Sąd Okręgowy w Sieradzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 336/17
Data wyroku: 2018-02-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Klęk
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 438 pkt 3 kpk

Sygn. akt II Ka 336/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 lutego 2018 r.
Sąd Okręgowy w Sieradzu – II Wydział Karny,w składzie:

Przewodniczący

-

SSO Jacek Klęk

Protokolant

-

st. sekr. sąd. Zdzisława Dróżdż

przy udziale —————————————, po rozpoznaniu w dniu 21 II 2018 r. sprawy:K. B.obwinionego o czyn z art. 86§1 k.w. i in., na skutek apelacji obrońcy obwinionego, od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z 14 listopada 2017 r. w sprawie II W 295/17,
na podstawieart. 437§ 2  kpkw zw. zart. 109§1 i §2 kpw
uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Zduńskiej Woli do ponownego rozpoznania.

Sygn. akt II Ka 336/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 14 listopada 2017 r. wydanym w sprawie II W295/17 Sąd Rejonowy w Zduńskiej Woli uznałaK. B.za winnego tego, że w dniu 23 sierpnia 2017 r. ok. godz. 20:20 wZ.naul. (...)kierując sam. Dostawczym m-kiI.onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas manewru wyprzedzania i nie zachował bezpiecznego odstępu od wyprzedzanego pojazdu m-kiM.onr rej. (...)w wyniku czego kierująca nimM. L. (1)chcąc uniknąć zderzenia wjechała na krawężnik pasa zieleni uszkadzając swój pojazd, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Powyższe Sąd zakwalifikował jako wykroczenie wyczerpujące znamionaart. 86§1k.w. w zw. zart. 24 ust. 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz.U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.) i za to na podstawieart. 86§1k.w. wymierzył obwinionemu kare 300 zł grzywny. Kosztami postępowania Sąd obciążył obwinionego.
W ustawowym terminie apelację od wyroku wywiódł obrońca obwinionego zarzucając orzeczeniu, na zasadzieart. 438 pkt. 3 k.p.k.mający istotny wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę poprzez przyjęcie że:

a
rozbieżności pomiędzy zeznaniami świadkaH. S. (1)orazM. L. (1)nie dotyczyły kwestii istotnych oraz były pojedyncze, podczas gdy dotyczyły one zarówno wyglądu pojazdu obwinionego oraz miejsca, w którym miało dojść do zdarzenia;

b
zeznania świadkaM. L. (1)zasługują na wiarę, podczas gdy świadek wielokrotnie zmieniała ich treść,

c
obwiniony wyprzedzał samochódM.lichej, podczas gdy z zasad doświadczenia życiowego wynika, że pojazd ciężarowy porusza się i przyspiesza znacznie wolniej niż samochód osobowy, a nadto na tak krótkim odcinku musiałby samochódM. L. (2)wyprzedzać na skrzyżowaniu,

d
świadekM. L. (2)jechała cały czas na równi z samochodem obwinionego, podczas gdy fakt ten wyklucza możliwość dostrzeżenia jej przez świadkaH. S. (1), ponieważ wówczas nie byłaby widoczna dla niego na skrzyżowaniu

Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od dokonania zarzucanego wykroczenia.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Wywiedziona apelacja z uwagi na zasadność podniesionego w niej zarzutu oraz opisanych uchybień musiała skutkować uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
Ma rację obrońca wskakując, iż oczywiście sprzecznym z logiką jest utożsamianie nazwy „blaszak” (M. L.) czy „bus” (H. S.) z samochodem ciężarowym o długości 9 m zabudowanym skrzynią ładunkową z plandeką i windą załadowczą.(...)wszak w znaczeniu potocznym to pojazd użytkowy z nadwoziem wykonanym z blachy, zaś „bus” tomikrobus,van, lub minivan, a więc pojazd osobowy lub użytkowy ale wykorzystywany do przewozu osób – mniejszy od autobusu. Rozstrzygając w sprawie Sąd do kwestii tej się nie odniósł, podobnie, jak i nie rozważył, czyM. L.w rzeczywistości widziała pojazd obwinionego, skoro plandeka zabezpieczająca skrzynię ładunkową była niebieska, a pojazd był wyposażony w windę załadowczą, co jest wyposażeniem charakterystycznym o czym nie mówiła świadek w swoich depozycjach.
Wskazać należy, iż sam przebieg zdarzenia przedstawiony przezM. L.iH. S.jest wątpliwy. Wszak żadne z nich opisując przebieg zajścia nie wskazywało na to, byM. L.hamowała. Jest jasnym, iż to jadący kończącym się pasem winien ustąpić jej pierwszeństwa. Jest jednak równie oczywistym zjawisko martwego pola oraz obowiązek stosowania zasady ograniczonego zaufania. Tymczasem z opisu zdarzania przedstawionego przezM. L.wynika jedynie tyle, że obserwowała ona sposób jazdy pojazdu z prawego pasa i mimo świadomości, jak ten pojazd się przemieszcza i mimo braku pewności, czy kierujący „blaszakiem” widzi jej pojazd (a jego zachowanie sugerowało, że nie) nie zmniejszyła prędkości swojego samochodu. Trzeba przy tym zaznaczyć, że aniM. L., aniH. S.– oboje deklarując dobrą pamięć okoliczności zajścia – nie wskazali, by użycie przezM. L.hamulców było niemożliwe. Tak jak i nie wskazywali, byM. L.w toku zdarzenia hamulców używała. Słusznie też skarżąca podnosi, iż Sąd nie odniósł się do kwestii przyspieszenia samochodów pokrzywdzonej i obwinionego, która stawia pod znakiem zapytania wiarygodność twierdzeń pokrzywdzonej, co do przebiegu zdarzenia. Doświadczenie życiowe podpowiada, iż w sytuacji, gdy w tym samym czasie spod świateł ruszają pojazdy osobowy i ciężarowy pojazd osobowy, z uwagi na większa wartość przyspieszenia, wyprzedza pojazd ciężarowy na kilkunastu metrach. Pamiętać przy tym trzeba, że pokrzywdzony prowadził pojazd z ładunkiem. Oczywiście powyższe oparte jest tylko na doświadczeniu życiowym, bowiem w sprawie sąd nie dostrzegł wskazanych wyżej i oczywistych, tak dla skarżącej, jak i Sądu Okręgowego istotnych wątpliwości i nie uznał za celowe ustalenie danych technicznych obu pojazdów.
Ma także rację skarżąca wskazując, iż w sprawie nie wyjaśniono okoliczności ustalenia marki pojazdu obwinionego, a przy tym Sąd Okręgowy z urzędu podnosi, iż nie wyjaśniono sprzeczności notatki z k. 1 w zakresie numeru rejestracyjnego. Obwiniony we własnych wyjaśnieniach wprost wskazał, iż pojazd jakim jechał w dniu zdarzenia nie ma z boku ani z tyłu żadnych oznaczeń pozwalających na identyfikację marki. Tymczasem z notatki urzędowej z k. 1 wynika, iż zgłaszając telefonicznie zdarzenieM. L.wskazała numer rejestracyjny i markę samochodu. Dodać przy tym z urzędu trzeba, iż wskazała inny numer samochodu niż później ustalony (inny wyróżnik powiatu). I tego Sąd Rejonowy nie dostrzegł, a w ocenie Sądu Okręgowego, w realiach niemniejszej sprawy, są to istotne wątpliwości – skoro zeznaniaM. L.są jedynym dowodem wskazującym na to, że pojazdy prowadzone przez nią i obwinionego znajdowały się w tym samym miejscu i czasie (H. S.nie rozpoznał marki ani numeru rejestracyjnego) oraz, że do uszkodzenia pojazdu jakim dysponowała wówczasM. L.doszło w okolicznościach przez nią opisanych.
Odrębną kwestią jest wiarygodność okoliczności zaistnienia w sprawie świadkaH. S. (1), a tym samym i wiarygodnośćM. L., iH. S.. Sąd nie lekceważy znaczenia mediów społecznościowych, jednak w sytuacji ustalenia świadków oskarżenia przy ich wykorzystaniu i to znanych jednej ze stron obowiązkiem Sądu było dokładne przenalizowanie, czy i kiedy doszło do zamieszczenia wpisów naF.na temat zajścia, jak wyglądała wymiana informacji pomiędzyM. L.iH. S.przy wykorzystaniu tego komunikatora oraz zestawienie danych wynikających z tych ustaleń z danymi wynikającymi z połączeń telefonicznych pomiędzyM. L.(i jej partnerem), aH. S.. Rzecz w tym, iż w niniejszym postępowaniu Sąd nie dysponuje innymi dowodami wskazującymi na zaistnienia zdarzenia oraz sprawstwo obwinionego, a tym samym konieczne jest wykluczenie pojawienia się w sprawie w charakterze świadków osób przypadkowych.
Konkludując w sprawie nie tylko zachodzi potrzeba powtórzenia wszystkich czynności ale i dodatkowo konieczne są:

a
zabezpieczenie treści informacji jakie naF.zamieszczałaM. L.iH. S.w okresie zdarzenia oraz na temat zdarzenia;

b
ustalenie numerów telefonówM. L.iH. S.oraz zabezpieczenie wykazu połączeń dla tych numerów;

c
ustalenie danych partneraM. L.i ustalenie numeru teflonu oraz zabezpieczenie wykazu połączeń dla tych numerów – a w razie potrzeby przesłuchanie go;

d
przeprowadzenie oględzin pojazdu obwinionego okoliczność weryfikacji jego twierdzeń, co do barku oznaczeń marki z lewej strony oraz z tyłu pojazdu.

Należy podkreślić, iż czynności zpkt. c i dnależy dokonać bezzwłocznie z uwagi naart. 168 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne(t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 ze zm.).
Sąd z urzędu podnosi, iżM. L.zamieszkuje na terenie powiatu(...), a pojazd jaki prowadziła był zarejestrowany wK.. Sąd Rejonowy tego nie dostrzegł i nie wyjaśnił. Tymczasem winien był to uczynić, skoro zobligowany był do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności zdarzenia, a do takich niewątpliwie należy ustalenie właściciela uszkodzonego w kolizji pojazdu.
Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności w sprawie zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.