Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII Ua 33/17
Data wyroku: 2018-02-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Kimel, Patrycja Bogacińska-Piątek, Mariola Szmajduch
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 9 ust. 1, 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30.10.2002r. o ubezpieczeniach społeczych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych

Sygn. aktVIII Ua 33/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 lutego 2018 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariola Szmajduch

Sędziowie:

SSO Patrycja Bogacińska-Piątek (spr.)
SSR del. Magdalena Kimel

Protokolant:

Ewa Gambuś

po rozpoznaniu w dniu22 lutego 2018r. w Gliwicach
sprawy z odwołaniaE. S.(S.)
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
ozasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne
na skutek apelacjiorganu rentowego
od wyrokuSądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia6 września 2017 r.sygn. aktVI U 486/16

1
oddala apelację;

2
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.na rzecz ubezpieczonejE. S.kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

(-) SSR del. Magdalena Kimel (-) SSO Mariola Szmajduch (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek (spr.)
Sędzia    Przewodniczący    Sędzia
Sygn. akt VIII Ua 33/17

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 16 września 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.odmówił odwołującejE. S.prawa do zasiłku chorobowego w wysokości 100% podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego za okres od dnia 4 marca 2016 roku do dnia 31 marca 2016 roku oraz od dnia 11 kwietnia 2016 roku do dnia 8 września 2016 roku.
W odwołaniu od tej decyzji ubezpieczona domagała się zmiany decyzji poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 4 marca 2016 roku do dnia 31 marca 2016 roku oraz od dnia 11 kwietnia 2016 roku do dnia 8 września 2016 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego oraz zasądzenia od organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Decyzją z dnia 26 października 2016 roku organ rentowy odmówił odwołującej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od dnia 9 września 2016 roku do dnia 7 grudnia 2016 roku oraz od dnia 8 grudnia 2016 roku do dnia 7 marca 2017 roku.
Ubezpieczona odwołała się od powyższej decyzji, domagając się przyznania jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od dnia 9 września 2016 roku do dnia 7 marca 2017 roku. Ponadto, wniosła o zasądzenie od organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Decyzją z dnia 29 marca 2017 roku organ rentowy odmówił odwołującej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od dnia 8 marca 2017 roku do dnia 5 czerwca 2017 roku.
W odwołaniu od powyższej decyzji odwołująca domagała się przyznania jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od dnia 8 marca 2017 roku do dnia 5 czerwca 2017 roku oraz zasądzenia od organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Organ rentowy w uzasadnieniu każdej z powyższych decyzji podał, że ubezpieczona jest uprawniona do zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego na podstawie ogólnego stanu zdrowia, natomiast zdarzenie z dna 4 marca 2016 roku, na które się powołuje, nie stanowiło wypadku przy pracy.
W uzasadnieniu każdego z odwołań ubezpieczona wskazała, że wbrew twierdzeniom organu rentowego zdarzenie z dnia 4 marca 2016 roku spełnia ustawową definicję wypadku przy pracy. Podkreśliła, że co prawda przed tym zdarzeniem występowały u niej dolegliwości bólowe kręgosłupa, to jednak nigdy z tego powodu nie była leczona i była zdolna do pracy. Tymczasem w następstwie omawianego zdarzenia odwołująca doznała poważnego urazu kręgosłupa i uszkodzenia nerwu strzałkowego lewej nogi, co skutkowało niezdolnością do pracy.
W odpowiedziach na odwołania organ rentowy domagał się ich oddalenia, podtrzymując swoje stanowisko. Wskazano, że w dniu zdarzenia nie wystąpiły żadne nadzwyczajne okoliczności, a dolegliwości, na które cierpi odwołująca, są następstwem schorzenia samoistnego – choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa.
Wyrokiem z dnia 6 września 2017 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 16 września 2016 roku w ten sposób, że przyznał odwołującej prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 4 marca 2016 roku do dnia 31 marca 2016 roku oraz od dnia 11 kwietnia 2016 roku do dnia 8 września 2016 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego (punkt pierwszy wyroku); zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 26 października 2016 roku w ten sposób, że przyznał odwołującej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 9 września 2016 roku do dnia 7 marca 2017 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego (punkt drugi wyroku); zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 29 marca 2017 roku w ten sposób, że przyznał odwołującej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 8 marca 2017 roku do dnia 2 kwietnia 2017 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego i oddalił odwołanie od wyżej wymienionej decyzji w pozostałym zakresie (punkt trzeci wyroku). W punkcie czwartym wyroku Sąd Rejonowy w Gliwicach zasądził od organu rentowego na rzecz odwołującej kwotę 720 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Powyższe orzeczenie Sąd pierwszej instancji wydał po ustaleniu następującego stanu faktycznego:
W październiku 2014 roku rozpoznano u odwołującej dyskopatię kręgosłupa w odcinku L4-L5-S1 z objawami korzeniowymi obustronnymi. W lutym 2016 roku lekarz ortopeda stwierdził u odwołującej pogorszenie stanu miejscowego. Z tego powodu odwołująca przebywała przez kilka dni, tj. od dnia 29 lutego 2016 roku do dnia 2 marca 2016 roku, na zwolnieniu lekarskim. Dzięki zażywanym lekom przeciwbólowym odwołująca była w stanie wrócić do pracy.
W dniu 4 marca 2016 roku odwołująca wykonywała obowiązki pracownicze specjalisty finansowo-księgowego na rzecz pracodawcy(...) spółka z o.o.wP.. Siedząc na krześle obrotowym wyposażonym w plastikowe koła, odwołująca zdecydowała się wyjąć z najniższej półki szafy jeden z segregatorów, zawierający potrzebną jej dokumentację. W momencie, gdy schyliła się po segregator i próbowała go podnieść, krzesło, na którym siedziała, odjechało w tył. W tym samym momencie odwołująca poczuła silny ból kręgosłupa w okolicy krzyżowo-lędźwiowej oraz drętwienie lewej nogi. Odwołująca nie była w stanie się wyprostować ani kontynuować pracy. Krzyczała i płakała z bólu. Współpracownicy pomogli jej położyć się na kanapie. Z uwagi na prośbę odwołującej nie wezwano pogotowia ratunkowego. Wezwano natomiast jej męża, który przetransportował ją samochodem do szpitala.
Odwołująca została poddana badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu na izbie przyjęćWojewódzkiego Szpitala (...)wP.. Stwierdzono wówczas u niej ostry zespół bólowy kręgosłupa w odcinku lędźwiowym i krzyżowym oraz dyskopatię w odcinku L4-L5 ze stenozą kanału kręgowego. Wykonane badanie RTG odcinka lędźwiowego i krzyżowego kręgosłupa nie wykazało zmian urazowych.
Następnie, w okresie od dnia 11 kwietnia 2016 roku do dnia 15 kwietnia 2016 roku odwołująca była hospitalizowana z powodu rozpoznanej przepukliny jądra miażdżystego na poziomie L4-L5 centralno-lewobocznej z radikulopatią kończyny dolnej prawej. W dniu 12 kwietnia 2016 roku, w związku ze stwierdzoną przepukliną, odwołująca została poddana zabiegowi operacyjnemu fenestracji z częściową facetektomią i nucleotomią L4-L5 lewostronną.
Pracodawca uznał zdarzenie z dnia 4 marca 2016 roku za wypadek przy pracy. W okresach od dnia 4 marca 2016 roku do dnia 31 marca 2016 roku oraz od dnia 11 kwietnia 2016 roku do dnia 8 września 2016 roku odwołująca była niezdolna do pracy i otrzymywała zasiłek chorobowy z ogólnego stanu zdrowia. Bezpośrednio po okresie pobierania zasiłku chorobowego odwołująca nabyła prawo do świadczenia rehabilitacyjnego z ogólnego stanu zdrowia, które pobierała w okresie od dnia 9 września 2016 roku do dnia 2 kwietnia 2017 roku. Decyzją z dnia 14 kwietnia 2017 roku organ rentowy odmówił odwołującej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 3 kwietnia 2017 roku do dnia 5 czerwca 2017 roku. Odwołująca nie odwoływała się od tej decyzji.
Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie akt organu rentowego, zeznań świadkaM. K., przesłuchania odwołującej oraz opinii biegłego z zakresu(...). Biegły na podstawie wywiadu, badania fizykalnego oraz przedstawionej dokumentacji medycznej rozpoznał u odwołującej stan po urazie skrętno-przeciążeniowym odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa z ostrą przepukliną jądra miażdżystego L4-L5, korzeniopochodnym uszkodzeniem nerwu strzałkowego lewego, po leczeniu operacyjnym, z dobrym efektem klinicznym. Sąd Rejonowy uznał, że opinia biegłego zawierała jednoznaczne, stanowcze wnioski oraz prezentowała uzasadniającą je argumentację, a równocześnie brak było podstaw do uwzględnienia stanowiska organu rentowego, który zakwestionował tę opinię. W ocenie Sądu I instancji, poza sformułowaniem samego wniosku o jej odrzucenie, organ rentowy nie przedstawił w stosunku do niej żadnych zarzutów, brak było zatem podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego bądź opinii uzupełniającej.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, że odwołania od decyzji z dnia 16 września 2016 roku oraz z dnia 26 października 2016 roku w całości zasługiwały na uwzględnienie. Odwołanie od decyzji z dnia 29 marca 2017 roku zasługiwało natomiast na częściowe uwzględnienie.
Sąd I instancji uznał, że zdarzenie z dnia 4 marca 2016 roku było wypadkiem przy pracy w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dniaustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zgodnie z którym za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych.
W ocenie Sądu Rejonowego nie ulega wątpliwości, że zdarzenie z dnia 4 marca 2016 roku było zdarzeniem nagłym i posiadającym związek z pracą. Odwołująca wykonywała tego dnia swoje standardowe obowiązki pracownicze.
Sąd Rejonowy uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika także, iż przedmiotowe zdarzenie było wywołane przyczyną zewnętrzną. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił podstawę do stwierdzenia, że czynnikiem zewnętrznym, który doprowadził u odwołującej w dniu 4 marca 2016 roku do urazu w postaci przepukliny jądra miażdżystego na poziomie L4-L5 była nietypowa, wymuszona pozycja odwołującej przyjęta przez nią w trakcie próby podniesienia segregatora, a pogłębiona następnie przesunięciem krzesła wyposażonego w obrotowe koła. Stanowiska Sądu I instancji nie zmienił zaś fakt, że przed zdarzeniem odwołująca kilkukrotnie, okresowo leczyła się z powodu dolegliwości bólowych kręgosłupa, w tym jednokrotnie – przez okres 3 dni – była z tej przyczyny niezdolna do pracy. Jak bowiem wynikało z opinii biegłego, przedmiotowe zdarzenie było przyczyną sprawczą stwierdzonego następnie urazu. W orzecznictwie utrwalony jest zaś pogląd, że konkretna okoliczność kwalifikowana jako przyczyna zewnętrzna nie musi być przyczyną wyłączną urazu/śmierci.
Na podstawie art. 6 ust. 1 i 2 tzw. ustawy wypadkowej, z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej ubezpieczonemu przysługują:

a
zasiłek chorobowy – dla ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową;

b
świadczenie rehabilitacyjne – dla ubezpieczonego, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy.

W myśl z kolei art. 9 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują w wysokości 100% podstawy wymiaru.
W świetle powyższego, w oparciu oart. 47714§ 2 k.p.c., Sąd Rejonowy uwzględnił odwołania od zaskarżonych decyzji z dnia 16 września 2016 roku i 26 października 2016 roku. Ponadto, Sąd I instancji uznał, że na uwzględnienie zasługiwało także odwołanie od zaskarżonej decyzji z dnia 29 marca 2017 roku, ale jedynie w zakresie od dnia 8 marca 2017 roku do dnia 2 kwietnia 2017 roku. Na mocy ostatecznej decyzji organu rentowego z dnia z dnia 14 kwietnia 2017 roku odmówiono bowiem odwołującej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 3 kwietnia 2017 roku do dnia 5 czerwca 2017 roku. W zakresie zatem, w jakim odwołująca domagała się zmiany decyzji z dnia 29 marca 2017 roku i przyznania świadczenia rehabilitacyjnego w wysokości 100% podstawy wymiaru również za okres od dnia dnia 3 kwietnia 2017 roku do dnia 5 czerwca 2017 roku, odwołanie podlegało oddaleniu. Wprawdzie odwołująca w toku postępowania ograniczyła żądanie i nie domagała się zmiany zaskarżonej decyzji w tym zakresie, jednakże nie towarzyszyło temu zrzeczenie się roszczenia, a na cofnięcie pozwu bez zrzeczenia się roszczenia – będące dorozumianą konsekwencją ograniczenia roszczenia – strona pozwana nie wyraziła zgody. W konsekwencji, w ocenie Sądu Rejonowego w tym zakresie odwołanie podlegało oddaleniu.
O kosztach zastępstwa procesowego odwołującej orzeczono na podstawieart. 98 § 3 k.p.c.oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Apelację od powyższego wyroku wniósł organ rentowy.
Organ rentowy zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił mu naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 233 k.p.c.) przez niesłuszne przyjęcie, że w dniu 4 marca 2017 roku odwołująca uległa wypadkowi przy pracy, co spowodowało naruszenie prawa materialnego, a toart. 9 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, poprzez niesłuszne stwierdzenie, że odwołująca nabyła prawo do zasiłku chorobowego w wysokości 100 % podstawy wymiaru za okres do dnia 4 marca 2016 roku do dnia 31 marca 2016 roku i od dnia 11 kwietnia 2016 roku do dnia 8 września 2016 roku. Organ rentowy domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie odwołania oraz przyznania kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że wobec braku urazu zdarzenie nie może zostać uznane za wypadek przy pracy. W badaniu RTG z dnia zdarzenia nie ujawniono zmian urazowych, natomiast zabieg operacyjny został przeprowadzony ponad miesiąc od daty zdarzenia. Ponadto zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa istniały u ubezpieczonej już w 2014 roku, co przeczy istnieniu przyczyny zewnętrznej. Zdaniem organu rentowego, opinia biegłego budziła zasadnicze wątpliwości, a mimo to stała się podstawą rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na odwołanie ubezpieczona wniosła o oddalenie apelacji i obciążenie organu rentowego kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego. Wskazała, że organ rentowy nie sformułował konkretnych zastrzeżeń co do opinii biegłego, natomiast Sąd Rejonowy dokonał oceny opinii biegłego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, nie uchybiając zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy przyjął ustalenia poczynione przez Sąd I instancji za własne, ponieważ w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy przeprowadził prawidłowe i wystarczające postępowanie dowodowe, z wyników którego wyciągnął słuszne wnioski, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej wart. 233 § 1 k.p.c.Zgodnie z powołanym przepisem, sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Nie sposób zgodzić się z zarzutem organu rentowego, że Sąd Rejonowy naruszył ten przepis. Sąd Rejonowy wskazał w uzasadnieniu wyroku, na których dowodach oparł swoje ustalenia faktyczne i dlaczego uznał je za wiarygodne, skupiając się przede wszystkim na ocenie opinii biegłego, która miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie wyjaśnił, dlaczego nie dopuścił dowodu z opinii innego biegłego lub opinii uzupełniającej tego samego biegłego. Wynikało to z własnego przekonania Sądu Rejonowego, popartego logicznym i zgodnym z doświadczeniem życiowym uzasadnieniem. Należy mieć na uwadze treść przepisuart. 286 k.p.c., zgodnie z którym Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Sąd jest uprawniony do dopuszczenia dowodu z kolejnej opinii tylko wtedy, gdy zachodzi taka potrzeba, która zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa nie może być rozumiana jako samo niezadowolenie strony z wniosków sporządzonej dotychczas opinii. Mogłoby to bowiem prowadzić do bezpodstawnego sporządzania kolejnych opinii w sprawie aż do czasu uzyskania opinii, która będzie zadowalała stronę. Tymczasem w niniejszej sprawie organ rentowy, jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy oraz odwołująca w odpowiedzi na apelację, nie sformułował żadnych konkretnych zarzutów do opinii biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii. W piśmie procesowym z dnia 7 lipca 2017 roku, ustosunkowując się do tej opinii, wniósł o jej odrzucenie, powołując się na stanowisko Głównego Lekarza Orzecznika(...) OddziałwZ.i nie wskazując, jakie przyczyny miałyby powodować odrzucenie wniosków opinii. Natomiast z załączonej do pisma opinii lekarza orzecznika wynikało jedynie, że trudno mu zgodzić się z uznaniem przez biegłego zdarzenia z dnia 4 marca 2016 roku za wypadek przy pracy. Wobec braku jakichkolwiek zastrzeżeń do opinii biegłego, poza ogólnym wnioskiem o jej odrzucenie, przy jednoczesnej słusznej ocenie opinii jako jednoznacznej, kategorycznej, wyczerpująco uzasadnionej, Sąd Rejonowy nie miał podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej.
W uzasadnieniu apelacji organ rentowy wskazał na pewne okoliczności, które w jego ocenie podważają opinię biegłego, takie jak wcześniejsze leczenie się przez ubezpieczoną z powodu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, upływ miesiąca między zdarzeniem a operacją, brak stwierdzenia urazu w wynikach badania RTG z dnia 4 marca 2016 roku. W ocenie Sądu Okręgowego okoliczności te nie pozostają w sprzeczności z wnioskiem opinii biegłego, który odniósł się do nich, nie pomijając ich w swojej opinii. Biegły wskazał, że przed zdarzeniem ubezpieczona nie cierpiała na dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowo-krzyżowego w sposób długotrwały i nie prowadziła w tym zakresie diagnostyki. Rzeczywiście w jej dokumentacji medycznej co do okresu sprzed 4 marca 2016 roku znajduje się informacja o wizytach w poradni ortopedycznej jedynie w październiku 2014 roku i w dniu 29 lutego 2016 roku, kiedy to otrzymała zwolnienie lekarskie tylko do dnia 2 marca 2016 roku. Biegły przeanalizował także wyniki badania RTG z dnia 4 marca 2016 roku, wskazując, że już wtedy widoczne było obniżenie wysokości przestrzeni międzykręgowych na odcinku L3-L5, co świadczyło o uszkodzeniu pierścienia włóknistego. Skierowanie odwołującej na operację w trybie planowym także nie może świadczyć o braku urazu, lecz jedynie o braku konieczności lub możliwości jego natychmiastowego leczenia. Wobec tego należy stwierdzić, że nawet gdyby zarzuty co do opinii biegłego zostały sformułowane przez organ rentowy we właściwym czasie, a nie dopiero w apelacji, to i tak nie stanowiłyby wystarczającej podstawy do dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej.
Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował do właściwie ustalonego stanu faktycznego przepisart. 9 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(test jednolity Dz. U. z 2017 roku, poz. 1773), wobec czego zarzut naruszenia tego przepisu należy uznać za chybiony. Art. 9 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują w wysokości 100% podstawy wymiaru. Z kolei na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują, gdy niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. Definicja wypadku przy pracy znajduje się natomiast w art. 3 ust. 1 ustawy. Sąd Rejonowy prawidłowo dokonał ustalenia, że zdarzenie z dnia 4 marca 2016 roku stanowiło wypadek przy pracy, opierając się na ustaleniach faktycznych, poczynionych między innymi na podstawie opinii biegłego. Sąd Rejonowy przeanalizował, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zostały zrealizowane wszystkie ustawowe elementy wypadku przy pracy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu. W ocenie Sądu Okręgowego wyniki tej analizy były w pełni właściwe. Nie można podzielić zarzutu organu rentowego, że zdarzenie nie zostało wywołane przyczyną zewnętrzną. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, ubezpieczona leczyła się z powodu zwyrodnień kręgosłupa jedynie sporadycznie, nie powodowały one jej niezdolności do pracy, z wyjątkiem kilkudniowej niezdolności od 29 lutego 2016 roku do 2 marca 2016 roku. Nawet jeśli ubezpieczona z powodu tego schorzenia była podatna na uraz kręgosłupa, to istotną i decydującą przyczyną jego powstania była przyczyna zewnętrzna, związana z wykonywaniem obowiązków pracowniczych. Słusznie Sąd Rejonowy uznał również, że w dniu 4 marca 2016 roku ubezpieczona doznała urazu, który należy rozumieć jako uszkodzenie tkanek ciała lub narządów człowieka wskutek działania czynnika zewnętrznego, zgodnie zart. 2 pkt 13 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Ubezpieczona doznała uszkodzenia kręgosłupa, które polegało na powstaniu przepukliny jądra miażdżystego na poziomie kręgów L4-L5, natomiast zmniejszenie wysokości przestrzeni międzykręgowych na tym odcinku było widoczne już podczas badania RTG dnia 4 marca 2016 roku, bezpośrednio po zdarzeniu.
Podsumowując, należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że zdarzenie z dnia 4 marca 2016 roku stanowiło wypadek przy pracy, ubezpieczona stała się niezdolna do pracy w jego wyniku i w związku z tym, zgodnie zart. 9 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, przysługiwał jej zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego. Wobec tego, apelacja podlegała oddaleniu jako bezzasadna na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.w związku z§ 9 ust. 2w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800 ze zm.). Sąd zasądził kwotę 120 zł tytułem prowadzenia sprawy wszczętej w wyniku każdego z trzech odwołań, wobec czego suma kosztów zastępstwa procesowego wyniosła 360 zł.
(-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek (-) SSO Mariola Szmajduch  (-) SSR del. Magdalena Kimel
Sędzia Przewodniczący Sędzia