Sąd Okręgowy w Warszawie
XVIII Wydział Karny
Sygnatura akt: XVIII K 296/15
Data wyroku: 2018-11-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Piotrowski

Sygn. akt XVIII K 296/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 05 listopada 2018r.
Sąd Okręgowy w Warszawie XVIII Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Michał Piotrowski
Protokolant: protokolant sądowy Łukasz Lewicki, sekretarz sądowy Agnieszka Zglenicka, protokolant sądowy Katarzyna Zawadka, protokolant sądowy Krzysztof Niezbecki, protokolant sądowy Sara Pniewska, protokolant sądowy Katarzyna Wysocka, st. sekretarz sądowy Agnieszka Jaśkiewicz

w obecności Prokuratora: Aleksandry Luterek, oskarżycielki posiłkowej(...)Sp. z o.o. wŁ.

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 06.04.2016r., 08.06.2016r., 16.08.2016r., 04.10.2016r., 08.11.2016r., 14.03.2017r., 08.05.2017r., 11.09.2017r., 09.01.2018r., 26.02.2018r., 16.03.2018r., 05.06.2018r., 22.10.2018r.
sprawy:
D. T.z d.G.
urodz. (...)wO.
córkiK.iG. z d. K.
oskarżonej o to, że:
w okresie od 26 kwietnia 2012r. do 11 czerwca 2014r. wŁ.przyul. (...)działając w krótkich odstępach czasu w realizacji z góry powziętego zamiaru będąc zatrudnioną od 4 maja 1993r. do 1 września 2013r. na stanowisku samodzielnej księgowej, zaś od 1 września 2013r. na stanowisku specjalista księgowa w(...)Sp. z o. o. przywłaszczyła powierzoną jej rzecz ruchomą stanowiącą mienie znacznej wartości w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 282.607,26 zł w ten sposób, że:
- w dniu 26 kwietnia 2012r. pobrała z konta Spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł, nie przekazała jej do kasy Spółki i nie zaksięgowała jako przychód lecz przywłaszczyła dokonując fikcyjnego rozksięgowania wskazanej kwoty na rzecz dostawcy Spółki;

-

w dniu 20 czerwca 2012r. pobrała z konta Spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł, nie przekazała jej do kasy Spółki i nie zaksięgowała jako przychód lecz przywłaszczyła dokonując fikcyjnego rozksięgowania wskazanej kwoty na rzecz dostawcy Spółki;

w dniu 23 października 2012r. pobrała z konta Spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł, nie przekazała jej do kasy Spółki i nie zaksięgowała jako przychód lecz przywłaszczyła dokonując fikcyjnego rozksięgowania wskazanej kwoty na rzecz dostawcy Spółki;

w dniu 14 listopada 2012r. pobrała z konta Spółki w(...)wŁ.kwotę 20.000 zł, nie przekazała jej do kasy Spółki i nie zaksięgowała jako przychód lecz przywłaszczyła dokonując fikcyjnego rozksięgowania wskazanej kwoty na rzecz dostawcy Spółki;

w dniu 26 listopada 2012r. pobrała z konta Spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł, nie przekazała jej do kasy Spółki i nie zaksięgowała jako przychód lecz przywłaszczyła dokonując fikcyjnego rozksięgowania wskazanej kwoty na rzecz dostawcy Spółki;

-

w dniu 19 marca 2013r. pobrała z konta Spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł, nie przekazała jej do kasy Spółki i nie zaksięgowała jako przychód lecz przywłaszczyła dokonując fikcyjnego rozksięgowania wskazanej kwoty na rzecz dostawcy Spółki;

w dniu 4 czerwca 2013r. pobrała z konta Spółki w(...)wŁ.kwotę 30.000 zł, nie przekazała jej do kasy Spółki i nie zaksięgowała jako przychód lecz przywłaszczyła dokonując fikcyjnego rozksięgowania wskazanej kwoty na rzecz dostawcy Spółki;

- w dniu 2 września 2013r. pobrała z konta Spółki w(...)wŁ.kwotę 35.000 zł, nie przekazała jej do kasy Spółki i nie zaksięgowała jako przychód lecz przywłaszczyła dokonując fikcyjnego rozksięgowania wskazanej kwoty na rzecz dostawcy Spółki;
- w dniu 7 kwietnia 2014r. pobrała z konta Spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł, nie przekazała jej do kasy Spółki i nie zaksięgowała jako przychód lecz przywłaszczyła dokonując fikcyjnego rozksięgowania wskazanej kwoty na rzecz dostawców Spółki;
- w dniu 11 czerwca 2014r. pobrała z konta Spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł, nie przekazała jej do kasy Spółki i nie zaksięgowała jako przychód lecz przywłaszczyła dokonując fikcyjnego rozksięgowania wskazanej kwoty na rzecz dostawców Spółki;
- w bliżej nieustalonym czasie jednak nie później niż w dniu 27 sierpnia 2014r. przywłaszczyła z kasy walutowej Spółki łączną kwotę 22.607,26 zł na którą składają się pieniądze w kwocie 5.077,05 EURO (co stanowi równowartość 21.392,05 zł) oraz w kwocie 399,64 USD (co stanowi równowartość 1.215,21 zł)
tj. o czyn zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 294 § 1 kkw zw. zart. 12 kk

orzeka:
1. oskarżonąD. T.w ramach zarzucanego jej czynu uznaje za winną tego, że w okresie od 26 kwietnia 2012r. do nie później niż 27 sierpnia 2014r. wŁ.przyul. (...)działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru będąc zatrudnioną jako specjalista księgowa w(...)Sp. z o. o. wŁ.przywłaszczyła powierzone jej pieniądze w łącznej kwocie 282. 418, 91 zł, co stanowiło mienie znacznej wartości w ten sposób, że:
- w dniu 26 kwietnia 2012r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 20 czerwca 2012r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 23 października 2012r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 14 listopada 2012r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 20.000 zł,
- w dniu 26 listopada 2012r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 19 marca 2013r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 4 czerwca 2013r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 30.000 zł,
- w dniu 2 września 2013r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 35.000 zł,
- w dniu 7 kwietnia 2014r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 11 czerwca 2014r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
po czym każdorazowo nie przekazała wskazanych kwot pieniężnych do kasy spółki i nie zaksięgowała ich jako przychodu lecz dokonała ich fikcyjnego rozksięgowania na rzecz dostawców spółki, a nadto w bliżej nieustalonym czasie jednak nie później niż w dniu 27 sierpnia 2014r. pobrała z kasy walutowej spółki pieniądze w kwocie 5.077,05 EURO i 399,64 USD (co stanowiło łącznie równowartość 22 418, 91 zł), czym działała na szkodę(...)Sp. z o. o. wŁ., tj. popełnienia czynu zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 01.07.2015r. w zw zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 01.07.2015r. w zw zart. 4 § 1 k.k.skazuje ją, a na podstawieart. 294 § 1 k.k.w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 01.07.2015r. w zw zart. 4 § 1 k.k.wymierza jej karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
2. na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 01.07.2015r. w zw zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonej warunkowo zawiesza na okres próby 4 (czterech) lat;
3. na podstawieart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 01.07.2015r. w zw zart. 4 § 1 k.k.orzeka względem oskarżonej karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 zł (sto złotych);
4. na podstawieart. 46 § 1 k.k.w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 01.07.2015r. w zw zart. 4 § 1 k.k.orzeka od oskarżonej obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz oskarżycielki posiłkowej(...)Sp. z o.o. wŁ.kwoty 282.418,91 zł (dwieście osiemdziesiąt dwa tysiące czterysta osiemnaście złotych dziewięćdziesiąt jeden groszy);
5. zasądza od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej(...)Sp. z o.o. wŁ.kwotę 4680 zł (cztery tysiące sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie;
6. zasądza tymczasowo od Skarbu Państwa – kasa Sądu Okręgowego w Warszawie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu na rzecz adw.J. T.kwotę 4080 zł (cztery tysiące osiemdziesiąt złotych) plus podatek VAT;
7. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w części w kwocie 18.521,80 zł (osiemnaście tysięcy pięćset dwadzieścia jeden złotych osiemdziesiąt groszy), w tym 4300 zł (cztery tysiące trzysta złotych) tytułem opłaty, w pozostałym zakresie kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt XVIII K 296/15

UZASADNIENIE
Na podstawie ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonaD. T.od 02 maja 1993r. była zatrudniona w(...)Sp. z o.o. wŁ.. Do 31 grudnia 1998r. w/w zatrudniona była jako samodzielna księgowa, a od 01 stycznia 1999r. na stanowisku specjalista księgowa. Do obowiązków zawodowych oskarżonejD. T.począwszy od lutego 2012r. należało m.in. pobieranie środków finansowych w gotówce na podstawie czeków z rachunku bankowego(...)Sp. z o.o. wŁ.w(...)wŁ., a następnie ich księgowanie na koncie kasy spółki jako przychód.
W okresie od 26 kwietnia 2012r. do 11 czerwca 2014r. oskarżonaD. T.pobrała na podstawie czeków z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.łączną kwotę 260.000 zł, i tak: w dniu 26 kwietnia 2012r. kwotę 25.000 zł, w dniu 20 czerwca 2012r. kwotę 25.000 zł, w dniu 23 października 2012r. kwotę 25.000 zł, w dniu 14 listopada 2012r. kwotę 20.000 zł, w dniu 26 listopada 2012r. kwotę 25.000 zł, w dniu 19 marca 2013r. kwotę 25.000 zł, w dniu 4 czerwca 2013r. kwotę 30.000 zł, w dniu 2 września 2013r. kwotę 35.000 zł, w dniu 7 kwietnia 2014r. kwotę 25.000 zł, w dniu 11 czerwca 2014r. kwotę 25.000 zł. Po czym każdorazowo oskarżonaD. T.nie przekazała wskazanych kwot pieniężnych do kasy spółki i nie zaksięgowała ich jako przychód, lecz w informatycznym systemie księgowym w/w spółki dokonała ich fikcyjnego rozksięgowania na rzecz dostawców spółki, tj. każdorazowo dokonywała rozlokowania gotówki na niezapłacone rachunki dostawców spółki, zaś w momencie zapłaty przez spółkę na rzecz tychże dostawców przenosiła zaksięgowane przez siebie wpłaty na innych dostawców.
Ponadto oskarżonaD. T.począwszy od lutego 2012r. zajmowała się prowadzeniem kasy walutowej spółki. OskarżonaD. T.jako jedyna spośród pracowników, poza dyrektorem finansowym spółkiK. Ś., dysponowała kluczami do kasetki przenośnej i sejfu, w którym była przechowywana kasetka z dewizami. W bliżej nieustalonym czasie jednak nie później niż w dniu 27 sierpnia 2014r. oskarżonaD. T.pobrała z kasy walutowej pieniądze w kwocie 5.077,05 EURO i 399,64 USD co stanowiło łącznie równowartość 22 418, 91 zł.
Łączna wartość szkody na rzecz(...)Sp. z o. o. wŁ.wyrządzonej działaniem oskarżonejD. T.wyniosła 282.418,91 zł.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowo wyjaśnień oskarżonejD. T.(k. 806 tom IV); zeznań świadków:K. Ś.(k. 27-27v, 114, 150-152 tom I zbiór A, k. 63-71 tom I, k. 439-440 tom II),U. C.(k. 35-37 tom I zbiór A, k. 71-74 tom I),B. R.(k. 67 tom I zbiór A, k. 74-76 tom I),A. Z. (2)(k. 70-71 tom I zbiór A, k. 76-80 tom I),J. G.(k. 107-109 tom I, k. 588-595 tom III),B. J.(k. 109-110 tom I),I. M.(k. 110-111 ton I),A. Z. (3)(k. 111-112 tom I, k. 297-298 tom II),E. M.(k. 262-263 tom II),J. P.(k. 263-264 tom II),E. P.(k. 264-265 tom II),K. P.(k. 265-266 tom II); opinii biegłej z zakresu ekonomiki, organizacji i zarządzaniaA. M.(k. 228-231 tom II zbiór A, k. 105-107 tom I, k. 709-723 tom IV, k. 784-801 tom IV); opinii biegłego z zakresu kryminalistycznych badań pisma i podpisówM. G. (1)(k. 822-884 tom V); dokumentacji Zbiór A tom I: pisemnego zawiadomienia o przestępstwie wraz z załącznikami (k. 1- 23), pisma pokrzywdzonego wraz z załącznikami (k. 30-34, 38-63, 76-111), dokumentacjispółki (...)(k. 158-204); Zbiór A tom II: kopii dokumentacji (k. 158-213), kartoteki dekretów księgowych (k. 246-248), protokołu otwarcia sejfu (k. 249), raportu kasowo-walutowego (k. 250-254); płyty CD z dokumentami (k. 154a tom I); tabeli nieobecności w pracy oskarżonej (k. 155 tom I); formuły selekcji zapisów księgowych (k.156-160 tom I); wykazu operacji i wydruk wprowadzonych i zmodyfikowanych dokumentów (k. 166-246 tom I), notatek służbowych z dnia 16, 17 sierpnia 2013r., 27 lipca 2013r. i 27 lipca 2014r. (k. 161-165 tom I); dokumentu „prośba o udzielenie informacji dla celów weryfikacji sprawozdania finansowego za okres 01.01.2011r. do 31.12.2011r.” (k. 295 tom II); zestawienia wypłat z czeków (k. 332-334 tom II), kopii opinii i raportów badań sprawozdań finansowych za lata 2012, 2013 i 2014 (k. 337-434 tom II); pisma(...) sp. z o.o.(k. 449-451 tom III); dokumentacji z(...)(k. 484-485, k. 503-505 tom III); świadectwa pracy (k. 2 z akt VII P 1350/14.
OskarżonaD. T.w toku postępowania sądowego nie przyznała się do popełnienia zrzucanego jej czynu (k. 61 tom I). Na rozprawie w dniu 22 października 2018r. (k. 927v-931 tom V) wyjaśniła, że pracowała w pokrzywdzonej spółce od maja 1993r. do sierpnia 2014 r. Wskazała, że w 2012 r. gdy księgowa i kasjerkaA. Z. (3)poszła na zwolnienie lekarskieK. Ś.poprosił ją by na czas nieobecnościA. Z. (3)zastępowała w/w w obowiązkach. Oświadczył, iż nie chciała się na to zgodzić, lecz zgodziła się z racji koleżeństwa. Wskazała, żeA. Z. (3)zabrała klucze do kasetki i ich nie zwróciła, sytuacja była niejasna, tydzień kasa nie funkcjonowała.K. Ś.udostępnił jej swoją kasetkę i swój sejf. Dodała, że po pewnym czasie mążA. Z. (3)przywiózł klucze i pieniądze w granicach 12 000 zł co stanowiło równowartość salda na dany moment, przekazanie pieniędzy i kluczy odbyło się w pokojuA. Z. (2). Dodała, że w momencie przejęcia kasy na czas przejściowy nie podpisała odpowiedzialności materialnej, zaś w styczniu 2013r. dostała nową kartę stanowiska pracy, lecz prowadzenie kasy nie było uwzględnione. Wskazała, że we wrześniu 2013r. została przeprowadzona wyrywkowa kontrola kasy, na jej pytanie dlaczego była przeprowadzana ta kontrola, gdyżA. Z. (3)nigdy takiej kontroli nie miała,K. Ś.nie potrafił udzielić jej odpowiedzi. Podał, że w sierpniu 2014r. dostała naganę na piśmie z racji pojawienia się nieprawidłowości z ostatnich lat odnośnie podatku PFRON, który był opłacany co miesiąc, różnica do dopłaty wynosiła 400 zł. Wskazała, że nieraz księgowe popełniały błędy jednak nigdy nikt poza nią nie dostał nagany, wkrótce po naganie dostała nowy zakres obowiązków, a następnie została zdegradowana przezK. Ś.do stanowiska kasjera z mniejszym zakresem obowiązków i wynagrodzeniem. Oświadczyła, że po powrocie z urlopu w lipcu 2014r. zauważała w segregatorach kartki z poprawkami, jej pytanie doU. C.o powód robienia poprawek na koncie podczas jej nieobecności zostało zbyte. Dodała, że przed udaniem się na kolejny urlop żadna z koleżanek nie chciała wziąć kasy, kasa została przekazanaB. J.protokołem, przeliczono pieniądze, sprawdzono dokumenty. Dodała, że dewizy nie zostały przekazane a były w kasie, około 5000 euro i 400 dolarów, kasa dewizowa była prowadzona tylko jak handlowcy jechali za granicę. Oświadczyła, że gdy szła na urlop, pytała sięK. Ś.czy zawozić dewizy do banku, zaśA. Z. (2)pytała się czy przekazać dewizyB. J., leczA. Z. (2)zadecydowała, żeby dewizy zostały w kasie skoro urlop był tylko tygodniowy, żeby zostawić druczek, to ktoś podjedzie do banku. Dodała, że złotówki były przywożone zŁ., natomiast dewizy były wBanku (...)naW.. Wskazała, że podczas sierpniowego urlopu została poinformowana telefonicznie przezK. Ś., że są nieprawidłowości, że brakuje 50 tysięcy i żeby to wyjaśnić. Oświadczyła, że następnie odbyła się rozmowa w obecnościB. R.podczas którejK. Ś.poinformował ją, że brakuje(...)zł i albo zapłaci to od razu, albo rozłoży to na raty i będzie sprawa załatwiona. Stwierdziła, że przekazała wówczasK. Ś., że nie wie o co chodzi, że nie będzie niczego spłacać i nie czuje odpowiedzialności. Wyjaśniła, że poczuła, że coś jest nie tak odnośnie jej pracy i osoby, była przepracowana zestresowana i poszła na zwolnienie lekarskie by dojść do siebie, zaś pocztą dostała świadectwo pracy, że została zwolniona dyscyplinarnie zart. 52 k.p.za przywłaszczenie mienia. Wyjaśniła, że każdy pracownik miał swoje hasła, jednak w księgowości wszystkie pracownice znały swoje hasła nawzajem, co przydawało się gdy któraś szła na urlop lub wychodziła z pracy, jej hasła znały koleżanki m.in.B. J.,U. C.,A. Z. (2)iJ. G..
Wyjaśnieniom oskarżonej Sąd dał wiarę jedynie w części. Wiarygodnymi Sąd uznał twierdzenia oskarżonej, w których potwierdziła podpisanie przez siebie i naniesienie zapisów na czekach(...)wŁ.z dnia: 26.04.2012r., 14.11.2012r., 02.09.2013r., 11.06.2014r. (k. 806 tom IV). Z materiału dowodowego obdarzonego przymiotem wiarygodności (vide: m.in. zeznaniaK. Ś.) wynikało bowiem, iż pobieranie gotówki na podstawie czeków z kontaspółki (...)w(...)wŁ.należało do obowiązków zawodowych oskarżonej i co więcej oskarżona we wskazanym okresie było de facto jedyną osobą spośród pracowników spółki dokonującą takowych czynności.
Także przymiotem wiarygodności Sąd obdarzył relację oskarżonej dotyczącą okoliczności w jakich przejęła obowiązki kasjerki poA. Z. (3). Okoliczności podnoszone w tym zakresie przez oskarżoną korespondowały bowiem z obiektywnym materiałem dowodowym ujawnionym w sprawie.
Wyjaśnieniom oskarżonej złożonym w pozostałym zakresie Sąd odmówił wiary, uznając iż stanowiły one tylko i wyłącznie przyjętą przez nią linię obrony na potrzeby niniejszego postępowania mającą na celu ekskulpowanie jej od sprawstwa zarzucanego jej czynu. Do tego wniosku Sąd doszedł na podstawie analizy wyjaśnień oskarżonej w świetle pozostałego materiału dowodowego ocenianego z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania.
Za całkowicie niewiarygodne Sąd uznał twierdzenia oskarżonej, w których zaprzeczyła by podpisała, a zatem tym samym wypłaciła pieniądze z kasyspółki (...)w(...)wŁ.w oparciu o czek z dnia 20.06.2012r., i wyraziła wątpliwość co do autentyczności podpisów na czekach z dnia: 23.10.2012r., 26.11.2012r., 04.06.2013r., 19.03.2013r., 07.04.2014r. (k. 806 tom IV). Z opinii biegłego z zakresu kryminalistycznych badań pisma i podpisówM. G. (1)(k. 822-884 tom V) wynikało bowiem, że na podstawie badań graficzno-porównawczych nieczytelnych podpisów w formie paraf oraz ręcznych zapisów dat widniejących w pozycji „kwotę czeku otrzymałam/łem, data i podpis odbiorcy” na odwrocie czeków(...)wŁ.nr:(...)(czek z dnia 20 czerwca 2012r.),(...)(czek z dnia 23 października 2012r.),(...)(czek z dnia 26 listopada 2012r.),(...)(czek z dnia 19 marca 2012r.),(...)(czek z dnia 04 czerwca 2013r.),(...)(czek z dnia 07 kwietnia 2014r.), wystawionych na nazwisko oskarżonejD. T.stwierdzono, że wszystkie identyfikowane zapisy dat oraz nieczytelne podpisy w formie paraf widniejące na odwrocie czeków wykazują taki poziom zgodności graficznej z wzorami pisma i podpisów oskarżonejD. T., który daje podstawę do uznania oskarżonejD. T.za ich wykonawcę, zaś nieczytelny podpis w formie parafy widniejącej na odwrocieczeku nr (...)wykazuje taki poziom zgodności graficznej z wzorami podpisów oskarżonejD. T., który wskazuje na prawdopodobieństwo nakreślenia tej parafy przez oskarżoną.
Ponadto, jak już wskazano powyżej, z zeznań m.in.K. Ś.,B. R.(„
    W banku pieniądze pobierała tylko paniT.na podstawie podpisanego czeku przez dyrektora finansowego lub prezesa zarządu. Tylko kasjerka miało takie prawo wypłacić pieniądze” – zeznaniaB. R.– k. 75 tom I) wynikało, iż pobieranie gotówki na podstawie czeków z kontaspółki (...)w(...)wŁ.należało do obowiązków zawodowych oskarżonej i co więcej oskarżona we wskazanym okresie było de facto jedyną osobą spośród pracowników spółki dokonującą takowych czynności.
Niezależnie od powyższego kierując się także zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania nie sposób przyjąć, by realizacja przedmiotowych czeków odbywała się w banku bez weryfikacji tożsamości osoby wypłacającej gotówkę poprzez sprawdzenie dokumentu tożsamości ze zdjęciem przez kasjera banku.
Jako całkowicie niewiarygodne Sąd uznał twierdzenia oskarżonej, w których sugerowała, iż przedmiotowa sprawa jak i wcześniejsze zastrzeżenia kierowane pod jej adresem w zakresie prawidłowości wykonywania obowiązków zawodowych współce (...)stanowiły bezzasadne zarzuty w stosunku do jej osoby, wręcz swoisty spisek w stosunku do niej („Ja czułam, że coś wobec mojej osoby się dzieje nie tak.” – k. 928v tom V).
Za materiału dowodowego jednoznacznie bowiem wynikało, iż oskarżona przed ujawnieniem przestępczego procederu ujętego w zarzucie, cieszyła się sympatią i zrozumieniem ze strony pracownikówspółki (...), z nikim nie pozostawała w konflikcie. Nie sposób zatem racjonalnie przyjąć by ze strony kogokolwiek spośród pracowników, czy przełożonych oskarżonej współce (...)istniał jakikolwiek motyw, czy interes w bezpodstawnym pomawianiu jej o przestępcze zachowania i inicjowaniu postępowania dyscyplinarnego i karnego w stosunku do jej osoby.
Także za całkowicie niewiarygodne Sąd uznał twierdzenia oskarżonej, iż przyjętą praktyką współce (...)było wzajemne użyczanie haseł i loginów umożliwiających pracę w komputerowym programie księgowo-finansowym(...), co więcej by oskarżona swe hasło i login użyczyłaB. J.,U. C.,A. Z. (2)(„Każdy pracownik miał swoje hasła, ale my w księgowości znałyśmy swoje hasła” – k. 929v, „Moje hasło znałaJ.,C.i paniZ.i panG.. Ja im to przekazałam” – k. 930 tom V).
Z zeznań pracownikówspółki (...)w tym zwłaszcza pracowników księgowości wynikało, iż takowa praktyka nie występowała w przedmiotowej spółce („Nic mi nie wiadomo, aby pracownicy znali wzajemnie swoje hasła do systemu księgowego”- zeznaniaU. C.– k. 71 tom I;Absolutnie nie było takiej możliwości aby pracownicy znali hasła i loginy do systemów księgowych innych pracowników” – zeznaniaB. R.– k. 75 tom I; „Nigdy nie słyszałam, aby inni pracownicy wymieniali się hasłami” – zeznaniaE. M.– k. 263 tom II; „Nie znałem hasła do systemu(...)oskarżonejT.”- zeznaniaJ. P.– k. 264 tom II; „Nie mam wiedzy by pracownicy, którzy mają dostęp do systemu(...)wymieniali się swoimi hasłami”- zeznaniaE. P.– k. 264 tom II; „PaniT.nie przekazywała mi swojego hasła do sytemu(...), nie słyszałam, aby przekazywała je komuś innemu”- zeznaniaK. P.– k. 266 tom II), co więcej była niezgodna z system bezpieczeństwa, a świadekB. J.,U. C.,A. Z. (2)kategorycznie zaprzeczyły by znały hasło i login należący do oskarżonej, co więcej by oskarżona im ten login i hasło użyczała („Ja nie znałam hasła ani loginu paniT.do systemu, ani też innych pracowników”- zeznaniaA. Z. (2)– k. 77 tom I; „Czy PaniT.podawała swoje hasło do systemu innym osobom, czy je udostępniała innym?”, świadek odpowiada: nie”- zeznaniaB. J.– k. 109 tom I).
W ocenie Sądu analiza ujawnionych dowodów i wynikających zeń okoliczności faktycznych sprawy jednoznacznie wykluczała wersję oskarżonej w zakresie nie przyznania się przez nią do popełnienia zarzucanego jej czynu. Z materiału dowodowego w postaci wyjaśnień samej oskarżonej, która nie kwestionowała podpisania przez siebie części czeków ujętych w zarzucie na podstawie których dokonała wypłacenie środków pieniężnych z rachunkuspółki (...)w(...)wŁ.(k. 806 tom IV), opinii biegłego z zakresu kryminalistycznych badań pisma i podpisówM. G. (1)(k. 822-884 tom V), zeznań m.in.K. Ś.jednoznacznie wynikało, iż to oskarżona wypłaciła przedmiotowe środki pieniężna w łącznej kwocie 260.000 zł z rachunku bankowego spółki.
Z kolei z dowodów w postaci księgowej dokumentacji źródłowej; opinii biegłej z zakresu ekonomiki, organizacji i zarządzaniaA. M.(k. 228-231 tom II zbiór A, k. 105-107 tom I, k. 709-723 tom IV, k. 784-801 tom IV); zeznańK. Ś.; zeznańA. Z. (2)wynikało, iż oskarżona nie księgowała pobranych środków finansowych z rachunku bankowego spółki jako przychód, dowodem czego był brak operacji w raportach kasowych. W ocenie biegłej dokonywane przez oskarżonąD. T.zapisy księgowe były nieprawidłowe albowiem środki finansowe pobrane z rachunku bankowego powinny bowiem zostać zaksięgowane na koncie kasy.
Co więcej z tych samych dowodów wynikało, iż faktycznie przedmiotowe środki finansowe były rozksięgowywane przez oskarżoną (rozlokowane) na rzecz dostawców spółki oraz zaliczane w koszty, zaś w momencie zapłaty przez spółkę na rzecz tychże dostawców, oskarżona przenosiła zaksięgowane przez siebie wpłaty na innych dostawców.
Tym samym w świetle powyższego materiału dowodowego i wynikających zeń okoliczności faktycznych nie sposób przyjąć by inna osoba spośród pracownikówspółki (...)dopuściła się przywłaszczenia środków pieniężnych w łącznej kwocie 260.000 zł wypłaconych z rachunku bankowego spółki w(...)wŁ..
Za kuriozalne należy uznać dywagacje, iż osobą tą mógłby być informatyk spółki –J. G.. Zaznaczyć należy, iżJ. G., jak wynikało z materiału dowodowego, nie był osobą wypłacającą te pieniądze z rachunku bankowego spółki, tą osobą była oskarżonaD. T., która następnie wbrew przyjętym zasadom nie dokonała ich zaksięgowania na koncie kasy spółki, co więcej przedmiotowe środki finansowe były rozksięgowywane przez oskarżoną co wynika z zapisów w systemie(...), na rzecz dostawców spółki oraz zaliczane w koszty, zaś w momencie zapłaty przez spółkę na rzecz tychże dostawców oskarżona przenosiła zaksięgowane przez siebie wpłaty na innych dostawców.
Co zaś się tyczy środków pieniężnych w postaci dewiz - 5.077,05 EURO i 399,64 USD (równowartość łącznie 22 418, 91 zł) zdeponowanych w kasie spółki, to jak wynikało z materiału dowodowego, oskarżonaD. T.jako osoba pełniąca funkcję kasjera w spółce, była jedyną osobą spośród pracowników, poza dyrektorem finansowym spółkiK. Ś., dysponującą kluczami do kasetki przenośnej i sejfu, w którym była przechowywana kasetka z dewizami („

    Do tego sejfu były tylko dwie pary kluczy. Jedną parę miałem ja, jak wspomniałem, a drugie ma paniT.i ona ma je do dzisiaj” – zeznaniaK. Ś.- k. 68 tom I; „

    Tylko kasjer miał dostęp do sejfu.

     PanŚ.nie miał dostępu do sejfu”- zeznaniaU. C.– k. 72 tom I; „

    Z tego co wiem, to klucze do sejfu firmy posiadała kasjerka, bo tam wkładała kasetkę:- zeznaniaB. R.– k. 75 tom I; „

    Do sejfu miała dostęp według mnie tylko paniT.
” – zeznaniaA. Z. (2)– k. 77 tom I).
Bez wątpliwości środki pieniężne w postaci dewiz zostały powierzone oskarżonej jako prowadzącej kasę spółki, w tym kasę walutową, a ich brak stwierdzono podczas inwentaryzacji w dniu 27 sierpnia 2014r. („

    Tam w tym sejfie nie było żadnych pieniędzy jakieś tylko potwierdzenie czeków, jest protokół zresztą” – zeznaniaK. Ś.– k. 65 tom I; „

    Z dokumentów z zakończonego ostatniego raportu przeze PaniąT.w sejfie walutowym powinno być około 5.700 euro i blisko 400 dolarów. Tak wynikało z księgowych dokumentów na koncie kasa, ale tego nie było …

    PaniT.objęła dostęp do kasy i sejfu z chwilą protokołu przejęcia, w lutym 2012r.– zeznaniaK. Ś.– k. 68 tom I; protokół otwarcia sejfu – k. 249 zbiór A tom II).
Analiza wskazanych okoliczności faktycznych z punktu zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania wskazuje zatem, że oskarżona dokonała także przywłaszczenia wskazanych środków pieniężnych w postaci dewiz.
Z tych względów Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonej we wskazanym zakresie za całkowicie niewiarygodne albowiem pozostawały one w całkowitej sprzeczności z całym spektrum dowodów obdarzonych przymiotem wiarygodności.
Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania pracowników pokrzywdzonej spółkiK. Ś.(k. 27-27v, 114, 150-152 tom I zbiór A, k. 63-71 tom I, k. 439-440 tom II),U. C.(k. 35-37 tom I zbiór A, k. 71-74 tom I),B. R.(k. 67 tom I zbiór A, k. 74-76 tom I),A. Z. (2)(k. 70-71 tom I zbiór A, k. 76-80 tom I),J. G.(k. 107-109 tom I, k. 588-595 tom III),B. J.(k. 109-110 tom I),I. M.(k. 110-111 ton I),A. Z. (3)(k. 111-112 tom I, k. 297-298 tom II),E. M.(k. 262-263 tom II),J. P.(k. 263-264 tom II),E. P.(k. 264-265 tom II),K. P.(k. 265-266 tom II).
Zeznania w/w świadków były bowiem spójne i konsekwentne w toku całego postępowania, ponadto wzajemnie ze sobą korespondowały, a w zakresie dotyczącym relacjiK. Ś., czyA. Z. (2)co do przestępczego mechanizmu działania oskarżonej znalazły potwierdzenie w źródłowej dokumentacji księgowej oraz opinii biegłej z zakresu ekonomiki, organizacji i zarządzaniaA. M.(k. 228-231 tom II zbiór A, k. 105-107 tom I, k. 709-723 tom IV, k. 784-801 tom IV).
Co więcej w odniesieniu do wskazanych świadków, Sąd nie stwierdził zaistnienia jakichkolwiek okoliczności budzących wątpliwości co do prawdziwości ich zeznań. W/w to osoby całkowicie obce dla oskarżonej, którzy z przedmiotową sprawą zetknęli się wyłącznie z racji wykonywania swych obowiązków zawodowych. Jak wynikało z ich zeznań, a także wyjaśnień samej oskarżonej („Miałam uznanie wśród pracowników” – k. 927v tom V), nie były to osoby pozostające w jakimkolwiek konflikcie, czy antagonizmie w stosunku do oskarżonej z racji zatrudnienia w tej samej spółce.
Nie sposób zatem w ocenie Sądu przyjąć, by osoby te miały jakikolwiek interes osobisty, czy procesowy by bezpodstawnie pomawiać oskarżoną.
Wiarygodnymi Sąd uznał także zeznania pracowników ochrony zatrudnionych współce (...)w okresie zarzucanego oskarżonej czynu, tj.R. C.(k. 436-437 tom II) iJ. Ś.(k. 437-438 tom II). Świadkowie ci potwierdzili fakt przychodzenia przez oskarżonąD. T.do pracy w dni wolne od pracy oraz pozostawania przez oskarżoną w pracy po godzinach pracy. Ich relacja w tym zakresie znalazła pełne potwierdzenie w dowodach w postaci sprawozdań ze służby (k. 161-165 tom I), czy zapisów w informatycznym systemie księgowym. W odniesieniu do wskazanych świadków w ocenie Sądu nie pojawiły się żadne okoliczności kwestionujące obiektywizm ich relacji. Zarówno bowiemR. C.jak iJ. Ś.to osoby obce dla oskarżonej, trudno zatem racjonalnie rzecz biorąc, zakładać by w/w mieli jakikolwiek interes procesowy czy osobisty by bezpodstawnie pomawiać właśnie oskarżoną.
Także jako wiarygodne Sąd uznał zeznania pracownikaspółki (...) S.A.- świadkaŁ. T.(k. 648-650 tom IV) dotyczące funkcjonowania sytemu(...). W odniesieniu do tego świadka nie ujawniły się żadne okoliczności dyskwalifikujące wartość dowodową jego zeznań jako osoby w żaden sposób nie powiązanej z którąkolwiek ze stron niniejszego postępowania.
Nic nie wniosły do sprawy zeznania świadkówW. D.(k. 440 tom II),M. P.(k. 440 tom II) iL. P.(k. 441 tom II). Jak wynikało bowiem z treści zeznań w/w, byli oni zatrudnieni jako pracownicy ochrony w ramach(...)na tereniespółki (...)w okresie nieujętym w zarzucie. Tym samym nie dysponowali jakąkolwiek wiedzą mającą znaczenia dla dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie.
Za w pełni wiarygodne i rzetelne Sąd uznał opinie: biegłej z zakresu ekonomiki, organizacji i zarządzaniaA. M.(k. 228-231 tom II zbiór A, k. 105-107 tom I, k. 709-723 tom IV, k. 784-801 tom IV) oraz biegłego z zakresu kryminalistycznych badań pisma i podpisówM. G. (1)(k. 822-884 tom V). Wskazane opinie zostały bowiem sporządzone przez osoby posiadające wymagane wiadomości specjalne, ich wnioski były pełne i jasne, pozbawione wewnętrznych sprzeczności.
Biegła z zakresu ekonomiki, organizacji i zarządzaniaA. M.w swej opinii wskazała, że jak wynika z dokumentacji księgowej oskarżonaD. T.pobierała od 2012 do 2014 r. środki finansowe z konta bankowego spółki i nie księgowała ich jako przychód. Dowodem tego jest brak operacji w raportach kasowych. W ocenie biegłej dokonywane przez oskarżonąD. T.zapisy księgowe były nieprawidłowe. Środki finansowe pobrane z rachunku bankowego powinny bowiem zostać zaksięgowane na koncie kasy. Natomiast faktycznie, środki były rozksięgowywane na rzecz dostawców spółki oraz zaliczane w koszty. Analiza kont księgowych wykazała, iż oskarżonaD. T.dokonywała modyfikacji zapisów księgowych w okresach późniejszych od daty zaksięgowania (dowód: kartoteka operacji bankowych z dnia 19.03.2013r. – modyfikacja zapisu z dnia 19.03.2013r. godz. 15.04.2013r.).
Z kolei z opinii biegłego z zakresu kryminalistycznych badań pisma i podpisówM. G. (1)wynikało, że na podstawie badań graficzno-porównawczych nieczytelnych podpisów w formie paraf oraz ręcznych zapisów dat widniejących w pozycji „kwotę czeku otrzymałam/łem, data i podpis odbiorcy” na odwrocie czeków(...)wŁ.nr:(...),(...),(...),(...),(...),(...), wystawionych na nazwisko oskarżonejD. T.stwierdzono, że wszystkie identyfikowane zapisy dat oraz nieczytelne podpisy w formie paraf widniejące na odwrocie czeków wykazują taki poziom zgodności graficznej z wzorami pisma i podpisów oskarżonejD. T., który daje podstawę do uznania oskarżonejD. T.za ich wykonawcę, natomiast nieczytelny podpis w formie parafy widniejącej na odwrocieczeku nr (...)wykazuje taki poziom zgodności graficznej z wzorami podpisów oskarżonejD. T., który wskazuje na prawdopodobieństwo nakreślenia tej parafy przez oskarżoną.
Nadmienić w tym miejscu należy, iż wnioski wskazanej opinii biegłego z zakresu kryminalistycznych badań pisma i podpisówM. G. (1)nie były w żaden sposób kwestionowane w toku niniejszego postępowania przez strony.
Opinię biegłego z zakresu informatykiM. G. (2)(k. 684-691, k. 758-760 tom IV) Sąd uznał za wiarygodną, sporządzoną przez osobę posiadającą wymagane wiadomości specjalne, jakkolwiek nie mającą znaczenia dla dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie. Zapytanie Sądu stanowiące podstawę do przeprowadzenia opinii dotyczyło bowiem wyłącznie kwestii hipotetycznej, natomiast ujawniony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na sprawstwo oskarżonej w zakresie zarzucanego jej czynu. Dlatego też okoliczności wynikające z przedmiotowej opinii informatycznej nie miały żadnego znaczenia dla dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie.
Nie budziły także żadnych wątpliwości zdaniem Sądu co do swej wiarygodności i rzetelności dowody dokumentarne ujawnione na rozprawie wymienione na kartach: 113 tom I, 760-761 tom IV, 806 tom IV, 930v tom V. Wskazane dokumenty zostały sporządzone w sposób prawidłowy, zgodnie ze stosownymi regulacjami prawnymi określającymi ich formę i treść. Nadto, treść wyżej wymienionych dokumentów, nie była kwestionowana przez strony, dlatego też Sąd nie znalazł podstaw, by pozbawić je wartości dowodowej.
Sąd zważył co następuje:
Ujawniony w sprawie materiał dowodowy, jego analiza i interpretacja wykazały, jednoznacznie, iż oskarżonaD. T.w okresie od 26 kwietnia 2012r. do nie później niż 27 sierpnia 2014r. wŁ.przyul. (...)działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru będąc zatrudnioną jako specjalista księgowa w(...)Sp. z o. o. wŁ.przywłaszczyła powierzone jej pieniądze w łącznej kwocie 282.418,91 zł, co stanowiło mienie znacznej wartości w ten sposób, że:
- w dniu 26 kwietnia 2012r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 20 czerwca 2012r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 23 października 2012r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 14 listopada 2012r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 20.000 zł,
- w dniu 26 listopada 2012r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 19 marca 2013r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 4 czerwca 2013r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 30.000 zł,
- w dniu 2 września 2013r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 35.000 zł,
- w dniu 7 kwietnia 2014r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
- w dniu 11 czerwca 2014r. pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.kwotę 25.000 zł,
po czym każdorazowo nie przekazała wskazanych kwot pieniężnych do kasy spółki i nie zaksięgowała ich jako przychodu lecz dokonała ich fikcyjnego rozksięgowania na rzecz dostawców spółki, a nadto w bliżej nieustalonym czasie jednak nie później niż w dniu 27 sierpnia 2014r. pobrała z kasy walutowej spółki pieniądze w kwocie 5.077,05 EURO i 399,64 USD (co stanowiło łącznie równowartość 22.418,91 zł), czym działała na szkodę(...)Sp. z o. o. wŁ., tj. popełniła czyn zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 01.07.2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.
Przywłaszczenie polega na rozporządzaniu rzeczą, która już uprzednio znajdowała się w posiadaniu przywłaszczającego. Przywłaszczeniem w rozumieniukodeksu karnegojest bezprawne, z wyłączeniem osoby uprawnionej, rozporządzenie rzeczą ruchomą znajdującą się w posiadaniu sprawcy przez włączenie jej do swego majątku i powiększenie w ten sposób swojego stanu posiadania lub stanu posiadania innej osoby albo wykonywanie w inny sposób w stosunku do rzeczy ruchomej uprawnień właścicielskich (por. OSNPG 1978, z. 6, poz. 64). Posiadanie rzeczy przez przywłaszczającego przed dokonaniem przywłaszczenia odróżnia przestępstwo przywłaszczenia od przestępstwa kradzieży. W przypadku przywłaszczenia nie dochodzi bowiem do zaboru rzeczy, a więc do bezprawnego wyjęcia jej spod władztwa osoby uprawnionej i objęciu we władanie przez sprawcę. Różnica między przestępstwem kradzieży (art. 278 k.k.) a przestępstwem przywłaszczenia (art. 284 § 1 k.k.) polega na tym, że sprawca kradzieży zabiera z posiadania innej osoby cudzą rzecz ruchomą w celu przywłaszczenia, natomiast sprawca przestępstwa przywłaszczenia (art. 284 § 1 k.k.) przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą lub cudze prawo majątkowe, które nie zostało mu powierzone, jednakże znalazło się już w jego legalnym, nie bezprawnym, posiadaniu (por. OSNKW 1978, z. 10, poz. 118).
Przywłaszczenie zostaje dokonane w momencie uzewnętrznienia przez sprawcę woli rozporządzenia cudzą rzeczą lub cudzym prawem majątkowym jak własnym z wyłączeniem osoby uprawnionej. Dla realizacji znamion przestępstwa przywłaszczenia nie jest konieczne skorzystanie z rzeczy przywłaszczonej przez sprawcę, korzystać z rzeczy stanowiącej przedmiot przestępstwa może zarówno sam sprawca, jak i inne osoby. Przywłaszczenie wymaga działania w zamiarze bezpośrednim kierunkowym postąpienia z cudzą rzeczą, tak jakby się było jej właścicielem (animus rem sibi habendi). Sprawca przywłaszczenia musi więc zmierzać do zatrzymania cudzej rzeczy lub innego mienia (prawa majątkowego) dla siebie lub innej osoby bez żadnego do tego tytułu (por. wyr. SN z 6 I 1978 r., V KR 137/77, OSNPG 1978, nr 6, poz. 64). O zamiarze przywłaszczenia może świadczyć odmowa zwrotu cudzej rzeczy, zaprzeczenie jej posiadania, sprzedaż lub darowanie innej osobie, przerobienie rzeczy itp. Natomiast bezprawne zatrzymanie cudzej rzeczy, a nawet używanie jej, chociażby w celu osiągnięcia zysku, ale bez zamiaru zatrzymania na własność, nie stanowi przestępstwa przywłaszczenia (por. wyr. SA w Lublinie z 6 X 1998 r., II Aka 108/98, Apel. Lub. 1999, nr 2).
Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie SN stanowiskiem możliwe jest ustalenie zamiaru sprawcy na podstawie samych tylko przedmiotowych okoliczności związanych z konkretnym zdarzeniem, w oparciu o sposób działania sprawcy. Warunkiem przyjęcia, że sprawca działał z zamiarem bezpośrednim, charakterystycznym dla przestępstwa przywłaszczenia, jest wykazanie, że zachowanie sprawcy jednoznacznie wskazuje, bez żadnych w tym zakresie wątpliwości, na cel, do jakiego zmierzał. Jednoznaczność ta nie może oznaczać nic innego, jak nieodzowność określonego skutku, w tym przypadku zatrzymania cudzej rzeczy ruchomej dla siebie lub dla innej osoby (zob. wyrok SN z 12 maja 1976 r., V KR 20/76, Gazeta Prawna 1976, nr 22).
Kwalifikowanym typem przywłaszczenia jest sprzeniewierzenie (art. 284 § 2 k.k.). Polega ono na przywłaszczeniu rzeczy powierzonej sprawcy. Powierzenie jest w swej istocie przekazaniem rzeczy z zastrzeżeniem jej zwrotu, toteż przywłaszczenie takiej rzeczy zasługuje na surowszą ocenę jako nadużycie zaufania (zob. wyr. SA w Poznaniu z 21 V 1992 r., II Akr 129/92, OSA 1993, nr 5).
Skutek stanowiący znamię sprzeniewierzenia powstaje w chwili rozporządzenia rzeczą przez sprawcę z wyłączeniem osoby uprawnionej, a więc gdy wola rozporządzenia rzeczą zostaje uzewnętrzniona poprzez zachowanie sprawcy. Przedmiotem przestępstwa sprzeniewierzenia jest rzecz ruchoma powierzona przez osobę uprawnioną sprawcy. Element powierzenia rzeczy przez osobę uprawnioną sprawcy oraz ograniczenie przedmiotu czynności wykonawczej tylko do rzeczy ruchomej odróżniają sprzeniewierzenie od typu podstawowego przestępstwa przywłaszczenia. Powierzenie rzeczy ruchomej polega na przekazaniu władztwa nad rzeczą sprawcy z zastrzeżeniem jej zwrotu właścicielowi (posiadaczowi) lub osobie posiadającej inne prawo do rzeczy. Powierzenie oznacza więc przeniesienie władztwa nad rzeczą z uprawnionego na sprawcę bez prawa rozporządzania nim jak swoją własnością, z jednoczesnym konkretnym oznaczeniem sposobu jego wykonywania przez osobę, której rzecz jest powierzana (zob. J. Makarewicz, Kodeks karny..., s. 456; O. Górniok, System prawa karnego...,s. 413; I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter, Kodeks...,s. 617). Rzecz ruchoma może zostać przekazana z jednoczesnym upoważnieniem sprawcy do czynienia z niej użytku (użyczenie lub wynajęcie rzeczy) lub bez takiego uprawnienia (np. oddanie w depozyt, zastaw) albo z poleceniem postępowania z rzeczą w określony przez przekazującego sposób (np. wręczenie pieniędzy z poleceniem wpłacenia ich na określone konto).
Przestępstwo określone wart. 284 § 2 k.k.należy do kategorii tzw. przestępstw kierunkowych. Kodeks wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, tym celem jest włączenie cudzej rzeczy ruchomej lub cudzego prawa majątkowego do majątku sprawcy lub postępowanie z tą rzeczą albo prawem majątkowym jak z własnym w inny sposób, np. darowanie go innej osobie itp.
Typ kwalifikowany sprzeniewierzenia zart. 294 § 1 k.k.ma miejsce gdy przestępstwo dotyczy mienia znacznej wartości. Zgodnie zart. 115 § 5 k.k.mieniem znacznej wartości jest mienie którego wartość w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 złotych
W realiach przedmiotowej sprawy oskarżonaD. T.dokonała przywłaszczenia kwoty 282.418,91 zł, a więc jej działanie dotyczyło mienia znacznej wartości w rozumieniuart. 115 § 5 k.k.
W niniejszej sprawie oskarżonaD. T.jako specjalista księgowa w(...)Sp. z o. o. wŁ.w okresie od 26 kwietnia 2012r. do nie później niż 27 sierpnia 2014r. wŁ.przyul. (...)weszła w posiadanie środków pieniężnych(...)Sp. z o. o. wŁ., w ten sposób, że pobrała z rachunku bankowego w/w spółki w(...)wŁ.: w dniu 26 kwietnia 2012r. kwotę 25.000 zł; w dniu 20 czerwca 2012r. kwotę 25.000 zł; w dniu 23 października 2012r. kwotę 25.000 zł; w dniu 14 listopada 2012r. kwotę 20.000 zł; w dniu 26 listopada 2012r. kwotę 25.000 zł; w dniu 19 marca 2013r. kwotę 25.000 zł; w dniu 4 czerwca 2013r. kwotę 30.000 zł; w dniu 2 września 2013r. kwotę 35.000 zł; w dniu 7 kwietnia 2014r. kwotę 25.000 zł; w dniu 11 czerwca 2014r. kwotę 25.000 zł, tj. łącznie kwotę 260.000 zł, po czym każdorazowo, wbrew spoczywającym na niej obowiązkach zawodowych i zasadom prowadzenia księgowości, nie przekazała wskazanych kwot pieniężnych do kasy spółki i nie zaksięgowała ich jako przychodu, lecz dokonała ich fikcyjnego rozksięgowania na rzecz dostawców spółki, a nadto w bliżej nieustalonym czasie jednak nie później niż w dniu 27 sierpnia 2014r. jako osoba prowadząca kasę walutową spółki pobrała z tejże kasy walutowej spółki pieniądze w kwocie 5.077,05 EURO i 399,64 USD, co stanowiło łącznie równowartość 22.418,91 zł, i zatem łącznie kwotę 282.418,91 zł.
Zachowanie oskarżonej, zdaniem Sądu jednoznacznie wskazuje, że nie przekazując wskazanych kwot pieniężnych w łącznej kwoce 260.000 zł do kasy spółki i nie zaksięgowując ich jako przychodu oraz pobierając z kasy walutowej spółki powierzone jej pieniądze w kwocie 5.077,05 EURO i 399,64 USD (co stanowiło łącznie równowartość 22.418,91 zł), bezprawnie rozporządziła tym samym wskazanymi środkami pieniężnymi znajdującymi się w jej posiadaniu poprzez włączenie w/w kwoty pieniężnej do swego majątku i wykonywanie w stosunku do tychże środków pieniężnych uprawnień właścicielskich. Zdaniem Sądu powyższe zachowanie, a następnie nie zwrócenie wskazanych środków pieniężnych pokrzywdzonej spółce, stanowiło zdaniem Sądu uzewnętrznienie przez oskarżoną woli rozporządzenia tymi środkami pieniężnymi jak własnymi. Oskarżona tym samym działała z zamiarem bezpośrednim kierunkowym postąpienia z cudzą rzeczą, tak jakby była jej właścicielem (animus rem sibi habendi).
Ustalając zamiar przywłaszczenia w/w środków pieniężnych przez oskarżoną, Sąd oparł się na ugruntowanym stanowisku wyrażonym w judykaturze, że ustalenie „zamiaru sprawcy możliwe jest na podstawie samych tylko przedmiotowych okoliczności związanych z konkretnym zdarzeniem, w oparciu o sposób działania sprawcy” (zob. wyrok SN z 12 maja 1976 r., V KR 20/76, Gazeta Prawna 1976, nr 22).
W ocenie Sądu zachowania podjęte przez oskarżoną w okresie od 26 kwietnia 2012r. do nie później niż 27 sierpnia 2014r. stanowiły jeden czyn ciągły w rozumieniuart. 12 k.k.Podjęte przez oskarżoną zachowania następowały bezpośrednio po sobie, w krótkich odstępach czasu w ramach realizacji jednego z góry powziętego zamiaru.
Sąd uznał zasadnym dokonanie zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonej, poprzez wskazanie prawidłowego okresu jego popełnienia (tj. w okresie od 26 kwietnia 2012r. do nie później niż 27 sierpnia 2014r.) oraz ustalenie, iż we wskazanym okresie oskarżona była zatrudniona w pokrzywdzonej spółce na stanowisku specjalista księgowa, co wynikało wprost z dowodu w postaci świadectwa pracy z k. 2 z akt VII P 1350/14, nie zaś jak przyjął prokurator w zarzucie - samodzielna księgowa i specjalista księgowa. Ze wskazanego świadectwa pracy dotyczącego oskarżonej wynikało, iż jako samodzielna księgowa była zatrudniona w pokrzywdzonej spółce do 31.12.1998r., a więc nie w okresie przypisanego jej czynu.
Ponadto zdaniem Sądu w sprawie koniecznym było dokonanie zmiany opisu czynu w zakresie ustalenia wysokości wyrządzonej szkody. Mianowicie wysokość szkody w złotych polskich dotycząca przywłaszczenia przez oskarżoną dewiz w postaci dolarów amerykańskich i euro należało obliczyć na czas popełnienia przypisanego oskarżonej czynu tj. według kursu średniego NBP na datę końcowa 27 sierpnia 2014r, nie zaś według kursu walut na czas złożenia zawiadomienia o przestępstwie w tym zakresie.
Średni kurs dolara amerykańskiego USD na dzień 27.08.2014r. wynosił 3,17 zł, stąd 399,64 dolarów amerykańskich USD odpowiadało kwocie 1266,85 zł (399,64 x 3,17 zł = 1266,85 z ), zaś 5.077,05 Euro (średni kurs Euro według NBP na dzień 27.08.2014r. wynosił 4,18 zł ) odpowiadało kwocie 21 222, 06 zł, co łącznie dało wartość 22 418, 91 zł w zakresie dewiz plus 260.000 zł w zakresie pieniędzy pobranych z rachunku z(...)wŁ.. Zatem łączna wartość szkody – tj. mienia przywłaszczonego przez oskarżoną wyniosła(...)zł.
Uznając winę oskarżonej Sąd przyjmując jako podstawę skazaniaart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 396), tj. w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 01.07.2015r. w zw zart. 4 § 1 k.k., na podstawieart. 294 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 396) w zw zart. 4 § 1 k.k.wymierzył jej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Mając na uwadze treśćart. 4 § 1 k.k.Sąd orzekając w niniejszej sprawie zastosował względem oskarżonejustawę – kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 396), przepisy te były względniejsze względem oskarżonej aniżeli obowiązujące w czasie orzekania, zwłaszcza w zakresie warunków i możliwości skorzystania z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.
Przy wymiarze kary Sąd kierował się zasadami określonymi wrozdziale VI kodeksu karnego, a w szczególności w przepisachart. 53 k.k.
Sąd analizował zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe czynu z troską, aby wymiar kary spełnił poczucie społecznej sprawiedliwości kary, był adekwatny do stopnia winy i osiągnął cele zapobiegawcze i wychowawcze.
Z okoliczności wpływających łagodząco na wymiar kary Sąd uwzględnił niekaralność oskarżonej (vide – karta karna – k. 271-272 zbiór A tom II). Zdaniem Sądu popełnienie przez oskarżoną przypisanego jej przestępstwa uznać należy, za zachowanie incydentalne w jej życiu.
Z okoliczności wpływających obciążająco na wymiar kary Sąd uwzględnił stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej. Nie uszło również uwadze Sądu, że oskarżona nie wyraziła w toku rozprawy w żaden sposób skruchy za przypisany jej czyn.
Stopień winy oskarżonej Sąd uznał za znaczny. Przestępstwo, którego dopuściła się oskarżona, co wynika z samej jego istoty, jest przestępstwem umyślnym. Należy podkreślić, iż w momencie dokonania czynu zabronionego oskarżona miała niczym niezakłóconą możliwość podjęcia decyzji i zachowania się w sposób zgodny z prawem. Nie zaszła też żadna z okoliczności wyłączających winę, czy bezprawność czynu.
Przy wymiarze kary Sąd baczył, aby orzeczona kara była adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu. W ocenie Sądu stopień ten należy uznać za znaczny z uwagi na rodzaj naruszonego dobra. Sąd podzielił stanowisko, że przestępstwa zwłaszcza przeciwko mieniu należą do kategorii najgroźniejszych społecznie przestępstw. Skierowane są bowiem przeciwko jednemu z podstawowych dóbr chronionych prawem jakim jest mienie, własność, a więc przeciwko dobru, które w gradacji dóbr chronionych prawem usytuowane jest tuż za ludzkim życiem i zdrowiem.
Sąd miał na uwadze w tym zakresie także okoliczność, iż przestępstwa zaliczane do tzw. przestępstw „białych kołnierzyków”, tak jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy, to przestępstwa o dużej społecznej szkodliwości czynu, które niejednokrotnie wiążą się z wysokimi szkodami materialnymi, aniżeli inne przestępstwa kryminalne przeciwko mieniu.
W końcu Sąd zobligowany był uwzględnić cele wychowawcze i zapobiegawcze kary. Warunki i właściwości osobiste oskarżonej (niekaralność, posiadanie rodziny, ustabilizowany tryb życia) dotyczące jej aktualnej sytuacji życiowej przemawiały w ocenie Sądu zdecydowanie na jej korzyść.
Z powyższych względów Sąd uznał, że kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą adekwatną w zakresie osiągnięcia celów prewencji indywidualnej jak i generalnej. Sąd uznał, że kara we wskazanej wysokości będzie w stanie realizować powyższe cele, a ponadto potrzeby związane z kształtowaniem świadomości prawnej społeczeństwa.
Z tych względów biorąc pod uwagę postawę oskarżonej, wskazane wyżej jej właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 396) w zw zart. 4 § 1 k.k.skorzystał z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary na okres lat 4 tytułem próby.
Ujawniony zespół okoliczności dotyczących oskarżonej (niekaralność, posiadanie rodziny, ustabilizowany tryb życia) doprowadził Sąd do przekonania, że kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest wystarczającą do osiągnięcia celów kary względem oskarżonej. Ustalając okres próby Sąd kierował się stopniem pewności prognozy kryminologicznej względem oskarżonej. Sąd uznał, że czyn przypisany oskarżonej był incydentalnym w jej życiu. Zdaniem Sądu okres próby w wymiarze 4 lat jest jednak koniecznym do weryfikacji trafności postawionej prognozy.
Na podstawieart. 33 § 1, 2, 3 k.k.w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 01.07.2015r. w zw zart. 4 § 1 k.k., Sąd orzekł od oskarżonej karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych w wysokości po 100 złotych każda. Orzeczenie grzywny było zdaniem Sądu nieodzownym, w celu ukształtowania u oskarżonej przekonania, że popełnienie przestępstw przeciwko mieniu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jest nieopłacalnym. Wysokość stawki dziennej grzywny Sąd ustalił mając na uwadze możliwości majątkowe i zarobkowe oskarżonej będącej księgową z długoletnim doświadczeniem zawodowym, mającej zatem w realiach obecnego rynku pracy bardzo dobre możliwości zarobkowe.
Mając na uwadze konieczność realizacji jednej z podstawowych zasad postępowania karnego jaką jest kompensacja szkód wyrządzonych przestępstwem oraz złożony w tym zakresie wniosek przez oskarżycielkę posiłkową, Sąd uznał zasadnym orzeczenie na podstawieart. 46 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 396) w zw zart. 4 § 1 k.k.wobec oskarżonej obowiązku naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę kwoty(...)zł na rzecz oskarżycielki posiłkowej(...)Sp. z o. o. wŁ..
Na podstawieart. 627 k.p.k.,art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k., § 11 ust 2 pkt 5, § 17 ust 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r.) Sąd zasądził od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej(...)Sp. z o.o. wŁ.kwotę 4680 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 17 ust 2 pkt 5, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714 ze zm.), zasądzając na rzecz adw.J. T.kwotę 4080 zł plus podatek VAT.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.,art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983, nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądzając od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 18.521,80 zł tytułem części kosztów sądowych, w tym kwotę 4300 zł tytułem opłaty. W pozostałym zakresie, kierując się zasadą słuszności na podstawieart. 633 k.p.k., kosztami sądowymi w zakresie dotyczącym wynagrodzenia biegłejH. S., Sąd obciążył Skarb Państwa. Opinia z zakresu informatyki sporządzona przez tą biegłą wobec zaistnienia warunków określonych w treściart. 196 § 3 k.p.k.(vide: postanowienie z dnia 08 maja 2017r. – k. 602 tom III) nie stanowiła dowodu w sprawie, zatem obciążenie oskarżonej poniesionymi w tym zakresie kosztami było by w ocenie Sądu niezgodne z punktu widzenia zasad słuszności.
Podnosząc powyższe Sąd orzekł jak w wyroku.
SSO Michał Piotrowski