Sąd Rejonowy w Olsztynie
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII K 368/17
Data wyroku: 2017-12-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Szczepańska
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk i in,
Teza: oskarżonego uznano za winnego przepisanych mu czynów i wymierzono kary jak w treści wyroku

Sygn. akt VII K 368/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 grudnia 2017 roku
Sąd Rejonowy w Olsztynie, VII Wydział Karny, w składzie
Przewodniczący SSR Anna Szczepańska
Protokolant: sekr.sąd. Simona Marcjanek
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22.08, 19.10, 7.12.2017r.
sprawyM. M. (1), synaW.iH. z d. B.,urodzonego dnia (...)wO.,
oskarżonego o to, że:

I
w okresie od 23 listopada do 24 listopada 2016r. wO.przyul. (...), z terenu parkingu niestrzeżonego dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu markiO. (...)onr rej. (...), nr VIN:(...)o wartości 8000 złotych, którego użytkownikiem byłK. W. (1), na szkodęA.iM. W., przy czym czynu tego dokonał w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne podobne,

tj. o czyn zart. 278§lkk w zw. zart 64§1 kk

II
w dniu 24 listopada 2016r. na drodze publicznej wO.kierował samochodem markiO. (...)onr rej. (...), czym naruszył zakaz kierowania wszelkich pojazdów mechanicznych zasądzony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego wO. (...)sygn.. akt VIIK 663/16 obowiązujący od 5 października 2016r. do 5 października 2019r,

tj. o czyn zart. 244 kk

III
w dniu 05 grudnia 2016r. wO., przyul. (...)dokonał przywłaszczenia znalezionej karty płatniczejBanku (...)o nr(...)stwierdzającej prawa majątkoweE. S. (1), przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo podobne umyślne,

tj. o czyn zart. 284§3 kkiart. 275§1 kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 64§1kk,

IV
w dniu 05 grudnia 2016r. wO., przyul. (...)w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń, dokonał kradzieży z włamaniem na konto bankoweBanku (...)w ten sposób, że przy użyciu karty płatniczej dokonał płatności w systemie zbliżeniowym wsklepie (...)przyul. (...)wO.na kwotę 14,97 zł. Oraz wsklepie (...)przyul. (...)wO.na kwotę 47,69 zł, oraz wsklepie (...)przyul. (...)wO.na kwotę 44,89 zł, a także w nieustalonym sklepie na kwotę 36,25 zł, czym działał na szkodęE. S. (1), przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo podobne umyślne,

tj. czyn zart. 279§1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64§1 kk,

I
oskarżonegoM. M. (1)uznaje za winnego dokonania zarzuconych mu w punktach I i II przestępstw i za to skazuje go:

- za czyn opisany wpunkcie Iz mocyart. 278§1 kkw zw. zart. 64§1 kk, opierając wymiar kary oart. 278§1 kk, przy zastosowaniuart. 4§1 kkna karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
- za czyn opisany wpunkcie IIz mocyart. 244 kk, przy zastosowaniuart. 4§1 kkna karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

II
oskarżonegoM. M. (1)w ramach czynów zarzuconych mu w punktach III i IV uznaje za winnego tego, że w dniu 05 grudnia 2016r. wO., po uprzednim przywłaszczeniu znalezionej karty płatniczejBanku (...)o nr(...)stwierdzającej prawa majątkoweE. S. (2), i po użyciu w transakcjach: wsklepie (...)przyul. (...)wO., wsklepie (...)przyul. (...)wO., wsklepie (...)przyul. (...)wO.oraz w nieustalonym sklepie, w systemie zbliżeniowym wskazanej powyżej karty, pokonał zabezpieczenie elektroniczne, włamując się do systemu bankowego, a następnie dokonał kradzieży pieniędzy w kwotach odpowiednio: 14,97 zł, 47,69 zł, 44,89 zł, 36,25 zł, działając na szkodęE. S. (3), przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany w warunkachart. 64§1 kk, w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. dokonania przestępstwa zart. 279§1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64§2 kki za to z mocyart. 279§1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64§2 kk, opierając wymiar kary oart. 279§1 kkw zw. zart. 64§ 2 kk, przy zastosowaniuart. 4§1 kkskazuje go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

III
na podstawieart. 85§ 1 i 2 kk,art. 86§1 kk, przy zastosowaniuart. 4§1 kkw miejsce jednostkowych kar orzeka wobec oskarżonego karę łączną w wymiarze 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 06 grudnia 2016r. godz. 09:45 do dnia 08 grudnia 2016r. godz. 08:45,

V
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM. M. (1)obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych:

a
A.iM. W.kwoty 8000 zł. (osiem tysięcy złotych),

b
E. S. (1)kwoty 143,80 zł. (sto czterdzieści trzy złote osiemdziesiąt groszy),

VI
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. J.kwotę 588 zł. (pięćset osiemdziesiąt osiem złotych ) tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu w postępowaniu sadowym oraz kwotę 135,24 zł. tytułem podatku VAT od tego wynagrodzenia,

VII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt VII K 368/17

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 23 listopada 2016r, około godziny 20.00K. W. (1)zaparkował pojazd markiO. (...)onr rej. (...), nr VIN:(...)o wartości 8000 złotych, stanowiący własnośćA.iM. W., na parkingu niestrzeżonym przyul. (...)wO., po czym udał się do domu.
W godzinach nocnych w pobliże w/w miejscaŁ. P. (1)wraz z kolegąM. M. (1)przyjechał swoim samochodem markiV. (...).M. M. (1)wysiadł z pojazdu, zaśŁ. P. (1)odjechał do miejsca swojego zamieszkania naulicę (...). Po opuszczeniu pojazduM. M. (1)skierował się na parking przyulicy (...), po czym dokonał zaboru w celu przywłaszczenia niezabezpieczonego pojazdu markiO. (...)onr rej. (...). Samochodem tym następnie przyjechał poŁ. P. (1)i wraz z nim udał się miejscowościB., do kolegiD. K. (1).
W omawianym czasie, od dnia 5 października 2016r. wobecM. M. (1)obowiązywał środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony na okres 3 lat prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego wO. (...)z dnia 27 września 2016r. w sprawie VIIK 663/16.
W miejscowościB.wszyscy trzej mężczyźni spożywali alkohol. Następnie po upływie bliżej nieokreślonego czasu udali sięO.. Tam z pojazdu wysiadłŁ. P. (1).M. M. (1)iD. K. (1)wrócili doB..
W dniu 1 grudnia 2016r. funkcjonariusze Policji w okolicy linii brzegowej jezioraB.ujawnili powyższy pojazd, który był spalony.
(dowód: zeznania świadków:K. W.k.360v, 3,74,A. W.k. 360v, częściowo Ł.P.k. 361, 56-58,D. K.k. 402, 149-152, 197, protokół oględzin rzeczy k.15-16, odpis wyroku wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 27 września 2016r. w sprawie VIIK 663/16 k. 161-162)
W dniu 05 grudnia 2016r. wO.M. M. (1), przebywając w towarzystwie innych osób, na chodniku przyulicy (...)znalazł kartę płatnicząBanku (...)o nr(...)stwierdzającą prawa majątkoweE. S. (2). Poza kartą w miejscu jej znalezienia innych wartościowych rzeczy nie było. Wymieniony zabrał wspomnianą kartę i w celu jej użycia do pokonania zabezpieczeń systemu bankowego wraz z kolegami udał się do kolejnych sklepów tj. dosklepu (...)przyul. (...)wO., dosklepu (...)przyul. (...)wO., dosklepu (...)przyul. (...)wO.oraz do nieustalonego sklepu. Tam kolejno używając w systemie zbliżeniowym wskazanej powyżej karty, pokonał zabezpieczenie elektroniczne, włamując się do systemu bankowego, a następnie dokonał kradzieży pieniędzy w kwotach odpowiednio: 14,97 zł, 47,69 zł, 44,89 zł, 36,25 zł. ,
(dowód: zeznania świadkaE. S.k. 360-361, 172-173, wyajsnienia oskarżonego k. 359-360, 195-196)
OskarżonyM. M. (1)przyznał się do popełnia czynów zarzuconych mu w punktach III i IV i w tym zakresie złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Jego relacja koresponduje z jasnymi, logicznymi i konsekwentnymi, a przez to wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonejE. S. (2)– w zakresie objętym zarzutami, z tych przyczyn zasługuje na uwzględnienie.
Podobnie oskarżony przyznał się do czynu opisanego w punkcie II aktu oskarżenia. Także w tym zakresie jego wina, uwzględniając treść rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego wO. (...)zawartego w wyroku z dnia 27 września 2016r. w sprawie VIIK 663/16 nie budzi wątpliwości. Oskarżony bowiem w czasie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych ( biegnącego od daty uprawomocnienia się orzeczenia) na drogach publicznych kierował samochodem.
Oskarżony kwestionował jednocześnie swoje sprawstwo w zakresie czynu zarzuconego mu w punkcie I. W tej kwestii istota jego wyjaśnień sprowadzała się do twierdzeń, iż przedmiotowy samochód „użyczył” od osoby znanej mu uprzednio, której danych osobowych nie pamiętał, a która sama zaproponowała mu, że go podwiezie. Oskarżony wówczas miał zapytać czy „da się przejechać”, na co wspomniany mężczyzna zgodził się. Oskarżony zatem wsiadł do pojazdu, nie dbając o brak dokumentów i udał się samochodem po kolegęŁ. P. (1), z którym rozstał się krótko przed omawianą sytuacją, a następnie do miejscowościB.„na imprezę”. Nie pamiętał jak wrócił do domu i nie wiedział co stało się z pojazdem.
Sąd nie podzielił powyższych wyjaśnień oskarżonego albowiem uwzględniając całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stanowią one – w ocenie Sądu- jedynie przyjętą przez oskarżonego linię obrony i zmierzają do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Co więcej, analiza tych twierdzeń prowadzi do przyjęcia, iż są one nielogiczne, niejasne i co najmniej wątpliwe.
Podkreślić należy, iż z jasnych, konsekwentnych i spójnych, a przez to wiarygodnych zeznań świadkówK. W.iA. W.jednoznacznie wynika, iż samochód objęty opisem czynu z punktu I w omawianym czasie stał na parkingu niestrzeżonym przyulicy (...)wO.. Mając jednocześnie na uwadze zeznania pierwszego z wymienionych, który nie był w stanie w sposób jednoznaczny potwierdzić, iż samochód został zamknięty, przyjąć należało, iż stał w stanie niezabezpieczonym przed kradzieżą. NadtoK. W.przyznał, iż kluczyki od auta mogły pozostać w drzwiach (v.k. 360v).
Jak wynika z kolei z zeznań świadkaŁ. P. (1)wymieniony rozstał się z oskarżonym w godzinach nocnych w czasie objętym zarzutem z pkt. I, w miejscu oddalonym około 200 m. od wspomnianego parkingu. Następnie, na co świadek wskazał składając zeznania w postepowaniu przygotowawczym, po upływie ok.10-20 minut oskarżony zadzwonił do świadka i zapowiedział mu, że przyjedzie do niego(...)(v.k. 57). Mężczyźni krótko potem spotkali się na parkingu obok miejsca zamieszkania Ł.P., jeździli przez krótki czas pod blokiem, a następnie wyruszyli doB., doD. K. (1). Świadek, co wydaje się całkowicie nielogiczne, uwzględniając zainteresowania świadka omawianym samochodem, wspólne przejażdżki pod blokiem, twierdził, iż nie pytał oskarżonego o pochodzenie pojazdu i w ogólnie na temat pojazdu z nim nie rozmawiał. Jednocześnie świadek podał, iż oskarżony nie mówił żeby miał zwróć pojazd innej osobie. Także oskarżony nie był w stanie logicznie wyjaśnić sytuacji związanej z korzystaniem z samochodu przez całą praktycznie noc, uwzględniając, iż wspomniany przez niego mężczyzna przekazał mu samochód jedynie w celu „przejechania się”. Równie niedorzecznie brzmią zapewnienia oskarżonego jakoby omawiana sytuacja nie była w żaden sposób wyjątkowa, gdyż często „pożyczał od kogoś samochód żeby się przejechać”. Nie sposób także nie zwrócić uwagi na tą część wyjaśnieńM. M., w których twierdził, iż po omawianym zdarzeniu nigdy mężczyzny, który użyczył” mu pojazd nie wiedział, co musiałoby oznaczać, że mężczyzna ten nie interesował się tym, co stało się z posiadanym przez niego samochodem. Przypomnieć natomiast należy, iż przedmiotem umowy, o której zapewniał oskarżony miało być :”użyczenie”, nie zaś darowizna.
Podkreślić także należy oceniając wyjaśnienia oskarżonego, iż przedmiotowy samochód został znaleziony w dniu 1 grudnia 2016r. w okolicy linii brzegowej jezioraB., a zatem w okolicy miejsca zamieszkaniaD. K., gdzie w czasie objętym zarzutem trwała impreza z udziałem wymienionego, oskarżonego i Ł.P.. Co więcej, z zeznań świadkaŁ. P.złożonych w postępowaniu przygotowawczym wprost wynika, iż po kilku dniach zadzwonił do niegoD. K.i powiedział mu, że jeśli ktoś będzie pytał o przedmiotowy samochód –(...)to „nigdy jej nie widział, nigdzie nią nie jeździł, nic o niej nie wie”. NadtoD. K.poinformował wymienionego, iż przedmiotowy samochód wraz z oskarżonym spalili „gdzieś podB.” (v.k. 57v). Na rozprawie świadek starał się złagodzić wymowę uprzednich wypowiedzi i twierdził, żeD. K.nie wspominał o spaleniu pojazdu, a jedynie, iż „nie ma takiego samochodu i nie było”.
Sąd zasadniczo dał wiarę zeznaniom wymienionego świadka złożonym w postępowaniu przygotowawczym, poza wspomnianymi powyżej, nielogicznymi wypowiedziami, albowiem są one jasne i spójne. Odmienne twierdzenia złożone na rozprawie, w obecności oskarżonego, w ocenie Sądu zmierzają do złagodzenia odpowiedzialności oskarżonego.
Sąd dał również wiarę konsekwentnym i jasnym zeznaniom świadkaJ. M., konkubiny Ł.P., która słyszała rozmowę telefoniczną oskarżonego z wymienionym. Świadek podała, iż podczas rozmowyŁ. P.zapytał oskarżonego „jaki samochód”, a nadto użył stwierdzenia: „Jak za darmo to dawaj”.
Sąd nie dał w zasadzie wiary zeznaniom świadkaD. K.w zakresie istotnym dla czynienia ustaleń dotyczących zaboru pojazdu. Świadek, niewątpliwie obawiając się ewentualnych konsekwencji – na co wskazują jego wypowiedzi- negował swoją wiedzę odnośnie pochodzenia pojazdu. Twierdził, wbrew temu o czym zeznałŁ. P., iż oskarżony mówił, że jest to „jego kolejny samochód”, miał na to dokumenty, których wprawdzie nie pokazywał, ale świadek mu wierzył (v.k. 402). Zaprzeczył także jakoby miał dzwonić doŁ. P.i rozmawiać „na temat samochodu”. O spaleniu pojazdu w miejscu gdzie kiedyś palili samochody skradzione wspólnie z oskarżonym dowiedział się z internetu (k. 151).
Reasumując, powyższe, skrótowo jedynie przedstawione zeznania świadka są na tyle nielogiczne i niejasne, że nie sposób na ich podstawie czynić pewnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, w ocenie Sądu, wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Została bowiem wykazana wiarygodnymi dowodami.
Czyny przypisane oskarżonemu wpunkcie I, jak wynika z wyżej poczynionych uwag, wyczerpują znamionaart. 278§1 kkorazart. 244kk.
Oskarżony bowiem dokonał zaboru niezabezpieczonego pojazdu, z którym postępował następnie, jak z własnym. Cel przywłaszczenia w świetle okoliczności sprawy nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Wspomnianym pojazdem poruszał się następnie po drogach publicznych nie stosując się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądu zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
Jednocześnie czynu zart. 278§1 kkoskarżony dopuścił się działając w warunkach recydywy zart. 64§1kk. Wcześniej bowiem był wielokrotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu. Odbywał także m.in. karę łączną 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 22.02.2011r. w sprawie VIIK 53/11, w okresach m.in. od 24.04.2012 do 06.04.2013r, od 06.04.2013r. do 03.07.2015r. za umyślne przestępstwo podobne, w tym przestępstwa popełnione w warunkach recydywy zart. 64§1 kk( w sprawie VIIK 507/99, VIIK 677/09), co było podstawą zmiany ustaleń i kwalifikacji prawnej dokonanych w postępowaniu przygotowawczym odnośnie popełnienia czynu zarzuconego oskarżonemu wpkt. IVw warunkach§1 art. 64- poprzez przyjęcie działania w warunkachart. 64§2 kk.
Analiza zwartości czasowej i sytuacyjnej działania oskarżonego zarzuconego mu w punktach III i IV aktu oskarżenia oraz tożsamość motywacji oskarżonego uzasadnia – w ocenie Sądu - przyjęcie, iż wspomniane działania oskarżonego należy traktować jako jeden czyn, zaś działanie polegające na przywłaszczeniu znalezionej karty płatniczej, która w tym samym czasie została następnie wykorzystana do pokonania zabezpieczeń elektronicznych i do włamania się do systemu bankowego - jako czyn współukarany uprzedni. Między powyższym czynem oskarżonego, a czynem głównym istniała bowiem nie tylko wspomniana więź czasowa, ale także funkcjonalna i sytuacyjna, pozwalająca uznać za podstawę prawnokarnego wartościowania tylko czyn główny, a pominąć czyn uprzedni, jako zawierający nieporównanie niższy ładunek społecznej szkodliwości (v. wyrok z dnia 22 marca 2012 r.,II AKa 270/11, KZS 2012, z. 5, poz. 47). Orzeczona natomiast kara oddaje całą zawartość kryminalną i uwzględnia całą zawartość bezprawia zachowań sprawcy.

Uznając oskarżonego za winnego dokonania przypisanego mu przestępstwa Sąd wymierzył kary jednostkowe i karę łączną jak w pkt. I - III wyroku.
W powyższym zakresie uwzględniono charakter i okoliczności czynów, wartość szkody, działanie w warunkach recydywy i uprzednią, wielokrotną karalność oskarżonego. Działanie oskarżonego w zakresie przypisanych mu przestępstw przeciwko mieniu wynikało z niskich pobudek i bezpodstawnej chęci wzbogacenia się kosztem pokrzywdzonych.
W ocenie Sądu orzeczone wobec oskarżonego kary są adekwatne do jego stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów. Spełnią także cele wychowawcze i zapobiegawcze.
Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek okoliczności uzasadniających łagodne traktowanie oskarżonego - wielokrotnie uprzednio karanego m.in. za przestępstwa przeciwko mieniu.
Wobec ustalenia, iż oskarżony swoimi działaniami wyrządził pokrzywdzonym szkodę, Sąd uwzględniając rozmiar szkody zobowiązał oskarżonego do jej naprawienia, zgodnie z punktem V wyroku.
Zgodnie z zasadą zart. 63§1 kkna poczet orzeczonej kary zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie.
O wynagrodzeniu za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu orzeczono na podstawie przepisówart. 29 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze( Dz. U. z 2002r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) ,§ 14 ust. 2 pkt.3, i§ 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm).
Jednocześnie Sąd uznał, iż z uwagi na sytuację majątkową oskarżonego względy słuszności przemawiają za zwolnieniem go w całości od zapłaty kosztów sądowych (art.624§1kpk).