Sąd Okręgowy w Krośnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 119/18
Data wyroku: 2018-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Krysa, Janusz Szarek, Arkadiusz Trojanowski /spraw./
Słowa kluczowe: Zbieg przepisów

Sygn. akt II Ka 119/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 czerwca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Krośnie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Arkadiusz Trojanowski /spraw./
Sędziowie : SSO Jarosław Krysa
SSO Janusz Szarek
Protokolant:  Wioletta Pelczar
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krośnie – Jerzego Haligowskiego
po rozpoznaniu w dniach 17 kwietnia i 13 czerwca 2018 roku w Krośnie
sprawyR. B.,s.W.iH.zd.P.,ur. (...)wS.
oskarżonego o przestępstwo zart. 233 § 1 k.k.,art. 234 k.k.iart. 238 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k..
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Sanoku z dnia 18 grudnia 2017 roku, sygn. akt II K 713/16

I
utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy,

II
zasądza od oskarżonegoR. B.na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę za drugą instancję w kwocie 100 zł /sto złotych/.

Sygn. akt II Ka 119/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Sanoku z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt II K 713/16, oskarżonyR. B.został uznany za winnego tego, że w dniu 21 lipca 2014 r., wS., podczas przesłuchania w charakterze osoby zawiadamiającej, na Komendzie Powiatowej Policji wS., będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej zart. 233 § 1 k.k.,234 k.k.i238 k.k., złożył zeznania, mające służyć za dowód w postępowaniu karnym 2 Ds.558/14/D, w którym zeznał nieprawdę, polegającą na tym, że zawiadomił o przestępstwie karnym, któregoJ. R. (1)iM. K.nie popełnili, a polegające na tym, że w dniu 19 lipca 2014 r., w/w groził mu przy użyciu broni, że go zabije oraz polegające na tym, żeM. K.wskoczył mu na plecy i usiłował zarzucić mu na szyję linkę, wskutek czego doznał on obrażeń, czym ponadto fałszywie oskarżyłJ. R. (1)iM. K.o popełnienie przestępstwa karnego, to jest przestępstwa zart. 233 § 1 k.k.,art. 234 k.k.iart. 238 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Za powyższy czyn Sąd skazał oskarżonego, na podstawie przepisówart. 233 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 kwietnia 2016 r., przy zastosowaniuart. 37 a k.k.i zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., na karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych ustalając stawkę dzienną na kwotę po 20 zł.
Ponadto, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę.
Powyższy wyrok zaskarżyli apelacją własną oskarżonyR. B.i jego obrońca.
Oskarżony zaskarżył wyrok w całości i treści swojej apelacji podniósł rażącą niesprawiedliwość orzeczenia i skazanie go za czyn, którego nigdy nie popełnił. W szczegółowym rozwinięciu oskarżony opisał okoliczności zdarzeń z dnia 19 lipca 2014r., a następnie wytknął błędy w prowadzeniu postępowania przez Policję, prokuraturę i Sąd pierwszej instancji. Zarzucił oparcie ustaleń faktycznych na niepełnym, nierzetelnym i sfabrykowanym materiale dowodowym zebranym w sprawie, w tym wskazał na brak przeprowadzenia obligatoryjnej w jego przekonaniu, czynności przeszukania samochoduJ. R. (1)i posesjiM. K.bezpośrednio po dniu zdarzenia, w celu znalezienia broni i linki, którą miał zaatakować goM. K., oparcie się na niepełnym dowodzie w postaci nagrania zdarzenia zabezpieczonego na płycie DVD. Jednocześnie zarzucił niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, kwestionując prawdziwość zeznańK. K.,B. K.orazM. K., jak również funkcjonariuszy Policji.
Oskarżony wniósł o uniewinnienie.
Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w całości i zarzucił orzeczeniu:

1
naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt. 1 k.p.k.), a toart. 11 § 2 k.k.przez uznanie, że zachodzi kumulatywny zbieg przepisów zart. 233 k.k.,234 k.k.oraz238 k.k.,

2
naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 438 pkt. 2 k.p.k.), a toart. 410 k.p.k.przez pominięcie przy wyrokowaniu istotnej części materiału dowodowego co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia,

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (art. 438 pkt. 3 k.p.k.) poprzez ustalenie, że:

- zeznania świadków oskarżenia, w szczególnościM. K.,K. K.iJ. R. (1)są wiarygodne i w oparciu o ich treść możliwym jest ustalenie stanu faktycznego,
- nagranie video dokonane przezW. K.obrazuje cały przebieg zdarzenia i może być podstawą dokonywania ustaleń faktycznych,
-J. R. (1)przyjeżdżając na miejsce zdarzenia nie miał przedmiotu mogącego być uznanym przez oskarżonego za broń i nie groził jego użyciem,
-M. K.nie użył wobecR. B.linki lub innego przedmiotu przypominającego ją.
Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu aktu oskarżenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja samego oskarżonego, jak i jego obrońcy okazała się jedynie nieuzasadnioną polemiką z trafnym i poprawnym rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego w Sanoku i wobec tego nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy i wszechstronny przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, właściwie skonfrontował i ocenił zebrane dowody, a na ich podstawie ustalił stan faktyczny sprawy oraz winę oskarżonego. Ocena dowodów nie wykazuje błędów logicznych, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i dlatego zasługuje na pełną akceptację.
Odnosząc się do apelacji samego oskarżonegoR. B., odczytując jego właściwe intencje, należy wskazać, iż sprowadza się ona zasadniczo do polemiki z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd Rejonowy, jak również kwestionowaniem sędziowskiej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.). Twierdzenia oskarżonego, dotyczące oparcia wyroku na sfałszowanych dowodach w postaci zeznań świadków, matactwa Policji, biegłych powołanych w sprawie oraz prokuratury są zupełnie niezrozumiałe i nie sposób podzielić racji prezentowanych w tymże zakresie. Nie przekonuje przedstawiona przez oskarżonego w apelacji wersja zdarzenia, które miało mieć miejsce w dniu 19 lipca 2014 r., będąca jedynie poglądem oskarżonego w tej kwestii. Skarżący nie wskazał dlaczego jego wersja miałaby być wersją prawdziwą, skoro zebrane i prawidłowo ocenione w sprawie dowody w sposób jednoznaczny wykazały poprawność wersji przyjętej przez Sąd pierwszej instancji.
Wskazać należy, że nie zasługuje na uwagę zarzut podniesiony przez oskarżonego, iż nie podjęto czynności w celu poszukiwania broni rzekomo posiadanej przezJ. R. (1)w trakcie zdarzenia w dniu 19 lipca 2014 r. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 grudnia 2017 r. dokładnie wskazał, że funkcjonariusze KPP wS.dokonali czynności przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych należących doJ. R. (1)w dniu 21 lipca 2014 r. Ponadto, Sąd powołał inne dowody, którym dał wiarę ustalając, iżJ. R. (2)nie posiadał broni i amunicji nielegalnie.
Również twierdzenie oskarżonego, iż nagranie zdarzenia z dnia 19 lipca 2014 r., utrwalone na płycie DVD, nie zostało w całości zabezpieczone, a ponadto zostało sfabrykowane przezM. K.i funkcjonariusza Policji zatrzymującego płytę w depozycie jawi się jako niedorzeczne. Również w tej kwestii zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do odmiennej oceny, aniżeli ta która została poczyniona przez Sąd Rejonowy. Z materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, iż na nagraniu nie ma pełnego przebiegu zdarzenia, gdyż osoba je nagrywająca nie była obecna przy zdarzeniu od samego początku.
W odniesieniu zaś do przeprowadzonych w sprawie dowodów z osobowych źródeł dowodowych uznać należy, że także i w tej kwestii oskarżony przedstawia w apelacji jedynie swoją ocenę zeznań poszczególnych osób. Podobnie, jak w kwestii zarzutów dotyczących nieprawidłowości działań podjętych przez Sąd i Prokuraturę w trakcie postępowania, które również są oceną oskarżonego.
Odnosząc się zaś do apelacji obrońcy oskarżonego wskazać należy, iż w istocie zarzut sformułowany wpunkcie 2, wskazujący na naruszenie przepisów postępowania (art. 438 pkt. 2 k.p.k.), a toart. 410 k.p.k.przez pominięcie w wyrokowaniu istotnej części materiału dowodowego, co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia oraz zarzut zpunktu 3, wskazujący na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (art. 438 pkt. 3 k.p.k.) są tożsamymi zarzutami, które podniósł oskarżony w swojej apelacji, do których w powyższych rozważaniach Sąd się odniósł.
Jedynie uzupełniająco należy ustosunkować się do kwestii podniesionej przez obrońcę, mianowicie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego przez przyjęcie, żeJ. R. (1)przyjeżdżając na miejsce zdarzenia nie miał przedmiotu mogącego być uznanym przez oskarżonego za broń i nie groził jego użyciem oraz, żeM. K.nie użył wobecR. B.linki lub innego przedmiotu przypominającego linę. Ustalenia faktyczne poczynione w tym zakresie przez Sąd Rejonowy nie budzą wątpliwości Sądu Okręgowego. Zasługują one na pełną aprobatę i uznanie, że postępowanie dowodowe w tym zakresie zostało przeprowadzone bezbłędnie. Sąd Rejonowy szczegółowo powymieniał jakim dowodom w kwestii posiadania przezJ. R. (1)broni dał wiarę, a jakim nie. Wskazał na sprzeczność relacji przedstawianych przez oskarżonego dotyczących tych okoliczności oraz braku osobowych źródeł dowodowych, które mogłyby potwierdzić wersję oskarżonego. Sąd poprawnie przyjął, iż nieścisłości te świadczą o braku wiarygodności wersji zdarzeń oskarżonego. Również w odniesieniu do użycia przezM. K.linki, Sąd wyjaśnił na podstawie jakich dowodów poczynił ustalenia faktyczne w tym zakresie. Wskazał na zeznaniaP. B., na nagranieW. K.oraz zeznanieM. W., które wykluczyły wersję przedstawioną przez oskarżonego. Ocena dowodów jest jak najbardziej prawidłowa i przekonywująca oraz wyciągnięte z niej wnioski są w pełni uprawnione. Dlatego zarzut ten nie jest trafny.
„W doktrynie jak i orzecznictwie podkreśla się, że obdarzenie wiarą w całości lub w części jednych dowodów oraz odmówienie wiary innym jest prawem sądu, który zetknął się z tymi dowodami bezpośrednio i pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k., jeżeli oczywiście zostało to poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi przy tym wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. O przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów można mówić tylko wtedy, gdy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego zawiera oczywiste błędy natury faktycznej, bądź logicznej. Wskazać bowiem również należy, że krytyka odwoławcza aby mogła być skuteczna, musi wykazać nieprawidłowości rozumowania zaskarżonego orzeczenia, a jeżeli tego nie czyni, a ogranicza się jedynie do zapewnienia, że badane zdarzenia miały inny przebieg, to nie można oczekiwać, że krytyka ta zostanie uwzględniona (byłoby to bowiem postępowanie dowolne, przenoszące gołosłowne zapewnienia nad działalność racjonalną, opartą na dowodach). W procesie karnym nie chodzi o to, czy określone ustalenia faktyczne są przekonujące dla strony, ale o to, czy są one przekonujące lub nieprzekonujące dla sądu w kontekście całokształtu materiału dowodowego. Sama odmienność przekonania strony apelującej odnoszącej się do danych ustaleń faktycznych nie uzasadnia zarzutu obrazy przepisuart. 7 k.p.k.” /wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2017 r., II AKa 235/17, LEX nr 2412811/
Zarzut obrońcy oskarżonego dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt. 1 k.p.k.), a toart. 11 § 2 k.k.przez uznanie, że zachodzi kumulatywny zbieg przepisów zart. 233 k.k.,234 k.k.oraz238 k.k.również nie zasługiwał na uwzględnienie.
Rację należy przyznać obrońcy oskarżonego w zakresie, w jakim twierdzi on, że kwestia dopuszczalności kumulatywnego zbiegu powyższych przepisów jest w doktrynie przedmiotem kontrowersji. Jednakże, nie można zgodzić się z obrońcą, iż w przedmiotowej sprawie poprawną kwalifikacją zarzucanego oskarżonemu czynu byłby jedynie przepisart. 233 k.k., ewentualnie co najwyżej zart. 233 i art. 234 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., z pominięciemart. 238 k.k.
W doktrynie wskazuje się, że możliwe jest przyjęcie zbiegu kumulatywnegoart. 234 k.k.z przepisamiart. 233 § 1 i 4 k.k.w sytuacji, w której przekazanie fałszywego oskarżenia następuje w warunkach przewidzianych wart. 233 § 1 k.k.i przyjmuje postać fałszywych zeznań. Pomimo znacznej dysproporcji ustawowego zagrożenia karą tych dwóch przepisów nie można jednak pomijać w opisie i kwalifikacji prawnejart. 234 k.k.z uwagi na dwojaki przedmiot ochrony tego przepisu. Obok dobra wymiaru sprawiedliwości dobrem chronionym jest cześć czy też dobre imię osoby, co musi uzyskać odzwierciedlenie w finalnej kwalifikacji prawnej czynu. Możliwe jest także przyjęcie zbiegu kumulatywnegoart. 238 k.k.zart. 234 k.k.w sytuacji, w której sprawca tym samym czynem dokona zawiadomienia o przestępstwie niepopełnionym i fałszywie oskarży inną osobę o popełnienie takiego czynu. /R.A. Stefański,

    Zawiadomienie…,s. 45; r. Góral [w:] R. Góral, O. Górniok

    , Przestępstwa…s. 167; L. Tyszkiewicz [w:]

Kodeks karny…, red. M. Filar, s. 1331; J. Piórkowska-Flieger [w:]

Kodeks karny… red. T. Bojarski, 2016, s. 668). Przeciwne stanowisko, o pochłanianiuart. 238 k.k.przezart. 234 k.k.nie zasługuje na poparcie, a to z tego względu, że opisane wart. 234 k.k.fałszywe oskarżenie może odnosić się zarówno do przestępstwa popełnionego, jak i niepopełnionego. Tak więc kwalifikowanie w takim wypadku zachowania sprawcy wyłącznie w oparciu oart. 234 k.k.nie oddaje całej kryminalno-politycznej zawartości tego zachowania, którego istota nie sprowadza się do wyłącznie fałszywego oskarżenia, zwłaszcza w sytuacji, w której zawiadomienie o przestępstwie niepopełnionym ma szerszy zakres niż fałszywe oskarżenie.
W odniesieniu do kwestii kumulatywnego zbiegu przepisów zart. 238 k.k.i233 k.k.w orzecznictwie wyrażono pogląd, zgodnie z którym nic nie stoi na przeszkodzie oceniania zachowania polegającego na złożeniu fałszywego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa i złożeniu fałszywych zeznań przez pryzmat kumulatywnej kwalifikacji zart. 238 k.k.iart. 233 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.. Gdyby zatem zgodzić się z Sądem Rejonowym, że zarzucanych oskarżonemu zachowań nie można traktować jako dwóch odrębnych przestępstw, to koniecznym byłoby uwzględnienie w kwalifikacji prawnej obu wymienionych przepisów. Przepisart. 233 § 1 k.k.nie oddaje w pełni całej, kryminalnej zawartości czynu. /wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 maja 2013 r., II Aka 563/12, LEX nr 1378466, podobnie SA w Poznaniu w wyroku z dnia 11 września 2014 r., II AKa 134/14, LEX nr 1527136, SA w Warszawie w wyroku z dnia 20 maja 2013 r., II AKa 129/13, LEX nr 1331109, SA wK.w wyroku z dnia 23 marca 2011 r., II AKa 468/10/
Biorąc pod uwagę powyższe należało uznać, w ślad za Sądem Rejonowym w Sanoku, że czyn popełniony przezR. B.wyczerpał znamiona opisane wart. 233 k.k.,234 k.k.i238 k.k., których zastosowanie w kumulatywnym zbiegu zart. 11 § 2 k.k.było w realiach przedmiotowej sprawy jak najbardziej możliwe i prawidłowe.
Oceniając całościowo wydany wobec oskarżonego wyrok trzeba przede wszystkim dostrzec jego prewencyjny charakter. Ma on zwrócić uwagę oskarżonego na niewłaściwość jego zachowania i przestrzec przed tożsamymi zachowaniami w przeszłości.
W takim stanie rzeczy zaskarżony wyrok utrzymano w mocy jako adekwatny i właściwy.
Podstawą orzeczenia Sądu Odwoławczego są przepisyart. 437 § 1 k.p.k.,art. 438 pkt. 1, 2 i 3 oraz art. 456 k.p.k.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie zart. 636 § 1 i 3 k.p.k., natomiast o opłacie za drugą instancję na podstawieart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.