Sąd Apelacyjny w Gdańsku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 229/18
Data wyroku: 2018-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bożena Grubba, Małgorzata Paździerska, Daria Stanek
Słowa kluczowe: Dodatki do emerytur i rent
Podstawa prawna: art. 21 ustawy o emeryturach pomostowych

Sygn. akt III AUa 229/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 października 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Daria Stanek

Sędziowie:

SA Bożena Grubba
SO del. Małgorzata Paździerska (spr.)

Protokolant:

sekr. sądowy Katarzyna Kręska

po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. w Gdańsku
sprawyZ. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.
o prawo do rekompensaty
na skutek apelacjiZ. K.
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt VII U 3524/17
1. zmienia zaskarżony wyrok i przyznajeZ. K.prawo do emerytury wraz z rekompensatą od 1 lutego 2017 r.;
2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.na rzeczZ. K.kwotę 270,00 (dwieście siedemdziesiąt 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję.
SSA Bożena Grubba SSA Daria Stanek SSO del. Małgorzata Paździerska
Sygn. akt III AUa 229/18

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 7 kwietnia 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.odmówił ubezpieczonemuZ. K.przyznania emerytury z rekompensatą – nie uwzględniając do stażu pracy w warunkach szczególnych okresów od dnia 21 kwietnia 1971 r. do dnia 2 maja 1973 r. (służba wojskowa), od dnia 7 listopada 1983 r. do dnia 29 listopada 1986 r. (na stanowisku mechanika samochodowego z uwagi na nieprzedłożenie przez ubezpieczonego świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych, a dostarczona dokumentacja osobowa z w archiwum nie wskazuje wyraźnie, że pracę mechanika samochodowego wykonywał wyłącznie w kanałach remontowych). Zakład uwzględnił ubezpieczonemu łącznie 12 lat 1 miesiąc i 7 dni.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczonyZ. K., wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa do emerytury z rekompensatą, wskazując, iż wykonywał w warunkach szczególnych pracę wPrzedsiębiorstwie (...)wP.jako mechanik samochodowy w kanałach remontowych w systemie ciągłym i dlatego jego zdaniem powinien nabyć prawo do emerytury. Ubezpieczony wskazał, że dodatkowo wykonywał prace spawalnicze i cięcia stali palnikiem gazowym.
W odpowiedzi na odwołanie ubezpieczonego pozwany organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu spornej decyzji).
Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 05 grudnia 2017 roku oddalił odwołanie.
Swoje orzeczenie Sąd ten oparł na następujących ustaleniach i rozważaniach:
UbezpieczonyZ. K.,urodzony w dniu (...), w dniu 17 lutego 2017 r. złożył wniosek o przyznanie prawa do emerytury wraz z rekompensatą z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Od dnia 16 marca 2017 r. pozwany organ przyznał ubezpieczonemu zaliczkę na poczet przysługującej emerytury. W spornym okresie od 7 listopada 1983 r. do 29 listopada 1986 r. ubezpieczony był zatrudniony w Przedsiębiorstwie(...)wP.na stanowisku mechanika samochodowego w pełnym wymiarze czasu pracy. W okresie tym nie korzystał z urlopu bezpłatnego. Przedsiębiorstwo zajmowało się w spornym okresie naprawą sprzętu ciężkiego: koparek, spycharek, samochodów ciężarowych. Zakład miał 2 warsztaty z kanałami do naprawy samochodów, w każdym warsztacie był jeden kanał. Zatrudniał wówczas 2-3 mechaników samochodowych. Pracę organizował kierownik warsztatu, dla ubezpieczonego był nimM. P.. Ubezpieczony pracował w pełnym wymiarze czasu pracy, w godzinach 7:00 – 15:00. Naprawiał układy napędowe, hamulcowe, przekładnie do poruszania osprzętem chwytakowym w koparkach. Były to typowe czynności skarżącego w spornym okresie – naprawy sprzętu ciężkiego. Praca ubezpieczonego była zorganizowana w ten sposób, że część pracy wykonywał w kanale, a część robót poza kanałem.
Zaskarżoną decyzją organ odmówił ubezpieczonemu przyznania emerytury z rekompensatą – nie uwzględniając do stażu pracy w warunkach szczególnych okresów wskazanych w treści w/w decyzji.
Stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach rentowych, którym Sąd dał im wiarę w całej rozciągłości a także na podstawie zeznań ubezpieczonego i świadków. Zeznania te w ocenie Sądu Okręgowego stanowiły zasadniczo podstawę dokonanych ustaleń z uwagi na fakt, że nie zachowała się pełna dokumentacja osobowa i płacowa z zatrudnienia ubezpieczonego wPrzedsiębiorstwie (...). Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom świadkaM. P., który był kierownikiem warsztatu, w którym pracował ubezpieczony w spornym okresie, to świadek organizował pracę mechaników, w tymZ. K., ma on zatem najpełniejszą wiedzę na temat charakteru jego obowiązków. Świadek podał stanowczo, że ubezpieczony nie wykonywał czynności mechanika samochodowego tylko i wyłącznie w kanale. Zeznaniom świadkaG. A.Sąd dał wiarę jedynie częściowo, gdyż świadek w spornym okresie była pracownikiem biurowym, nie pracowała zatem w bezpośrednim sąsiedztwie z ubezpieczonym, trudno zatem uznać, by mogła być lepiej zorientowana o zakresie obowiązków ubezpieczonego niż jego bezpośredni kierownik –M. P.. Zeznaniom samego ubezpieczonego Sąd dał wiarę w części, tj. w zakresie ustalonego stanu faktycznego. Skarżący podał, że zasadniczą część pracy wykonywał w kanale remontowym (wg skarżącego ok. 90%), pozostała część obowiązków polegała natomiast wyłącznie na spawaniu i cięciu matali. Wskazać jednakże należy, że powyższe twierdzenia było gołosłowne, bowiem nie znalazły jakiegokolwiek potwierdzenia ani w świadectwie pracy ani w zeznaniachM. P., który wszakże był bezpośrednim przełożonym ubezpieczonego.M. P.wyczerpująco opisał czynnościZ. K., nie wskazał natomiast nic na temat wykonywania przezeń wyłącznie czynności spawalniczych poza kanałem remontowym.
Sąd Okręgowy uznał odwołanie ubezpieczonego za niezasadne.
Przedmiotem niniejszego postępowania była kwestia ustalenia prawa ubezpieczonego do emerytury z rekompensatą. Wyniki przeprowadzonego przez Sąd postępowania dowodowego wykazały, że wnioskodawca nie legitymuje się wymaganym 15–letnim stażem pracy w szczególnych warunkach, co sprawia, iż stanowisko organu emerytalnego odmawiające ubezpieczonemu prawa do emerytury z rekompensatą jest słuszne.
Jak wynika zart. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(Dz. U. z 2017 r. poz. 664 j.t. ze zm.), dalej: ustawa pomostowa, rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat. Chodzi w tym wypadku o pracę, o której mowa w art. 32, 33, 39, 40 i 50c ustawy emerytalnej.
Celem rekompensaty jest złagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na wcześniejszą emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach. Nie polega ona jednak na stworzeniu możliwości wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej, ale na odpowiednim zwiększeniu podstawy wymiaru emerytury z FUS, do której osoba uprawniona nabyła prawo po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego.
Przesłankami uprawniającymi do rekompensaty są:

1
utrata przez ubezpieczonego możliwości przejścia na emeryturę ("wcześniejszą") w związku z wygaśnięciem po dniu 31 grudnia 2008 r. - w stosunku do ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., a przed dniem 1 stycznia 1969 r. - podstawy normatywnej przewidującej takie uprawnienie;

2
niespełnienie przez ubezpieczonego warunków uprawniających go do emerytury pomostowej na zasadach wynikających z przepisów o emeryturach pomostowych;

3
legitymowanie się przez ubezpieczonego co najmniej 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach lub pracy w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z FUS;

4
nieuzyskanie przez ubezpieczonego prawa do emerytury według zasad przewidzianych w ustawie o emeryturach i rentach z FUS.

Poza sporem w sprawie pozostawało, iż ubezpieczonyZ. K.nie miał prawa do emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych w oparciu o art. 184 ustawy emerytalnej; podobnie nie uzyskał on prawa do emerytury pomostowej w myśl art. 4 i 49 ustawy pomostowej. Tym samym spełnił przesłankę, o której mowa w art. 21 ust. 2 ustawy pomostowej powyżej, i przesłanki wymienione w punktach 1-4 w akapicie poprzedzającym.
Uwzględnienie okresów wykonywania pracy w szczególnych warunkach następuje po ustaleniu rzeczywistego zakresu obowiązków oraz wykonywania bezpośrednio i stale, w pełnym wymiarze czasu pracy tego zatrudnienia. Sąd podkreślił, iż w postępowaniu przed sądem ubezpieczeń społecznych w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe prowadzenie dowodu z zeznań świadków lub z przesłuchania stron nie podlega żadnym ograniczeniom.
Ten wyjątek od ogólnych zasad, wynikających zart. 247 k.p.c., sprawia, że każdy istotny fakt (np. taki, którego ustalenie jest niezbędne do przyznania ubezpieczonemu prawa do wcześniejszej emerytury), może być dowodzony wszelkimi środkami dowodowymi, które sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2007 r., I UK 111/07). Zgodnie z utartą praktyką i orzecznictwem w postępowaniu przed sądem okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przewidzianerozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzemogą być ustalane także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia z zakładu pracy (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1984 r., III UZP 6/84 oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 września 1984 r. III UZP 48/84), a więc wszelkimi dopuszczalnymi przez prawo środkami dowodowymi.
Rodzaje prac ustala się na podstawierozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. nr 8 poz. 43), dalej: rozporządzenie, który w załączniku wykazie A w działach od I do XIV wymienia rodzaje prac, które stanowią pracę w warunkach szczególnych.
W wykazie A – prac w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego – stanowiącym załącznik do rozporządzenia w dziale XIV (Prace różne) pod pozycją 16 wskazano prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych.
Sąd Okręgowy zważył więc, iż przedmiotem sporu pozostawało ustalenie, czy za prace w warunkach szczególnych uznać można było opisany powyżej sporny okres zatrudnienia ubezpieczonegoZ. K.od dnia 7 listopada 1983 r. do 29 listopada 1986 r. wPrzedsiębiorstwie (...). Nadto ZUS nie uwzględnił ubezpieczonemu jako okresu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych okresu służby wojskowej (od 21 kwietnia 1971 r. do 2 maja 1973 r.).
W ocenie Sądu Okręgowego, fakt wykonywania przez ubezpieczonego pracy w szczególnych warunkach w tymże okresie nie znajduje potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Nie wskazuje na powyższe ani świadectwo pracy, ani treść zeznań słuchanych w sprawie świadków i ubezpieczonego. Podkreślić należy jeszcze raz, iż z zeznań tych wynika jednoznacznie, że ubezpieczony wykonywał swoją pracę stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako mechanik samochodowy. Jednakże prace te nie były wykonywane stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w kanale remontowym, co stanowi warunek konieczny do uwzględnienia skarżącemu spornego okresu. Sąd zważył bowiem, że ubezpieczony pracował (wykonywał naprawy ciężkiego sprzętu) zarówno w kanale remontowym, jak i poza nim – przy czym te prace „na wierzchu” bynajmniej nie ograniczały się do sporadycznych czynności, związanych ściśle z wykonywaniem czynności w kanale. Ubezpieczony jako jeden z dwóch mechaników na warsztacie (zakład miał dwa warsztaty, w każdym pracował jeden mechanik) naprawiał sprzęt także poza kanałem, co znajduje potwierdzenie zarówno w zeznaniach świadkaM. P.oraz ubezpieczonego.
Świadkowie, a zwłaszczaM. P.w sposób zbieżny i dla Sądu wiarygodny opisywali rodzaj i dokładne zadania, jakie wnioskodawca wykonywał w spornym okresie – nadto w ocenie Sądu świadekM. P.miał obiektywną możliwość posiadania wiedzy na temat rodzaju i charakteru pracy ubezpieczonego, mając z nim częstą styczność.
Z uwagi na powyżej przedstawione wyniki postępowania dowodowego Sąd Okręgowy uznał, że nie ma podstaw, aby zaliczyć ubezpieczonemu sporny okres pracy wPrzedsiębiorstwie (...)od 7 listopada 1983 r. do 2 maja 1986 r. do stażu pracy w warunkach szczególnych. Zważyć należy, że ubezpieczony wykazał przed organem rentowym 12 lat 1 miesiąc i 7 dni stażu pracy w warunkach szczególnych. Z uwagi na to, że Sąd nie zaliczył ubezpieczonemu ww. okresu pracy, zbędne stało się badanie okresu służby wojskowej, bowiem – nawet przy zaliczeniu tego okresu w całości (od 21 kwietnia 1971 r. do 2 maja 1973 r.) – ubezpieczony nie legitymowałby się wymaganym stażem pracy w warunkach szczególnych.
W konkluzji Sąd Okręgowy na mocyart. 47714§ 1 k.p.c.w związku z cytowanymi wyżej przepisami oddalił odwołanie ubezpieczonego.
Apelację od powyższego orzeczenia wniósł ubezpieczony zaskarżając go w całości i zarzucając:

1
naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

-art. 233 § 1 i 2 oraz art. 328 § 2 k.p.c.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego w zakresie uznania za całkowicie wiarygodne zeznań świadka.. przy jednoczesnym odmówieniu cech wiarygodności zeznaniom świadkaA.i ubezpieczonego.

2
naruszenie prawa materialnego tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7

lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r.nr 8 poz. 43) tj. załącznik wykazu A dział XIV poz. 16, poprzez jego niezastosowanie skutkujące nieprawidłowym uznaniem, iż praca wykonywana przez skarżącego w spornym okresie nie miała charakteru pracy wykonywanej w warunkach szczególnych.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie odwołania skarżącego i przyznanie mu świadczenia emerytalnego wraz z rekompensatą ewentualnie
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego a także o zasądzenie od organu rentowego na rzecz Skarżącego kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą
Ubezpieczony uzasadnił, że ocena zeznań świadków została przez Sąd Okręgowy dokonana nieprawidłowo, wybiórczo, przy pominięciu istotnych treści tych zeznańw sytuacji gdy zeznania te należy interpretować w ten sposób, że co do zasady ubezpieczony wykonywał pracę w kanale a jedynie sporadycznie wykonywał niezbędne czynności poza tym kanałem. Taka interpretacja byłaby logiczna i poparta doświadczeniem życiowym, gdyż mechanik samochodowy w toku wykonywanej pracy musi momentami z kanału wyjść aby zabrać odpowiednie narzędzia, przestawić pojazd, wsiąść do szoferki aby sprawdzić działanie silnika etc. Ponadto ubezpieczony podniósł, że z utrwalonych poglądów judykatury wynika, że :„Przepisy prawa materialnego określające rodzaje i warunki zaliczania okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze dla celów nabycia uprawnień emerytalnych w obniżonym wieku emerytalnym mają charakter wyjątkowy i ściśle bezwzględnie obowiązujący, co nie oznacza, że przepisy te powinny być wykładane (interpretowane) zawężająco lub restrykcyjnie w sposób wykluczający lub przekreślający je jako podstawę nabycia prawa do emerytury z uwagi na przepracowanie okresów zatrudnienia w szkodliwych warunkach pracy. W spornych przypadkach - uwzględnienie okresów wykonywania pracy szkodliwej lub uciążliwej wymaganej do przyznania emerytury w niższym wieku emerytalnym - następuje po ustaleniu rzeczywistego zakresu obowiązków oraz wykonywania bezpośrednio i stale szkodliwego zatrudnienia, tyle że ocena prawna tych ustaleń powinna być racjonalna, bez stosowania "aptekarskiej" miary tub "stopera w ręku". - wyrok SA w Warszawie sygn. akt: III AUa 1014/15, LEX nr 2390612. Skarżący wskazał w swoich zeznaniach, iż okres jaki przebywał on w kanale remontowym stanowił ok 90% całego czasu pracy. Stwierdzenie to koresponduje w pełni z zeznaniami świadkówG. A.orazM. P., którzy nie twierdzili że skarżący przebywał cały czas w kanale i z niego nie wychodził, lecz zeznali że większość czasu pracy spędzał w kanale gdzie było centrum jego ówczesnej aktywności zawodowej.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja ubezpieczonego okazała się uzasadniona w sposób skutkujący zmianą zaskarżonego wyroku.
Na wstępie rozważań wskazać należy, że apelacja jako środek odwoławczy od orzeczeń sądu pierwszej instancji rozstrzygających sprawę co do istoty, została ukształtowana wk.p.c.jako apelacja pełna, w następstwie której sąd drugiej instancji rozpatruje sprawę ponownie, czyli w zasadzie w sposób nieograniczony. Postępowanie zainicjowane apelacją ma rozpoznawczy charakter, stanowi dalszy ciąg postępowania przeprowadzonego w pierwszej instancji. Oznacza to, że sąd odwoławczy może a nawet powinien samodzielnie ocenić zgromadzony przed sądem pierwszej instancji materiał dowodowy. Takiej oceny Sąd Apelacyjny dokonał w przedmiotowej sprawie i ocenił ten materiał dowodowy w sposób odmienny.
Z zeznań świadkaM. P.wynika, że w warsztacie naprawiano sprzęt ciężki. Świadek wskazał, że ubezpieczony po odkręceniu części w kanale czasami musiał wyjść żeby zrobić coś z tą częścią poza kanałem, nie sprecyzował jednak jakie to były czynności i na czym polegały. Jednocześnie świadek wskazał , że były też naprawy sprzętu ciężkiego poza kanałem, jednakże nie stwierdził wyraźnie jakie konkretnie naprawy miał na myśli na czym one polegały, ani, że to właśnie ubezpieczony te naprawy wykonywał a nie inny pracownik. Świadek nie wskazał, jakie konkretnie czynności poza tym kazałem ubezpieczony wykonywał. Świadek nie zaprezentował precyzyjnej wiedzy na temat tego, na czym polegały naprawy w kanale i poza nim.
Z kolei świadekG. A.dość stanowczo stwierdziła, że ubezpieczony dokonywał typowych napraw sprzętu ciężkiego w kanale a poza tym tylko spawał.
Ubezpieczony natomiast najbardziej szczegółowo opisał rodzaj wykonywanych prac, wskazał, że wszelkie naprawy mechaniczne starego, zużytego sprzętu tj. samochodów ciężarowych, koparek dokonywał w kanale. Było to spowodowane rodzajem usterek. W większości były to naprawy napędów tj. silników, zawieszenia, układu wydechowego wymagające napraw właśnie w kanale. Ok. 10% czasu pracy ubezpieczony poświęcał na prace poza kanałem polegające na spawaniu ( spawania w kanale nie można byłoby wykonywać ze względów bezpieczeństwa) a także sporadycznie dokonywał napraw sprzętu w terenie. W ocenie Sądu Apelacyjnego, zeznania ubezpieczonego zasługiwały na wiarę w całości, gdyż wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji są bardzo szczegółowe, logiczne i znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadkaA.. Podsumowując, Sąd Apelacyjny ustalił, że ubezpieczony ok. 90% czasu pracy pracował przy naprawie sprzętu ciężkiego w kanałach a pozostałe 10% czasu pracy przeznaczał na spawanie będące częścią procesu napraw dokonywanych w kanałach.
Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 07.02.1983r. okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Jednakże, jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie III UZP 8/17 pod pojęciem prac immanentnie związanych z wykonywaniem zatrudnienia na danym stanowisku ujętym w Wykazie A należy rozumieć prace należące do procesu technologicznego wymienionego w tym wykazie (wyrok Sądu Najwyższego z 7 lutego 2017 r., II UK 694/15, LEX nr 2254797); prace, bez których nie można wykonać zatrudnienia na stanowisku, jak wszelkie czynności przygotowawcze lub pomocnicze (wyrok Sądu Najwyższego z 27 listopada 2013 r., I UK 166/13, LEX nr 1467146). Niewątpliwie czynności wykonywane przez ubezpieczonego poza kazałem, polegające na spawaniu ( które samo w sobie również jest pracą w warunkach szczególnych) stanowiły czynności należące do procesu technologicznego, bez których nie byłaby możliwa dalsza naprawa sprzętu ciężkiego.
Podobnie wskazał Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 14 października 2015 r. w sprawie III AUa 176/15 wskazując, że rzeczą niemożliwą jest, aby prace wskazane w wykazie Adział XIV poz. 16 rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43) tj. prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych, aby mogły być zaliczone do okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach miałyby być wykonywane bez żadnych przerw w kanale, i że tylko tak wykonywana praca może być zaliczona do szczególnych warunków. Wykonywanie niektórych czynności poza kanałem remontowym immamentnie związanych z pracami podstawowymi realizowanymi w kanale, nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze świadczył pracę w warunkach szkodliwych wymienioną w Wykazie A dziale XIVpoz. 16stanowiącym załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W ocenie Sądu Apelacyjnego, wymóg świadczenia pracy "stale i w pełnym wymiarze", określony w § 2 rozporządzenia z 1983 r., nie wyłącza możliwości wykonywania innych prac, które pozostają w normalnym związku z zakresem obowiązków pracowniczych, jak i nie stanowią podstawowej sfery działalności pracownika. Charakterystyka pracy ubezpieczonego na stanowisku mechanika w kanałach remontowych wymagała od niego pracy w kanale, jak również wykonywania prac z nią powiązanych ( w tym przypadku spawania) poza kanałem.
W świetle powyższych ustaleń i rozważań Sąd Apelacyjny uznał, że w okresie od 7 listopada 1983 r. do 29 listopada 1986 r. ubezpieczony będąc zatrudniony w Przedsiębiorstwie(...)wP.na stanowisku mechanika samochodowego wykonywał prace w warunkach szczególnych wymienione wykazie A dział XIV poz. 16 tj. prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych. Doliczenie powyższego okresu ( 3 lata i 22 dni) do uznanego przez organ rentowy okresem 12 lat, 1 m-ca i 17 powoduje, że ubezpieczony spełnia określonyart. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowychwarunek posiadania 15 letniego okresu pracy w warunkach szczególnych.
W związku z powyższym Sąd Apelacyjny na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.zmienił zaskarżony wyrok i przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury z rekompensatą od 01.02.2017r. tj. od dnia włożenia wniosku o emeryturę.
W punkcie 2 wyroku, na podstawieart. 98 § 1w zw. zart. 108 § 1 k.p.c.oraz § 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800) Sąd zasądził na rzecz ubezpieczonego kwotę 270,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania za drugą instancję.
SSA Bożena Grubba SSA Daria Stanek SSO del. Małgorzata Paździerska