Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 734/18
Data wyroku: 2018-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosław Kędzierski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 1 k.k. i inne

Sygn. aktIV Ka 734/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2018 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Mirosław Kędzierski
Protokolant Olga Szałapska
przy udziale Ewy Tomaszewskiej - prokuratora Prokuratury Rejonowej w Inowrocławiu
po rozpoznaniu dnia 19 września 2018 r.
sprawyR. K.s.K.iM.ur. (...)wI.
oskarżonego zart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 178a § 4 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu
z dnia 19 kwietnia 2018 r.  sygn. akt II K 16/18

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciąża Skarb Państwa.

Sygn. aktIII Ka 734/18

UZASADNIENIE
R. K.oskarżony został o to, że :

I
9 maja 2016r. wI.przyul. (...), w sposób umyślny naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki(...)nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem : I próba 0,81 gm/l, II próba 0,79 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu , podczas wykonywania manewru skrętu w prawo na skrzyżowaniu, przekroczył oś jezdni i zjechał na przeciwny pas ruchu, uderzając w prawidłowo jadącego z przeciwka rowerzystęJ. W., który na skutek zderzenia doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości jarzmowej lewej, złamania kości skroniowej lewej, złamania podstawy i łuku kręgu C7 po stronie prawej, rany tłuczonej małżowiny usznej lewej, krwiaka podczepcowego w okolicy ciemieniowo-skroniowo-czołowej lewej, otarcia naskórka twarzy po stronie lewej, krwiaka powieki górnej i dolnej oka lewego, które to obrażenia ciała naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządów na okres przekraczający 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio prawomocnie skazanym za przestępstwo określone wart.178a§1 kkwyrokiem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z 17 czerwca 2010r. sygn. akt VI K 639/10 , tj. o czyn zart.177§1 kkw zw. zart.178§1 kkw zw. zart.11§2 kk;

II
9 maja 2016r. wI.ul. (...)kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki(...)nr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości z wynikami I próba 0,81 mg/l, II próba 0,79 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu , przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio prawomocnie skazanym za przestępstwo określone wart.178a§1 kkwyrokiem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z 17 czerwca 2010r. sygn. akt VI K 639/10 , tj. o czyn zart.178a§4 kk.

Wyrokiem z 19 kwietnia 2018r. Sąd Rejonowy w Inowrocławiu w sprawie II K 16/18 oskarżonegoR. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanego jemu czynu opisanego wpkt Itj. występku zart.177§1 kkw zw. zart.178§1 kki za to na podstawie tych przepisów wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności ; nadto uznał oskarżonego za winnego czynu opisanego wpkt IItj. występku zart.178a§4 kki za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart.85§1 i 2 kk,art.86§1 kkpołączył orzeczone wobec oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności wymierzając mu łączną karę pozbawienia wolności w rozmiarze 10 miesięcy; na podstawieart.43a§2 kkorzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 10.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; na podstawieart.42§3 kkorzekł względem oskarżonego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; na podstawie art.,624§1 kpkzwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaś wydatkami obciążył Skarb Państwa.
Apelacje od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego.
Zaskarżył wyrok w części, tj. w zakresie punktów 1-5 orzeczenia, w zakresie rozstrzygnięcia o karze.
Na podstawieart.427§2 kpkiart.438 pkt 4 kpkwyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność (surowość) wymierzonych oskarżonemu jednostkowych kar pozbawienia wolności (pkt 1 i 2 wyroku) oraz wymierzonej oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności, sprowadzającą się do ustalenia, iż czyn oskarżonego wymagał surowej reakcji karnej i wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wysokości po 6 miesięcy i brak uznania, że dostrzeżone okoliczności łagodzące (skrucha, pojednanie z pokrzywdzonym, zadośćuczynienie) przemawiają za wymierzeniem oskarżonemu kary w najniższym możliwym rozmiarze; a wymierzenie oskarżonemu łącznie kary izolacyjnej w wymiarze 10 miesięcy skutkuje uznaniem, że kara wymierzona jest nieadekwatna do stopnia jego zawinienia.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawieart.427§1 kpkw zw. zart.437§2 kpkwniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu jednostkowych kar w minimalnym rozmiarze i wymierzenie kary łącznej za zasadzie pełnej absorpcji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy jest bezzasadna i na uwzględnienie nie zasługiwała.
Sąd Okręgowy nie podziela bowiem zarzutu o rażącej niewspółmierności orzeczonej kary wymierzonej oskarżonemu.
Jako podstawę odwoławczą, określoną wart.438 pkt.4 kpkustawodawca traktuje tylko taką niewspółmierność kary, która ma charakter rażący. Nie chodzi więc o każdą różnicę między karą wymierzoną, a karą którą należałoby wymierzyć, ale o różnicę o charakterze zasadniczym. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1995r. wyraził pogląd, że nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (sygn. akt II KRN 198/94 OSP 1995 nr 6, poz.18).
Zatem rażąca niewspółmierność kary o jakiej mowa wart.438 pkt 4 kpkzachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica między karą wymierzoną przez sąd I instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart.53 kkoraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu najwyższego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1973r. III KR 254/73 OSNPG 1974, nr 3-4, poz.51).
Sąd I instancji przeprowadził wszelkie te dowody, które leżały u podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru kary względem oskarżonego, a swoje stanowisko w tym względzie przekonująco uzasadnił. Sąd odwoławczy stanowisko to podziela.
Należy stwierdzić bowiem, iż ustalone okoliczności przedmiotowe i podmiotowe przypisanych oskarżonemu czynów, a także prezentowane przez wymienionego właściwości i warunki osobiste, powodują że niepodobna jest skutecznie wywodzić, iż wymierzona oskarżonemu kara razi surowością.
Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, iż Sąd I instancji przy wymiarze kar jednostkowych uwzględnił wszystkie okoliczności wymienione wart.53 kk, a nadto wymierzył oskarżonemu kary przewidziane wart.177§1 i art.178a§4 kkw dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Kary w wysokości 6 miesięcy bowiem tylko nieznacznie przekraczają dolne zagrożenie sankcją karną określoną w powyższych przepisach. Wbrew twierdzeniom apelacji sąd miał na uwadze przy wymiarze kary okoliczności łagodzące: przyznanie się do winy, przeproszenie pokrzywdzonego, pojednanie się z nim oraz zadośćuczynienie za doznana krzywdę.
Rozstrzygając w tej materii, Sąd Rejonowy należycie też ocenił fakt uprzedniej kilkukrotnej karalności tego oskarżonego oraz fakt jego znacznej nietrzeźwości w chwili czynu. W konsekwencji Sąd odwoławczy nie znajduje podstaw do wymierzania sprawcy wypadku drogowego popełnionego w stanie znacznej nietrzeźwości a jednocześnie kierującego pojazdem mechanicznym w warunkachart.178a§4 kkskrajnie łagodnych kar, równych najniższemu ustawowemu zagrożeniu.
Także wymierzona kara łączna 10 miesięcy pozbawienia wolności z zastosowaniem zasady asperacji nie budzi zastrzeżeń Sądu odwoławczego.
Jak wyżej wskazano, orzekając karę , sąd uwzględnia też potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Chodzi tu o wpływ, jaki orzeczona kara powinna wywrzeć w kierunku ugruntowania w społeczeństwie prawidłowych ocen prawnych i stosownego do tych ocen postępowania, o potwierdzenie przekonania, że w walce z przestępczością zwycięża praworządność, a sprawcy są sprawiedliwie karani. Wpływ ten oznacza, iż kara powinna wywierać przede wszystkim na środowisko sprawcy, ale też na środowisko pokrzywdzonych, aby ugruntować świadomość, iż ten kto w przestępczy sposób narusza dobra, zostanie sprawiedliwie ukarany.
Kara jest ważnym środkiem zwalczania przestępczości.
Karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest kara, która uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru zawarte wart.53 i 54 kk.
W realiach przedmiotowej sprawy należy uznać, iż kara bezwzględna pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy może odnieść względem oskarżonego zamierzone skutki i zrealizować cel nadrzędny, to jest by go należycie wychować do życia w społeczeństwie.
Mając na uwadze powyższą argumentację, zaskarżony wyrok jako słuszny, należało utrzymać w mocy.
Orzeczenie o kosztach sądowych oparto o brzmienieart.624§1 kpk, mając na uwadze jego aktualną sytuację rodzinną i majątkową oraz fakt konieczności w przyszłości jego pobytu zakładzie karnym.