Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 465/18
Data wyroku: 2018-08-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Majka, Agnieszka Połyniak, Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt IV Ka 465/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 sierpnia 2018 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariusz Górski (spr.)

Sędziowie:

SO Waldemar Majka,

SO Agnieszka Połyniak

Protokolant:

Agnieszka Strzelczyk
przy udziale Elżbiety Reczuch Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 r.
sprawyM. G.
synaP.iZ. z domu Z.
urodzonego (...)wŚ.
oskarżonego zart. 177 § 1 i 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 24 kwietnia 2018 roku, sygnatura akt II K 1063/17
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania
Sygn. akt IV Ka 465/18

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiemM. G.uznany został za winnego, że w dniu 24 czerwca 2017 roku w pobliżuS., woj.(...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem markiA. (...)nr rej. (...), jadą z miejscowościS.w kierunkuO., wyjeżdżając z drogi podporządkowanej na skrzyżowaniu z dróg(...), nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu, poruszającemu się droga główną pojazdowi markiA. (...)nr rej. (...)wjechał w jego bok, w wyniku czego pojazd markiA. (...)nr rej. (...)po zderzeniu odbił się i uderzył w przydrożne drzewo, co skutkowało tym, iż kierujący samochodemA. (...)nr rej. (...)
S.
W.zmarł na miejscu zdarzenia, zaś jadący jako pasażerJ.W.doznał obrażeń ciała w postaci urazu głowy z licznymi złamaniami w zakresie kości twarzoczaszki (szczęki, obustronnego złamania jarzmowo szczękowo-oczodołowego po lewej stronie, lewego łuku jarzmowego, złamania nosa), złamania nasady dalszej lewej kości promieniowej, krwiaka lewej okolicy jarzmowej, które to obrażenia naruszył czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, to jest za winnego popełnienia czynu zart. 177 § 1 i 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Za to, na podstawieart. 177 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzono oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności,. Której wykonanie, w oparciu oart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 kkwarunkowo zawieszono na okres lat 3.
Nadto, zważywszy na treśćart. 71 § 1 kkorzeczono wobec oskarżonego sto stawek dziennych grzywny, po ustaleniu wysokości jednej stawki na 20 zł.
Z koleiart. 42 § 1 kkdał podstawę dla orzeczenia odnośnieM. G.rocznego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
Poza tym, mając na uwadzeart. 72 § 1 pkt 1 kkzobowiązano oskarżonego do pisemnego informowania sądu o przebiegu okresu próby.
Zważywszy naart. 46 § 1 kkzasądzono od oskarżonego na rzeczJ.
W.iJ.W. (1)po 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy.
Wyrok powyższy zaskarżył prokurator zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, tjart. 42 § 1 kkpolegającą na orzeczeniu wobecM. G.zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku podczas gdy przepis ten daje możliwość orzeczenia jedynie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju.
Tym samym apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobecM. G.środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia wymagana jest kat. B na okres jednego roku.

Sąd okręgowy zważył:

Pomijając zarzut podniesiony w apelacji sąd okręgowy stwierdził także dalsze uchybienia w kwestionowanym wyroku, które usiały skutkować jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
Powyższe stwierdzenie wynika z faktu, iż Sąd I instancji w zasadzie bezrefleksyjnie zaakceptował wniosek obrońcy oskarżonego (przy akceptacji, czy też braku sprzeciwu pozostałych stron postępowania) i wydał wyrok zgodnie z wnioskiem złożonym w trybieart. 387 § 1 kpk. Uczynił to wbrew zasadzie wyrażonej wart. 387 § 3 kpk, nakazującej sądowi orzekającemu weryfikację i modyfikację wniosku, jeśli ten jest sprzeczny z przepisami prawa karnego materialnego, czy też procesowego.
Zważywszy na powyższe należy stwierdzić, że:

1
Jak wynika z treściart. 42 § 1 kkprzepis ten pozwala wyłącznie na orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju.

Tym samym zastanowienia, a następnie uzasadnienia wymaga to, czy w oparciu o tenże przepis można orzec jedynie zakaz prowadzenia jednego rodzaju pojazdów (za czym nie przemawia użyte w art. 42 § 1 w liczbie pojedynczej słowo „rodzaj”), który to pogląd zdaje się nie mieć jednak uzasadnienia, gdy zważy się ratio legis omawianego przepisu, którym jest eliminowanie z ruchu tych osób, które prowadząc określone pojazdy, mogą stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu. Jak się zatem wydaje, zakres przedmiotowy zakazu zależy od niebezpieczeństwa, jakie może stwarzać udział sprawcy w ruchu w charakterze prowadzącego pojazd, a zatem zdaje się nie mieć uzasadnienia normatywnego ograniczenie dyferencji zakresu przedmiotowego w ruchu drogowym do grupy pojazdów, do których prowadzenia uprawnia prawo jazdy określonej kategorii. Taki zaś pogląd prezentuje autor apelacji.
Z drugiej zaś strony należy mieć uzasadnione wątpliwości, czy na gruncieart. 42 § 1 kkmożliwy jest podział wyłącznie na pojazdy mechaniczne i niemechaniczne, a to zdaje się wynikać z treści zaskarżonego wyroku, choć bardziej przekonuje tu brak zastanowienia ze strony Sądu I instancji.
W efekcie, przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd i instancji winien zastanowić się nad definicją pojazdów określonego rodzaju i dokonać stosownej korekty zaskarżonego wyroku w jego pkt II dyspozycji, przy czym nie musi to być oczywiście uczynione w sposób zgodny z żądaniem autora apelacji.

2
W oparciu oart. 46 § 1 kkzasądzono m.in. na rzeczJ.W. (1)10.000 zł zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Rozstrzygnięcie to wydaje się być sprzeczne z treścią wskazanego wyżej przepisu, który pozwala na zasądzenie zadośćuczynienia jedynie na rzecz osoby bezpośrednio pokrzywdzonej przestępstwem, a takim nie jest syn ofiary wypadku -S.W..
W konsekwencji na jego rzecz można było orzec nawiązkę w oparciu o art. 46 § 2, lecz jedynie wówczas, gdyby sytuacja życiowaJ.W. (1)uległa znacznemu pogorszeniu na skutek śmierci ojca. Takich zaś ustaleń nie poczyniono.
Nadto, zastanowienia wymaga, czy w takiej to właśnie sytuacji zważywszy na zakres i kierunek apelacji możliwa będzie ewentualna zmiana (z zadośćuczynienia na nawiązkę) w wyroku w omawianej części w oparciu oart. 440 kpk. Pamiętać przy tym należy, iż orzeczenie nawiązki nie uniemożliwia dochodzenia pełnego zadośćuczynienia w postępowaniu cywilnym i w tej sytuacji nie jest obojętne dla oskarżonego wydanie orzeczenia w oparciu oart. 46 § 1, czy też 46§ 2 kk.

3
Stosownego zastanowienia wymaga sama kwestia ewentualnego przyczynieniaS.W.do zaistniałego wypadku na skutek ewidentnego, znacznego przekroczenia dopuszczalnej prędkości. Jak się bowiem wydaje (wbrew opinii biegłegoT. T.) ta okoliczność mogła mieć wpływ jeśli nie na samą możliwość uniknięcia zderzenia to przynajmniej na jego skutki.

Z uwagi na powyższe – zdecydowane jak w wyroku.