Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI U 1490/17
Data wyroku: 2017-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: ustawa o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt.

VI U 1490/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia

11 grudnia 2017r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz

Protokolant:

st. sekr. sądowy Małgorzata Myślińska

po rozpoznaniu w dniu

11 grudnia 2017r.

wB.

odwołania

Z. Ć.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.

z dnia

8 sierpnia 2017 r.

Nr

(...)

w sprawie

Z. Ć.

przeciwko:

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.

o emeryturę

1
Zmienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.z dnia 8 sierpnia 2017r. znak(...)i przyznaje ubezpieczonemu prawo do emerytury począwszy od dnia 3 sierpnia 2017r.

2
Stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

3
Zasądza od pozwanego na rzecz ubezpieczonego kwotę 180 ( sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VI U 1490 / 17

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 8 sierpnia 2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.odmówiłZ. Ć.prawa do emerytury, powołując się na przepisyustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych( tekst jednolity Dz. U. z 2015r, poz. 748 ze zm. ).
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ubezpieczony nie spełnia warunków do przyznania żądanego świadczenia, ponieważ nie udowodnił, że w okresie do końca 1998r., przez co najmniej 15 lat pracował w warunkach szczególnych.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, domagając się jej zmiany i przyznania żądanego świadczenia, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do jego przyznania, w tym posiada wymagany okres pracy w warunkach szczególnych.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił i zważył co następuje
                 :
Zgodnie zart. 27 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych– urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949r. przysługuje emerytura, jeżeli osiągnęli wiek emerytalny wynoszący co najmniej 60 lat dla kobiety i 65 lat dla mężczyzny oraz mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzny.
Natomiast w myśl art. 29 ust. 1 ustawy przytoczonej na wstępie – ubezpieczeni urodzeni przed 1 stycznia 1949r., będący pracownikami, którzy nie osiągnęli wieku emerytalnego określonego w art. 27 pkt 1 mogą przejść na emeryturę – mężczyźni – po osiągnięciu wieku 60 lat, jeżeli mają co najmniej 25 letni okres składkowy i nieskładkowy oraz zostali uznani za całkowicie niezdolnych do pracy.
Modyfikacje w zakresie wieku przewiduje art. 32 ust.1 ustawy, uzależniając wcześniejsze nabycie prawa do emerytury od zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Natomiast art. 184 przytoczonej na wstępie ustawy stanowi, że ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu.
Zatem w powyższym zakresie zachowuje swoją aktualnośćRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze( Dz. U. nr 8, poz. 43 ze zm. ), wydane na podstawieart. 27 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin( Dz. U. nr 0, poz. 267 ze zm. ).
Zgodnie z § 3 i 4 przytoczonego Rozporządzenia – za okresy zatrudnienia wymagane do uzyskania emerytury (…) uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzny, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Przy czym prawo do emerytury nabywa pracownik, który wykonywał prace w warunkach szczególnych, wymienione w wykazie A, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki :
- osiągnął wiek emerytalny wynoszący : 55 lat dla kobiety i 60 lat dla mężczyzny,
- ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
Jednocześnie w myśl § 2 ust. 1 wspomnianego Rozporządzenia – okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w Rozporządzeniu są okresy, w których praca w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy ubezpieczony spełnia warunek wymaganego czasu pracy w warunkach szczególnych, niezbędny do uzyskania tzw. emerytury wcześniejszej.
W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe, w tym zapoznał się z dokumentami zgromadzonymi w aktach, w tym aktach ZUS, dokumentacją pracowniczą a także przesłuchał ubezpieczonego i świadków:K. S. (1)iK. S. (2)( nagranie rozprawy z dnia 11.12.2017r.).
Po przeanalizowaniu wspomnianego wyżej materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza twierdzenia ubezpieczonego dotyczące posiadania wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych.
Jak wynika bowiem ze wspomnianych wyżej dowodów, ubezpieczony był zatrudniony na cały etat wZakładach (...)wB.w okresie od 1 września 1972r. do 31 sierpnia 1998r., w kresie od 01. 09. 1972r. do 30. 06. 1975r. pobierał naukę zawodu, a później pracował jako ślusarz (01.07.1975 – 10.09.1976r., pulpitowy ( 11.09.1976 – 31.05.1977r.), później jako nastawiacz ( 05.05.1980r. – 30.06.1996r.) a na koncu jako mistrz ( 01.07.1996 – 31.08.1998r.). Od 27. 04. 1978r. do 04. 05. 1980r. ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową.
Pracując jako ślusarz ubezpieczony zajmował się montażem, demontażem a także remontem urządzeń znajdujących się na dziale tłoczni i lakierni, przy czym podczas tych prac, pozostałe maszyny pozostawały w ruchu a panujące tam szkodliwe warunki pracy ( hałas, opary lakierów) oddziaływały także na ubezpieczonego. Jako pulpitowy ubezpieczony pracował stale na lakierni, gdzie obsługiwał urządzenia do obróbki hydrościernej, które oczyszczało powierzchnię do lakierowania. W oddziale tym odbywało się lakierowanie natryskowe i unosiły się szkodliwe opary lakieru oddziaływujące też na ubezpieczonego. Pracując jako ustawiacz ubezpieczony obsługiwał prasę mimośrodową i młot śrubowo cierny naDziale Tłoczni, gdzie szczególnie szkodliwym czynnikiem był hałas. Natomiast jako mistrz, ubezpieczony nadzorował pracowników obsługujących prasy mimośrodowe na dzialeTłocznii tak, jak oni cały czas przebywał w szkodliwych warunkach. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony nie korzystał z urlopów bezpłatnych, nie miał też dłuższych przerw w pracy spowodowanych chorobą.
Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonego oraz świadków, albowiem były one spójne, logiczne i potwierdzone dodatkowo przez złożone do akt dokumenty. Ponadto należy zaznaczyć, iż świadkowie byli osobami pracującymi w tym samym przedsiębiorstwie, co ubezpieczony, przy czym złożone zeznania opierali na własnych spostrzeżeniach z codziennych kontaktów z ubezpieczonym.
Wspomniane wyżej dowody wskazują, że podczas zatrudnienia we wskazanym wyżej Zakładzie ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych – w okresie od 01.07.1975r. do 10.09.1976r. była to praca określona w wykazie A dziale II pod poz. 1, od 11.09.1976r. do 31.05.1977r. – w wykazie A dziale XIV, pod poz. 17, od 05.05.1980r. do 30.06.1996r. w wykazie A, dziale III pod poz. 14 a od 01.07.1996r. do 31.08.1998r. w wykazie A, dziale XIV podpoz. 24 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że ubezpieczony spełnia wszystkie warunki niezbędne do przyznania emerytury , dlatego też Sąd zgodnie zart. 47714§ 2 k.p.c.zmienił zaskarżoną decyzję, jak w pkt 1 wyroku.
Jednocześnie, zgodnie z aktualnym brzmieniemart. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw pkt 2 wyroku zawarto orzeczenie o braku odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, bowiem dopiero przeprowadzenie w toku postępowania sądowego dowody pozwoliły na rozstrzygnięcie sprawy, jak w pkt 1, przy czym postępowanie to nie mogło być prowadzone przez organ rentowy.
O kosztach orzeczono we myślart. 98 kpc. w zw. z § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U. z 2015r. , poz. 1804 ze zm. ), w wersji obowiązującej w dniu wpływu sprawy do Sądu.
SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz