Sąd Rejonowy w Giżycku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 526/17
Data wyroku: 2018-02-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Garbarczyk
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu osób i mienia
Podstawa prawna: art. 77 kw

Sygn. akt II W 526/17

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 lutego 2018 roku
Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnymw składzie:
Przewodnicząca – SSR Katarzyna Garbarczyk
Protokolant –st.sekr.sąd. Aneta Dybikowska
w obecności oskarżyciela publicznego KPP wG.–asp. szt. Sylwestra Piotrowicza
po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 roku sprawy
M. K.
synaM.iK.z d.P.
ur. (...)wS.
obwinionego o to, że:W dniu 12 grudnia 2017 r. około godz. 10.30 w miejscowościS.gm.R., nie zachował zwykłych środków przy trzymaniu psów, dopuszczając do przebywania ich bez smyczy i kagańca oraz opieki poza posesją

tj. o czyn z art. 77 kw

I
ObwinionegoM. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, którego opis uzupełnia w ten sposób, że po słowie „środków” dodaje słowo „ostrożności” i za to na podstawie art. 77 kw w zw. z art. 36§1 kw skazuje go na karę nagany.

II
Zwalnia obwinionego od ponoszenia opłat i kosztów sądowych.

Sygn. akt II W 526/17

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
G. B. (1)iD. B.prowadzą gospodarstwo rolne w miejscowościS.gm.R.. W dniu 12 grudnia 2017 r. około godz. 10.30 w/w usłyszeli, jak z pastwiska, gdzie pasło się bydło, dochodzą głośne ryki. Mężczyźni postanowili udać się w tamtym kierunku i sprawdzić co się dzieje. Zobaczyli dwa biegające „luzem” psy należące doM. K.. Psy nie mały kagańców, szczekały - strasząc bydło. Niepokojące ryki bydła usłyszał równieżP. K., który zobaczył dwa psy będące w oborze, na widok i zachowania których bydło wystraszyło się i połamało kojce.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznańG. B. (2)(k. 32v),D. B.(k.32v) orazP. K.(k. 33: 14-15).
M. K.nie przyznał się do winy i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 32v: 12-13).
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego uznając, że nie polegają one na prawdzie i stanowią jedynie przyjętą przez obwinionego linię obrony. Nadto przeczy im pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy.
W ocenie Sądu nie ma żadnych powodów, by odmówić wiary zeznaniom
G. B. (2)(k. 32v),D. B.(k.32v) orazP. K.(k. 33: 14-15), którzy w sposób spójny, zgodny i wzajemnie się uzupełniający zrelacjonowali, jak w dniu 12 grudnia 2017 r. około godz. 10.30 zachowywały się dwa psy w miejscowościS., gm.R., na pastwisku, gdzie pasło się bydło oraz w oborze.G. B. (1)iD. B.nie mieli żadnych wątpliwości, że te dwa psy należą doM. K.. Psy nie mały kagańców, biegały „luzem”, szczekały - strasząc bydło.
Artykuł 77 kw stanowi, że odpowiedzialności podlega ten, kto nie zachowuje zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia. Chodzi o panowanie nad zwierzęciem w stopniu gwarantującym bezpieczeństwo. Zwykłe środki ostrożności to takie, które wynikają ze zdrowego rozsądku, są oparte na powszechnym doświadczeniu i zwyczaju. Obwiniony zaniechał zachowania zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu psów tj. niewłaściwe zabezpieczył psy, co skutkowało, że biegały one po okolicy „luzem” i bez kagańca.
Mając na uwadze treść art. 5 kw, stwierdzić trzeba, że wykroczenia z art. 77 kw można dopuścić się zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie. Zdaniem Sądu obwiniony przedmiotowego czynu dopuścił się co najmniej nieumyślnie - nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnił je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tych czynów przewidywał albo mógł przewidzieć. Obwiniony mógł zapobiec określonym zachowaniom swoich psów chociażby umieszczając je w tak skonstruowanym kojcu, żeby nie mogły go samowolnie opuszczać.
Sąd uznającM. K.za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, uzupełnił jednocześnie opis tego czynu w ten sposób, że po słowie „środków” dodał słowo „ostrożności” – i na podstawie art. 77 kw w zw. z art. 36§1 kw skazał obwinionego na karę nagany, stwierdzając, iż, jest to kara adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, spełni ona cele w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej.
O kosztach rozstrzygnięto na zasadzieart. 121§1 kpww zw. zart. 624§1 kpk.