Sąd Rejonowy w Świdnicy
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV P 58/18
Data wyroku: 2018-09-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisława Gawlik, Magdalena Piątkowska, Barbara Laprus-Marcuta
Teza: Zdaniem sądu taki pogląd należy uznać za zbyt daleko idący i niezasadny. Po pierwsze wskazać należy, iż ustawa z dnia 11 października 2013r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy pozbawiła mocy prawnej w/w ustawę bez przepisów przejściowych pozwalających zachować jej moc dla umów trwających w dacie utraty mocy, a zatem umowa z dnia 1 czerwca 2018r. stała się drugą umową na czas określony podlegającą regulacjom obowiązującego wówczas  art. 251 kp.

Sygn. akt IV P 58/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 września 2018 roku
Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie :
Przewodniczący : SSR Magdalena Piątkowska
Ławnicy: Stanisława Gawlik, Barbara Laprus - Marcuta
Protokolant : Karolina Nowicka
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2018 roku wŚ.
sprawy z powództwaM. W. (1)
przeciwkoPrzedsiębiorstwu (...)Zakładowi Opieki Zdrowotnej(...)Sp z o.o. wŚ.
o przywrócenie do pracy

I
powództwo oddala;

II
zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE
PowódkaM. W. (2)wniosła pozew przeciwkoPrzedsiębiorstwu (...)wŚ.domagając się przywrócenia do pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, iż została u strony pozwanej zatrudniona na okres próbny, a następnie dwukrotnie na czas określony bez przerwy do 31 maja 2018r. Świadczyła pracę w charakterze pracownika gospodarczego. W dniu 23 maja 2018r. powódka złożyła u pracodawcy pismo wskazując, iż po 31 maja 2018r. nadal będzie pracować albowiem strony łączy umowa na czas nieokreślony. Pracodawca z dniem 24.05.18r. zwolnił powódkę z obowiązku świadczenia pracy do dnia 31.05.2018r. po wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego i dni wolnych, a 1.06.2018r., gdy stawiła się do pracy, wręczył jej świadectwo pracy wskazujące, iż umowa rozwiązała się z upływem okresu, na który była zawarta, tj. z dniem 31 maja 2018r. Zdaniem powódki jej umowa o pracę nie wygasła albowiem podlegała regulacjomustawy z dnia 1 lipca 2009 roku o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców. ( DZ U z dnia 7 sierpnia 2009 r. ) , którą to regulację powódka w pozwie przedstawiła.
W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i obciążenie powódki kosztami procesu. Przyznano okoliczności związane z przebiegiem zatrudnienia powódki i wskazano na fakt, iż umowa z dnia 1.06.2013r. była drugą umową zawartą z powódką na czas określony, a pracodawca nie miał nigdy statusu przedsiębiorcy w przejściowych trudnościach finansowych.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PowódkaM. W. (2)zatrudniona była u strony pozwanej nieprzerwanie od 1 marca 2011r. Pierwsza umowa zawarta została na okres próbny do 31 maja 2011r. Następnie strony dwukrotnie zawierały umowę na czas określony: od 1.06.2011r. do 31 maja 2013r. i od 1.06.2013r. do 31 maja 2018r. Powódka świadczyła pracę w charakterze pracownika gospodarczego. Stosunek pracy ustał z upływem czasu , na który umowa była zawarta, tj. z dniem 31 maja 2018r. , wobec czego wydano powódce świadectwo pracy w dniu 1.06.2018r.
Dowód:
umowy o pracę, świadectwo pracy- akta osobowe w załączeniu
Strona pozwana nigdy nie obiecywała ani nie dawała podstaw do uznania, iż z powódką zostanie zawarta umowa na czas nieokreślony. Nigdy też pracodawca nie spełniał przesłanek uznania go za niewypłacalnego w rozumieniuustawy z dnia 1 lipca 2009 roku o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców.
Dowód :
zeznania stron e- protokół k. 53
Przy tak ustalonym stanie faktycznym, który w zasadzie nie był sporny, sąd zważył:
Powództwo podlegało oddaleniu.
Powódka swoje roszczenie wywodziła zustawy z dnia 1 lipca 2009 roku o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców. ( DZ U z dnia 7 sierpnia 2009 r. ) wskazując, iż jej zdaniem pracodawca był podmiotem wymienionym w art.3 ust.2 powołanej ustawy, a zatem w stosunku do łączących strony umów stosuje się art. 13 ust 1 i 2 ustawy, zgodnie z którym okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony między tymi samymi stronami stosunku pracy, nie może przekraczać 24 miesięcy.Za kolejną umowę na czas określony, w rozumieniu ust. 1, uważa się umowę zawartą przed upływem 3 miesięcy od rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniej umowy zawartej na czas określony. Powódka wywodziła z tego, iż umowa z dnia 1.06.2013r. była w skutkach równoznaczna z umową na czas nieokreślony.
Zdaniem sądu taki pogląd należy uznać za zbyt daleko idący i niezasadny. Po pierwsze wskazać należy, iż ustawa z dnia 11 października 2013r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy pozbawiła mocy prawnej w/w ustawę bez przepisów przejściowych pozwalających zachować jej moc dla umów trwających w dacie utraty mocy, a zatem umowa z dnia 1 czerwca 2018r. stała się drugą umową na czas określony podlegającą regulacjom obowiązującego wówczasart. 251kp. A zatem dopiero kolejna umowa dałaby podstawy aby przyjąć dla niej skutki umowy na czas nieokreślony.
Ponadto, zdaniem sądu, strona pozwana nie była pracodawcą spełniającym przesłanki do uznania , iż znajduje się w przejściowych trudnościach finansowych, a zatem nie znalazła do niego zastosowania cała ustawa, w tym art. 35. Uznać zatem należy, iż do przedsiębiorców z art. 3 ust2 nie wyłączono stosowaniaart. 251kp, skoro odniesiono do nich nie całą ustawę, a tylko poszczególne artykuły, w tym art. 13, który m.in. definiuje kolejną umowę na czas określony ( co do art. 3 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 1/07/2009 sąd nie odniósł się w pisemnym uzasadnieniu albowiem omówiony on został w uzasadnieniu ustnym jedynie na skutek tego, iż w mowie końcowej przewodniczący przesłyszał się, że go powołano i chciał się do tego odnieść).
Skoro zatem umowa rozwiązała się z upływem czasu, na który została zawarta, nie było podstaw do zastosowania przepisów o niezgodnym z prawem rozwiązaniu umowy zawartej na czas nieokreślony i o przywróceniu powódki do pracy, wobec czego powództwo oddalono.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98kpcw związku z par 9 ust 1 pkt 1 rozporządzenia MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI z dnia 22 października 2015 r.w sprawie opłat za czynności radców prawnych.(Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r.)