Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 292/17
Data wyroku: 2018-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Klimas-spr., Karol Skocki, Waldemar Cytrowski

Sygn.akt II Ka 292 /17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lutego 2018 roku
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Anna Klimas-spr.
SSO Waldemar Cytrowski
SSO Karol Skocki
Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udziale Magdaleny Frantczak – Dybki Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Koninie
po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 roku
sprawyA. J.
oskarżonego zart. 281 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 30 czerwca 2017 roku sygn. akt II K 336/17

I
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną wobec oskarżonegoA. J.w pkt. I wyroku karę pozbawienia wolności łagodzi do 3 (trzech) lat.

II
Utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy w pozostałej części.

III
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. M.kwotę 723,24 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

IV
Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za obie instancje.

Karol Skocki Anna Klimas Waldemar Cytrowski

Sygn. akt II Ka 292/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017r. Sąd Rejonowy w Koninie, w sprawie o sygn. akt II K 336/17 oskarżonegoA. J.uznał za winnego tego, że w dniu 19 lutego 2017r. wK.naul. (...)bezpośrednio po dokonaniu kradzieży mienia w postaciI.A.o wartości 200 zł, portfela z pieniędzmi w kwocie 20 zł stanowiących własnośćT. W., w celu utrzymania się w posiadaniu wskazanych przedmiotów groził pokrzywdzonemu natychmiastowym użyciem noża, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkach określonych wart. 64 § 1 kk, w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności tj. przestępstwa zart. 281 kkw zw. zart. 64 § 2 kki za czyn ten na podstawieart. 281 kkw zw. zart. 64 § 2 kkwymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary łącznej Sąd zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 26 lutego 2017r. godz. 22:30.
Dodatkowo na podstawieart. 46 § 1 kkzobowiązano oskarżonegoA. J.do naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonegoT. W.poprzez zapłatę kwoty 220 zł.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoA. J., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

I
Obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku tj.:

1
Art. 170 § 1 pkt. 2 i 5 kpkw zw. zart. 6 kpkiart. 5 § 2 kpk– poprzez nieuwzględnienie wniosku obrońcy oskarżonego o przesłuchanie w charakterze świadkaJ. W.,

2
Art. 170 § 1 i 2 kpkw zw. zart. 6 kpkw zw. zart. 5 § 2 kpk– poprzez nieuwzględnienie wniosku obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczności wskazane we wniosku,

II
Błąd w ustaleniach faktycznych , polegający na przyjęciu, iż

a
Oskarżony stosując przemoc i groźby utrzymał się w posiadaniu zabranych przedmiotów,

b
Pokrzywdzony w wyniku zdarzenia doznał podanych przez niego obrażeń.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie dopuszczenie wnioskowanych dowodów w postaci przesłuchania w charakterze świadkaJ. W.oraz opinii biegłego w toku postępowania w II instancji i w konsekwencji uniewinnienie oskarżonego.
Apelację od powyższego wyroku wniósł także oskarżonyA. J.podnosząc, że rozprawa odbyła się pod jego nieobecność co spowodowało, że nie miał możliwości obrony zwłaszcza, że nie miał żadnego kontaktu z wyznaczonym mu z urzędu obrońcą. Podniósł, że obrońca nie miał prawa decydować o tym, że oskarżony ma być obecny na rozprawie i nie miał pojęcia jak go bronić. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Apelacje obrońcy oskarżonegoA. J.i oskarżonego, o ile okazały się bezzasadne, to jednak pozwoliły na korektę zaskarżonego orzeczenia w zakresie wymierzonej kary pozbawienia wolności.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacjach Sąd Okręgowy pragnie zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów.
Analiza dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424 § 1 i 2 k.p.k., co pozwala w pełni na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. W pierwszej kolejności sąd odniesie się do zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego .
Zauważyć należy, iż podnoszony przez obrońcę oskarżonego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, noszący nazwę „błędu dowolności”, zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem jest tylko wtedy słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada logice prawidłowego rozumowania.
Błąd taki może być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 k.p.k.), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd.
Przeprowadzając kontrolę instancyjną przedmiotowej sprawy należało stwierdzić, że Sąd Rejonowy w sposób rzetelny i kompetentny rozważył zebrany materiał dowodowy, a stanowisko swoje wszechstronnie i wyczerpująco uzasadnił. Ustalenia faktyczne dokonane przez sąd I instancji mieszczą się w ramach swobodnej oceny dowodów i pozostają pod ochronąart. 7 k.p.k.
Wbrew temu, co podnosi apelujący, zdaniem sądu odwoławczego, sąd I instancji przeprowadził prawidłową analizę zebranego materiału dowodowego oraz jasno i konkretnie wskazał podstawy dowodowe dokonanych ustaleń faktycznych, a także wskazał w sposób przekonywujący, dlaczego i w jakim zakresie dał wiarę poszczególnym dowodom, a dlaczego odmówił wiary innym. Co więcej, jest to ocena wszechstronna i zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Sąd Odwoławczy pragnie podkreślić również, iż z urzędu przeprowadził dowód z opinii biegłych na okoliczność stanu zdrowia psychicznego oskarżonegoA. J..
Biegli nie stwierdzili u oskarżonego występowania choroby psychicznej oraz upośledzenia umysłowego. Z opinii tej również wynika, iżA. J.miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem oraz jest on zdolny do udziału w postępowaniu karnym.
Przystępując do analizy zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonegoA. J.jako niezasadny uznać należy zarzut obrazy przepisów postępowania zart. 170 § 1 pkt. 2 i 5 kpkw zw. zart. 6 kpkiart. 5 § 2 kpk, bowiemJ. W.nie była naocznym świadkiem zdarzenia i jej ewentualne zeznania nie przyczyniłyby się w żaden sposób do ustalenia obiektywnego stanu faktycznego, zatem zasadnie Sąd I instancji wniosek o przesłuchanieJ. W.w charakterze świadka odrzucił uznając , iż nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierza jedynie do przedłużenia postępowania.
Analogicznie należy traktować zarzut naruszeniaart. 170 § 1 i 2 kpkw zw. zart. 6 kpkiart. 5 § 2 kpk. Co prawda, rację ma skarżący, że pokrzywdzony na badanie lekarskie stawił się dopiero kilka dni po zdarzeniu, to jednak nie można zapominać, iż szczegóły zdarzenia przedstawiał on logicznie i konsekwentnie policjantowi przeprowadzającemu interwencje w dniu zdarzeniaD. P.. Wynika z nich jednoznacznie, iż oskarżony użył wobec przemocy wobec pokrzywdzonego a zachowanie oskarżonego wzbudziło u pokrzywdzonego obawę. Zatem słusznie Sąd I instancji odrzucił również wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność oceny obrażeń pokrzywdzonego i mechanizmu ich powstania, bowiem nie mają znaczenia dla możliwości przypisania oskarżonemuA. J.popełnienia przestępstwa zart. 281 kk.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. Głównym źródłem dowodowym w tym zakresie był osobowy materiał dowodowy. I tak przesłuchani w sprawie świadkowie w osobach samego pokrzywdzonegoT. W.jak i funkcjonariuszy policji przeprowadzających interwencje w dniu zdarzenia u pokrzywdzonego tj.D. P.iM. Z.pozwoliły na ustalenie, iż oskarżony stosując groźby wobec pokrzywdzonego utrzymał się w posiadaniuI.oraz portfela , które zabrał z domu pokrzywdzonego. W szczególności to właśnie funkcjonariuszowi policjiD. P.pokrzywdzony szczegółowo relacjonował przebieg zdarzenia wskazując, iż gdyT. W.nie wyraził zgody na zabranie przez oskarżonegoA. J.ww. przedmiotów to oskarżony zabrał z kuchni nóż, którego rękojeścią uderzył go w pierś i groził, iż go zabije, co z kolei wzbudziło u pokrzywdzonego obawę.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, w oparciu o powyższe rozważania uznać należy, iż Sąd meriti prawidłowo uznał oskarżonegoA. J.za winnego czynu zart. 281 kkw zw. zart. 64§ 2 kk.
W ocenie Sądu Okręgowego analiza treści zapadłego rozstrzygnięcia w kontekście jego pisemnych motywów oraz dowodów zgromadzonych w sprawie i ujawnionych na rozprawie wskazuje, iż zaskarżony wyrok, wbrew treści zarzutów zawartych w apelacji, wszystkie powyższe kryteria spełnia, a tym samym pozostaje pod ochroną reguły zawartej w treściart. 7 k.p.k.
W przedmiotowej sprawie Sąd orzekający ocenił materiał dowodowy z uwzględnieniem zasady obiektywizmu, domniemania niewinności i swobodnej oceny dowodów, a w oparciu tę ocenę poczynił jednoznaczne, niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne.
Odnosząc się do apelacji oskarżonego sąd odwoławczy stwierdził, że zawarte w niej argumenty okazały się nietrafne. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że oskarżony został zawiadomiony prawidłowo o terminach rozpraw, został także prawidłowo pouczony o treści przepisuart. 353 § 5 kpk, co jasno wynika z informacji wydrukowanej z systemu Sędzia 2 Sądu Rejonowego w Koninie ( k. 293-298). Oskarżony nie złożył wniosku o sprowadzenie go na rozprawę, a sąd I instancji mógł procedować bez udziału oskarżonego w myśl przepisuart. 374 § 1 kpk. Wobec powyższego ten argument oskarżonego należy odrzucić, winien on dochować należytej staranności w dbaniu o swoje sprawy i tym samym o swoją obronę i zwyczajnie przeczytać pouczenie przesłane przez sąd. Pozbawiony racji jest także argument oskarżonego, że nie miał kontaktu ze swoim obrońcą. Z akt sprawy wynika, że oskarżony był poinformowany o tym, że posiada obrońcę z urzędu i miał możliwość skontaktowania się z nim w każdym czasie i ustalić linię obrony, brak staranności ze strony oskarżonego w tym zakresie nie może być argumentem dyskwalifikującym wyrok sądu I instancji, zwłaszcza, że obrońca wyznaczony oskarżonemu z urzędu rzetelnie wykonywał swoje obowiązki przez cały proces. W toku postępowania odwoławczego oskarżony złożył uzupełniające wyjaśnienia, które nie są jednak przekonujące. Nie znajdują one żadnego potwierdzenia w zgromadzonych dowodach , a sam oskarżony w swoich wcześniejszych wyjaśnieniach nic nie wspominał o rzekomym romansie pokrzywdzonego z jego dziewczyną, nie wspominał także o tym, że pokrzywdzony mógł doznać obrażeń w okolicznościach podanych przez niego na rozprawie odwoławczej. Jest to jedynie forma obrony na użytek procesu.
Kontroli instancyjnej podlegało także rozstrzygnięcie o karze i innych konsekwencjach czynu oskarżonego. Sąd odwoławczy uznał, iż wymierzona oskarżonemu kara 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest zbyt surową reakcją karną.
Uznać należy, iż kara pozbawienia wolności w ww. wymiarze była rażąco niewspółmiernie surowa, uwzględniając przede wszystkim rozmiar wyrządzonej przestępstwem szkody oraz stopień społecznej szkodliwości.
Sąd Okręgowy uznał, iż ostatecznie wymierzona kara 3 lat pozbawienia wolności jest dostosowana do wagi czynu, sylwetki sprawcy, uwzględnia rodzaj inkryminowanego czynu i sposób jego popełnienia. Sąd odwoławczy przyjął, że pokrzywdzony przyczynił się do zaistniałego przestępstwa ponieważ spożywał z oskarżonym alkohol tworząc sytuację sprzyjającą dla znanych mu przecież zachowań oskarżonego ( sam stwierdził, że oskarżonego się boi).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 i § 2 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok w wyżej opisanym zakresie, utrzymując go w mocy w pozostałej części.
Ponadto Sąd Okręgowy w oparciu o przepis § 17 ust. 2 pkt. 4 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. M.723,24 zł tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowanie odwoławczym.
Z uwagi na aktualną sytuacje finansową oskarżonego, Sąd Odwoławczy na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił w całościA. J.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w tym i opłaty.
SSO Anna Klimas SSO Waldemar Cytrowski SSO Karol Skocki