Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 692/18
Data wyroku: 2018-11-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 96 par 3 kw
Teza: obwinionego uniewninniono od popełnienia zarzucanego mu czynu

Sygn. akt V W 692/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 listopada 2018 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Tomasz Janiak
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 7 września 2018 r. i 8 listopada 2018 r. sprawy, przeciwkoA. G., s.T.iD.,ur. (...)wW.
obwinionego o to że:
1) W dniu 17.05.2017 r. tj. siedem dni od daty otrzymania ostatniego pisma wysłanego na adres do korespondencji będąc wspólnikiemfirmy (...)RADCÓW PRAWNYCH S.C." - posiadacza pojazdu markiT.onumerze rejestracyjnym (...)wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej, nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 11.01.2017 r. ok. godz. 11:05.
tj. za wykroczenie zart. 96§3KW w zw. zart. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.97 r. Prawo o ruchu drogowymDz. U. nr 108 poz. 908 ze zm.
2) W dniu 17.05.2017 r. tj. siedem dni od daty otrzymania ostatniego pisma wysłanego na adres do korespondencji będąc wspólnikiemfirmy (...)RADCÓW PRAWNYCH S.C." - posiadacza pojazdu markiT.onumerze rejestracyjnym (...)wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej, nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 12.01.2017 r. ok. godz. 10:25.
tj. za wykroczenie zart. 96§3KW w zw. zart. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.97 r. Prawo o ruchu drogowymDz. U. nr 108 poz. 908 ze zm.
3) W dniu 26 marca 2018 roku tj. siedem dni od daty otrzymania ostatniego pisma wysłanego na adres zameldowania, będąc posiadaczem pojazdu markiT.onr rej. (...)wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej, nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 8 listopada 2017 roku ok. godziny 12:15.
tj. za wykroczenie zart. 96 § 3kw w zw. zart. 78 ust. 4 i 5 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowymDz. U.05.108.908 z późn. zm.
orzeka

I
ObwinionegoA. G.uniewinnia od popełnienia zarzucanych mu czynów.

II
Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt V W 692/18

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniach 11 stycznia 2017 r. ok. godz. 11:06 i 12 stycznia 2017 r. ok. godz. 10:25 przyul. (...)wW.Straż Miejska(...) W.ujawniła wykroczenie polegające na postoju w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu przez kierującego pojazdem markiT.onumerze rejestracyjnym (...), tj. czyn z art. 97 kw.
Z uwagi na powyższe Straż Miejska podjęła czynności wyjaśniające i w ich wyniku ustaliła, że właścicielem pojazdu jestA. G.,I. T., Kancelaria Radców Prawnych s.c., którego wezwała następnie do wskazania kierującego pojazdem lub użytkownika pojazdu w wymienionych wyżej dniach. Wezwania zostały odebrane przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji –A. O.. W piśmie datowanym na dzień 7 marca 2017 r. nie wskazano, komu powierzony został pojazd do kierowania lub używania w dniach 11 i 12 stycznia 2017 r.
W dniu 8 listopada 2017 r. ok. godz. 12:15 naul. (...)wW.ujawnione zostało natomiast wykroczenie kierującego w/w pojazdem, które polegało na niezastosowaniu się do znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się.”
Z uwagi na powyższe, również podjęto postępowanie wyjaśniające poprzez wysłanie do właściciela pojazdu wezwania do wskazania użytkownika pojazdu. Pisma ponownie odebrałaA. O., a wspólnicy kancelarii w piśmie datowanym na dzień 7 lutego 2018 r. nie wskazali, komu powierzony został pojazd do kierowania lub używania w dniu 8 listopada 2017 r.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

1
notatek urzędowych – k. 1, 15

2
zdjęć - k. 2, 16

3
wezwań - k. 3, 6, 11, 13, 17, 19, 20, 25, 27, 54, 57, 60

4
potwierdzeń odbioru - k. 4, 7, 12, 14, 18, 21, 26, 28, 56, 59, 61

5
pism – k. 5, 8, 22, 58, 59a

6
wydruku z(...)k. 9-10, 23-24

7
zeznań świadkaM. M.– k. 53

8
wyjaśnień obwinionego –A. G.– k. 87

9
zeznań świadkaI. T.– k. 88

10
zeznań świadkaA. O.– k. 88

ObwinionyA. G.w toku całego postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. W stanowisku wyrażonym w sprzeciwie od wyroków nakazowych wnosił o umorzenie postępowania z uwagi na niewłaściwą osobę obwinionego i niepopełnienie zarzucanego mu czynu. Podniósł, że nigdy nie był posiadaczem pojazdu markiT.onumerze rejestracyjnym (...). Obwiniony podkreślił, że samochód ten od daty zawarcia umowy leasingu jest użytkowany przez jego wspólnika –I. T.. Wskazał, że nigdy nie prowadził przedmiotowego pojazdu, a tym bardziej nie mógł udostępnić go do kierowania lub używania innym osobom. W dalszej części pisma, obwiniony dodał, że nigdy faktycznie nie otrzymał wezwań Straży Miejskiej. Podkreślił, że wszelką korespondencję rozdysponowuje sekretariat, posiadający wiedzę o tym, który wspólnik użytkuje poszczególne samochody bądź sprzęty. Wskazał, że prawdopodobnie wszystkie wezwania zostały przekazane jego wspólnikowi –I. T., ponieważ to on jest właściwą osobą do wyjaśniania zdarzeń drogowych z udziałem samochodu markiT..
Obwiniony stawił się na rozprawie i wyjaśnił przed Sądem, że spółka posiada dwa samochody leasingowe. Ponownie podkreślił, że z samochodu markiT.onumerze rejestracyjnym (...)korzysta jego wspólnik –I. T.. Wskazał, że nie pamięta, aby dotarły do niego wezwania Straży Miejskiej. Wyjaśnił także, że „koszty są odrębne”, a faktury za samochody trafiają do wspólnika, który faktycznie użytkuje dane auto.
Sąd zważył, co następuje:
Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, w ocenie Sądu, wyjaśnienia obwinionegoA. G.zasługują na ich uwzględnienie, ponieważ są spójne i konsekwentne, a ponadto w całości korespondują z zeznaniami świadków.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówI. T.iA. O., albowiem stanowią one rzeczowe dopełnienie wyjaśnień złożonych przez obwinionego.
Wspólnik obwinionego –I. T.potwierdził, iż w ramach umownego korzystania z samochodu, to on zajmował się korespondencją dotyczącą przedmiotowego pojazdu. Wskazał, że z samochodu korzystają 3 osoby, w tym jego aplikanci, dlatego też nie jest w stanie wskazać kto w danych dniach faktycznie kierował samochodem.
ŚwiadekA. O.wskazała, że według jej wiedzyI. T., jego syn i córka korzystają z samochodu markiT.. Zeznała, że to ona zajmuje się korespondencją w firmie, a do jej obowiązków należy m. in. rozdzielanie poczty. Podkreśliła, że rozdziela korespondencję w zależności od osoby adresata, a w przypadku skierowania korespondencji do firmy – w zależności od treści wiadomości. Dodała także, że jeżeli w treści pisma była wskazana markaT., to na 99% oddała je wspólnikowi obwinionego.
Ustalając stan faktyczny sprawy, Sąd oparł się również na dokumentach zgromadzonych w niniejszym postępowaniu.
Obwinionemu zarzucono popełnienie wykroczenia kwalifikowanego z art. 96 § 3 kw.
Zgodnie zart. 96 § 3kw, karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone wart. 96 § 3kw ma na celu m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się wprost do obowiązku wynikającego zart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. Wykroczenie (zgodnie zart. 6 § 1kw) można popełnić nie tylko w zamiarze bezpośrednim ale także ewentualnym, tzn. przewidując możliwość popełnienia wykroczenia godzić się na to.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na przypisanie obwinionemu winy w popełnieniu zarzucanych mu czynów zart. 96 § 3kw. Oceniając zebrane osobowe i pozaosobowe źródła dowodowe w sprawie zarzuconych obwinionemu czynów w pierwszej kolejności należało wskazać, iż naczelnymi zasadami polskiego procesu karnego – są określone wart. 5 Kodeksu postępowania karnegozasady: in dubio pro reo i domniemania niewinności, które znajdują także odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (art. 8 kpw). Godzi się też podkreślić, iż według zasad obowiązującej procedury karnej (wykroczeniowej) – to nie oskarżeni (obwinieni) muszą udowodnić swoją niewinność, lecz oskarżyciel winien jest udowodnić winę oskarżonych (obwinionych). Przy czym udowodnić, to znaczy wykazać w sposób nie budzący wątpliwości wiarygodnymi dowodami – bezpośrednimi lub pośrednimi, te ostatnie w postaci tzw. poszlak mogą być uznane za pełnowartościowy dowód winy oskarżonych (obwinionych) jedynie wtedy, gdy zespół tych poszlak pozwala na ustalenie jednej logicznej wersji zdarzenia, wykluczającej możliwość jakiejkolwiek innej wersji (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 1995 roku, sygn. akt II Akr 120/95).
Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonego (obwinionego) musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 roku, sygn. akt V KKN 362/97). Tak więc, gdy w świetle tak dokonanej oceny zebranych dowodów nie da się bez obawy popełnienia pomyłki wykluczyć innej wersji zdarzenia, aniżeli przyjęta w akcie oskarżenia (wniosku o ukaranie) – nie jest dopuszczalne przypisanie oskarżonemu (obwinionemu) zarzucanego czynu, albowiem w takiej sytuacji chroni go reguła in dubio pro reo (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1992 r., sygn. akt WR 369/90, OSP 1992/102/12).
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd dał wiarę wyjaśnieniomA. G., stosując zasadę rozstrzygania wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść osoby obwinionej. Ponadto należało również zważyć, iż przedstawiona przez obwinionego relacja z przedmiotowego zdarzenia była logiczna i spójna oraz zgodna z zeznaniami występujących w sprawie świadków.
W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego, w szczególności treść wyjaśnień obwinionego, nie sposób dopatrzyć się jego winy. Ponadto świadekA. O.przyznała, że najprawdopodobniej, widząc że pisma dotyczą samochodu markiT., przekazała jeI. T., zgodnie z umową przyjętą przez wspólników.
W takim stanie rzeczy Sąd uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanych mu czynów kwalifikowanych zart. 96 § 3kw, a kosztami postępowania, stosownie doart. 119 § 2 pkt 1 kpw, obciążył Skarb Państwa.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.