Sąd Rejonowy w Krośnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 81/18
Data wyroku: 2018-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON

Sygn. akt II K 81/18

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 4 listopada 2017 r. około godz. 4:00 pokrzywdzeniA. C.iP. D.wracali z Baru uW., położonego przyul. (...)wJ.. Obaj byli pod wpływem alkoholu. Szliulicą (...)w kierunkuulicy (...).
Tej samej nocy w mieszkaniuM. K.przyul. (...)wJ.przebywali: jego siostraT. K., partnerT. K.– oskarżonyP. W.(mają ze sobą troje dzieci) orazK. M., która jest partnerkąM. K.. Wymienione osoby wspólnie spożywały alkohol. Około godz. 3:00 oskarżonyP. W.iT. K.poszli do mieszkania drugiego brata tej ostatniej –R. K.. Zastali tamŁ. J.iA. K.. Także i w tym mieszkaniu spożywano alkohol. Około godz. 4:00T. K.pokłóciła się zR. K.o papierosa i wyszła na ulicę, gdzie napotkała pokrzywdzonychA. C.iP. D.
T. K.zapytała pokrzywdzonych, czy mają papierosy.A. C.nie zatrzymał się, tylko poszedł dalej, natomiastP. D.zamieniłzT. K.kilka słów, po czym też ruszył w swoją stronę. RozmowęP. D.zT. K.zauważyłŁ. J., który wyszedłz budynku zaT. K., chcąc namówić ją do powrotu do mieszkania. Wtedy też zauważył, żeT. K.rozmawia z pokrzywdzonym.Ł. J.wrócił do mieszkania i powiedział to oskarżonemuP. W.. Oskarżony, będący w stanie wysokiej nietrzeźwości, wyszedł na zewnątrz i ruszył za pokrzywdzonymi.P. D.usłyszał, że ktoś za nim biegnie i odwrócił się. Wtedy oskarżonyP. W.uderzył go pięściąw twarz. Uderzenie było tak silne, żeP. D.upadł. Oskarżony kilka razy kopnął go nogę w głowę. W tym czasie pokrzywdzonyA. C.znajdował się w odległości około 100 - 150 m przed pokrzywdzonymP. D.. Usłyszawszy odgłosy zajścia,A. C.ruszył w kierunku swojego kolegi, wołając, aby oskarżony przestał go kopać. GdyA. C.znajdował sięw odległości około 20 – 30 od miejsca zdarzenia, oskarżonyP. W.podbiegł do niego i również i jego uderzył pięścią w twarz.
Na skutek opisanego wyżej działania oskarżonego pokrzywdzonyP. D.doznał obrażeń w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem oraz skrzywienia przegrody nosa, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na czas trwający dłużej niż 7 dni w rozumieniuart. 157 § 1 k.k..
Natomiast pokrzywdzonyA. C.doznał obrażeń w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem, skrzywienia przegrody nosa oraz złamania korony zęba nr 12, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na czas trwający dłużej niż 7 dni w rozumieniuart. 157 § 1 k.k.
OskarżonyP. W.urodził się w (...)r. Jest kawalerem, ma troje małoletnich dzieci. Ma wykształcenie podstawowe. Z zawodu jest malarzem. Żadnego majątki nie posiada. Nie był leczony ani psychiatrycznie, ani odwykowo. Oskarżony był już karany:
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II K 821/15, za przestępstwo zart 178a § 1 k.k., został skazany na karę 1 roku ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne przez 30 godzin miesięcznie, nadto orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres 4 lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie 5 000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;
- wyrokiem Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt II K 834/14, za przestępstwo zart 207 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., został skazany na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, nadto orzeczono wobec niego dozór kuratora i zobowiązano go do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu.
Biegli lekarze psychiatrzyB. M.iJ. P.w opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 23 marca 2018 r. stwierdzili, że oskarżonyP. W.nie jest osobą chorą psychiczniew ścisłym tego słowa znaczeniu, ani też upośledzoną umysłowo. Rozpoznali natomiast u niego zespół zależności alkoholowej i zaburzenia osobowości. Biegli podali, że oskarżony w czasie popełnienia zarzucanych mu czynów znajdował się w stanie upojenia alkoholowego zwykłego, w związku z czym nie mają zastosowania przesłanki zart 31 § 1 i § 2 k.k.Biegli ponadto wskazali, że obecnie stan psychiczny oskarżonego nie budzi zastrzeżeń i pozwala na jego udział w postępowaniu oraz prowadzenie obrony w sposób samodzielnyi rozsądny. Obecnie nie ma też wskazań do zastosowania środków zabezpieczających wymienionych wart. 193 b k.k.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań świadkówP. D.(k. 126, k. 4 – 5, k. 53),A. C.(k. 140 – 141, k. 11),M. K.(k. 128, k. 24),K. M.(k. 128),A. K.(k. 141, k. 48 – 49),Ł. J.(k. 141 – 142, k. 46), częściowych zeznań świadkaT. K.(k. 126 – 127, k. 36, k. 42), opinii sądowo – lekarskich z dnia 25 listopada 2017 r. sporządzonych przez biegłego lek.J. S.(k. 59, k. 60), opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 23 marca 2018 r. sporządzonej przez biegłych lekarzy psychiatrówB. M.iJ. P.(k. 107 – 109), informacjio oskarżonym (k. 62), karty karnej (k. 63 – 65), kart informacyjnych leczenia szpitalnego (k. 45, k. 52).
OskarżonyP. W.(k. 155, k. 56) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Oskarżony wyjaśnił, że nie pamięta zdarzenia, które miało miejsce w dniu 4 listopada 2017 r. około godz. 4:00. Pamięta natomiast, że gdy się obudził, to zorientował się, iż dwa jego zęby są wybite oraz że zniknął jego portfel i telefon. Oskarżony podał, iżT. K.powiedziała mu, że oboje zostali zaatakowani, gdy wyszli z mieszkaniaR. K.i że podczas tego ataku oskarżony został uderzony w twarz. Oskarżony dodał, że rozmawiał też zŁ. J.iA. K., którzy byli świadkami przedmiotowego zdarzenia i osoby te nic mu nie powiedziały, aby to oskarżony miał uderzyć pokrzywdzonych.
Wyjaśnienia oskarżonegoP. W.nie zasługują na wiarę.W świetle zebranych w sprawie dowodów nie ma żadnych wątpliwości, że oskarżony uderzył w twarz zarówno pokrzywdzonegoA. C., jaki pokrzywdzonegoP. D.oraz że kopał po głowie leżącego na ziemiP. D..
Podstawę ustaleń faktycznych stanowią przede wszystkim zeznania pokrzywdzonychP. D.(k. 126, k. 4 – 5, k. 53) iA. C.(k. 140 – 141, k. 11). Z zeznań pokrzywdzonych zgodnie wynika, że gdy w dniu 4 listopada 2017 r. około godz. 4:00 wracali wJ.z Baru uW.,T. K.zapytała ich, czy mają papierosa.A. C.nie podjął zT. K.rozmowy, tylko od razu poszedł w kierunku swojego domu, natomiastP. D.zamienił z nią kilka słów, po czym też ruszył w kierunku swojego domu. Właśnie wtedy przybiegł oskarżonyP. W.i uderzyłP. D.w twarz.P. D.upadł, a oskarżony kopał go po głowie. GdyA. C.ruszył w ich kierunku, wołając, aby oskarżony przestał kopaćP. D., oskarżonyP. W.uderzył pięścią w twarz także iA. C.. W tym miejscu zaznaczyć należy, że w postępowaniu przygotowawczymA. C., po okazaniu mu czterech osób, wśród których znajdował się oskarżonyP. W., rozpoznał go jako sprawcę uderzenia. Rozpoznanie to nastąpiło bez wykazania przez pokrzywdzonego jakichkolwiek wątpliwości w tym względzie.A. C.podał, że jest na 100 % pewny, że uderzył go właśnieP. W.(k. 40 – 41).
Zeznania pokrzywdzonychP. D.iA. C.Sąd uznał za wiarygodne w całości. Są one spójne, logiczne, wzajemnie się uzupełniają i nie ma w nich przejaskrawień, luk bądź nieścisłości, które podważałyby ich wiarygodność.P. D.iA. C.nie mieli żadnego powodu, aby pomawiać oskarżonego o zachowania, które nie miały miejsca.
Sytuacji oskarżonego nie poprawiają zeznania świadkaT. K.(k. 126 – 127, k. 36, k. 42), która jest jego partnerką i matką jego dzieci.
T. K.nie potwierdziła prezentowanej przezP. W.wersji, że została ona zaatakowana przez pokrzywdzonych. Wprawdziew swych pierwszych zeznaniach, złożonych w postępowaniu przygotowawczym w dniu 7 listopada 2017 r. (k. 36),T. W.podała, że przestraszyła się pokrzywdzonych, gdyż jeden z nich miał iść w jej kierunku i coś do niej mówić, ale już w kolejnych zeznaniach, złożonych tego samego dnia, tylko kilka godzin później (k. 42) i w zeznaniach złożonych przed Sądem w dniu 4 kwietnia 2018 r. (k. 126 – 127) podała, że to ona zaczepiła pokrzywdzonych, gdyż chciała papierosa, oni zaś nie wykazywali wobec niej żadnych złych zamiarów,a w związku z czymT. W.nie krzyczała, że potrzebuje pomocy.
T. W.nie potwierdziła też wersji oskarżonego, że pokrzywdzeni go pobili. W swych pierwszych zeznaniach (k. 36)T. W.podała, że nie była świadkiem zajścia pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzonymi. W drugichi trzecich zeznaniach (odpowiednio k. 42 i k. 126 – 127)T. W.przyznała, że była świadkiem tego zdarzenia, ale nie podała, że pokrzywdzeni zaatakowali oskarżonego. Z jej zeznań wynika, że pomiędzy oskarżonym,a pokrzywdzonymP. D.doszło jedynie do szamotaninyi przekleństw, natomiast zajścia pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzonymA. C.nie widziała. Świadek nie potwierdziła wersji oskarżonego, że na skutek zdarzenia z dnia 4 listopada 2017 r. doznał on wyłamania dwóch zębów. Świadek wprawdzie przyznała, że oskarżonemu lała się krew, ale, jak wskazała, mogły one być jedynie naruszone. Nie podała, w jakich okolicznościach mogło do tego dojść, zaznaczyła natomiast, że oskarżony był mocno pijany.
Z zeznańT. W.nadto wynika, iż nie przypomina ona sobie, czy relacjonowała oskarżonemu zdarzenie z dnia 4 listopada 2017 r. (k. 127). Także więc i w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego nie zostały potwierdzone.
Analizując zeznaniaT. W.wyraźnie widać, że nie chciała ona posądzić pokrzywdzonych o zachowanie, które nie miało miejsca (nie potwierdziła wersje oskarżonego, że pokrzywdzeni go pobili), jednocześnie jednak próbowała uchronić oskarżonego – który jest jej partnerem i ojcem jej dzieci – przed odpowiedzialnością karną, sprowadzając zajście do wzajemnej szamotaniny i twierdząc, że nie widziała, czy pokrzywdzony przewrócił się i czy ktoś kogoś kopał. ZeznaniaT. W.Sąd uznał za wiarygodne częściowo. Sąd nie dał jej wiary w tej części, w której umniejszała rolę oskarżonegow przedmiotowym zdarzeniu.T. W., która przyznała, że była na miejscu zdarzenia, dobrze widziała zachowanie się jej partnera i ma pełną świadomość, że było to zachowanie przestępcze.
Niekorzystne dla oskarżonego są też zeznania świadkówA. K.(k. 141, k. 48 – 49) iŁ. J.(k. 141 – 142, k. 46).
ŚwiadekA. K.zeznał, że gdy wyszedł wraz zŁ. J.z mieszkaniaR. K., to zobaczył, jak jedenz pokrzywdzonych leży na ziemi, a oskarżonyP. W.kopie go.A. K.podał, żeT. K.krzyczała do oskarżonego, aby przestał, on jednak tylko odepchnął swoją partnerkę.A. K.zeznał, że drugiego z pokrzywdzonych nie widział, gdyż zaraz wrócił do budynku.
ŚwiadekŁ. J.zeznał, że gdy wyszedł zA. K.z mieszkaniaR. K., to jeden z pokrzywdzonych leżał na ziemi, był skulony i zasłaniał się rękami, a nad nim stał „rozjuszony” oskarżony, który kopał pokrzywdzonego.Ł. J.podał, że mówił oskarżonemu, aby przestał, chciał nawet go przytrzymać, oskarżony jednak nie uspokoił się.Ł. J.wskazał, że drugi z pokrzywdzonych szedłw tym czasie w ich kierunku i mówił, aby nie bić jego kolegi. Dalszej części zajścia świadek nie widział, gdyż wrócił do mieszkania.Ł. J.tłumaczył, że nie chciał brać udziału w tym zdarzeniu, gdyż przebywał na warunkowym przedterminowym zwolnieniu z zakładu karnego.Ł. J.dodał, że nie widział uP. W.żadnych obrażeń, oskarżony był jedynie nerwowy.
Powyższe zeznaniaA. K.iŁ. J.są wiarygodne. Razem z zeznaniami pokrzywdzonych oraz z częściowymi zeznaniamiT. W.tworzą nie budzący wątpliwości stan faktyczny.
Wreszcie sytuacji oskarżonego nie poprawiają zeznania świadkówM. K.(k. 128, k. 24) iK. M.(k. 128). Także bowiem i te zeznania nie pozwalają na przyjęcie, że to oskarżony został zaatakowany przez pokrzywdzonych.
ŚwiadekM. K.zeznał, że nie był świadkiem przedmiotowego zajścia, gdyż w tym czasie już spał, ale później dopytywał się swojej siostryT. K., co się wydarzyło, ona jednak była zestresowana i nic nie powiedziała. W ocenie SąduT. K.dlatego nie chciała opowiedzieć bratu o zdarzeniu, gdyż miała świadomość, że osobą atakującą był jej partner, nie zaś pokrzywdzeni.
ŚwiadekK. M.(k. 128), która w nocy z 3/4 listopada 2017 r. przebywała w mieszkaniuM. K., zeznała, że przedmiotowego zajścia nie widziała, gdyż około północy poszła spać, ale podała, że gdy oskarżonyP. W., śpiący w tym samym mieszkaniu, obudził się, to zachowywał się i wyglądał normalnie, a o zdarzeniu nie mówił nic.
Nie ma żadnych powodów, aby zeznaniomM. K.iK. M.odmówić wiary.
Opinia sądowo – lekarska z dnia 25 listopada 2017 r., sporządzona przez biegłego lek.J. S., a dotyczącaP. D.(k. 59) jest dowodem na to, że wymieniony pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem oraz skrzywienia przegrody nosa, które to obrażenia spowodowały u niego naruszenie czynności narządów ciałai rozstrój zdrowia na czas trwający dłużej dni 7 w rozumieniuart. 157 § 1 k.k.Z kolei opinia sądowo – lekarska z dnia 25 listopada 2017 r., sporządzona przez biegłego lek.J. S., a dotyczącaA. C.(k. 60) dowodzi, że wymieniony pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci złamania kości nosaz przemieszczeniem, skrzywienia przegrody nosa oraz złamania korony zęba nr 12, które to obrażenia spowodowały u niego naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na czas trwający dłużej dni 7 trwający w rozumieniuart. 157 § 1 k.k.W obu opiniach biegły podał, że opisane obrażenia mogły powstać w sposób opisany przez pokrzywdzonych. Obie opinie Sąd uznał za wiarygodne i przydatne w całości. Opinie są zrozumiałei przekonywujące, odpowiadają na pytania zakreślające ich przedmiot i granice, są niesprzeczne i nie rodzą wątpliwości co do ich merytorycznej trafności.
Oskarżony został poddamy badaniu psychiatrycznemu. Wątpliwości dotyczące jego poczytalności zostały w obliczu treści opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 23 marca 2018 r. rozwiane (k. 107 – 109). Biegli lekarze psychiatrzy nie stwierdzili u niego żadnej choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, brak było podstaw do przyjęcia stanu opisanego wart. 31 § 1 lub 2 k.k.Sąd uznał wymienioną opinię za pełną, jasną i rzetelną. Wykonały ją osoby o odpowiednim przygotowaniu teoretycznym i praktycznym.
Czyny oskarżonegoP. W.wyczerpują znamiona przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 91 k.k.
Art. 157 § 1 k.k.stanowi, że kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony wart. 156 § 1, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Przestępstwo stypizowane wart. 157 § 1 k.k.można przypisać takiemu sprawcy, którego działanie spowodowało konkretne urazy, a te z kolei wywołały konsekwencje określone w tym przepisie. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że oskarżonyP. W.uderzył pokrzywdzonych pięścią w twarz, nadto kopał pokrzywdzonegoP. D.po głowie, w wyniku czego pokrzywdzeni doznali obrażeń, które spowodowały u nich naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na czas trwający dłużej dni 7 trwającyw rozumieniuart. 157 § 1 k.k.Tak więc oskarżony bez wątpienia wyczerpał przedmiotowe znamiona czynu zart. 157 § 1 k.k.
Oskarżony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Stwierdzenie zamiaru bezpośredniego możliwe było już na podstawie przedmiotowych okoliczności czynów, w oparciu o sposób działania oskarżonego, bowiem zachowanie to było tego rodzaju, iż jednoznacznie wskazywało na cel, do jakiego oskarżony zmierzał. Biorąc pod uwagę miejsce, w jakie oskarżony zadał uderzenia i kopnięcia oraz ich siłę, nie ma żadnych wątpliwości, iż miał on pełną świadomość co do możliwości powstania daleko idącej krzywdy.
Art. 91 § 1 k.k.stanowi, że jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw,w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonegoo połowę. W przypadku oskarżonegoP. W.warunki określonew powołanym przepisie zostały spełnione.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał oskarżonegoP. W.za winnego popełnienia wyżej opisanych czynów, a stanowiących przestępstwo zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 157 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 37a k.k.skazał go na karę 2 lat ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, w wymiarze po 40 godzin w stosunku miesięcznym.
Zgodnie zart. 37a k.k., jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności, o której mowa w art. 34 § 1a pkt 1 lub 4.
Karę ograniczenia wolności, o której mowa wart. 37a k.k., można orzec w postaci przewidzianej wart. 34 § 1a pkt 1 lub 4, azatem polegającą na: obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne lub potrąceniu od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd.
Granice sądowego uznania przy wymiarze kary wyznaczało zagrożenie ustawowe przewidziane za poszczególne przestępstwa oraz konieczność baczenia na to, by dolegliwość kary nie przekroczyła stopnia winy, by była odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynów i pozwoliła osiągnąć cele zapobiegawcze i wychowawcze, a przy tym odpowiadała potrzebiew zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 53 § 1 k.k.).
„Na stopień winy wpływają wszelkie okoliczności, które decydują o zakresie swobody sprawcy w wyborze i realizacji zachowania zgodnego z prawem. W ocenie tych okoliczności należy mieć na względzie, czy sprawca dokonując zarzuconego mu czynu miał możliwość rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia czynu, biorąc pod uwagę poziom jego rozwoju intelektualnego, emocjonalnego i społecznego, stan wiedzy, doświadczenia, zdolności odbioru bodźców i informacji oraz ich analizy” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie - II Wydział Karny z dnia 14 lutego 2014 r., II AKa 6/14).
Stopień winy oskarżonegoP. W.jest wysoki. Oskarżonyw czasie popełnienia zarzucanych mu czynów był poczytalny, a jego stan psychiczny nie pozostawał zmieniony w sposób lub w stopniu mogącym mieć znaczenie prawne. W opinii sądowo – psychiatrycznej biegli lekarze psychiatrzy stwierdzili, że oskarżonyP. W.nie jest osobą chorą psychiczniew ścisłym tego słowa znaczeniu, ani też upośledzoną umysłowo, w związkuz czym nie mają zastosowania przesłanki zart 31 § 1 i § 2 k.k.Rozpoznano natomiast u niego zespół zależności alkoholowej i zaburzenia osobowości.W oparciu o wymienioną opinię Sąd uznał, że oskarżonyP. W.posiadał predyspozycje, aby postępować zgodnie z porządkiem prawnym. Stwierdzoneu oskarżonego uzależnienie od alkoholu nie wyłącza, ani nie umniejsza jego winy. Skłonność do nadużywania alkoholu jest cechą negatywną i stanowi okoliczność obciążającą w sytuacjach, w których stan nietrzeźwości przyczynia się do zachowań sprzecznych z porządkiem prawnym.
Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego również jest wysoki. Wyznacza go, zaznaczony zachowaniem oskarżonego, charakter i stopień dezaprobaty dla ustanowionego porządku prawnego, sposób wyrażenia tego, rozmiar wyrządzonej pokrzywdzonym krzywdy oraz jego płytka motywacja (oskarżony uderzył pokrzywdzonych tylko dlatego, że jeden z nich zamienił kilka słów z jego partnerką)
Sąd uwzględnił ponadto cele zapobiegawcze i wychowawcze kary. Zapobiegawczy cel polega na tym, by oskarżony nie popełnił ponownie przestępstwa, natomiast cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy oskarżonego zarówno wobec własnego czynu, jak i przestępstww ogóle. Orzeczona kara powinna spełnić też cele w zakresie prewencji ogólnej - kształtowania prawidłowych postaw wśród społeczeństwa.
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych:P. D.iA. C.kwot w wysokości po 2 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Art. 46 § 1 k.k.stanowi, że w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.
W powyższym przepisie chodzi o wyrównanie doznanej w wyniku przestępstwa krzywdy. Chodzi tu o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości) i cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia). Zadośćuczynienie ma na celu złagodzenie tych cierpień.
W niniejszej sprawie pokrzywdzonym bez wątpienia należy się zadośćuczynienie od oskarżonego. Pokrzywdzeni na skutek jego działania doznali obrażeń, które spowodowały u nich naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na czas trwający dłużej dni 7 trwający w rozumieniuart. 157 § 1 k.k.Tak więc były to obrażenia poważne, wiążące się z niemałym rozmiarem negatywnych dolegliwości fizycznych i psychicznych. Obrażenia te uzasadniają przyznanie pokrzywdzonym zadośćuczynienia po 2 000 zł.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 07.11.2017 r., godz. 9.50 do dnia 08.11.2017 r., godz. 13.15, w ten sposób, że przyjął, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dniom kary ograniczenia wolności.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychSąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa, a ponadto na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. P.z Kancelarii AdwokackiejwK.kwotę 516,60 zł tytułem nieuiszczonych kosztów obrony udzielonej z urzędu.
Oskarżony nie ma stałej pracy i utrzymuje się z prac dorywczych. Nie ma też żadnego majątku. Ponieważ ma na utrzymaniu troje dzieci, Sąd uznał, że uiszczenie przez niego kosztów postępowania byłoby dla niego zbyt uciążliwe.

ZARZĄDZENIE
(...).A. P..