS.polecenie przekazania narkotykówS. D.. Podobnie było w przypadku zamówienia zgłoszonego przezD.w dniu 4 kwietnia 2013 r., z tą różnicą, że tym razemH. R.skontaktował się bezpośrednio zŁ. S. (1), informując do, że przyjedzieS. D.po narkotyki oraz, że cena sprzedaży ma być taka sama jak poprzednio. Treść przywołanych rozmów telefonicznych, niezasadnie ignorowanych przez apelującego obrońcę, stanowiła wystarczającą podstawę dowodową do przypisania oskarżonemuS.sprawstwa w zakresie wskazanych zarzutów.
Z kolei w przypadku czynu zarzuconegooskarżonemuŁ. S. (1)w pkt XCIX, na sprawstwo oskarżonego w zakresie czynienia w dniu 18 kwietnia 2013 r.przygotowań do wprowadzenia do obrotu marihuany, wskazywał jednoznacznie dowód z wyjaśnień oskarżonegoM. P., który wprost podawał, żewhotelu (...)przy przepakowywaniu marihuany był też(...)(k. 248-251, t. II). Na sprawstwo oskarżonegoS.w omawianym zakresie wskazywał też dowód w postaci rozmowy telefonicznej utrwalonej w toku kontroli operacyjnej(...), z dnia 18 kwietnia 2013 r., godz. 12.06, kiedy toH. R.poleciłŁ. S. (1), żeby ten przywiózł wagę dohotelu (...), gdzie oskarżeni zatrzymali się po przyjeździe z Holandii. Bezspornym było przy tym, że oskarżonyŁ. S. (1)polecenieR.faktycznie wykonał – skoro w tym samym dniu został (wraz z oskarżonymiH. R.,M. P.iM. R.) w tymże hoteluzatrzymany przez funkcjonariuszy policji na gorącym uczynku porcjowania przez oskarżonych przywiezionej z Holandii marihuany; w chwili zatrzymania oskarżonyŁ. S. (1)posiadał przy sobie ponadto substancję psychotropową w postaci 0,44 grama amfetaminy. I w tym zatem przypadku, kwestionowanie przez apelującego obrońcę sprawstwa oskarżonegoS.opierało się wyłącznie na tyleż konsekwentnym, co oczywiście bezzasadnym ignorowaniu zgromadzonych w sprawie dowodów.
Wbrew zatem przekonaniu obrońcy oskarżonychŁ. S. (1)iŁ. M. (1), Sąd I instancji dysponował miarodajnymi podstawami dowodowymi do odtworzenia zarówno samego faktu, jak i szczegółów transakcji narkotykowych przypisanych wymienionym, w tym ustalenia, na czym polegały czynności sprawcze oskarżonych oraz jakiej ilości narkotyków dotyczyły.
Powyższe uwagi odnosiły się także do sytuacjioskarżonegoH. R.,N. T.orazM. R., których obrońcy również zakwestionowali ustalenia Sądu I instancji co do czynności sprawczych oskarżonych w zakresie przypisanych ich czynów w postaciudziału w obrocie narkotykami. Również w przypadku tych oskarżonych zajmowanie się handlem narkotykami wynikało jednoznacznie z treści powoływanych już wielokrotnie dowodów. W przypadku oskarżonegoH. R., przywołać należało po raz kolejny chociażby wyjaśnieniaD. K., który wprost podawał, żeH.sprzedawał narkotyki wC., sam i przez swoich ludzi(k. 111-114 teczki osobowej nr 8). Podkreślenia wymagało również, że przytoczone wcześniej fragmenty rozmów utrwalonych w toku kontroli operacyjnej(...), ROM-2 i ROM-4, również dostarczyły Sądowi I instancji wystarczających i miarodajnych podstaw do stwierdzenia, że oskarżonyH. R.zajmował się handlem narkotykami, czyniąc to przy tym w sposób zorganizowany, wprowadzając do obrotu znaczne ich ilości, dysponował przy tym siecią własnych dilerów, co pozycjonowało go jako jedno z pierwszych ogniw łańcucha pośredników pomiędzy osobami sprzedającymi narkotyki, a ich finalnymi nabywcami (konsumentami).
W przypadku zaś oskarżonegoT., fakt pobierania narkotyków od oskarżonegoH. R.w celu ich dalszej dystrybucji oraz pośredniczenia w przekazywaniu przeznaczonych na handel narkotyków pomiędzy oskarżonymR., aK. L. (1), wynikał jednoznacznie z przywoływanych już niejednokrotnie dowodów. Przypomnieć należało, żeD. K.w swoich wyjaśnieniach jednoznacznie wskazał, że oskarżonyT.((...)) rozprowadzał narkotyki dlaH.(k. 111-114 teczki osobowej nr 8), aK. L. (1)w swoich zeznaniach wprost podawał, że oskarżonyH. R.po odbiór zamówionych u niego (L.) narkotyków, przysyłałT.(k. 30-32 teczki osobowej nr 7).
Wobec wskazanej powyżej treści dowodów brak było racjonalnych podstaw zarówno do przyjęcia – jak chcieli ich apelujący obrońcy – jakoby oskarżeniH. R.iN. T.narkotyki, do których mieli dostęp w ramach zarzuconego im procederem, zużywali na własne potrzeby, jak i doszukiwania się w tym założeniu okoliczności ekskulpującej oskarżonych od zarzuconych mu czynów.
Sformułowana w omawianym zakresie argumentacja apelujących, że oskarżeni, jako że zażywali narkotyki, mogli sami konsumować uzyskane środki narkotyczne, nie zaś nimi handlować – miała inny jeszcze słaby punkt. Ignorowała ona mianowicie okoliczność, wynikającą z powoływanych już wielokrotnie dowodów z materiałów z kontroli operacyjnej oraz relacji procesowychD. K.iK. L. (1), w postaci ilości narkotyków, którymi obracali oskarżeni, z całą pewnością przewyższającej ilość, o jakiej w sposób racjonalny dałoby się powiedzieć, że jest przeznaczona na użytek własny.
Również w przypadkuoskarżonegoM. R.– wbrew stanowisku jego obrońcy – Sąd I instancji dysponował dowodami wskazującymi na jegoudział w obrocie narkotykami, odpłatne ich udzielanie, czy przywóz z zagranicy. W jego przypadku przypomnieć należało chociażby, powoływane już wcześniej informacje, żeM. R.:
-należało do „ekipy”H. R., zajmującej się handlem narkotykami wC.(zeznaniaK. L. (1), k. 30-32 teczki osobowej nr 7);
- podobnie jak pozostali uczestnicy wyjazdów do Holandii,wiedział, że jedzie po marihuanę(wyjaśnieniaD. K., k. 93-95 teczki osobowej nr 8);
- podczas przywozu środków odurzających do Polskijechał wraz z oskarżonymP.w tym pojeździe, w którym narkotyki były ukryte(wyjaśnieniaD. K., k. 111-114 teczki osobowej nr 8, t. I i II);
-uzgadniał z bratem ilość narkotyków, jaką dysponowali określeni dilerzy, wykonując przy tym poleceniaH. R., co do tego, kto i w jakiej ilości narkotyki ma przekazać (vide:rozmowa z dnia 31 marca 2013 r., godz. 18.07 - k. 167v. materiałów kontroli operacyjnej o kryptonimie(...)).
Apelująca obrońca oskarżonegoM. R.nie miała także racji poddając w wątpliwość fakt uzyskiwania przez tego oskarżonego
    korzyści majątkowych z działalności przestępczej. Twierdzenie obrońcy opierało się w tym zakresie na wybiórczym odczytaniu wyjaśnieńD. K., którego cała wypowiedź, uwzględniając kontekst opisywanego zdarzenia brzmiała:
    „H.nigdy nie jechał z towarem, wszystko było w samochodzie, którym kierował(...), było ustalone, że w razie wpadki on bierze wszystko na siebie, z(...)zawsze jeździłM..H.sam jechał bezpiecznie, a na minę pakował kolegę i brata, który praktycznie nie miał z tego złotówki”(k. 111-114 teczki osobowej nr 8). Z wypowiedzi tej wynikało, że oskarżonyM. R.nie uzyskiwał dodatkowej gratyfikacji za branie na siebie ryzyka związanego z ewentualnym ujawnieniem przewożonych narkotyków, nie zaś – jak utrzymywała obrońca – jakoby w ogóle nie osiągał żadnych korzyści z procederu narkotykowego, w którym uczestniczył.
W obliczu wskazanych powyżej podstaw dowodowych i wynikających z nich faktów, powoływanie się przez apelującą obrońcę na to, żeM. R.nie uczestniczył w żadnych negocjacjach dotyczących sprzedaży, czy zamawiania narkotyków, było oczywiście nieuprawnione. Tym bardziej zaś, wyeksponowane w apelacji stanowisko oskarżonegoM. R., jakoby był on nieświadomy faktycznego przedmiotu działalności swojego brata ide factouczestniczył w organizowanych przez niego przedsięwzięciach nie znając ich przestępczej natury – jawiło się jako teza skrajnie naiwna i stanowiąca wyłącznie nieudolną próbę obrony.
Stanowisko obrony, kwestionujące ustalenia Sądu I instancji w zakresieświadomości przestępczego charakteru przedsięwzięć, w których brał udział, okazało się bezzasadne także w przypadkuoskarżonegoM. P.. Przyjęta przez tego oskarżonego linia obrony, sprowadzająca się do przyznania faktu, że był on kierowcąH. R., woził go w różne miejsca w tym zagranicę (opisując przy tym szczegółowo z kim i kiedy jeździli), przy jednoczesnym twierdzeniu, że nie wiedział po co jeździł – okazała się równie nieskuteczna co w omówionym wyżej przypadku. Forsującemu tę linię obrony stanowisku apelacji przeczyło jednoznacznie to, że:
- również oskarżonegoP.dotyczyło twierdzenieD. K., że wszyscy uczestnicy wyjazdów do Holandii,wiedzieli, że jadą po marihuanę(k. 93-95 teczki osobowej nr 8);
- sam oskarżonyP.przyznawał wprost, że po wyjeździe do Holandii, był wraz zH.iM. R.whotelu (...),gdzie przepakowywali marihuanę(k. 248-251, t. II);
- sam oskarżonyP.przyznał, że zawoził na polecenieH.narkotykiL.(k. 791-793);
- o oskarżonymP., jako o osobieprzekazującej mu narkotyki odR.oraz zawożącej od niego narkotykiR.na polecenie tego ostatniego, mówiłK. L. (1)(k. 30-32 teczki osobowej nr 7);
-o oskarżonymP., jako o zaufanym kierowcyR., pracującym dla niego od początku narkotykowej działalności (podjętej przezR.po wyjściu z zakładu karnego), przyjeżdżającym zR.po odbiór kolejnych partii narkotyków, mówiłD. K., wskazując przy tym, że „(...)widział narkotyki,R.się przed nim nie krył(k. 79-81 teczki osobowej nr 8);
- w końcu to właśnie oskarżonegoP.wzywałH. R.w kryzysowej sytuacji związanej z interwencją policji (vide:rozmowa z dnia 3 kwietnia 2013 r. godz. 8.27, k. 174 materiałów kontroli operacyjnej(...)).
I w tym zatem wypadku, stanowisko obrony nie wytrzymywało konfrontacji z treścią zgromadzonych w sprawie dowodów, jawiąc w zestawieniu z nimi, jako dowolne i to w stopniu oczywistym.
Stanowisko Sądu I instancji okazało się prawidłowe także w zakresie kwestionowanego przez apelujących stwierdzenia, że utrwalone w toku kontroli operacyjnych rozmowy oskarżonych, dotyczyłytransakcji narkotykowych, które faktycznie zostały zrealizowane. Podniesiona w tym zakresie argumentacja apelującego obrońcy oskarżonegoN. T.– że „zgodnie z doświadczeniem życiowym do umówionego spotkania nie musiało dojść, bądź mogła zostać przekazana mniejsza ilość narkotyków, niż umówiona” – nosiła cechy daleko posuniętego przypuszczenia. Twierdzenie apelującego jawiło się przy tym jako nieracjonalne w zestawieniu z takimi okolicznościami, wynikającymi z powoływanych już wcześniej dowodów, jak to, że oskarżeni transakcji, o których rozmawiali telefonicznie, dokonywali regularnie, ustaliwszy uprzednio precyzyjnie ilość narkotyku, jakiej oczekuje zamawiający oraz to, który z dilerów stosowną ilość w danym momencie posiadał. Brak było zatem racjonalnych podstaw do przyjęcia – jak chciał apelujący – jakoby oskarżeni następnie od sfinalizowania transakcji odstępowali, bądź zmieniali jej warunki. O dokonanym charakterze umawianych transakcji narkotykowych świadczył także fakt, że oskarżeni dokonywali z tego tytułu rozliczeń finansowych.
Sąd Apelacyjny nie podzielił także stanowiska apelującego obrońcyoskarżonegoJ. S. (1), kwestionującego sprawstwo i winę tego oskarżonego w zakresie przypisanych mu przestępstw narkotykowych w postaci przywozu do Polski z Holandii środków odurzających w znacznych ilościach, w tym raz w postaci pomocnictwa, (art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w tym w zw. zart. 18 § 3 k.k.) oraz wprowadzenia do obrotu znacznej ilości amfetaminy (art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii).
Przede wszystkim, wątpliwości nie budziła tożsamość oskarżonegoJ. S. (1)ze sprawcą owych czynów, identyfikowanym (jak przytoczono powyżej) w wyjaśnieniachD. K.jako„J./J./J.zC.”, a w zeznaniachK. L. (1), jako„J.o nazwisku zbliżonym doS.”. Podkreślenia wymagało, żeK.identyfikował dodatkowo owegoJ., jako mężczyznę około 50-letniego, co zgadzało się z faktycznym wiekiem oskarżonegoJ. S. (1), urodzonego w roku 1958. Nadto,K.rozpoznałowego „J.zC.” na zdjęciu przedstawiającymJ. S. (1)(k. 93-95 teczki osobowej nr 8, t. I i II). Z koleiL.w rozmowie z 3 marca 2013 r., godz. 15.30, utrwalonej w ramach kontroli operacyjnej(...)(k. 75v.), rozmawiając zH. R.o zatrzymaniu oskarżonegoS., sammówi o nim wprostJ. S. (2)(k. 54-56 teczki osobowej nr 7). W obliczu tej ostatniej okoliczności, niewiarygodny i to w stopniu oczywistym był ten fragment zeznańK. L. (1)– podkreślany szczególnie w omawianej apelacji – w którym utrzymywał on, że w ogóle nie znaS..
Ustalenia Sądu I instancji w zakresie dokonania przez oskarżonegoJ. S. (1)czynności sprawczych w ramach wymienionych wyżej trzech przestępstw narkotykowych, również oparte zostały na wystarczających i należycie ocenionych podstawach dowodowych. I tak, jak przytoczono już wcześniej,K. L. (1)wprost zeznał, że w pierwszym wyjeździe do Holandii (19 stycznia 2013 r. – zarzut z pkt C) brali udział (poruszając się dwoma samochodami): on sam oraz„J.,H.iM.”(k. 93-95 teczki osobowej nr 7). Istotnym potwierdzeniem udziału oskarżonegoS.w tym wyjeździe był także fakt, że numery(...)użytkowanych przezJ. S. (1), w dniu 19 stycznia 2013 r. w godzinach rannych i popołudniowych logowały się na terenie Niemiec i Holandii. Z kolei wyjaśnienia oskarżonegoS., że to nie on sam, ale jego telefony pozostawione w samochodzie znalazły się w Holandii, uznać należało za nieudolną i dość naiwną próbę obrony.
Udział oskarżonegoJ. S. (1)w charakterze pomocnika dostarczającego środek transportu w drugim wyjeździe do Holandii (w dniu 25 stycznia 2013 r.) potwierdzony został nie tylko dowodami wynikającymi ze źródeł osobowych – to jest przytoczonymi już wcześniej zeznaniamiK. L. (1)oraz korespondującymi z nimi wyjaśnieniami oskarżonegoP.– ale również materiałami z kontroli operacyjnej „(...)” (k. 25v-26), to jest treścią rozmowy z dnia 25 stycznia 2013r., jaką oskarżonyS.odbył zH. R., w której to oskarżeni mówili o rozpakowaniu po podróży oraz utrwaloną w trakcie kontroli(...)krótką rozmową z dnia 25 stycznia 2013 r. godz. 17.39 (k. 40v-41) pomiędzyH. R.iJ. S. (1), w trakcie której oskarżeni umawiają się po powrocie do domu.
Z kolei sprawstwo oskarżonegoS.w zakresie czynu objętego zarzutem z pkt CII (wprowadzenie amfetaminy do obrotu, poprzez przekazanie jejK. L. (1)), wprost wynikało z zeznań tego ostatniego, który podał, że jeden raz w zastępstwieH.amfetaminę dostarczył mu inny mężczyzna, o imieniuJ.(nazwisko zbliżone doS.), przy czym dostarczenie to nastąpiło po uzgodnieniu zH.(k. 54-56 teczki osobowej nr 7).
Wbrew stanowisku apelującego obrońcy, wiarygodnego alibi w zakresie zarzutu przewozu narkotyków z dnia 19 stycznia 2013 r. (zarzut z pkt C), nie dostarczyły oskarżonemuJ. S. (1)zeznania świadkaR. K.(k. 3923, t. XX). Podkreślenia wymagało, że wbrew zarzutowi apelującego dowód ten nie został przez Sąd I instancji pominięty, ale dokładnie oceniony (vide:str. 140-141 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), a jedynie wynik tej oceny nie spełnił oczekiwań obrony. Podzielić zaś należało dokonaną przez Sąd I instancji, ocenę zeznań wymienionego świadka, skutkującą uznaniem ich za niewiarygodne. Wskazywały na to takie przesłanki, jak to, że wymieniony świadek, odnaleziony przez obronę w Areszcie Śledczym wP., przypomnieć miał sobie po ponad 2 latach (świadek zeznawał na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r., doprowadzony z AŚP.) i szczegółowo odtworzyć, co robił 18 i 19 stycznia 2013 r., w tym pamiętał jakoby nie tylko fakt, że spotkał się wówczas zS.w celu podpisania umowy pożyczki, ale że urządzili wówczas wspólnie grilla (a był to styczeń, a zatem pora niezwyczajna dla tego typu aktywności), a nawet co wówczas jedli (karpie) i pili (whiskey). Podobnie – wbrew przekonaniu apelującego obrońcy – uwiarygodnieniem omawianego alibi oskarżonegoJ. S. (1)nie mogła być treść wspomnianej umowy pożyczki, którą zawrzeć mieli oskarżony i świadekR. K., ani też analiza historii rachunku bankowego oskarżonego za okres styczeń – luty 2013 r. Nawet bowiem zakładany przez obronę fakt istnienia takiej umowy na piśmie oraz dokonania przelewu na rzeczR. K., nie dowiodłyby, że podpisanie umowy (tym bardziej zaś wspólna biesiada), rzeczywiście miały miejsce dokładnie w datach podanych przez świadka.
Sąd Apelacyjny nie podzielił też wątpliwości obrońcyoskarżonegoŁ. H.co do prawidłowości uznania go winnym przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Przede wszystkim – wbrew stanowisku apelującego obrońcy – w toku postępowania przed Sądem I instancji jednoznacznie i w sposób prawidłowy ustalone zostało, żeoskarżonyŁ. H.to osoba o pseudonimie(...). Taką tożsamość oskarżonego w sposób wystarczający potwierdzały dowody zawarte w teczce osobowejŁ. H.. I tak, treść notatki z czynności wylegitymowania oskarżonegoH.przez funkcjonariuszy policji w dniu 2 października 2013 r., wskazywała, że legitymowany, w rozmowie z funkcjonariuszami potwierdził wówczas, że ma pseudonim(...)(k. 1 teczki osobowejŁ. H.). Fakt ten potwierdzały także jednoznacznie zeznania świadkaM. D., ówczesnej dziewczyny wymienionego oskarżonego, która podała, że znaŁ. H.oraz, że na niego mówią Buli (k. 31-32 teczki osobowejŁ.H.). Następnie – zarówno w protokole zatrzymaniaŁ. H.(k. 10 powoływanej teczki osobowej), jak i w protokole jego pierwszego przesłuchania (k. 27-28 tejże teczki), zawarto pełne dane osobowe oskarżonego, w tym pseudonim(...), a oskarżonyH.oba te protokoły podpisał, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń, co od ich treści. Tożsamość tę potwierdzał także wynik oględzin telefonu oskarżonegoH. R., w którego kontaktach rozmówca posługujący się telefonem o nr(...), zapisany był jako(...), a wskazanym numerem posługiwał się właśnie oskarżonyH.. Okoliczności te dostarczały wystarczających przesłanek do jednoznacznego ustalenia, że oskarżonyŁ. H.występował pod pseudonimem(...).
Apelujący obrońca nie zdołał także podważyć ustalenia, że to oskarżonyH.wskazany został w wyjaśnieniach oskarżonegoM. P., jako uczestnik jednego z wyjazdów po narkotyki do Holandii, pomimo że ten ostatni znał go wyłącznie jako „chłopaka opseudonimie (...)”, nie znał zaś jego imienia i nazwiska. Po pierwsze bowiem – jak wskazano powyżej – nie budziło wątpliwości, że oskarżonyH.faktycznie posługiwał się pseudonimem(...). Po wtóre zaś – identyfikacji oskarżonegoH., jakoB.– uczestnika wspomnianego wyjazdu do Holandii, nie podważał podkreślany w omawianej apelacji fakt, że w swoich wyjaśnieniach oskarżonyP.identyfikował dodatkowo owegoB., jakoosobę prowadzącą siłownię wC., pomimo iż prowadzona przezŁ.H., a należąca do jego matki, siłownia wC.rozpoczęła swoją działalność 1 października 2013 r., a zatem na dzień przed zatrzymaniem oskarżonegoH.. Apelujący zdawał się jednak nie dostrzegać, że oskarżonyP.wspomniane wyjaśnienia składał w dniu 20 listopada 2013 r., a zatem w chwili, gdy oskarżonyH., który po wpłaceniu poręczenia majątkowego w dniu 8 października 2013 r., przebywał na wolności (k. 39 teczki osobowej oskarżonegoH.), prowadził ową siłownię od ponad miesiąca (co potwierdzał wywiad środowiskowy z dnia 16 października 2013 r., k. 46-47 wymienionej teczki osobowej). OskarżonyP.mógł zatem w sposób racjonalny zidentyfikować uczestnika kwietniowego wyjazdu do Holandii, jako osobę prowadzącą siłownię – w chwili składania przez niego (to jestP.) wyjaśnień w listopadzie 2013 r.
Wskazać również należało, że wiarygodność dokonanej przez oskarżonegoM. P.identyfikacji oskarżonegoH., jako osoby kojarzonej przez niego z siłownią wC., wzmacniał dodatkowo fakt, że sam oskarżonyŁ. H.w rozmowie telefonicznej zH. R., prowadzonej tuż po wspomnianym kwietniowym wyjeździe do Holandii, informując o miejscu, w którym można go w danym momencie zastać (i to miejscu nie wymagającym dalszych wyjaśnień, a zatem bez problemu łączonym z jego osobą),mówi, że jest na siłowni(vide:materiały kontroli operacyjnej o kryptonimie(...), k. 195v. – rozmowa z dnia 18 kwietnia 2013 r., godz. 12.24). Wskazywało to, że oskarżonyH.nie tylko znany był wśród swoich znajomych pod pseudonimem(...), ale też kojarzony był w swoim środowisku wC., jako osoba związana z siłownią. Brak zatem było jakichkolwiek racjonalnych podstaw do tego, by poddać w wątpliwość ustalenie, że Buli wskazany przez oskarżonegoP., jako uczestnik wyjazdu po narkotyki do Holandii, zakończonego ich przywiezieniem do Polski w dniu 18 kwietnia 2013 r., to oskarżonyH.. Kwestionowanie tejże identyfikacji przez apelującego obrońcą, było tym bardziej niezasadne, że oskarżonyP.rozpoznałB.na wizerunku przedstawiającym oskarżonegoH.(k. 909-910).
Stanowisko Sądu I instancji okazało się prawidłowe także w tym zakresie, w jakim przyjął, że sprawstwo oskarżonegoŁ. H.w zakresie przywozu do Polski narkotyków w dniu 18 kwietnia 2013 r., zostało potwierdzone dowodowo również za pomocą wspomnianych już wyżej materiałów kontroli operacyjnej o kryptonimie(...). Utrwalone w jej ramach rozmowy telefoniczne pomiędzy oskarżonymH. R.a oskarżonymŁ. H., posługującym się nr(...), potwierdzały jednoznacznie
    udział oskarżonych we wspólnym przedsięwzięciu wyjazdowym. Zważyć bowiem należało, że w rozmowie z dnia 16 kwietnia 2013 r., godz. 10.49,Ł. H.pytałR., o której jadą; rozmówcy umawiają się na wyjazd o 18,H.pyta, czyR.załatwił samochód, tłumaczy, że musi się wyspać przed wyjazdem; zaś w rozmowie z tego dnia z godz. 17.59,R.pytaH., czy jest gotowy, bo już podjeżdżają (k. 188 materiałów kontroli operacyjnej o kryptonimie(...)). Z kolei w rozmowie z dnia 18 kwietnia 2013 r., godz. 12.24, kiedy to oskarżonyR.zadzwonił do oskarżonegoH., na jego nr(...), ten ostatni pytał, czy ma oddać auto, informował, że portfel młodego został w samochodzie, żeby go nie szukał, w końcu mówił (co wskazano już powyżej), że jest na siłowni i prosi, by ktoś do niego na siłownię za pól godziny przyjechał (k. 195v. materiałów kontroli operacyjnej o kryptonimie(...)).
Opisana treść rozmów oskarżonychH. R.iŁ. H., wskazująca jednoznacznie na wyjazdowy kontekst, w powiązaniu z korelacją czasową owych rozmów z wyjazdem do Holandii, w wyniku którego przywieziono do Polski marihuanę oraz omówioną powyżej identyfikacją oskarżonegoH.przez oskarżonegoP., nie pozostawiała wątpliwości, że oskarżonyH.uczestniczył w zarzuconym mu przywozie marihuany z Holandii do Polski. Ustalenie to wzmacniał dodatkowo prawidłowo ustalony przez Sąd I instancji fakt, że – jak wynikało z danych telekomunikacyjnych – numer telefonuŁ. H.,(...), logował się na masztach(...)w dniu 17 kwietnia 2013 r. w Holandii, podobnie jak numery abonenckieH. R.iM. P..
Z kolei treść ostatniej z wymienionych rozmów telefonicznych, z 18 kwietnia 2013 r., z godz. 12.24, którą oskarżeniR.iH.odbyli już po przyjeździe do Polski, wskazywała, że ten ostatni odłączył się od reszty uczestników wyjazdu, a samochód, którym podróżowali (wraz z pozostawionym w nim portfelem „młodego” to jestM. R.) nadal był w jego dyspozycji. Wyjaśniało to nieobecność oskarżonegoH.w hotelu, w którym pozostali współoskarżeni zatrzymani zostali podczas czynności porcjowania narkotyków. Okoliczności wynikające z tejże rozmowy wykluczały także forsowaną przez apelującego obrońcę tezę, jakoby fakt, że oskarżonyH.nie został zatrzymany w hotelu wraz z innymi oskarżonymi, dowodzić miał tego, że w ogóle nie uczestniczył w wyjeździe do Holandii.
Apelujący obrońca oskarżonegoŁ. H.nie miał także racji kwestionując (w podniesionym zarzucie ewentualnym błędu w ustaleniach faktycznych) świadomość tego oskarżonego, co do faktycznego celu wyjazdu do Holandii, którego był uczestnikiem. Przede wszystkim – wbrew stanowisku obrońcy – treść wyjaśnień oskarżonegoP., nie wykluczała takiej świadomości, pomimo że nie potwierdzała jej wprost. Zważyć bowiem należało, żeoskarżonyP.wymieniał oskarżonegoH.na równi z innymi uczestnikami wyjazdu do Holandii, a wskazanie przez niego, że nie wie, czyH.znał cel tego wyjazdu, świadczyło raczej o chęci zdystansowania się przez składającego wyjaśnienia od obciążania współsprawcy, niżli o jego faktycznej jego w tym zakresie niewiedzy. Wziąwszy zaś pod uwagę bliskie relacje pomiędzy oskarżonymH. R., aŁ. H., jak również nieracjonalność angażowania tego ostatniego w wyjazd do Holandii po narkotyki, w sytuacji gdyby rzeczywisty cel podróży musiał być przed nim przez innych uczestników skrzętnie ukrywany – podzielić należało ustalenia Sądu I instancji, że oskarżonyH.był współsprawcą przywozu narkotyków.
Dodać przy tym należało, że stanowisku obrony, jakoby oskarżonyH.nie miał nic wspólnego z narkotykami, przeczyły jednoznacznie wyniki przeszukania pomieszczeń zajmowanych przezH.w mieszkaniu przyul. (...)wC., w którychH.nocował i do których dysponował kluczami (protokół przeszukania k. 20-22 teczki osobowej oskarżonegoH.) oraz opinia kryminalistyczna dotycząca zabezpieczonych podczas tego przeszukania przedmiotów (k. 75-78 wymienionej teczki). Zabezpieczono wówczas wagę elektroniczną, na której ujawniono ślady amfetaminy i kannabinoli oraz rozdrabniacz i pudełko, na których ujawniono ślady kannabinoli.
W obliczu tylu pewnych informacji potwierdzających uczestnictwo – i to świadome – oskarżonegoH.w zarzuconym mu wyjeździe do Holandii po narkotyki, wszelkie wątpliwości zgłoszone w tym zakresie przez jego obrońcę jawiły się jako bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Tym samym podniesiony przez obrońcę zarzut naruszenia przez Sąd I instancjiart. 7 k.p.k., jak również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Apelujący obrońcy oskarżonychJ. S. (1)iM. R.nie mieli także racji kwestionując prawidłowość przypisania tym oskarżonym sprawstwa i winy w zakresie oszustwa w celu uzyskania pożyczki, wypełniającego znamiona przestępstw zart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.W przypadku tego czynu kluczowe było ustalenie w przedmiocie posłużenia się przez oskarżonych zaświadczeniem potwierdzającym fałszywą informację o zatrudnieniuM. R.wfirmie (...), co było warunkiem koniecznym uzyskania pożyczki, a co stanowiło jednocześnie znamię wprowadzenia pożyczkodawcy w błąd. Podkreślenia wymagało, że stanowisko apelacji bazowało wyłącznie na wyjaśnieniach wymienionych dwóch oskarżonych, którzy twierdzili, że oskarżonyM. R.faktycznie zatrudniony został przez oskarżonegoJ. S. (1)do wykonania remontu sklepu wC., a zatem pracował on w drugim miejscu prowadzenia działalności gospodarczejS., w którym nie świadczyła pracy świadekA. W.; zatem – zdaniem obrony świadek ta nie widywałaM. R., pomimo iż ten wykonywał pracę na rzeczS.. Wyjaśnienia oskarżonych pozostawały w sprzeczności z zeznaniami świadkówA. W.orazM. G., jak również z okolicznościami wynikającymi z analizy dokumentu w postaci zaświadczenie z dnia 11 stycznia 2013 r. o zatrudnieniuM. R.wfirmie (...).
Otóż pierwsza z wymienionych świadków,A. W.wprost podała (vide:t. XIII, k. 2426 i nast. w zw. z k. 1003-1004, t. VI) – czego apelujący obrońcy zdawali się nie dostrzegać – że ona sama była oskarżona o czyn polegający na wystawianie fałszywych zaświadczeń o zatrudnieniu różnych osób w prowadzonej przezS.firmie (...), a następnie skazana została za takie czyny dwoma wyrokami, z których jeden dotyczył wymienionego wyżej zaświadczenia o zatrudnieniuM. R., drugi zaś obejmował zaświadczenia o zatrudnieniu innych osób). Świadek podała też, że fałszywe zaświadczenia wystawiała na prośbę swojego pracodawcy, to jestJ. S. (1)oraz potwierdzała też telefonicznie na zapytania banku, ze osoby wskazane w zaświadczeniach pracowały, chociaż faktycznie nie były wfirmie (...)zatrudnione. Świadek wyraźnie wskazała przy tym, że sytuacja taka dotyczyłaM. R.. Podkreślenia wymagało, że apelujący obrońcy nie wskazali żadnych okoliczności, ani argumentów mogących zanegować ustalenia faktyczne przyjęte w owym postępowaniu karnym, w którymA. W.skazana została za wykonanie czynności sprawczych w ramach tego samego przestępstwa, w którym uczestniczyli oskarżeni w niniejszej sprawieJ. S. (1)iM. R..
Przy tym wbrew przekonaniu apelującego obrońcyJ. S. (1), rzekomej wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, utrzymującego, żeM. R.został faktycznie przez niego zatrudniony, nie potwierdzały bynajmniej te fragmenty zeznań świadkaA. W., w których podała ona, że prowadzona przezS.działalność gospodarcza wykonywana była w dwóch placówkach: wS.(gdzie bezspornieM. R.nie wykonywał żadnych prac) oraz wC.(gdzie świadek nie wiedziała, kto pracował). Możliwość faktycznego zatrudnieniaM. R.wC.wykluczały bowiem – uzupełaniające się wzajemnie z zeznaniamiA. W.– zeznania poprzedniej pracodawczyniA. W., to jest poprzedniej właścicielki firny przejętej następnie przezJ. S. (1),M. G.(t. XIII, k. 2427). Podała ona mianowicie, że była w nieformalnym związku zJ. S. (1)i przekazała mu hurtownię artykułów biurowych wS.oraz sklep wC.; przy czym ten ostatni stał pusty, nadto świadek podała, że wS.zatrudniała tylkoA. W.. Z zeznań tych, jak również z treści pieczątki firmowejJ. S. (1), ujawnionej na powołanym wyżejzaświadczeniu z dnia 11 stycznia 2013 r.(k. 992, t. V), wynikało jednoznacznie, że działalność gospodarczaJ. S. (1), pod nazwą Sanders, prowadzona była pod adresem wS., wC.zaś uprzednio funkcjonował co prawda sklep prowadzony za czasówM. G., nie było to jednak miejsce wykonywania działalności gospodarczejJ. S. (1), nadto zaś sklep ten w czasie, gdy hurtownię przejąłJ. S. (1)pozostawał cały czas zamknięty. Przy czym w treści wymienionego zaświadczenia wyraźnie wskazano, żeM. R.zatrudniony został wfirmie (...), działającej pod adresem wS..
Powyższe okoliczności – wbrew temu, co utrzymywała obrona – nie pozwalały w sposób racjonalny potwierdzić faktycznego zatrudnieniaM. R.wfirmie (...). Jak bowiem wskazano powyżej, w zaświadczeniu o jego zatrudnieniu wskazano adres wS., gdzie oskarżonyR.nie wykonywał pracy, co więcej w firmie tej oficjalnie i faktycznie zatrudniona była jedna tylko osoba –A. W., która w innym postępowaniu karnym skazana została za wystawienie wymienionego wyżej zaświadczenia potwierdzającego nieprawdziwą informację o zatrudnieniuM. R., nadto zaś rzekome zatrudnienieR.nie zostało oficjalnie zgłoszone, a adres sklepu wC.nie był adresem, pod którym prowadzona była działalność gospodarczafirmy (...).
Wskazać również należało, że wbrew stanowisku apelującej obrońcy oskarżonegoM. R., okolicznością ekskulpującą oskarżonego w zakresie omawianego czynu nie był deklarowany w apelacjizamiar tego oskarżonego, by spłacić zaciągniętą pożyczkę(co uniemożliwić miało mu wyłącznie jego zatrzymanie w sprawie). Dla bytu przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.nie ma bowiem znaczenia fakt zwrotu mienia objętego niekorzystnym rozporządzeniem, ani tym bardziej sam zamiar takiego zwrotu. O odpowiedzialności karnej sprawcy przesądza bowiem sam fakt dokonania przez niego oszukańczego działania (w tym wypadku przedłożenia zaświadczenia o nieprawdziwym zatrudnieniu) nakierowanego na uzyskanie świadczenia. Przestępstwo to zaś dokonane zostaje w chwili, gdy oszukany podmiot dokonuje niekorzystnego rozporządzenia mieniem; przy czym warunkiem uznania rozporządzenia za niekorzystne jest fakt dokonania go na podstawie uzyskania od sprawcy fałszywych danych, nie zaś wystąpienie ekonomicznej straty po stronie rozporządzającego.
Tym samym Sąd I instancji dysponował wystarczającymi podstawami tak faktycznymi, jak i prawnymi dla stwierdzenia sprawstwa i winy oskarżonychJ. S. (1)iM. R.w zakresie popełnienia wspólnie i w porozumieniu, czynu zart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Wskazania wymagało w końcu, że wbrew stanowisku apelujących, najwyraźniej wyrażonemu w apelacji obrońcy oskarżonegoM. P., w przedmiotowej sprawie – w innym niż opisany powyżej przypadek –nie wystąpiła potrzeba zastosowania zasadyin dubio pro reo, ujętej wart. 5 § 2 k.p.k.W odniesieniu do czynów będących przedmiotem osądu, w tym nie tylko czynówM. P., ale i czynów przypisanych pozostałym oskarżonym, postępowanie dowodowe dostarczyło wystarczających podstaw faktycznych dla potwierdzenia okoliczności owych czynów i pozwalających przypisać im owe czyny i to w kształcie przyjętym w zaskarżonym wyroku. Tym samym, w odniesieniu do oskarżonych nie wystąpiły w ogóle wątpliwości, które winny być rozstrzygnięte na ich korzyść. Wątpliwości takie nie istniały zatem w sprawie obiektywnie, ale sformułowane zostały wyłącznie w stanowiskach obrońców, którzy zdawali się nie dostrzegać, że wynik przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego nie pozostawiał na nie miejsca i był jednoznaczny.
Uwzględniając powyższe, Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, że – wbrew stanowisku apelujących obrońców – brak było podstaw do zakwestionowania zawartego w wyroku Sądu I instancji zaskarżonego rozstrzygnięcia co do sprawstwa i winy oskarżonych, w szczególnościapelacje nie wykazały zasadnych podstaw do postulowanego przez obrońców uniewinnienia oskarżonychod przypisanych im czynów. Sąd odwoławczy uznał także, że apelujący obrońcy nie wykazali, jakoby postępowanie rozpoznawcze przed Sądem Okręgowym obarczone było wadami i brakami uzasadniającymi potrzebę jego powtórzenia. Z uwagi na to, kwestionowana przez obronę konkluzja Sądu I instancji o wypełnieniu przez oskarżonych w sposób zawiniony ustawowych znamion przypisanych im czynów – zasługiwała na aprobatę.
Prawidłowe okazało się także, stanowiące następstwo rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonych, zawarte w zaskarżonym wyroku,orzeczenie o karze.
I tak, podniesiony w apelacji obrońcyM. P., a kwestionującyde factoorzeczenie w przedmiocie kary, zarzut naruszeniaart. 106 k.k.w zw. zart. 107 § 4 k.k., nie mógł zostać uwzględniony, pomimo prawdziwości tezy, na której został oparty. Wskazać zatem należało, że naruszenie wymienionych przepisów nastąpiło – zdaniem apelującego – poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż skazanieM. P.wyrokiem Sądu Rejonowego w Chodzieży z dnia 22 października 2007r. o sygn. II K VI K 370/07 nie uległo zatarciu z mocy prawa, a w konsekwencji błędne ustalenie, iż oskarżony to osoba uprzednio sądownie karana, co – zdaniem apelującego obrońcy – niewątpliwie miało wpływ na treść wyroku i wysokość wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i kar łącznych. Jakkolwiek prawdą było – co podkreślał apelujący, a co potwierdzono w toku postępowania odwoławczego – że wymienione skazanie faktycznie uległo zatarciu, to jednak apelujący nie miał racji twierdząc, jakoby błędne w tym zakresie ustalenie Sądu I instancji mogło mieć wpływ na treść orzeczenia w tym w przedmiocie kary. Sąd I instancji bowiem, jakkolwiek zaliczył ów błędnie ustalony fakt uprzedniej karalności oskarżonego do okoliczności obciążających, to jednak wyraźnie podkreślił, iż oskarżony „był karany tylko raz, za przestępstwo zart. 209 § 1 k.k.” (vide: str. 175 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wskazywało to jednoznacznie, że dla Sądu I instancji ustalenie to nie stanowiło okoliczności w sposób istotny rzutującej na wymiar kary. Nawet zatem wyeliminowanie owej okoliczności z ustaleń faktycznych i przyjęcie, że oskarżonyM. P.korzystał ze statusu osoby niekaranej, nie doprowadziłoby do odmiennego orzeczenia w przedmiocie wysokości wymierzonej mu kary.
Apelujący obrońca oskarżonegoM. P.nie miał tez racji zarzucając (z ostrożności procesowej)rażącą surowość wymierzonych temu oskarżonemu kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności.Przede wszystkim okoliczności eksponowane w apelacji, to jest częściowe przyznanie się oskarżonego do stawianych mu zarzutów i złożenie w tym zakresie wyjaśnień przydatnych przy czynieniu ustaleń faktycznych w sprawie, jak również uzyskanie przez oskarżonego po opuszczeniu aresztu śledczego stałego zatrudnienia i posiadanie dobrej opinii w miejscu pracy, zostały uwzględnione przez Sąd I instancji i to – zgodnie z postulatem apelującego – jako okoliczności o charakterze łagodzącym przy wymiarze kary (vide:art. 175 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wbrew oczekiwaniom apelującego, brak jednak było podstaw do tego by nadawać im dalej idącą wymowę łagodzącą. W szczególności podstawy takie nie wynikały z apelacji, która w omawianym zakresie ograniczyła sięde factodo wymienienia tychże okoliczności.
Z kolei okoliczność w postaci roli, jaką oskarżonyM. P.odegrał w przestępczym procederze – wbrew temu co utrzymywał apelujący obrońca – nie była okolicznością łagodzącą. Rola wymienionego oskarżonego, jakkolwiek nie był on sprawcą decydującym o przebiegu przestępczych akcji, nie była bynajmniej poślednia. Jako kierowca oskarżonegoH. R.czynnie uczestniczący w procederze przywozu narkotyków z zagranicy oraz w rozprowadzaniu ich już na terenie kraju, oskarżonyP.stanowił ważny, by nie rzec niezbędny, element funkcjonowania przestępczej działalności oskarżonych.
Na aprobatę zasługiwało także zawarte w zaskarżonym wyroku orzeczenie w przedmiocie kary dotyczące pozostałych oskarżonych. Wskazać należało, że w przypadku oskarżonychH. R.,M. R.,Ł. S. (1),Ł. M. (1),J. S. (1),N. T.iŁ. H.kwestionowanie rozstrzygnięcia o karze wynikało z zaskarżenia przez ich obrońców wyroku w całości i nie wiązało się z przytoczeniem na jego poparcie żadnych argumentów. W przypadku apelacji obrońców wymienionych oskarżonych, ich autorzy koncentrowali się – jak była o tym mowa powyżej – na podważaniu prawidłowości samego skazania. Sąd Apelacyjny nie znalazł zaś podstaw do tego, by dokonać – zgodnej z kierunkiem wniesionych apelacji – modyfikacji rozstrzygnięcia o karze ze względu na jej rażącą nadmierną surowość.
Wymierzone oskarżonymH. R.,M. R.,Ł. S. (1),Ł. M. (1),J. S. (1)iN. T., jak i wspomnianemu wcześniejM. P., kary, tak jednostkowe, jak i łączne pozbawienia wolności oraz grzywny mieściły się w granicach ustawowego zagrożenia, należycie uwzględniały dyrektywy wymiaru kary i jawiły się jako odpowiednia reakcja prawno-karna na popełnione przez oskarżonych bezprawie. Wskazać należało, że Sąd I instancji wymierzając oskarżonym kary, prawidłowo zaprezentował i zważył dotyczące ich okoliczności zarówno obciążające, jak i łagodzące. W szczególności podkreślenia wymagało, że wymierzeniu oskarżonym kar łagodniejszych, niż uczynił to Sąd I instancji, sprzeciwiały się jednoznacznie takie okoliczności jak skala i stopień zorganizowania przypisanego im procederu narkotykowego, w którym uczestniczyli z chęci szybkiego zysku, w przypadku zaś wszystkich oskarżonych pozaŁ. H.iM. P.– ich uprzednia karalność, w tym w przypadkuN. T.– w warunkach powrotu do przestępstwa. Wobec tak istotnych okoliczności obciążających wymierzone oskarżonym kary nie mogły być uznane za rażąco nadmiernie surowe.
Podkreślenia wymagało nadto, że zawarte w zaskarżony wyroku rozstrzygnięcie o karze odpowiadało także wymogowi wewnętrznej sprawiedliwości orzeczenia, należycie uwzględniając role poszczególnych oskarżonych w przypisanym im procederze, w tym w szczególności kierowniczą rolę oskarżonegoH. R..
Na aprobatę zasługiwały także pozostałe rozstrzygnięcia zawierające się w zakresie orzeczenia o karze. W tym – wbrew stanowisku obrońcyoskarżonegoH. R., prawidłowe okazało się zawarte w pkt 18 części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, orzeczenie ozaliczeniu na poczet kary okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowaniatego oskarżonego od dnia 18 kwietnia 2013 r. do dnia 9 października 2013 r. i od dnia 7 lutego 2015 r. do dnia 2 lutego 2016 r. Stanowisko obrońcy (wskazujące na konieczność zaliczenia na poczet kary nieprzerwanego okresu od dnia 18 kwietnia 2013 r. do lutego 2015 r.) nie uwzględniało sytuacji prawnej i procesowej oskarżonegoR.we wskazanym przedziale czasowym.
Apelująca obrońca miała rację wskazując, że pozbawienie wolności oskarżonegoH. R.w przedmiotowej sprawie trwało od dniu 18 kwietnia 2013 r., kiedy to został on zatrzymany, a tymczasowe aresztowanie, zastosowane wobec niego postanowieniem Sądu Rejonowego Poznań Stare Miasto wP.z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt III Kp 210/13, trwało do dnia 2 lutego 2016 r., kiedy to oskarżony wpłacił poręczenie majątkowe (vide:postępowanie tutejszego Sądu Apelacyjnego o sygn. II AKp 28/15 i II AKz 5/16). Stanowisko apelacji nie uwzględniło jednakże faktu, że pomiędzy dniem 9 października 2013 r. a 7 lutego 2015 r., oskarżonyH. R.odbywał dwie kary pozbawienia wolności, to jest:
- od 9 października 2013 r. do 7 listopada 2014 r. – karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. III K 228/09,
- od 7 listopada 2014 r. do 7 lutego 2015 r. – karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Pile Wydz. Zamiejscowy wZ.z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. VIII K 353/13.
Nie budzi zaś wątpliwości, że jakkolwiek stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec osób odbywających karę pozbawienia wolności jest dopuszczalne to jednak zastosowanie go nie przerywa odbywania prawomocnie orzeczonej kary. Okres odbywania prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności - nawet jeżeli zbiega się z tymczasowym aresztowaniem - nie podlega powtórnemu zaliczeniu na podstawieart. 83 § 1 k.k.[aktualnieart. 63 § 1 k.k.] na poczet kary, orzeczonej w sprawie, w której stosowany był środek zapobiegawczy (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1996 r., III KRN 188/95, por. też: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1994 r., III KRN 182/94).
Dodać przy tym należało, że nawet różnice w rygorach odbywania kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania, nie dawały podstawy do formułowania tezy o obowiązku zaliczenia tego samego okresu izolacji oskarżonego jednocześnie na poczet kary pozbawienia wolności odbywanego w innej sprawie i kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie, w której stosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2009 r., V KK 392/08).
Brak zatem było jakichkolwiek podstaw do tego, by wskazany przez apelującą okres pomiędzy dniem 9 października 2013 r. a 7 lutego 2015 r., kiedy to oskarżonyH. R.będąc jednocześnie tymczasowo aresztowany w niniejszej sprawie, odbywał dwie kary pozbawienia wolności w innych sprawach karnych, zaliczać mu na poczet kary orzeczonej w zaskarżonym wyroku.
Tym samym wszystkie zawarte w zaskarżonym wyroku elementy rozstrzygnięcia w przedmiocie kary okazały się prawidłowe.
Bezzasadne okazało się także zawarte w apelacji obrońcyoskarżonegoM. P., wyznaczonego mu z urzędu adwokataP. B.,zażalenie na zawarte w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania.Apelujący podnosząc w tym zakresie zarzut naruszenia przepisów§ 2 ust. 1 oraz § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wywodził, że nakład pracy obrońcy, włożony w obronę wymienionego oskarżonego przed Sądem I instancji, uzasadniał zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu wynagrodzenia w wysokości 150 % stawki minimalnej. Sąd Apelacyjny oceny tej nie podzielił.
Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, których obrazy dopuścić miał się jakoby Sąd I instancji, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, jakkolwiek proces przed Sądem I instancji trwał w niej od roku 2014 do marca 2017 r., a w fazie jurysdykcyjnej dla jej rozpoznania odbyć musiały się 23 terminy rozpraw, nadto zaś obejmował wielu oskarżonych i liczne postawione im zarzuty, to jednak ani jej charakter, ani nakład pracy obrońcy z urzędu, broniącego w niej jednego tylko oskarżonego, nie uzasadniał konieczności zasądzenia wynagrodzenia w stawce większej niż minimalna. Podkreślenia wymagało bowiem, że w sprawa oskarżonegoM. P.obejmowała 14 zarzutów karnych, z których wszystkie poza jednym (to jest zarzutem udziału w grupie przestępczej), obejmowały czyny jednorodzajowe – z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wpisujące się ponadto w jeden zespół aktywności przestępczej oskarżonego i realizujące jeden model działalności sprawczej. Sprawa wymienionego oskarżonego nie była zatem pod względem prawnym, ani też faktycznym ponadprzeciętnie skomplikowana, a czasochłonność jej rozpoznania wynikała raczej z jej powiązania z rozpoznawanymi łącznie sprawami pozostałych oskarżonych, niźli z jej odrębnego charakteru. Podkreślenia wymagało ponadto, że sprawa oskarżonegoM. P.zakończyła się jego skazaniem, a zatem nie sposób mówić o tym, jakoby stanowisko obrony szczególnie przyczyniło się do jej rozstrzygnięcia. Tym samym, nakład pracy obrońcy – choć jego zaangażowaniu w sprawę nie można nic zarzucić – nie mógł zostać uznany za wykraczający ponad standard wymagany w tego rodzaju postępowaniach. Sam zaś wspomniana powyżej długość okresu, w którym obrońca świadczyć musiał pomoc prawną i wykazywać się aktywnością, uwzględniona została należycie przez Sąd I instancji poprzez stosowne zwiększenie jego wynagrodzenia za każdy kolejny termin rozprawy. I w tym zatem zakresie zaskarżone rozstrzygnięcie nie wymagało korekty.
Zauważyć ponadto należało, że koszty obrony z urzędu udzielonej w postępowaniu przed Sądem I instancjizasądzone zostały w zaskarżonym wyroku także na rzecz adwokataR. M., ustanowionego obrońcą dla oskarżonegoJ. S. (1)(vide:pkt 82 jego części rozstrzygającej). Stąd zgłoszony w apelacji tego obrońcy wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów obrony udzielonej z urzędu przed Sądem I instancji, nie mógł zostać uwzględniony.
Uwzględniając całokształt powyższych rozważań, nie podzielając zarzutów apelacji obrońców i uznając je za bezzasadne,Sąd Apelacyjny zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Orzekając o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze, Sąd Apelacyjny uwzględnił to, że oskarżeniM. P.iJ. S. (1)korzystali w nim z pomocy prawnej obrońców wyznaczonych im z urzędu. Wobec tego, na podstawie przepisów § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714), obrońcom tym zwrócono koszty obrony udzielonej wymienionym oskarżonym z urzędu w tymże postępowaniu.
Nadto, na podstawie przepisówart. 624 § 1 k.p.k.iart. 634 k.p.k., zwolniono oskarżonych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Uwzględniono przy tym sytuację majątkową oskarżonych i ich możliwości zarobkowe, w tym perspektywę odbywania kar izolacyjnych, co nakazywało przyjąć, że pokrycie tychże kosztów byłoby dla oskarżonych zbyt uciążliwe. Z tych samych względów, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o kosztach sądowych w sprawach karnych (Dz.U.1983.49.223 ze zmian.), zwolnieniem od kosztów objęto opłatę za II instancję.

      Grzegorz Nowak Izabela Pospieska Urszula Duczmal