Sąd Rejonowy w Olecku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 243/17
Data wyroku: 2018-05-30 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II. K. 243/17

UZASADNIENIE
G. D. (1)oskarżyłaJ. S. (1)o to, że w dniu 29 maja 2017 r., około godz. 19.00 w domu pokrzywdzonejG. D. (1)położonym w(...)numer 1 gminaG., podczas wizyty w wyniku ataku agresji, popchnęłaG. D. (1), która upadła na meble kuchenne co spowodowało u niej obrażenia ciała w postaci krwiaka na prawej powierzchni przedramienia lewego o powierzchni 6 cm x 10 cm , stłuczenia barku lewego, stłuczenia okolicy lędźwiowej, stłuczenia uda lewego po stronie bocznej w części ½ górnej powodując naruszenie czynności narządów jej ciała na okres nie przekraczający siedmiu dni to jest o czyn zart. 157 § 2 k.k.
G. D. (1)oskarżyła nadtoJ. S. (1)iA. S. (1)o to, że w miejscu i czasie jak podano powyżej dokonały znieważenia osoby pokrzywdzonejG. D. (1)używając słów wulgarnych i powszechnie uważanych za obelżywe to jest o czyn zart. 216 § 1 k.k.
A. S. (1)z oskarżenia wzajemnego oskarżyłaG. D. (1)o to, że od grudnia 2016 r. do 29.05.2017 r. pomówiła ją i zniesławiła o to, że utrzymywała z jej mężemK. D. (1)kontakty o charakterze intymnym to jest o czyn zart. 212 § 1 k.k.
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie sąd ustalił następujący stan faktyczny:
G. D. (1)zamieszkuje wraz z mężemK. D. (1)w miejscowościN.gminaG.. Przez ostatnich kilka latG. D. (1)wyjeżdżała do pracy za granicę doW.. W 2017 r. podczas jednego z pobytów w Polsce, w trakcie kolejnej kłótni z mężem,G. D. (1)nabrała przekonania, że mąż utrzymuje kontakty z młodszą sąsiadkąA. S. (1). To jej przekonanie utrzymywało się przez wiele miesięcy. Kwestię te podniósłK. D. (1)w ferworze kłótni chcąc zrobić żonie na złość ewentualnieG. D. (1)wywnioskowała o tym w trakcie kłótni z wypowiedzi męża wskazujących niebezpośrednio na istnienie takiego związku.
W każdym bądź razie to jej przekonanie spowodowało, że zaczęła o tym bezkrytycznie i bezrefleksyjnie mówić różnym osobom w tym swoim córkom i innym osobom. Podnosiła kwestię tego rzekomego związku w różnych miejscach, aż w końcu ta informacja dotarła doJ. S. (2)poprzez jej znajomych.G. D. (1)swoim rozpowiadaniem o tym rzekomym związku pomówiłaJ. S. (2)o takie postępowanie, które mogło ją poniżyć w oczach opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla zajmowanego przez nią stanowiska. Po dowiedzeniu się o tym pomawianiuJ. S. (2)próbowała nawiązać kontakt zG. D. (1)celem wyjaśnienia tych plotek, ich źródła oraz zaprzestania rozpowiadania nieprawdziwych rzeczy. Dzwoniła do córekK.iG. D. (1)ale spotykała się z dużą niechęcią i odmową wyjaśniania czegokolwiek.
G. D. (1)również zaczęła dzwonić doJ. S. (2)z pretensjami o ten rzekomy związek.
W dniu 29 maja 2017 r.G. D. (1)przedzwoniła doJ. S. (2)domagając się spotkania. W/w umówiły się na spotkanie w domu państwaD.w miejscowościN..A. S. (1)zabrała ze sobą matkęJ. S. (1). Po przyjściu do tego domu drzwi otworzył imK. D. (1). W/w od początku zaprzeczał kategorycznie i stanowczo aby to on miał być źródłem tych plotek i tego pomówienia.
Wkrótce do domu przyszłaG. D. (1). Pomiędzy kobietami wywiązała się awantura,A. S. (1)orazJ.S.używały wobecG. D. (1)słów wulgarnych i powszechnie uznanych za obelżywe. Zarzucały jej, że rozpowiada nieprawdziwe fakty tworząc złą opinię młodej dziewczynie to jestA.S.i tym samym narusza jej dobre imię. G.D.broniła się / jednocześnie atakując / pokazując jakąś odzież rzekomo należącą doA. S. (1). Ujawniała rzekome fakty, które by świadczyły pośrednio o związku K.D.zA. S./ pomoc przy naprawie ogrodzenia, rzekome wejście na posesjeA. S.od ogrodu, reakcją na widokA. S.przynoszącą orzechy do sąsiadki/.A. S. (1)orazJ. S. (1)kwestionowały te rzekome fakty wskazując na ich absurdalność i niedorzeczność i podnosiły, żeG. S. (1)pragnie rozwodu z mężem i szuka kozła ofiarnego w postaciA. S. (1). Wyrażały oburzenie i zdziwienie takimi pomówieniami. Używały przy okazji wulgaryzmów wobecG. D. (1).
W pewnym momencieJ. S. (1)chwyciła mocno za nadgarstkiG. D. (1)i pchnęła ją w kuchni na kuchenkę i ścianę. W konsekwencjiG. D. (1)upadła na kuchenkę i następnie na podłogę wyłożoną terakotą. W wyniku tego zdarzeniaG. D. (1)doznała następujących obrażeń: krwiaka na przedniej powierzchni przedramienia lewego 6 x 10 cm, stłuczenia barku lewego, stłuczenia okolicy lędźwiowej, stłuczenia uda lewego po stronie bocznej w ½ górnej Powyższe obrażenia skutkowały rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni.
Po tym zdarzeniu i dalszej wymianie zdań, nie dochodząc do jakichkolwiek konkluzji, na wyraźne żądanieK. J.iA. S. (1)opuściły to to mieszkanie, aG. D. (1)przedzwoniła po Policję.
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie następujących dowodów:

1
wyjaśnień oskarżonychJ. S. (1)/ k. 39 v – 40 v., /,A. S. (1)/ k. 40 v – 41 v, /,G. D. (1)/ k. 45 v – 47/

2
zeznań świadków:K. D. (1)/ k. 47 v - 49, k. 132 v. - 133 /,G. D. (1)/ k. 77 v – 78 v. /,A. S. (1)/ k. 78 v – 79 v /,P. M./ k. 97 v – 98 v. /,P. Z./ k. 98 v – 99 /,M. Z./ k. 99 – 99v/,G. S. (2)/ k. 99 v – 100 /,D. B./ k. 100 /,A. S. (3)/ k. 100 -100 v. /,P. S./ k. 100 v – 101/,Ł. Ś./ k. 102 /,B. J./ k. 133 – 133v./,J. Z./ k. 151 v – 152 /,B. N./ k. 152 /, KatarzynyTruchan / k. 152 – 152 v. /

3
dowodów w postaci dokumentów : zaświadczenie lekarskie G.D.k. 6, 64, 66-67, 140, karty karne k. 24-25, dane osobowe k. 27-28, płyta k. 37, 59, 69, 74, wynik rezonansu k. 65, stenogram policyjny k. 72-73, 121-129v, postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia k. 91-91v, kopia nagrania k. 130, dokumentacja medyczna k. 146-150,opinia biegłego k. 172-173,

J. S. (1)–oskarżona o popełnienie dwóch czynów – jednego zart. 157 § 2 k.k.i drugiego zart. 216 § 1 k.k.- nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i złożyła w tej sprawie obszerne wyjaśnienia. Przedstawiła bardzo szeroko przedmiotowe spotkanie podnosząc, żeG. D.usiłowała wmówić jej, że jej córka ma romans z jej mężem. Zaczęła nawet ją i jej córkę obrażać odwołując się do terminologii seksualnej. . W pewnym momencieJ. S. (1)tak się zdenerwowała, że chwyciła ją za nadgarstki i G.D.oparła się o ścianę. Trwało to krótko. Według oskarżonejG. D.nie uderzyła się wówczas o nic, nie upadła na podłogę, a zatem nie mogła doznać obrażeń ciała o których mowa w zaświadczeniu lekarskim. Zaprzeczyła nadto aby miała używać wobec G.D.słów wulgarnych i powszechnie uznanych za obelżywe.
Sąd zasadniczo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej albowiem jej wyjaśnienia generalnie znajdują potwierdzenie w pozostałych dowodach. Sąd nie dał wiary jedynie jej wyjaśnieniom w zakresie w jakim twierdziła, że nie popchnęła G.D.i nie spowodowała jej żadnych obrażeń ciała ani też nie użyła wobec niej słów wulgarnych. W tym bowiem zakresie jej wyjaśnienia pozostają w sprzeczności do zgromadzonych dowodów.
A. S. (1)– oskarżona o popełnienie czynu zart. 216 k.k.– nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła obszerne wyjaśnienia. Przyznała, że 29 maja 2017 r. G.D.dzwoniła do niej i zażądała aby doszło do spotkania celem wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności. Pojechała doN.wraz z matką. G.D.przyszła z jakąś odzieżą sugerując, że to jest odzież, którą pozostawiłaA. S.w jej mieszkaniu. G.D.zwróciła się do nich wulgarnie odwołując się do seksualnych określeń. ZarzucałaA. S.utrzymywanie intymnych kontaktów z jej mężem podczas jej pobytu weW.. Jej matkaJ. S. (1)w pewnym momencie chwyciła G.D.za nadgarstki i przycisnęła do drzwi garażu. G.D.przykucnęła i po chwili wstała. Nie upadła na podłogę. W ocenie oskarżonej nie doznała żadnych obrażeń ciała. Ta cała awantura trwała jakiś czas po czym one opuściły to mieszkanie. Oskarżona twierdziła, że to G.D.machała rękami, krzyczała. Wcześniej miała do niej dzwonić zW., a o rzekomym romansie informowała córki pracujące wG.i weW..
Sąd zasadniczo dał wiarę oskarżonej odnośnie przebiegu awantury. Sąd nie dał wiary oskarżonej w zakresie w jakim opisała swoje zachowanie w w/w mieszkaniu /w części dotyczącej zaprzeczania, że nie używała wulgaryzmów / i zachowanieJ. S. (1)przy naruszeniu nietykalności cielesnej G.D.. W tym zakwestionowanym przez sąd zakresie jej wyjaśnienia pozostają w sprzeczności do pozostałych dowodów.
G. D. (1)oskarżona o popełnienie czynu zart. 212 k.k.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu podnosząc, że to jej mążK. D. (1)powiedział jej wprost oA.S.. Mówił, że ma młodą sąsiadkę, był u niej na grillu, że ona ma narzeczonego, który pracuje w policji. Opowiadał jej o sąsiadce i jeden raz przy jej siostrze zW.miał powiedzieć wulgarnie o niej w kontekście seksualnej aktywności.
Jednocześnie oskarżona wyjaśniła, że mąż zaczął ja psychicznie i fizycznie wykańczać. Przytoczyła jedną sytuację o rzekomym wejściu jej męża na posesje sąsiadki. Ewidentnie podejrzewała go o zdradę. Była przekonana, że garderoba znaleziona u niej w mieszkaniu należy doA. S.. O swoim podejrzeniu mówiła córkom. Była przekonana, że mąż faktycznie utrzymuje kontakty zA. S..
Sąd dał wiarę oskarżonej albowiem jej wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w pozostałych dowodach. Sąd nie dał wiary jej stwierdzeniom, że taki romans rzeczywiście miał miejsce albowiem wszystkie dowody przeczą tej tezie, a uporczywe i bezrefleksyjne podnoszenie tej kwestii przezG. D.nie znajduje żadnego uzasadnienia i stanowi jedynie pomawianieA. S. (1).
Z uwagi na fakt, że sprawie tej doszło do oskarżenia wzajemnegoA. S. (1)orazG. D. (1)zeznawały również w charakterze świadków.
G. D. (1), składając zeznania w charakterze świadka, dokładnie opisała genezę całej sprawy wskazując na mężaK. D. (1), który swoim zachowaniem miał poinformować ją, że „ma młodszą” i dalszymi wypowiedziami czy też zachowaniem utwierdzić ją w przekonaniu, że faktycznie utrzymuje kontakty zA. S.. Świadek zacytowała pewne wypowiedzi męża, które jedynie pośrednio miałyby wskazywać na ten rzekomy związek. Świadek wskazała na pewne zachowania męża, które uprawdopodobniały istnienie tej relacji. Dlatego też pragnęła spotkać się zA. S. (1)i podnieść te wszystkie kwestie. W/w opisała też przebieg tej awantury. Zarzuciła takA.S.jak iJ. S. (1)używanie wobec niej słów wulgarnych i powszechnie uznanych za obelżywe.C.te słowa i wyrażenia. ZarzuciłaA.S., że zaczęła ją musztrować jak w wojsku. Zeznała, że obydwie ją wyzywały i były bardzo niekulturalne. Były krzyki, wulgaryzmy i w pewnym momencieJ. S. (1)ją pchnęła. Precyzyjnie opisała ten incydent. Stwierdziła, że upadła na kuchenkę gazową oraz podłogę. Uderzyła się o o kuchenkę, upadła na podłogę obok lodówki i uderzyła się głową o kafelki. Następnie przyszła do domu jej siostraG. S. (2). Opisała następnie swój tok leczenia po tym incydencie.
Sąd dał wiarę w/w depozycjom albowiem znajdują one potwierdzenie w zgromadzonych dowodach, a przede wszystkim w stenogramie z nagrania oraz w samych nagraniu, które sąd odtworzył i odsłuchał oraz m.in. w dokumentacji lekarskiej wytworzonej po tym incydencie.
Bez wątpienia nagranie jest obiektywnym dowodem najbardziej wiarygodnym. Sporządzony stenogram odzwierciedla słowa jakie zostały wówczas użyte, a nagranie oprócz słów odzwierciedla stopień agresji konkretnych osób biorących udział w zdarzeniu, poziom emocji oraz udział każdego z uczestnika tej awantury.
Badanie zeznańG. D. (1), stenogramu oraz nagrania pozwala na powzięcie konkluzji, że świadekG. D.składała wiarygodne zeznania odzwierciedlające faktyczny przebieg wydarzeń.
Jakkolwiek przekonanie w/w świadka o romansie jej męża zA. S. (1)nie znajdowało uzasadnienia w faktach i słowachK. D. (1), podnoszenie tego bezkrytycznie i bezrefleksyjnie przezG. D. (1)stanowiło pomawianieA. S. (1)to jednak poza sporem jest, żeG. D. (1)przez cały tok procesu była przekonana, że ten romans faktycznie miał miejsce.
Zeznający w charakterze świadkaK. D. (1)zeznał jednoznacznie, że nie mówił żonie o tym, żeA. S.jest jego partnerką czy też kochanką. Przyznał, że raz pomagał jej w naprawie ogrodzenia i to był cały kontakt. Zaprzeczył aby miał utwierdzać żonę w tym przekonaniu na złość czy w formie żartu. Natomiast opisując przebieg krytycznego zajścia świadek przyznał, że faktycznieJ. S. (1)pchnęła jego żonę i ona się przewróciła na podłogę. Po tym incydencie on podbiegł do kobiet i kazał im opuścić mieszkanie. Przyznał, że wówczas miała miejsce awantura i kobiety wyzywały się nawzajem. Jakkolwiek pozostawał z żoną w konflikcie to jednak nie chciał pozwolić na rękoczyny.
Sąd uznał zeznania w/w świadka za wiarygodne. Zeznania te bowiem znajdują pełne potwierdzenie w pozostałych dowodach w tym w wyjaśnieniach samej pokrzywdzonejG. D. (1), w dokumentacji medycznej, opinii biegłego oraz stenogramie sporządzonym na podstawie nagrania dokonanego przezA. S. (1).
Z kolei depozycjeA. S. (1)odnosiły się do kwestii pomawiania jej przezG. D. (1)w społecznościG.. Ona sama uzyskała tę informację odP.iM. Z., a oni uzyskali tę informację od matkiM. J.Z.. O tym rzekomym romansie wiedziałaP. M.– córkaG. D. (1).I. D.również wiedziała o tym rzekomym związku ojca zA. S..
Podczas tego krytycznego spotkaniaA. S. (1)odniosła wrażenie, ze G.D.wierzy w to co mówi. Odniosła też wrażenie, że jest narzędziem w rękach G.D.w sporze z mężem. Wyjaśniła, ze obawia się przez te plotki podważą jej opinię w społeczności lokalnej i mogą być źle odebrane w miejscu jej pracy. Pomijając kwestię zachowanie sięA. S. (1)w trakcie tej przedmiotowej awantury / o to jest przecież oskarżona/ sąd dał wiarę jej zeznaniom w zakresie dotyczącym kwestii pomawiania jej przezG. D.o rzekomy związek z jej mężem i rozpowiadania o tym związku innym ludziom.
W sprawie tej zeznania składali też inni świadkowie mający fragmentaryczną wiedzę odnośnie pewnych faktów.
P. M.zeznała, że pewnego razu do domuK.iG. D. (1)przyszłaA. S. (1)z pytaniami i pretensjami o to, że ktoś rozsiewa plotki o jej rzekomym związku zK. D. (1). Po zaprzeczeniach i normalnej rozmowieA. S.odeszła. Natomiast świadek zaczęła drążyć temat i pytała się o tę kwestieJ. Z.. Później słyszała od ojca, że przyszły dwie kobiety do domu ojca i sytuacja wymknęła się spod kontroli, doszło do awantury i naruszenia nietykalności cielesnej jej matki. Matka jej został uderzona i uderzyła się o kafelki. Kobiety były agresywne i wulgarne. Świadek opisała nadto konsekwencje zdrowotne matki oraz udzieloną jej pomoc.
P. Z.zeznała, że o tym rzekomym związku dowiedziała się od swego mężaM. Z.. Z koleiM. Z.miał się o tym dowiedzieć od swojej matki. MatkaM. Z.miała się o tym dowiedzieć odP. M.. Przyznała, że w jej ocenie to było niedorzeczne albowiem znaA. S. (1)od szeregu lat. Przyznała, że jest jej przyjaciółką i zwierzają się sobie z różnych spraw.
Depozycje te potwierdził jej mążM. Z.. Przyznał, że ta sytuacja wydała mu się śmieszna, a wręcz dziwna o posądzenieA. S.o rzekomy związek z K.D.– starszym o wiele lat mężczyzną.
Z w/w zeznaniami korespondują depozycjeJ. Z.W/w zeznała, z o wszystkim dowiedziała się oP. M.. Ona wiedziała, że jej syn znaA. S. (1)i przekazała jemu tę informacje Wyraziła swe zdziwienie zasłyszanymi informacjami. Myślała, że to jest jakieś nieporozumienie.
Z zeznań świadkaB. J.wynika, ze o tym rzekomym romansie słyszała odG. D. (1), ale „to jest totalna bzdura jaka jest pod słońcem” / k. 133/ . Świadek zeznała, że kiedyśG. D. (1)wyleciała z domu i pokazywała jej kurtkę, skarpetki mówiąc, że należą doA. S. (1). Kilka razy jej o tym mówiła. Świadek zasugerowała, żeG. D. (1)kłamie.
Z kolei świadekB. N.– współpracownicaA. S. (1)złożyła zeznania na okoliczność telefonów wykonywanych przezG. D. (1)doA. S.. . G.D.miała krzyczeć naA. S., mówiła do niej podniesionym głosem, ewidentnie podejrzewała ją o romans z mężem i w końcu domagała się spotkania co bardzo negatywnie wpływało naA. S. (1).
G. S. (2)złożyła zeznania na okoliczność przedmiotowej awantury z dnia 29 maja 2017 r. Ona weszła do domu już podczas trwającej wymiany zdań. Potwierdziła, że panieS.wyzywały jej siostrę to jestG. D. (1). W jej ocenie wyzwiska były bardzo wulgarne. Świadek zacytowała kilka tych wyzwisk. ZarzucałyG. D. (1), że pochodzi z patologicznej rodziny. Mówiły to wszystko w obecności świadka. Dopiero późniejK. D. (1)kazał im opuścić mieszkanie.
D. B.zeznał, że brał udział w interwencji wN.. Przyznał, że doszło wówczas do jakiejś kłótni, ale szczegółów, z uwagi na upływ czasu, nie pamiętał.
Kolejny funkcjonariusz policjiA. S. (4)zeznał, że faktycznie brał udział w interwencji dotyczącej naruszenia nietykalności cielesnej G.D..G. D. (1)wówczas wzywała Policję. Już po przyjeździe było jednak już po kłótni i osoby przedstawiły swoją wersję.A. S. (1)przekazała, żeG. D.oskarża ją o romans z jej mężem.
Z kolei zeznaniaP. S.dotyczyły samej plotki i jej autora. W/w świadek znałK. D. (1), albowiem obydwoje pochodzą zN.i kiedyś razem pracowali w jednym zakładzie pracy. Świadek starał się ustalić skąd te plotki o rzekomym romansie córki, zachodził doK. D., pytał go o to i zawsze uzyskiwał odpowiedz, że toG. D. (1)sobie wymyśliła. Uzyskiwał odpowiedź, że pomiędzy nim a żoną jest konflikt i że toG. D. (1)rozpowiada te plotki. Jego zdaniem to co mówiG. D. (1)to jest chore i on w ogóle w to nie wierzy. Jednocześnie świadek przyznał, ze nie kierował wcześniej sprawy do sądu odnośnie tego znieważenia ponieważ myśleli, że „to się rozejdzie” i będzie spokój. Świadek przyznał, że ta sytuacja jest „chora” i od tamtej awantury w ogóle nie rozmawia zD.. „Nie chce mi się rozmawiać bo niedobrze się robi”. Stwierdził nadto, że dużo jest kłamstwa po stronieD..
Ł. Ś.zeznał, że kiedyś ktoś dzwonił do jego dziewczynyK. T.i jakaś kobieta mówiła, żeA. S. (1)ma romans z jej mężem. O tym telefonie powiedziałA.S..
Sąd uznał zeznania w/w świadków za wiarygodne. Świadkowie ci posiadali fragmentaryczną wiedzę odnośnie istotnych w tej sprawie faktów lecz zeznania te oceniane łącznie tworzą jednolitą i spójną całość. Depozycje te wzajemnie się uzupełniają i dyskredytują wyjaśnienia oskarżonych w najbardziej istotnych częściach, a mianowicie w części w jakiej oskarżone nie przyznawały się do popełnienia zarzucanych im czynów i przytaczały odmienny stan faktyczny.
Kluczowym dla przyjęcia chronologii wydarzeń mających miejsce podczas awantury było nagranie tej awantury oraz stenogram sporządzony przez funkcjonariuszy policji. Powyższy dowód stanowi najbardziej obiektywny dowód w tej sprawie. Wynika z niego jednoznacznie kto był strona atakującą, która ze stron używała wulgaryzmów pod adresem oponenta, kto podnosił jakie argumenty i w jakiej formie to czynił.
Kolejnymi dowodami w postaci dokumentów są zaświadczenia lekarskie, dokumenty medyczne oraz opinia biegłego z zakresu chirurgii. Z dokumentów tych wynika bezspornie, żeG. D. (1)doznała obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządu ciała nie przekraczający 7 dni. Tę tezę biegły podtrzymał w całości pisząc wprost, ze na podstawie zgromadzonej dokumentacji w aktach sprawy jednoznacznie można stwierdzić, iż w wyniku zdarzenia w dniu 29.05.2017 r. pokrzywdzonaG. D. (1)doznała obrażeń ciała skutkujących naruszeniem czynności organizmu na okres poniżej dni siedmiu dni w rozumieniuart. 157 § 2 k.k.Opinię biegłego chirurga Sł.S.sąd uznał za pełną, jasną i pozbawiona wewnętrznych sprzeczności.
W świetle całokształtu zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wina oskarżonych i okoliczności popełnienia zarzucanych im czynów nie budzą żadnych wątpliwości i są oczywiste.
Sąd uznał oskarżonąJ. S. (1)za winną tego, że w dniu 29 maja 2017 r. około godz. 19.00 w domu pokrzywdzonejG. D. (1)położonym w(...)nr 1 gminaG.podczas wizyty w wyniku agresji popchnęła pokrzywdzoną która upadła na meble kuchenne co spowodowało u niej obrażenia ciała w postaci krwiaka na prawej powierzchni przedramienia lewego o powierzchni 6 cm x 10 cm, stłuczenia barku lewego, stłuczenia okolicy lędźwiowej, stłuczenia uda lewego po stronie bocznej w części ½ górnej powodując naruszenie czynności narządów jej ciała na okres nie przekraczający siedmiu dni to jest popełnienia czynu zart. 157 § 2 k.k.
Sąd uznałJ. S. (1)nadto za winną tego, że w miejscu i czasie jak powyżej dokonała znieważeniaG. D. (1)używając wobec niej słów powszechnie uznanych za obelżywe to jest popełnienia czynu zart. 216 § 1 k.k.
Sąd uznałA. S. (1)nadto za winną tego, że w miejscu i czasie jak powyżej dokonała znieważeniaG. D. (1)używając wobec niej słów powszechnie uznanych za obelżywe to jest popełnienia czynu zart. 216 § 1 k.k.
Sąd uznałG. D. (1)za winną tego, że w okresie od grudnia 2016 r. do 29.05.2017 r. pomówiła i zniesławiłaA. S. (1)o to, że utrzymywała z jej mężemK. D. (1)kontakty o charakterze intymnym, a zatem o takie postępowanie, które mogło ją poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla zajmowanego przez nią stanowiska to jest o popełnienie czynu z ar. 212§ 1 k.k
Art. 212 § 1 Kodeksu karnegostanowi, że kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Zastrzec jednak trzeba, że w procesie mającym za przedmiot występek zniesławienia, ciężar dowodu rozkłada się następująco: pokrzywdzony musi wykazać, że pomawiający sformułował wypowiedź, która jest zniesławiająca, zaś oskarżony – że zarzut zawarty w tej wypowiedzi prawdziwy. Innymi słowy, to nie na zniesławionym ciąży obowiązek wykazania, że to co mu zarzucono jest nieprawdą. Pomawiający, aby móc powoływać się na zaistnienie kontratypu zart. 213 kk, musi wykazać prawdziwość postawionych zarzutów. Mając powyższe na uwadze – aby skutecznie powołać się na kontratyp prawdy, o jakim mowa wart. 213 kk, na oskarżonym ciążył obowiązek udowodnienia prawdziwości swoich twierdzeń. W ocenie sądu oskarżona wymogom tym nie sprostał. W toku postępowania oskarżonaG. D. (1)nie wykazała bowiem, że rzeczywiście jej mąż utrzymywał kontakty o charakterze uczuciowym zA. S. (1).
W postanowieniu z dnia 14.10.2010 r. w sprawie II KK 105/10 Sąd Najwyższy klarownie wyjaśnił istotę tego przestępstwa stwierdzając, że stylizacjaart. 212 § 1 k.k.prowadzi do wniosku, że o zaistnieniu podstaw do odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu można mówić tylko wtedy, gdy sprawca zakomunikował przynajmniej jednej osobie, bądź w obecności przynajmniej jednej osoby wiadomości o postępowaniu lub właściwościach innej osoby, mogących poniżyć ją w opinii publicznej bądź też narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Pomówienie jest przestępstwem formalnym z narażenia, dla dokonania którego nie jest wymagany skutek w postaci rzeczywistego poniżenia lub utraty zaufania przez pokrzywdzonego przy czym pomówienie tylko wtedy podlega odpowiedzialności karnej, kiedy wiąże się z nim możliwość wystąpienia szkody moralnej po stronie osoby pokrzywdzonej w postaci możliwości poniżenia lub narażenia na utratę zaufania. Nadto SN stwierdził, że przepisart. 212 § 1 k.k.mówi nie o poniżeniu w ogóle, lecz "o poniżeniu w opinii publicznej", co oznacza, że chodzi tu nie tyle o urazę osobistych uczuć osoby pokrzywdzonej, ale o to, jak osoba pomówiona będzie postrzegana przez szeroki, nieokreślony krąg osób. Karalne jest więc takie pomówienie, które może prowadzić do upokorzenia danej osoby w opinii innych osób, spowodować, że inne osoby będą uważać pokrzywdzonego za osobę poniżoną. Przedmiotem ochrony przestępstwa zniesławienia jest dobre imię, tzw. cześć zewnętrzna, nie tylko osoby fizycznej, lecz także grupy osób.
Czyn określony w art. 212 popełnia ten, kto pomawia wymienione w nim podmioty.
Pomówienie może być dokonane publicznie, przez skierowanie zniesławiającego zarzutu do nieograniczonego kręgu osób. Narażenie na poniżenie podmiotu w opinii publicznej odnosi się do stworzenia niebezpieczeństwa pomniejszenia jego wartości, pogorszenia istniejącej o nim opinii. Może to dotyczyć sfery zawodowej pomawianego podmiotu (fachowości, wykształcenia) bądź prywatnej. Natomiast ocena narażenia podmiotu na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności powinna być dokonana z uwzględnieniem wymagań związanych z zajmowanym stanowiskiem, wykonywanym zawodem bądź też rodzajem prowadzonej działalności.
Z koleiart. 216 § 1 k.k.stanowi, że kto znieważa inna osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.Art. 157 § 2 k.k.stanowi, ze kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Stronę podmiotową przypisanych oskarżonym czynów charakteryzuje wina umyślna w postaci zamiaru bezpośredniego.
Za czyn zart. 157 § 2 k.k.sąd skazał oskarżonąJ. S. (1)na kare grzywny w wysokości 40 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie po 50 złotych.
Za czyn zart. 216 § 1 k.k.sąd skazał oskarżonąJ. S. (1)na karę grzywny w wysokości 20 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie po 50 złotych.
Na podstawieart. 85 § 1 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k.sąd połączył te kary i orzekł wobec oskarżonejJ. S. (1)karę łączna grzywny w wysokości 40 stawek dziennych przyjmując wysokości jednej stawki dziennej w wysokości po 50 złotych.
Za czyn zart. 216 § 1 k.k.sąd skazał oskarżonąA. S. (1)lecz na podstawieart. 216 § 3 k.k.odstąpił od wymierzania jej kary.
Nadto sąd skazałG. D. (1)za popełnienie czynu zart. 212 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 212 § 1 k.k.wymierzył jej karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej w kwocie po 50 złotych.
Wymierzając oskarżonymJ. S. (1)iG. D. (1)kary Sąd wziął pod uwagę przesłanki jej wymiaru wymienione wart. 53 k.k., a w szczególności stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonym, stopień winy, a także cele wychowawcze oraz zapobiegawcze, jakie kara ma wobec nich osiągnąć. W tym zakresie bezsprzecznie okolicznością łagodzącą jest uprzednia niekaralność oskarżonych.
Kary zostały wymierzone zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej i z uwzględnieniem zasad humanitaryzmu (art. 3 k.k.) – w ocenie sądu uświadomi ona oskarżonym nieopłacalność popełniania przestępstw, wdroży do porządku prawnego; orzeczona kara winna również osiągnąć swe cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, ugruntować przekonanie o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.Określając wysokość stawki dziennej grzywny Sąd miał też na względzie dyrektywy wymiaru grzywny określone wart. 33 § 3 k.k., to jest dochody oskarżonych, ich warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Orzeczone kary grzywny uwzględniają możliwości zarobkowe oskarżonych.
Sąd odstąpił od wymierzania jakiejkolwiek kary wobecA. S. (1)na podstawieart. 216 § 3 k.k.albowiem zniewagę przez nią użyta w trakcie przedmiotowej awantury wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonej i pokrzywdzona odpowiedziała zniewagą wzajemną zarzucającA. S.bezkrytycznie i bezrefleksyjnie aktywność seksualną z jej mężem.
Art. 213 § 3 k.k.stanowi, ze jeżeli zniewagę wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego albo jeżeli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności cielesnej lub zniewagą wzajemną, sąd może odstąpić od wymierzania kary.
O kosztach zastępstwa procesowego sąd orzekł na podstawieart. 627 k.p.k.oraz § 11 ust. 2 pkt 1 i ust. 7 i § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Nadto sąd wydał stosowne rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu wyłożonych kosztów procesu na podstawieart. 628 pkt 1 k.p.k.
.