Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 309/18
Data wyroku: 2018-08-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 kpk

Sygn. akt V .2 Ka 309/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  23 sierpnia 2018  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec
Protokolant:  Lucyna Tomala
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Raciborzu Patrycji Michałek - Zamłyńskiej
po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r.
sprawy:M. S./S./
synaR.iT.
ur. (...)wR.
oskarżonego zart. 178a §1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu
z dnia 28 marca 2018r. sygn. akt II K 524/17

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

2
obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancjęw kwocie 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) i zasądza od niego wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20,00 zł (dwadzieścia złotych).

SSO Jacek Myśliwiec
Sygn. Akt V.2 Ka 309/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28.03.2018r sygn. akt II K 524/17 Sąd Rejonowy w Raciborzu Wydział II Karny uznałM. S.za winnego tego, że w dniu 4 marca 2017 rokuwR.naul. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,76 mg/l, 0,71 mg/l oraz 0,68 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził pojazd mechaniczny markiR. (...)onr rej. (...)w ruchu lądowym, tj. o przestępstwo zart. 178a§1 kki za to na podstawie tego przepisu skazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 42§2 kkiart. 63§4 kkSąd orzekł wobec oskarżonego tytułem środka karnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres wynoszący 3 lata, zaliczając mu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 04.03.2017r do dnia 28.03.2018r.
Na podstawieart. 43a§2 kkSąd orzekł wobecM. S.świadczenie pieniężne w kwocie 5.000,00 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,a na podstawieart. 627 kpkzasądził od tego oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w postaci wydatków w wysokości 430 zł, a także obciążył go opłatą w kwocie 120 zł.
Od wyroku apelację wniósł oskarżonyM. S., zaskarżając go w części,zarzucając, iż orzeczona wobec niego w pkt 1 kara pozbawienia wolności w wymiarze5 miesięcy jest rażąco niewspółmierna i surowa. Podnosząc ten zarzut wniósł o zmianę wyroku w tym zakresie i orzeczenie wobec niego kary grzywny lub kary ograniczenia wolności.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
osobista apelacja oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Autor apelacji usiłował wykazać, że orzeczona wobec niego kara bezwzględna pozbawienia wolności jest karą nadmiernie surową z uwagi na jego aktualną sytuację rodzinno-bytową.
Na wstępie podnieść należy, że rażąca niewspółmierność orzeczonej oskarżonemu kary zachodzi tylko wówczas, gdy zastosowana kara za przypisane przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizujew wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczychi wychowawczych jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego. Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa wart. 438 pkt 4 kpkzachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 kkoraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncieart. 438 pkt 4 kpknie chodzi o każdą ewentualną różnicęw ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa „rażącą”, niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. A zatem zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, osobowości sprawcy, jak i stopnia zawinienia – innymi słowy, gdy jest w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą.
Odnosząc się zaś wprost do apelacji oskarżonego wskazać należy, że oskarżony był już wielokrotnie karany, zaś w przedmiotowej sprawie był w wysokim stopniu nietrzeźwy. Jakkolwiek ta ostatnia okoliczność należy do znamion przestępstwa zart. 178a§1 kk, tym niemniej jako okoliczność stopniowalna świadczy o wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynu. W tym przypadku oskarżony miał ponad 1,5 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. A zatem znacznie powyżej ustawowego progu. Tym samym stopień społecznej szkodliwości czynu należy także ocenić jako wysoki.
Powoływanie się przez skarżącego na swą sytuację rodzinną, a zwłaszcza posiadanie małoletniej córki jest o tyle argumentem chybionym, iż oskarżony dopuszczając się przypisanego mu przestępstwa najwyraźniej nie liczył się z tym faktem. Stąd jego troska o córkę wydaje się co nieco spóźniona. W tym kontekście uznać należy, iż wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności w wymiarze bezwzględnym nie może być uważana za nadmiernie surową i to w stopniu wręcz rażącym.
Z tych powodów Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.