Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII Uz 4/17
Data wyroku: 2018-02-02 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Grażyna Łazowska, Jolanta Łanowy – Klimek, Teresa Kalinka
Słowa kluczowe: Koszty adwokacko-radcowskie
Podstawa prawna: § 9 ust. 2 rozporz. MS w sprawie opłat za czynności adwokackie

Sygn. akt VIII Uz 4/17

POSTANOWIENIE
Dnia 2 lutego 2018r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący:SSO Teresa Kalinka
SędziowieSSO Jolanta Łanowy – Klimek
SSO Grażyna Łazowska
po rozpoznaniuw dniu 2 lutego 2018r. w Gliwicach
na posiedzeniu niejawnym
sprawyT. K.(K.)
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
ozasiłek chorobowy
na skutekzażalenia ubezpieczonego
napostanowienia zawarte w punkcie 6 wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia17 października 2017r.sygn. aktVI U 77/16
postanawia

oddalić zażalenie
(-) SSO Jolanta Łanowy-Klimek (-) SSO Teresa Kalinka (-) SSO Grażyna Łazowska
Sędzia Przewodniczący Sędzia

UZASADNIENIE
W wyroku z dnia 17 października 2017r. (sygn. akt: VI U 77/16) Sąd RejonowywG.zmienił zaskarżone decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.z 7, 14 i 30 marca 2016r. oraz z 11 stycznia 2017r. i przyznał ubezpieczonemuT. K., w spornych okresach, prawo do zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego. Natomiast w punkcie 5 orzeczenia, Sąd wobec sprecyzowania żądania w toku procesu i wycofania części odwołań, umorzył postępowanie w pozostałym zakresie.
W punkcie 6 wyroku Sąd zasądził od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kwotę 2.340,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Rejonowy wskazał, iż rozstrzygając o obowiązku uiszczenia kosztów zastępstwa procesowego przez stronę pozwaną orzekł na podstawieart. 98 § 3 k.p.c.stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, zgodnie z którą strona przegrywająca (merytorycznie albo formalnie i niezależnie od tego, czy ponosi winę w prowadzeniu procesu zobowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu).
Natomiast ustalając wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd Rejonowy oparł się na § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r.w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r. poz. 1800, ze zm.). Wskazał, iż wyliczając łączną kwotę kosztów zastępstwa procesowego, zliczył kwoty kosztów tego zastępstwa od każdej z łącznie dochodzonych w procesie spraw, zainicjowanych odrębnymi odwołaniami od konkretnych decyzji, według stanu prawnego na dzień wniesienia każdegoz tych odwołań. I tak do spraw z odwołań od wszystkich zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji, wydanych przez ZUS w roku 2016, Sąd I instancji zastosował stawkę 360 zł, natomiast do sprawy z odwołania od decyzji z 11 stycznia 2017r., zastosował stawkę 180 zł.
Sąd Rejonowy wyjaśnił, iż w jego ocenie brak było podstaw do zasądzenia na rzecz odwołującego, zwrotu kosztów zastępstwa procesowego liczonych od wartości przedmiotu sporu dla każdej z połączonych do rozpoznania spraw. Sąd I instancji wskazał ponadto, że nie uwzględnił również wniosku odwołującego o zwrot kosztów poniesionych w związkuz osobistym stawiennictwem na terminy rozpraw, z uwagi na nie wykazanie za pomocą biletów lotniczych i innych dowodów, że koszty takie w rzeczywistości poniósł.
Niezależnie od powyższego Sąd Rejonowy podkreślił, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia roszczenia pełnomocnika odwołującego zwrot kosztów dojazdu tego pełnomocnika na terminy kolejnych rozpraw, bowiem w złożonym na rozprawie w dniu5 października 2017r. oświadczeniu, pełnomocnik ten jednoznacznie określił, iż złożony spis kosztów w całości dotyczy osoby odwołującego. Sąd I instancji zauważył też, że nieokreślenie przez pełnomocnika odwołującego pojemności skokowej silnika samochodu, którym odbywał podróż, uniemożliwiło przyjęcie właściwej stawki za 1 kilometr podróży, określonej we właściwych przepisach, a w konsekwencji uniemożliwiło wyliczenie prawidłowej kwoty zwrotu. Na koniec Sąd Rejonowy zaznaczył, iż nie uwzględnił też wniosku pełnomocnika odwołującego o zwrot kosztów opłaty parkingowej za czas jego uczestniczenia w rozprawie, wobec niewykazania, za pomocą dokumentów, że koszty takie poniósł.
W dniu 20 października 2017r. ubezpieczony wniósł zażalenie na rozstrzygnięciew przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego zawarte w punkcie 6 wyroku, wnosząc o jego zmianę i zasądzenie od ZUS na rzecz ubezpieczonego dalszej kwoty 2.186,64 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Wniósł również o zasądzenie od ZUS na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.
W treści zażalenia ubezpieczony zarzucił, że Sąd Rejonowy błędnie zastosowałart. 98§ 3 k.p.c.i przyjął, że w niniejszej sprawie odwołującemu nie przysługiwało prawo do zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony.W ocenie skarżącego, powołane przez niego stanowisko prezentowane w postanowieniu Sądu Najwyższego, zapadłym w składzie 7 sędziów, pozwala na przyjęcie, iż wystarczającym do dochodzenia zwrotu niezbędnych kosztów dochodzenia swoich praw, jest złożenie spisu kosztów, który podlega ocenie Sądu w oparciu o regułę określoną wart. 233 k.p.c.nie ma natomiast konieczności udokumentowania wysokości kosztów wymienionych w spisie.
Sąd Okręgowy w Gliwicach zważył:
Zażalenie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy w pełni podziela argumentację SąduI instancji zawartą w uzasadnieniu do zaskarżonego orzeczenia.
Nie było sporne, iż Sąd Rejonowy – w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu zawartą wart. 98 k.p.c.– słusznie zasądził od strony pozwanej na rzecz odwołującego koszty zastępstwa procesowego.
Przedmiotem sporu pozostawała natomiast wysokość zasądzonych kosztów.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy słusznie zastosował § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r. poz. 1800, ze zm.).
Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym do 26 października 2016r. stawki minimalne wynoszą 360 zł w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego. Z kolei treść tego przepisu, obowiązująca od27 października 2016r. wskazuje, że stawki minimalne wynoszą 180 zł w sprawacho świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego.
Przedmiotem niniejszego postępowania było 6 odwołań od 6 decyzji odmawiających ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego. Odwołania te zostały wniesione przed dniem 27 października 2016r. Nadto przedmiotem niniejszej sprawy było również odwołanie od decyzji odmawiającej ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego. Odwołanie to zostało złożone w początkiem roku 2017. Słusznie zatem Sąd Rejonowy przyjął, że każda z tych spraw jest sprawąz ubezpieczenia społecznego, którym jest przecież ubezpieczenie wypadkowe. Odwołującyz kolei kwestionował samą zasadę zastosowania powołanego § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r. poz. 1800, ze zm.). Bowiem w jego ocenie, do jego roszczeń znajdzie zastosowanie reguła określona w uchwale Sądu Najwyższego z 20 lipca 2016r. sygn. akt III UZP 2/16, zapadłym w składzie 7 sędziów i tym samym mającym moc zasady prawnej.
W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób zgodzić się z argumentacją odwołującego.Z powołanej bowiem przez niego uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego wynika jednoznacznie, że odnosi się ona wyłącznie do spraw których przedmiotem rozpoznania jest określenie istnienia, bądź nieistnienia stosunku ubezpieczenia społecznego lub jego zakresu, tj. spraw w których orzeczono o podleganiu bądź niepodleganiu poszczególnym ubezpieczeniom społecznym, w tym okresie, którego to orzeczenie dotyczy. Przedmiotem niniejszego postępowania było natomiast prawo ubezpieczonego do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego. Z kolei okoliczność podlegania temu ubezpieczeniu była niesporna.
Należy zgodzić się z odwołującym, że przedłożony spis kosztów oceniany jest przez pryzmatart. 233 k.p.c.Takiej właśnie oceny dokonał w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji słusznie przyjął, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, zgodnie z uwzględnieniem zasad określonych w powołanymart. 233 k.p.c., nie pozwalał na uwzględnienie pozostałych kosztów procesu dla ubezpieczonego.
Spis kosztów, podlega weryfikacji Sądu. Powinien on obejmować wyliczenie poszczególnych pozycji, które wchodzą w skład ogólnej sumy kosztów. Strona nie ma obowiązku udokumentowania poszczególnych wydatków poprzez załączenie do spisu kosztów rachunków, niemniej jednak dołączenie takich dokumentów wpływa na uwiarygodnienie rzetelności spisu(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2002r., III CZP 13/02, OSNC 2004/1/6).
Miał zatem rację Sąd Rejonowy, iż odwołujący nie uprawdopodobnił kosztów dojazdu własnego na rozprawy, Sąd podziela również stanowisko Sądu, że wydatku adwokata nie zostały właściwie wykazane. Nie wiadomo czego dotyczy wyliczenie 8 x 20 zł skoro wskazano 3 terminy rozpraw i dlaczego żąda zwrotu kosztów parkingu za 8 godzin, skoro rozprawy w dniach: 25 sierpnia 2016 roku 1,5 godziny, 7 lutego 2017 – 15 minut 1 sierpnia – 14 minut, a ostatnia 5 października – 22 minuty.
Mając powyższe na uwadze, zażalenie oddalono na podstawieart. 397 § 2 k.p.c.w zw. zart. 385 k.p.c.
(-) SSO Jolanta Łanowy-Klimek (-) SSO Teresa Kalinka (-) SSO Grażyna Łazowska
Sędzia Przewodniczący Sędzia