Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1939/17
Data wyroku: 2018-03-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 kc

Sygn. akt III Ca 1939/17

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 września 2017 r. Sąd Rejonowy w Kutnie, po rozpoznaniu sprawy z wnioskuZ. K. (1)z udziałemJ. K. (1),K. K. (1),J. B. (1),J. B. (2),Z. K. (2)oS. K. (1)o zasiedzenie:

1
oddalił wniosek,

2
zwrócił ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kutnie na rzecz wnioskodawcy kwotę 33,34 zł tytułem zwrotu niewykorzystanej zaliczki na poczet ogłoszeń uiszczonej przez wnioskodawcę zaksięgowanej pod pozycją 150043,

3
oddalił wniosek uczestniczki postępowaniaJ. B. (1)o zasądzenie kosztów postępowania,

4
stwierdził, że wnioskodawca i uczestnicy postępowania ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie,

5
stwierdził, że nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

Sąd I instancji ustalił, że zabudowana domem mieszkalnym nieruchomość gruntowa oznaczona jakodziałka nr (...)o powierzchni 0,0904 ha położona wK.przyulicy (...), obrębŚ., jednostka ewidencyjnaK., powiat(...), województwo(...), nie posiada ustalonego stanu prawnego, dla tej nieruchomości nie jest prowadzona księga wieczysta.
Nieruchomość tę użytkowaliW.iJ. z domu S.małżonkowieK., mieszkali na nieruchomości, korzystali z działki.
Po śmierciW. K.na nieruchomości mieszkałaJ. K. (2)wraz z córkąL. K., zaś po śmierciJ. K. (2)na nieruchomości mieszkała tylkoL. K.. Odwiedzali ją członkowie rodziny, którzy mieszkali wŁ., głównie dzieci zmarłych braciL. K., przebywali na nieruchomości w weekendy, czy w okresie wakacyjnym, zaśL. K.odwiedzała członków rodziny wŁ.czyW., gdzie miała chęć, tam jechała i przebywała.L. K.żyła w dobrych relacjach z wszystkimi członkami rodziny, o nikim z rodziny się źle nie wyrażała.
L. K.sama decydowała, co robić na nieruchomości, w mieszkaniu, czy na działce, dysponowała kluczami. Kiedy potrzebowała pomocy, zwłaszcza przy pracach wymagających sprawności i siły, np. przy smarowaniu papy na dachu, czy naprawie ogrodzenia, wysyłała telegram doŁ., prosiła głównie synów swego brataJ. K. (1), którzy przyjeżdżali na motorze doK.zŁ.i wykonywali potrzebne prace. Za życiaL. K.jej bratankowie naprawiali ogrodzenie nieruchomości.
L. K.często odwiedzał także jej chrześniak, bratanekZ. K. (1), synJ. K. (1). Mieszkał stale wŁ., pracował jako kierowca, przyjeżdżał doK., pomagałL. K.w pracach na nieruchomości. KiedyZ. K. (1)był wŁ., często za pośrednictwem kuzynostwa mieszkającego wK.dowiadywał się co dzieje się uL. K..
L. K., mimo że miała zniekształconą od urodzenia stopę (tzw. stopa końsko-szpotawa), praktycznie do ostatnich miesięcy przed swoją śmiercią, była osobą sprawną, tak fizycznie, jak i umysłowo. Stan zdrowiaL. K.był na tyle dobry, że jeszcze w 1986 roku sama odwiedzała członków rodziny wŁ..
W podeszłych latach swego życiaL. K., w okresie grzewczym przebywała głównie u rodziny wŁ., zwłaszcza u brataJ. K. (1), czy bratankaZ. K. (1), a także uJ. B. (1). Były to pobyty kilkutygodniowe w mieszkaniu danej rodziny.
W 1986 rokuL. K.przebywała w szpitalu wP.w związku z urazem zdrowej nogi, w szpitalu odwiedziła jąJ. B. (1). Jesienią 1986 rokuJ. B. (1)miała wypadek, doznała urazu kręgosłupa, długo była unieruchomiona, następnie przechodziła rehabilitację. Po wyjściu ze szpitala nie miał kto zająć się stale opieką nadL. K., została umieszczona w domu opieki u sióstr zakonnych wS..
L. K.nie występowała o zasiedzenie zajmowanej nieruchomości, nie przeprowadziła postępowania spadkowego po swoich rodzicach, nie mogła przepisać nieruchomości wK., bo nie była jej właścicielką. Nikt się nie zastanawiał czyja to była własność, w rodzinie nie było sporów odnośnie nieruchomości wK., nie było również roszczeń ze strony osób trzecich.L. K.zapewniała chrześniakaZ. K. (1), że nieruchomość będzie jego. Nie wypowiadała się w obecności innych członków rodziny odnośnie nieruchomości wK..
L. K.zmarła w dniu 27 grudnia 1987 r. wS..L. K.zmarła jako bezdzietna panna, jej rodzice zmarli przed nią, miała trzech braci:J. K. (1),B. K.iA. K., którzy nie żyją.A. K.zmarł jako bezdzietny kawaler.J. K. (1)pozostawił po sobie dzieci:Z. K. (1),J. K. (1),K. K. (1),J. K. (3)iA. K., przy czymJ. K. (3)iA. K.nie żyją, zmarli jako bezdzietni kawalerowie.B. K.pozostawił po sobie dzieci:J. B. (1)iB. K., który zmarł, pozostawił po sobie dzieci:Z. K. (2)iJ. B. (2).
Kwestie związane z pogrzebemL. K.załatwiałZ. K. (1)wraz z małżonką.J. B. (1)ze względu na stan zdrowia nie była na pogrzebie.Z. K. (1)iJ. B. (1)zadbali o postawienie nagrobka i opiekę nad grobem ciotki.
ŻonaZ. H.K.zmarła w dniu 30 października 1983 r. Następnie w dniu 23 czerwca 1988 r. wŁ.Z. K. (1)zawarł związek małżeński zeS. K. (2) z domu M., związek małżeński nie został dotychczas rozwiązany.
Po śmierciL. K.nieruchomością wK.przyulicy (...)zajmował się głównieZ. K. (1), który przyjeżdżał doK.zŁ., doglądał nieruchomość, gdyż nikt tam stale nie zamieszkiwał, dysponował kluczami, opłacał podatki, uregulował należności za przyłącze wodno-kanalizacyjne, dokonywał koniecznych remontów, wymienił bramę, urządził na nieruchomości parking, czerpał z tego tytułu pożytki, zlecił uprzątanie chodnika w okresie zimowym.
Z. K. (1)do 2014 roku sporadycznie kontaktował się zJ. B. (1), mówił jej co dzieje się z nieruchomością wK.. Następnie wystąpił z żądaniem stwierdzenia zasiedzenia.
J. B. (1)w dniu 19 stycznia 2016 r. wystąpiła z wnioskiem o zawezwanieZ. K. (1)do zawarcia ugody w zakresie dopuszczeniaJ. B. (1)do współposiadania i współkorzystania z nieruchomości położonej wK.przyul. (...)oznaczonej w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...)w obrębieŚ., jednostce ewidencyjnejK., powiat(...), województwie(...)poprzez umożliwienie jej dostępu do nieruchomości przez wydanie kluczy do furtki i drzwi wejściowych do budynku mieszkalnego. Na posiedzeniu wyznaczonym w dniu 17 marca 2016 r. do zawarcia ugody nie doszło.
Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci dowodów z dokumentów, zeznań świadków, a także przesłuchania wnioskodawcy i uczestników postępowania. Sąd I instancji nie dał wiary zeznaniom świadkówH. S. (1)iH. S. (2), były one bowiem sprzeczne z innymi wiarygodnymi dowodami.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, że przedmiotowy wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie wobec niewykazania niezbędnych przesłanek warunkujących stwierdzenie nabycia prawa własności nieruchomości w drodze zasiedzenia, w szczególności wobec niewykazania samoistności posiadania przez wnioskodawcę, czy też wnioskodawcę i jego małżonkę, zajmowanej nieruchomości we wskazanym przez wnioskodawcę okresie wymaganym do stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości w drodze zasiedzenia.
W ocenie Sądu Rejonowego zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie dał uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że objęta żądaniem wniosku nieruchomość stanowiła własnośćW.iJ. z domu S.małżonkówK., a na skutek dziedziczenia obecnie stanowi przedmiot współwłasności następców prawnychW.iJ.małżonkówK..
Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, że do przypadków zasiedzenia, które nastąpiło przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321), tj. przed 1 października 1990 r., będą miały zastosowanie dziesięcioletnie i dwudziestoletnie okresy posiadania przewidziane wart. 172 k.c.w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. W niniejszej sprawie wnioskodawca wskazał, że objęcie przez niego nieruchomości w posiadanie nastąpiło od stycznia 1984 r., do zasiedzenia nie doszło przed 1 październikiem 1990 r., zatem w przedmiotowej sprawie znajdą zastosowanie dłuższe terminy posiadania przewidziane obecnie wart. 172 k.c.tj. 20 lat w przypadku posiadania w dobrej wierze oraz 30 lat w przypadku posiadania w złej wierze. Nie ulegało wątpliwości, że wnioskodawca nie dysponował tytułem własności odnośniedziałki nr (...), takim tytułem nie dysponowała równieżL. K., nieruchomość posiadali uprzednio jej rodzice, zaśL. K.nie była jedynym dzieckiemW.iJ.małżonkówK., zatem w rachubę mógł wchodzić tylko trzydziestoletni okres samoistnego posiadania.
Zgodnie z przepisami o zasiedzeniu niezbędnym elementem jego stwierdzenia, jest wykazanie, że było się posiadaczem samoistnym. Jak podkreślił Sąd Rejonowy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie dawał uzasadnionych podstawy do przyjęcia, że jeszcze za życiaL. K., a konkretnie od dnia 1 stycznia 1984 r., wnioskodawca sam decydował o zakresie swego posiadania nieruchomości zajmowanej dotychczas wyłącznie przezL. K.oraz czynił to w sposób dostrzegalny dla otoczenia, a także członków rodziny, którzy po śmierciL. K.również stali się jej następcami prawnymi. Niewątpliwie po śmierciL. K.wnioskodawca podejmował na nieruchomości działania mające charakter właścicielski, jednakże posiadanie nieruchomości przez wnioskodawcę nie wkraczało w sposób dostrzegalny w uprawnienia pozostałych następców prawnychL. K.. Wnioskodawca nie wykazał, że objęcie przez niego w samoistne posiadanie nieruchomości stanowiącej przedmiot niniejszego wniosku nastąpiło jeszcze za życiaL. K.. Nie świadczyło o tym w szczególności subiektywne przekonanie wnioskodawcy, że nieruchomość będzie stanowiła jego własność zgodnie z zapewnieniamiL. K.. Zapewnienia te miały charakter ogólny, nie odnosiły się do jakiegokolwiek konkretnego zdarzenia umiejscowionego jeszcze za życiaL. K.. W konsekwencji okres posiadania nieruchomości mógł być liczony dopiero od śmierciL. K., która jako jedyne żyjące dzieckoW.iJ.małżonkówK.była traktowana jako właścicielka nieruchomości, tj. od dnia 27 grudnia 1987 r., trzydziestoletni okres nieprzerwanego posiadania przedmiotowej nieruchomości upłynąłby zatem dopiero 27 grudnia 2017 r.
Sąd Rejonowy wskazał, że w niniejszej sprawie istniała możliwość doliczenia przez następców prawnychL. K.na podstawieart. 176 k.c.okresu jej posiadania. Z chwilą śmierci przechodzą bowiem na spadkobierców wszystkie skutki prawne, jakie wiążą się z posiadaniem. Skutek ten nie jest zależny od tego, czy spadkobiercy objęli w faktyczne władztwo znajdującą się w posiadaniu spadkodawcy rzecz. Sąd I instancji zwrócił jednakże uwagę, że od chwili śmierciL. K.do dnia zamknięcia rozprawy nie upłynął wymagany okres zasiedzenia skierowany przeciwko pozostałym spadkobiercomL. K., z kolei uczestniczka postępowaniaJ. B. (1)w 2016 r. wystąpiła przeciwko wnioskodawcy w niniejszej sprawie o dopuszczenie jej do współposiadania i współkorzystania z nieruchomości położonej wK.przyul. (...)oznaczonej w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...).
Reasumując Sąd Rejonowy uznał, że w przedmiotowej sprawie ani wnioskodawca, ani uczestnicy postępowania nie przywołali, ani tym bardziej nie wykazali, okoliczności faktycznych uzasadniających przyjęcie występowania przesłanek pozwalających na stwierdzenie nabycia w drodze zasiedzenia prawa własności nieruchomości wskazanej we wniosku. Z tych względów w oparciu o przywołane przepisy przedmiotowy wniosek podlegał oddaleniu.
W oparciu oart. 84 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychSąd Rejonowy zwrócił wnioskodawcy niewykorzystaną zaliczkę na poczet ogłoszeń.
Na podstawieart. 520 § 1 k.p.c.Sąd I instancji oddalił wniosek uczestniczkiJ. B. (1)i orzekł o kosztach procesu, uznając, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
W zakresie nieuiszczonych kosztów sądowych pokrytych tymczasowo ze Skarbu Państwa, w oparciu o przepisart. 113 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, mając na uwadze sytuację materialną wnioskodawcy oraz jego stan zdrowia, Sąd Rejonowy nie obciążył wnioskodawcy obowiązkiem zwrotu tych kosztów.
Zapadłe orzeczenie w całości zaskarżył apelacją wnioskodawca, zarzucając rozstrzygnięciu:

1
rażące naruszenie prawa materialnego, tj. przepisuart. 172 k.c.poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie i oddalenie wniosku o stwierdzenie zasiedzenia, pomimo że wnioskodawca wykazał trzydziestoletni okres samoistnego posiadania nieruchomości objętej wnioskiem, który jest wystarczający dla stwierdzenia zasiedzenia na rzeczZ. A.iS.małżonkówK.,

2
rażące naruszenie prawa procesowego, tj. przepisuart. 233 § 1 k.p.c.poprzez dokonanie przez Sąd dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez uznanie za niewiarygodne zeznań świadkówH. S. (1)iH. S. (2), podczas gdy ich zeznania potwierdzają w całości twierdzenia wnioskodawcy i wzajemnie się uzupełniają, a ponadto w/w świadkowie na wyraźne polecenie wnioskodawcy i w jego imieniu dbają o nieruchomość i w związku z tym mają wiedzę w zakresie tego kto faktycznie zajmował się nieruchomością, kto nią zarządzał,

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego postanowienia polegający na przyjęciu, że wnioskodawca nie zawładnął rzeczą we własnym imieniu, zachowując się jak wyłączny właściciel, podczas gdyZ. K. (1)jeszcze przed śmierciąL. K., tj. od roku 1984 zarządzał przedmiotową nieruchomością. Czuł się jej właścicielem, opłacał należności cywilnoprawne i tak był odbierany przez otoczenie.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę postanowienia i orzeczenie zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
W toku rozprawy apelacyjnej uczestniczyJ. K. (1)iK. K. (1)przyłączyli się do apelacji, zaś uczestnicyJ. B. (1),Z. K. (2)orazJ. B. (2)wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego na podstawieart. 520 § 3 k.p.c.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Wbrew zarzutom podniesionym w apelacji, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające.
Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez Sąd I instancji oraz rozważania poczynione przez Sąd I instancji, Sąd Okręgowy przyjmuje za własne bez konieczności ponownego ich przytaczania.
W pierwszej kolejności, odnosząc się do zawartego w apelacji zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisuart. 233 § 1 k.p.c.należy wskazać, że w myśl powołanego przepisu Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem Sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami, stronami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna ona odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji.
Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu na podstawie tego materiału dowodowego dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona.
Sąd Okręgowy uznał, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego tj.art. 233 k.p.c.należy rozpoznać łącznie z zarzutami dotyczącymi naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj.art. 172 k.c.Nie jest bowiem możliwe samodzielne dokonanie weryfikacji przeprowadzonej oceny dowodów bez jednoczesnego omówienia prawidłowości ustaleń w zakresie istnienia przesłanek stosowania wymienionego przepisu prawa materialnego. Apelacja wnioskodawcy w części dotyczącej naruszenia prawa materialnego sprowadza się do kwestionowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie, w jakim uznał, że wnioskodawca nie był samoistnym posiadaczem nieruchomości przez trzydzieści lat i nie nabył jej przez zasiedzenie.
Analiza pisemnego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazuje, że Sąd pierwszej instancji w sposób jasny i precyzyjny przedstawił podstawy swojego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazał dowody, którym nie dał wiary i precyzyjnie wyjaśnił przyczyny swojego stanowiska.
W ocenie Sądu Okręgowego ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest spójna i logiczna. Wbrew stanowisku zaprezentowanego w apelacji Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zeznań świadkówH. S. (1)iH. S. (2)na okoliczność samoistnego posiadania wnioskodawcy przedmiotowej nieruchomości przed data śmierciL. K.. Zgodzić należy się w pełni z Sądem I instancji, że zeznania te pozostają w tym zakresie w sprzeczności z zeznaniami pozostałych świadków, którzy składali zeznania w sprawie, jak również przesłuchaniem uczestników postępowania. Należy zauważyć, żeL. K.pomimo ułomności nogi przez szereg lat potrafiła samodzielnie funkcjonować na nieruchomości, wK.mieszkała sama, jeździła pociągiem do rodziny wŁ.czyW.. Dopiero w związku z pobytem w szpitalu, stosunkowo niedługo przed śmiercią, nasiliły się problemy z poruszaniem,L. K.nie mogła sama przebywać wK., została umieszczona w domu opieki, nikt z członków rodziny nie świadczył jej stałej opieki w jej miejscu zamieszkania, pomoc miała charakter doraźny.
Apelujący wnioskodawca poza gołosłownymi twierdzeniami, nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o tym, że spełnił przesłanki do zasiedzenia. Nie można zatem zasadnie przypisać Sądowi Rejonowemu jakiegokolwiek błędu, co do tego, że uznał, iż w toku postępowania nie zostało udowodnione samoistne posiadanie spornej nieruchomości.
Należy przypomnieć w tym miejscu, że zgodnie zart. 172 k.c.posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny (§ 1), zaś po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze (§ 2). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w pierwszej kolejności nie wynika, co słusznie zauważył Sąd I instancji, by wnioskodawca jeszcze za życiaL. K.samodzielnie decydował o spornej nieruchomości i zarządzał nią w sposób właścicielski, dostrzegalny dla otoczenia. Wnioskodawca w toku postępowania, jak również w treści wniesionej apelacji, nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności bądź dowodów mogących wskazywać, że objęcie przez niego w samoistne posiadanie nieruchomości położonej wK.przyul. (...), oznaczonej jakodziałka nr (...), nastąpiło jeszcze za życiaL. K.tj. od dnia 1 stycznia 1984 r., jak to zostało wskazane we wniosku.L. K.bowiem mimo ułomności nogi potrafiła przez długie lata samodzielnie mieszkać i działać na w/w nieruchomości, bez potrzeby pomocy innych osób. Dopiero pobyt w szpitalu w 1986 r. spowodował, że stała się osobą niesamodzielną i została umieszczona w domu opieki u sióstr zakonnych wS.. Brak jest tym samym dowodów na to, by od początku 1984 r. wnioskodawca posiadał nieruchomość samoistnie. Jak wynika z zeznań świadków wnioskodawca nie był także odbierany za życiaL. K.jako posiadacz przedmiotowej nieruchomości. Bez potwierdzenia okazały się także twierdzenia skarżącego, żeL. K.miała zapewniać go, że nieruchomość stanie się jego własnością. Przede wszystkim zeznania samego wnioskodawcy są w tym zakresie wewnętrznie sprzeczne, co więcej skarżący sam przyznał, żeL. K.nie mogła przepisać mu działki wK.albowiem nie była jej właścicielką. Ze względu na wszystkie powyższe okoliczności uznać należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, żeZ. K. (1)nie wykazał w toku postępowania, że objął od stycznia 1984 r. w wyłączne samoistne posiadanie sporną nieruchomość. W konsekwencji przyjąć należy, że bieg okresu posiadania przedmiotowej nieruchomości może być liczony dopiero od śmierciL. K.tj. od dnia 27 grudnia 1987 r. Tym samym nie został także spełniony drugi niezbędny warunek stwierdzenia zasiedzenia w postaci nieprzerwanego okresu posiadania danej nieruchomości. Zgodnie z przywołanym wcześniejart. 172 k.c.wynosi on albo 20 lat dla posiadacza w dobrej wierze (§ 1), albo 30 lat dla posiadacza w złej wierze (§ 2). Wobec wnioskodawcy zastosowanie maparagraf 2wskazanego artykułu, albowiem złą wiarę należy przypisać osobie, która bądź to wie, że nie przysługuje jej określone prawo, bądź też nie wie o tym, ale brak jest uzasadnionych podstaw do usprawiedliwienia tej niewiedzy. W związku z wcześniej poczynioną konstatacją wskazać należy, że skoro czas samoistnego posiadania rozpoczął się z dniem 27 grudnia 1987 r., to trzydziestoletni okres upłynął dopiero 27 grudnia 2017 r.
Reasumując, argumentacja zawarta w apelacji, przy braku dowodów przemawiających za wersją skarżącego, jawi się jedynie jako nieprzekonująca polemika z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, które zostały poczynione z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego, który poddany został ocenie tegoż Sądu zgodnie z dyrektywami zawartymi wart. 233 § 1 k.p.c.W przedstawionych okolicznościach sprawy Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego i uznał, że nie zachodziły okoliczności wskazujące, że doszło do zasiedzenia spornej nieruchomości przez wnioskodawcę.
Mając na uwadze wcześniej zaprezentowane wyniki kontroli instancyjnej, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c., oddalił apelację wnioskodawcy.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 520 § 1 k.p.c., jako że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od podstawowej zasady rozliczenia kosztów postępowania nieprocesowego.