Sąd Rejonowy w Gliwicach
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 273/15
Data wyroku: 2018-02-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Łukasz Zamojski
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 444 i 445 k.c.

Sygn. akt I C 273/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 lutego 2018 r.
Sąd Rejonowy w Gliwicach Wydział I Cywilny w składzie:
Przewodniczący: SSR Łukasz Zamojski
Protokolant: Anna Klois
po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 roku w Gliwicach
na rozprawie sprawy z powództwaD. P.
przeciwko(...) Spółce Akcyjnejz siedzibą wW.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanej na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia kwotę 30.000zł (trzydzieści tysięcy złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 27 lipca 2013 r. do dnia zapłaty;

2
umarza postępowanie co do kwoty 3.305,65 zł;

3
w pozostałym zakresie powództwo oddala,

4
zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.591 zł (jeden tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt jeden złotych złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu,

5
nakazuje pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego w Gliwicach kwotę 54 zł (pięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu części wydatków poczynionych w toku postępowania przez Skarb Państwa,

6
nakazuje pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego w Gliwicach kwotę 81 zł (osiemdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu części wydatków poczynionych w toku postępowania przez Skarb Państwa.

SSR Łukasz Zamojski
Sygn. akt I C 273/15

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 23 lutego 2015 roku powódD. P.wniósł o zasądzenie od pozwanej(...) Spółki AkcyjnejwW.:

a
kwoty 20 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 stycznia 2013 roku tytułem zadośćuczynienia oraz

b
kwoty 4 908,80 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 sierpnia 2014 roku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów leczenia;

a nadto powód wniósł o ustalenie odpowiedzialności pozwanej za szkodę, która może powstać w przyszłości w związku z obrażeniami ciała powoda doznanymi wskutek wypadku komunikacyjnego z dnia 15 maja 2013 roku, a także zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powód wniósł również o zwolnienie go od kosztów sądowych.
Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał, że w dniu 15 maja 2013 roku wG.doszło do wypadku komunikacyjnego w wyniku którego powód, kierujący motocyklem markiS.onumerze rejestracyjnym (...), doznał uszkodzeń ciała w postaci złamania wieloodłamowego paliczków bliższych palców IV i V ręki prawej, złamania typu Bennet I kości śródręcza prawego, złamania trzonu kości łokciowej i promieniowej lewej, złamania szczytu kostki bocznej podudzia lewego. Sprawca wypadku posiadał obowiązkowe ubezpieczenie OC wykupione u pozwanej. Powód zgłosił szkodę pozwanej żądając wypłacenia kwoty 131,65 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia oraz kwoty 300 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Pozwana po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego ostatecznie przyznała powodowi kwotę 166,65 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, kwotę 20 000 zł tytułem zadośćuczynienia, kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdów oraz kwotę 75 zł tytułem jednomiesięcznej rehabilitacji na siłowni w listopadzie 2013 roku. W związku z wypadkiem powód został poddany skomplikowanej operacji celem odzyskania zdolności poruszania uszkodzoną prawą ręką. Zmianie uległ dotychczasowy tryb życia powoda, który nie mógł uczestniczyć w zajęciach na uczelni, nie był w stanie samodzielnie nadrabiać zaległości w domu. Powód wymagał pomocy osób trzecich w podstawowych czynnościach życia codziennego (zjedzenie posiłku, wyjście do toalety, wzięcie prysznica). Wskutek zdarzenia powód musiał zrezygnować z większości form spędzania wolnego czasu. Powód nie może obecnie jeździć na rowerze, w szczególności w górach, nie może grać w gry jak np. piłkarzyki, w które grywał towarzysko. Powód obawia się również czynności, które wiążą się z prędkością. Uzasadniając wniosek o ustalenie odpowiedzialności pozwanej na przyszłość wskazał, że stan kończyn powoda uszkodzonych w wyniku wypadku będzie ulegał pogorszeniu z upływem czasu. Na kwotę odszkodowania składa się suma wynikająca z szczegółowo wyliczonych przez powoda faktur.
Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2015 roku oddalono wniosek powoda o zwolnienie go od kosztów sądowych w całości.
Pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając wskazała, że wypłaciła powodowi kwotę 20 000 zł tytułem zadośćuczynienia, 243,65 zł tytułem kosztów leczenia, 200 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdów. Podniosła, iż zwrot kosztów widniejących nafakturze VAT nr (...)jest nieuzasadniony albowiem lek urofuraginum jest lekiem stosowanym przy leczeniu chorób nerek i pęcherza moczowego. Z uwagi na brak specyfikacji świadczeń medycznych i rehabilitacyjnych pozwana nie uznałafaktur (...),(...). Strona pozwana wniosła o oddalenie kwoty dochodzonej tytułem odszkodowania z tytułu kosztu konsultacji urologicznej, kosztu usługi medycznej z zastosowaniem(...)oraz kosztów dojazdów ponad kwotę już wypłaconą albowiem nie wykazano związku z wypadkiem z dnia 15 maja 2013 roku. Pozwana uznałafakturę nr (...)i z tego tytułu wypłaciła zwrot kosztów leczenia. Nadto strona pozwana zakwestionowała koszty zakupu karnetów na siłownię albowiem nie pozostaje to w związku z wypadkiem. Pozwana zakwestionowała również roszczenie odsetkowe.
Pismem procesowym z dnia 1 czerwca 2016 roku pozwana oświadczyła, że po wniesieniu odpowiedzi na pozew dokonała dodatkowej wypłaty odszkodowania na rzecz powoda w kwocie 3 305,65 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia.
Pismem procesowym z dnia 7 czerwca 2017 roku powód cofnął pozew w zakresie kwoty 3 305,65 zł dochodzonej tytułem zwrotu kosztów leczenia, wniósł o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych również od kwoty objętej oświadczeniem o cofnięciu pozwu oraz zmienił powództwo w ten sposób, że wniósł o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 50 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 lipca 2013 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 1 603,15 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 sierpnia 2014 roku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów leczenia.
Na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 pełnomocnik powoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wskazując, że domaga się zasądzenia odsetek ustawowych liczonych od kwoty 50.000 zł od dnia 27 lipca 2013 roku do dnia zapłaty, z tym, że od dnia 1 stycznia 2016 roku odsetek ustawowych za opóźnienie, natomiast w zakresie żądania odszkodowania domaga się odsetek ustawowych od dnia 2 sierpnia 2014 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania kwoty 1603,15 zł od dnia zapłaty, z tym, że od dnia 1 stycznia 2016 roku odsetek ustawowych za opóźnienie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 15 maja 2013 roku wG.na ulicy(...)M. M.kierując samochodem osobowym markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)spowodowała wypadek drogowy i doprowadziła do zderzenia z kierowanym przez powoda motocyklem markiS.onumerze rejestracyjnym (...)w wyniku czego powód doznał obrażeń ciała.
Sprawca zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych wykupione u pozwanej.
/okoliczności bezsporne, a nadto: zeznania świadkaI. P.(k. 105-106), zeznania powodaD. P.(k. 106v-107v)/.
Bezpośrednio po wypadku powód został przewieziony doSzpitala Miejskiego w (...) Sp. z o.o., gdzie rozpoznano u niego złamanie wieloodłamowe paliczków bliższych palców IV i V ręki prawej, złamanie typu Bennet I kości śródręcza prawego, złamanie trzonu kości łokciowej i promieniowej lewej, złamanie szczytu kostki bocznej podudzia lewego, stan po złamaniu i zespoleniu kości przedramienia lewego. Powód w dniu zdarzenia był operowany. Hospitalizacja powoda trwała 5 dni.
Po opuszczeniu szpitala powód przez pierwsze 6 tygodni zmuszony był przebywać w pozycji leżącej, z uwagi na unieruchomienie dwóch rąk. Unieruchomienie dotyczyło obu przedramion do wysokości łokcia. Lewa ręka powoda była drutowana, dlatego też nie można było założyć pełnego gipsu, z uwagi na konieczność zmiany opatrunków. Dłonie i palce powoda również były unieruchomione, dlatego też powód nie mógł wykonywać żadnych ruchów rękoma.D. P.wymagał wówczas pomocy i opieki w podstawowych czynnościach życiowych, takich jak: jedzenie, mycie, ubieranie się i korzystanie z toalety. Opiekę nad powodem sprawowała najczęściej jego matka, z kolei ojciec zmuszony był wziąć tydzień urlopu by opiekować się synem. W opiece nad powodem pomagali również dziadkowie powoda i jego szwagier. Podczas przebywania powoda w domu, konieczne było otrzymywanie przez niego zastrzyków na rozrzedzenie krwi, by nie robiły się zakrzepy. Powód miał również przepisane leki przeciwbólowe, jednakże ich nie zażywał. Przez następne dwa miesiące powód był uzależniony od rodziców w zakresie przemieszczania się poza domem, zawożono go na zajęcia i zabiegi fizjoterapeutyczne. W okresie rekonwalescencji odczuwał obniżony nastrój, pojawiły się u powoda natręctwa myślowe o treściach związanych z wypadkiem, które utrudniały mu normalne funkcjonowanie.
Powód stale przebywał pod opieką lekarską, wizyty lekarskie odbywały się co dwa – trzy tygodnie. Wówczas zalecono powodowi uczęszczanie na basen, gimnastykę, chodzenie na siłownie oraz ogólną aktywność fizyczną.
Powód w okresie od dnia 1 lipca 2013 roku do dnia 13 września 2013 roku uczestniczył w leczeniu rehabilitacyjnym wCentrum Fizjoterapii (...)wG.. Już wtedy lekarze uprzedzili go, że rehabilitacja będzie żmudna i długa.
Powód bardzo źle znosił konieczność opiekowania się nim przez najbliższych członków rodziny, jaki również korzystanie z ich pomocy w podstawowych czynnościach życia codziennego. Czuł się wówczas bezradnie, niekomfortowo i był skrępowany. Niejednokrotnie zdarzało się, że z tego powodu powód płakał.
Dwa lata przed wypadkiem z dnia 15 maja 2013 r. – w dniu 02 lutego 2011 r. powód uczestniczył i był poszkodowany w wypadku komunikacyjnym. Wówczas doznał poważnego złamania lewej ręki. W związku z faktem, że w wyniku zdarzenia z dnia 15 maja 2013 r. kolejny raz ucierpiała lewa ręka powoda, koniecznym było zażywanie przez niego lekuE.oraz korzystania z fal ultradźwiękowych.
Po wypadku pojawiły się u powoda zaburzenia snu w postaci braku snu w pierwszych dobach od wypadku i dyskomforcie snu w kolejnych kilku dobach po wypadku, co było związane głównie z bólem fizycznym. Do chwili obecnej powód cierpi z powodu częstych bólów głowy w związku z doznanym wstrząśnieniem mózgu, ma problemy w podstawowych czynnościach takich jak ukrojenie bułki, czy odstawienie lewą ręką filiżanki. Powód jest praworęczny, natomiast po wypadku nie ma siły w lewej ręce, zmuszony był zrezygnować z majsterkowania przy samochodach – co jest jego pasją. Powód był bardzo aktywną fizycznie osobą, bardzo często ze znajomymi udawał się w góry by pojeździć na rowerze, natomiast po wypadkach zmuszony był do zrezygnowania z tej formy aktywności fizycznej, pokonując jedynie krótkie trasy. Powód bardzo ubolewa nad faktem, że zmuszony był do zrezygnowania z jazdy rowerem. Obecnie charakteryzuje się niską odpornością na zmęczenie. Prawa ręka powoda wróciła do stanu sprzed wypadku, powód wykonuje nią wszystkie czynności normalnie, natomiast odczuwa ból lewej ręki podczas jej intensywnego używania bądź przy nagłych załamaniach pogody.D. P.obawia się również poruszania po drogach publicznych. Od wypadku jazda samochodem jest trudna i nieprzyjemna, związana z lękiem sytuacyjnym, wyczuleniem na sytuacje drogowe przypominające tą, która bezpośrednio poprzedzała wypadek. Powód używa samochodu tylko, jeśli to naprawdę konieczne, by jak najrzadziej uczestniczyć w ruchu drogowym. Przed każdą dłuższą podróżą odczuwa podwyższony poziom stresu
Przed wypadkiem powód bardzo dobrze się uczył, w chwili wypadku miał 22 lata i był studentem. Wypadek miał miejsce w trakcie trwania sesji letniej, dlatego też powód chcąc zaliczyć rok akademicki musiał przystąpić do egzaminów w formie ustnej. Wówczas na uczelnie powoda dowozili rodzice.
Obecnie powód leczy się u lekarza chirurga, traumatologa i urologa.
Powód poniósł koszt zakupu lekarstw, opatrunków w łącznej wysokości 131,65, co dokumentująfaktury VAT nr (...), koszt wykonania rentgena nadgarstka i dłoni wyniósł 54 zł, koszty rehabilitacji w łącznej wysokości 1 120 zł, koszt usługi medycznej z zastosowanieE.w wysokości 2.000 zł. Powód regularnie uczęszczał na siłownie(...)wG., a poniesiony przez niego koszt karnetów wyniósł łącznie 750 zł. Powód przedłożył również faktury, w związku z dojazdem przez niego samochodem, w łącznej kwocie 913,80 zł. Powód dnia 12 lutego 2014 r. odbył również konsultację urologiczną, ponosząc koszt 150 zł.
/dowód: dokumentacja medyczna powoda k. 18-19, k. 35, k. 40, zeznania świadkaI. P.(k. 105-106), zeznania powodaD. P.(k. 106v-107v), faktury VAT (k.15-17, 23, 24-25, 26-27, 42-42, 28-29, 30, 41, 46), opinia biegłego sądowego z zakresu psychologii (k. 162-165/
Pismem z dnia 11 lipca 2013 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 131,65 zł tytułem zwrotu kosztów zakupu leków i środków opatrunkowych, udokumentowanychfakturami VAT nr (...)oraz kwoty 300 000 zł tytułem zadośćuczynienia za skutki wypadku z dnia 15 maja 2013 roku, a to w terminie do dnia 26 lipca 2013 roku.
Decyzją z dnia 5 sierpnia 2013 roku pozwana przyznała powodowi kwotę 12 000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 112,65 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia.
Pismem z dnia 19 marca 2014 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty:
- kwoty 54 zł tytułem zwrotu kosztu wykonania RTG nadgarstka i dłoni (faktura VAT nr (...));
- kwoty 1120 zł tytułem zwrotu kosztów usługi rehabilitacyjnej (faktura (...));
- koty 225 zł tytułem zwrotu kosztów rehabilitacji na siłowni (FV nr(...),(...),(...));
- kwoty 2 000 zł tytułem zwrotu kosztów usługi medycznej z zastosowaniem(...)(rachunek(...));
- kwoty 699,78 zł tytułem zwrotu kosztu zakupu paliwa w celu dojazdu na zabiegi i rehabilitację oraz pozostałe konieczne dojazdy poszkodowanego związane z wypadkiem (faktury VAT nr (...)). Powód zażądał wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienia w łącznej kwocie 112 098,78 zł do dnia 28 marca 2014 roku.
Decyzją z dnia 1 kwietnia 2014 roku pozwana przyznała powodowi dodatkowo kwotę 54 zł tytułem kosztów leczenia.
Pismem z dnia 12 maja 2014 roku powód wezwał do zapłaty kwoty 4 044,78 zł tytułem zwrotu kosztów zabiegu z zastosowaniemE.(rachunek PR 8/09/2013), jak również kosztów rehabilitacji na siłowni oraz wcentrum fizjoterapii (...) Sp. z o.o., a to w terminie do dnia 19 marca 2014 roku.
Pismem z dnia 18 lipca 2014 roku powód wezwał do zapłaty dodatkowej kwoty odszkodowania w kwocie 1 139,02 zł, na która składały się:
- kwota 464,02 zł tytułem zwrotu kosztu zakupu paliwa w celu dojazdu na zabiegi i rehabilitację oraz pozostałe konieczne dojazdy poszkodowanego związane z wypadkiem ((...),(...))
- kwota 525 zł tytułem zwrotu kosztów rehabilitacji na siłowni (faktury (...))
- kwota 150 zł tytułem konsultacji urologicznej (FV(...)), a to w terminie do 1 sierpnia 2014 roku.
Decyzją z dnia 13 sierpnia 2014 roku pozwana przyznała powodowi zadośćuczynienie w łącznej kwocie 20 000 zł, a także kwotę 200 zł tytułem przejazdów oraz kwotę 75 zł tytułem kosztów leczenia.
/dowód: pismo powoda z dn. 11.7.2013 r. k. 14, pismo powoda z dn. 12.5.2014 r. k. 33-34, decyzja z dn. 5.8.2013 r. k. 20, pismo powoda z dn. 19.3.2014 r. k. 21, decyzja z dn. 1.4.2014 r. k. 31-32, decyzja z dn. 13.8.2014 r. k. 49-50, pismo z dn. 18.7.2014 r. k. 36-37/.
W wyniku wypadku z dnia 02 lutego 2011 r. powód doznał zniekształcenia i ograniczenia ruchomości nadgarstka, złamania dalszej nasady kości promieniowej lewej i wyrostka rylcowatego kości łokciowej lewej z powstaniem pourazowym zmian zwyrodnieniowych nadgarstka. Doznany przez powoda uszczerbek na zdrowiu związany z ww. urazami wynosi 15 %. W wyniku wypadku z dnia 02 lutego 2011 r. powód doznał również złamania trzonu kości łokciowej lewej, powodującej uszczerbek na zdrowiu powoda w 4%. Zatem łączny uszczerbek doznany przez powoda w związku ze zdarzeniem z dnia 02 lutego 2011 r. wyniósł 19 %.
Procentowy uszczerbek na zdrowiu powoda spowodowany wypadkiem z dnia 15 maja 2013 r. wynosi łącznie 20%, w tym 10% uszczerbek z związku z doznanym złamaniem trzonu lewej kości łokciowej, 6% w związku z doznanym złamaniem podstawy I kości śródręcza prawego, 2% w związku z doznanym złamaniem paliczka podstawowego IV palca ręki prawej i 2 % w związku z doznanym złamaniem paliczka V ręki prawej. Uszczerbek ten jest uszczerbkiem trwałym.
Stan zdrowia psychicznego powoda w związku z wypadkiem z dnia 15 maja 2013 r. pogorszył się w pierwszych dniach bezpośrednio po zdarzeniu. Wypadek i jego konsekwencje bezpośrednio mogły wywołać łagodną postać ostrej reakcji na stres, która ustąpiła w okresie 48 godzin od zdarzenia. Obecnie stan psychiczny powoda mieści się w szeroko pojętej normie. Różnice w komforcie życia w związku z wypadkiem wiążą się głównie ze sferą somatyczną i rozwoju osobistego. Obecnie symptomy sugerujące pogorszenie funkcjonowania psychicznego wynikają bezpośrednio z uczestnictwa w wypadku oraz pośrednio z nim.
/dowód: opinia biegłego psychologa z 14.07.2017 r. (k. 162)/.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił częściowo jako bezsporny, w pozostałym zakresie czyniąc ustalenia na podstawie wymienionych wyżej dowodów z dokumentów, zeznań świadkaI. P., przesłuchania powodaD. P., opinii biegłego sądowego z zakresu(...)oraz biegłego sądowego z zakresu psychologiiJ. P..
Sąd uznał za wiarygodne zebrane w sprawie dokumenty. Ich autentyczność nie była podważana przez żadną ze stron, a i Sąd nie znalazł podstaw, by czynić to z urzędu.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaI. P.oraz zeznaniom powodaD. P., bowiem były one spójne, logiczne, korelowały ze sobą oraz z pozostałym materiałem dowodowym.
Ustalając wysokość doznanego przez powoda uszczerbku na zdrowiu zarówno fizycznym Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologiiA. A.W ocenie Sądu opinia sporządzona przez biegłego była fachowa, jasna i rzetelna, a wiedza i doświadczenie biegłego sądowego nie budził wątpliwości Sądu. Należy przy tym wskazać, że wiedza i doświadczenie biegłego nie budzą wątpliwości Sądu.
Ustalając wpływ zdarzenia z dnia 15 maja 2013 r. na sferę psychiczną powoda Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego z zakresu psychologiiJ. P., która to opinia była logiczna, spójna i fachowa, a wiedza i doświadczenie biegłego sądowego nie budził wątpliwości Sądu.

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo należało uznać za uzasadnione w części.
W przedmiotowej sprawie powód, po ostatecznym sprecyzowaniu pozwu domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty w wysokości 50 000 zł tytułem zadośćuczynienia, oraz kwoty 1.683,15 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia.
Sama zasada odpowiedzialności pozwanej za skutki zdarzenia z dnia 15 maja 2013 roku była bezsporna. Opierała się ona na treści przepisuart. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. Nr 124, poz. 1152) oraz przepisieart. 822 § 1 k.c.w zw. zart. 436 § 2 k.c.orazart. 415 k.c.Sporna pozostawała jedynie wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia, odszkodowania oraz kwestia ewentualnego ustalenia odpowiedzialności pozwanej za szkodę, która może powstać w przyszłości w związku z doznanymi przez powoda obrażeniami wskutek wypadku z dnia 15 maja 2013 r.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią przepisuart. 444 § 1 k.c.w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Przepisart. 445 § 1 k.c.stanowi z kolei, iż w takich wypadkach sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia należy mieć na uwadze, że jego celem jest złagodzenie doznanej przez powoda krzywdy oraz iż ma ono charakter kompensacyjny, przez co jego wysokość musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość.
Z drugiej strony należy mieć na uwadze, iż wysokość zadośćuczynienia nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy oraz aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa, a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach.
Krzywdy, jako szkody niemajątkowej, nie sposób precyzyjnie wymierzyć w kategoriach ekonomicznych. Polega ona na ujemnych przeżyciach poszkodowanego związanych z cierpieniem fizycznym i psychicznym. Tego rodzaju uszczerbki mogą być łagodzone przez dostarczenie poszkodowanemu środków materialnych, pozwalających mu zaspokoić w szerszej mierze jego potrzeby. Ustalając wysokość zadośćuczynienia winno się wziąć pod uwagę przede wszystkim obiektywne czynniki, jak stopień i czas trwania cierpień fizycznych oraz psychicznych, ich rodzaj i intensywność, trwałość skutków czynu niedozwolonego, prognozy na przyszłość, wiek poszkodowanego, bezradność życiową, utratę kontaktów towarzyskich (porównaj: Dyka I., Zasady przyznawania i ustalania wysokości zadośćuczynienia pieniężnego w razie naruszenia dobra osobistego, KPP 2001, z. 3).
Przy ocenie "odpowiedniej sumy" zadośćuczynienia należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności danego wypadku, mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy. Pojęcie "sumy odpowiedniej" użyte wart. 445 § 1 k.c.ma charakter niedookreślony, niemniej w judykaturze wskazane są kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. I tak, zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość (porównaj: orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2000 roku, sygn. akt I CKN 969/98, oraz z dnia 28 września 2001 roku, sygn. akt III CKN 427/00).
Za niedopuszczalne uznaje się przy tym stosowanie jakichkolwiek mechanizmów przy wyliczaniu wysokości zadośćuczynienia, na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 5 października 2005 r. (I PK 47/05, M. P. Pr. 2006 r. z. 4 poz. 208) oraz z dnia 28 czerwca 2005 r. (I CK 7/05, niepubl.) wskazując, że procentowo określony uszczerbek służy tylko jako pomocniczy środek ustalania rozmiaru odpowiedniego zadośćuczynienia. Należne poszkodowanemu (pokrzywdzonemu czynem niedozwolonym) zadośćuczynienie nie może być mechanicznie mierzone przy zastosowaniu stwierdzonego procentu uszczerbku na zdrowiu. Mierzenie krzywdy wyłącznie stopniem uszczerbku na zdrowiu stanowiłoby niedopuszczalne uproszczenie, nie znajdujące oparcia w treściart. 445 § 1 k.c.
Sąd doszedł do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie, że należne powodowi zadośćuczynienie winno wynosić, poza wypłaconym przez pozwaną w toku postępowania likwidacyjnego zadośćuczynieniem w wysokości 20 000 zł, kwotę 30.000 zł i żądanie powoda w tym zakresie nie jest wygórowane.
Powód uczestniczył w zdarzeniu drogowym, w wyniku którego doznał złamania wieloodłamowego paliczków bliższych palców IV i V ręki prawej, złamania typu Bennet I kości śródręcza prawego, złamania trzonu kości łokciowej i promieniowej lewej, złamania szczytu kostki bocznej podudzia lewego, stan po złamaniu i zespoleniu kości przedramienia lewego co wiązało się z koniecznością operowania powoda w dniu zdarzenia. Hospitalizacja powoda trwała 5 dni. Następnie, przez okres kolejnych 6 tygodni zmuszony był przebywać w pozycji leżącej, z uwagi na unieruchomienie dwóch rąk, w tym dłoni i palców. Wówczas powód nie mógł wykonywać jakichkolwiek ruchów rękoma. Długotrwała konieczność znajdowania się w pozycji leżącej, przy unieruchomieniu kończyn górnych wiązała się w ocenie Sądu ze znacznym dyskomfortem zwłaszcza dla młodego i aktywnego wcześniej człowieka. Nie bez znaczenia w rozpoznawanej sprawie jest fakt, że w tym okresie powód wymagał pomocy i opieki w podstawowych czynnościach życiowych, takich jak: jedzenie, mycie, ubieranie się i korzystanie z toalety. Opiekę nad powodem sprawowała najczęściej jego matka, ojciec, dziadkowie i szwagier. Powód podczas przebywania w domu musiał pobierać zastrzyki na rozrzedzenie krwi, które podawała mu jego matka. Powód bardzo źle znosił konieczność opiekowania się nim przez najbliższych członków rodziny, okoliczność ta sprawiła że czuł się niekomfortowo, był bezradny, nieszczęśliwy i skrępowany. Ciągłe przebywanie powoda w pozycji leżącej, brak aktywności fizycznej sprawiało, że czuł coraz większą frustrację. Sąd wziął również pod uwagę fakt, że do chwili obecnej powód cierpi z powodu bólów głowy, natomiast wcześniej był bardzo wysportowaną i aktywną fizycznie osobą, bardzo często ze znajomymi udawał się w góry by pojeździć na rowerze, natomiast obecnie zrezygnował z jazdy rowerem po górach i pokonuje jedynie krótkie trasy.
Jednakże z drugiej strony przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia w związku z wypadkiem z dnia 13 maja 2013 r. nie można było pominąć okoliczności, że powód także w dniu 02 lutego 2011 r. uczestniczył w wypadku komunikacyjnym, którego skutki są odczuwalne przez powoda do dnia dzisiejszego i bez wątpienia przynajmniej w części nakładają się na następstwa wypadku z dnia 15 maja 2013 r. Niekwestionowany pozostaje fakt, że w wyniku wypadku z dnia 02 lutego 2011 r. powód doznał zniekształcenia i ograniczenia ruchomości nadgarstka, złamania dalszej nasady kości promieniowej lewej i wyrostka rylcowatego kości łokciowej lewej z powstaniem pourazowym zmian zwyrodnieniowych nadgarstka, złamania trzonu kości łokciowej lewej. Łączny uszczerbek doznany przez powoda w związku ze zdarzeniem z dnia 02 lutego 2011 r. wyniósł 19 %. W ocenie Sądu już po zdarzeniu z dnia 02 lutego 2011 r. powód musiał zrezygnować z dotychczasowego, aktywnego trybu życia, ograniczając ruch w tym jazdę na rowerze po górach. Wypadek z dnia 15 maja 2013 r. nasilił niektóre wcześniejsze dolegliwości. Nawet sam powód na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. zeznał, że „przed drugim wypadkiem, ze względu na skutki pierwszego wypadku, ja już miałem ograniczone swoje pasje, które wcześniej uskuteczniałem. To po drugim wypadku się pogłębiło” (k. 107).
Odnosząc się natomiast do wpływu zdarzenia z dnia 15 maja 2013 r. na sferę psychiczną powoda, to Sąd zgadza się z twierdzeniem, że stan zdrowia psychicznego powoda pogorszył się w pierwszych dniach bezpośrednio po zdarzeniu. Wypadek i jego konsekwencje bezpośrednio mogły wywołać łagodną postać ostrej reakcji na stres, a powód czuł się bezradnie, niekomfortowo, niejednokrotnie odczuwał też frustrację. Powód miał również kłopoty ze snem. Jednakże wpływ zdarzenia z dnia 15 maja 2013 r. na sferę życia psychicznego powoda był w ocenie Sądu umiarkowany i w zasadzie typowy, dla tego rodzaju zdarzeń.
Przeżycia doznane przez powoda nie mogły być aż tak duże jak to sugerował powód, bowiem logika i doświadczenie życiowe nakazują przyjąć, że wówczas powód nie byłyby w stanie przystąpić do egzaminów na studiach i ich zdać, co bezspornie miało miejsce. Biegły psycholog w swej opinii sporządzonej do niniejszej sprawy zaznaczył, że stan zdrowia psychicznego powoda w związku z wypadkiem pogorszył się w pierwszych dniach po zdarzeniu. Wypadek mógł u powoda wywołać łagodną postać ostrej reakcji na stres, która ustąpiła po 48 godzinach, zaś obecnie stan powoda mieści się w szeroko pojętej normie.
Mając na uwadze wszystkie powyżej wymienione negatywne następstwa zdarzenia, doznane przez powoda urazy oraz powstały w wyniku wypadku z dnia 15 maja 2013 r. trwały uszczerbek na zdrowiu określony na 20% w opinii biegłegoA. A., jak i wypłaconą w toku postępowania likwidacyjnego kwotę zadośćuczynienia w wysokości 20 000 zł, Sąd uznał, że rozmiarowi doznanej przez powoda krzywdy wynikającej z przedmiotowego zdarzenia, jak też następstwom, jakie wywołał obrażenia fizyczne jak i dolegliwości psychiczne w jego życiu osobistym odpowiada zadośćuczynienie w łącznej kwocie 50.000 zł. Z tych powodów Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku zasądzając na rzecz powoda dalszą kwotę 30 000 zł tytułem zadośćuczynienia.
Jednocześnie Sąd uznał, że żądanie przekraczające tę kwotę jest wygórowane, nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach sprawy, w szczególności nie jest odpowiednie dla wyrównania krzywdy jakiej doznał powód.
O odsetkach ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty zadośćuczynienia Sąd orzekł z mocy przepisuart. 481 § 1 i 2 k.c.w zw. zart. 455 k.c.. Biorąc pod uwagę fakt, iż powód po ostatecznym sprecyzowaniu żądania domagał się zasądzenia kwoty w łącznej wysokości 50 000 zł tytułem zadośćuczynienia, natomiast w wezwaniu do zapłaty z dnia 11 lipca 2013 r. wskazał, że domaga się zadośćuczynienia w wysokości 300 000 zł, za datę wymagalności roszczenia powoda Sąd przyjął dzień następujący po dniu stanowiącym ostatni dzień terminu zapłaty wyznaczonego w skierowanym od pozwanego wezwaniu do zapłaty, tj. 27 lipca 2013 roku, z uwagi na fakt, iż dochodzona w niniejszym postępowania kwota mieści się w żądaniu skierowanym do pozwanej w wezwaniu do zapłaty.
Wytaczając powództwoD. P.wskazał, że domaga się zasądzenia również kwoty w wysokości 4.908,80 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, zaznaczając, że w toku postępowania likwidacyjnego pozwana wypłaciła na jego rzecz kwotę 166,55 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, kwotę 75 zł tytułem zwrotu jednomiesięcznej rehabilitacji na siłowni oraz kwotę 200 zł tytułem dojazdu. W toku postępowania pozwana wypłaciła dodatkowo kwotę 3305,65 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia.
W ocenie Sądu żądanie powoda w zakresie zwrotu pozostałych kosztów leczenia jest bezzasadne. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że żądanie zwrotu kosztów leczenia, dojazdów, rehabilitacji znajduje co do zasady oparcie w treściart. 444 § 1 zdanie pierwsze1k.c., według którego w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Przepis ten określa zakres odszkodowania za uszczerbek w postaci szkody majątkowej wynikający z uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Odszkodowanie przewidziane w tym przepisie obejmuje przy tym wszelkie wydatki pozostające w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, jeżeli są konieczne i celowe. Przykładowo można wymienić koszty leczenia (pobytu w szpitalu, konsultacji u wybitnych specjalistów, dodatkowej pomocy pielęgniarskiej, koszty lekarstw, koszty opieki itp.), specjalnego odżywiania się, (po. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1981 r., I CR 455/80), wydatki związane z przewozem chorego do szpitala i na zabiegi, z przejazdami osób bliskich w celu odwiedzin chorego w szpitalu, z koniecznością specjalnej opieki i pielęgnacji (tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 04 października 1973r. ,II CR 365/73), koszty zabiegów rehabilitacyjnych czy przygotowania do innego zawodu. W przedmiotowej sprawie pozwana wypłaciła na rzecz powoda kwotę w łącznej wysokości 3 747,20 zł. Powód wykazał, że poniósł koszt zakupu lekarstw, opatrunków w łącznej wysokości 131,65 zł, koszt wykonania rentgena nadgarstka i dłoni w łącznej wysokości 54 zł, koszty rehabilitacji w łącznej wysokości 1 120 zł, koszt zajęć na siłowni(...)wG.w łącznej wysokości 750 zł, koszt konsultacji urologicznej w wysokości 150 zł oraz koszt usługi medycznej z zastosowaniemE.w wysokości 2 000 zł. Powód przedłożył również faktury, w związku z dojazdem przez niego samochodem, w łącznej kwocie 913,80 zł.
Sąd uznał, że powód nie wykazał zasadności poniesienia kosztów dojazdu do placówek medycznych na łączną sumę 913,80 zł stąd brak możliwości by zwrócić powodowi koszty wynikające z przedłożonych przez niego faktur z tytułu zakupu benzyny. Po pierwsze powód w żaden sposób nie wykazał wyraźnie do jakich miejsc i skąd oraz ilokrotnie musiał dojechać, nie podał również nawet przybliżonych odległości dzielących poszczególne miejsca. Logika i doświadczenie życiowe nakazują przyjąć, że po zatankowaniu pojazdu na stacji paliw użytkownik pojazdu korzysta z niego kolejno w różnych celach (nie tylko leczniczych), stąd nie sposób przyjąć za zasadne zaliczenie całości rachunków za paliwo. Należy podkreślić, że w ramach wypłaty bezspornej części odszkodowania pozwana zwróciła powodowi kwotę 200 zł wyraźnie wskazując, że ta kwota jest należna za zwrot kosztów dojazdu. W ocenie Sądu taka suma jest wystarczająca, a powód reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazał w rozumieniuart. 6 k.c.by należna była większa kwota z tego tytułu.
Brak było również podstaw by uznać za celowe wydatki na siłownię. Po wydaniu pierwszej opinii przez biegłego ortopedę traumatologa w piśmie z dnia 27.12.2016 r. pełnomocnik powoda składając zastrzeżenia do opinii wskazuje na potrzebę „ćwiczeń ogólnorozwojowych”. W sprawie nie zostało wykazane, że prawidłowa rehabilitacja powoda niezbędnie wymagała ćwiczeń na jakichś szczególnych przyrządach czy maszynach dostępnych na siłowni, na którą uczęszczał powód, a więc takich ćwiczeń, których powód nie mógł samodzielnie z powodzeniem wykonać w domu. Nie zmienia oceny powyższego rozumowania podniesiona w zeznaniach powoda luźna uwaga poczyniona przez jednego z lekarzy prowadzących leczenie powoda zawierająca zalecenie korzystania z siłowni.
Również biegłyA. A.w swej pisemnej opinii (k. 138-139) nie widział celowości korzystania przez powoda z siłowni w trakcie leczenia. Biegły wskazał w tym kontekście, że trener na siłowni zwykle nie jest fizykoterapeutą i kinezyterapeutą, a z akt sprawy nie wynika, żeby miał miejsce wyjątek w tym zakresie. W konkluzji biegły stwierdził, że rehabilitacja powoda wymagała innej formy niż ćwiczenia na siłowni przy udziale personelu o innych kwalifikacjach oraz przy użyciu wyposażenia posiadającego inne atesty niż przyrządy na siłowni.
Bezzasadne było także żądanie obciążenia pozwanej kosztami poniesionymi przez powoda w związku z konsultacją urologiczną. Ewentualne dolegliwości powoda w tym zakresie nie miały związku przyczynowego z wypadkiem z dnia 15 maja 2013 r., o czym zeznał sam powód wskazując, że jego problemy w tym zakresie wiążą się z nieprawidłowo wykonanym zabiegiem cewnikowania w jednej z placówek medycznych – choć i ta okoliczność nie została w toku sprawy udowodniona. W aktach brak jakiejkolwiek dokumentacji medycznej, odnośnie wskazań powoda do badań urologicznych. Doznane przez powoda urazy dotyczyły w głównej mierze kończyn górnych oraz kończyny dolnej, co nie wiąże się z koniecznością wykonania badania urologicznego. Zatem biorąc pod uwagę wysokość wypłaconego przez pozwaną odszkodowania w zakresie zwrotu kosztów leczenia w toku postępowania likwidacyjnego oraz po wytoczeniu przez powoda powództwa, to powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu.
Sąd uznał natomiast za celowe wydatki poczynione na leczenie z zastosowaniem środkaE., którego koszt wyniósł 2 000 zł. BiegłyA. A.w sposób szczegółowy opisał w swojej opinii metodę leczenia przy pomocy urządzenia(...)w końcowym fragmencie wywodów podkreślając, że z wysokim prawdopodobieństwem leczenie powoda z pominięciem tego elementu trwałoby zdecydowanie dłużej. Pozwana reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie przedstawiła dowodów obalających tezę biegłego i jednoznacznie wskazujących na brak znaczenia czynności leczniczych podjętych przy pomocy w/w urządzenia dla procesu przywracania zdrowia u powoda.
Reasumując, żądanie zasądzenia kwoty 1603,15 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia oraz dojazdów (ostatecznie sprecyzowane w piśmie z dnia 1 czerwca 2017 r. k. 157), okazało się niezasadne w świetle wysokości niezbędnych kosztów poniesionych przez powoda w łącznej kwocie 3305,65 zł (w tym faktury i rachunki za leki na kwoty 34,85 zł, 67,10 zł, 29,70 zł, koszt rehabilitacji wCentrum Fizjoterapii (...) Sp. z o.o.2x 560 zł, koszt zdjęcia RTG nadgarstka 54 zł, koszt leczeniaE.2000 zł) i łącznie wypłaconej przez pozwaną z tego tytułu kwocie 3472,30 zł, która w istocie przewyższyła celowe wydatki wykazane przez powoda.
Odnosząc się do żądania przez powoda ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość za wszelkie ujemne następstwa mogące powstać u powoda w przyszłości w związku z wypadkiem z dnia 15 maja 2013 r., Sąd wskazuje, że zgodnie zart. 189 k.p.c.powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Materialnoprawną przesłanką powództwa o ustalenie jest interes prawny powoda. Uznaje się, że interes prawny zachodzi wówczas, jeżeli sam skutek, jaki wywoła uprawomocnienie się wyroku ustalającego, zapewni powodowi ochronę jego prawnie chronionych interesów, czyli definitywnie zakończy spór istniejący lub prewencyjnie zapobiegnie powstaniu takiego sporu w przyszłości (wyrok Sądu Najwyższego z 18 czerwca 2009 r., II CSK 33/09). Interes prawny zachodzi zatem wówczas, gdy istnieje niepewność danego prawa lub stosunku prawnego, zarówno z przyczyn faktycznych, jak i prawnych. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu powód miał interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego na przyszłość za wszelkie ujemne następstwa mogące powstać u powódki w przyszłości w związku z wypadkiem z dnia 15 maja 2015 r.,
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 kwietnia 1970 r. (III PZP 34/69), stwierdził, że w sprawie o naprawienie szkody wynikłej z uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia zasądzenie określonego świadczenia nie wyłącza jednoczesnego ustalenia w sentencji wyroku odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości z tego samego zdarzenia. Jednakże w ocenie Sądu żądanie to jest nieuzasadnione. Jak wskazał biegłyA. A., w medycznym przypadku badanego usprawnienie zostało zakończone. Materiał dowodowy zebrany w rozpoznawanej sprawie nie daje zatem podstaw do przyjęcia, że po wydaniu wyroku mogą ujawnić się kolejne skutki wypadku.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł jak w pkt. 1 wyroku.
Odnośnie punktu 2 wyroku Sąd wskazuje, że zgodnie zart. 203 § 1 k.p.c., pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. W przedmiotowej sprawie powód w piśmie procesowym z dnia 7 czerwca 2017 r. cofnął pozew w zakresie kwoty 3 305,65 zł dochodzonej tytułem zwrotu kosztów leczenia. Cofnięcie pozwu w niniejszej sprawie było dopuszczalne, zaś okoliczności sprawy wskazywały, iż wymieniona czynność nie jest sprzeczna z prawem, zasadami współżycia społecznego jak również nie będzie zmierzała do obejścia prawa. Zgodnie z treściąart. 355 § 1 k.p.c.Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew. Wobec powyższego Sąd w oparciu o treśćart. 355 § 1 k.p.c.w zw. zart. 203 § 1 k.p.c.orzekł, jak w pkt 2 wyroku.
W pozostałym zakresie, powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu, o czym Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku. Omówienie przyczyn oddalenia powództwa ponad kwotę zasądzoną w punkcie 1 sentencji wyroku nastąpiło powyżej.
O kosztach procesu w punkcie 4 orzeczono na podstawieart. 100 zd. 1 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Jako że powód wygrał proces w 60 %, pozwana winna zostać obciążona 60% kosztów postępowania, a powód 40 %. Na koszty powódki składa się: opłata od pozwu w wysokości 1 246 zł, wykorzystana zaliczka na poczet opinii biegłego w wysokości 600 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powoda w wysokości 2 4000 zł oraz opłata od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Na koszty pozwanego składa się: wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w wysokości 2 400 zł oraz opłata od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Razem poniesione koszty dały kwotę 6 680 zł. Pozwany przegrał sprawę w 60 %, winien więc pokryć 60 % kosztów procesu (60% x 6 680 = 4008 zł). Biorąc pod uwagę fakt, ze pozwany poniósł w toku postępowania koszty w łącznej wysokości 2 417 zł, należało zasądzić od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 591 zł ((...)– 2 417 zł).
Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych - kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W niniejszej sprawie do rozliczenia niepokrytych kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie miał przepisart. 100 k.p.c., w konsekwencji Sąd nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Gliwicach kwotę 54 zł, a od pozwanej kwotę 81 zł tytułem zwrotu wydatków na opinię biegłego tymczasowo pokrytych ze środków Skarbu Państwa.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.
SSR Łukasz Zamojski