Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 116/18
Data wyroku: 2018-02-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adrianna Kłosowska

Sygn. akt:X K 116/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 lutego 2018 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku, X Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Adrianna Kłosowska
Protokolant: Mateusz Patelczyk
pod nieobecność Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.
po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na posiedzeniu
sprawyA. R. (1), synaL.iU.z domuK.,ur. (...)wŚ.,PESEL (...)
oskarżonego o to, że :
w dniu 4 listopada 2017 roku wG.naul. (...)prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny markiO. (...)onr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości, co potwierdziło badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem AlcoQuant z wynikiem I – badanie: 0,28 mg/l, II badanie 0,32 mg/l, następnie poddany badaniu urządzeniem typu Alkometr A 2.0 z wynikiem I - badanie 0,26 mg/l, II badanie 0,26 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,
tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.

I
ustalając, iż oskarżonyA. R. (2)dopuścił się popełnienia czynu opisanego aktem oskarżenia, to jest występku zart. 178a § 1 kki uznając, iż wina oskarżonego jak i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, na podstawieart. 66 § 1 i § 2 kkw zw. zart. 67 § 1 kkwarunkowo umarza postępowanie karne na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok;

II
na podstawieart. 67 § 3 kkw zw. zart. 39 pkt 3 k.k.orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku;

III
na podstawieart. 63 § 4 k.k.zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonego w punkcie II wyroku środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 4 listopada 2017r. do dnia 15 lutego 2018r.

IV
na podstawieart. 67 § 3 kkw zw. zart. 39 pkt 7 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 2.000 (dwóch tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

V
na podstawie art. 7 ustawy z 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) orazart. 626 § 1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.iart. 629 k.p.k.wymierza oskarżonemu 100 zł (sto złotych) tytułem opłaty i zasądza od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 100 zł (sto złotych).

Sygn. akt: X K 116/18

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W godzinach nocnych z 3 na 4 listopada 2017r.A. R. (2)spożywał w domu alkohol w postaci piwa, łącznie wypił 4 piwa, ostatnie z domieszką rumu.
W dniu 4 listopada 2017 roku w godzinach rannych, około 6.40,A. R. (2)wyjechał z żoną samochodem markiO. (...)onr rej. (...)na zakupy. Jadącul. (...)wG.około godz. 7.48A. R. (2)został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy policji i poddany badaniom na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniemA.6020(...)o godzinie 7.48 i 8.03 z wynikiem badania I: 0,28 mg/l, badanie II z wynikiem: 0,32 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a następnie dwukrotnym badaniom przy użyciu Alkometr A2.0 o godz. 8.34 i 8.45 z wynikami badań: I wynik: 0,26 mg/l, II badanie wynik: 0,26 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Dowody: protokół zatrzymania k. 2; wyjaśnienia oskarżonego k. 23-26; protokół badania stanu trzeźwości k. 5-9, zeznania świadkaA. G.k. 14-15, zeznania świadkaD. D. (1)k. 17-18;

Wyjaśniając w toku postępowania przygotowawczegoA. R. (2)oświadczył, iż rozumie treść stawianego mu zarzutu iprzyznaje siędo popełnienia zarzucanego mu czynu. Jednocześnie oskarżony przytoczył okoliczności popełniania czynu zabronionego, w całości zgodne z poczynionymi przez Sąd ustaleniami.
Z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia wynikający zart. 424 § 1 k.p.k.odstąpiono od cytowania całości wyjaśnień odstępując do wskazanych poniżej kart akt postępowania.

Vide: wyjaśnienia oskarżonej k. 23-25

A. R. (2)ma wykształcenie średnie, jest technikiem elektronikiem. Jest żonaty, ma dorosłego syna. Pracuje jako brygadzista, osiągając z tego tytułu dochód w wysokości 2.640 zł miesięcznie. Oskarżony choruje na łuszczycę, ma problemy z sercem, leczył się neurologicznie z uwagi na schorzenie kręgosłupa, ma niedowład lewej nogi. Nie był leczony psychiatrycznie, ani odwykowo. Nie był uprzednio karany.

Dowody: dane osobopoznawcze k. 23-24; dane o karalności k. 79.

Sąd zważył, co następuje:

W świetle wszystkich przeprowadzonych i ujawnionych w toku postępowania dowodów zarówno wina, jak i okoliczności popełnienia zarzucanegoA. R. (2)przestępstwa nie budzą wątpliwości. Poddając analizie wskazane wyżej dowody, Sąd doszedł do przekonania, że są one spójne, wewnętrznie niesprzeczne, a nadto nawzajem się uzupełniają, tworząc logiczny układ faktów jednoznacznie wskazujący na sprawstwo oskarżonego.
W przedmiotowej sprawie w pełni wartościową podstawę ustaleń faktycznych stanowią w ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego, który przyznał się do winy.A. R. (2)wskazał przy tym, iż spożywał alkohol dzień wcześniej, rano czuł się dobrze i rozpoczął jazdę samochodem, a następnie został zatrzymany do kontroli drogowej i poddany badaniom na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu.
Wyjaśnienia te korespondują z relacjamiA. G.iD. D. (2), funkcjonariuszy policji, którzy przeprowadzali kontrolę drogową. Zeznania te wraz z wyjaśnieniami oskarżonego tworzyły spójną i logiczną całość, wspartą dodatkowo zgromadzonymi w sprawie dokumentami, w szczególności protokołami badania stanu trzeźwości. W konsekwencji również i one uznane zostały za miarodajny dowód w sprawie.
Sąd nie znalazł również podstaw do zakwestionowania autentyczności dokumentów w postaci: danych o karalności, danych osobo poznawczych, protokołów badania stanu trzeźwości. Brak w sprawie innych dokumentów, które mogłyby podważyć autentyczność wymienionych, bądź też zakwestionować ich autorstwo i treści w nich zawarte. Mając ponadto na uwadze zgodność danych wynikających z powyższych dokumentów z treścią zeznań świadka oraz wyjaśnień oskarżonego, brak było podstaw do zakwestionowania wiarygodności wskazanych dowodów.
W myśl przepisuart. 178a § 1 k.k.karze podlega ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Za tak opisany czyn na gruncie powołanego przepisu sprawcy wymierzyć można grzywnę, karą ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2. Definicji stanu nietrzeźwości dostarcza natomiastart. 115 § 16 k.k.zgodnie z którym zachodzi on wówczas, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 ‰ albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, iż oskarżony wyczerpał swoim działaniem znamiona czynu zabronionego stypizowanego wart. 178a § 1 k.k.poprzez prowadzenie w dniu 4 listopada 2017 roku wG.znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził w ruchu lądowym samochód markiO. (...)nr rej. (...).
Mając na uwadze okoliczności dotyczące popełnienia czynu zarzucanegoA. R. (2), jak również jego właściwości, warunki osobiste i dotychczasowy sposób życia, Sąd rozważył, czy w niniejszej sprawie uzasadnione jest zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego.
Na wstępie należy stwierdzić, iż warunki formalne warunkowego umorzenia postępowania zostały spełnione. Przestępstwo zarzucone oskarżonemu jest zagrożone karą pozbawienia wolności nie przekraczającą 5 lat. Ponadto, oskarżony nie był dotychczas karany za przestępstwo umyślne.
Zgodnie z treścią przepisuart. 66 § 1 k.k., Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
W ocenie Sądu, zarówno stopień społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił sięA. R. (2), jak i stopień jego zawinienia, nie są znaczne, a jak zostało to wyżej wskazane – okoliczności jego popełnienia, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień samego oskarżonego przyznającego się do winy, nie budzą wątpliwości. Ustalając stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, Sąd, w kontekście dyrektywy sformułowanej w treściart. 115 § 2 k.k., uwzględnił między innymi sposób i okoliczności popełnienia czynu oraz rodzaj naruszonych reguł ostrożności.A. R. (2)spożywał alkohol dzień wcześniej, stan jego nietrzeźwości nieznacznie przekroczył dolną granicę zawartości alkoholu we krwi. Żaden z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie wskazuje również, aby spowodował znaczne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym techniką lub taktyką jazdy w inkryminowanym czasie.
Sąd analizując okoliczności niniejszej sprawy miał również na względzie dotychczasowy sposób życia oskarżonego oraz jego postawę po popełnieniu czynu zabronionego.A. R. (2)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Jest on nadto osobą starszą, aktywną zawodowo i co istotne, nie był uprzednio karany. Powyższe zdaniem Sądu wskazuje na nienaganny tryb dotychczasowego życiaA. R. (1)i uzasadnia przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania, będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
Uznając zatem w świetle powyższego, że wina oskarżonego jak i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, Sąd na podstawieart. 66 § 1 i § 2 k.k., warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwkoA. R. (2). Na podstawieart. 67 § 1 k.k.Sąd określił przy tym długość okresu próby na jeden rok uznając, iż taki właśnie czas będzie niezbędny i wystarczający do zweryfikowania prognozy co do sposobu postępowania oskarżonego, stanowiącej istotną przesłankę wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Sąd orzekł także, w oparciu o treśćart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 3 k.k.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. W ocenie Sądu, dla określenia czasu obowiązywania oraz zakresu tego środka karnego istotnym było zarówno to, iż oskarżony miał do przejechania krótki odcinek drogi, jak i to, że stężenie alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu nieznacznie przekroczyło wartość wskazaną wart. 115 § 16 k.k.W konsekwencji powyższego należało przyjąć, iż zasadnym będzie przyjęcie minimalnego okresu obowiązywania zakazu, tj. 1 roku. Podkreślenia wymaga bowiem fakt, iż oskarżony oświadczył, że korzysta z samochodu w pracy, choruje na łuszczycę i serce, musi dojeżdżać w związku z tym do lekarza, ma także problemy z kręgosłupem i niedowład lewej nogi, zaś jego żona nie ma prawa jazdy. Dlatego też Sąd uznał, że orzeczenie wobec niego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres dłuższy, z uwagi na wiek i stan zdrowia oskarżonego, zbyt mocno utrudniłoby mu codzienne funkcjonowanie. Nadto z uwagi na skruchę wyrażoną przez oskarżonego oraz deklarację, że taka sytuacja nie powtórzy się, zakaz w takim wymiarze będzie wystarczający.
Na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd zaliczył w oparciu oart. 63 § 4 k.k.okres rzeczywistego stosowania tego środka od dnia zatrzymania prawa jazdy, tj. 4 listopada 2017r. do dnia wyrokowania, tj.15 lutego 2018r.
Mając na uwadze treśćart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 3 k.k.Sąd zastosował także wobec oskarżonego środek karny w postaci zobowiązania oskarżonego do uiszczenia świadczenia pieniężnego w wysokości 2.000 zł (ustalonej w oparciu o możliwości zarobkowe oskarżonego) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej uznając, że wyższa kwota byłaby niewspółmierna zarówno do zarobków oskarżonego i jego sytuacji majątkowej oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu.
Nadto Sąd na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.w zw. zart. 629 k.p.k.,art. 616 § 1 i 2 k.p.k.oraz na podstawieart. 1 i art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 100 zł. Sąd uznał bowiem, iż nie ma podstaw do zwolnienia oskarżonego od obowiązku poniesienia tych kosztów. Sąd przy rozstrzyganiu tej kwestii kierował się ogólną zasadą sprawiedliwego postępowania, zgodnie z którą każdy, kto przez swoje zawinione zachowanie spowodował wszczęcie postępowania karnego, zobowiązany jest do poniesienia jego kosztów.A. R. (2)jest osobą czynną zawodowo i posiadającą stały miesięczny dochód, co w ocenie Sądu pozwala mu na poniesienie w/w kosztów, które nie są wysokie.