Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1012/17
Data wyroku: 2018-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Agnieszka Woźniak, Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280§1 kk

Sygnatura akt VI Ka 1012/17
VI Kz 518/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia26 lutego 2018r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk
Sędziowie SSO Grzegorz Kiepura (spr.)
SSR del. Agnieszka Woźniak
Protokolant stażysta Monika Dąbek
po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r.
przy udziale Adama Mościńskiego Prokuratora Prokuratury Rejonowej wR.
sprawy
K. D.ur. (...)wR.
synaJ.iA.
oskarżonego zart. 280§1 kk,art. 275§1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11§2 kk
K. Z.ur. (...)wR.
synaA.iA.
oskarżonego zart. 280§1 kkiart. 275§1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 64§1 kk
S. G.ur. (...)wR.
synaH.iM.
oskarżonego zart. 280§1 kk,art. 275§1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11§2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego oraz obrońców oskarżonych
oraz zażalenia obrońcy oskarżonegoK. D.
od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej
z dnia 26 września 2017 r.    sygnatura akt VI K 16/17
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 634 kpkiart. 636 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 wobecS. G.w ten sposób, że w miejsce orzeczonej w podpunkcie c) kary wymierza oskarżonemu jednocześnie karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 2 (dwóch) lat ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.U. L.i adw.M. J.kwoty po 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmujące kwoty po 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonychK. D.iK. Z.z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

4
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwotach: odK. D.iK. Z.po 523,26 zł (pięćset dwadzieścia trzy złote i dwadzieścia sześć groszy), a odS. G.6,66 zł (sześć złotych sześćdziesiąt sześć groszy) oraz obciąża ich opłatami za II instancję:K. D.iK. Z.po 400 zł (czterysta złotych), aS. G.opłatą za obie instancje w kwocie 420 zł (czterysta dwadzieścia złotych).

VI Ka 1012/17

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach dnia 26.02.2018 r. w części dotyczącej oskarżonychK. Z.iS. G..
Wyrokiem z dnia 26.09.2017 r. Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej orzekł, że:

1
uznaje oskarżonychA. G.,K. D.,K. Z.iS. G.za winnych tego, że w dniu 4.11.2016 r. wR., działając wspólnie i w porozumieniu, używając przemocy, wdarli się do mieszkaniaT. N.przyul. (...), a następnie stosując wobecT. N.przemoc w postaci uderzenia pięścią w twarz, kopnięć w okolice żeber oraz kierując wobec pokrzywdzonej groźby pozbawienia życia i zdrowia, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 440 zł, żeliwnego pieca węglowego o wartości 500 zł oraz kuchenki dwupalnikowej gazowej wraz z butlą gazową o łącznej wartości 200 zł, przy czymA. G.zabrał również w celu przywłaszczenia z portfelaT. N.wystawioną na jej nazwisko kartę NFZ, którym to dokumentem nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, przy czymK. Z.opisanego wyżej czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. przestępstwo zart. 279 § 1 kk, za które został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 21.07.2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VI K 542/10, na karę jednego roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach od 7.10.2013 r. do 5.09.2014 r. oraz od 29.08.2015 r. do 28.10.2015 r. przez co oskarżonyA. G.wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 kk,art. 275 § 1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, oskarżeniK. D.iS. G.wyczerpali znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 kk, natomiast oskarżonyK. Z.wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to:

a
na mocyart. 280 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierza oskarżonemuA. G.karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

b
na mocyart. 280 § 1 kkwymierza oskarżonemuK. D.karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, a oskarżonemuK. Z.karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności;

c
na mocyart. 280 § 1 kkw zw. zart. 37 b kk,art. 34 § 1 i §1a pkt 1 kkiart. 35 § 1 kkwymierza oskarżonemuS. G.karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę 1 roku ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;

2
uznaje oskarżonegoA. G.za winnego tego, że w dniu 4.11.2016 r. wR.przyul. (...), po uprzednim grożeniuM. K.użyciem przemocy i pozbawieniem życia oraz po zastosowaniu wobec niej przemocy doprowadził ją do odbycia stosunku oralnego i dopochwowego, przez co wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 197 § 1 kki za to na mocyart. 197 § 1 kkwymierza mu karę 3 lat pozbawienia wolności;

3
na mocyart. 85 § 1 i 2 kkiart. 86 § 1 kkłączy kary orzeczone wobec oskarżonegoA. G.w pkt 1 i 2 wyroku i wymierza mu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności;

4
na mocyart. 63 § 1 i 5 kkna poczet:

a
kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt 3 wyroku zalicza oskarżonemuA. G.okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 18.11.2016 r. od godziny 12.00 do dnia 23.11.2016 r. do godziny 12.00, od dnia 6.02.2017 r. od godziny 12.00 do dnia 27.02.2017 r. do godziny 12.00, od dnia 18.03.2017 r. od godz. 12:00 do dnia 3.04.2017 r. do godziny 12.00 i przy przyjęciu, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności liczony jako 24 godziny od chwili zatrzymania zaokrąglając w górę do pełnego dnia odpowiada jednemu dniowi kary pozbawienia wolności uznając karę pozbawienia wolności za wykonaną w ilości 42 dni;

b
kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt 1b wyroku zalicza oskarżonemuK. D.okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 5.11.2016 r. od godziny 12.00 do dnia 26.09.2017 r do godziny 12.00 i przy przyjęciu, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności liczony jako 24 godziny od chwili zatrzymania zaokrąglając w górę do pełnego dnia odpowiada jednemu dniowi kary pozbawienia wolności uznaje karę pozbawiania wolności za wykonaną w ilości 325 dni;

c
kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt 1b wyroku zalicza oskarżonemuK. Z.okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 5.11.2016 r. od godziny 12.00 do dnia 7.11.2016 r. do godziny 11.33 i przy przyjęciu, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności liczony jako 24 godziny od chwili zatrzymania zaokrąglając w górę do pełnego dnia odpowiada jednemu dniowi kary pozbawienia wolności uznaje karę pozbawienia wolności za wykonana w ilości 2 dni;

d
kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt 1c wyroku zaliczaS. G.okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 5.11.2016 r. od godziny 12.00 do dnia 7.11.2016 r. do godziny 11.20 i przy przyjęciu, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności liczony jako 24 godziny od chwili zatrzymania zaokrąglając w górę do pełnego dnia odpowiada jednemu dniowi kary pozbawienia wolności uznaje karę pozbawienia wolności a wykonaną w ilości 2 dni;

5
na mocyart. 230 § 2 kpkzwraca:

a
M. K.dowody rzeczowe w postaci: golfa koloru zielonego, spodni dżinsowych koloru granatowego, spodni bawełnianych koloru granatowego, majtek koloru beżowego w czarne kropki, kurtki koloru beżowego zapinanej na zamek, kurtki koloru zielonego z materiału imitującego skórę zapinaną na rzepy;

b
S. G.dowód rzeczowy w postaci butów koloru czarnego rozmiar 44K.wraz z sznurowadłami;

c
K. Z.dowód rzeczowy w postaci butów sportowych koloru granatowegofirmy (...);

d
K. D.dowód rzeczowy w postaci butów sportowych koloru czarno – szarego z napisem na języku(...),(...);

e

A. G.dowody rzeczowe w postaci butów sportowych koloru czarnego z napisemA., bluzy koloru granatowego z napisem(...), koszulki koloru czerwonego z napisemJ., spodni dresowych granatowo – szarych, spodenek koloru grafitowego z granatowym pasem i metką(...);

6
na mocyart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz:

a
adwokataU. L.kwotę 929,88 zł, w tym kwotę 173,88 zł, stanowiącą 23 % podatku VAT tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonegoK. D.z urzędu;

b
adwokataJ. N.kwotę 1033,20 zł, w tym kwotę 193,20 zł, stanowiącą 23 % podatku VAT tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonegoK. Z.z urzędu;

7
na mocyart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonychA. G.,K. D.,K. Z.iS. G.w całości od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.

Prokurator zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonegoS. G.zarzucając mu:

1
obronę przepisu prawa materialnego, a to art. 37b poprzez jego błędne zastosowanie i skazanie oskarżonegoS. G.za przypisane mu przestępstwo zart. 280 § 1 kkna karę 1 roku pozbawienia wolności i karę 1 roku ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, podczas gdy zgodnie zart. 37 b, jeżeli górna granica ustawowego zagrożenia wynosi, tak jak przy przestępstwie stypizowanym wart. 280 § 1 kk, przynajmniej 10 lat, maksymalny wymiar kary pozbawienia wolności, będącej składową „kary mieszanej” wynosi 6 miesięcy;

2
rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonegoS. G.kary 1 roku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, będącej składową „kary mieszanej”, polegająca na wymierzeniu oskarżonemu kary rażąco łagodnej, a to na skutek niedostatecznego uwzględnienia prawidłowo ustalonych przez sąd okoliczności obciążających i przyznania zbyt dużego znaczenia okolicznościom przemawiającym na jego korzyść.

W oparciu o podniesione zarzuty prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonegoS. G.poprzez obniżenie kary pozbawienia wolności, będącej składową „kary mieszanej” do 6 miesięcy oraz podwyższenie wymiaru kary ograniczenia wolności, będącej składową „kary mieszanej” do 2 lat.
Obrońca oskarżonegoK. Z.zarzucił wyrokowi obrazę przepisuart. 7 kpkpoprzez dowolną, niespójną i nie mającą oparcia w zasadach logiki oraz doświadczenia życiowego ocenę dowodów w sprawie, czego konsekwencją był błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku.
W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie oskarżonego za winnego czynu określonego wart. 291 § 2 kkoraz wymierzenie mu w związku z tym kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoS. G.zarzuciła wyrokowi:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż oskarżony w dniu 4.11.2016 r. wR., działając wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi, używając przemocy, wdarł się do mieszkaniaT. N., a następnie stosując wobecT. N.przemoc w postaci uderzenia pięścią w twarz, kopnięć w okolice żeber oraz kierując wobec pokrzywdzonej groźby pozbawienia zdrowia i życia, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 440 zł, żeliwnego pieca węglowego o wartości 500 zł oraz kuchenki dwupalnikowej gazowej wraz z butlą gazową o łącznej wartości 200 zł, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż oskarżony wyłącznie pomagał w dokonaniu kradzieży żeliwnego pieca węglowego;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych na podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż oskarżeni udali się do mieszkaniaS. G., gdzie wspólnie spożywali alkohol i w pewnym momencie oskarżonyA. G.w obecności wszystkich pozostałych oskarżonych powiedział, że pójdzie po pieniądze do sąsiadkiT. N., podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia takiego przebiegu tego zdarzenia;

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu za podstawę tychże ustaleń, wybiórczo potraktowanych, wyjaśnień oskarżonegoA. G.orazK. D.złożonych w postępowaniu przygotowawczym, podczas gdy wyjaśnieniom tym nie można przyznać waloru wiarygodności;

4
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż w istocie z zeznań samej pokrzywdzonejT. N.wynika, żeS. G.był uczestnikiem całego zdarzenia w kształcie przyjętym przez sąd pierwszej instancji, podczas gdy w rzeczywistości z jej zeznań takich wniosków nie można wysnuć;

5
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że wszyscy oskarżeni – w tymS. G., weszli do mieszkania, a dokładnie do kuchniT. N., podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosku o wejściu przezS. G.do mieszkania przyjąć nie można;

6
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 kpk, przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażające się w szczególności w uznaniu za niewiarygodne konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego złożonych w toku postępowania i uznania za wiarygodne, potraktowanych wybiórczo wyjaśnieńA. G.orazK. D., pomimo całkowitego braku ich spójności.

W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę opisu czynu oraz kwalifikacji i przypisanie oskarżonemu przestępstwa kradzieży bądź pomocy w ukryciu przedmiotów pochodzących z kradzieży, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Z ostrożności procesowej obrońca podniosła zarzut obrazy przypisu prawa materialnego, tj.art. 37 b kk, poprzez jego błędne zastosowanie albowiem zgodnie z treścią tego przepisu w sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności, niezależnie od dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeśli górna granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat – jak w przypadku przypisanego oskarżonemu przestępstwa zart. 280 § 1 kk– 6 miesięcy oraz karę ograniczenia wolności do 2 lat. W oparciu o ten zarzut obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie wymiaru kary i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy oraz kary 1 roku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie.
Apelacje obrońców oskarżonychS. G.iK. Z.nie były zasadne. Wbrew ich wywodom sąd rejonowy nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku, ani też nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania określonych wart. 7 kpk. Przeciwnie, sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody, ocenione swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a stanowisko w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonych należycie uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, wskazując jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonym jako przestępstwa zart. 280 § 1 kkrównież nie budziła zastrzeżeń.
Obrońca oskarżonegoK. Z.podnosił, iż sąd rejonowy nie odniósł się do tego w jaki sposób doszło do porozumienia między oskarżonymi co do popełnienia przestępstwa, natomiast obrońca oskarżonegoS. G.argumentowała, iż na podstawie wyjaśnień oskarżonegoA. G.nie można przyjąć, że pomiędzy oskarżonymi istniała jakakolwiek nić porozumienia co do dokonania rozboju bądź kradzieży albowiemA. G.wskazał, iż rozmawiał zK. D.o pójściu do pokrzywdzonej po pieniądze, w drodze ze sklepu, a nie w mieszkaniuS. G.. Odnosząc się do tych zarzutów, stwierdzić należy, iż kwestia porozumienia w jakim działali oskarżeni była przedmiotem rozważań i ustaleń sądu rejonowego, co wynika z uzasadnienia wyroku. Na podstawie wyjaśnieńA. G.iK. D.złożonych w postępowaniu przygotowawczym sąd ustalił, iż ostateczną decyzję o pójściu doT. N.po pieniądze podjąłA. G.w mieszkaniuS. G.w obecnościK. D.iK. Z.. Jako pierwsi mieszkanie opuściliA. G.iK. D., a po chwiliS. G.iK. Z.(k.1623). Prawdą jest, iż początkowo zamiar udania się do pokrzywdzonejA. G.zakomunikował jedynieK. D.: „Jak wracaliśmy z piwami, to rozmawialiśmy o sąsiadceT.spod nr.(...). Ja wiem kiedy ona dostaje emeryturę. Wiem rozmawialiśmy o tym, iż ona może mieć pieniądze i żeby do niej pójść, ale nie pamiętam dokładnie co mówiłem” (k.73). Obaj mężczyźni wrócili jednak do mieszkaniaS. G.i wówczasA. G.ponowił propozycję: „Wróciliśmy jeszcze zD.do mieszkaniaG., on iZ.nadal tam siedzieli” (k.73), „Pamiętam, że rozmawialiśmy, iż do niej idziemy po pieniądze.Z.iG.musieli to słyszeć, bo rozmawialiśmy uG.” (k.74). Nie było więc tak, jak wywodziła obrońca oskarżonegoS. G.w apelacji, iżA. G.wskazał, iż o pójściu do pokrzywdzonej po pieniądze rozmawiano wyłącznie w drodze ze sklepu, a nie w mieszkaniuS. G.(k.1750). Wprawdzie w toku konfrontacji zS. G.po przeprowadzonej w dniu 11.12.2017 r.A. G.zaprzeczył, aby przed zdarzeniem był w jego mieszkaniu (k. 343 verte), niemniej jednak na rozprawie w dniu 27.04.2017 r. sprostował swoja wypowiedź wyjaśniając m.in.: „Z.dołączył do nas po godzinie 17.00. Wtedy byliśmy już w mieszkaniuG.. Wydaje mi się, iż brał z nami dopalacze i na pewno spożywał alkohol. Do zdarzenia w mieszkaniuT. N.mogło dojść nawet w niedalekiej odległości czasowej od momentu, kiedyZ.pojawił się w mieszkaniuG., ale nie jestem w stanie powiedzieć, ile to to było czasu”, „My mieliśmy plan, by pójść do mieszkaniaT. N.po pieniądze. Nie było planu, by zabierać jakieś rzeczy z jej mieszkania typu piec, itp”, „Ja byłem w mieszkaniuG., kiedy powiedziałem, iżN.dostała emeryturę” (k.807). Z wyjaśnień tych wynika więc jednoznacznie, że sformułowana przezA. G.propozycja (plan) pójścia do pokrzywdzonej po pieniądze padła również w mieszkaniuS. G., w obecności gospodarza orazK. D.iK. Z..A. G.starał się osłabić wymowę i znaczenie swoich wyjaśnień w tej części, stwierdzając: „Wydaje mi się, iż mówiłem to doD.i że pozostali, czyliZ.iG.mogli tego nie usłyszeć”(k. 807). Dalszy przebieg wypadków wskazuje jednak, iż zarównoK. Z., jak iS. G., usłyszeli propozycjęA. G.i ją zaakceptowali; doskonale wiedzieli – jak ustalił sąd – po co idą do mieszkaniaT. N.. Gdyby było inaczej, nie mieliby powodu, aby udawać się do mieszkania pokrzywdzonej. Okoliczność tę potwierdzają również pierwotne depozycje oskarżonegoK. D., który w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnił: „Siedzieliśmy wszyscy w mieszkaniu uG.i w pewnym momencieS.powiedział, że pójdzie po pieniądze do paniT., bo nie ma za co już pić. On wymyślił coś takiego, że powie jej, że ona mu wisi pieniądze, żeby go wpuściła do domu. Ten cały jego plan narodził się w mieszkaniu uG., pozostali to słyszeli”(k.63). Przesłuchiwany w dniu 6.11.2016 r. potwierdził, że po przyjeździeS. G.razem zA. G.udali się do jego mieszkania, później dołączył do nichK. Z.(k.90). W czasie konfrontacji przeprowadzonej zS. G.w dniu 10.01.2017 r.K. D.częściowo zmienił swoje wyjaśnienia i zaprzeczył, aby przebywał w mieszkaniuS. G.przed zdarzeniem (k.336) – nie potrafił jednak rzeczowo wytłumaczyć powodów tej zmiany, zasłaniając się niepamięcią (k.1173). W toku przesłuchania w dniu 12.01.2017 r. na zadane przez prokuratora pytanie opowiedział, że nie jest w stanie określić, czy alkohol pili w mieszkaniuS. G., czy też w sieni (k.347). Na rozprawie w dniu 6.04.2017 r. i w dniu 30.06.2017 r.K. D.złożył oświadczenie, iż w czasie pierwszego przesłuchania był zmuszany do wyjaśnień przez funkcjonariuszy Policji (k.767,k.1173). Zauważyć należy, iż będąc przesłuchiwanym przez prokuratora w dniu 6.11.2016 r. (k. 88-91) oskarżony nie podnosił kwestii zmuszania go do złożenia wyjaśnień o określonej treści przez policjantów. Przesłuchana na tę okoliczność funkcjonariuszka PolicjiJ. Z.zeznała, że samodzielnie przesłuchiwała oskarżonego, który składał obszerne wyjaśnienia i po odczytaniu protokołu nie wnosił zastrzeżeń do jego treści (k. 1240-1241). Brak było więc postaw do przyjęcia, że pierwsze przesłuchanieK. D.odbyło się w warunkach wyłączających swobodę jego wypowiedzi. Nie było zatem przeszkód do uznania wyjaśnień oskarżonego złożonych w dniu 6.11.2016 r. za pełnowartościowy dowód pozwalający na czynienie na jego podstawie ustaleń faktycznych. Pierwotne wyjaśnienia oskarżonychA. G.iK. D.dawały podstawę do ustalenia, że propozycja pójścia doT. N.po pieniądze z emerytury, padła z ustA. G.w mieszkaniuS. G., w obecności pozostałych oskarżonych. AniS. G., aniK. Z.– jak słusznie zauważył sad rejonowy –nie zaprotestowali i nie uznali, że to zły pomysł. Przeciwnie, chwilę po wyjściuA. G.iK. D., udali się za nimi do mieszkaniaT. N.. Oznacza to, że od samego początku akceptowali inicjatywęA. G.zmierzającą do zdobycia pieniędzy od pokrzywdzonej – nie mieli przy tym powodów, aby racjonalnie zakładać, iżT. N.wyda pieniądze ze swej emerytury dobrowolnie, bez użycia bądź groźby użycia przemocy. Jak wyjaśnił podczas pierwszego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczymK. D.: „Pamiętam, iż wyszedłem z mieszkania zS., aG.iZ.wyszli chwilkę za nami z tego mieszkania”, „… przed drzwiamiT.stali cały czasG.iZ., oni stali na czatach i cały czas patrzeli co się dzieje w środku” (k. 63 verte). Według obrońcy oskarżonegoS. G.zaprotokołowane słowa nie mogły pochodzić od tego oskarżonego albowiem w toku procesu można było zaobserwować prostotę wypowiedzi i brak używania logicznych ciągów zdań przezK. D.. Argumentacja obrońcy nie przekonuje – nie ujawniły się bowiem jakiekolwiek okoliczności mogące wskazywać, że protokół przesłuchania oskarżonego nie odzwierciedlał jego rzeczywistych wypowiedzi; protokół został odczytany przez oskarżonego, a następnie przez niego podpisany. Użyte przez oskarżonego sformułowania „stali na czatach” jest określeniem potocznym i brak było powodów do uznania, że nie mogło ono pochodzić od oskarżonegoK. D.. W toku kolejnych wyjaśnień oskarżony zmieniał wersje. Podkreślić jednak należy, iż po odczytaniu protokołu wyjaśnień z dnia 6.11.2016 r.K. D.oświadczył, iż podtrzymuje odczytane wyjaśnienia (k. 1172 verte), ograniczając się do gołosłownych twierdzeń, że został pobity przez policjantów i dlatego tak wyjaśniał (k. 1173). W tej sytuacji sąd rejonowy słusznie uznał, iż wiarygodne były pierwsze wyjaśnienia oskarżonegoK. D., w których opisał on udział w napadzie rabunkowym oskarżonychS. G.iK. Z.. W toku kolejnych wyjaśnień oskarżonyK. D.w ewidentny sposób starał się nie tylko umniejszyć swoją odpowiedzialność, ale i zmarginalizować rolę jaką w zdarzeniu odegrali jego koledzyS. G.iK. Z..A. G.nie zauważył, czyS. G.iK. Z.weszli do mieszkaniaT. N.bezpośrednio za nim iK. D.– jak wyjaśnił: „Moi koledzy mogli wchodzić i wychodzić więcej razy z tego mieszkania, ale ja tego nie widziałem” (k.74). Nie może to dziwić, gdyż był on zaabsorbowany tym co sam robił, a mianowicie używaniem przemocy wobecT. N., plądrowaniem mieszkania, a następnie gwałceniemM. K.. Rację ma obrońca oskarżonegoS. G.twierdząc, iżT. N.nie wskazała wprost naS. G.jako na jednego ze sprawców, niemniej jednak z jej relacji wynika, że opróczA. G.przed drzwiami jej mieszkania było kilku mężczyzn (k. 18). Nie może zaskakiwać, iż nie rozpoznała wszystkich, gdyż bezpośrednio po otwarciu drzwi została zaatakowana przezA. G., co ograniczyło jej możliwości dokładnej obserwacji napastników. Przyznać też należy rację obrońcy oskarżonegoS. G., że relacje świadkaM. K.co do liczby zaobserwowanych przez nią napastników obarczone były nieintencjonalnymi zniekształceniami wynikającymi z jej ograniczeń w funkcjonowaniu poznawczym (opinia biegłej psycholog – k. 356, k. 1295). Prawdą jest, że w trakcie przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym w dniu 30.11.2016 r. (k.199) oraz na rozprawie w dniu 18.07.2017 r. (k. 1241-1242)M. K.zeznała, iż widziała w mieszkaniu 4 mężczyzn, natomiast podczas pierwszego przesłuchania w śledztwie zeznała m.in.: „Najpierw do pokoju weszli jacyś mężczyźni. Ja nie wiem ile ich dokładnie było, bo tam było bardzo ciemno”, „Ja wiedziałam, że do pokoju weszło dwóch mężczyzn, a za nimi paniT.. Słyszałam jednak, iż w kuchni jeszcze ktoś jest, ale nie wiem ilu ich było”(k.22 - verte) Porównanie tych zeznań prowadzi do wniosku, iż w istocieM. K.widziała jedynie 2 mężczyzn, którzy weszli do pokoju, tj.A. G.iK. D., natomiast o obecności innych osób w kuchni wywnioskowała na podstawie dochodzących stamtąd odgłosów. Pomimo więc, żeM. K.zaobserwowała jedynie 2 napastników, to jej relacje pośrednio potwierdzają, iż w napadzie brały udział również inne osoby.
Obrońcy oskarżonychS. G.iK. Z.podnosili, iż świadkowieD. K.iK. M.nie widzieliS. G.iK. Z.przed drzwiami mieszkania pokrzywdzonej, co miałoby dowodzić tego, że oskarżeni ci nie stali „na czatach” w trakcie dokonywanego rozboju. Odnosząc się do tej argumentacji przypomnieć należy, iż zdarzenie z jednej strony było rozciągnięte w czasie, z drugiej natomiast – dynamiczne, a w czasie jego trwania sprawcy przemieszczali się zarówno wewnątrz mieszkania, jak i na klatce schodowej, natomiastK. M.iD. K.obserwowali jedynie jego fragmenty, nie musieli więc dostrzecS. G.iK. Z..
Obrońca oskarżonegoS. G.podniosła, że sąd rejonowy pominął logiczne i konsekwentne wyjaśnienia tego oskarżonego złożone w toku postępowania przygotowawczego i sądowego. Nie jest to zarzut trafny. Z uzasadnienia wyroku wynika, iż sąd dokonał szczegółowej i wnikliwej oceny wyjaśnień oskarżonego, które w części stanowiły podstawę poczynionych ustaleń faktycznych. Chybiony był podniesiony przez obrońcę zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na ustaleniu, iżS. G.wszedł do mieszkania (do kuchni) pokrzywdzonej.
Okoliczność ta wynikała z wyjaśnień samego oskarżonego w trakcie pierwszego przesłuchania w śledztwieS. G.wyjaśnił wprost: „Zabierając piec z mieszkania paniT.wszedłem do tego mieszkanie tylko za próg”, „… zabrane rzeczy mieliśmy zamiar później sprzedać”(k. 81- verte). W toku kolejnego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczymS. G.wyjaśnił m.in.: „Ja wszedłem do mieszkania za próg”, „Piłem piwo w domu, miałem 3-4 piwa. Ja piłem zG., zZ.iD.”, „Wcześniej były rozmowy, że taT.ma pieniądze z emerytury, że pójdą po tą emeryturę” „Jak wynosiliśmy piec, to on był już odpięty od rury spalinowej, ale był jeszcze w mieszkaniu ”(k. 104-105). Z wypowiedziS. G.wynika, iż propozycja dotycząca pójścia doT. N.„po emeryturę” padła w jego mieszkaniu, w trakcie wspólnego spożywania alkoholu z pozostałymi oskarżonymi. Oskarżony wiedział więc po co idzie doT. N.. Na początku stał jedynie na czatach, później jednak wszedł do mieszkania i brał czynny udział w zaborze przedmiotów stanowiących mienie pokrzywdzonej, wobec którejA. G.iK. D.użyli przemocy. Jego rola nie ograniczała się jedynie do udziału w kradzieży „zwykłej” bądź pomocy w ukryciu skradzionych przedmiotów – co sugerowała w apelacji obrońca. Oskarżony przyłączył się do działańA. G.iK. D., którzy zainicjowali napad rabunkowy na pokrzywdzoną, czynnie uczestnicząc w wynoszeniu przedmiotów stanowiących wyposażenie jej mieszkania – słusznie więc sąd rejonowy ustalił, że działał on wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi współsprawcami.
OskarżonyK. Z.przesłuchiwany w śledztwie wyjaśnił m.in.: „ja wszedłem do mieszkania paniT., ja widziałem jakD.miał gazówkę i butlę w ręku, dalej wszedłem do mieszkania, było bardzo ciemno, paliła się świeczka na stole albo i dwie.D.jak mnie zobaczył to położył te fanty i zaczął dalej sznupać, to znaczy szukał po szafkach w kuchni”, „Na drugim fotelu siedziała paniT., widziałem, że miała zakrwawiony cały nos, ona coś majaczyła, ale nie rozumiałem jej słów”, „D.pokazał popalone ręce, poprosił mnie żebym mu pomógł wnieść ten piec do mieszkania i ja mu pomogłem…”, (k.77), „Jak pomagałem nosić ten piec, to paniT.była już pokrwawiona” (k. 100-verte). Treść przytoczonych wyjaśnień nie pozostawia wątpliwości, iżK. Z.miał pełną świadomość, że uczestniczy w kradzieży mienia pokrzywdzonej po zastosowaniu wobec niej przemocy. Nie zasługiwał zatem na uwzględnienie wniosek obrońcy, aby czyn oskarżonego zakwalifikować zart. 291 § 2 kk– rola oskarżonego nie ograniczała się jedynie do pomocy w ukryciu przedmiotów pochodzących z kradzieży.
Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacjach obrońców prawidłowe było ustalenie sądu rejonowego, iżS. G.iK. Z.działali wspólnie i w porozumieniu zA. G.iK. D.. Przeprowadzone dowody i ujawnione okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, iżS. G.iK. Z.uczestnicząc w kradzieży mienia należącego doT. N., akceptowali użycie przezA. G.iK. D.przemocy wobec pokrzywdzonej. Działali oni w ramach dorozumianego porozumienia obejmującego zabór mienia w celu przywłaszczenia przy zastosowaniu przez współsprawców sposobów wymienionych wart. 280 § 1 kk. Dokonany przezA. G.,K. D.,S. G.iK. Z.napad rabunkowy naT. N.nie był przez nich wcześniej szczegółowo zaplanowany i uzgodniony. Pierwotne, dorozumiane porozumienie obejmowało uzyskanie odT. N.pieniędzy z jej emerytury. W tym celu oskarżeni udali się do jej mieszkania. Podział ról jakie im przypadły w dokonaniu przestępstwa nastąpił spontanicznie po wtargnięciu do mieszkania –A. G.iK. D.bili kobietę i plądrowali mieszkanie w poszukiwaniu pieniędzy, natomiastS. G.iK. Z.pilnowali, aby im nikt nie przeszkodził, następnie zaś, gdyT. N.była już obezwładniona, przystąpili do wynoszenia z mieszkania pieca i kuchenki gazowej, które następnie ukryli w mieszkaniuS. G..
Podsumowując, stwierdzić należy, iż sąd rejonowy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod przepisy ustawy, trafnie kwalifikując czyn przypisany oskarżonymS. G.iK. Z.jako występek zart. 280 § 1 kk.
Zasadna okazała się apelacja prokuratora oraz apelacja obrońcy oskarżonegoS. G.w zakresie podniesionego w niej zarzutu obrazy prawa materialnego, tj.art. 37 b kk, poprzez wymierzenie oskarżonemuS. G.w oparciu o ten przepis kary 1 roku pozbawienia wolności. Orzekana przy zastosowaniuart. 37 b kkkara pozbawienia wolności w żadnym wypadku nie może przekroczyć 6 miesięcy, co wynika wprost z treści tego przepisu. Z tego powodu zaskarżony wyrok należało w tej części zmienić poprzez wymierzenie oskarżonemuS. G.kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Trafny był też podniesiony w apelacji prokuratora zarzut rażącej niewspółmierności kary 1 roku ograniczenia wolności wymierzonej oskarżonemuS. G.na podstawieart. 37 b kk. Uwzględniając rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu (działanie wspólnie z innymi osobami, w stanie nietrzeźwości) oraz uprzednią karalność za przestępstwa tego samego rodzaju sąd okręgowy wymierzył oskarżonemu karę 2 lat ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Wymierzona oskarżonemuS. G.jednocześnie kara 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2 lat ograniczenia wolności jest adekwatna do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynu.
Wymierzona oskarżonemuK. Z.kara 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności w należytym stopniu uwzględnia rolę jaką odegrał on w popełnieniu przestępstwa, jego uprzednią wielokrotną karalność za umyślne przestępstwa podobne oraz działanie w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64 § 1 kk. Nie sposób postrzegać jej jako kary nadmiernie surowej jeśli uwzględnić fakt, iż jej wymiar tylko nieznacznie przekracza dolny próg ustawowego zagrożenia.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku. Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji było obciążenie oskarżonych kosztami procesu za postępowanie odwoławcze.