Sąd Okręgowy w Kaliszu
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 1071/17
Data wyroku: 2018-02-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Romuald Kompanowski
Słowa kluczowe: Wysokość świadczenia
Podstawa prawna: art. 114 ustawy z 17.12.1998 roku o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt VU 1071/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 lutego 2018 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie :
Przewodniczący SSO Romuald Kompanowski
Protokolant p.o. stażysty Patrycja Kinder
po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. w Kaliszu
odwołaniaS. J.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.
z dnia 9 października 2017 r. Nr(...)
w sprawieS. J.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.
o wysokość świadczenia

Oddala odwołanie
Sygn. akt VU 1071/17

UZASADNIENIE
Pismem z 29 września 2017 r.S. J.złożył ponowny wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury z uwzględnieniem okresu pracy przymusowej przypadającego od 15 maja 1943 r. do 28 września 1944 r. We wniosku wskazał wnioskodawca, że w decyzji odmownej z 28 października 2011 r. ZUS nie uznał mu okresu przed ukończeniem 12-go roku życia mimo, że dostarczył zeznania świadków na potwierdzenie pracy przymusowej od 15 maja 1943 r. do 10 lipca 1945 r. W dalszej części wnioskodawca zarzucił organowi rentowemu wadliwie przyjęte pierwszeństwo bliżej nieokreślonej instrukcji od waloru złożonych przed pracownikami ZUS zeznań świadków. Innych twierdzeń wnioskodawca w piśmie nie przedstawiał. Do pisma nie zostały dołączone jakiekolwiek dokumenty.
Decyzją z 9 października 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.odmówił ponownego obliczenia wysokości świadczenia wskazując na brak podstaw do ponownego rozpoznania albowiem nie przedstawiono dowodów mających wpływ na wysokość świadczenia.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyłS. J.wnosząc o zmianę decyzji i ponowne obliczenie wysokość emerytury z uwzględnieniem okresu 15 maja 1943 – 28 września 1944.
W odpowiedzi na powyższe odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie.
Sąd ustalił, co następuje:
Decyzją z 30 stycznia 1993 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.załatwiając wniosekS. J.o ponowne obliczenie emerytury z uwzględnieniem podawanego w pisemnych zeznaniach świadków:J. K.iS. K.okresu pracy przymusowej od 15 maja 1943 r. do 10 lipca 1945 r., zwiększył okres składkowy z 40 lat 7 miesięcy i 7 dni do 41 lat i 9 miesięcy nie wyjaśniając w treści decyzji jaki okres został uwzględniony a jaki został pominięty. Jedynie ze sporządzonej przed wydaniem decyzji notatki w sprawie przebiegu zatrudnienia podlegającego ocenie przy ubieganiu się o emeryturę lub rentę oraz wniosków co do uznania zeznań świadków za okres od ukończenia przez wnioskodawcę 12-go roku życia wynika, że uwzględniony przy wymiarze świadczenia okres to 29.09.1944 – 10.07.1945 odpowiadający 9 miesiącom i 12 dniom. Decyzja z 30 stycznia 1993 r. uprawomocniła się wobec niezaskarżenia jej w ustawowym terminie.
Pismem z 5 września 2011 r.S. J.zwrócił się do ZUS o prawidłowe naliczenie okresu składkowego przypadającego od 15 maja 1943 r. do 7 lipca 1945 r. wnosząc o naliczenie okresu zgodnie z treścią pisemnych zeznań świadków a nie jak uczynił to ZUS zaliczając okres 29.09.1944 – 10.07.1945. Do pisma dołączone było zaświadczenie wydane przez Stowarzyszenie Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę oraz zawiadomienie Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie. To pierwsze pismo wskazywało na pracę niewolnicząS. J.w okresie okupacji hitlerowskiej od maja 1943 r. do stycznia 1945 r. tj. przez okres 21 miesięcy. Drugie pismo przyznawało pomoc finansową z tytułu doznanych prześladowań nazistowskich – pracy niewolniczej przez okres 21 miesięcy. Załatwiając powyższy wniosek, organ rentowy decyzją z 28 października 2011 r. odmówił doliczenia do stażu pracy okresu 15.05.1943 – 28.09.1944. Odwołanie od powyższej decyzji złożyłS. J.powołując się w nim na treść pisemnych zeznań świadków:J. K.iS. K., postanowienia weryfikacyjnego Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę, legitymację członkowską tegoż Stowarzyszenia, zaświadczenia tegoż Stowarzyszenia oraz rozstrzygnięcia Komisji Weryfikacyjnej Fundacji Polsko – Niemieckie Pojednanie. Sąd Okręgowy w Kaliszu rozpoznając powyższe odwołanie, po przeprowadzeniu dowodu z zeznań odwołującego wyrokiem z 22 lutego 2012 r. w sprawie VU 2424/11 odwołanie oddalił. Sąd Apelacyjny w Łodzi, do którego trafiła apelacjaS. J.wyrokiem z 21 listopada 2012 r. w sprawie III AUa 513/12 apelację oddalił.
Do odwołania od decyzji z 9 października 2017 r. odwołującyS. J.dołączył zaświadczenie Zakładu Karnego wR.z 30 stycznia 1989 r. stwierdzające, żeW. I.był osadzony w zakładzie od 21 kwietnia 1942 r. do 5 listopada 1943 r. skąd został przewieziony doO.oraz pismo Państwowego Muzeum wO.stwierdzające, żeW. I.został przywieziony do obozu koncentracyjnego wO.12 listopada 1943 r., figuruje pod datami 31.01.1944 r. i 9.02.1944 r. oraz że zginął w obozie bez wskazania daty śmierci.
/ bezsporne /
Sąd zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie zachodziła konieczność merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania wyroku. Organ rentowy bowiem co do wnioskuS. J.złożonego 29 września 2017 r., zawarł swoje stanowisko odmawiające uwzględnienia zawartych w tym piśmie roszczeń wydając decyzję odmawiającą ponownego rozpoznania sprawy.
Zgodnie bowiem zart. 114 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychprawo do świadczeń lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono nowe okoliczności istniejące przed wydaniem decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość.
W przypadku wydania decyzji opartej na przywołanym wyżej przepisie, sąd ubezpieczeń społecznych - związany generalną dyrektywą (art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) rozpatrywania odwołań od decyzji ZUS zobowiązany jest do merytorycznego zbadania przesłanek, którymi kierował się organ rentowy, nie uwzględniając żądania ubezpieczonego w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości emerytury. W konsekwencji w razie stwierdzenia, że nie przedstawiono nowych dowodów lub nie ujawniono okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji, odwołanie należy oddalić (art. 47714§ 1 k.p.c.) ze względu na stwierdzenie niespełnienia ustawowych podstaw wznowienia postępowania rentowego (zob. wyrok SN z dnia 18 lutego 2003 r., II UK 139/02, OSNPUSiSP 2004, nr 7, poz. 128 oraz postanowienia SN: z dnia 22 czerwca 2004 r., II UK 404/03, OSNPUSiSP 2005, nr 4, poz. 58 i z dnia 13 grudnia 2005 r., II UK 61/05, OSNPUSiSP 2006, nr 23-24, poz. 371), a nie odrzucić z powodu podniesienia zarzuturei iudicatae(art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.).
W niniejszej sprawie wnioskodawca w skierowanym do ZUS piśmie nie powołał się na nowe okoliczności i nie wskazał nowych dowodów. Tym samym nie miała miejsca przesłanka wymieniona wart. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Również i w postępowaniu odwoławczym nie pojawiły się nowe elementy o jakich mowa w cytowanym wyżej art. 114 ustawy o emeryturach i rentach … Nie jest bowiem taką przesłanką przywołana okoliczność osadzenia jednej z osób mieszkających w czasie okupacji w bliskim sąsiedztwie rodziny odwołującego, który z racji represji stosowanych przez okupanta został osadzony w więzieniu. Przesłanką jakimi kierowały się w dotychczasowym postepowaniu organy rozpatrujące sprawę zaliczenia spornego okresu był wiek odwołującego.
Odwołanie zatem podlegało oddaleniu.