Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 226/18
Data wyroku: 2018-05-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygnatura akt VI Ka 226/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia11 maja 2018r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura
Protokolant Aleksandra Studniarz
po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r.
przy udziale Aleksandry Słotwińskiej
Prokuratora Prokuratury Rejonowej wZ.
sprawyS. T.synaZ.iD.,
ur. (...)wM.(Rosja)
oskarżonego zart. 286§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 28 listopada 2017 r. sygnatura akt II K 509/17
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 636 § 1 kpk
1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
2. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych).
VI Ka 226/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 28.11.2017r.S. T.został uznany za winnego tego, że w dniu 5.07.2016r. wZ.działając wspólnie i w porozumieniu zD. K., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd pokrzywdzonejP. J.co do rzeczywistego zamiaru i możliwości sprzedania wózka dziecięcego(...), doprowadził tę pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.170 zł, tj. przestępstwa zart. 286 § 1 kki za to na mocyart. 286 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 37a kkw zw. zart. 34 § 1 kk,art. 34 § 1a pkt 1 kkiart. 35 § 1 kkskazany został na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu wskazanej przez kuratora nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.
Na podstawieart. 46 § 1 kkorzeczono wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę solidarnie zD. K.na rzecz pokrzywdzonejP. J.kwoty 1.170 zł.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sadowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, który zarzucił orzeczeniu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż pewnego dniaS. T.powiedziałD. K., że ma trudną sytuację, bo pokłócił się z rodzicami i mieszka z dziewczyną wB., że potrzebuje gotówki na życie, a także iż oskarżonyS. T.posiadał wiedzę na temat tego, żeD. K.zamieszcza w internecie na portalu(...)fikcyjne ogłoszenia, a nadto polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżony zapytałD. K.czy nie pomógłby mu zarobić kilka groszy oraz że oskarżony udostępniłD. K.numer rachunku bankowego w celu wskazania go w ogłoszeniu, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy prowadzi do odmiennych wniosków i ustaleń;

2
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iżD. K.nie miał żadnych powodów, aby bezpodstawnie pomawiać oskarżonego o współudział w jednym z zarzucanych mu przestępstw;

3
naruszenie prawa procesowego, a toart. 7 kpk, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, czyniąc tę ocenę dowolną;

4
z ostrożności procesowej – naruszenie prawa materialnego, a toart. 286 § 3 kk, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji naruszenieart. 66 kk, również poprzez jego niezastosowanie.

W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a z ostrożności procesowej – o zmianę kwalifikacji prawnej czynu naart. 286 § 3 kkw zw. zart. 286 § 1 kki warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego na okres próby wynoszący 1 rok.
Apelacja obrońcy nie była zasadna. Wbrew jej wywodom sąd rejonowy nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku, ani też nie dopuścił się obrazy przepisu postępowania określonego wart. 7 kpk. Przeciwnie, sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody, ocenione swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a swoje stanowisko w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonego należycie uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, wskazując jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Chybiony okazał się też zarzut obrazy prawa materialnego. Sąd prawidłowo zakwalifikował czyn przypisany oskarżonemu jako występek zart. 286 § 1 kk, trafnie uznając, iż brak jest warunków do przyjęcia wypadku mniejszej wagi zart. 286 § 3 kk.
Bezspornym było, iż w dniu 5.07.2016r.D. K.na portalu internetowym(...)wystawił do sprzedaży wózek dziecięcy marki „(...)” (k. 676). W tym samym dniu na rachunek bankowyS. T.o nr(...), prowadzony w(...) Bank (...) S.A.Oddział wK., wpłynęła kwota 1.170 zł, wpłacona przez pokrzywdzonąP. J., mająca stanowić zapłatę za dostarczenie wymienionego artykułu (k. 674). W dniu 6.07.2016r. wZ.S. T.dokonał wypłaty gotówki w tej kwocie (k. 714-715), a następnie przekazał jąD. K., który podzielił się z nim uzyskanymi w ten sposób pieniędzmi (k. 806).
Na rozprawie w dniu 12.07.2016r. oskarżonyD. K.wyjaśnił m.in.: „S.powiedział mi pewnego dnia, że ma trudną sytuację, bo pokłócił się z rodzicami i mieszka z dziewczyną gdzieś wB.. Powiedział, że potrzebuje gotówki, żeby przeżyć, podobnie zresztą jak ja. Wiedział, że ja robię takie głupoty, mam tu na myśli oszukańcze ogłoszenia o sprzedaży różnych rzeczy, które dawałem na portalu internetowym(...), „W tym stanie rzeczyS. T.zapytał mnie, czy nie pomógłbym mu zarobić kilka groszy. Ja mu pomogłem, zgodziłem się na to. Ja dałem ogłoszenie, choć nie pamiętam teraz sprzedaży czego ono dotyczyło. UdziałS.w tym zarobieniu polegał na tym, żeS.dał mi swój numer konta, na które miały wpłynąć pieniądze z tego fikcyjnego ogłoszenia i jak już przyszedł ten przelew, toS.wypłacił kwotę przelaną na jego konto z tej fikcyjnej transakcji i tą kwotą podzieliliśmy się po równo.S.dobrze wiedział, że ja wystawiłem fikcyjny artykuł do sprzedaży na(...)(k. 921 verte).
WyjaśnieniaD. K.były stanowcze, logiczne i konsekwentne – słusznie więc sąd rejonowy obdarzył je walorem wiarygodności. Wbrew twierdzeniom obrońcy brak było podstaw do uznania, iżD. K.bezpodstawnie pomówiłS. T.o współudział w popełnieniu przestępstwa na szkodęP. J..
W swej działalności przestępczejD. K.posługiwał się kilkoma rachunkami bankowymi, mógł więc nie pamiętać, czy z rachunkuS. T.korzystał więcej razy. Wynika to z jego wyjaśnień złożonych w trakcie przesłuchania na rozprawie w dniu 12.07.2017r.: „Nie jestem pewien, czy tylko ten jeden przelew przyszedł na rachunekS., ale na pewno nie więcej niż dwa lub trzy” (k.921). Wypowiedź ta nie jest kategoryczna i nie wynika z niej wprost, abyD. K.obciążałS. T.współuczestnictwem również w innych popełnionych przestępstwach, jak wywodzi w apelacji obrońca.D. K.był pewien tylko jednego przelewu dokonanego na kontoS. T.przezP. J., o czym szczegółowo wyjaśniał.
Podkreślić należy, żeD. K.przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów i złożył wyczerpujące wyjaśnienia na temat okoliczności ich popełnienia. Nie miał procesowego interesu, aby fałszywie pomawiaćS. T.o współudział w jednym z popełnionych przestępstw. Nie ujawniły się też jakiekolwiek okoliczności mogące wskazywać na to, że bezpodstawnie obciążyłS. T.kierując się motywami osobistymi. W trakcie składanych wyjaśnień nie umniejszał roli jaką odegrał w trakcie popełnianych przestępstw, co świadczy o szczerości jego wypowiedzi.
Wyjaśnienia oskarżonegoS. T., nie przyznającego się do winy, sąd rejonowy słusznie uznał za wyraz przyjętej przez niego linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Sąd przekonująco uzasadnił dlaczego wyjaśnienia oskarżonegoS. T.uznał za niewiarygodne. Nie brzmiały przekonująco twierdzenia oskarżonego, iż w czasie popełnienia zarzucanego czynu nie potrzebował on pieniędzy – jak słusznie podkreślił sąd rejonowy, z historii transakcji na rachunku bankowym w(...) Bank (...), którego dysponentem byłS. T., wynika, iż w dniu 5.07.2016r. oskarżony nie posiadał jakichkolwiek środków pieniężnych na koncie albowiem po wpłaceniu kwoty 1.170 zł przez pokrzywdzonąP. J., saldo rachunku opiewało właśnie na kwotę 1.170 zł, a wynagrodzenie oskarżony otrzymał dopiero w dniu 20.07.2016r. (k. 988). Historia rachunku pośrednio potwierdza więc depozycjeD. K.o trudnej sytuacji materialnej oskarżonego w inkryminowanym czasie, a w szczególności wskazuje na prawdziwość jego relacji odnośnie słów wypowiedzianych przez oskarżonego w trakcie przeprowadzonej rozmowy – „Powiedział, że potrzebuje gotówki, żeby przeżyć…”, „… zapytał mnie, czy nie pomógłbym mu zarobić kilka groszy.” (k. 921 verte). Nie było więc tak jak twierdzi oskarżony, że nie potrzebował on pieniędzy. Trudna sytuacja materialna w jakiej znajdował się oskarżonyS. T.uwiarygadnia zatem wersję zdarzenia wynikającą z wyjaśnieńD. K.i wskazuje na motyw jakim kierował sięS. T.wchodząc w przestępne porozumienie zD. K., tj. chęć osiągnięcia korzyści majątkowej. Przedstawione zatem przez oskarżonego powody udostępnieniaD. K.nr swego rachunku bankowego nie były przekonujące i na wiarę nie zasługiwały – argumentacja sądu rejonowego odnosząca się do tej kwestii zasługiwała na akceptację.
Podsumowując, stwierdzić należy, że sąd rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie dowody ujawnione w toku rozprawy głównej, ocenione obiektywnie, z uwzględnieniem kryteriów określonych wart. 7 kpk, a wniesiona apelacja obrońcy nie dostarczyła przekonujących argumentów, aby te ustalenia skutecznie podważyć. Sąd dokonał też prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod przepisy ustawy trafnie kwalifikując czyn przypisany oskarżonemu jako występek zart. 286 § 1 kk.
Nietrafny był też zarzut naruszenia prawa materialnego, a toart. 286 § 3 kk, poprzez jego niezastosowanie. Przyjęciu wypadku mniejszej wagi określonego w tym przepisie sprzeciwiał się zarówno rozmiar szkody wyrządzonej przestępstwem, jak i fakt, że szkoda nie została naprawiona, pomimo upływu blisko 2 lat od popełnienia czynu.
Wymierzając oskarżonemu, przy zastosowaniuart. 37a kk, karę 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, sąd uwzględnił ustawowe dyrektywy określone wart. 53 kk, co sprawia, że jest to kara adekwatna tak do stopnia zawinienia, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu.
Podzielając zatem w pełni ustalenia faktyczno-prawne sądu pierwszej instancji i nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosków i zarzutów apelacji zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymano w mocy.
Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji było obciążenie oskarżonego kosztami procesu za postępowanie odwoławcze.