Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 4735/16
Data wyroku: 2018-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 210 ust 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze

Sygn. akt V W 4735/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 czerwca 2018 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Paulina Kowalczyk
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 1 lutego 2017 r., 6 lutego 2018 r., 10 maja 2018 r. i 30 maja 2018 r. sprawy przeciwko:

1
R. S., s.K.iM.z domuG.,ur. (...)wW.

obwinionemu o to że:
1/ W dniu 17 sierpnia 2016r. ok. godz. 19:10 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem,
tj. o wykroczenie zart. 210 ust. 1 pkt. 5a Ustawy Prawo Lotniczew zw. z par 2 pkt. 1 ust 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej;
2/ W dniu 7 lipca 2016 roku ok. godz. 18:05 wW.przyul. (...)1 na terenie(...) im. (...)przed halą przylotów wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług przewozowych bez zgody zarządzającego lotniskiem,
tj. o wykroczenie zart. 210 ust. 1 pkt. 5a Ustawy Prawo Lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt. 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 04.09.2012r.

2
D. D., s.S.iI. z domu W.,ur. (...)wW.

obwinionemu o to że:
W dniu 17 sierpnia 2016r. ok. godz. 19:20 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem,
tj. o wykroczenie zart. 210 ust. 1 pkt. 5a Ustawy Prawo Lotniczew zw. z par 2 pkt. 1 ust 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
orzeka

I
ObwinionegoR. S.uniewinnia od popełnienia zarzucanych mu czynów;

II
ObwinionegoD. D.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;

III
Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt V W 4735/16

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
R. S.prowadzi działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych – przewóz osób. W dniu 7 lipca 2016 r. ok. godz. 18:08 znajdując się przed halą przylotów podszedł do stojącego przed nią mężczyzny –M. O.i zaproponował mu usługę przewozu. Kurs miał odbyć się naul. (...), jednakże jego cena nie została jeszcze ustalona. Po krótkiej rozmowie mężczyźni udali się w stronę przejścia dla pieszych, które prowadzi na parking wielopoziomowy P-1, gdzie wobec przewoźnika w związku z podejrzeniem popełnienia przez niego wykroczenia polegającego na prowadzeniu bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej,Ł. M.podjął interwencję.R. S.miał zostać ukarany mandatem karnym kredytowanym opiewającym na kwotę 500 zł, skorzystał jednak z przysługującego mu prawa i odmówił przyjęcia mandatu. Po wylegitymowaniu pasażera i sprawdzeniu uprawnień taksówkarza, obydwaj mężczyźni wsiedli do taksówki. Opłata za przejazd wynosiła ok. 50 zł.
Również w dniu 17 sierpnia 2016 r. ok. godz. 19:18 r.R. S., znajdując się przed halą Terminala A, B podszedł do wychodzącej z hali pasażerki, proponując jej usługę przewozu. Przewoźnik oświadczył, iż jest licencjonowanym taksówkarzem, okazał również identyfikator taxi. Taksówkarz wraz z kobietą ruszył w stronę parkingu, gdzie następnie podszedł do nich świadek zdarzenia –K. M.. Potencjalna klientka zrezygnowała z propozycjiR. S.i skorzystała z usług(...)taxi”.
D. D.także prowadzi działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych – przewóz osób. W dniu 17 sierpnia 2016 r. ok. godz. 19:24 r. znajdując się przed halą przylotówL.C.wW.podszedł do stojącego przed wejściem do hali pasażera, proponując mu usługę przewozu. Miejsce docelowe i cena usługi nie zostały ustalone. Po krótkiej rozmowie mężczyźni udali się w kierunku parkingu P-1. Po chwili do idących mężczyzn podszedł patrol Służby OchronyL., który rozpytał o okoliczności zdarzenia. Interwencję w stosunku doD. D.przeprowadziliJ. P.iK. C.. Do wyżej wymienionych dołączyli równieżK. M.orazR. S.. Potencjalny klient nie skorzystał z oferowanych przezD. D.usług przewozu.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

1
notatek urzędowych – k. 1, 6, 30, 37

2
zapisu płyt CD – k. 9, 36

3
zeznań świadkaJ. P.– k. 8, 79-80

4
zeznań świadkaK. M.– k. 10, 80

5
zeznań świadkaŁ. M.– k. 39, 163

6
zeznań świadkaM. O.– k. 48

7
wyjaśnień obwinionegoR. S.– k. 78

8
wyjaśnień obwinionegoD. D.– k. 78-79

ObwinionyR. S.w toku całego postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Obwiniony stawił się na rozprawie i wyjaśnił, że w dniu 17 sierpnia przebywał poza terenem lotniska. Wskazał, że przed halą przylotów oczekiwał na znajomą. Obwiniony podniósł, że na terminal szła grupka ludzi, która zapytała o coś strażnika. Kiedy ten odszedł, obwiniony podszedł do pasażerów oferując im pomoc.R. S.wyjaśnił, że nie prowadził działalności, a jedynie prowadził grupę pasażerów na autobus. Następnie odebrał znajomą. W związku z prowadzoną w stosunku do niego interwencją wezwał patrol Policji. Obwiniony dodał, że nie pamięta zdarzenia z dnia 7 lipca 2016 r.
ObwinionyD. D.również nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Obwiniony stawił się na rozprawie i wyjaśnił przed Sądem, że w dniu 17 sierpnia razem zR. S.stał przed terminalem. Wskazał, że pewna kobieta zwróciła się o pomoc do pracownika lotniska, mówiła po angielsku. W związku z nieotrzymaniem pomocy, do kobiety podszedłR. S.oferując jej pomoc.D. D.wskazał, że nie prowadził wówczas usług transportowych. Podniósł, żeR. S.został popchnięty przez interweniującego.D. D.wskazał, że czekał na pasażera z Norwegii, kiedy to pojawił się pasażer, który oświadczył, że szuka stanowiska autobusowego. W związku z powyższym obwinionyD. D.miał jedynie zaprowadzić go w poszukiwane miejsce.
Sąd zważył, co następuje:
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na przypisanie winy obwinionym w zakresie zarzucanych im czynów.
W odniesieniu do zarzutów kierowanych do obwinionegoR. S., w ocenie Sądu jego wyjaśnienia w znacznej części zasługują na uwzględnienie, a Sąd nie dysponuje dostateczną ilością wiarygodnego materiału dowodowego, który mógłby skutecznie kwestionować ich prawdziwość. Przedstawiony przez obwinionego przebieg wydarzeń jest spójny i logiczny. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego jedynie w zakresie, w którym kwestionował on okoliczność prowadzenia przez siebie działalności gospodarczej.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadkaŁ. M.– funkcjonariusza Policji, który będąc świadkiem zachowania obwinionego podjął wobec niego interwencję. Świadek ten rzeczowo i logicznie przedstawił posiadany zasób wiedzy odnoszący się do przedmiotowego zdarzenia. Ponadto, treść jego zeznań całkowicie koresponduje z zeznaniami drugiego świadka zdarzenia –M. O., potwierdził on bowiem okoliczności zdarzenia, jego czas, miejsce oraz przebieg i skutki. Zeznania wskazanych wyżej świadków są spójne i wzajemnie się uzupełniają.
Sąd dał również wiarę zeznaniom świadkaK. M., który był naocznym świadkiem zdarzenia z dnia 17 sierpnia 2016 r., albowiem świadek ten kompleksowo i dokładnie zrelacjonował jego przebieg.
Warto w tym miejscu podkreślić, że wszyscy wymienieni wyżej świadkowie są osobami obcymi dla obwinionego, którzy uzyskali wiedzę o popełnianych przez niego czynach na skutek wykonywania czynności służbowych (świadkowie:Ł. M.iK. M.) lub też zupełnie przypadkowej obecności na miejscu zdarzenia (jak w przypadku świadkaM. O.). W związku z powyższym nie są zaangażowani w sprawę osobiście i w bezstronny oraz rzetelny sposób opisali czyny obwinionego.
W odniesieniu do zarzutu skierowanego do obwinionegoD. D., w ocenie Sądu również jego wyjaśnienia niemal w całości zasługują na ich uwzględnienie. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego odnoszącym się w szczególności do czasu, miejsca i przebiegu zdarzenia, nie uznając jako wiarygodne tylko tych, w których zaprzeczał jakoby prowadził wówczas działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób. Twierdzenie to w opinii Sądu stanowi jedynie linię obrony przyjętą przez obwinionego.
Zeznania świadkaJ. P.–pracownika(...) Ochrony (...), który podjął interwencję wobec obwinionego, Sąd obdarzył walorem wiarygodności, ponieważ są one kompleksowe i logiczne. Świadek rzeczowo i konkretnie opisał zdarzenie, a jego zeznania korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności z zeznaniami świadkaK. M.oraz nagraniem utrwalonym przez kamery monitoringu.
Przeprowadzone na rozprawie głównej dowody w postaci dokumentów, ze względu na swój charakter i rzeczowy walor, nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności oraz faktu, na którego okoliczność zostały sporządzone oraz ze względu na okoliczności, które same stwierdzały. Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. W związku z powyższym uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych.
ObwinionymR. S.iD. D.zostało zarzucone popełnienie wykroczeń zart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczew związku z § 2 ust. 1 pkt 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 04.09.2012 r.
Przepisart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczeprzewiduje odpowiedzialność za niestosowanie się do nakazu lub zakazu zawartego w przepisach porządkowych obowiązujących na lotnisku, wydanych na postawie art. 83a ust. 2 wyżej wskazanej ustawy. Przepis wskazany we wniosku o ukaranie odsyła do art. 83a ust. 1, który to nakłada na wszystkie osoby znajdujące się na lotnisku obowiązek przestrzegania i stosowania się do nakazów i zakazów zawartych w przepisach porządkowych ustalonych przez zarządzającego lotniskiem w porozumieniu z odpowiednim ministrem.
Powołane powyżej przepisy zostały ustanowione w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony lotów, a także porządku na lotnisku i adresowane są do wszystkich osób znajdujących się na przedmiotowym terenie. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia, na terenie lotniska zabrania się prowadzenia bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej, w tym działalności reklamowej, akwizycyjnej lub innej działalności zarobkowej. Przedmiotem ochrony tejże regulacji jest zapewnienie ochrony podróżnym przed nadużyciami ze strony osób wykonujących usługi przewozu, poprzez na przykład natarczywe nagabywanie na terenie lotniska. Wskazać należy, że na terenie(...) im. (...)przyjęte zostało zarządzenie nr 95 z dnia 4 października 2012 r., które stanowi, że na terenie lotniska zabrania się prowadzenia działalności gospodarczej bez zgody zarządzającego lotniskiem.
Wartą zaznaczenia jest okoliczność, żeart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczebył przedmiotem prac Trybunału Konstytucyjnego w zakresie jego zgodności zKonstytucją RP. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r. (sygn. akt P 31/13) Trybunał Konstytucyjny uznał reglamentację działalności gospodarczej na terenie lotnisk za zgodną z ustawą zasadniczą. W związku z powyższym uznać należy, że zgoda wymagana od zarządcy nie narusza w żaden sposób wolności w prowadzeniu działalności gospodarczej. Warto również podkreślić, iż gwarantowana wart. 22 Konstytucjiwolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego, wobec czego podlega różnorakim ograniczeniom. Aby ta ingerencja w gwarantowane wolności była usprawiedliwiona, koniecznym jest, aby uzasadniał ją ważny interes publiczny oraz żeby realizowała wymogi proporcjonalności. Trybunał przyjął, iżart. 22 Konstytucji, który wprost reguluje zarówno formalne, jak i materialne przesłanki ograniczenia wolności działalności gospodarczej, stanowi lex specialis w stosunku doart. 31 ust. 3 Konstytucji, wyłączając jego stosowanie jako adekwatnego wzorca kontroli ustawowych ograniczeń wolności działalności gospodarczej. Regulacja ta jest wyczerpująca i kompleksowa. Ponadto poddany kontroliart. 210 ust. 1 pkt 5aw związku zart. 83a ust. 2 Prawa lotniczego, czytany łącznie z § 2 ust. l pkt 6 lit. b rozporządzenia wydanego na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy, bez trudu pozwala adresatowi normy wyrażonej w zaskarżonym przepisie na ustalenie, czy jego zachowanie będzie naruszać prawo.
W tym miejscu warto przytoczyć definicję działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem zart. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Definicja ta wskazuje na pewne zasadnicze cechy (zarobkowy charakter – odpłatność, ciągłość oraz zorganizowany sposób wykonywania), które świadczą, iż dane działania uznać należy jako wykonywanie działalności gospodarczej. Wskazać należało również, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2012 roku, sygn. akt I ACa 701/02, który w swoim orzeczeniu powołał się na uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1992 r., sygn. III CZP 64/92 (OSNCP 12/92, poz. 225) „czynności podejmowane przez podmiot gospodarczy wchodzą w zakres jego działalności gospodarczej, gdy pozostają w normalnym, funkcjonalnym związku z tą działalnością, w szczególności podejmowane są w celu realizacji zadań związanych z przedmiotem działalności tego podmiotu”.
Mając na uwadze powyższe rozważania, wskazać należało, iż nie ulega wątpliwości, że działania podejmowane przez obwinionych, zarówno przezR. S.jak iD. D.w dniach wskazanym we wnioskach o ukaranie na terenieL.im.F. C.wW., które polegały na proponowaniu napotkanym osobom skorzystanie z wykonywanych przez nich usług transportowych, były związane bezpośrednio z wykonywaną przez nich działalnością gospodarczą z zakresu przewozu osób, którą obwinieni prowadzili w sposób zarobkowy, ciągły oraz zorganizowany. Zarzucone wnioskami o ukaranie działaniaR. S.iD. D.miały na celu skłonienie napotkanych osób do skorzystania z wykonywanych przez nich usług transportowych. Jednocześnie, zaakcentować wypada, że do przyjęcia prowadzenia takiej działalności nie jest niezbędne skorzystanie przez potencjalnego klienta z proponowanej usługi.
Analiza przedmiotowego stanu faktycznego nie pozostawia wątpliwości co do okoliczności, że obwinieni wykonywali swoją działalność z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem. Okoliczność ta w żadnym miejscu nie była kwestionowana.
W tym miejscu wskazać należy, iż według definicji zawartej wart. 2 pkt 4 ustawy Prawo lotnicze„lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni w całości lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi o charakterze trwałym, wpisany do rejestru lotnisk”.
W związku ze zmianą granic lotniska i powstałymi przez to problemami z ich wyznaczeniem, kwestią sporną i kluczową jest zakwalifikowanie czy dane czyny zostały popełnione na terenie lotniska czy też poza nim. Z relacji wszystkich źródeł dowodowych, zarówno wyjaśnień obwinionych, zeznań wszystkich występujących w sprawie świadków jak i nagrań monitoringu płynie bowiem wspólna relacja, iż obwinieni w czasie podejmowania działań znajdowali się poza halą przylotów, bezpośrednio przed jej wyjściem. Wobec istniejących wątpliwości na temat nowych granic lotniska, do sprawy niniejszej dołączone zostały akta sprawy toczącej się przed tutejszym Sądem pod sygnaturą V W 4009/16, której meritum dotyczyło właśnie okoliczności zmiany granic lotniska i w której to zeznawali między innymi świadkowie pełniący wysokie i ważne funkcje wPrzedsiębiorstwie Państwowym (...), w szczególności rzecznik prasowy – odpowiedzialny za publikowanie informacji dotyczących zmiany granic lotniska czyP.Przedsiębiorstwa Państwowego (...).
Sąd w całości uznał za wiarygodne zeznania świadkaW. A., w szczególności w zakresie braku na lotnisku jakichkolwiek ogłoszeń, plakatów czy rozporządzeń informujących o granicach lotniska oraz okoliczności, że pomimo poszukiwania tych informacji nie był on w stanie ich ujawnić, a relacje na temat granic lotniska występują w kilku wersjach. Również podejmowanie przez świadka samodzielnych prób w celu uzyskania informacji w przedmiotowym zakresie oraz otrzymanie w związku z tym jedynie nieopisanej mapy zdaniem Sądu zasługują na obdarzenie ich wiarą.
Również zeznania świadkaP. O.Sąd obdarzył walorem wiarygodności, między innymi w odniesieniu do okoliczności, że pomimo częstego bywania na lotnisku, nie wiedział nic na temat zmiany jego granic oraz braku jakichkolwiek informacji – ani wewnątrz ani na zewnątrz, z których wynikałoby gdzie przebiega granica lotniska. Sąd uznał za wiarygodne także zeznania świadka w zakresie, w którym powoływał on fakt częstszego przeprowadzania kontroli przez policjantów oraz nieznajomości przez nich aktualnych granic lotniska - przytoczone oświadczenie zostało bowiem potwierdzone zeznaniami innych świadków, tj. funkcjonariuszy Policji.
W związku z treścią zeznań świadkaP. O., Sąd w części dał wiarę zeznaniom świadkaM. W., który na skutek polecenia komendanta Policji zjawił się w miejscu interwencji będącej przedmiotem sprawy o sygnaturze 4009/16. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne co do wskazywanej przez niego daty zmiany granic lotniska, tj. dnia 14 czerwca 2016 r., a także braku informacji na lotnisku dotyczącej przebiegu jego granicy. Sąd nie dał jednak wiary zeznaniom świadka odnoszącym się do okoliczności i sposobu zmiany tych granic, albowiem świadek zeznał, że do 14 czerwca 2016 r. granica obejmowała teren terminala i przyległe parkingi, a po tej dacie została zawężona i przebiegała pomiędzy wejściem do terminala a chodnikiem przed terminalem. ZeznaniaM. W.w tym zakresie pozostają w oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie - zarówno z zeznaniami pozostałych świadków, jak i dokumentacją, wobec czego nie znalazły aprobaty Sądu.
Sąd częściowo dał wiarę również zeznaniom świadkaP. Ł.– komendanta Komisariatu Policji(...). Sąd uznał jako wiarygodne zeznania świadka dotyczące rozmów z grupą taksówkarzy na temat możliwości zmiany granic lotniska, daty zmiany granicy, jego wglądu w decyzję ustanawiającą nowe granice oraz tego, że na lotnisku bez zgody zarządzającego nie można prowadzić działalności gospodarczej. Zeznania świadka w pozostałym zakresie, między innymi w kwestii przekonania świadka o obecności plakatów na lotnisku, w związku z tym, że owe przekonanie połączone było z zupełną niepamięcią odnośnie konkretnego okresu w jakim były one wywieszone i miejsc gdzie się znajdowały, jak również ich wyglądu i tego jakie informacje były na nich umieszczone nie znalazły aprobaty Sądu. Oprócz tego, świadek pomimo oświadczenia, iż był poinformowany o zmianie granic lotniska i jak sam przyznał miał wgląd do decyzji zarówno przed jak i po zmianie granic, nie był w stanie wskazać czy na terenie lotniska znajduje się jakakolwiek informacja na temat jego granic.
Nie do końca spójne zeznania świadkaP. P.w ocenie Sądu nie zasłużyły na uznanie ich za wiarygodne w całości. W pierwszej kolejności świadek oświadczył, iż „orientuje się mniej więcej w sprawie zmiany granicL.C.”, następnie jednak przyznał, że nie posiada wiedzy ani na temat daty kiedy owa zmiana miała miejsce ani też powodów jej nastąpienia. Świadek wskazał, że jako rzecznik prasowy zaraz po zmianie granic ujawnił stosowną informację poprzez opublikowanie jej na stronie internetowej oraz rozesłanie do mediów. Podniósł, że również na terminalu, w widocznym miejscu wywieszona była informacja na ten temat. Mimo, iż jak sam wskazał, z racji pełnionej funkcji odpowiedzialny był za ujawnienie informacji odnośnie zmiany granic lotniska oświadczył, że potrafi wskazać tylko jedno miejsce gdzie informacja taka się znalazła, pomimo iż zgodnie z jego zeznaniami miejsc takich było więcej. Świadek zeznał również, że „nie ma znaków pionowych i poziomych o zmianie granic lotniska”, a jedynie, że „we wszystkich wejściach i wyjściach ustawione są tablice informacyjne określające zasady prowadzenia działalności gospodarczej”.
Zeznania świadkaM. P.Przedsiębiorstwa Państwowego (...), który wcześniej pełnił funkcję Dyrektora Naczelnego, Sąd uznał za wiarygodne jedynie w części. Świadek nie pamiętał dokładnej daty zmiany granic lotniska, wskazując ją jako lipiec bądź sierpień 2016 r. Selektywnie i wymijająco odpowiadał na zadawane mu pytania, kwestionując ich sens oraz trafność. Pomimo zapewnień o znajomości granic lotniska, świadek oświadczył, iż jest w stanie je opisać jedynie na fragmentarycznym obszarze.M. S.odpowiadał niejasno i nieprecyzyjnie, odsyłając do informacji dostępnych publicznie, w szczególności do informacji zawartych na stronie internetowej lotniska. Świadek wskazał jedynie, że przedmiotowa informacja opublikowana została zgodnie z wymogami prawa. Co do obecności informacji na terenie portu lotniczego zeznał, iż taka informacja jest, jednakże nie wie on gdzie dokładnie się znajduje. Następnie jednak wskazał, że „nie ma wymogu prawnego, aby informację tę umieszczać na samym lotnisku, więc my tego nie robimy z różnych przyczyn”. Dodał przy tym, że z tego co wie „nie ma znaku, nie ma na drogach dojazdowych takich informacji”, jednocześnie zapewniając, że „każdy ma możliwość zapoznania się z granicami, ale gdzie te informacje są publikowane dokładnie nie wiem”. Świadek zeznał, że po zmianie granic lotniska prowadzona była akcja plakatowa, jednakże nie ma on wiedzy na temat jej szczegółów, w szczególności ilości plakatów, miejsc ich rozmieszczenia i osoby odpowiedzialnej za to zadanie. ZeznaniaM. S.były ogólnikowe, nieprecyzyjne, mało konkretne oraz wzajemnie się wykluczały. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka tylko co do jego twierdzeń o tym, że zmiana granic lotniska była szeroko komentowana. Okoliczność zmiany granic jest w niniejszym stanie faktycznym bezsporna, istotnym jest jednak gdzie dokładnie te granice zostały wyznaczone, czego niezaprzeczalnie nie można ustalić jedynie na podstawie doniesień prasowych.
Zeznania pozostałych świadków – pracowników lub byłych pracownikówPrzedsiębiorstwa Państwowego (...)-G. R.,I. K.,A. Ł.,P. G.iD. K.również nie były zbyt precyzyjne ani rzeczowe. Nie zasłużyły także na kompleksowe obdarzenie ich walorem wiarygodności.
ŚwiadekG. R.oświadczyła, iż znała linię granicy lotniska przed jej zmianą, jednakże nie miała wiedzy na temat terminu kiedy zmiana ta nastąpiła, nie potrafiła również wskazać nowego przebiegu granicy. Świadek ponadto zeznała, że nie wie czy na lotnisku znajdowały się informacje komunikujące planowaną zmianę granic oraz ich nowy przebieg.
Podobnie zeznał świadekI. K., wskazując dodatkowo, iż zgodnie z przepisami, granica lotniska znajduje się w rejestrze lotnisk oraz że informacja na ten temat winna być nadto gdzieś umieszczona. Dodał również, że nie pamięta czy taka informacja była, a jeśli tak – to w jakiej formie się pojawiła.
ZeznaniaA. Ł.Sąd ocenił jako niespójne i wewnętrznie sprzeczne. Świadek w pierwszej kolejności zeznał przed Sądem, iż wie jak przebiegają granice lotniska, następnie jednak przyznał, że „nie posiadam tak szczegółowej wiedzy aby to opisać”, „nie wiem czy Komisariat Policji(...)znajduje się na terenie lotniska bądź poza nim”, „nie pamiętam od którego momentu rozpoczyna sięL.C.”. Zeznania świadka wzajemnie się wykluczają, nie można bowiem jednocześnie znać granic, umieć wskazać je na mapie i zarazem nie wiedzieć jakie obiekty są przez te granice otaczane i jaki jest ich zakres.
Zeznania świadkaP. G., który sprawuje funkcję dyrektora departamentu lotnisk również sprowadzały się jedynie do stwierdzenia, że granice lotniska uległy zmianie poprzez ich rozszerzenie, niemożliwości wskazania tych granic z pamięci, jak również braku oznaczenia gdzie zaczyna się lotnisko.
Zeznania kolejnego ze świadków -D. K.nie odnosiły się do meritum sprawy i nie miały żadnego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Dotyczyły jedynie tego, że przed kilku laty znajdowała się informacja na temat zasad prowadzenia działalności gospodarczej na lotnisku. Świadek wskazała, że powoływana przez nią okoliczność miała miejsce na długo przed zdarzeniem z czerwca 2016 r., o obecnej sytuacji nie miała wiedzy, wobec czego Sąd nie uwzględnił jej zeznań.
Zdaniem Sądu nie zasługujące na obdarzenie ich wiarą były zeznania świadkaI. W.– wiceprezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Świadek zeznała bowiem, że widoczne są granice lotniska, ponieważ jest ono ogrodzone, następnie jednak przyznała, że „nie ma pojęcia czy w jakikolwiek sposób jest oznaczone gdzie zaczyna, a gdzie się kończy lotnisko, na pewno są jakieś znaki czy hala jest zamknięta, są znaki gdzie jest parking, są szlabany.” Ponadto, świadek nie posiada wiedzy na temat tego czy informacja o granicach lotniska winna być publicznie udostępniona oraz czy istnieje obowiązek udzielania informacji o granicach lotniska - na przedmiotowy temat odsyłała jedynie do dokumentacji urzędu i map.
W tym miejscu wartym zaznaczenia jest fakt, iż żaden ze świadków nie był w stanie konkretnie i precyzyjnie określić gdzie przebiega nowa granica lotniska i kiedy została ustalona. Ponadto żaden świadek nie potrafił dokładnie określić w jaki sposób ogłoszono zmianę granic lotniska, w jakim miejscu umieszczono tę informację oraz jaka była jej treść. Nawet osoby, które w zakresie swych obowiązków winny zajmować się tą kwestią nie potrafiły precyzyjnie i rzeczowo odpowiedzieć na pytania w tym zakresie. Przesłuchani świadkowie nie byli w stanie wskazać ani przebiegu granic lotniska ani nawet konkretnych i wiarygodnych źródeł tych informacji. W niniejszej sprawie wszystkie źródła dowodowe wskazują, że obwinieni znajdowali się poza halą przylotów, czyli wedle starych granic - poza granicą lotniska.
W odniesieniu do powyższego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na przypisanie obwinionym winy w popełnieniu zarzucanych im czynów zart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze. Oceniając zebrane osobowe i pozaosobowe źródła dowodowe w sprawie zarzuconych obwinionym czynów w pierwszej kolejności należało wskazać, iż naczelnymi zasadami polskiego procesu karnego – są określone wart. 5 Kodeksu postępowania karnegozasady:in dubio pro reo i domniemania niewinności, które znajdują także odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (art. 8 kpw). Godzi się też podkreślić, iż według zasad obowiązującej procedury karnej (wykroczeniowej) – to nie oskarżony (obwiniony) musi udowodnić swoją niewinność, lecz oskarżyciel winien jest udowodnić winę oskarżonego (obwinionego). Przy czym udowodnić, to znaczy wykazać w sposób nie budzący wątpliwości wiarygodnymi dowodami – bezpośrednimi lub pośrednimi, te ostatnie w postaci tzw. poszlak mogą być uznane za pełnowartościowy dowód winy oskarżonego (obwinionego) jedynie wtedy, gdy zespół tych poszlak pozwala na ustalenie jednej logicznej wersji zdarzenia, wykluczającej możliwość jakiejkolwiek innej wersji (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 1995 roku, sygn. akt II Akr 120/95).
Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonego (obwinionego) musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 roku, sygn. akt V KKN 362/97). Tak więc, gdy w świetle tak dokonanej oceny zebranych dowodów nie da się bez obawy popełnienia pomyłki wykluczyć innej wersji zdarzenia, aniżeli przyjęta w akcie oskarżenia (wniosku o ukaranie) – nie jest dopuszczalne przypisanie oskarżonemu (obwinionemu) zarzucanego czynu, albowiem w takiej sytuacji chroni go reguła in dubio pro reo (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1992 r., sygn. akt WR 369/90, OSP 1992/102/12).
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd zastosował zasadę rozstrzygania wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść osoby obwinionej.
W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego, w szczególności złożoną dokumentację oraz znając zeznania świadków, nie sposób dopatrzyć się winy obwinionych, bowiem zgodnie z poprzednio obowiązującymi regulacjami działali oni poza obszarem lotniska. W świetle powyższych rozważań, w przekonaniu Sądu Rejonowego, brak jest podstaw do uznania słuszności stawianych obwinionym zarzutów.
W takim stanie rzeczy Sąd uniewinnił obwinionych od popełnienia zarzucanych im czynów kwalifikowanych zart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze, a kosztami postępowania, stosownie doart. 118 § 2 kpw, obciążył Skarb Państwa.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.