Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 486/18
Data wyroku: 2018-06-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Wojgienica, Karol Radaszkiewicz, Dariusz Firkowski
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 §2 kpk

Sygn. akt VII Ka 486/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 czerwca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Leszek Wojgienica,
Sędziowie: SO Karol Radaszkiewicz,
SO Dariusz Firkowski (spr.),
Protokolant: sekr. sądowy Małgorzata Serafińska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Anny Winogrodzkiej Miszczak
po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r.
sprawy:
1/K. I.,ur. (...)wP., synaS.iD.z domuB.
oskarżonego zart. 280§1 kkw zw. zart. 64§2 kk
2/R. I. (1),ur. (...)wP., synaS.iD.z domuB.
oskarżonego zart. 280§1 kk
3/M. T. (1),ur. (...)wP., córkiS.iD.z domuB.
oskarżonej zart. 280§1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonychK. I.iM. T. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II K 293/17
I zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- w ramach rozstrzygnięcia z pkt I i II sentencji oskarżonychK. I.iR. I. (1)uznaje za winnych tego, że w dniu 29 stycznia 2017 r. w okolicy miejscowościG., gm.O.okręgu(...)działając wspólnie i w porozumieniu dokonali rozboju na szkodęA. T.oraz usiłowania rozboju na szkodęM. T. (2)w ten sposób, że po uprzednim zwabieniu wymienionych pokrzywdzonych podstępem w miejsce odosobnione, stosowali wobec nich przemoc poprzez uderzanie pokrzywdzonych pięścią w twarz oraz inne części ciała, a następnie po upadkuA. T.na ziemię dokonali przeszukania jego odzieży i z portfela zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 70 zł zaś zamierzonego celu wobec drugiego z pokrzywdzonych nie osiągnęli z uwagi na to, żeM. T. (2)uciekł z miejsca zdarzenia, przy czymK. I.czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie, co najmniej roku kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego wS.
(...)Wydziału Karnego z siedzibą wP.w sprawie o sygn. akt(...)w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64§1 kkza przestępstwo rozboju, to jest w stosunku doK. I.popełnienia czynu zart. 280§1 kkw zw. zart. 64§2 kkzaś w stosunku doR. I. (1)popełnienia czynu zart.280§1 kki przyjmując za podstawę skazania i wymiaru karyart. 280§1 kkw zw. zart. 64§2 kkco doK. I.wymierza temu oskarżonemu karę 3 ( trzech ) lat pozbawienia wolności zaś przyjmując co doR. I. (1)za podstawę skazaniaart. 280§1 kkprzy zastosowaniuart.60§1 kkiart.60§6 pkt3 kkiart.34§1a pkt1 kkiart.35§1 kkwymierza temu oskarżonemu karę roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 ( dwudziestu ) godzin w stosunku miesięcznym
- w ramach rozstrzygnięcia z pkt III sentencji oskarżonąM. T. (1)uznaje za winną tego, że w dniu 29 stycznia 2017 r. w okolicy miejscowościG., gm.O., okręgu(...), chcąc aby oskarżeniK. I.iR. I. (1)dokonali rozboju na osobachA. T.iM. T. (2), nakłaniała ich do dokonania tego czynu, w następstwie czego wymienieni oskarżeni, po uprzednim zwabieniu podstępem wskazanych pokrzywdzonych w miejsce odosobnione, stosowali wobec nich przemoc poprzez uderzanie pokrzywdzonych rękami w twarz oraz inne części ciała, doprowadzając do ich upadku, a następnie dokonali przeszukania odzieżyA. T., zabierając w celu przywłaszczenia należące do wymienionego pokrzywdzonego pieniądze w kwocie 70 zł zaś zamierzonego celu wobec drugiego z pokrzywdzonych nie osiągnęli z uwagi na to, żeM. T. (2)uciekł z miejsca zdarzenia, tj. czynu zart.18§2 kkzart. 280§1 kki za to z mocy tych przepisów opierając wymiar kary oart.19§1 kkiart.280§1 kkprzy zastosowaniuart.37 b kkiart.34§1a pkt1 kkiart.35§1 kkskazuje ją na karę 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 6 ( sześciu ) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 ( dwudziestu ) godzin w stosunku miesięcznym,
- w ramach rozstrzygnięcia z pkt VI sentencji wysokość należnej adwokatowiP. Z.za obronę z urzędu oskarżonejM. T. (1)opłaty za I instancje ustala na kwotę 924 ( dziewięćset dwadzieścia cztery ) zł. zaś wysokość podatku od towarów i usług od tej opłaty ustala na kwotę 212,52 ( dwieście dwanaście złotych i pięćdziesiąt dwa grosze ) zł,
II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze,
IV zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. Z., adw.Ł. G.oraz radcy prawnegoR. I. (2)kwoty po 420 ( czterysta dwadzieścia ) zł tytułem opłaty za obronę z urzędu wykonywanych w postępowaniu odwoławczym odpowiednio wobec oskarżonychM. T. (1),R. I. (1)iK. I.oraz kwoty po 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy ) zł tytułem podatku od towarów i usług od tej opłaty.
Sygn. akt VII Ka 486/18

UZASADNIENIE
M. T. (1)została oskarżona o to, że w dniu 29 stycznia 2017 r. w okolicy miejscowościG., gm.O., okręgu(...), działając wspólnie i w porozumieniu (zK. I.iR. I. (1)), dokonali rozboju na osobieA. T., w ten sposób, iż po uprzednim zwabieniu w/w podstępem w miejsce odosobnione, stosowali przemoc poprzez uderzanie pokrzywdzonego pięścią w twarz oraz inne części ciała, doprowadzając do upadku, a następnie dokonali przeszukania jego odzieży, zabierając w celu przywłaszczenia należące do wymienionego pokrzywdzonego pieniądze w kwocie 70 złotych oraz w ten sposób usiłowali dokonać rozboju na osobieM. T. (2), jednak zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego z miejsca zdarzenia,
tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Piszu wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie II K 293/17orzekł:
III oskarżonąM. T. (1)w ramach przypisanego jej czynu uznał za winną tego, że w dniu 29 stycznia 2017 r. wO.okręgu(...)chcąc aby braciaK. I.iR. I. (1)pobiliM. T. (2)iA. T.nakłaniała ich do popełnienia tego czynu, w następstwie czegoK. I.iR. I. (1)działając wspólnie i w porozumieniu po uprzednim zwabieniuM. T. (2)iA. T.podstępem w miejsce odosobnione w okolicy miejscowościG., gm.O.dokonali ich pobicia, w ten sposób, iż stosowali przemoc poprzez uderzanie pokrzywdzonych pięścią w twarz oraz inne części ciała, narażając ich w ten sposób na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 k.k., w następstwie czegoM. T. (2)doznał powierzchownej rany naskórka wargi dolnej naruszającej czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni zaśA. T.doznał stłuczenia twarzy - wargi górnej i okolicy nosa w wyniku czego upadł na ziemię naruszających czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, to jest popełnienia czynu stanowiącego występek zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 158 § 1 k.k.i za to skazał ją zaś na podstawieart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 19 § 1 k.k.i przy zastosowaniuart. 37 a k.k.,art. 34 § 1i § lapkt 1 k.k.orazart. 35 § 1 k.k.wymierzył karę 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym.
VI na podstawie § 2, § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 roku poz. 1714) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. Z.kwotę 840 złotych tytułem opłaty za wykonywaną z urzędu obronę oskarżonejM. T. (1)powiększoną o kwotę 193,20 złotych tytułem podatku VAT od przyznanej opłaty.
VIII na podstawieart. 624 § l k.p.k.orazart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. nr 49 poz. 223 z 1983r. z póz. zm.) zwolnił oskarżonąM. T. (1)od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonej, który zaskarżył powyższy wyrok w punktach III oraz VI na korzyść oskarżonej i orzeczeniu zarzucił.
1) odnośnie punktu III - błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, żeM. T. (1)nakłaniałaR. I. (1)iK. I.do dokonania przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.naM. T. (2)iA. T., podczas gdy brak jest dowodów, że oskarżona dopuściła się popełnia tego przestępstwa;
- błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, żeM. T. (1)nakłaniałaR. I. (1)iK. I., do dokonania przestępstwa zart. 158 § 1 k.k., podczas gdy z wyjaśnień oskarżonegoK. I.bezsprzecznie wynika, że współoskarżeni dokonali pobicia pokrzywdzonych w związku z wcześniejszym nagannym zachowaniemM. T. (2)iA. T.względem oskarżonej;
- błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia polegający na przyjęciu, żeM. T. (1)nakłaniała braci do dokonania przestępstwa zart. 158 § 1 k.k., podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że toR. I. (1)iK. I.obmyślili, w jaki sposób zwabić pokrzywdzonych w odosobnione w miejsce, gdzie dokonali pobiciaM. T. (2)iA. T., o czymoskarżona nie miała wiedzy;
2) odnośnie punktu VI - obrazę prawa materialnego, a mianowicie § 2, § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 roku poz. 1714) przez jego niewłaściwe zastosowanie i powiększenie opłaty za wykonaną z urzędu obronę oskarżonejM. T. (1), za udział obrońcy na 5 rozprawach, podczas gdy obrońca brał udział na 7 terminach wyznaczonych przez Sąd.
W oparciu o powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w punkcie III wyroku i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu oraz o zmianę zaskarżonego orzeczenia w punkcie VI wyroku i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. Z.kwoty 1008 złotych powiększonej o podatek VAT tytułem opłaty za wykonywaną obronę z urzędu oskarżonejM. T. (1).
Powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonejM. T. (1)zaskarżył także prokurator, który orzeczeniu zarzucił:
1/ obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 k.p.k., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz wynikający z tejże obrazy błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że przestępstwo rozboju było tylko i wyłącznie ekscesemK. I.i dopuścił się on czynu zart. 280 § l k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.w zb. zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., natomiastR. I. (1)działał tylko z zamiarem pobicia pokrzywdzonych, zaśM. T. (1)z zamiarem podżegania do pobicia, podczas gdy całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnienia podejrzanychK. I.iR. I. (1)we wzajemnej korelacji, jak i zeznaniami pokrzywdzonych oraz wiadomościami SMS wysyłanymi przezM. T. (1), w sposób jednoznaczny wskazuje, żeK. I.iR. I. (1)wykonywali poleceniaM. T. (1), której zamiarem było zwabienie pokrzywdzonych w miejsce odosobnienia w celu ich pobicia i ograbienia z posiadanego przy sobie mienia;
2/ rażącą niewspółmierność orzeczonej wobecM. T. (1)kary ograniczenia wolności w zaproponowanym przez Sąd wymiarze w sytuacji, gdy całokształt materiału dowodowego w szczególności: charakter czynu, stopień jego społecznej szkodliwości, sposób działania, fakt zaplanowania tego i przemyślane zwabienie pokrzywdzonych w miejsce odosobnienia, świadomość ich niepełnosprawności umysłowej oraz cele prewencji zarówno ogólnej mającej znaczny wpływ na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, jak i szczególnej w tym brak pozytywnej prognozy kryminologicznej, w pełni uprawniają do wymierzeniaM. T. (1)kary 2 lat pozbawienia wolności oraz solidarnego z pozostałymi oskarżonymi obowiązku naprawienia szkody.
W oparciu o powyższe wniósł o zmianę wyroku w pkt. III przez przyjęcie, że oskarżonaM. T. (1)dopuściła się przestępstwa rozboju działając jako sprawca kierowniczy tj. czynu zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § l k.k.i wymierzenie jej kary 2 lat pozbawienia wolności oraz orzeczenie solidarnego obowiązku wraz z pozostałymi oskarżonymi naprawienia szkody i obciążenie kosztami postępowania, a w przypadku gdyby Sąd II instancji uznał zarzut I apelacji za bezpodstawny zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze przez wymierzenie oskarżonej za czyn zart. 158 § l k.k.kary 2 lat pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonej zasługiwała na częściowe uwzględnienie jedynie w zakresie wysokości wynagrodzenia obrońcy za postępowanie przez Sądem I instancji, w pozostałym zakresie była bezzasadna. Natomiast apelacja prokuratora co do zasady zasługiwała na uwzględnienie.
Wobec zarzutów obrońcy oskarżonej na wstępie należy wskazać, że Sąd Rejonowy słusznie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonejM. T. (1), która nie przyznawała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, były one bowiem sprzeczne z pozostały materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że obciążających ją dowodów dostarczyli współoskarżeni jej bracia a zwłaszczaR. I. (3), który szczerze wyjawił, iż to właśnie ich siostra, z uwagi na łączący ją ze szwagrami konflikt, zaplanowała całą sytuację, która doprowadziła do zwabienia podstępem pokrzywdzonych w umówione miejsce- porównaj wyjaśnienia R.I.jak na k.247 odw. Pomimo, iż oskarżona zaprzeczała, aby groziła pobiciemM. T. (2), a chciała się z nim jedynie pogodzić, to takie oświadczenie to nie znalazło potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Bowiem, to z telefonu o numerze 881 928 986, którym posługiwał się oskarżonaM. T. (2)otrzymał wiadomość sms o treści „dostaniesz w ryj”. Wypowiedź ta była jednoznacznie przesądzająca, jaki los w najbliższym czasie miał spotkać pokrzywdzonego. Ponadto, wbrew temu co próbowała kreować w swoich wyjaśnieniach oskarżona, miała ona motyw, aby zlecić swoim braciomR.iK. I.dokonanie rozboju naT.. Sama wymieniona bowiem nie kryła, że pozostawała z nimi w konflikcie. Nawet zachowanie oskarżonej na sali sądowej przed Sądem Rejonowym świadczyły o tym, iż nie była ona pozytywnie nastawiona w stosunku do pokrzywdzonych. Niemniej, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oczywistym było, iż oskarżonej nie było na miejscu zdarzenia, a jej rola sprowadzała się do nakłonienia swoich braci do dokonania rozboju na pokrzywdzonych. Monika lwiska-Tyszkiewicz chciała, aby to jej bracia dokonali rozboju na pokrzywdzonych i nakłaniała ich do tego, a więc w ocenie Sądu Okręgowego powinna odpowiadać za podżeganie (art. 18 § 2 k.k.) do dokonania rozboju przez pozostałych współoskarżonych.
Z zabezpieczonych wiadomości sms wysyłanych przezM. T. (1)z jej telefonu – porównaj wyjaśnienia oskarżonej na k.268 - jednoznacznie wynika, że zamiarem trzech sprawców zdarzenia było ograbienie obu pokrzywdzonych. Zabezpieczonejwiadomości wysłanej przez oskarżoną do brataR.o treści„Nie odzywajcie się tylko walić po ryju i fanty zabierać i tylko tyle ani mru mru”(k. 166v) opierając się na zasadzie wyrażonej wart. 7 k.p.k.nie sposób jest interpretować w żaden inny sposób jak podżegania do dokonania przez jej braci rozboju na szkodę braci jej męża. Swoistym dopełnieniem „zlecenia” były kolejne smsyM. T. (1), w których dopytywała się o jego „efekt”- k.166 odw. Tym samym wobec wymowy wskazanego dowodu chybiona jest argumentacja obrońcy oskarżonej, że jej zachowanie nie pozostawało w związku z postepowaniem jej braci, o którym rzekomo miała nic nie wiedzieć.
W konsekwencji w żaden sposób nie tylko nie można było podzielić postulatu obrońcy oskarżonej co do jej uniewinnienia ale konieczne było po części podzielenie środka zaskarżenia wniesionego na jej niekorzyść przez oskarżyciela publicznego.
Wobec powyżej przedstawionych okoliczności zgodzić się należało z zarzutami prokuratora, że całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wskazuje na to, że wszyscy oskarżeni, w tymM. T. (1)w pełni akceptowali zabór mienia. Tym samym swoim zachowaniem wyczerpali znamionaart. 280 § 1 k.k.i nie sposób faktu tego interpretować jako eksces jednego z nich tj.K. I.. Świadczy o tym chociażby o tym i to, żeR. I. (1)widząc jakK. I.przeszukuje odzież pokrzywdzonego nie tylko nie próbował go powstrzymać chociażby najmniejszym gestem wyrażając w ten sposób dezaprobatę dla takiego działania ale i sam domagała się wydania papierosów – k.116. Dlatego też przyjąć należało, że wszyscy oskarżeni dopuścili się czynu zart. 280 § 1 k.k.
Dlatego nie sposób w tych okolicznościach było uznać jako słusznego przyjętego przez Sąd I instancji, ustalenia żeM. T. (1)podżegała współoskarżonych tylko do pobiciaT., zaśK. I.chęć zaboru pokrzywdzonym mienia obmyślił siebie po drodze nie dzieląc się tym zamysłem z bratemR.. Obaj oskarżeni od samego początku wiedzieli w jakim celu udają się na spotkanie z pokrzywdzonymi.Ich działanie było zaplanowane przezM. T. (1), zaś rodzeni bracia mieli być gwarantem prawidłowej realizacji jej zamierzeń, a na dalszym etapie zmowy milczenia.Twierdzenie Sądu Rejonowego, że brak jest dowodów na to, że sprawcy nie mieli zamiaru przeszukania odzieżyM. T. (2)w celu przywłaszczenia przedmiotów nie zasługuje na poparcie. Zgodzić się należy z Sądem, że sytuacja ta jednak nie nastąpiła, ale było to wynikiem tylko tego, że pokrzywdzony zdołał zbiec. Z zeznań pokrzywdzonych oraz wyjaśnieńK. I.iR. I. (1)jednoznacznie wynika, że pobili oni obu pokrzywdzonych, co potwierdzają również oględziny ich ciała i stwierdzone obrażenia. Gdyby celem sprawców był tylkoA. T.z pewnością nie zadawaliby uderzeńM. T. (2). Z uwagi jednak na ucieczkę tego pokrzywdzonego z miejsca zdarzenia nie mieli oni realnej możliwości przeszukania mu odzieży i zaboru mienia jakie w tym momencie on przy sobie posiadał. Dlatego jedyną słuszną wersją przebiegu tego zdarzenia jest popełnienie wspólnie i w porozumieniu rozboju na osobieA. T.i jego usiłowanie naM. T. (2), przy czymM. T. (1)działała jako podżegacz do dokonania tych czynów przezK.iR. I. (1).
Natomiast nie można było zgodzić się z argumentacją prokuratora, który przypisywał oskarżonejM. T. (1)sprawstwo kierownicze.
Zgodnie zart. 18 § 1 k.k.odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. Sprawstwo kierownicze polega na kierowaniu wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę. W piśmiennictwie i orzecznictwie wskazuje się, że sprawstwo kierownicze zasadza się na władztwie kierującego nad zachowaniem bezpośredniego wykonawcy, przejawiającym się w panowaniu nad czynem wykonującego własnoręcznie znamiona czynu zabronionego (por. A. Zoll,Odpowiedzialność..., s. 61; W. Mącior,Postacie..., s. 757; G. Rejman,Odpowiedzialność..., s. 166; A. Spotowski,Próba..., s. 51; tenże,Sprawstwo..., s. 193-194; W. Sieradzki,Istota..., s. 40; W. Kulesza,Wykonywanie..., s. 112-113; K. Buchała, A. Zoll,Polskie..., s. 304; A. Wąsek,Kodeks..., t. 1, s. 253 i n.; A. Marek,Komentarz..., s. 54). Na płaszczyźnie subiektywnej kierowanie charakteryzuje się dwoma elementami: wolą wykonania czynu zabronionego przez zachowanie innej osoby (animus auctoris) oraz świadomością kierującego, że panuje nad przebiegiem akcji przestępnej realizowanej przez osobę kierowaną. Istota kierowania cudzym zachowaniem polega przede wszystkim na tym, że sterujący określa cel i sposób działania bezpośredniego wykonawcy oraz steruje jego zachowaniem. Panowanie nad przebiegiem zdarzenia przestępnego w kontekście świadomości i woli kierującego przejawia się przede wszystkim w tym, że kierujący musi posiadać rzeczywistą i uświadomioną przez siebie możliwość kształtowania i kontrolowania przebiegu akcji przestępnej. Na płaszczyźnie obiektywnej sprawstwo kierownicze charakteryzuje się wypełnieniem przez kierującego znamienia czynnościowego, określonego jako "kierowanie wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę", co przesądza o tym, że kierowanie związane jest immanentnie z obiektywnym panowaniem nad zachowaniem osoby kierowanej, w tym nad realizacją przez tę osobę znamion czynu zabronionego.
Wobec zarzutów i argumentacji obu apelacji, w ocenie Sądu Okręgowego w świetle przeprowadzonych dowodów przyjąć należało, że oskarżonejM. T. (1)nie można przypisać sprawstwa kierowniczego lecz podżeganie do popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia przestępstwa. Nie można bowiem przyjąć, że relacje oskarżonej z jej braćmi charakteryzowały się jej władztwem nad zachowaniem bezpośrednich wykonawców (współoskarżonych). Natomiast zachowanie oskarżonej, która nakłaniała braci do dokonania rozboju naT.niewątpliwie należało potraktować jako podżeganie i zakwalifikować zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.
Jednocześnie na tle okoliczności przedmiotowej sprawy, zachodziła konieczność dokonania korekty w zakresie rozstrzygnięcia o karze tj. zmiany samego rodzaju kary orzeczonej wobec oskarżonej poprzez jej zaostrzenie i przyjęcie instytucji zart. 37b k.k.iart. 34 § 1a pkt 1 k.k.iart. 35 § 1 k.k.
W ocenie Sadu Okręgowego kara 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kara 6 ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym jest adekwatna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżoną oraz uwzględnia wszystkie aspekty jej bezprawnego zachowania, w tym uprzednia karalność- k.575. Winno ona również spełnić wobec wymienionej cele określone wart. 53 k.k.w szczególności wychowawcze jak również właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa. Według Sądu Okręgowego pozwoli ona uświadomić oskarżonej, że jej zachowanie nie było prawidłowe i zapobiegnie podobnym jej działaniom w przyszłości.
Apelacja obrońcy oskarżonej częściowo zasługiwała na uwzględnienie jedynie w zakresie wysokości wynagrodzenia obrońcy za postępowanie przez Sądem I instancji. W sprawie odbyło się bowiem sześć ( nie siedem ) dodatkowych terminów rozpraw: pierwsza rozprawa w dniu 3.08.2017 r. i kolejne w dniach: 12.10.2017r., 13.11.2017r., 11.12.2017r., 5.02.2018 r., 12.02.2018 r., 15.03.2018 r. Zatem koniecznym było powiększenie wygrodzenia obrońcy oskarżonejM. T. (1), na podstawie § 4 ust. 1-3, § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu do kwoty 924 złotych powiększonej o wysokość podatku VAT – 212,52 złotych.
Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok zmieniono w sposób powyżej opisany a w pozostałej części jako trafny utrzymano go w mocy-art.437 § 1 i 2 kpk,art.438pkt 2-4 kpk.
Z uwagi na trudną sytuację finansową oskarżonej Sąd odwoławczy na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.zwolnił ją od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, albowiem ich uiszczenie stanowiłoby nadmierną dolegliwość.
O wynagrodzeniu za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono zgodnie zart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze.