Sąd Rejonowy w Bełchatowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 184/18
Data wyroku: 2018-06-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: D. Smejda

II W 184/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 czerwca 2018 r.
Sąd Rejonowy w Bełchatowie, Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący Sędzia SR D. Smejda
Protokolant st. sekr. sąd. A. Pabiś
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 23 maja, 8 czerwca 2018 r.
sprawy przeciwkoA. M., synowiJ.iA. z domu B.,ur. (...)wP.,
obwinionemu o to, że:
I.w dniu 27 stycznia 2018 r. o godz. 23.50 na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...)wB., woj.(...), kierując pojazdem markiM.onr rej. (...), na drodze publicznej, jadąculicą (...)skręcił w prawo wulicę (...)nie sygnalizując zamiaru zmiany kierunku jazdy, tj. o czyn z art. 97 kw w zw. z art. 22 ust. 5(...),
II.w dniu 27 stycznia 2018 r. o godz. 23.50 na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...)wB., woj.(...), kierował pojazdem markiM.onr rej. (...), na drodze publicznej nie posiadając obowiązkowego wyposażenia pojazdu w postaci trójkąta ostrzegawczego i gaśnicy, tj. o czyn z art. 96 § 1 pkt 5 kw w zw. z art. 66 PRD,
III.w dniu 27 stycznia 2018 r. o godz. 23.50 naulicy (...)wB., woj.(...), będąc kierującym pojazdu markiM.onr rej. (...), nie stosował się do poleceń osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego i wysiadł z pojazdu, tj. o czyn z art. 92 § 1 kw,

    IV.w dniu 27 stycznia 2018 r. o godz. 23.50 naulicy (...)wB., woj.(...), jako pieszy wchodził na jezdnię w miejscu innym niż do tego wyznaczone, tj. o czyn z art. 97 kw w zw. z art. 14 PRD,
V.w dniu 27 stycznia 2018 r. o godz. 23.50 fałszywą informacją powiadomił dyżurnego KPPB.o stanie nietrzeźwości funkcjonariusza Policji, który prowadził względem jego osoby kontrolę drogową, czym wywołał niepotrzebną czynność funkcjonariuszy Policji, tj. o czyn z art. 66 § 1 kw,
1.uznaje obwinionegoA. M.:
a/w miejsce zarzucanych mu czynów: I, IIza winnego popełnienia tego, że w dniu 27 stycznia 2018 r. o godzinie 23.50 na skrzyżowaniu ulic:(...)i(...)wB., województwo(...), na drodze publicznej, prowadząc samochód markiM.onumerze rejestracyjnym (...), wykonał manewr skrętu w prawo zulicy (...)wulicę (...), nie sygnalizując zamiaru zmiany kierunku jazdy, dopuszczając jednocześnie ów pojazd do jazdy, pomimo że pojazd nie był należycie zaopatrzony w wymagane urządzenia i przyrządy w postaci trójkąta ostrzegawczego i gaśnicy, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 97 kw i art. 96 § 1 pkt 5 kw;
b/w miejsce zarzucanych mu czynów: III, IVza winnego popełnienia tego, że w dniu 27 stycznia 2018 r. po godzinie 23.50 naulicy (...)wB., województwo(...), na drodze publicznej, będąc kierującym pojazdu markiM.onumerze rejestracyjnym (...), nie stosował się do poleceń osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego i wysiadł z pojazdu, po czym jako pieszy wchodził na jezdnię w miejscu innym niż do tego wyznaczone, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 92 § 1 kw i art. 97 kw;
c/w miejsce zarzucanego mu czynu Vza winnego popełnienia tego, że w dniu 27 stycznia 2018 r. po godzinie 23.50 wB., województwo(...), chcąc wywołać niepotrzebną czynność, fałszywą informacją wprowadził w błąd Policję w ten sposób, że powiadomił dyżurnego Komendy Powiatowej Policji wB.o stanie nietrzeźwości funkcjonariusza Policji, który prowadził względem jego osoby kontrolę drogową, czym spowodował niepotrzebną czynność, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 66 § 1 pkt 1 kw
i za tak przypisane czyny na podstawie art. 66 § 1 pkt 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 600 (sześćset) złotych;
2. wymierza obwinionemuA. M.60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i zasądza od niego na rzecz Skarbu Państwa 100 (sto) złotych tytułem poniesionych w sprawie wydatków.
II W 184/18

UZASADNIENIE
W dniu 27 stycznia 2018 roku o godzinie 23.50 funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji wB.:A. S.iS. K., pełniąc służbę oznakowanym radiowozem na terenieB., jechaliulicą (...)(posiadającą status drogi publicznej) w kierunku ronda.
W tym czasie przed zbliżającym się radiowozem gwałtowny manewr skrętu w lewo, zOsiedla (...)wulicę (...), wykonał kierujący samochodem markiM.onumerze rejestracyjnym (...). Po przejechaniu krótkiego odcinkaulicą (...), na skrzyżowaniu ulic:(...)i(...), pojazd ów skręcił w prawo zulicy (...)wulicę (...)(będącej również drogą publiczną, po której obydwu stronach znajduje się chodnik), nie sygnalizując zamiaru zmiany kierunku jazdy.
Po dojechaniu do skrzyżowania radiowóz policyjny także skręcił wulicę (...). Funkcjonariusze podjęli decyzję o zatrzymanium.do kontroli. Doszło do tego naulicy (...), w zatoczce autobusowej.
Radiowóz zatrzymał się bezpośrednio zam.. Mężczyzna kierujący tym ostatnim pojazdem od razu wyszedł z samochodu. Dom.podszedł funkcjonariuszA. S., który poprosił kierowcę tegoż auta o wejście do swego pojazdu i wykonywanie jego poleceń. Mężczyzna zastosował się do powyższego.
S. K.pozostał w radiowozie, z opuszczoną szybą.
A. S.podał kontrolowanemu swój stopień służbowy, przedstawił się z imienia i nazwiska, po czym podał przyczynę faktyczną i prawną zatrzymaniam.do kontroli.
(zeznania świadków:A. S.k. 7-8, 47 odwrót;S. K.k. 37-37 odwrót, 10; notatka urzędowa k. 5)
Kierującymm.okazał sięA. M.. Pasażerką samochodu była narzeczona kierowcy -L. P..
(zeznania świadków:A. S.k. 7-8, 47 odwrót;S. K.k. 37-37 odwrót, 10; notatka urzędowa k. 5; częściowo wyjaśnienia obwinionegoA. M.k. 36 odwrót; częściowo zeznania świadkaL. P.k. 37 odwrót)
A. S.wykonał badanie trzeźwościA. M.(był on trzeźwy), po czym przystąpił do sprawdzenia obowiązkowego wyposażenia pojazdu. Okazało się, iżm.nie posiadała na swym wyposażeniu wymaganych urządzeń i przyrządów w postaci trójkąta ostrzegawczego i gaśnicy. Za popełnienie wykroczenie z art. 96 § 1 pkt 5 kwA. S.zaproponowałA. M.mandat karny w kwocie 200 złotych, pouczając kierowcę o przysługującym mu prawie odmowy przyjęcia mandatu, z którego tenże skorzystał.
A. S.następnie wydałA. M.polecenie, by pozostał w swoim samochodzie i nie opuszczał go, a sam udał się do radiowozu celem wykonania dalszych czynności w sprawie.
KiedyA. S.przystąpił do swych zadań,A. M.wysiadł zm., nie stosując się w ten sposób do poleceń osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego. Następnie zaś kierującym.- już jako pieszy - zaczął chodzić po jezdniulicy (...)wB., rozmawiając przez telefon komórkowy.
A. S.ponownie nakazałA. M., by ten zajął miejsce w swym pojeździe, czego ten nie uczynił, wobec czego policjant ów zaproponował mu dwa kolejne mandaty karne: za czyn zart. 92 § 1 kk– w kwocie 500 złotych i 6 punktów karnych oraz zart. 90kw – w kwocie 50 złotych. Kierujący odmówił przyjęcia owych mandatów karnych.
(zeznania świadków:A. S.k. 7-8, 47 odwrót;S. K.k. 37-37 odwrót, 10; notatka urzędowa k. 5)
Siedzący w radiowozieS. K.słyszał przedstawioną kierowcym.propozycję przyjęcia mandatu karnego.A. M.odpowiedział, że żadnego mandatu nie przyjmie.
(zeznania świadkaS. K.k. 37-37 odwrót, 10)
W dniu 27 stycznia 2018 r. po godzinie 23.50A. M.telefonicznie powiadomił dyżurnego Komendy Powiatowej Policji wB.o stanie nietrzeźwości funkcjonariusza Policji, który prowadził względem jego osoby kontrolę drogową. Informacja owa była przekazana w sposób kategoryczny.
Dyżurny KPP wezwał funkcjonariuszy przeprowadzających kontrolę zawiadamiającego, by przyjechali doK.celem wykonania badania stanu ich trzeźwości. Patrol wskładzie (...)po przybyciu do budynku Komendy Powiatowej Policji wB.został zbadany alkometrem (w obecnościA. M.). Policjanci byli trzeźwi. Wyniki badania zostały wpisane do książki badań stanu trzeźwości pod pozycjami 2702 i 2703.
(zeznania świadków:W. R.k. 37 odwrót, 12;S. K.k. 37-37 odwrót, 10;A. S.k. 7-8, 47 odwrót; notatka urzędowa k. 5)
A. S.w budynku KPP wB.wręczyłA. M.pouczenie o przysługujących mu uprawnieniach procesowych, w szczególności o treści art. 54 § 7 kpsw. Kierującym.odmówił podpisania potwierdzenia otrzymania powyższego pouczenia.
(zeznania świadków:A. S.k. 7-8, 47 odwrót;S. K.k. 37-37 odwrót, 10; potwierdzenie pouczenia k. 6; notatka urzędowa k. 5)

A. M.jest kawalerem nie posiadającym nikogo na utrzymaniu. Z zawodu jest(...). Prowadzi własną działalność gospodarczą o profilu(...), osiągając z tego tytułu miesięczny dochód w kwocie około 3.000 złotych netto.
(oświadczenie obwinionegoA. M.k. 36)
DotyczącaA. M.informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zawiera dane o popełnionych przez wskazaną osobę dwudziestu siedmiu wykroczeniach drogowych (w okresie od 8 sierpnia 2001 roku do 7 września 2016 roku) oraz czterech rozstrzygnięciach sądowych zapadłych w związku z popełnionymi przezeń wykroczeniami drogowymi.
(informacja o karalności za wykroczenia drogowe k. 15-16)
Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, za wyjątkiem wykroczenia polegającego na nie posiadaniu trójkąta ostrzegawczego i gaśnicy.
W trakcie wyjaśnień oświadczył, iż naK.wB.policjantS.powiedział, że go poucza. Obwiniony myślał, że to kończy sprawę, więc dziwi go skierowanie do sądu wniosku o jego ukaranie.
A. M.dodał, iż kontrolujący go policjant nie przedstawił się i nie podał przyczyny kontroli. Obwinionemu wydawało się, iż wyczuwa od owego funkcjonariusza alkohol i dlatego zadzwonił na policję z informacją o tym.
A. M.zaprzeczył, by którykolwiek z policjantów proponował mu przyjęcie mandatu. Zanegował również swe sprawstwo w zakresie nie sygnalizowania zamiaru skrętu wulicę (...), jak również odnośnie nie stosowania się do poleceń funkcjonariusza i chodzenia po jezdniulicy (...).
(wyjaśnienia obwinionegoA. M.k. 36 odwrót)

Sąd zważył, co następuje :
Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd oparł się w głównej mierze na zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków – funkcjonariuszy Policji:S. K.,A. S.iW. R., posiłkując się przy tym nieosobowymi źródłami dowodowymi, w tym notatką urzędową (k. 5).
ZeznaniaA. S.zostały ujawnione przez Sąd w trybie określonym przez przepis art. 75 § 4 kpsw (k. 47 odwrót). Sąd miał w tym względzie w szczególności na uwadze okoliczność, iż świadek ów przebywa na przedłużającym się zwolnieniu lekarskim (k. 45 odwrót).
Odnosząc się do oceny zeznańS. K.iA. S.- naocznych świadków zdarzenia będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie, należy zwrócić uwagę, iż przedstawili oni przebieg zdarzenia z ich udziałem w sposób spójny i logiczny. Ich wypowiedzi w pełni korespondują ze sobą i wzajemnie się uzupełniają (posiadają zatem przymiot wiarygodności). Z zeznań tych wyłania się jednoznaczny obraz zdarzenia, które miało miejsce na ich oczach. Zwrócić należy uwagę na fakt, iż świadkowie ci nie są w żaden sposób zainteresowani sposobem rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Nie ma bowiem między nimi aA. M.żadnego konfliktu. Brak jest zatem – w ocenie Sądu – racjonalnych powodów, które mogłyby przemawiać za tym, że obwiniony jest przez nich niesłusznie pomawiany o popełnienie przedmiotowych czynów.
Powyższe uwagi odnieść należy także doW. R., pełniącego w dniu osądzanego zdarzenia funkcję dyżurnego KPP wB.. Z jednoznacznych i konsekwentnych wypowiedzi wskazanego świadka wynika ponad wszelką wątpliwość, żeA. M.telefonicznie powiadomił dyżurnego Komendy Powiatowej Policji wB.o stanie nietrzeźwości funkcjonariusza Policji, który prowadził względem jego osoby kontrolę drogową i informacja owa była przekazana w sposób kategoryczny.W. R.zresztą podszedł do niej z pełną powagą, wzywając funkcjonariuszy z patrolu kontrolującego obwinionego do stawiennictwa w budynku KPP wB.celem zbadania stanu ich trzeźwości (który – jak się okazało – nie budził żadnych wątpliwości).
Wracając do zeznańS. K.iA. S., stwierdzić należy, iż wynika z nich, iż obwiniony, kierującm., nie sygnalizował zamiaru skrętu w prawo wulicę (...)wB., zaś po zatrzymaniu owego pojazdu nie stosował się do poleceń osoby uprawionej do kontroli ruchu drogowego, czyli funkcjonariusza policjiA. S., jak również wchodził na jezdnięulicy (...)posiadającej status drogi publicznej (a zatem nie będącej w szczególności strefą zamieszkania). Przedmiotowy pojazd nie był nadto wyposażony w trójkąt ostrzegawczy i gaśnicę (czego akurat obwiniony nie kwestionował).
Podkreślić w tym miejscu należy, iż zeznaniaS. K.iA. S.w pełni korespondują z notatką urzędową (k. 5) oraz adnotacją uczynioną przezA. S.na dokumencie w postaci potwierdzenia pouczenia (k. 6).A. S.w budynku KPP wB.wręczyłA. M.pouczenie o przysługujących mu uprawnieniach procesowych, w szczególności o treści art. 54 § 7 kpsw. Kierującym.odmówił podpisania potwierdzenia otrzymania powyższego pouczenia. Na ów dokument właśnie (a raczej na nazwanie go pouczeniem) próbował powoływać się obwiniony (k. 36 odwrót), twierdząc, że skoro otrzymał pouczenie, „to sprawa się kończy”. Wydaje się, iż gdybyA. M.zapoznał się z wręczonym mu „pouczeniem”, to wiedziałby, czego ono dotyczyło. Odnosiło się ono bowiem do jego uprawnień procesowych, a nie używanego w powszechnym żargonie sformułowania, że „interwencja policji zakończyła się pouczeniem”. Wręczenie dokumentu znajdującego się na karcie 6 akt w sposób oczywisty nie kończyło sprawy, a co za tym idzie – zdziwienie obwinionego związane ze skierowaniem w stosunku do jego osoby wniosku o ukaranie do sądu jest niczym nie uzasadnione. Nic przecież nie stało na przeszkodzie, byA. M.podczas pobytu w nocy z 27. na 28. stycznia 2018 roku w budynku KPP wB.– jeśli miałby jakiekolwiek wątpliwości odnośnie swego statusu i zarzucanych mu wykroczeń – zapytał funkcjonariuszy policji o dalszy tok sprawy.
W tym stanie rzeczy, stwierdzić trzeba, iż w sprawie brak jest zatem jakichkolwiek powodów, które mogłyby podważyć wiarygodność twierdzeńA. S.,S. K.iW. R., tym bardziej, iż zeznania te pozostają w korelacji ze wskazanymi powyżej dowodami nieosobowymi. Za ich wiarygodnością przemawiają również zasady logiki i doświadczenia życiowego, co – w ocenie Sądu – wynika z przedstawionych powyżej rozważań. Zupełnie niedorzecznym byłoby zachowanieA. S.iS. K., polegające na świadomym pomawianiu obwinionego o nie popełnione przezeń wykroczenia drogowe. W takiej sytuacji wskazani funkcjonariusze Policji narażaliby się przecież nie tylko na odpowiedzialność służbową, ale również – karną.
Na wiarę zasługują zabrane w sprawie nieosobowe źródła dowodowe, do których Sąd odwołał się w swych ustaleniach.
Brak jest natomiast przesłanek mogących stanowić podstawę do uznania za wiarygodne wyjaśnień obwinionego i świadkaL. P.(jego narzeczonej podróżującej z nim w dniu zdarzenia), poza pewnymi twierdzeniami wskazanych osób, które znalazły odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a mianowicie odnośnie tego, iż w czasie i miejscu przedmiotowego zdarzeniaA. M.kierował samochodem markiM.. Generalnie jednak twierdzeniaA. M.iL. P.nie były miarodajnym źródłem ustaleń faktycznych czynionych w sprawie, gdyż nie znalazły potwierdzenia w zebranych dowodach, które w ocenie Sądu ze wskazanych powyżej przyczyn posiadają przymiot wiarygodności. Przeczą im nadto zasady logiki i doświadczenia życiowego. Stanowisko takie Sąd wywiódł w oparciu o wszechstronną analizę całego dostępnego materiału dowodowego, po przesłuchaniu obwinionego na rozprawie. W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionego stanowią jedynie uzewnętrznienie jego linii obrony, co może wiązać się z występującą u tegoż obawą przed utratą prawa jazdy (za osądzane wykroczenia uzyskać on może kilka lub kilkanaście punktów karnych).
Mając na względzie powyższe ustalenia, Sąd doszedł do przekonania, żeA. M.należy przypisać:
a/ w miejsce zarzucanych mu czynów: I, II – popełnienie tego, że w dniu 27 stycznia 2018 r. o godzinie 23.50 na skrzyżowaniu ulic:(...)i(...)wB., województwo(...), na drodze publicznej, prowadząc samochód markiM.onumerze rejestracyjnym (...), wykonał manewr skrętu w prawo zulicy (...)wulicę (...), nie sygnalizując zamiaru zmiany kierunku jazdy, dopuszczając jednocześnie ów pojazd do jazdy, pomimo że pojazd nie był należycie zaopatrzony w wymagane urządzenia i przyrządy w postaci trójkąta ostrzegawczego i gaśnicy, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 97 kw i art. 96 § 1 pkt 5 kw;
b/ w miejsce zarzucanych mu czynów: III, IV – popełnienie tego, że w dniu 27 stycznia 2018 r. po godzinie 23.50 naulicy (...)wB., województwo(...), na drodze publicznej, będąc kierującym pojazdu markiM.onumerze rejestracyjnym (...), nie stosował się do poleceń osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego i wysiadł z pojazdu, po czym jako pieszy wchodził na jezdnię w miejscu innym niż do tego wyznaczone, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 92 § 1 kw i art. 97 kw;
c/ w miejsce zarzucanego mu czynu V – popełnienie tego, że w dniu 27 stycznia 2018 r. po godzinie 23.50 wB., województwo(...), chcąc wywołać niepotrzebną czynność, fałszywą informacją wprowadził w błąd Policję w ten sposób, że powiadomił dyżurnego Komendy Powiatowej Policji wB.o stanie nietrzeźwości funkcjonariusza Policji, który prowadził względem jego osoby kontrolę drogową, czym spowodował niepotrzebną czynność, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 66 § 1 pkt 1 kw.
Co prawda oskarżyciel publiczny zarzucił obwinionemu popełnienie pięciu wykroczeń: I - z art. 97 kw, II - z art. 96 § 1 pkt 5 kw, III – z art. 92 § 1 kw, IV – z art. 97 kw i V – z art. 66 § 1 kw, niemniej jednak poczynione w sprawie ustalenia faktyczne uprawniały Sąd do przyjęcia, że czyny: I i II stanowiły efekt jednej czynności wykonawczej sprawcy i popełnione zostały w tożsamym miejscu oraz czasie, a co za tym idzie – stanowiły jeden czyn zabroniony. Podobne rozumowanie odnieść należy do zarzucanychA. M.czynów: III oraz IV. Dlatego też po uczynieniu przez Sąd stosownego pouczenia w trybieart. 399 § 1 kpkw zw. zart. 81kpsw (k. 38), dokonano zmiany (w stosunku do wersji zaproponowanej przez oskarżyciela publicznego) kwalifikacji prawnej i opisów czynów przypisanych obwinionemu.
Zgodnie z dyspozycjąart. 22 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 128), kierujący pojazdem jest obowiązany zawczasu i wyraźnie sygnalizować zamiar zmiany kierunku jazdy lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania niezwłocznie po wykonaniu manewru. Naruszenie owej dyspozycji uzasadnia przyjęcie, iż obwiniony wyczerpał dyspozycjęart. 97kw.
Z kolei w myśl§ 11 ust. 1 pkt 13 i pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia(t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 2022), pojazd samochodowy wyposaża się w trójkąt ostrzegawczy i gaśnicę. Dopuszczenie przezA. M.kierowanej przez niego w dniu zdarzeniam.do ruchu nie wyposażonej w owe przyrządy skutkowało przyjęciem, iż obwiniony wyczerpał dyspozycję art. 96 § 1 pkt 5 kw.
Według natomiastart. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli. SkoroA. M.nie stosował się do poleceń funkcjonariusza policji kontrolującego jego pojazd (wysiadając zm.), tym samym wypełnił dyspozycję art. 92 § 1 kw.
Z kolei w myślart. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, pieszy jest obowiązany korzystać z chodnika lub drogi (ścieżki) dla pieszych, a w razie ich braku – z pobocza. Pieszy idący po poboczu lub jezdni jest obowiązany iść lewą stroną drogi. Naruszenie wskazanych dyspozycji uzasadnia przyjęcie, iż obwiniony wyczerpał znamiona wykroczenia zart. 97kw, wchodząc na jezdnięulicy (...)wB.w miejscu innym niż do tego wyznaczone.
Wyczerpanie przezA. M.dyspozycji art. 66 § 1 pkt 1 kw sprowadziło się do tego, iż chcąc wywołać niepotrzebną czynność, fałszywą informacją wprowadził on w błąd Policję w ten sposób, że powiadomił dyżurnego Komendy Powiatowej Policji wB.o stanie nietrzeźwości funkcjonariusza Policji, który prowadził względem jego osoby kontrolę drogową, czym spowodował niepotrzebną czynność. Poczynione w tym zakresie ustalenia wskazują jednoznacznie na to, iż „telefon wykonany” przez obwinionego do policji spowodowany był tylko chęcią przysporzenia kłopotów „czepiającemu się” go funkcjonariuszowi policji.
Podkreślić należy w tym miejscu, iż wykroczenia z art. 92 § 1 kw, art. 97 kw i z art. 96 § 1 pkt 5 kw mogą być popełnione zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, co wynika z interpretacji treści tego przepisu w powiązaniu z dyspozycją art. 5 kw. Jeśli natomiast chodzi o czyn z art. 66 kw, to użycie w nim przez ustawodawcę znamienia chęci wywołania niepotrzebnej czynności i przekazania fałszywej informacji, wiąże się przyjęciem, iż owo wykroczenie popełnione może być jedynie umyślnie (jak miało to miejsce w analizowanym stanie faktycznym).
ZachowanieA. M.nosiło cechy zawinienia. Nic nie ograniczało bowiem swobody obwinionego w zakresie dania posłuchu normie prawnej. W niniejszej sprawie nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające lub ograniczające jego winę.
Przy wymiarze kary na korzyść obwinionego poczytano prowadzenie przezeń w miarę ustabilizowanego trybu życia.
Istotną okolicznością obciążającą sprawcę było naruszenie przezeń skodyfikowanych zasad obowiązujących w ruchu drogowym. Na niekorzyść obwinionego przemawiało również to, iż w przeszłości był on karany wielokrotnie za dopuszczenie się wykroczeń drogowych (istotna jest w tej mierze treść przepisu art. 46 § 1 i 2 kw określającego kwestię zatarcia ukarania), w tym podobnych do osądzanych w niniejszej sprawie (k. 15-16). Nie bez znaczenia z omawianego punktu widzenia było także to, iż tego rodzaju zdarzenia, jak przedmiotowe, są zjawiskiem powszechnym na obszarze właściwości tutejszego Sądu i na terenie kraju, co z pewnością jest faktem znanym obwinionemu. Tego rodzaju kierowcy, jakA. M., stanowią bowiem istotne i realne zagrożenie zarówno dla porządku obowiązującego w ruchu drogowym, jak również dla innych uczestników ruchu drogowego.
W ocenie Sądu czyny, jakich dopuścił się obwiniony, cechuje znaczny stopień społecznej szkodliwości. Popełniając jeA. M.naruszył skodyfikowane zasady porządku obowiązujące w ruchu drogowym. W przekonaniu Sądu obwiniony powinien mieć świadomość tego, jak duże zagrożenie dla ładu społecznego stanowi zachowanie, jakiego się dopuścił. W ocenie Sądu porządek i bezpieczeństwo na drogach w niemałym stopniu zależą od stosowania właściwej represji, która powinna stanowić jeden z istotnych elementów zwalczania wykroczeń drogowych i zapobiegania im. Zachowaniem swym sprawca okazał bowiem rażące lekceważenie obowiązujących w ruchu drogowym zasad porządku.
Przy uwzględnieniu wskazanych faktów, Sąd wyraża przekonanie, iż wymierzona obwinionemu kara grzywny (na poziomie bliższym dolnej granicy ustawowego zagrożenia) spełni swe zadania w zakresie oddziaływania zapobiegawczego i wychowawczego względem niego oraz uczyni zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Podstawą obciążeniaA. M.kosztami sądowymi (które tworzą wydatki w postaci zryczałtowanej - 100 złotych) byłart. 118 § 1 i 3kpsw w zw. z§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. Wysokość opłaty określono w oparciu oart. 21 pkt 2w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 z 1983 r., poz. 223 ze zmianami).