Sąd Okręgowy w Lublinie
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 910/17
Data wyroku: 2018-02-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Okręgowego Dariusz Iskra
Słowa kluczowe: Uchylenie wyroku, Umorzenie postępowania
Podstawa prawna: art, 373 zd. 1 k,p.c.,art. 386 § 3 k.p.c.

Sygn. akt II Ca 910/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 lutego 2018 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący Sędzia Sądu Okręgowego Dariusz Iskra
Protokolant Starszy sekretarz sądowy Krystyna Melchior
po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 roku w Lublinie, na rozprawie
sprawy z powództwaB. (...)(...)
Funduszu(...)z siedzibą wG.
z przeciwkoE. S.
o zapłatę kwoty 4219,17 zł z odsetkami za opóźnienie w wysokości
dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 4220 zł od dnia 26
października 2016 roku do dnia zapłaty
na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Wschód
w Lublinie z siedzibą w Świdniku z dnia 14 czerwca 2017 roku, w sprawie I C
610/17
I. zmienia częściowo zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądza odE. S.na rzeczB. (...)(...)Funduszu(...)z siedzibą wG.kwotę 4019,17 zł (cztery tysiące dziewiętnaście złotych siedemnaście groszy) z odsetkami za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie:
1) od kwoty 4219,17 zł (cztery tysiące dwieście dziewiętnaście złotychsiedemnaście groszy) od dnia 26 października 2016 roku do dnia 9 listopada2016 roku,
2) od kwoty 4019,17 zł (cztery tysiące dziewiętnaście złotychsiedemnaście groszy) od dnia l0 listopada 2016 roku do dnia zapłaty;

II
oddala apelację w części dotyczącej rozstrzygnięcia oddalającegopowództwo o zapłatę kwoty 0,83 zł (osiemdziesiąt trzy grosze) z odsetkami zaopóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od tejkwoty od dnia 26 października 2016 roku do dnia zapłaty;

III
zasądza odE. S.na rzeczB. (...)(...)

(...)Funduszu(...)z siedzibą wG.
kwotę 550 zł (pięćset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztówpostępowania odwoławczego.

Sygn. akt II Ca 910/17

UZASADNIENIE

wyroku
W pozwie z dnia 10 października 2016 roku, wniesionym do Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku w dniu 26 października 2016 roku, powód –B. (...)(...)Fundusz(...)z siedzibą wG.wniósł o zasądzenie od pozwanej –E. S.kwoty 4219,17 zł z odsetkami za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od tej kwoty za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty (k. 2-3v).
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 22 września 2009 roku pozwana zawarła z(...) Bank Spółką Akcyjnąumowę pożyczki gotówkowej numer(...).
Powód wskazał, że wierzytelność wynikająca z umowy z dnia 22 września 2009 roku została sprzedana na rzecz powoda na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności zawartej z(...) Spółką AkcyjnąOddział w Polsce w dniu 27 kwietnia 2012 roku.
Powód wskazał, że w dniu 18 marca 2014 roku zawarł z pozwaną porozumienie. Na podstawie tego porozumienia powód do dnia 31 grudnia 2015 roku naliczał odsetki za opóźnienie w wysokości czterokrotności aktualnej stopy kredytu lombardowego NBP, a od dnia 1 stycznia 2016 roku w wysokości odsetek maksymalnych.
Powód wskazał, że na skutek nieterminowej spłaty zobowiązania wierzytelność wynikająca z porozumienia z dniem 25 sierpnia 2015 roku została postawiona w stan natychmiastowej wymagalności.
Powód wskazał, że łączna wysokość zadłużenia pozwanej na dzień 10 października 2016 roku została stwierdzona dokumentem księgowym w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych powoda i wynosi:
a) 3995,71 zł z tytułu kapitału,
b) 52,75 zł z tytułu odsetek,
c) 170,71 zł z tytułu kosztów.
*
Nakazem zapłaty z dnia 18 listopada 2016 roku Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku nakazałE. S., aby zapłaciłaB. (...)(...)Funduszowi(...)z siedzibą wG.kwotę 4219,17 zł z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 26 października 2016 roku do dnia zapłaty, a także kwotę 942 zł tytułem zwrotu kosztów procesu albo wniosła w tym terminie sprzeciw (k. 28).
*
Od nakazu zapłaty z dnia 18 listopada 2016 roku sprzeciw wniosła pozwana –E. S., zaskarżając nakaz w całości (k. 26-29).
*
W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2017 roku, wniesionym w tym samym dniu do Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku, powód wskazał, że „ogranicza roszczenie o kwotę dokonanej wpłaty w wysokości 200 zł w dniu 09.11.2016 r. (…), cofa roszczenie w tym zakresie i wnosi o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda:
1) 4020 zł tytułem należności głównej
2) Odsetek w wysokości maksymalnej (na podstawie § 5 ust Porozumienia nr 1/2014 r) od:
a) Kwoty 4220 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia 09.11.2016 r.,
b) Kwoty 4020 zł od dnia 10.11.2016 r. do dnia zapłaty
3) Zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa”1 (k. 40-45).
*
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 roku Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku oddalił powództwo (k. 81).
W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 21 września 2009 rokuE. S.zawarła zS. A.(Spółka Akcyjna) z siedzibą wP.Oddział w Polsce z siedzibą wW.umowę (...)o kredyt odnawialny. W dniu zawarcia umowy Bank udzielił pozwanej limitu kredytowego w wysokości 5000 zł.
Sąd Rejonowy ustalił, żeS. B.w dniu 25 czerwca 2010 roku wypowiedział pozwanej przedmiotową umowę z powodu nieterminowej spłaty zobowiązania, a w dniu 27 kwietnia 2012 roku przeniósł wierzytelność na rzeczB. (...)(...)Funduszu(...)wG.w drodze umowy cesji.B. (...)(...)Fundusz(...)wG.zawiadomił pozwaną o przelewie wierzytelności oraz wezwał ją do zapłaty. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Sąd Rejonowy ustalił, że na kwotę dochodzoną pozwem składa się:
- kapitał w wysokości 3995,71 zł,
- odsetki w wysokości 52,75 zł oraz
- koszty w wysokości 170,71 zł.
Sąd Rejonowy wskazał, że materialną podstawę roszczenia powoda stanowi przepisart. 353 § 1 k.c., a także, że do umowy zawartej przezE. S.z pierwotnym wierzycielem mają zastosowanie przepisyustawy z dnia 20 lipca 2001 roku o kredycie konsumenckim(Dz. U. Nr 100 z 2001 roku, poz. 1081 ze zm.).
Sąd Rejonowy uznał, żeB. (...)(...)Fundusz(...)z siedzibą wG.nabył wierzytelność w stosunku doE. S.i dlatego też mógł domagać się zapłaty tej wierzytelności od pozwanej.
Sąd Rejonowy uznał, że pozwana skutecznie podniosła zarzut przedawnienia roszczenia. Termin przedawnienia roszczenia powoda wynosił trzy lata, jako roszczenia związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Umowa została wypowiedziana w dniu 25 czerwca 2010 roku i od tego dnia zaczął też biec termin przedawnienia roszczenia wobec pozwanej. Pozwana nie zrzekła się skorzystania z prawa podniesienia zarzutu przedawnienia roszczenia. W dniu zawarcia porozumienia zobowiązanie pozwanej było stosunkiem przedawnionym.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach procesu Sąd Rejonowy wskazał przepisyart. 98 § 1 i 3 k.p.c.
*
Od wyroku z dnia 14 czerwca 2017 roku apelację wniósł powód, reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
„1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 123 § 1 pkt. 2 KC, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że dobrowolne wpłaty pozwanego na rzecz strony powodowej nie mają charakteru uznania niewłaściwego, a tym samym nie przerwały biegu terminu przedawnienia roszczeń powoda wynikającego z zawartej przez pozwaną z poprzednim wierzycielem umowy kredytu nr(...)z dnia 22.09.2009 r., gdy tymczasem z zestawienia wszystkich wpłat pozwanej wynika, że jej wolą była spłata zadłużenia, wynikającego z zawartej przez pozwaną z poprzednim wierzycielem umowy kredytu nr(...);
2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
a)art. 233 § 1 k.p.c.polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w sprzecznym z zasadami logicznego wnioskowania i zasadami doświadczenia życiowego uznaniu przez sąd, że wpłaty pozwanej wskazane w dowodzie zaoferowanym przez powoda w rozliczeniu zadłużenia nie zostały dokonane tytułem spłaty zadłużenia, wynikającego z zawartej przez pozwaną z poprzednim wierzycielem umowy kredytu nr(...)z dnia 22.09.2009 r. i nie przerwały biegu terminu przedawnienia roszczenia;
b)art. 328 k.p.c.§ 2poprzez całkowite pominięcie w ocenie dowodowej wpłat widocznych w rozliczeniu wierzytelności, co miało istotny wpływ na wynik w sprawie”.
Powód wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku i:
a) orzeczenie zgodnie z żądaniem pozwu;
b) zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych za I i II instancję;
względnie o:
uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji pozostawiając temu sądowi orzeczenia o kosztach postępowania za obie instancje”2 (k. 103-109).
÷
W odpowiedzi na apelacjęE. S.wniosła o:
„I. oddalenie apelacji jako oczywiście bezzasadnej,
II. nieuwzględnienie przedstawionych wniosków dowodowych jako spóźnionych,
III. wzajemne zniesienie kosztów postępowania” (k. 14-142).
÷
Na rozprawie apelacyjnej strony nie zajęły stanowisk.
*
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 roku Sąd Okręgowy w Lublinie postanowił:
I. odrzucić apelację w części obejmującej wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów procesu za pierwszą instancję;
II. uchylić zaskarżony wyrok w części oddalającej powództwo o zapłatę kwoty 199,17 zł z odsetkami za opóźnienie od tej kwoty od dnia 10 listopada 2016 roku do dnia zapłaty i w tym zakresie umorzyć postępowanie w sprawie (k. 150).
*
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja powoda jest w przeważającej części zasadna, chociaż częściowo z innych względów niż podniesione w jej treści jako zarzuty apelacyjne.
Przepisart. 378 § 1 cz. 1 k.p.c.stanowi, że sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji.
Przepisart. 382 k.p.c.stanowi, że sąd drugiej instancji orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym.
Z zebranego w sprawie materiału procesowego, w szczególności z zebranego w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji materiału dowodowego, jednoznacznie wynika, że w dniu 30 marca 2014 rokuB. (...)(...)Fundusz(...)z siedzibą wG.iE. S.zawarli umowę zatytułowaną „POROZUMIENIE nr(...)z dnia 18.03.2014 r.”. W umowie tej opisana została umowa pożyczki z dnia 22 września 2009 roku zawarta międzyE. S.a(...) Bank Spółką Akcyjną, umowa przelewu wierzytelności zawarta przez pierwotnego wierzyciela iB. (...)(...)Fundusz(...)z siedzibą wG., a także wierzytelność będąca przedmiotem przelewu; wskazano, że na wierzytelność tę składają się:
a) kapitał w kwocie 4957,31 zł,
b) odsetki za okres od dnia wymagalności do dnia zapłaty, które na dzień 18 marca 2014 roku wynoszą 3375,49 zł, oraz
c) koszty obsługi zadłużenia w kwocie 226,42 zł.
W treści umowyE. S.oświadczyła, że uznaje swój dług wynikający z wierzytelności opisanej w § 1 ust. 1 i 2 umowy, a także, że wyraża zgodę na poniesienie kosztów „obsługi Porozumienia” w kwocie 171,18 zł i prowizji za sporządzenie „Porozumienia” w kwocie 256,78 zł.
W § 2 ust. 1 umowy strony zawarły postanowienie, że „do kwoty kapitału, o której mowa w § 1 ust. 2 doliczają zaległe odsetki, o których mowa w § 1 ust. 2 obliczone na dzień 18.03. 2014 r. i powstałą w ten sposób kwotę 8.332,80 zł (zwaną dalej kapitałem) oprocentowują odsetkami umownymi w wysokości 16,00 % w skali roku, liczonymi od dnia 19.03.2014 r. do dnia zapłaty”3.
W postanowieniach zawartych w § 2 ust. 2-5 strony zawarły dalsze uzgodnienia dotyczące odsetek.
W § 3 ust. 1 umowy strony zawarły postanowienie, w którymE. S.zobowiązała się do zapłaty należności opisanych w § 1 ust. 2 i 4 umowy, z uwzględnieniem kapitalizacji odsetek dokonanej w § 2 ust. 1 umowy, z odsetkami umownymi, o których mowa w § 2 ust. 1 i 2 umowy.
W § 4 umowy strony zawarły postanowienia dotyczące wysokości rat, terminów ich płatności, sposobu płatności oraz zasad zaliczania wpłat.
W § 5 umowy strony zawarły postanowienia dotyczące skutków opóźnienia w zapłacie umówionych należności, a w § 6 umowy postanowienia dotyczące możliwości wcześniejszej całkowitej lub częściowej spłaty zadłużenia (k. 46-47).
Umowa z dnia 30 marca 2014 roku została zawarta na wniosekE. S.złożony w dniu 30 marca 2014 roku (k. 48).
W dniu 24 listopada 2014 rokuB. (...)(...)Fundusz(...)z siedzibą wG.iE. S.zawarli umowę zatytułowaną „ANEKS nr (...)z dnia 12.11.2014 r. do porozumienia nr(...)z dnia 18.03.2014 r.” (k. 49-50).
W umowie zawartej w dniu 24 listopada 2014 roku strony dokonały zmian we wcześniejszej umowie, dotyczących między innymi wysokości odsetek umownych od kapitału i kosztów, wysokości kosztów „obsługi porozumienia”, ilości rat, wysokości rat, terminów płatności rat.
Umowa z dnia 24 listopada 2014 roku została zawarta na wniosekE. S.złożony w dniu 24 listopada 2014 roku (k. 51).
Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Sąd Rejonowy pominął fakt zawarcia wymienionych wyżej umów oraz treść tych umów.
Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji jest w omawianym zakresie bardzo lakoniczne, a przy tym niejasne i częściowo wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony Sąd Rejonowy wskazuje, że uznał za wiarygodne zeznaniaE. S.co do tego, że pozwana zawarła porozumienie dotyczące spłaty zadłużenia (s. 4 i 5 uzasadnienia), a z drugiej strony, odwołując się do dokumentu znajdującego się na karcie 46 akt sprawy, Sąd Rejonowy wypowiada się na temat „oświadczenia pozwanej z dnia 18 marca 2014 roku” (s. 9 uzasadnienia), co w kontekście wcześniejszych rozważań tego Sądu może nasuwać wniosek, że czynność pozwanej z dnia 30 marca 2014 roku Sąd Rejonowy traktuje jako czynność jednostronną.
Całkowicie błędne jest przy tym stanowisko Sądu pierwszej instancji, że „zobowiązanie powoda nie istniało, wobec wypowiedzenia umowy w dniu 25 czerwca 2010 roku”. O ile można uznać określenie „zobowiązanie powoda” za oczywistą omyłkę, gdyż w tym kontekście pojęcie „zobowiązania” odnosiło się do obowiązku pozwanej4, o tyle należy wskazać, że sam fakt wypowiedzenia umowy kredytowej przez pierwotnego wierzyciela nie oznacza, że zobowiązanie wynikające z tej umowy przestało istnieć.
Powyższe ustalenia jednoznacznie wskazują, że w dniu 30 marca 2014 roku strony zawarły umowę, która miała charakter nie tylko umowy ustalającej istnienie i zakres długu pozwanej (wierzytelności powoda), ale zawierała wyraźne i jednoznaczne postanowienia, w których pozwana zobowiązała się spełnić świadczenia pieniężne odpowiadające wierzytelnościom powoda, zarówno nabytym w wyniku przelewu od pierwotnego wierzyciela, jak i całkiem nowym wierzytelnościom powoda wynikającym właśnie z umowy z dnia 30 marca 2014 roku (na przykład z tytułu kosztów, czy prowizji).
Podobny charakter miała umowa z dnia 24 listopada 2014 roku, w której strony dokonały częściowej zmiany postanowień umowy z dnia 30 marca 2014 roku.
Zawarcie umowy w dniu 30 marca 2014 roku, w którejE. S.zobowiązała się do zapłaty wierzytelności nabytych przez powoda w drodze przelewu, a przy tym na częściowo nowych warunkach, jednoznacznie wskazuje, że w zakresie objętym tą umową pozwana zrzekła się korzystania z zarzutu przedawnienia.
Zrzeczenie się korzystania z zarzutu przedawnienia może być wyrażone przez każde zachowanie się dłużnika, które ujawnia jego wolę w tym zakresie w sposób dostateczny5. Zawarcie umowy, w której dłużnik zobowiązuje się względem wierzyciela spełnić świadczenie, w zakresie którego roszczenie o spełnienie świadczenia uległo przedawnieniu, jest równoznaczne ze zrzeczeniem się korzystania z zarzutu przedawnienia. Umowa, w której dłużnik zobowiązuje się zaspokoić przedawnione roszczenie, zawiera tym samym oświadczenie dłużnika o zrzeczeniu się korzystania z zarzutu przedawnienia. Przyjęcie na siebie w umowie z wierzycielem obowiązku zaspokojenia przedawnionego roszczenia jest równoznaczne ze zrzeczeniem się korzystania z zarzutu przedawnienia.
W związku z powyższym należy uznać, że nawet gdyby w dniu 30 marca 2014 roku roszczenia o spełnienie świadczeń wynikających z wierzytelności objętą umową zawartą w tym dniu były przedawnione, to i tak w zakresie objętym zawartą umową nastąpiło zrzeczenie się korzystania przez dłużnika z zarzutu przedawnienia.
Do chwili wniesienia pozwu w rozpoznawanej sprawie roszczenia o spełnienie świadczeń dochodzonych przez powoda nie uległy przedawnieniu.
Okoliczność, że po zawarciu umów z powodem pozwana dokonywała wpłat na poczet wierzytelności objętych tymi umowami, stanowi przejaw wykonywania przez pozwaną zawartych z powodem umów. Ponieważ do chwili wniesienia pozwu dochodzone pozwem roszczenia nie uległy przedawnieniu, nie ma w sprawie istotnego znaczenia okoliczność, czy wpłaty dokonywane przez pozwaną w wykonaniu umów zawartych z powodem mogą stanowić w okolicznościach sprawy przejaw uznania niewłaściwego roszczeń dochodzonych przez powoda, czy też nie.
÷
Sąd Okręgowy oddalił wnioski dowodowe powoda zawarte w apelacji, gdyż z całą pewnością wnioski te mogły zostać już zgłoszone w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.
Ubocznie należy wskazać, że okoliczności faktyczne, których te wnioski miały dotyczyć, były bezsporne w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2017 roku powód wskazał daty i kwoty wpłat dokonywanych przez pozwaną (k. 42-44).
Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2017 roku pozwana przyznała, że od 2014 roku dokonywała na rzecz powoda wpłat kwot wynikających z umowy zawartej w 2014 roku, a co do pozostałych twierdzeń powoda w tym zakresie pozwana nie wypowiedziała się. Na podstawieart. 230 k.p.c.należało zatem uznać za przyznane wskazane wyżej fakty wynikające z twierdzeń powoda.
÷
Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.Sąd Okręgowy zmienił częściowo zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził odE. S.na rzeczB. (...)(...)Funduszu(...)z siedzibą wG.kwotę 4019,17 zł z odsetkami za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie:
1) od kwoty 4219,17 zł od dnia 26 października 2016 roku do dnia 9 listopada 2016 roku,
2) od kwoty 4019,17 zł od dnia 10 listopada 2016 roku do dnia zapłaty.
Zasądzona kwota obejmuje należności dochodzone przez powoda w pozwie, pomniejszone o kwotę 200 zł zapłaconą przez pozwaną już po wniesieniu pozwu.
Pozwana nie kwestionowała wysokości dochodzonych przez powoda wierzytelności i ich podstaw faktycznych.
Kwotę 4019,17 zł należało zasądzić z odsetkami za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie:
1) od kwoty 4219,17 zł od dnia 26 października 2016 roku do dnia 9 listopada 2016 roku,
2) od kwoty 4019,17 zł od dnia 10 listopada 2016 roku do dnia zapłaty.
Podstawę prawną zasądzenia odsetek za fakt opóźnienia stanowił przepisart. 481 § 1 k.c., natomiast wysokość odsetek za fakt opóźnienia Sąd Okręgowy przyjął w oparciu o postanowienia umowne określające wysokość tych odsetek na poziomie odsetek maksymalnych (§ 5 ust. 3 umowy). Zgodnie z przepisemart. 481 § 21k.c., maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie).
*
Apelacja powoda jest bezzasadna w części dotyczącej rozstrzygnięcia oddalającego powództwo o zapłatę kwoty 0,83 zł z odsetkami za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od tej kwoty od dnia 26 października 2016 roku do dnia zapłaty i w związku z tym w tej części podlega oddaleniu na podstawieart. 385 k.p.c.
W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2017 roku powód podniósł, że po wniesieniu pozwu, a mianowicie w dniu 9 listopada 2016 roku, pozwana dokonała zapłaty kwoty 200 zł na rzecz powoda z tytułu wierzytelności dochodzonej pozwem. Powód nie ograniczył jednak żądania pozwu o tę kwotę, ale w rzeczywistości jedynie o kwotę 199,17 zł z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 10 listopada 2016 roku do dnia zapłaty. W zakresie, w jakim powód popierał nadal żądanie zapłaty kwoty 0,83 zł, powództwo było bezzasadne.
W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2017 roku powód rozszerzył również żądanie pozwu, wnosząc o zapłatę odsetek w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 0,83 zł od dnia 26 października 2016 roku do dnia zapłaty.
W pozwie powód wnosił o zapłatę odsetek od kwoty 4219,17 zł od dnia wniesienia pozwu, to jest od dnia 26 października 2016 roku, do dnia zapłaty, natomiast w piśmie procesowym z dnia 20 marca 2017 roku wniósł o zasądzenie odsetek od kwoty 4220 z od dnia wniesienia pozwu do dnia 9 listopada 2016 roku oraz od kwoty 4020 zł od dnia 10 listopada 2016 roku do dnia zapłaty (k. 41).
Z powyższego zestawienia wynika, że w piśmie procesowym z dnia 20 marca 2017 roku powód wniósł o zasądzenie odsetek w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 0,83 zł od dnia 26 października 2016 roku do dnia zapłaty, których wcześniej nie wnosił w pozwie. Żądanie zapłaty z tego tytułu jest oczywiście bezzasadne, gdyż skoro powodowi nie przysługiwało roszczenie o zapłatę kwoty 0,83 zł, to tym samym nie mogło powstać roszczenie o zapłatę odsetek za opóźnienie w zapłacie tej kwoty.
*
Na podstawieart. 100 zd. 1 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.Sąd Okręgowy zasądził odE. S.na rzeczB. (...)(...)Funduszu(...)z siedzibą wG.kwotę 550 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.
W związku z tym, że apelacja powoda została uwzględniona prawie w całym zakresie zaskarżenia, należało włożyć na pozwaną obowiązek zwrotu powodowi wszystkich kosztów postępowania odwoławczego. Koszty te obejmują:
a) opłatę od apelacji – 100 zł (k. 128),
b) wynagrodzenie pełnomocnika procesowego – 450 zł, ustalone według stawki minimalnej na podstawie § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 – tekst jednolity).
*
Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych wyżej przepisów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.
1 Przytoczono dosłowne brzmienie stanowiska powoda.
2 Przytoczono dosłowne brzmienie zarzutów i wniosków apelacyjnych.
3 Przytoczono dosłowne brzmienie postanowienia umownego z zachowaniem zastosowanej w umowie interpunkcji.
4 Chyba że Sądowi Rejonowemu chodziło o wskazanie na zobowiązanie, jako na stosunek prawny między stronami.
5 Por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 6 lutego 2012 roku, III CSK 208/11, OSNC – ZD 2013 nr C, poz. 51.