Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 295/17
Data wyroku: 2017-12-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Gąsior – Majchrowska

Sygn. akt II K 295/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 grudnia 2017 roku
Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Gąsior – Majchrowska
Protokolant: st. sekr. sądowy Maria Rytych
przy udziale Prokuratora xxxxxx
po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 roku
sprawy:
M. G.

synaB.iM. z domu W.

urodzonego (...)w miejscowościG.

oskarżonego o to, że:
W okresie od 01.01.2017 r do 23.02.2017 r w miejscowościN., gm. Rokiciny, pow.(...), woj.(...)z własnego domu dokonał zaboru w celu przywłaszczenia złotej biżuterii w postaci pierścionków, łańcuszka, obrączki oraz kolczyków o łącznej wartości 4000 zł działając na szkodę swojej żonyK. G.a następnie mienie to sprzedał za kwotę łączną 1380 zł w lombardzie na terenieP.
tj. o czyn zart. 278  §  1 KK

1
oskarżonegoM. G.uznaje za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w akcie oskarżenia, z tą zmianą, iż eliminuje z opisu czynu wyrażenie „a następnie mienie to sprzedał za kwotę łączną 1380 zł w lombardzie na terenieP.” i przyjmuje, że czyn ten wyczerpuje dyspozycjęart. 278 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 2 k.k.wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

1
na podstawieart. 69 § 1 k.k.,art. 69 § 2 k.k.,art. 70 § 1 k.k.,art. 73 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuM. G.na okres próby 2 (dwóch) lat, oddając go w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

2
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.zobowiązuje oskarżonegoM. G.do informowania kuratora na piśmie o przebiegu okresu próby jeden raz na 3 (trzy) miesiące;

3
na podstawieart. 72 § 2 kkorzeka wobec oskarżonegoM. G.obowiązek naprawienia szkody w całości na rzecz oskarżycielki posiłkowejK. G.poprzez zapłatę kwoty 4.000 (cztery tysiące) złotych w terminie trzech miesięcy od uprawomocnienia się wyroku;

4
zasądza od oskarżonegoM. G.na rzecz oskarżycielki posiłkowejK. G.kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

5
zasądza od oskarżonegoM. G.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem poniesionych w sprawie wydatków i wymierza mu opłatę w wysokości 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych.

Sygn. akt II K 295/17

UZASADNIENIE

Oskarżyciel publiczny – ProkuratorP.Rejonowej wT.postawił oskarżonemuM. G.zarzut popełnienia czynu polegającego na tym, że
         :
- w okresie od 01.01.2017 r do 23.02.2017 r w miejscowościN., gm. Rokiciny, pow.(...), woj.(...)z własnego domu dokonał zaboru w celu przywłaszczenia złotej biżuterii w postaci pierścionków, łańcuszka, obrączki oraz kolczyków o łącznej wartości 4000 zł działając na szkodę swojej żonyK. G.a następnie mienie to sprzedał za kwotę łączną 1380 zł w lombardzie na terenieP.,
to jest o przestępstwa zart. 278 § 1 kk
* * *
W dniu 03 stycznia 2018 roku pełnomocnik oskarżycielki posiłkowejK. G.- adw.S. D.wystąpiła z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 21 grudnia 2017 roku w sprawie II K 295/17, wskazując, żewniosek odnosi się do całości wyroku
* * *

W toku przewodu sądowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny
         :
K. G.iM. G.pozostają w związku małżeńskim od 27 lat i mieszkają razem w domu mieszkalnym w miejscowościN.. Do września 2017 roku posiadali wspólność majątkową małżeńską.
(zeznania świadkaK. G.– k. 2-3, k. 100-100v.)
K. G.posiadała złotą biżuterię w postaci pierścionków, łańcuszka, obrączki oraz kolczyków. Biżuteria ta została w większości nabyta przezK. G.z pieniędzy, które dostała w ramach zwolnień grupowych jako odprawę, ale w jej skład wchodził również pierścionek zaręczynowy. Biżuteria ta była warta 4000 złotych.
( zeznania świadkaK. G.– k. 2-3, k. 100-100v.;
zeznania świadkaA. L.– k. 18-18v., k. 100v.-101;
zeznania świadkaE. Ś.– k. 101-101v .)
K. G.przez pewien czas, do października/listopada 2016 roku, trzymała przedmiotową biżuterię, zamkniętą w metalowej kasetce na kluczyk, u bratowejA. L..
( zeznania świadkaK. G.– k. 2-3, k. 100-100v.;
zeznania świadkaA. L.– k. 18-18v., k. 100v.-101)
W domuK. G.przedmiotową biżuterię trzymała w ukryciu przed mężem.
(zeznania świadkaK. G.– k. 2-3, k. 100-100v.)
W dniu 29 marca 2017 rokuK. G.ujawniła brak swojej biżuterii.
(zeznania świadkaK. G.– k. 2-3, k. 100-100v.)
Okazało się, że mążK. M.G.znalazł skrytkę w którejK. G.trzymała biżuterię i zabrał przedmiotową biżuterię.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. G.– k. 41-42)
M. G.był klientem lombardu wP.. Zastawiał w nim biżuterię.
(zeznania świadkaŻ. S.– k. 28-29, k. 101v.)
M. G.zawarł następujące przedwstępne umowy sprzedaży z lombardem:

w dniu 18 stycznia 2017 roku na wyrób jubilerski używany pierścionek z oczkiem 4,7 – 3,70 g za który otrzymał 300 złotych;

w dniu 01 lutego 2017 roku na wyrób jubilerski używany pierścionek MC 2,6 – 2,20 g za który otrzymał 180 złotych;

w dniu 19 lutego 2017 roku na wyrób jubilerski używany kolczyki 2,70 g za który otrzymał 220 złotych;

w dniu 20 lutego 2017 roku na wyrób jubilerski używany pierścionek MC 2,1 – 1,70 g za który otrzymał 140 złotych;

w dniu 21 lutego 2017 roku na wyrób jubilerski używany kolczyki 1,80 g za który otrzymał 140 złotych;

w dniu 23 lutego 2017 roku na wyrób jubilerski używany łańcuszek 6,70 g za który otrzymał 400 złotych.

(przedwstępne umowy sprzedaży – kserokopie – k. 7-12;
przedwstępne umowy sprzedaży – k. 32-38)
M. G.ma 53 lata. Jest żonaty. Posiada wykształcenie zawodowe – z zawodu elektromonter. Prowadzi własną działalność gospodarczą z czego osiąga miesięczny dochód w wysokości 2000 złotych miesięcznie.
(dane osobopoznawcze – k. 45
dane osobopoznawcze – k. 99v.)
M. G.nie był uprzednio karany.
(dane o karalności – k. 44
dane o karalności – k. 95)
W trakcie postępowania przygotowawczego w dniu 14 kwietnia 2017 rokuM. G.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu w całości i stwierdził „nie chcę składać wyjaśnień po prostu moja wina i tyle. Ja bardzo żałuję tego że tak się stało bo mam długi. Nie chcę składać wyjaśnień bo jest to dla mnie drażliwa kwestia.”
(wyjaśnienia oskarżonegoM. G.ujawnione na rozprawie w dniu 19.12.2017 r. – k. 41-42, k. 99v.-100)

Sąd Rejonowy dokonał następującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i zważył, co następuje:

Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd co do zasady uznał za wiarygodne przyznanie się do winy oskarżonegoM. G.. Jednocześnie Sąd uwzględnił okoliczność, że oskarżony przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nie zaprzeczył żadnym szczegółowym ustaleniom faktycznym oraz nie chciał składać wyjaśnień na okoliczność zdarzenia oświadczając, że żałuje tego co się stało.
W ocenie Sądu, zasługują na wiarę zeznania oskarżycielki posiłkowejK. G.. Zeznania te znajdują potwierdzenie w wiarygodnych wyjaśnieniach oskarżonegoM. G., a także zeznaniach świadkówA. L.iE. Ś.oraz nieosobowym materiale dowodowym.
Sąd uznał również za wiarygodne zeznaniaA. L.iE. Ś.w zakresie odnoszącym się do posiadanej przezK. G.biżuterii i okoliczności wejścia przez nią w jej posiadanie, gdyż depozycje te wzajemnie się uzupełniają oraz znajdują potwierdzenie w przekonujących zeznaniaK. G..
Ponadto zeznania świadkaA. L.odnośnie przechowywania przez nią biżuteriiK. G.i okoliczności w postaci obawyK. G.przed kradzieżą biżuterii z domu, znajdują potwierdzenie w wiarygodnych zeznaniaK. G..
Zeznania świadkaŻ. S.– pracownika lombardu wP.Sąd uznał za wiarygodne, gdyż znajdują oparcie w nieosobowym materiale dowodowym w postaci przedwstępnych umów sprzedaży, a potwierdzają zbycie przez oskarżonegoM. G.przedmiotów zrabowanych przez niego żonieK. G..
Za nie budzące wątpliwości i wiarygodne Sąd uznał pozostałe dowody nieosobowe znajdujące się w aktach sprawy, między innymi te, do których odwołał się czyniąc ustalenia faktyczne, gdyż nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w ich sporządzeniu. Dowody te zostały sporządzone przez kompetentne organy w przepisanej przez prawo formie i nie były kwestionowane przez żadną ze stron, a i ich treść nie budziła wątpliwości.
Reasumując Sąd dał wiarę co do zasady wyjaśnieniomM. G., złożonym w toku postępowania przygotowawczego. Bowiem oskarżony przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu co koresponduje z depozycjami świadków oraz dowodami rzeczowymi tworząc logiczny obraz zdarzeń.
Trudno wskazać na jakikolwiek racjonalny powód, dla którego oskarżony miałby sam siebie pomawiać o zachowania, które nie były jego udziałem w rzeczywistości, narażając się w ten sposób na odpowiedzialność karną. Jego przyznanie się do sprawstwa znajduje dodatkowo potwierdzenie w pozostałych i pozytywnie ocenionych dowodach zarówno osobowych, jak i nieosobowych. Tym samym, Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, w tej części, albowiem korelują one z uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym.
Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd uznał oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w akcie oskarżenia, polegającego na tym, że w okresie od 01.01.2017 r do 23.02.2017 r w miejscowościN., gm. Rokiciny, pow.(...), woj.(...)z własnego domu dokonał zaboru w celu przywłaszczenia złotej biżuterii w postaci pierścionków, łańcuszka, obrączki oraz kolczyków o łącznej wartości 4000 zł działając na szkodę swojej żonyK. G., to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 278 § 1 k.k.
Dla zaistnienia przestępstwa określonego wart. 278 § 1 k.k.niezbędne jest wykazanie, iż sprawca miał świadomość znaczenia swojego działania, to jest tego, że zmierzał do przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej oraz, że przywłaszczenie tego fizycznie dokonał. W taki sposób działał oskarżonyM. G.. Oskarżony dokonując kradzieży działał w zamiarze bezpośrednim, albowiem jego zachowanie było ukierunkowane na określony cel, którym było przywłaszczenie cudzych rzeczy ruchomych i postąpienie z nimi jak z własnymi, o czym przekonuje ich zbycie w lombardzie. Oskarżony zrealizował całość znamion strony przedmiotowej tj. zabór cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Wobec powyższego Sąd zmienił opis czynu w ten sposób, iż wyeliminował z opisu czynu wyrażenie „a następnie mienie to sprzedał za kwotę łączną 1380 zł w lombardzie na terenieP.”. Powyższa zmiana wynika z tego, że dalszy los rzeczy, które zostały przywłaszczone nie stanowi znamienia przestępstwa zart. 278 § 1 k.k., a jest jedynie wyrazem rozporządzenia rzeczą przez oskarżonego jak własną. Należy w tym miejscu zwrócić również uwagę, iż świetle orzecznictwa przedmiotem kradzieży może być rzecz stanowiąca współwłasność, gdyż sprawca dokonując zaboru, narusza prawo własności współwłaściciela. Możliwa jest też kradzież rzeczy wchodzącej w skład wspólnego majątku małżonków, jeżeli sprawca usuwa rzecz spod wspólnego władztwa i rozporządzą nią wbrew woli współmałżonka, bez zamiaru zwrócenia (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 30.12.1999 r., II AKa 223/99, opubl. KZS 2000, z. 1). Powyższe ma znaczenie, w kontekście faktu, iż większość biżuterii skradzionej przez oskarżonego (za wyjątkiem pierścionka zaręczynowego, który pokrzywdzona otrzymała od oskarżonego przed ślubem i stanowił jej majątek osobisty) wchodziła w skład majątku wspólnego małżonków. Zgodnie bowiem z brzmieniemart. 31 § 2 pkt 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczegodo majątku wspólnego należą między innymi pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków. Przy czym, jako wynagrodzenie za pracę rozumie się każde wynagrodzenie bez względu na podstawę prawną zatrudnienia, które obejmuje wynagrodzenie podstawowe wraz z uzupełniającymi je składnikami, jak premie oraz różnego rodzaju dodatki do płac (zob.J. Skoczyński, [w:]M. Gersdorf, K. Rączka, J. Skoczyński, Kodeks pracy. Komentarz, red.Z. Salwa, Warszawa 2002, s. 299). Na równi z wynagrodzeniem za pracę należy traktować wszelkiego rodzaju nagrody pracownicze, m. in. nagrody jubileuszowe (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24.03.1975 r., III CRN 3/75, opubl. OSP 1976, Nr 9, poz. 174), a także niestanowiące formalnie takiego wynagrodzenia wypłaty z tytułu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, wypłaty kompensacyjne (np. diety, zwrot kosztów podróży), odprawy (emerytalna, rentowa i pośmiertna), czy odszkodowanie przysługujące z powodu niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę lub rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia (zob.Z. Salwa, Prawo pracy i ubezpieczeń społecznych, Warszawa 2002, s. 188–189). W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że oskarżony nie tylko zabrał biżuterię, ale też rozporządził nią wbrew woli współmałżonki, bez zamiaru jej zwrócenia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala w ocenie Sądu na przyjęcie, że przypisany oskarżonemu czyn miał charakter zawiniony. W ustalonym bowiem stanie faktycznym oskarżony mógł zachować się zgodnie z prawem i nie zachodziły żadne okoliczności, które z uwagi na osobowość oskarżonego mogłyby wpływać ograniczająco na możliwość jego zachowania się w sposób zgodny z prawem, czy też okoliczności, które wyłączałyby jego winę.
Ponadto, w ocenie Sądu, przypisany oskarżonemu czyn był bezprawny, a stopień jego społecznej szkodliwości był wyższy niż znikomy.
Przy wyborze rodzaju i rozmiaru kary jednostkowej Sąd baczył, aby była ona adekwatna do stopnia winy sprawcy, stopnia społecznej szkodliwości czynu przez niego popełnionego, jak również współmierna do wagi i okoliczności popełnionego czynu oraz do stopnia naruszonych przez oskarżonego dóbr prawnie chronionych. W związku z tym, przy wymiarze oskarżonemu kary jednostkowej, na niekorzyść Sąd poczytał oskarżonemu działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na szkodę najbliższej mu osoby. Natomiast na korzyść oskarżonego przemawia co do zasady przyznanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz dotychczasową niekaralność.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do wniosku, że karą adekwatną do winy i stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego oskarżonemuM. G.czynu będzie wymierzona na podstawieart. 278 § 1 k.k.kara 10 miesięcy pozbawienia wolności o charakterze wolnościowym.
W myślart. 33 § 2 k.k.do wymierzenia grzywny obok kary pozbawienia wolności uprawnia każda z dwóch następujących okoliczności:

1
dopuszczenie się przez sprawcę czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (niezależnie od tego, czy korzyść taka rzeczywiście została przezeń osiągnięta);

2
faktyczne osiągnięcie przez sprawcę korzyści majątkowej z popełnienia przestępstwa (niezależnie od tego, czy było to jego celem).

Określając liczbę stawek dziennych Sąd uwzględnił w szczególności okoliczności wskazane wart. 53 § 2 k.k., jak również korzyść, którą oskarżony osiągnął. Korzyść ta jest bowiem okolicznością współwyznaczającą ładunek społecznej szkodliwości danego zachowania się, a przez to i rozmiar winy w konkretnym przypadku, który z kolei wyznacza nieprzekraczalną dolegliwość kary. Trzeba jednak przy tym pamiętać, że pomiędzy wartością (wysokością) korzyści, jaką sprawca osiągnął lub zamierzał osiągnąć z przestępstwa a dolegliwością (wysokością) grzywny – czy to samoistnej czy to kumulatywnej – nie zachodzi żadna prosta relacja. W szczególności nazbyt schematyczne i nieuprawnione byłoby twierdzenie, że im wyższa korzyść osiągnięta przez sprawcę, tym wyższa powinna być grzywna (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 21 maja 2002 r., II AKa 114/2002, opubl. Prok. i Pr. 2003, z. 2, poz. 14 - dodatek), a to tym bardziej, żede lege latagrzywnie nie należy już przypisywać roli środka, mającego służyć pozbawieniu sprawcy profitów uzyskanych z przestępstwa. (J. Majewski w: A. Zoll Kodeks Karny. Część ogólna. Komentarz, 2004, lex).
Wobec powyższego, z uwagi na popełnienie czynu zabronionego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd wymierzył oskarżonemu na podstawieart. 33 § 2 k.k.karę 50 stawek dziennych ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 10 złotych.
Na wysokość stawek dziennych grzywny miał wpływ stopień zawinienia oraz stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego. Ustalając liczbę stawek dziennych, Sąd uwzględnił także wskazane wyżej okoliczności łagodzące i obciążające. Ustalając natomiast wysokość jednej stawki dziennej grzywny, Sąd zgodnie z treściąart. 33 § 3 k.k.wziął pod uwagę dochody oskarżonego, jego warunki rodzinne, osobiste i majątkowe oraz możliwości zarobkowe, a mianowicie okoliczność, że oskarżony prowadzi działalność gospodarczą i wedle jego deklaracji uzyskiwał dochód około 2.000 złotych miesięcznie, niemniej jednak ma zaległości na rzecz instytucji publicznych (na co wskazywałaK. G.oraz zobowiązania kredytowe).
Sąd miał na uwadze, że zgodnie z obowiązującym postulatem w zakresie wymiaru kar, wymierzenie kary bezwzględnej winno być ostatecznością. Kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania powinna być orzekana w tych tylko sytuacjach, gdy wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie będzie w odniesieniu do konkretnego oskarżonego wystarczające do spełnienia wobec niego celów kary.
W ocenie Sądu zachodzą podstawy do zastosowania powyższej zasady wobecM. G.. Sąd postawił wobec oskarżonego pozytywną prognozę kryminologiczną uznając, że cele kary zostaną wobec niego spełnione w przypadku warunkowego zawieszenia orzeczonej kary i nie widzi konieczności izolowania oskarżonego w zakładzie karnym. W związku z powyższym na podstawieart. 69 § 1 k.k.,art. 69 § 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił, ustalając okres próby na 2 lata. Wyznaczony okres próby jest wystarczającym na zweryfikowanie postawionej wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Na podstawieart. 73 § 1 k.k.Sąd oddał oskarżonegoM. G.w okresie próby pod dozór kuratora uznając, iż instytucja ta będzie skutecznym narzędziem nadzoru nad oskarżonym, gdyż istnieje potrzebą stałej kontroli umożliwiającej Sądowi wgląd w przebieg okresu próby, zdyscyplinuje oskarżonego i zachęci go do przestrzegania porządku prawnego, a ponadto kontakt z kuratorem na celu ułatwienie oskarżonemu przestrzeganie porządku prawnego. Ponadto na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.Sąd zobowiązał oskarżonegoM. G.do informowania kuratora na piśmie o przebiegu okresu próby jeden raz na 3 miesiące.
Na podstawieart. 72 § 2 k.k.ze względów wychowawczych Sąd orzekł wobec oskarżonegoM. G.obowiązek naprawienia szkody w całości na rzecz oskarżycielki posiłkowejK. G.poprzez zapłatę kwoty 4.000 złotych w terminie trzech miesięcy od uprawomocnienia się wyroku.
Zgodnie z treściąart. 72 § 1 pkt 7a i pkt 7b k.k.zawieszając wykonanie kary, Sąd może między innymi zobowiązać skazanego do powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym oraz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym. Przy czym, należy mieć w polu widzenia powody wprowadzenia w/w norm prawnych do porządku prawnego i genezę uchwalenia tych przepisów (wprowadzonych dokodeksu karnegoustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie-Dz.U.05.180.1493, z dniem 21 listopada 2005 r.), a mianowicie okoliczność, iż jednym z najważniejszych prawnych aspektów przeciwdziałania przemocy w rodzinie jest izolacja sprawcy od ofiary i przepisy te mają charakter ochronny wobec pokrzywdzonych, a ich wykonywanie nie może być egzekwowane w drodze postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo, podzielone są zdania co do tego, czy sądowy obowiązek opuszczenia lokalu może dotyczyć właściciela lokalu, tym bardziej, że stanowi ograniczenie prawa własności chronionej konstytucyjnie. A zatem, należy pamiętać, że obowiązki określone we wskazanych powyżej przepisachart. 72 § 1 pkt 7a i pkt 7b k.k.można orzekać w szczególnie uzasadnionych przypadkach i niezwykle ostrożnie.
W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie o przestępstwo przeciwko mieniu, Sąd nie znajduje żadnych argumentów i podstaw do orzeczenia względem oskarżonegoM. G.obowiązku powstrzymania się od kontaktowania z pokrzywdzoną oraz obowiązku opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną.
Rozstrzygając o kosztach procesu w związku ze złożonym wnioskiem przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowejK. G.(vide k. 102 verte), na podstawieart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.,art. 627 k.p.k.w zw. z § 11 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonegoM. G.na rzecz oskarżycielki posiłkowejK. G.kwotę 840 złotych tytułem zwrotu wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika.
W oparciu oart. 627 k.p.k.Sąd zasądził od oskarżonegoM. G.na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu wydatków związanych z udziałem w sprawie kwotę 100 złotych.
Wysokość zaś opłaty w kwocie 280 złotych Sąd ustalił w oparciu o treśćart. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.).