Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1451/17
Data wyroku: 2018-02-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Sznura

Sygn. akt:I C 1451/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 lutego 2018 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku w I Wydziale Cywilnymw składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Sznura
po rozpoznaniu na rozprawie protokołowanej przez staż.M. T.w dniu 7 lutego 2018 r.
sprawy z powództwaBanku (...) S.A.wW.
przeciwkoM. S.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanegoM. S.na rzecz powódkiBanku (...) S.A.wW.kwotę 51.990,47 zł (pięćdziesięciu jeden tysięcy dziewięciuset dziewięćdziesięciu złotych czterdziestu siedmiu groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od kwoty 47.806,94 zł od 19 maja 2017 r. do dnia zapłaty;

II
zasądza od pozwanegoM. S.na rzecz powódkiBanku (...) S.A.wW.kwotę 8.000 zł (ośmiu tysięcy złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE
PowódkaBank (...) S.A.wW.(dalej jako(...)) w pozwie wniesionym przeciwko pozwanemuM. S.domagała się zapłaty kwoty 51.990,47 zł wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty 47.806,94 zł liczonymi od 19 maja 2017 r. do dnia zapłaty, a także kosztami postępowania.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że zawarła z pozwanym umowę kredytową, z której się on nie wywiązał, wskutek czego całość zadłużenia stała się wymagalna. Na zadłużenie składa się należność główna w kwocie 47.806,94 zł, odsetki umowne za okres korzystania z kapitału w kwocie 2.814,11 zł, odsetki umowne karne w kwocie 1.246,92 zł, naliczane od części należności głównej, co do której dłużnik opóźnił się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, oraz naliczone koszty w kwocie 481,01 zł. Strona pozwana nie spłaciła wymagalnej wierzytelności.
Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, w sprawie o sygn. akt I Nc(...), wydał 29 września 2017 r. nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.
Sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty wniósł pozwany domagając się odrzucenia pozwu, względnie oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia od powoda na jego rzecz kosztów postępowania.
Pozwany wskazał, że umowa, na podstawie której powód dochodzi swoich roszczeń, zawiera w §33 pkt 2 zapis na sąd polubowny, wobec czego dochodzenie przez powoda roszczeń w nin. postępowaniu jest niedopuszczalne. Niezależnie od powyższego, pozwany zakwestionował powództwo zarówno co do zasady, jak i wysokości, wskazując, że powódka nie wykazała, że faktycznie przekazała pozwanemu środki zgodnie z umową, natomiast wysokość rzekomego zadłużenia pozwanego została wykazana wyłącznie dokumentem prywatnym. W związku z powyższym powództwo, jako niewykazane, winno zostać oddalone.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 13 lutego 2015 r. pomiędzyBankiem (...) S.A.(poprzednikiem prawnym powódki), aM. S.została zawarta umowa kredytu gotówkowego na kwotę 53.185,83 zł, przy czym całkowita kwota do zapłaty wynosiła 80.671,91 zł. Kredytobiorca zobowiązał się dokonać całkowitej spłaty kredytu wraz z odsetkami do 13 lutego 2023 r., w 96 miesięcznych ratach, płatnych do 13 dnia każdego miesiąca, począwszy od 13 marca 2015 r., przy czym 95 pierwszych rat wynosić miało 807,15 zł, natomiast ostatnia, 96-ta rata – 806,83 zł. Bank miał prawo wypowiedzieć umowę kredytu m.in. w przypadku niezapłacenia przez kredytobiorcę w terminie rat za co najmniej dwa okresy płatności, po uprzednim wezwaniu kredytobiorcy do zapłaty w terminie nie krótszym niż 7 dni od otrzymania wezwania i z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia. Od niespłaconego kredytu w terminach określonych w umowie lub oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy, Bank miał prawo pobierania podwyższonych odsetek w wysokości 1,5-krotności rocznej stopy oprocentowania kredytu (która wynosiła 10%), nie wyższej jednak niż czterokrotność stopy kredytu lombardowego NBP. W umowie strony określiły także, że kredytobiorcy przysługuje prawo do korzystania z pozasądowego rozstrzygania sporów (których wartość przekracza 8.000 zł) przez Sąd Polubowny działający przy Komisji Nadzoru Finansowego.

Dowód

: umowa kredytowa z załącznikami, k. 7-12; harmonogram spłat, k. 56-58 .
W związku z zaległościami w płatnościach, pismem z 26 września 2016 r.,(...)wypowiedział pozwanemu umowę kredytu, zachowując 30-dniowy termin wypowiedzenia. Pismem z 9 lutego 2017 r., bank wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 51.115,59 zł w terminie do 16 lutego 2017 r. Pismo to zostało wysłane pozwanemu w dniu 10 lutego 2017 r., a doręczone 14 lutego 2017 r.

Dowody

: wypowiedzenie, k. 59; wezwanie, k. 13; potwierdzenie nadania, k. 14-15; zpo, k. 60-61 .
Na dzień 16 maja 2017 r. zadłużenie pozwanego wobec(...)z tytułu ww. umowy kredytowej wynosiło 51.990,47 zł, z czego 47.806,94 zł z tytułu należności głównej; 2.814,11 zł z tytułu odsetek umownych za okres korzystania z kapitału, 1.246,92 zł z tytułu odsetek umownych karnych, naliczanych od części należności głównej, co do której dłużnik opóźnił się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, oraz 122,50 zł z tytułu kosztów.

Dowody

: wyciąg z ksiąg banku, k. 5 .

Sąd zważył, co następuje
         :
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie przywołanych powyżej dokumentów, co do których brak było w ocenie sądu podstaw pozwalających na odmówienie im przymiotu wiarygodności.
Zarzuty pozwanego nie zasługiwały na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu zapisu na sąd polubowny. Analizując treść łączącej strony umowy kredytowej sąd nie znalazł zapisu, który wyłączałby kognicję sądu powszechnego w rozstrzyganiu sporów dotyczących zawartej przez strony umowy kredytowej. Wskazany przez pozwanego zapis (§ 33 pkt 2 umowy) daje bowiem uprawnienie do korzystania z pozasądowego rozstrzygania sporów wyłącznie kredytobiorcy (pozwanemu). Powódce natomiast takiego uprawnienia nie przyznano, tak więc ewentualny zarzut zapisu na sąd polubowny mógłby przysługiwać wyłącznie bankowi, gdyby to kredytobiorca wystąpił z powództwem przeciwko niemu. Jednakże nawet wówczas, takie sformułowanie, jako naruszające zasadę równości stron, należałoby – w myślart. 1161 §2 k.p.c.– uznać za bezskuteczne.
Odnośnie kwestii niewykazania roszczenia co do wysokości – pozwany nie wskazał czemu kwota zadłużenia miałaby być niewłaściwa. Powódka wykazała przedmiotową okoliczność przedstawiając wyciąg z ksiąg bankowych, który pozwany wprawdzie zakwestionował wskazując, że nie jest on dokumentem urzędowym, jednak to, że wyciąg z ksiąg banku nie jest dokumentem urzędowym, a jedynie prywatnym, nie odbiera mu mocy dowodowej. Jako że pozwany nie odniósł się w ogóle merytorycznie do wskazanych w wyciągu kwot, sąd – w myśl reguł dowodzenia zawartych wart. 6 k.c.i232 k.p.c.– uznał, że wyciąg ten stanowi wystarczający dowód na wykazanie roszczenia co do wysokości.
Odnośnie natomiast zarzutu, że powódka nie wykazała, aby kwota kredytu została w ogóle pozwanemu wypłacona, to wskazać należy, że skoro pozwany spłacał pierwsze czternaście rat zgodnie z przyjętym harmonogramem umowy kredytowej (jak wynika z dokumentów złożonych przez stronę powodową), to trudno przyjąć za wiarygodne, że pozwany czynił to nie otrzymawszy uprzednio od poprzednika prawnego powódki kwoty kredytu. Zarzut ten należy uznać zatem za gołosłowny.
Z uwagi na powyższe, sąd uznał roszczenie powódki za uzasadnione i orzekł jak w punkcie I wyroku zasądzając na rzecz powódki od pozwanego dochodzoną kwotę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, o których orzekł na podstawieart. 481 §§1 i 2 k.c.zgodnie z żądaniem pozwu, mając na uwadze, że we wskazanej w pozwie dacie (19 maja 2017 r.) roszczenie niewątpliwie było już wymagalne, mając zarówno na uwadze datę wypowiedzenia umowy, jak i datę odbioru przez pozwanego późniejszego wezwania do zapłaty.
O kosztach orzeczono jak w punkcie II wyroku, na podstawieart. 98 k.p.c.i108 §1 k.p.c., uznając stronę pozwaną za przegrywającą niniejsze postępowanie i zasądzając od niej na rzecz powódki zwrot kosztów procesu, na które złożyła się uiszczona przez powoda opłata sądowa w kwocie 2.600 zł, oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 5.400 zł – ustalone na podstawie §2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).
Zarządzenia:

1
(...)

2
(...).