Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 4359/17
Data wyroku: 2018-10-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Ziembińska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 a kw
Teza: obwinionego uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu

Sygn. akt V W 4359/17

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 października 2018 roku
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Anna Ziembińska
Protokolant Przemysław Dominik
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2018 roku
A. S. (1) z d. G.,c.J. J.iL. z d. W.,ur. (...)wW.
obwinionej o to, że:
w dniu 22.05.2017 r. o godz. 17:22 poprzez powierzenie nadzoru nad psem rasy "szwajcarski pies pasterski" małoletniej córce nie zachowała zwykłych i nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu ww psa, który na placu zabaw pogryzł małoletniegoB. S., tj. za wykroczenie z art. 77 kw

I
obwinionąA. S. (2)uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawie art. 77 kw wymierza jej karę 250 (dwustu pięćdziesięciu) złotych grzywny;

II
zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 (trzydziestu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 120 (stu dwudziestu) złotych tytułem kosztów postępowania.

Sygn. akt V W 4359/17

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego w sprawie i ujawnionego podczas rozprawy materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
A. S. (2)mieszka w budynku położonym na ogrodzonym osiedlu przyul. (...)wW.. Jest właścicielką psa rasy „duży szwajcarski pies pasterski”. Na terenie osiedla widnieje znak z informacją o zakazie wypuszczania psów. W dniu 22 maja 2017 roku małoletniB. S.(mający wówczas niecałe 7 lat) orazI. S.bawili się na placu zabaw na terenie w/w osiedla. W tym samym czasie, kiedyA. S. (3)przebywała w mieszkaniu, jej małoletnie córki wyprowadziły bez kagańca w/w psa, który na widok bawiącego się piłkąB. S.wyrwał się trzymającej smycz dziewczynce. Następnie dzieci bawiły się z psem, który biegał bez smyczy i kagańca za piłką oraz za dziećmi. W pewnym momencie pies skoczył naB. S.i ugryzł go w lewe ramię, co spowodowało u dziecka powierzchowne uszkodzenie naskórka. Chłopiec zaczął piszczeć z bólu i wrócił do domu zapłakany.
Dowody: zeznaniaK. P.(k. 21-22, 48-49); zeznaniaM. S.(k. 5, 47-48); zaświadczenie lekarskie (k. 8); nagranie (k. 9); protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 10-16); kserokopia dokumentacji dotyczącej psa (k. 26-27).
A. S. (2)urodziła się (...), jest rozwiedziona. Posiada dwie osoby utrzymaniu. Prowadzi własną działalność gospodarczą i z tego tytułu osiąga dochód w wysokości 4.000 zł. Nie była karana za przestępstwa lub za wykroczenia.
Dowód: dane o obwinionej wg oświadczenia (k. 23-24).
Sąd zważył, co następuje:
A. S. (2)została obwiniona o to, że w dniu 22 maja 2017 roku o godzinie 17:22 poprzez powierzenie nadzoru nad psem rasy „szwajcarski pies pasterski” małoletniej córce nie zachowała zwykłych i nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu psa, który na placu zabaw pogryzł małoletniegoB. S., tj. o wykroczenie z art. 77 k.w.
ObwinionaA. S. (2)nie przyznała się do popełnienia zarzucanego czynu. Wskazała, że szczenię zostało zachęcone przez chłopca do zabawy piłką, w miejscu obowiązywania zakazu grania. Dodała, że zadrapania naskórka mogły być wynikiem zetknięcia chłopca z ostrymi krzakami. Podniosła, że pies pozostawał pod jej opieką, jednak nie został wyprowadzony na plac zabaw, a wybiegł, po czym został sprowadzony do domu. Podkreśliła, że pies ma dyplom wzorowego przedszkolaka, jest rasą łagodną wskazywaną dla rodzin z dziećmi. Wskazała również, że pies znajdował się na ogrodzonej posesji, co wyłącza odpowiedzialność za zarzucany jej czyn.
Wyjaśnienia obwinionej Sąd uznał za wiarygodne w części, w której nie kwestionuje ona istoty zdarzenia, tj. że pies biegał i bawił się z dziećmi bez kagańca, a także w części, w której wskazała, że pies pozostawał pod jej opieką, a także w zakresie dotyczącym łagodnego przysposobienia psa oraz tego, że znajdował się on na ogrodzonej posesji, tj. na terenie osiedla. W tym zakresie wyjaśnienia są logiczne i zgodne z pozostałym, wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci nagrania oraz zeznań świadkaK. P..
Sąd nie uznał jednak za wiarygodne wyjaśnień obwinionej w części wskazującej na to, iż otarcia naskórka na ciele chłopca mogły powstać na skutek kontaktu z ostrymi krzakami. Twierdzenie takie to sprzeczne z treścią zaświadczenia lekarskiego (k. 8), z którego wynika, że na lewym ramieniu chłopca widoczne były 2 ślady po zębach, a także z zeznaniamiK. P., z których wynika, że w pewnym momencie pies skoczył na chłopca i chłopiec zaczął krzyczeć. Ponadto analiza nagrania wideo (k. 9) wskazuje, że chłopiec nie miał kontaktu fizycznego z krzewami. Nie są ponadto wiarygodne wyjaśnienia wskazujące, że pies nie został wyprowadzony na plac zabaw, a wybiegł. Jest to sprzeczne z w/w nagraniem wideo, które rozpoczyna się od tego, że córkiA. S. (2)przyprowadziły psa na plac zabaw na smyczy.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkaK. P.. Relacja tego świadka ma pełną wartość dowodową, ponieważ jest spójna i konsekwentna, ponadto potwierdza ją nagranie z kamery znajdującej się na budynku, obejmującej miejsce zdarzenia. Wynika z niego niezbicie, że pies obwinionej nie był w żaden sposób nadzorowany, biegał bez smyczy i przebywał w towarzystwie dzieci bez kagańca. Wskazane nagranie stanowi obiektywny dowód, jego prawdziwość nie była kwestionowana w toku postępowania.
Za wiarygodne Sąd uznał również zeznaniaM. S., ponieważ były logiczne, stanowcze i spójne wewnętrznie. Były one podstawą ustalenia, że na osiedlu znajdował się znak stanowiący o zakazie wypuszczania psów, a także ustalenia okoliczności powrotuB. S.do domu oraz wieku chłopca. W pozostałym zakresie nie stanowiły podstawy ustaleń stanu faktycznego, albowiem świadek ten nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia.
Znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miały również dowody z dokumentów w postaci zaświadczenia lekarskiego (k.8), protokołu oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 10-16) i kserokopii dokumentacji dotyczącej psa (k. 26-27). Sąd przedmiotowe dokumenty uznał za wiarygodny materiał dowodowy, w toku postępowania ich treść nie była kwestionowana przez strony.
Uwzględniając powyższe ustalenia, Sąd przyjął, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy w pełni pozwala na uznanie, że obwiniona dopuściła się zarzucanego czynu i swoim zachowaniem wypełniła znamiona wykroczenia z art. 77 k.w. Zgodnie z tym przepisem przy trzymaniu zwierzęcia należy zachować zwykłe (należyte) i nakazane środki ostrożności. Przez zachowanie należytych środków ostrożności należy rozumieć niedopuszczenie do tego aby zwierzę wyrządziło szkodę innej osobie bądź innemu zwierzęciu i było puszczane luzem. Obwiniona mieszka na osiedlu mieszkalnym i dopuszczanie do tego by pies biegał luzem po terenie ogólnodostępnym stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi oraz innych zwierząt. Nie ma przy tym znaczenia, że pies nie jest agresywny i zalecany jest dla rodzin z dziećmi. Osoba trzymająca psa jest także zobowiązana do wyprowadzania psa na tereny przeznaczone do użytku publicznego tylko na smyczy oraz w kagańcu. Psy bez smyczy mogą być wypuszczane jedynie na terenie nieruchomości ogrodzonej w sposób, który uniemożliwia opuszczenie go przez psa i dostanie się tam osób trzecich. Chodzi przy tym o teren ogrodzony obejmujący jedno gospodarstwo domowe, nie zaś teren całego osiedla.
Należy zwrócić uwagę także na uchwalane przez rady gmin na podstawieustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminachregulaminy ustalające szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Obligatoryjnymi częściami takich regulaminów są postanowienia dotyczące obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu m.in. ochronę przed zagrożeniem dla ludzi. Naruszenie takich przepisów należy oceniać jako niezachowanie nakazanych środków ostrożności w rozumieniuart. 77kw.
W przedmiotowej sprawie zastosowanie ma Uchwała NR XLIX/1366/2013 Rady Miasta StołecznegoW.z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie(...) W.oraz wydany wraz z nią załącznik – Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie(...) W.. Zapis § 28 ust. 6 statuuje obowiązek wyprowadzania psów na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku tylko i wyłącznie na smyczy. Dodatkowo w przypadku zwierząt agresywnych obowiązkowym jest również korzystanie z kagańca i pozostawania psa pod opieką osoby dorosłej, która zapewni sprawowanie nad nim kontroli. Jednocześnie przepis ust. 7 przewiduje odstępstwo od powyższej zasady i pozwala na zwolnienie psa za smyczy w miejscach mało uczęszczanych przez ludzi oraz na obszarach oznaczonych jako wybiegi dla psów.
Obwiniona wiedziała o obowiązkach ciążących na niej jako osobie trzymającej psa. Na terenie osiedla znajduje się bowiem znak zakazujący wypuszczania psów. Obwiniona świadomie nie zastosowała się do obowiązujących w tym zakresie przepisów. Zarzucanego jej czynu dopuściła się z zamiarem bezpośrednim, ponieważ wiedziała, że pies został wypuszczony bez smyczy oraz bez kagańca i nie podjęła żadnych kroków w celu zmiany tego stanu rzeczy, chciała zatem nie zachować zwykłych i nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu psa.
A. S. (2)z uwagi na wiek, niekwestionowaną poczytalność oraz doświadczenie życiowe, miała możliwość rozpoznania bezprawności swojego czynu i zachowania zgodnego z prawem. Tym samym, Sąd w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, że wina obwinionej nie budzi wątpliwości i została udowodniona. Stopień jej winy był wysoki. Nie stwierdzono przy tym okoliczności, które wpływałyby na wyłączenie bezprawności lub winy obwinionej w zakresie przypisanego jej czynu.
Dokonując wymiaru kary Sąd kierował się dyrektywami z art. 33 § 1 k.w. Sąd wziął zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do obwinionej.
Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionej, Sąd wziął pod uwagę przesłanki wymienione w art. 47 § 6 k.w., uwzględniając elementy dotyczące strony przedmiotowej, jak rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu oraz okoliczność należącą do strony podmiotowej, tj. postać zamiaru. Zważyć należy, że zaniechanie obwinionej zagrażało bezpieczeństwu osób, a zatem istotnemu dobru chronionemu prawem. Sąd miał na uwadze również fakt, iżA. S. (2)przebywała w mieszkaniu i nie zachodziły wyjątkowe okoliczności, które mogłyby choćby w części usprawiedliwić jej zaniechanie, co oceniać należy negatywnie. Ponadto czynu tego obwiniona dopuściła się z zamiarem bezpośrednim. Opisane okoliczności determinują stwierdzenie, iż stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionej był znaczny.
Uwzględniając zatem omówiony stopień społecznej szkodliwości czynu i stopień winy, Sąd wymierzył obwinionej karę grzywny w wysokości 250 złotych.
Kara ta w ocenie Sądu będzie stanowić dolegliwość i pozwoli na osiągnięcie celów kary w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinioną. W ocenie Sądu kara ta uzmysłowi obwinionej naganność i niezgodność z prawem postępowania polegającego na lekceważeniu własnych obowiązków przy trzymaniu psa oraz okoliczność, że sprawcy tego typu wykroczeń muszą liczyć się z konsekwencjami. Obwiniona swoim zachowaniem zlekceważyła bezpieczeństwo innych osób przed zagrożeniem, które stwarza obecność psa. Kara więc powinna jej uświadomić naganność jej zachowania i wywołać odpowiednią refleksję mającą na celu wdrożenie jej do przestrzegania prawa. Wymierzona grzywna odegra rolę z punktu widzenia kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, umacniając przekonanie, że zaatakowane wykroczeniem dobra prawne są rzeczywiście chronione oraz przekonując o nieuchronności kary i nieopłacalności popełniania czynów zabronionych. Ponadto wysokość grzywny jest dostosowana do sytuacji materialnej i bytowej obwinionej, uwzględnia jej możliwości finansowe.
W punkcie II. wyroku na podstawieart. 119 § 1 k.p.w.Sąd zasądził odA. S. (2)kwotę 150 złotych tytułem kosztów postępowania. Złożyły się na nie:
- opłata w wysokości 30 złotych – wymierzona na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych,
- zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 120 złotych – na podstawie § 2 i § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.