Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 483/17
Data wyroku: 2018-11-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Szczuka
Słowa kluczowe: Renta z tytułu niezdolności do pracy
Podstawa prawna: art. 57, 58 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt VII U 483/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 listopada 2018 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Zbigniew Szczuka
Protokolant: st. sekr. sądowy Maria Nalewczyńska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. w Warszawie
sprawyA. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy
na skutek odwołaniaA. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
z dnia 13 marca 2017 r. znak:(...)
oddala odwołanie.
Sygn. akt VII U 483/17

UZASADNIENIE

A. K.w dniu 5 kwietnia 2017 r. złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 13 marca 2017 r., znak:(...), odmawiającej przyznania na jej rzecz prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczona podniosła, że nie zgadza się z oceną jej stanu zdrowia dokonaną przez Lekarza Orzecznika ZUS i Komisję Lekarską ZUS, gdyż nie znajduje ona odzwierciedlenia w przedłożonej dokumentacji medycznej. Podkreśliła, że jej stan zdrowia, co prawda rokuje poprawę, aczkolwiek pod warunkiem dokończenia procesu leczenia. Stwierdziła także, że jej niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 20 roku życia wobec, czego powinna udowodnić ogólny staż pracy w wymiarze, wynoszącym łącznie, co najmniej 1 rok, a nie 3 lata, jak wskazał organ rentowy. Zaznaczyła, że legitymuje się stażem pracy w wymiarze 1 roku, 4 miesięcy i 3 dni okresów składkowych oraz 1 roku, 5 miesięcy i 20 dni okresów nieskładkowych. Podała, że dokumentacja medyczna z przebiegu jej choroby w latach 2015-2017 została załączona do akt organu rentowego wraz z wszelkimi wynikami badań, zaświadczeniami o stanie zdrowia oraz kartami ambulatoryjnymi zarówno wcześniejszymi, jak i ostatnimi. Nadmieniła również, że na skutek doznanego w trakcie rehabilitacji urazu, Lekarz Orzecznik ZUS orzekł w stosunku do niej niezdolność do pracy oraz przedłużył okres pobierania przez nią świadczenia rehabilitacyjnego. Ubezpieczona powołała się na swoją trudną sytuację materialną wskazując, że z uwagi na brak osiągania stałych dochodów z tytułu świadczenia pracy, ma problemy z bieżącym utrzymaniem. W konkluzji odwołania, ubezpieczona zwróciła się więc o przyznanie na jej rzecz prawa do dochodzonego świadczenia
    (odwołanie z dnia 5 kwietnia 2017 r. k. 2-4 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wniósł o oddalenie odwołania na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy podniósł, że w dniu 5 stycznia 2017 r. ubezpieczona złożyła wniosek o przyznanie na jej rzecz prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na podstawie przepisówustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W toku postępowania ubezpieczona została skierowana na badanie do Lekarza Orzecznika ZUS, który orzeczeniem z dnia 21 lutego 2017 r. stwierdził, że badana nie jest niezdolna do pracy. Następnie, w związku ze zgłoszeniem zarzutu wadliwości wskazanego orzeczenia na podstawie art. 14 ust. 2d powołanej ustawy o emeryturach i rentach z FUS, sprawa została przekazana do rozpoznania przez Komisję Lekarską ZUS, która orzeczeniem z dnia 10 marca 2017 r. ponownie orzekła, że badana nie jest niezdolna do pracy. W dalszej kolejności, organ rentowy stwierdził, że ubezpieczona nie udowodniła 3 lat zatrudnienia, albowiem udokumentowała jedynie 1 rok, 4 miesiące i 3 dni okresów składkowych po odliczeniu zwolnień lekarskich (15 marca 2014 r. – 2 maj 2016 r.) oraz 1 rok, 5 miesięcy i 20 dni okresów nieskładkowych, które podlegają ograniczeniu do 1/3 udowodnionych okresów składkowych, tj. 5 miesięcy i 11 dni, co dało łączny staż pracy w wymiarze 1 roku, 9 miesięcy i 14 dni okresów składkowych i nieskładkowych. W ocenie organu rentowego, ubezpieczona nie spełnia więc łącznie wszystkich przesłanek określonych w treści art. 57 i art. 58 ustawy o emeryturach i rentach z FUS(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270). Na tej podstawie organ rentowy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawnie oraz faktycznie uzasadniona(odpowiedź na odwołanie z dnia 24 kwietnia 2017 r. k. 16 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

UbezpieczonaA. K.,urodzona w dniu (...), jest z zawodu kelnerką. W okresie od dnia 15 marca 2014 r. do dnia 2 maja 2016 r. ubezpieczona świadczyła pracę na rzeczfirmy (...)R. U.wW.w charakterze kelnerki. W okresie od dnia 24 lipca 2015 r. do dnia 21 stycznia 2016 r. ubezpieczona przebywała na zwolnieniu lekarskim w związku z doznanym urazem, który nasilił u niej dolegliwości kolana lewego. W okresie od dnia 22 stycznia 2016 r. do dnia 15 stycznia 2017 r. ubezpieczona pobierała świadczenie rehabilitacyjne w związku ze występującymi schorzeniami natury ortopedycznej. Ubezpieczona legitymuje się ogólnym stażem pracy w łącznym wymiarze 1 roku, 9 miesięcy i 14 dni okresów składkowych i nieskładkowych(kwestionariusz dotyczący okresów składkowych i nieskładkowych k. 8-10, świadectwo pracy z dnia 9 maja 2016 r. k. 12, decyzja z dnia 13 marca 2017 r., znak:(...)k. 34, tom I a.r.).
Ubezpieczona cierpi na chorobęO.-S.(numer statystyczny: T93), czyli aspatyczne zapalenie guzowatości kości piszczelowych. W dniach 14 listopada 2008 r. oraz 14 maja 2009 r. ubezpieczona została poddana zabiegom operacyjnym, które polegały na usunięciu wydzielonego fragmentu guzowatości piszczeli prawej i lewej. W dniu 22 lipca 2015 r. ubezpieczonaA. K.przebywała w(...)Szpitalu (...)z rozpoznaniem stłuczenia kolana oraz krwiaka podskórnego okolicy kłykcia przyśrodkowego kości piszczelowej lewej. W przeprowadzonym w trakcie powyższej hospitalizacji badaniu dodatkowym RTG nie stwierdzono u niej istnienia cech świeżego urazu kostnego. Badanie MR stawu kolanowego przeprowadzone w dniu 9 listopada 2015 r. wykazało istotne zmiany przeciążeniowe oraz entezopatię przyczepu dystalnego więzadła rzepki. W dniu 11 sierpnia 2016 r. ubezpieczona w trakcie odbywania ćwiczeń rehabilitacyjnych doznała skręcenia stawu kolanowego lewego. Z tego też względu, w okresie od dnia 28 lipca 2016 r. do dnia 26 sierpnia 2016 r. została skierowana na rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej ZUS z rozpoznaniem entezopatii dalszego przyczepu więzadła rzepki lewej leczonej iniekcjami koncentratu bogatopłytkowego oraz wysokiego ustawienia rzepek kolanowych. W dniu 11 sierpnia 2016 r. ubezpieczona ponownie była hospitalizowana w(...)Szpitalu (...)wW.w trakcie, której zastosowano u niej elewację kończyny oraz leczenie farmakologiczne. W badaniu z dnia 4 września 2017 r. lekarz prowadzący stwierdził występowanie u ubezpieczonej utykania na lewą kończynę dolną i ograniczenie zgięcia kolana lewego z niestabilnością I i II stopnia, a także ograniczenie wyprostu o 10 stopni. Do chwili obecnej ubezpieczonaA. K.leczy się w poradni ortopedycznej w związku ze zwapnieniem dystalnym występującym przy przyczepie więzadła rzepki, jak również jest poddawana licznym zabiegom rehabilitacyjnym celem uzyskania poprawny sprawności narządu ruchu(dokumentacja medyczna załączona do akt organu rentowego).
W dniu 5 stycznia 2017 r.A. K.złożyła w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy wraz z informacją dotyczącą okresów składkowych i nieskładkowych, świadectwem pracy, jak również potwierdzeniem podlegania ubezpieczeniom społecznym. Po dokonaniu analizy dokumentacji medycznej, w tym dokumentacji z przebiegu leczenia szpitalnego, kart informacyjnych z leczenia szpitalnego w latach 2008-2017, zaświadczeń o stanie zdrowia wystawionych przez lekarzy leczących ubezpieczoną w ww. okresie czasu, Lekarz Orzecznik ZUS w dniu 21 lutego 2017 r. ustalił, że w/wym. nie jest niezdolna do pracy. W związku z wniesionym zarzutem wadliwości, sprawa została skierowana do rozpatrzenia przez Komisję Lekarską ZUS, która orzeczeniem z dnia 10 marca 2017 r. ponownie ustaliła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy(wniosek z dnia 5 stycznia 2017 r. wraz z załącznikiem k. 1-12, orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 21 lutego 2017 r. k. 28-29, orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 10 marca 2017 r., k. 30-31 a.r.).
W związku z powyższym, decyzją z dnia 13 marca 2017 r., znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.odmówił ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał również, że ubezpieczona nie udowodniła 3 lat zatrudnienia, albowiem udokumentowała jedynie 1 rok, 4 miesiące i 3 dni okresów składkowych po odliczeniu zwolnień lekarskich (15 marca 2014 r. – 2 maj 2016 r.) oraz 1 rok, 5 miesięcy i 20 dni okresów nieskładkowych, które podlegają ograniczeniu do 1/3 udowodnionych okresów składkowych, tj. 5 miesięcy i 11 dni, co dało łączny staż pracy w wymiarze 1 roku, 9 miesięcy i 14 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Na tej podstawie, organ rentowy odmówił ubezpieczonej prawa do dochodzonego świadczenia (

    decyzja ZUS z dnia 13 marca 2017 r., znak:(...), k. 34 a.r.).
A. K.w dniu 5 kwietnia 2017 r. złożyła odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 13 marca 2017 r., znak:(...), inicjując tym samym niniejsze postępowanie(odwołanie z dnia 5 kwietnia 2017 r. k. 2-4 a.s.).
W toku postępowania Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy celem ustalenia, czy odwołująca się jest zdolna, czy też całkowicie lub częściowo niezdolna do wykonywania pracy zarobkowej, ze szczególnym wskazaniem daty powstania tej niezdolności, czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeżeli okresowa to na jaki okres oraz, jeżeli nastąpiła zmiana stanu zdrowia ubezpieczonej (poprawa lub pogorszenie), to na czym ona polegała (postanowienie z dnia 9 maja 2017 r., k. 19 a.s.).
W opinii z dnia 4 września 2017 r. biegły sądowy z zakresu ortopedii i traumatologii lek.K. K.rozpoznał u odwołującej obustronną chorobęO.-S.po zabiegach operacyjnych. Biegły wskazał, że w badaniu TK stawów kolanowych z dnia 27 lutego 2017 r. stwierdzono drobne zwapnienia okolicy guzowatości kości piszczelowych, a w badaniu USG lewego stawu kolanowego z dnia 22 lutego 2017 r. stwierdzono nierówności w obrębie stawu rzepkowo-udowego, rozluźnienie aparatu wyprostnego oraz obrzęk kaletki podwięzadłowej z obecnością płynu. Po przeanalizowaniu obecnego stanu zdrowia badanej oraz po zapoznaniu się z wynikami badań obrazowych biegły stwierdził, że odwołująca wymaga dalszego długotrwałego leczenia rehabilitacyjnego, poprawiającego wydolność statyczną i dynamiczną lewej kończyny dolnej. W tym czasie ubezpieczonaA. K.powinna powstrzymać się od wykonywania pracy stojącej lub chodzącej. W konkluzji opinii biegły sądowy uznał, że odwołująca jest częściowo niezdolna do pracy od dnia 16 stycznia 2017 r. do dnia 31 stycznia 2018 r.(opinia biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii lek.K. K.z dnia 4 września 2017 r. k. 31 a.s.).
Do powyższej opinii zastrzeżenia złożył organ rentowy wskazując, że aktualnie odwołująca jest osobą czynną zawodowo, gdyż pracuje w charakterze recepcjonistki. Podkreślił także, że odwołująca została uznana przez lekarza medycyny pracy za zdolną do wykonywania tejże pracy, gdyż nie wymaga ona długiego stania, czy chodzenia. Na tej podstawie, organ rentowy wniósł o powołanie innego biegłego sądowego z zakresu ortopedii(pismo procesowe z dnia 16 listopada 2017 r. wraz z załącznikiem k. 40-41 a.s.).
W związku z powyższymi zastrzeżeniami, postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r., Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy innego niż biegły lek.K. K.na okoliczności, jak w postanowieniu z dnia 9 maja 2017 r.(postanowienie z dnia 30 listopada 2017 r. k. 42 a.s.).
W opinii z dnia 9 stycznia 2018 r. biegły sądowy z zakresu(...)rozpoznał u odwołującej stan zapalny w postaci entezopatii więzadła rzepki i z wysiękowym zapaleniem kaletki przyczepu dystalnego. W ocenie biegłego sądowego analiza przedstawionej dokumentacji, zebrany wywiad oraz przeprowadzone badanie pozwalają stwierdzić, że badana jest nadal częściowo niezdolna do pracy na okres do dnia 30 czerwca 2018 r., albowiem utrzymują się u niej objawy stanu zapalnego oraz występuje ograniczenie wyprostu i zgięcia. Z tego względu, badana wymaga dalszego leczenia, a być może interwencji operacyjnej, co rokuje poprawę. Biegły zaznaczył przy tym, że takie objawy świadczące o niezdolności do pracy (stan zapalny i ograniczenie zgięcia) opisywano także w badaniu z dnia 10 marca 2017 r. oraz z dnia 4 września 2017 r.(opinia biegłego sądowego z zakresu(...)z dnia 9 stycznia 2018 r. k. 48-50 a.s.).
W piśmie procesowym z dnia 2 lutego 2018 r. organ rentowy zgłosił zastrzeżenia do powyższej opinii wskazując, że odwołująca posiada kwalifikacje pracownika umysłowego do pracy siedzącej i w takim charakterze teraz pracuje. W związku z powyższym, wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii(pismo procesowe z dnia 2 lutego 2018 r. k. 56-57 a.s.).
W związku z powyższymi zastrzeżeniami, postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 r., Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy innego niż biegły lek.M. G. (1)na okoliczności, jak w postanowieniu z dnia 9 maja 2017 r. i z dnia 30 listopada 2017 r.(postanowienie z dnia 22 lutego 2018 r. k. 60 a.s.).
W opinii z dnia 28 kwietnia 2018 r. biegły sądowy z zakresu chirurgii urazowo-ortopedycznej i rehabilitacji medycznej dr n. med.R. K.wskazał, że istniejące schorzenia, pomimo intensywnego leczenia ortopedycznego nadal powodują istotne ograniczenia statyczne i dynamiczne narządu ruchu badanej. Biegły podkreślił, że jak wynika z dokumentacji medycznej, wywiadu i przeprowadzonego badania, nie uzyskano poprawy funkcjonalnej i strukturalnej uszkodzeń w obrębie stawów kolanowych. Objawy nie ustępują, a wręcz mają charakter postępujący, co uniemożliwia ubezpieczonej swobodne poruszanie się i podjęcie stałego zatrudnienia. Badana wymaga dalszego leczenia oraz poszerzonej diagnostyki. Na tej podstawie biegły stwierdził, że odwołująca obecnie jest częściowo długotrwale niezdolna do pracy od dnia 15 stycznia 2017 r. (zakończenie pobierania świadczenia rehabilitacyjnego) do lutego 2019 r. Biegły dodał przy tym, że pomimo stosowanego leczenia i rehabilitacji nie uzyskano poprawy funkcjonalnej i strukturalnej, a zgłaszane dolegliwości i stwierdzone badaniem klinicznym objawy mają charakter postępujący(opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowo-ortopedycznej i rehabilitacji medycznej dr n. med.R. K.z dnia 28 kwietnia 2018 r. k. 69-77 a.s.).
Do powyższej opinii żadna ze stron nie zgłosiła zastrzeżeń(pismo procesowe z dnia 18 czerwca 2018 r. k. 84, protokół rozprawy z dnia 13 listopada 2018 r. k. 106-107 a.s.).
Wskazany stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, w tym na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach rentowychA. K.. Ich autentyczność, jak również zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy, nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania, dlatego też Sąd uznał je za pełnowartościowy materiał dowodowy, mogący stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.
Podstawę ustaleń faktycznych w sprawie stanowiły również trzy opinie wydane przez biegłych sądowych z zakresu ortopedii i traumatologii: lek.K. K.,M. G. (2)oraz dr n. med.R. K.. Wszystkie wskazane opinie Sąd ocenił jako rzetelne i wyczerpujące oraz jasno i logicznie uzasadnione. Opinie zostały sporządzone przez biegłych sądowych, których kwalifikacje oraz doświadczenie nie budzą wątpliwości, o specjalnościach odpowiadających schorzeniom rozpoznanym u ubezpieczonego. Podstawę do wydania wskazanych powyżej opinii stanowiły dowody obiektywne, opinie zostały bowiem sporządzone w oparciu o dogłębną analizę dokumentacji medycznej oraz akta sprawy. Biegli wyjaśnili wątpliwości dotyczące daty powstania niezdolności do pracy ubezpieczonej, mając na uwadze również dokumentację złożoną na etapie postępowania sądowego. Biegli jednoznacznie wskazali, że odwołująca jest częściowo długotrwale niezdolna do pracy od dnia 15/16 stycznia 2017 r., tj. od zakończenia pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Biegli wskazali przy tym na różną datę końcową trwania częściowej niezdolności do pracy, albowiem biegły sądowi z zakresu ortopedii i traumatologii lek.K. K.wskazał na datę 31 stycznia 2018 r., biegły sądowyM. G. (2)wskazał na datę 30 czerwca 2018 r., a biegły sądowy dr n. med.R. K.wskazał na luty 2019 r. Jednakże wskazać należy, że określenie daty końcowej niezdolności do pracy odwołującej ma drugorzędne znaczenie w niniejszej sprawie w kontekście spełnienia przesłanek określonych w art. 57 i 58 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, gdyż w tym przypadku szczególne znaczenie ma moment powstania niezdolności do pracy. Sąd przychylił się do stanowiska biegłych sądowych z zakresu ortopedii i traumatologii, którzy wskazali, że że odwołująca wymaga dalszego długotrwałego leczenia rehabilitacyjnego, poprawiającego wydolność statyczną i dynamiczną lewej kończyny dolnej. W tym czasie ubezpieczonaA. K.powinna powstrzymać się od wykonywania pracy stojącej lub chodzącej. W konkluzji opinii biegli sądowi zgodnie uznali, że odwołująca jest częściowo niezdolna do pracy od dnia 15/16 stycznia 2017 r., tj. od momentu zakończenia pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Należy również wskazać, że żadna ze stron postępowania nie kwestionowała ostatecznie ustaleń poczynionych przez biegłych sądowych z zakresu ortopedii i traumatologii, ani co do faktu występowania częściowej niezdolności do pracy, ani w zakresie daty – 15/16 stycznia 2017 r. Na tej podstawie, Sąd uznał, że zgromadzony dotychczas materiał dowodowy sprawy jest wystarczający do wydania orzeczenia kończącego postępowanie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

OdwołanieA. K.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 13 marca 2017 r., znak:(...)jest niezasadne i jako takie podlega oddaleniu.
W niniejszej sprawie, Sąd Okręgowy badał prawoA. K.do świadczenia rentowego, o które się ubiegała, w oparciu o przepisyustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tj. Dz. U. z 2018r., poz. 1270), zwanej dalej ustawą emerytalną. Przepis art. 57 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, niezdolność do pracy powstała w okresach składkowych wymienionych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.
Przesłanka, o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy wiąże się z koniecznością posiadania przez ubezpieczonego odpowiedniego okresu składkowego i nieskładkowego w wymiarze określonym w art. 58 ustawy. Wymóg ten wynika z tego, że renta z tytułu niezdolności do pracy nie jest świadczeniem o charakterze socjalnym na rzecz osób niezdolnych do pracy, pozostającym bez związku z tytułem ubezpieczenia rentowego, ale stanowi jedną z form zabezpieczenia społecznego powiązaną z wymaganym okresem płacenia składek(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2016r., I UK 424/15).Wskazany wyżej przepis art. 58 określa w ust. 1, że warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art. 57 ust. 1 pkt. 2, uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej:

1
1 rok - jeżeli niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 20 lat;

2
2 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 20 do 22 lat;

3
3 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 22 do 25 lat;

4
4 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 25 do 30 lat;

5
5 lat - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat.

Badając w rozpatrywanej sprawie spełnienie przez ubezpieczonąA. K.warunków uprawniających do nabycia prawa do świadczenia rentowego, wymienionego w treści art. 57 ustawy emerytalnej, Sąd w pierwszej kolejności badał, czy ubezpieczona jest osobą niezdolną do pracy. Celem ustalenia tej okoliczności, Sąd dopuścił dowód z pisemnych opinii biegłych sądowych z zakresu ortopedii i traumatologii. Sąd Okręgowy w zakresie ustalenia daty początkowej niezdolności do pracy oparł się na opiniach ww. biegłych sądowych, którzy zgodnie wskazali, że odwołująca jest osobą częściowo niezdolną do pracy od momentu zakończenia pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, tj. od dnia 15/16 stycznia 2017 r. Zdaniem Sądu, wskazane opinie są jasne i pełne. Biegli odnieśli się do kwestii wykształcenia, jakie posiada ubezpieczona oraz do jej kwalifikacji zawodowych, a także przeanalizowali możliwość wykonywania przez nią dotychczasowej lub analogicznej pracy. Dodatkowo, co było już akcentowane, wnioski biegłych sądowych w zakresie określenia daty początkowej niezdolności do pracy, nie były kwestionowane przez żadną ze stron. W ocenie Sądu Okręgowego, wskazana przez biegłych sądowych data powstania częściowej niezdolności do pracy, którą biegli oznaczyli na dzień 15/16 stycznia 2017 r. nie budziła wątpliwości. Ustalenie wskazanej daty rzutowało natomiast na kwestię spełnienia przez ubezpieczoną przesłanek, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy emerytalnej. Sąd analizując te przesłanki przyjął, że organ rentowy zasadnie wskazał żeA. K.nie udokumentowała wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, wynoszącego co najmniej 3 lata. Na podstawie przedłożonych dokumentów łączny staż pracy ubezpieczonej, według Zakładu, wynosi 1 rok, 9 miesięcy i 14 dni. TymczasemA. K., u której niezdolność do pracy powstała w dniu 15/16 stycznia 2017 r., a więc wówczas, gdy była w wieku 23 lat powinna, zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt. 3 ustawy emerytalnej, wykazać co najmniej 3-letni okres składkowy i nieskładkowy.
Jednocześnie wskazać należy, że do ubezpieczonej nie ma zastosowania art. 58 ust. 3 ustawy emerytalnej. Stanowi on, że jeżeli ubezpieczony nie osiągnął okresu składkowego i nieskładkowego, o którym mowa w ust. 1, warunek posiadania wymaganego okresu uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony został zgłoszony do ubezpieczenia przed ukończeniem 18 lat albo w ciągu 6 miesięcy po ukończeniu nauki w szkole ponadpodstawowej, ponadgimnazjalnej lub w szkole wyższej oraz do dnia powstania niezdolności do pracy miał, bez przerwy lub z przerwami nieprzekraczającymi 6 miesięcy, okresy składkowe i nieskładkowe. Powołany przepis stanowi wyjątek ustanowiony dla osób, które stały się niezdolne do pracy w młodym wieku, wkrótce po zgłoszeniu do ubezpieczenia i dlatego nie zdążyły jeszcze osiągnąć wymaganego dla nabycia prawa do renty stażu ubezpieczeniowego. Przepis ten ustala zatem po pierwsze alternatywne dla wskazanych w ust. 1 wymogi w zakresie posiadanych okresów ubezpieczenia. Powyższe oznacza, że dla nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy ubezpieczony ma wykazać, że skoro nie spełnia warunków z ust. 1, to spełnia warunki z ust. 3. Po drugie, przepis ten przewiduje alternatywę w zakresie momentu początkowego ubezpieczenia, przy czym dalsze warunki, które należy spełnić, są już takie same w obu przypadkach(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 25 sierpnia 2016 r., III AUa 1024/16).
A. K.warunków określonych w cytowanym przepisie nie spełnia. Z karty przebiegu jej zatrudnienia wynika bowiem, że podjęła zatrudnienie w wieku 20 lat, tj. od dnia 15 marca 2014 r. (karta przebiegu zatrudnienia, k. 32-33 a.r.), a więc już po ukończeniu 18 roku życia, a zarazem po upływie 6 miesięcy od ukończenia nauki w Liceum Ogólnokształcącym, co miało miejsce w czerwcu 2013 r.Jeżeli chodzi o naukę w ww. szkole, to ukończyła ją w czerwcu 2013 r., zaś zgłoszenie do ubezpieczenia, nastąpiło od dnia 15 marca 2014 r., co wyklucza zastosowanie ww. przepisu. W związku z tym niemożliwe było zastosowanie w rozpatrywanej sprawie art. 58 ust. 3 ustawy emerytalnej.
Podsumowując, ubezpieczona nie legitymuje się 3-letnim okresem składkowym i nieskładkowym wymaganym przez art. 58 ust. 1 pkt. 3 ustawy emerytalnej oraz nie spełnia alternatywnego warunku z art. 58 ust. 3 ustawy emerytalnej, co powoduje, że przesłanka posiadania wymaganego stażu pracy nie została spełniona. Pomimo stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy powstałej w dniu 15/16 stycznia 2017 r., prawo do renty nie mogło być zatem przyznane.
W konsekwencji, Sąd Okręgowy ocenił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 13 marca 2017 r., jako odpowiadającą prawu. Tym samym odwołanieA. K.podlegało oddaleniu na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.

ZARZĄDZENIE
(...)