Sąd Okręgowy w Łodzi
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII Pa 226/17
Data wyroku: 2018-03-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: I. Łaski, P. Kuźma, B. Kempa
Słowa kluczowe: Przywrócenie do pracy
Podstawa prawna: art.385 kpc
Teza: zarzuty pod adresem orzeczenia Sądu I Instancji, podniesione przez obie strony, niezasadne.

Sygn. akt VIII Pa 226/17

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem w sprawie XP 470/16 z dnia 14 czerwca 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi –wypowiedzenie stosunku pracy;Ś.wŁ.Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zasądza odZespołu Szkół i (...)wZ.na rzeczT. J. (1)kwotę 10.912,59 złotych tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie stosunku pracy , oddalając powództwo w pozostałej części. Zasądził odZespołu Szkół i (...)wZ.na rzeczT. J. (1)kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów procesu
( pkt III), nakazał pobrać odZespołu Szkół i (...)wZ.rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 545 zł., tytułem kosztów sądowych (pkt IV). Sąd nadał wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 3.637,53 złotych.
Powyższe orzeczenie, Sąd Rejonowy wydał, w oparciu o następujący stan faktyczny:
powódT. J. (1)był pracownikiem(...)wZ.od dnia 1 grudnia 1998 roku, zatrudnionym na stanowisku nauczyciela.
Od dnia 1 października 2002 roku powód był zatrudniony na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z nauczycielem mianowanym.
W dniu 1 września 2006 roku stosunek pracy z powodem nawiązany na podstawie umowy o pracę przekształcił się w stosunek pracy na podstawie mianowania. Powód zatrudniony był w pełnym wymiarze czasu pracy.
W dniu 27 września 2013 roku powód otrzymał propozycję ograniczenia zatrudnienia do wymiaru 14/15 w okresie od 1 października 2013 roku do 30 września 2014 roku, w związku ze zmianami organizacyjnymi powodującymi zmniejszenie ilości grup w szkole, co uniemożliwiało dalsze zatrudnianie powoda w pełnym wymiarze zajęć. Powód przyjął tę propozycję.
Na mocy uchwały nr XLV/844/14 Sejmiku Województwa(...)z dnia 31 marca 2014 roku powołany został z dniem 1 lipca 2014 rokuZespół Szkół i (...)wZ., w którego skład wchodziły(...)wZ.,Wojewódzki Ośrodek (...)wZ.i(...)wZ..
W Zespole były 3 odrębne placówki: Kolegium Nauczycielskie – gdzie pensum wynosiło 15 godzin, kształcenie rozpoczynało się 1 października; Szkoła Policealna – pensum wynosiło 18 godzin w trybie stacjonarnym i 20 godzin w trybie zaocznym;(...)pensum w wymiarze 35 godzin. Kolegium i Szkoła były placówkami feryjnymi,(...)to placówka nieferyjna. Nauczyciele w(...)nie prowadzili zajęć ze słuchaczami – to była inna forma pracy niż w pozostałych placówkach.
W chwili powstania(...), zatrudniono w niej nową kadrę – pozostali nauczyciele pracujący dotychczas w(...)czy w(...)nie posiadali odpowiednich kwalifikacji, aby uczyć w Szkole.
Od dnia 21 maja 2015 roku powód był członkiem(...) Organizacji Związku Zawodowego (...)i na mocy uchwały nr 325/2015 został wskazany jako przedstawiciel Związku wZespole Szkół i (...)wZ..(...) Organizacja (...)upoważniłaT. J.do wykonywania w zakładzie pracy określonych czynności z jej ramienia.(...) Organizacja (...)poinformowała również pracodawcę powoda, iżT. J.objęty jest ochroną zatrudnienia w okresie od 21 maja 2015 roku do 4 kwietnia 2016 roku.
Pismem z dnia 7 kwietnia 2016 roku pracodawca powoda został poinformowany przez(...) Organizację Związku Zawodowego (...)o objęciu powoda ochroną w okresie od 31 marca 2016 roku do 19 czerwca 2018 roku.
Powód wykonywał obowiązki związane z jego funkcją związkową, np. brał udział w posiedzeniach komisji socjalnej.
W kwietniu 2015 roku powód złożył wniosek o udzielenie mu urlopu dla poratowania zdrowia w wymiarze jednego roku. Urlop został mu udzielony od dnia 1 października 2014 roku do dnia 30 września 2015 roku.
W dniu 15 września 2014 roku powód oświadczył, iż rezygnuje z udzielonego mu urlopu dla poratowania zdrowia.
Orzeczeniem lekarskim z dnia 9 kwietnia 2015 roku stwierdzone zostało, iż powód wymaga udzielenia urlopu dla poratowania zdrowia, w okresie od 1 września 2015 roku do 31 sierpnia 2016 roku.
DyrektorZespołu Szkół i (...)wZ., wyraził zgodę na urlop dla poratowania zdrowia, w okresie od 1 do 30 września 2015 roku. Przyczyną tego była planowana likwidacja Kolegium Nauczycielskiego z dniem 1 października 2016 roku. W związku z powyższym, niemożliwe było zatrudnienie powoda w pełnym wymiarze godzin, w roku szkolnym 2015/2016, oraz zapewnienie powodowi pełnego etatu, po zakończeniu urlopu.
T. J.złożył pozew o udzielenie mu urlopu dla poratowania zdrowia – pracodawca zmienił swoje stanowisko i powództwo zostało cofnięte. Pismem z dnia 18 czerwca 2015 roku, Dyrektor Zespołu, cofnęła decyzję o odmowie udzielenia powodowi urlopu dla poratowania zdrowia i udzieliła mu tego urlopu w okresie od 1 września 2015 roku do 31 sierpnia 2016 roku.
Pismem z dnia 10 czerwca 2016 roku, otrzymanym przez powoda w dniu 4 lipca 2016 roku, pracodawca rozwiązał na podstawieart. 20 ust. 1 pkt. 2 ustawy Karta Nauczyciela, stosunek pracy, łączący go zT. J., z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynie w dniu 30 września 2016 roku. Przyczyną oświadczenia pracodawcy, była likwidacja Kolegium Nauczycielskiego wZ..
Część nauczycieli, pracująca wcześniej, w(...)pracowała w(...)S. S., nauczyciel wychowania fizycznego i socjologii (wymiar połowa pensum – poz. 34 wykazu),C. M.– plastyka,E. B.,B. M.,A. R.,E. W.,D. C.,P. K.,R. P.,M. W..
Pracownicy, pracujący, po rozwiązaniu(...), w(...)to:A. J.,M. O.,J. S.,B. S.– księgowa,Ż. S.– kierownik administracji.
Oprócz 2 osób, wszyscy nauczyciele zatrudnieni na podstawie mianowania na czas nieokreślony, w Kolegium, dostali wypowiedzenia.
Jedna z osób, które nie otrzymały wypowiedzenia, nie mogła być zwolniona, ponieważ przedstawiła zwolnienie lekarskie w związku z ciążą –A. C. (1). Druga z tych osób , była pracownikiem biblioteki –K. M.; bibliotekę przeniesiono do Szkoły Policealnej.
Dyrektor Zespołu – wcześniej Dyrektor Kolegium Nauczycielskiego, jest zatrudniona na podstawie mianowania na czas nieokreślony, swoje godziny dydaktyczne realizuje w(...).
Nauczyciele, z którymi rozwiązano umowy o pracę, a którzy otrzymywali propozycje angażu w innej z placówek, należących do Zespołu Szkół, podpisywali nowe umowy o pracę, i zaproponowano im nowe warunki pracy. Nauczyciele zostali zatrudnieni, na podstawie umów o pracę, zawartych na czas określony.
Nikt z nauczycieli, zatrudnionych w(...)czy w(...), nie został zatrudniony przez mianowanie na podstawie umowy zawartej na czas nieokreślony, wyjątkami były Dyrektor, nauczycielka będąca na urlopie macierzyńskim –A. C. (1)oraz bibliotekarz –K. M..
Nauczyciele pracujący w Kolegium mieli również godziny w(...)czy w(...), przed likwidacją Kolegium zatrudnieni w nim nauczyciele prowadzili zajęcia w innych jednostkach należących do Zespołu Szkół.
Powód całość godzin miał tylko w Kolegium.
Powód ukończył studia z informatyki w administracji – w podstawie programowej nie ma takiego przedmiotu żadnej z placówek; edukację w zakresie przedsiębiorczości – jest taki przedmiot w(...), ale powód ukończył studia dla nauczycieli, zaś słuchaczami są osoby, które nie będą nauczycielami; powód ukończył również studia „mechanizmy funkcjonowania strefy Euro” – nie ma odpowiednika w programie nauczania; a także studia z zakresu rachunkowości finansów i księgowości – nie może jednak nauczać tego przedmiotu ponieważ szkoła musi mieć kadrę wywodzącą się z branży zawodowej. Ponadto powód ukończył studia z doradztwa zawodowego i andragogiki oraz edukacji w zakresie przedsiębiorczości dla nauczycieli – jednakże nie odpowiada to wymaganiom kadry jaką kształci Zespół w szkole policealnej; powód skończył również studia z zakresu nauczania geografii – w(...)jest zatrudniona osoba z podstawowym wykształceniem w tym kierunku; nie znajdują zastosowania w szkole również studia z zakresu nauczania informatyki czy z przysposobienia obronnego ukończone przez powoda.
Z dniem 30 września 2016 roku(...)zostało zlikwidowane.
Z chwilą likwidacji(...)wZ.nie doszło do zwiększenia liczby godzin dydaktycznych realizowanych w(...)i w(...).
Wygaszanie Kolegium było procesem trwającym 3 lata – w tym czasie dochodziło do redukcji zatrudnienia – średnio o 20 osób co roku. Na dzień 1 września 2014 roku w Zespole było zatrudnionych 78 nauczycieli, w dniu 1 października 2016 roku było to 42 nauczycieli.
Nauczyciele Kolegium wiedzieli o wygaszaniu tej placówki – nie prowadzono naboru słuchaczy na nowe roczniki.
Miesięczne wynagrodzenie powoda liczone jak ekwiwalent wynosiło 3.637,53zł.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny, Sąd Rejonowy zasądził odZespołu Szkół i (...)wZ.na rzeczT. J. (1)kwotę 10.912,59 złotych tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie stosunku pracy , oddalając powództwo w pozostałej części. Zasądził odZespołu Szkół i (...)wZ.na rzeczT. J. (1)kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów procesu ( pkt III) nakazał pobrać odZespołu Szkół i (...)wZ.rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 545 zł tytułem kosztów sądowych (pkt IV). Sąd nadał wyrokowi w punkcie I. (pierwszym) rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 3.637,53 złotych.
Podstawę rozstrzygnięcia, w niniejszej sprawie, stanowią, obokKodeksu pracy, przepisyustawy z dnia 26 stycznia 1982 roku Karta Nauczyciela(dalej KN) (Dz. U. z 2014 roku poz. 191). Ponadto zastosowanie znajdują, uregulowania ustawy o związkach zawodowych.
Sąd Rejonowy zważył, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy w przypadku częściowej likwidacji szkoły albo w razie zmian organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmian planu nauczania uniemożliwiającego dalsze zatrudnienie nauczyciela w pełnym wymiarze zajęć dyrektor szkoły rozwiązuje stosunek pracy z tym nauczycielem lub, na wniosek tego nauczyciela, przenosi go w stan nieczynny. Nauczyciel zatrudniony na podstawie mianowania może wyrazić zgodę na ograniczenie zatrudnienia w trybie określonym w art. 22 ust. 2.
W związku z tym, iż Karta Nauczyciela nie zawiera innych regulacji, w zakresie sposobu, trybu i formy rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem, zastosowanie, w tym zakresie znajdą przepisyKodeksu pracy– na podstawie odesłania z art. 91c KN. Powyższe ,wynika z treści przytoczonych przepisów, a potwierdzone zostało poglądami orzecznictwa wyrażonymi np. wwyroku SN z dnia 17 marca 2016 roku w sprawie III PK 80/15 (Legalis 1446731),gdzie SN stwierdził, iż określenie formy (sposobu) złożenia oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy z nauczycielem w trybieart. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r.- Karta Nauczyciela (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 191 ze zm.) oraz treści tej czynności prawnej jest „sprawą wynikającą ze stosunku pracy, nieuregulowaną przepisami Karty Nauczyciela" w rozumieniu art. 91c ust. 1 tej Karty. Oznacza to, że w tym przedmiocie, ma zastosowanieart. 30 § 3 KPorazart. 30 § 4 i 5 KP, co do elementów składowych pisma dyrektora szkoły o wypowiedzeniu stosunku pracy. W konsekwencji, oświadczenie o wypowiedzeniu nauczycielskiego stosunku pracy, podyktowane okolicznościami, wskazanymi w art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela, powinno zostać sporządzone w formie pisemnej, a pismo rozwiązujące ten stosunek pracy, musi określać przyczynę wypowiedzenia, oraz zawierać pouczenie o, przysługującym nauczycielowi, prawie odwołania do sądu pracy.
Sąd I instancji powołał przepisyart. 30 §3, §4 ,§5 k.p., dotyczące ustawowych wymogów rozwiązania umowy o prace, i prawidłowego powiadomienia o zaskarżeniu.
Sąd I instancji powołał przepisart. 45 §1 Kodeksu pracy, zgodnie z którym, w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione albo narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, Sąd pracy orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu – stosownie do żądania pracownika.
W przedmiotowej sprawie, okolicznością pozostającą poza sporem, była likwidacja Kolegium Nauczycielskiego wZ.. W 2013 roku nauczyciele, pracujący w tej placówce, mieli wiedzę, iż nie będzie naboru nowych kandydatów do Kolegium, w związku z jego wygaszaniem. Sąd ustalił również, iż od września 2014 roku dochodziło do systematycznego ograniczania zatrudniania – wiązało się to z rozwiazywaniem umów o pracę z nauczycielami oraz z propozycjami ograniczania etatów nauczycieli nadal pracujących. Wszyscy pracownicy Zespołu mieli świadomość, iż powyższe sytuacje, spowodowane były, zaplanowaną wcześniej, likwidacją Kolegium Nauczycielskiego wZ.z dniem 30 września 2016 roku.
Powód, w toku postępowania, podnosił, iż nieprawdą jest, że wszyscy nauczyciele zostali zwolnieni z Kolegium albo, że zmieniła się podstawa ich zatrudnienia. Sąd ustalił, iż rzeczywiście sytuacja taka miała miejsce, jednakże dotyczyło to dwóch osób. Pierwsza z nich,A. C. (1), w trakcie zmian organizacyjnych przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim w związku z ciążą, a później na urlopie macierzyńskim i wychowawczym. Nieobecność ta była usprawiedliwiona i Dyrekcja nie miała możliwości złożenia jej oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę z uwagi na ochronę szczególną. Druga z osób – była zatrudniona w bibliotece, którą przeniesiono w struktury Szkoły Policealnej.
Nie można, w całym obrazie sytuacji, zapominać o realnych możliwościach zapewnieniaT. J.pensum lub jego części, w innej placówce należącej do Zespołu – tak jak miało to miejsce w przypadkuA. C.. Jednocześnie wskazać należy, iż pomimo tego, że placówki(...),(...)wchodziły w skład jednegoZespołu Szkół i (...)wZ., to każda z nich, zachowywała swoją odrębność, przede wszystkim organizacyjną. Każda z tych placówek, realizowała inne zadania. Potwierdzeniem tego jest fakt, że(...)to placówka nieferyjna, zaś pozostałe dwie były placówkami feryjnymi, a ponadto kiedy utworzono(...), to zatrudniono do niej zupełnie nową kadrę, ponieważ dotychczasowa nie posiadała odpowiednich uprawnień. W związku z tym, w ocenie Sądu na Zespół należy patrzeć jak na pewną całość organizacyjną, ale z rozróżnieniem i podkreśleniem odrębności i szczególnych cech każdej z placówek, do niego należących.
Sąd I instancji podniósł, że art. 20 ust. 1 pkt. 1 Karta Nauczyciela, przewiduje ściśle określone okoliczności, które umożliwiają rozwiązanie z nauczycielem stosunku pracy, którymi są: częściowa likwidacja szkoły albo zmiany organizacyjne powodujące zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmiany planu nauczania uniemożliwiające dalsze zatrudnianie nauczyciela w pełnym wymiarze zajęć.
Okoliczności, ujawnione w przedmiotowej sprawie, bezspornie wskazują na to, iż doszło do faktycznej likwidacji(...)wZ.. Powołana placówka nie istnieje od 1 października 2016 roku. Przyczyna wskazana w wypowiedzeniu stosunku pracy powoda jest więc prawdziwa, a obecnie brak jest możliwości przywrócenia powoda na poprzednich warunkach pracy i płacy, skoro do likwidacji jednostki , wchodzącej w skład, pozwanego pracodawcy, naprawdę doszło.
Strona pozwana pozbawiła powoda zatrudnienia, nie licząc się jednak z ochroną szczególną jego stosunku pracy. Decyzja ta była formalnie bezprawna i podjęta arbitralnie, skoro – jak wynika z zeznań dyrektora strony pozwanej – w przypadkuA. C. (1)do rozwiązania nie doszło, właśnie, ze względu na ochronę trwałości stosunku pracy. Powodowi przysługiwała taka sama ochrona i pracodawca nie miał prawa objąć tego pracownika wypowiedzeniem i rozwiązaniem stosunku pracy, samowolnie określając, w jakich przypadkach ochronę respektuje, a w jakich nie. Skoro nie doszło do likwidacji pracodawcy w rozumieniuart. 411kp– jak wyżej wykazano, to ochrona szczególna nie była uchylona i bezwzględnie obowiązywała. Likwidacja zakładu pracy (pracodawcy), w rozumieniu tego przepisu, nie nastąpiła – pracodawcą powoda był, bowiem, Zespół Szkół – w rozumieniuart. 3 kp, i jako, właśnie, pracodawca, posiadający legitymację bierną, występował w procesie. Przepis dotyczy, zaś, całkowitej i faktycznej likwidacji pracodawcy, jako całości, kiedy, z przyczyn obiektywnych, nie ma możliwości kontynuowania zatrudnienia kogokolwiek.
Sąd zważył, iż w przypadku powoda doszło do sytuacji rozwiązania umowy o pracę z działaczem związkowym, podlegającym ochronie na podstawieart. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych(Dz. U. z 2015 roku, poz. 1881).
Wskazany przepis stanowi, iż pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może 1) wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z imiennie wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z innym pracownikiem będącym członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnionym do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy; 2) zmienić jednostronnie warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika, o którym mowa w pkt 1, z wyjątkiem gdy dopuszczają to odrębne przepisy.
Treść w/w jednostki normatywnej, stanowi konsekwencję przyjęcia, przez Polskę zasad sformułowanych w art. 1 Konwencji MiędzynarodowejOrganizacji Pracy Nr (...), dotyczącej ochrony przedstawicieli pracowników w przedsiębiorstwach i przyznania im ułatwień, podpisanej wG.w dniu 23 czerwca 1971 roku (Dz. U. z 1977 roku, nr 39, poz. 178 z późn. zm.). Artykuł ten przewiduje bowiem, iż przedstawiciele pracowników w przedsiębiorstwie będą korzystali ze skutecznej ochrony przeciwko wszelkim aktom krzywdzącym, włącznie ze zwolnieniem, podjętym ze względu na ich charakter lub działalność jako przedstawicieli pracowników, ich przynależność związkową lub uczestnictwo w działalności związkowej, jeśli działają zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawodawstwa, układami zbiorowymi lub innymi wspólnie uzgodnionymi porozumieniami.
Okolicznością, nie stanowiącą elementu spornego, w niniejszej sprawie, był fakt przynależności powoda do związku zawodowego, pełnienie przez niego w spornym okresie funkcji przedstawiciela Związku wZespole Szkół i (...)wZ.oraz upoważnieniaT. J.przez(...) Organizacja (...)do wykonywania w zakładzie pracy określonych czynności z jej ramienia oraz objęcie go z tego tytułu ochroną szczególną, której zasady ogólne, przytoczono powyżej obowiązującej w okresie od 21 maja 2015 roku do dnia 19 czerwca 2018 roku.
Ochrona przewidziana w art. 32 ustawy o związkach zawodowych, dotyczy wszelkich, wymienionych, w tym przepisie, okoliczności, związanych ze stosunkiem pracy działacza związkowego. Zatem pracodawca, bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej, nie może rozwiązać z pracownikiem umowy o pracę, nie tylko za wypowiedzeniem, ale również bez wypowiedzenia z winy pracownika, z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych.
Powyższe wynika wprost ze stanowiska judykatury, gdzie stwierdzono, iż funkcją ustanowionego w art. 32 ust. 1 ustawy z 1991 roku o związkach zawodowych zakazu rozwiązywania umów o pracę ze wskazanymi w tym przepisie kategoriami pracowników jest zapewnienie związkowi zawodowemu rzeczywistej niezależności od pracodawcy oraz stworzenie realnych możliwości aktywnego działania na rzecz i w interesie pracowników, co zazwyczaj stawia ich reprezentanta w pozycji konfrontacyjnej w stosunku do pracodawcy. Przepis art. 32 ust. 1 ustawy z 1991 roku o związkach zawodowych ma jednoznaczną treść i nie ogranicza przewidzianej w nim ochrony tylko do zachowań, objętych działalnością związkową. W konsekwencji tego, w każdym przypadku zamiaru wypowiedzenia (rozwiązania) umowy o pracę lub pogorszenia wynikających z niej warunków pracy i płacy pracownikowi wymienionemu w art. 32 ust. 1 ustawy z 1991 roku o związkach zawodowych pracodawca związany jest stanowiskiem zarządu zakładowej organizacji związkowej w tym zakresie(wyrok SN z dnia 3 sierpnia 2016 roku w sprawie I PK 227/15, LEX 2135803; wyrok SN z dnia 28 czerwca 2016 roku w sprawie II PK 155/15, LEX 2112310).
W związku z powyższym Sąd uznał, iż doszło do formalnego naruszenia ochrony, jednak uwzględnienie roszczenia o przywrócenie powoda do pracy jest obecnie niemożliwe. Jednostka, w której powód świadczył pracę i w której miał zapewnione pensum nie istnieje. Uwzględnienie roszczenia sformułowanego w pozwie stałoby w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym. Jednakże rozwiązanie przez pracodawcę stosunku pracy zT. J.obarczone jest wadą formalną w postaci braku zgody na dokonanie tej czynności ze strony odpowiedniej organizacji związkowej. Dlatego też na podstawie dyspozycjiart. 4771k.p.c.Sąd, uznając za niemożliwe do wykonania roszczenie powoda o przywrócenie go do pracy, zasądził na jego rzecz odszkodowanie zgodnie z normą zawartą wart. 45 §1w zw. z§ 2 k.p.iart. 471k.p.
O kosztach procesu Sąd orzekł , na podstawieart. 98 § 1 i 3 k. p. c., ustalając, iż powód wygrał proces, co do zasady. Koszty procesu ,poniesione w niniejszej sprawie, stanowiło wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 360 zł zgodnie z§ 9us.t 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz.U. z dnia 2015.11.05).
O kosztach sądowych, w postaci nieuiszczonej, przez powoda opłaty od pozwu, Sąd orzekł na podstawieart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 z późn. zm.) w zw. zart. 98 k.p.c.
Sąd nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki na podstawieart. 4772§ 1 k.p.c.
Powyższe orzeczenie zaskarżyły obie strony.
Pełnomocnik strony powodowejzaskarżył wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi , w zakresiepunktu II, to jest w części oddalającej powództwo o przywrócenia powoda do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Powyższemu wyrokowi na podstawieart. 368 § 1 pkt 2 k.p.c.zarzucił - naruszenie przepisów prawa procesowego, to jestart. 4771k.p.c.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w zasądzeniu na rzecz powoda roszczenia alternatywnego o zapłatę odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem wypowiedzenia stosunku pracy, mimo, że brak okoliczności, świadczących o niezasadności roszczenia o przywrócenie do pracy, w szczególności brak sprzeczności tego żądania ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa,art. 233 § 1 k.p.c.poprzez pominięcie, w ustaleniach faktycznych: okoliczności podanych przez powoda w toku przesłuchania w charakterze strony, a niekwestionowanych przez pozwanego, o doświadczeniu w szkoleniu nauczycieli i osiągnięciach PanaJ.jako nauczyciela przedmiotu podstawy przedsiębiorczości, nadto - faktu prowadzenia zajęć w Profesjonalnej Szkole Policealnej Kwalifikacji Zawodowych dla Dorosłych przez PanieB. S., księgową pozwanego iŻ. S., kierownika administracyjnego, realizowane przez obie Panie ponad zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu na stanowiskach biurowych, a w przypadku drugiej z nich - bez przygotowania pedagogicznego. Apelujący – zarzucił także : naruszenie przepisów prawa materialnego, to jestart. 8 k.p.przez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w ocenie roszczenia powoda o przywrócenie do pracy za sprzeczne z porządkiem prawnym i w konsekwencji naruszenie przepisuart. 45 § 3 k.p.i 4771k.p.c.przez uwzględnienie roszczenia alternatywnego o zapłatę odszkodowania mimo zakazu ustawowego. Wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przywrócenie powoda do pracy, na dotychczasowych warunkach pracy i płacy i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto, na podstawieart. 382 k.p.c., wniósł o przeprowadzenie dowodu, z załączonych do apelacji, dokumentów w postaci kopii dwóch dyplomów, sześciu podziękowań za przeprowadzenie warsztatów metodycznych i jednego zaświadczenia - na okoliczność posiadanych przez powoda odpowiednich kwalifikacji do podjęcia zatrudnienia w innych jednostkach organizacyjnych pozwanego na dotychczasowych warunkach pracy i płacy.
Pełnomocnik pozwanego zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, w części, tj. w zakresie pkt I, III, IV i V wyroku i na podstawieart. 368 § 1 pkt 2 k.p.c.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to: 1.art. 233 § 1 k.p.c.- poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, skutkującego dowolną a nie swobodną oceną dowodów, wbrew zasadom doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania polegającą na bezzasadnym zaniechaniu przyjęcia przez Sąd I instancji, że działania powoda zmierzały do uniemożliwienia spodziewanego rozwiązania z nim umowy o pracę

    wzwiązku z likwidacją(...)wZ., w sytuacji gdy powód miał wiedzę o dacie likwidacji Kolegium, procesie wygaszania działalności Kolegium poprzez redukcję zatrudnienia, a co za tym idzie powód miał wiedzę,

    2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 32 ustawy o związkach zawodowych - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym uznaniu, iż powód objęty był szczególną ochroną, w sytuacji gdy w dacie podjęcia decyzji o likwidacji kolegiów nauczycielskich, w tym(...)wZ., (tj. dacie wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianieustawy Prawo o szkolnictwie wyższymoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1198) powód nie był objęty ochroną, albowiem ochroną został objęty dopiero z dniem 21 maja 2015 r., b)art. 41(

    1)k.p.w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela - poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że nie doszło do likwidacji pracodawcy, w sytuacji gdy(...)wZ., w którym pierwotnie był zatrudniony powód zostało zlikwidowane, a zespół szkół jest jedynie organizacyjnym połączeniem różnych typów szkół lub placówek (vide: art. 62 powołanej ustawy), a co za tym idzie to zmiany organizacyjne w placówce, w której pracę świadczy nauczyciel powinny determinować stosowanie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela. W takim wypadku ocena wszelkich zmian mających wpływ na stosunek pracy powinna być odnoszona właśnie do tej placówki, w której pracę wykonywał określony nauczyciel, a więc w odniesieniu do Kolegium Nauczycielskiego wZ., nie zaś do całej jednostki, c)art. 8 k.p.- poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne zaniechanie przez Sąd I instancji uznania zachowania powoda, polegającego na zwróceniu się do związków zawodowych o szczególną ochronę ze świadomością, że pracodawca będzie zmierzał do wypowiedzenia stosunku pracy w związku z likwidacją Kolegium Nauczycielskiego wZ.za nadużycie prawa. d)art. 79 ust. 1 ustawy o systemie oświatyw zw. zart. 11 ust. 1 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

    wzw. zart. 8 k.p.i5 k.c.- poprzez ich niezastosowanie i pominięcie przez Sąd I instancji okoliczności, że dalsze zatrudnianie powoda, pomimo braku możliwości powierzenia mu prowadzenia zajęć w pełnym wymiarze czasu pracy, prowadziłoby do naruszenia dyscypliny finansów publicznych przez DyrektoraZespołu Szkół i (...)wZ..
Wniósł o: zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez oddalenie powództwa w całości, i zasądzenie, od powoda na rzecz pozwanego, kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za obie instancje według norm prawem przepisanych.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 22 lutego 2018 roku pełnomocnik powoda wniósł o oddalenie apelacji strony pozwanej oraz o kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnika pozwanego wniósł o oddalenie apelacji strony powodowej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za II instancję.
o tym, że jego stosunek pracy, niewątpliwie, ulegnie rozwiązaniu.

Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi zważył co następuje.

Obie apelacje nie są zasadne.
Zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy i znajduje oparcie, zarówno w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jak i obowiązujących przepisach prawa.
Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji i przyjmuje je jako własne. Podziela, również, wywody prawne, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie znajdując żadnych podstaw do jego zmiany bądź uchylenia.
W pierwszej kolejności wskazać należy , że w przedmiotowej sprawie, okolicznością pozostającą poza sporem, była likwidacja(...)wZ.. W 2013 roku nauczyciele, pracujący w tej placówce, mieli wiedzę, iż nie będzie naboru nowych kandydatów do Kolegium, w związku z jego wygaszaniem. Sąd ustalił również, iż od września 2014 roku dochodziło do systematycznego ograniczania zatrudniania – wiązało się to z rozwiazywaniem umów o pracę z nauczycielami oraz z propozycjami ograniczania etatów nauczycieli nadal pracujących. Wszyscy pracownicy Zespołu mieli świadomość, iż powyższe sytuacje spowodowane były zaplanowaną wcześniej likwidacją Kolegium Nauczycielskiego wZ.z dniem 30 września 2016 roku. Choć nie wszyscy nauczyciele zostali zwolnieni z Kolegium. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż dotyczyło to dwóch osób. Pierwsza z nich,A. C. (1), w trakcie zmian organizacyjnych przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim w związku z ciążą, a później na urlopie macierzyńskim i wychowawczym. Nieobecność ta była usprawiedliwiona i Dyrekcja nie miała możliwości złożenia jej oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę z uwagi na ochronę szczególną. Druga z osób – była zatrudniona w bibliotece, którą przeniesiono w struktury Szkoły Policealnej.
Brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia, podniesionego w apelacjach obu stron, zarzutu naruszenia, przez Sąd I instancji, prawa procesowego tj.art. 233 § 1 k.p.c.
Obie strony, podniosły w apelacjach zarzut – naruszeniaart. 233 k.p.c: strona powodowa - poprzez pominięcie, w ustaleniach faktycznych: okoliczności, podanych przez powoda i niekwestionowanych przez pozwanego, o doświadczeniu w szkoleniu nauczycieli i osiągnięciach powoda jako nauczyciela przedmiotu podstawy przedsiębiorczości, nadto - faktu prowadzenia zajęć w Profesjonalnej Szkole Policealnej Kwalifikacji Zawodowych dla Dorosłych przezB. S., księgową pozwanego iŻ. S., kierownika administracyjnego, realizowane przez obie Panie ponad zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu na stanowiskach biurowych,
A strona pozwana podniosła , w tym zakresie: brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, skutkującego dowolną a nie swobodną oceną dowodów, wbrew zasadom doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania polegającą na bezzasadnym zaniechaniu przyjęcia przez Sąd I instancji, że działania powoda zmierzały do uniemożliwienia spodziewanego rozwiązania z nim umowy o pracęwzwiązku z likwidacją Kolegium Nauczycielskiego wZ.,
W ocenie Sądu Okręgowego , taka sytuacja –mogłaby -mieć miejsce, tylko w razie pogwałcenia reguł logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego (por. wyrok SN z 6 listopada 2003 roku II CK 177/02). Dla skuteczności zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów nie wystarcza zatem twierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać jakie kryteria oceny dowodów naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Ponadto jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego można było wysnuć wnioski odmienne (post SN z 23 stycznia 2001 roku IV CKN 970/00, opubl:L., wyrok SN z 27 września 2002 roku II CKN 817/00  opubl:L.).
W ocenie Sądu Okręgowego, dokonana przez Sąd Rejonowy, ocena, zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego jest – wbrew twierdzeniom apelujących – prawidłowa. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich zgromadzonych w postępowaniu dowodów, zarówno z dokumentów, jak osobowych źródeł dowodowych . Dokonał analizy tych dowodów z precyzyjnym wskazaniem, którym z nich i z jakich powodów odmówił wiarygodności, a jakie pominął i dlaczego. Również zastosowane kryteria oceny nie budzą zastrzeżeń co do ich prawidłowości.
Przepisart. 233 § 1 k.p.c.stanowi, iż sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Oznacza to, że wszystkie ustalone w toku postępowania fakty powinny być brane pod uwagę przy ocenie dowodów, a tok rozumowania sądu powinien znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego skuteczny zarzut przekroczenia granic swobody w ocenie dowodów może mieć miejsce tylko w okolicznościach szczególnych. Sąd dokonuje oceny wszystkich dowodów, przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności, towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności (tak np. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu orzeczenia z 11 lipca 2002 roku, IV CKN 1218/00, LEX nr 80266). Ramy swobodnej oceny dowodów są zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnym poziomem świadomości prawnej, według których sąd, w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny, rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i, ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (tak też Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach, np. z dnia 19 czerwca 2001 roku, II UKN 423/00, OSNP 2003/5/137). Poprawność rozumowania sądu powinna być możliwa do skontrolowania, z czym wiąże się obowiązek prawidłowego uzasadniania orzeczeń (art. 328 § 2 k.p.c.).
Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sądart. 233 § 1 k.p.c., wymaga zatem wykazania, iż sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Natomiast zarzut dowolnego i fragmentarycznego rozważenia materiału dowodowego, wymaga dla swej skuteczności, konkretyzacji, i to nie tylko przez wskazanie przepisów procesowych, z naruszeniem których apelujący łączy taki skutek, lecz również przez określenie, jakich dowodów lub jakiej części materiału zarzut dotyczy, a ponadto podania przesłanek dyskwalifikacji postępowania sądu pierwszej instancji, w zakresie oceny poszczególnych dowodów, na tle znaczenia całokształtu materiału dowodowego oraz w zakresie przyjętej podstawy orzeczenia.
Zarzuty obu skarżących stron, sprowadzają się w zasadzie jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu i interpretacją dowodów, dokonaną przez ten Sąd, i jako takie, nie mogą się ostać. Obie , apelujące strony, przeciwstawiają, bowiem, ocenie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, swoją analizę zgromadzonego materiału dowodowego. Odmienna ocena, zebranego w sprawie materiału dowodowego przedstawiona przez pełnomocnika powoda i pełnomocnika pozwanego, , a w zasadzie odmienne wnioski wyprowadzone na podstawie tych samych okoliczności, pozostają jedynie w sferze dyskusji i nie są wystarczające do uznania, że Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisów postępowania, a jego ocena jest dowolna.
Stwierdzić więc trzeba, że obie, apelujące strony, nie wykazały, aby Sąd I instancji, naruszył tak rozumianyart. 233 k.p.c.Strona powodowa i strona pozwana, , wskazując w apelacjach, na jego naruszenie, nie przedstawiły, merytorycznie ważkich, argumentów, które mogłyby podważyć poczynione przez sąd I instancji, ustalenia, ani nie wskazały na istotne niespójności, w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego czy też uchybienia polegające na wnioskowaniu w sposób nie korespondujący z zasadami logiki, racjonalnego wnioskowania czy doświadczenia życiowego.
Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonał analizy zebranych dowodów, nie naruszając zasady ich swobodnej oceny i w oparciu o zasadnie przyjęty stan faktyczny sprawy, prawidłowo zastosował konkretnie przywołane przepisy prawa materialnego.
Nie sposób zgodzić się także z twierdzeniem obu apelujących stron, , że, w niniejszej sprawie, winna mieć zastosowanie norma prawna wyrażona wart. 8 k.p.stanowiąca o tym, że nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Zauważyć należy, że oddalenie, na podstawieart. 8 k.p., roszczenia o przywrócenie do pracy pracownika podlegającego szczególnej ochronie przed rozwiązaniem z nim stosunku pracy, gdy rozwiązanie to w sposób oczywisty naruszało prawo (art. 32 ust. 1ZwZawU) może mieć miejsce wyjątkowo, w okolicznościach rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych lub obowiązujących przepisów prawa (wyr. SN z 6 kwietnia 2006 roku, III PK 12/06, OSNP 2007, Nr 7–8, poz. 90, teza pierwsza). Ujawnione natomiast w niniejszej sprawie okoliczności - jak słusznie uznał Sąd Rejonowy - nie stanowią podstawy dostatecznie uzasadniającej skorzystanie z przedmiotowej regulacji prawnej o charakterze wyjątkowym.
Przede wszystkim, zdaniem Sądu Okręgowego, ochrona szczególna działacza związkowego nie ma charakteru bezwzględnego.(vide: wyrok Sadu najwyższego z dnia 14.05.2017r.II PK 217/13, wyrok SN z dnia 19.04.2017r. I PK 221/16, wyrok SN z dnia 13.10.2016r. II PK 214/15)
Zdaniem Sądu Okręgowego , powód, żądając uznania za bezskuteczne wypowiedzenia stosunku pracy ,a w razie upływu terminu wypowiedzenia – o przywrócenia do pracy , nie nadużył ochrony związkowej. Nadużyciem byłoby, gdyby powód wiedząc , że zostanie z nim rozwiązana umowa o pracę i tuż przed formalnym wręczeniem wypowiedzenia, został członkiem związków zawodowych.Tak też w wyroku z dnia 22 grudnia 1998 roku (I PKN 509/98,(...)2000, Nr 4, poz. 133)Sąd Najwyższy wskazał, że pozostaje w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa wybór pracownika do zarządu lub komisji rewizyjnej zakładowej organizacji związkowej wyłącznie w celu obrony przed dokonanym już wypowiedzeniem umowy o pracę (art. 8 KP). Z kolei wwyroku z dnia 27 lutego 1997 roku( I PKN 17/97, opubl: OSN Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych rok 1997, Nr 21, poz. 416) Sąd Najwyższy podniósł, że utworzenie związku zawodowego w celu uzyskania szczególnej ochrony trwałości stosunku pracy przez pracowników, którzy wskutek restrukturyzacji pracodawcy otrzymali wypowiedzenie umów o pracę jest nadużyciem wolności związkowej i prowadzi do oceny, że roszczenie pracownika żądającego przywrócenia do pracy, który w ten sposób uzyskał szczególną ochronę z art. 32 ustawy o związkach zawodowych, jako sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa nie podlega ochronie. Oznacza to, że np. wybór pracownika do pełnienia funkcji związkowej, nawet w okresie biegnącego wypowiedzenia umowy o pracę, nie przesądza sam przez się o sprzeczności z zasadami współżycia społecznego lub społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa jego żądania przywrócenia do pracy, w przypadku naruszenia przez pracodawcę art. 32 ustawy o związkach zawodowych . Sprzeczność taka wystąpi bowiem dopiero wówczas, gdy, z okoliczności podjęcia takich działań, wynika jasno, że ich głównym celem, nie jest ochrona interesu zbiorowego pracowników, lecz ochrona indywidualnego interesu chronionej w ten sposób osoby. Uznać zatem należy, iż w sytuacji powoda nie zaistniała sytuacja, która mogłaby świadczyć o poszukiwania ochrony, poprzez przynależność do związków zawodowych, przed zwolnieniem z pracy. A podjęcie takich tylko działań mogłoby zostać ocenione nagannie. Natomiast w niniejszej sprawie powód był objęty ochroną stosunku pracy od dnia 21 maja 2016r. , będąc członkiem(...) Organizacji Związku Zawodowego (...)i na mocy uchwały nr 325/2015 został wskazany jako przedstawiciel Związku zawodowego wZespole Szkół i (...)wZ..
Ponadto bezsprzecznym jest, iż pozwany przed złożonym oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy o pracę nie zwrócił się do związków zawodowych o wyrażenie zgody na takie rozwiązanie stosunku pracy. W orzecznictwie zaś podkreśla się, że na wskazaną normę prawną, nie może powoływać się strona stosunku pracy, która lekceważy i narusza zasady współżycia społecznego (wyr. SN z 6 marca 1998 roku, I PKN 552/97, OSNP 1999, Nr 4, poz. 124; wyr. SN z 8 czerwca 1999 roku, I PKN 96/99, OSNP 2000, Nr 16, poz. 615). Nie może zatem pozwany powoływać się na wskazaną klauzulę generalną, skoro sam nie postępuje zgodnie z zasadami współżycia społecznego i w sposób bezprawny lekceważy normy prawne gwarantujące pracownikowi ochronę jego stosunku pracy przed rozwiązaniem. W tych okolicznościach nie było możliwe zastosowanie przez Sąd Rejonowy – zgodnie z żądaniem odwołującego – wskazanej regulacji prawnej i oddalenie powództwa w oparciu o klauzulę generalną zasad współżycia społecznego.
Prawidłowo, Sąd I Instancji ustalił , że strona pozwana pozbawiła powoda zatrudnienia, nie licząc się jednak z ochroną szczególną jego stosunku pracy. Decyzja ta była formalnie bezprawna i podjęta arbitralnie, skoro, co także – Sąd I instancji prawidłowo ustalił i logicznie implikował – w przypadkuA. C. (1), do rozwiązania nie doszło, właśnie, ze względu na ochronę trwałości stosunku pracy. Powodowi przysługiwała taka sama ochrona i pracodawca nie miał prawa objąć tego pracownika wypowiedzeniem i rozwiązaniem stosunku pracy, samowolnie określając, w jakich przypadkach ochronę respektuje, a w jakich nie. Skoro nie doszło do likwidacji pracodawcy w rozumieniuart. 411kp– to ochrona szczególna nie była uchylona i bezwzględnie obowiązywała. Likwidacja zakładu pracy (pracodawcy), w rozumieniu tego przepisu, nie nastąpiła – pracodawcą powoda był, bowiem, Zespół Szkół – w rozumieniuart. 3 kp, i jako, właśnie, pracodawca, posiadający legitymację bierną, występował w procesie. Przepis dotyczy, zaś, całkowitej i faktycznej likwidacji pracodawcy, jako całości, kiedy, z przyczyn obiektywnych, nie ma możliwości kontynuowania zatrudnienia kogokolwiek.
Sąd zważył, iż , w przypadku powoda, doszło do sytuacji rozwiązania umowy o pracę z działaczem związkowym, podlegającym ochronie na podstawieart. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych(Dz. U. z 2015 roku, poz. 1881).
Ochrona przewidziana w art. 32 ustawy o związkach zawodowych, dotyczy wszelkich, wymienionych, w tym przepisie, okoliczności, związanych ze stosunkiem pracy działacza związkowego. Zatem pracodawca, bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej, nie może rozwiązać z pracownikiem umowy o pracę, nie tylko za wypowiedzeniem, ale również bez wypowiedzenia z winy pracownika, z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych.
W związku z powyższym Sąd uznał, iż doszło do formalnego naruszenia ochrony, jednak uwzględnienie roszczenia o przywrócenie powoda do pracy jest obecnie niemożliwe. Jednostka, w której powód świadczył pracę i w której miał zapewnione pensum nie istnieje. Uwzględnienie roszczenia sformułowanego w pozwie stałoby w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym. Jednakże rozwiązanie przez pracodawcę stosunku pracy zT. J.obarczone jest wadą formalną w postaci braku zgody na dokonanie tej czynności ze strony odpowiedniej organizacji związkowej. Dlatego też na podstawie , prawidłowo zastosowanej, dyspozycjiart. 4771k.p.c.Sąd, uznając za niemożliwe do wykonania roszczenie powoda o przywrócenie go do pracy, zasądził na jego rzecz odszkodowanie zgodnie z normą zawartą wart. 45 §1w zw. z§ 2 k.p.iart. 471kp.
Sąd Okręgowy, uzupełniając materiał dowodowy , zgromadzony w sprawie, stanowiący podstawę orzeczenia Sądu I instancji , postanowieniem z dnia 8 grudnia 2017r., zobowiązał pozwanego, za pośrednictwem pełnomocnika, do złożenia, informacji , czy ,w dacie wypowiedzenia powodowi , umowy o pracę, u pozwanego, byli zatrudnieni nauczyciele wychowania fizycznego, jeśli tak, to od kiedy, na jakiej podstawie prawnej, i w jakim wymiarze czasu pracy, czy nadal są zatrudnieni , jeśli nie - kiedy ustało zatrudnienie i na jakiej podstawie prawnej , a ponadto - zobowiązać do złożenia akt osobowych [ nauczycieli wychowania fizycznego ] oraz zobowiązał do złożenia akt osobowych :B. S.iŻ. S..
Pozwany wykonał zobowiązanie, i , Sąd Okręgowy, analizując akta osobowe , załączone do akt sprawy, oprócz akt osobowych :B. S.iŻ. S., akta osobowe nauczycieli wychowania fizycznego:S. S.,A. J.,A. C. (1), uznał, że nie mają wpływu na zasadność obu apelacji.
Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej interpretacji, wskazanych norm prawnych, a poczynione ustalenia i wysnute wnioski, są w pełni poprawne, logiczne i spójne. Z tych też względów brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Sąd drugiej instancji zważył, więc, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, w świetle uzupełnionego materiału dowodowego, było zasadne.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił obie apelacje.
Na podstawieart. 100 k.p.c, uznając obie apelacje na bezzasadne, Sąd zniósł wzajemnie koszty postępowania za II instancję. Sąd miał na uwadze, w aspekcie – różnej wartości przedmiotu zaskarżenia, przedstawionej przez apelujących - treść kwestionowanego , zaskarżonego, przez obie strony, orzeczenia, oraz fakt, że pełnomocnicy obu stron, podnieśli w apelacjach, co do zasady, argumenty, związane z naruszeniem, ich zdaniem , tych samych przepisów.
Przewodnicząca Sędziowie