Sąd Rejonowy w Biskupcu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 209/18
Data wyroku: 2018-08-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Wilchowska

Sygn. akt I C 209/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 sierpnia 2018 r.
Sąd Rejonowy w Biskupcu I Wydział Cywilny, w składzie:

Przewodniczący:

SSR Katarzyna Wilchowska

Protokolant:

stażysta Samanta Rutyna

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2018 r. wB.
sprawy z powództwa(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.
przeciwkoB. K.
o zapłatę
oddala powództwo.

UZASADNIENIE
Powód(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanejB. K.orazR. K.kwoty 3.176,34 zł, na którą składają się: 1.620,77 zł tytułem należności głównej, 1.465,57 zł tytułem odsetek umownych wyliczonych od dnia 11 października 2011 r. do 27 września 2017 r., 90,00 zł kosztów, opłat i prowizji wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego w skali roku, wynoszącymi na dzień wniesienia pozwu 10,00%, nie więcej niż dwukrotność odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 1620,77 zł od dnia 28 września 2017 r. do dnia zapłaty. Ponadto powód żądał zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu wskazał, że na podstawie ksiąg(...) Bank (...) S.A.stwierdzone zostało, iż na 27 września 2017 r. figuruje w nich wymagalne zadłużenie pozwanego z tytułu umowy pożyczka gotówkowa z ubezpieczeniem nr(...), na co składają się należności wymienione w treści pozwu. Nadto podał, że 4 maja 2017 r. skierował do pozwanych wezwania do zapłaty(pozew k. 2-3).
Referendarz sądowy 12 października 2017 r. wydał nakaz zapłaty, w którym w całości uwzględnił żądanie. Orzeczenie uprawomocniło się w stosunku doR. K.9 czerwca 2018 r.(nakaz zapłaty k. 19).
PozwanaB. K.złożyła sprzeciw zaskarżając nakaz zapłaty w całości wskazując, że nie ma możliwości spłaty roszczenia z uwagi na problemy finansowe oraz spłacanie innych wierzytelności. W uzasadnieniu podała, że nie kwestionuje zawarcia umowy z powodem, jednakże w umowie tej była ona żyrantem, umowę zawierał jej synR. K.(sprzeciw k. 23-26).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW., jako pożyczkodawca 26 października 2010 r. zawarł zB. K.iR. K.umowę pożyczki gotówkowej kwoty 2.218,94 zł o numerze(...)z pakietem ubezpieczeniowym rozszerzonym. Szacunkowy koszt pożyczki wynosił 303,83 zł, zaś roczna stopa oprocentowania - 30,54%.
B. K.zobowiązana była do spłaty pożyczki wraz z odsetkami w 12 ratach miesięcznych, do 26 października 2011 r., w wysokości i terminach ustalonych w planie spłaty, który stanowił integralną część umowy.
(dowód: umowa pożyczki k. 51-55; potwierdzenie uruchomienia pożyczki k. 50; plan spłaty k. 57)
Pismem z 4 maja 2017 r. powód wzywał pozwaną do zapłaty.
Dnia 27 września 2017 r.(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.wystawiła wyciąg z ksiąg rachunkowych nr(...)//2017.

(dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru k. 6-7; wyciąg z ksiąg rachunkowych k. 4)

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo podlegało oddaleniu.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne oraz dokumenty zgromadzone w aktach sprawy.
Pozwana wskazywała, że była poręczycielem pożyczki, z czym nie można się zgodzić. Z umowy pożyczki jasno wynikaB. K.była stroną umowy, tj. jednym z pożyczkobiorców.
Punktem wyjścia rozważań prawnych stało się ustalenie, że pomiędzy stronami zawarta została umowa pożyczki, zaś zgodnie zart. 720 kc, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Pożyczka niewątpliwie jest umową konsensualną, polegającą na zgodnym oświadczeniu woli stron, dającego i biorącego pożyczkę, przez którą dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego pożyczkę, określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić taką samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Sformułowanie "zwrócić" oznacza, że obowiązek oddania pożyczki przez biorącego, zachodzi tylko wtedy, gdy jej przedmiot został wydany przez dającego, a także, że między wydaniem a zwrotem pożyczki upłynął określony czas potrzebny na uczynienie użytku z pożyczonych pieniędzy lub rzeczy (uchw. SN z 4.1.1995 r., III CZP 164/94, OSNC 1995, Nr 4, poz. 62; A. Szpunar, O umowie pożyczki, s. 33-34; także J. Gudowski, [w:] Komentarz, Warszawa 2005, t. II, s. 350).
Zgodnie zart. 221k.c.za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową.
Pozwana zawierając niniejszą umowę była konsumentem, zaś powód udzielił pożyczki w ramach prowadzonej przez siebie działalności.
W niniejszym postępowaniu, zgodnie z nowelizacjąkodeksu cywilnego z dnia 13 kwietnia 2018 r.o zmianieustawy Kodeks cywilnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 1104), która weszła w życie 9 lipca 2018 r., Sąd zobligowany był do zbadania czy nie doszło do przedawnienia dochodzonego przez powoda roszczenia.
Zgodnie z art. 5 ust. 4 wskazanej ustawy, roszczenia przedawnione przysługujące przeciwko konsumentowi, co do których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie podniesiono zarzutu przedawnienia, podlegają z tym dniem skutkom przedawnienia określonym w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Ustawą zmienianą jest zaśkodeks cywilny. Dodano do niegoart. 117 § 21k.c.i zgodnie ze wskazaną normą, po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi.
Zgodnie z planem spłaty załączonym do umowy pożyczki pozwanaB. K.zobowiązana była do jej spłaty w 12 ratach. Termin zapłaty ostatniej raty wyznaczono na 26 października 2011 r.
Art. 117 § 1 k.c.stanowi, iż z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu,§ 2po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia.
Zgodnie z treściąart. 118 k.c.termin przedawnienia wynosi dziesięć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata (brzmienie przepisu sprzed nowelizacji). Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata (zdanie dodane i obowiązujące od 9 lipca 2018 r.).
Jak wynika natomiast z orzeczenia Sądu Najwyższego z 2 kwietnia 2008 r. (III CSK 02/07 wyrok SN, LEX nr 398487) do zastosowania trzyletniego terminu przedawnienia nie jest wymagane, aby obie strony stosunku prawnego, z którego wywodzi się roszczenie majątkowe, prowadziły działalność gospodarczą. Wystarczy, że działalność gospodarczą prowadzi tylko strona dochodząca roszczenia, które wiąże się z tą działalnością.
Roszczenie powoda było przedawnione już w chwili wytaczania o nie powództwa i to przy zastosowaniu przepisów obowiązujących w dacie dokonywania czynności. Jako związane z działalnością gospodarczą (banku), uległo przedawnieniu najpóźniej z dniem 26 października 2014 r. – czyli trzy lata od daty prognozowanej zapłaty ostatniej raty kredytu. Pozew został złożony 4 października 2017 r., a zatem po upływie terminu przedawnienia.
Zgodnie z obowiązują obecnie, przytoczoną powyżej regulacją, w tej sprawie Sąd zastosował do roszczenia przedawnionego, co do którego nie podniesiono zarzutu przedawnienia, przepisykodeksu cywilnegoobowiązujące w dacie orzekania. W tej dacie Sąd zobowiązany już był do uwzględnienia z urzędu faktu wytoczenia przeciwko konsumentowi powództwa o roszczenie w oczywisty sposób przedawnione.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji orzeczenia.