Sąd Okręgowy w Częstochowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 1108/18
Data wyroku: 2018-12-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzena Górczyńska-Bebłot
Słowa kluczowe: Emerytura wcześniejsza
Podstawa prawna: art.32 w zw. z art.184 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998     roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2018     roku, poz.1270 ze zm.)

Sygn. akt IV U 1108/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 grudnia 2018 roku

Sąd Okręgowy w Częstochowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Marzena Górczyńska-Bebłot
Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewelina Trojanowska
po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 roku wC.
sprawyW. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wC.
o prawo do emerytury
na skutek odwołaniaW. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wC.
z dnia 18 lipca 2018 roku Nr(...)

oddala odwołanie
Sygn. akt IV U 1108/18

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 18 lipca 2018 roku, nr(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.odmówił przyznaniaW. K.prawa do emerytury.
W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że na dzień 1 stycznia 1999 roku ubezpieczony legitymuje się co prawda wymaganym 25-letnim okresem składkowym i nieskładkowym, jednakże nie udowodnił 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósłW. K., domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do żądanego świadczenia, a także zasądzenia od organu rentowego na jego rzecz kosztów procesu według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, że w okresie od 4 listopada 1982 roku do 31 grudnia 1998 roku był zatrudniony w Hucie(...)wC.na stanowisku magazyniera (magazynowego) stacji paliw, którą to pracę należy zakwalifikować jako pracę wykonywaną w szczególnych warunkach. Na stanowisku tym zajmował się bowiem przyjmowaniem i wydawaniem paliwa, benzyny, olei oraz pracował przy dystrybutorze, tankując benzynę i olej do samochodów ciężarowych,a ponadto zajmował się przepompowywaniem olejów (silnikowych i hydraulicznych), smarów i płynu do chłodnic z beczek, w których były składowane w magazynie, do kanistrów – baniek, które wydawał maszynistom. Zdaniem odwołującego jego praca w powyższym okresie odpowiadała rodzajowi pracy wymienionemu w Dziale IV, poz. 19 Wykazu A, stanowiącego załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, gdzie wymieniono prace przy przetwórstwie, magazynowaniu, przepompowywaniu, przeładunku, transporcie oraz dystrybucji ropy naftowej i jej produktów.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:
W. K.urodził się w dniu (...). W dniu 11 lipca 2018 roku ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie mu prawa do emerytury, powołując się między innymi na wydane mu przez(...) sp. z o.o.wC.świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 30 listopada 2013 roku, w którym wskazano, że pracę w warunkach szczególnych wykonywał w okresach od 2 sierpnia 1976 roku do 23 października 1978 roku, od 11 listopada 1980 roku do 20 września 1981 roku i od 19 marca 1982 roku do 3 listopada 1982 roku na stanowisku spawacza oraz w okresie od 21 września 1981 roku do 18 marca 1982 roku na stanowisku maszynisty turbiny. Z załączonych do wniosku dokumentów wynika że na dzień 1 stycznia 1999 roku odwołujący legitymuje się ogólnym stażem emerytalnym w wymiarze 25 lat, 3 miesięcy i 7 dni, w tym 24 lata, 11 miesięcy i 4 dni okresów składkowych oraz 4 miesiące i 3 dni okresów nieskładkowych. Nadto organ rentowy przyjął, że ubezpieczony legitymuje się okresem wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charterze w wymiarze 5 lat i 20 dni, do którego zaliczył okresy wykonywania pracy od 2 sierpnia 1976 roku do 23 października 1978 roku i od 14 listopada 1980 roku do 3 listopada 1982 roku oraz przypadający pomiędzy nimi okres odbywania zasadniczej służby wojskowej.
(v. akta rentowe)
W dniu 1 września 1973 rokuW. K.podjął pracę w Hucie(...)wC.w charakterze pracownika młodocianego, a następniez dniem 2 sierpnia 1976 roku rozpoczął pracę na stanowisku ślusarza-spawacza na Wydziale(...). Z dniem 24 października 1978 roku ubezpieczony został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej, po której do pracy powrócił w dniu 14 listopada 1980 roku, również na stanowisko ślusarza-spawacza na Wydziale(...). Z dniem 21 września 1981 roku odwołujący został przeniesiony na stanowisko maszynisty turbiny na Wydziale(...),a następnie z dniem 19 marca 1982 roku na stanowisko spawacza elektrycznego na warsztacie Wydziału(...). Z dniem 4 listopada 1982 rokuW. K.objął stanowisko magazyniera na Wydziale(...), a następniez dniem 1 października 1998 roku magazyniera stacji paliw Wydziału(...), które zajmował do końca istotnego w niniejszej sprawie okresu, tj. do dnia 31 grudnia 1998 roku.
Faktycznie w całym okresie od 4 listopada 1982 roku do 31 grudnia 1998 roku ubezpieczony zajmował się obsługą magazynu paliw, tj. przyjmował dostawy paliwai tankował z dystrybutora pojazdy należące do huty oraz kilku współpracującychz nią firm zewnętrznych (samochody, traktory, spycharki, koparki itp.), a także wypełniał związaną z tym dokumentację. Dodatkowo odwołujący zajmował się wydawaniem przechowywanych w magazynie smarów i olejów silnikowych. Magazyn paliw pracował w systemie dwuzmianowym, a na każdej zmianie jego kompleksową obsługą zajmowała się jedna osoba, przy czym najwięcej czasu każdego dnia zajmowało jej tankowanie samochodów, ponieważ każdego tankowania mógł dokonać wyłącznie pracownik magazynu i nie mógł on na czas jego trwania zostawić kierowcy pojazdu samego. Z dniem 1 października 1998 roku pracownicy magazynu paliw, w tym ubezpieczony, zostali przeniesieni na wydział(...), gdzie oprócz dotychczasowych czynności zajmowali się tankowaniem lokomotyw, przy czym również to tankowanie odbywało się przy pomocy dystrybutorów. Powyższe prace odwołujący wykonywał stale, w pełnym wymiarze czasu pracy i nie był delegowany do jakichkolwiek innych zadań, a z tytułu ich wykonywania otrzymywał do wynagrodzenia tzw. „dodatek szkodliwy”.
(v. akta osobowe i rentowe ubezpieczonego, zeznania świadkówI. M.,H. P.,Z. K.iR. P.k. 46verte-47, wyjaśnienia ubezpieczonego k. 47verte-48)
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z postanowieniamiart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2018 roku, poz. 1270 ze zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego wart. 32, 33, 39
i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1
okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz

2
okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.

Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2).
W myśl art. 32 ust. 1 ustawy emerytalnej, ubezpieczonym urodzonym przed dniem
1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2 i 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 ust. 2 i 3.
Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia (ust. 2).
Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych (ust. 4).
Co należy rozumieć pod pojęciem „przepisów dotychczasowych” rozstrzygnięte zostało w uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 13 lutego 2002 roku, III ZP 30/01 (OSNP 2002/10/243), w której wskazano, iż zawarte w art. 32 ust. 4 ustawy odesłanie do przepisów dotychczasowych, sankcjonujących obowiązywanie rozporządzenia, można odnosić tylko do tych przepisówrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. nr 8, poz. 43 ze zm.), które regulują materię określoną w przepisie ustawy, a więc wiek emerytalny, rodzaje prac lub stanowisk, oraz warunki, na jakich osobom wykonującym te prace przysługuje prawo do emerytury. Zachowały zatem moc przepisy § 4-8a określające wiek emerytalny i okres wykonywania pracyw szczególnych warunkach pracowników wykonujących prace wyszczególnionew wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia, przepisy § 9-15 określające wiek emerytalny i warunki przechodzenia na emeryturę osób zatrudnionychw szczególnym charakterze, a ponadto przepis § 3 określający ogólny wymagany okres zatrudnienia oraz przepis § 2 ust. 1 stanowiący, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku.
Zgodnie z § 3 w/w rozporządzenia, do uzyskania prawa do emerytury wymagany jest dla mężczyzny okres zatrudnienia w wymiarze 25 lat. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli osiągnie wiek emerytalny, wynoszący dla mężczyzn 60 lat, ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych (§ 4 ust. 1). Praca w warunkach szczególnych winna być wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku (§ 2 ust. 1).
Należy w tym miejscu podnieść, że okresy pracy w warunkach szczególnych wskazane w powołanym wyżej rozporządzeniu w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach mogą być wykazywane przez zainteresowanego przed sądem wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi przezKodeks postępowania cywilnego, a w szczególności dokumentami z osobowych akt pracowniczych, zeznaniami świadków, wyjaśnieniami stron.
W ocenie Sądu Okręgowego ubezpieczony nie spełnia powołanych wyżej warunków zyskania prawa do emerytury, albowiem nie legitymuje się okresem wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze wynoszącym co najmniej 15 lat.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy możliwości zaliczenia ubezpieczonemu do okresów wykonywania pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnieniaw Hucie(...)wC.od 4 listopada 1982 roku do 31 grudnia 1998 roku.
W obecnym stanie prawnym zarządzenia resortowe zawierające uściślenia dokonane w innym okresie przez właściwych ministrów, polegające na ustaleniu wykazów stanowisk, powołane w świadectwach wykonywania prac w warunkach szczególnych nie mają wartości normatywnych, lecz jedynie informacyjne.„W państwie prawnym nie jest dopuszczalne zamieszczanie w rozporządzeniu jako akcie wykonawczym upoważnienia do podejmowania określonych działań przez inny podmiot i wyposażanie go w kompetencje wykonawcze. W świetleKonstytucji z 1997 rokurozporządzenie jako akt wykonawczy oparty na ustawie nie może zawierać subdelegacji. W konsekwencji, przedmiotem wykładni są wyłącznie przepisy ustawyi wydane na jej podstawie akty wykonawcze. […] W rezultacie zatem o spełnieniu przesłanki „praca w szczególnych warunkach” przesądza wykonywanie pracy wymienionej w załącznikach „A” i „B” do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku, które stanowią integralną część rozporządzenia jako aktu wykonawczego, niezależnie od tego, w jakim zakładzie praca taka była (lub jest) wykonywana.” (por. glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 1999 roku III RN 25/99
  T. Bińczyckiej-Majewskiej OSP 2002/4/48 t.2).
W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że w spornym okresie od 4 listopada 1982 roku do 31 grudnia 1998 roku ubezpieczony nie wykonywał pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charterze.
Jak już powyżej wskazano, dla dokonania oceny, czy dana praca wykonywana przez ubezpieczonego jest zaliczana do prac w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze decydujące znaczenie ma to, czy została ona wymieniona w wykazach A i B stanowiących załączniki do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 roku nr 8, poz. 43 ze zm.), przy czym znaczenie ma tu faktyczny charakter tej pracy, a nie nazwa stanowiska pracy przyjęta przez pracodawcę, albowiem ta może być bardzo różna, w zależności od panującej w danym zakładzie pracy nomenklatury. Nie ma również żadnego znaczenia okoliczność, czy z tytułu wykonywania tej pracy pracownik otrzymywał jakieś dodatki do wynagrodzenia, zwłaszcza jak w sprawie niniejszej „dodatek szkodliwy” – decyduje tylko i wyłącznie faktyczny charakter wykonywanej przez danego pracownika pracy.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w okresie od 4 listopada 1982 roku do 31 grudnia 1998 roku ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy zajmował się obsługą magazynu paliw, tj. przyjmowaniem dostaw paliwa, tankowaniemz dystrybutorów różnego rodzaju pojazdów (samochodów, traktorów, spychareki koparek, a od dnia 1 października 1998 roku również lokomotyw kolejowych),a także wydawaniem z magazynu smarów i olejów silnikowych oraz sporządzaniem stosownej dokumentacji.
Zdaniem Sądu Okręgowego tego rodzaju praca nie jest pracą w warunkach szczególnych w rozumieniu przywołanych powyżej przepisów. Owszem, w Dziale IV, poz. 19 Wykazu A, zostały wymienione prace przy przetwórstwie, magazynowaniu, przepompowywaniu, przeładunku, transporcie oraz dystrybucji ropy naftowej i jej produktów, niemniej Dział IV Wykazu A odnosi się do resortu chemicznego, zaś ubezpieczony był zatrudniony w hucie metali, która należy do resortu hutnictwai przemysłu maszynowego. Zgodnie zaś z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, to specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje charakter świadczonych w nich prac i warunki w jakich są one wykonywane, w tym ich uciążliwość i szkodliwość. W przypadku Działu IV Wykazu A chodzi tu o pracew przemyśle chemicznym, wykonywane na skalę przemysłową, gdzie ze względu na masowość obrotu ropą i substancjami ropopochodnymi, narażenie na oddziaływanie szkodliwych czynników w nich wysypujących jest znaczne. W konsekwencji należy przyjąć, że poz. 19 Działu IV Wykazu A dotyczy prac przy przetwórstwie, magazynowaniu, przepompowywaniu, przeładunku, transporcie oraz dystrybucji ropy naftowej i jej produktów wykonywanych w dużych przemysłowych bazach paliw, najczęściej zintegrowanych z rafineriami, w których ropa i substancje ropopochodne są magazynowane, przetwarzane, przeładowywane, transportowane i wydawane (dystrybuowane) w ilościach hurtowych, a nie stosunkowo niewielkich w skali przemysłowej indywidualnych stacji paliw, w tym zakładowych i przyzakładowych. Podobny podgląd wyraził Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 28 października 2013 roku, III AUa 1837/13 (LEX nr 1455461), w którego uzasadnieniu wskazał, że zatrudnienie w charakterze agenta i sprzedawcy paliw na stacji benzynowej nie stanowi pracy w szczególnych warunkach określonych w wykazieA, Dział IV, poz. 19. Należy także zwrócić uwagę, że w mających obecnie znaczenie informacyjne resortowych wykazach stanowisk, na których wykonywane są pracew szczególnych warunkach w Dziale IV, poz. 19 wymienia się tylko 5 stanowisk:tj. aparatowy, operator pomp i sprężarek, operator urządzeń dozujących, stokażowy oraz ślusarz obsługi przepompowni. Niewątpliwie żadne z tych stanowisk nie odpowiada pracy magazyniera stacji paliw.
Warto również przywołać w tym miejscu pogląd Sądu Najwyższego wyrażonyw wyroku z dnia 6 marca 2018 roku, II UK 714/16 (LEX nr 2490066), zgodniez którym w świetle przepisów wykazu A, stanowiącego załącznik dorozporządzeniaz dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, wyodrębnienie poszczególnych prac ma charakter stanowiskowo-branżowy. Pod pozycjami zamieszczonymi w kolejnych działach wykazu wymieniono bowiem konkretne stanowiska przypisane danym branżom, uznając je za pracew szczególnych warunkach, uprawniające do niższego wieku emerytalnego. Przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w szczególnych warunkach. Usystematyzowanie praco znacznej szkodliwości i uciążliwości i przypisanie ich do oddzielnych działów oraz poszczególnych stanowisk w ramach gałęzi gospodarki nie jest przypadkowe, gdyż należy przyjąć, że konkretne stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w stopniu mniejszym lub większym w zależności od tego, w którym dziale gospodarki jest umiejscowione. Konieczny jest bezpośredni związek wykonywanej pracy z procesem technologicznym właściwym dla danego działu gospodarki. Oznacza to, że przynależność pracodawcy do określonej gałęzi (branży) gospodarki ma znaczenie istotne i nie można dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały przypisane w tym akcie prawnym. Nie można więc przyjąć, że istotny dla stwierdzenia wykonywania pracy w szczególnych warunkach jest wyłącznie rodzaj tej pracy, a bez znaczenia pozostaje okoliczność zatrudnienia pracownika w określonym sektorze gospodarki. Biorąc pod uwagę treśćart. 32 ust. 2u.e.r.f.u.s., zgodniez którym za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości psychofizycznej dla zdrowia ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia, należy przede wszystkim stwierdzić (ustalić i ocenić), czy konkretne stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w różnym stopniu w zależności od tego, w którym dziale przemysłu (gospodarki) jest umiejscowione. Jeżeli bowiem uciążliwośći szkodliwość dla zdrowia konkretnej pracy wynika właśnie z jej branżowej specyfiki, to należy odmówić tego szczególnego waloru pracy wykonywanej w innym dziale gospodarki. Natomiast w sytuacji, gdy stopień szkodliwości czy uciążliwości danego rodzaju pracy nie wykazuje żadnych różnic w zależności od branży, w której jest ona wykonywana, brak jest podstaw do zanegowania świadczenia jej w warunkach szczególnych tylko dlatego, że w załączniku do rozporządzenia została przyporządkowana do innego działu przemysłu (gospodarki). Jeżeli bowiem pracownik w ramach swoich obowiązków stale i w pełnym wymiarze czasu pracy narażony był na działanie tych samych czynników, na które narażeni byli pracownicy innego działu, w ramach którego to działu takie same prace zaliczane są do pracyw szczególnych warunkach, to zróżnicowanie tych stanowisk pracy musiałoby być uznane za naruszające zasadę równości w zakresie uprawnień do ubezpieczenia społecznego pracowników wykonujących taką samą pracę.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, żeW. K.nie pracował w resorcie chemicznym. Jednocześnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zajmując się obsługą magazynu paliw, w tym głównie tankując różnego rodzaju pojazdy z dystrybutorów, nie był on narażony na działanie szkodliwych czynników pochodzących od ropy i materiałów ropopochodnych w choćby zbliżonych stężeniach i natężeniach na jakie narażeni są pracownicy dużych zakładów chemicznych, zwłaszcza magazynów paliw zintegrowanych z rafineriami. W konsekwencji nie można przyjąć, aby w przypadku odwołującego można było przełamać branżowy charakter działów wskazanychw Wykazie A i wykonywane przez niego prace w hutnictwie i przemyśle maszynowym oceniać przez pryzmat przepisów dotyczących przemysłu chemicznego.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt, że świadkowieI. M.iH. P.otrzymały świadectwa pracyw szczególnych warunkach na stanowisku magazyniera paliw. Jakkolwiek tego rodzaju dokumenty są ważne, to jednak zawierają one jedynie oświadczenie wiedzy. Nie są to dokumenty prawotwórcze i mające znaczenie prejudycjalne dla ustalania ewentualnych przyszłych uprawnień, a okoliczności w tych dokumentach potwierdzone przez pracodawcę, podlegają weryfikacji zarówno w postępowaniu przed organem rentowym, jak i w postępowaniu sądowym. Taki też pogląd wyraził również Sąd Najwyższy w tezie 4 wyroku z dnia 16 czerwca 2009 roku, I UK 24/09 (LEX nr 518067), wskazując że świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniuart. 244 § 1 i 2 k.p.c., gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest organem państwowym ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast świadectwo traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniuart. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Tym samym fakt, że pracodawca ubezpieczonego innym pracownikom zatrudnianym na analogicznym jak jego stanowisku pracy wystawiał świadectwa wykonywania pracyw warunkach szczególnych, nie ma żadnego znaczenia dla oceny uprawnieńW. K.do żądanego świadczenia.
Ustalając stan faktyczny spawy, który w zakresie faktycznie wykonywanej przez odwołującego w spornym okresie pracy był bezsporny, Sąd Okręgowy oparł się głównie na treści dokumentów znajdujących się w jego aktach osobowychi rentowych oraz w pełni z nimi zgodnych zeznaniach słuchanych w sprawiew charakterze świadkówI. M.,H. P.,Z. K.iR. P., albowiem dowody te są spójne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą jednolitą całość.
Ponieważ zatem ubezpieczony nie legitymuje się okresem pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu w warunkach szczególnych w wymiarze wynoszącym co najmniej 15 lat, nie przysługuje mu prawo do żądanego świadczenia.
Wobec powyższego, Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.oraz przepisów powołanych w treści uzasadnienia, oddalił odwołanieW. K.jako bezzasadne.