Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1357/17
Data wyroku: 2017-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Weksel własny
Podstawa prawna: art. 6 kc

Sygn. akt III Ca 1357/17

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 5 lutego 2015 rokuG. Ł.wniósł o zasądzenie na swoją rzecz odT. M.kwoty 26.000 Zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 marca 2012 roku do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.  W uzasadnieniu pozwu podano, że w dniu 20 grudnia 2011 roku pozwany wystawił na zlecenie powoda weksel własny bez protestu na kwotę 26.000 Zł płatną 15 marca 2012 roku wŁ., którego posiadaczem jest powód. Pozwany nie wykupił weksla w terminie ani po wezwaniu go do wykupu.
Nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 18 lutego 2015 roku wydanym pod sygnaturą akt I Nc 111/15 Sąd uwzględnił żądanie pozwu w całości.
W dniu 12 marca 2015 rokuT. M.zaskarżył powyższy nakaz zapłaty w postepowaniu nakazowym sygn. akt I Nc 111/15 w całości wnosząc o uchylenie nakazu zapłaty, oddalenie powództwa, wstrzymanie wykonania nakazu zapłaty oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany podniósł zarzut wygaśnięcia zobowiązania wynikającego z weksla z uwagi na fakt, iż pozwany w dniu 7 lutego 2013 roku wpłacił powodowi kwotę 10.000 zł tytułem zwrotu pożyczki, której weksel był zabezpieczeniem, na dowód czego pozwany załączył oświadczenie z dnia 17 lutego 2013 roku opatrzone podpisemJ. Ł..
W piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2015 roku pełnomocnik powoda popierał żądanie pozwu w całości wskazując, że dokument dotyczący zapłaty kwoty 10.000 zł, na który powołuje się pozwany nie jest związany z zobowiązaniem wynikającym z zabezpieczenia wekslowego. Pełnomocnik zaprzeczył jakoby pozwany spełnił roszczenie zabezpieczone wekslem w jakiejkolwiek części.
W piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2016 roku pozwany podtrzymał twierdzenie, że roszczenie powoda zabezpieczone przedmiotowym wekslem wygasło na skutek zwrotu kwoty udzielonej przez powoda pożyczki, dodatkowo wskazując, że weksel własny wystawiony w dniu 20 listopada 2011 roku został podarty przez pozwanego w obecności powoda co w ocenie pozwanego oznacza, że pozwany spełnił w całości zobowiązanie wynikające z zadłużenia wobec powoda.
Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 roku po wywołaniu sprawy stawił się pełnomocnik powoda oraz pełnomocnik pozwanego. Powód i pozwany nie stawili się. Pełnomocnik pozwanego okazał zaświadczenie od lekarza specjalisty chorób wewnętrznych , z którego wynikała niezdolność pozwanego do pracy w dniach od 27 stycznia 2016 roku do dnia 6 lutego 2017 roku i wniósł o odroczenie rozprawy oraz o oddalenie powództwa oświadczając, że jest posiadaniu dokumentów dotyczących spłaty zobowiązań wynikających z weksli będących przedmiotem niniejszej sprawy.
Na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 roku bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, pełnomocnik pozwanego wnosił o oddalenie powództwa wskazując, że suma z weksla została spłacona, na dowód czego złożył do akt oświadczenie powoda z dnia 8 marca 2015 roku oraz pokwitowanie z dnia 10 marca 2015 roku. Jako ewentualny podnosił zarzut potrącenia w związku z faktem, że spłacona kwota 30.000 zł, dotyczyła weksla objętego pozwem w niniejszej sprawie.
Powód ani jego pełnomocnik nie stawili się na terminie rozprawy.
Wyrokiem z dnia 10 maja 2017r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi uchylił nakaz zapłaty z dnia 18 lutego 2015r. wydany w sprawie sygn. akt  I Nc 111/15 w całości oraz oddalił powództwo.
Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł powód.
Skarżący zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu:
1.naruszenie prawa procesowegoart. 380 k.p.c.w zw. zart. 225 k.p.c.poprzez niepodjęcie ponownie postępowania po jego zamknięciu pomimo ujawnienia okoliczności budzących poważne wątpliwości;
2.naruszenie prawa procesowego – przepisuart. 380 k.p.c.w zw. z art./ 493§1 k.p.c.poprzez przyjęcie twierdzeń i dowodów przedstawionych przez pozwanego na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017r.;
3.naruszenie prawa procesowego – przepisu ary. 233k.p.c.poprzez brak analizy twierdzeń pozwanego, co do zapłaty powodowi dochodzonej pozwem kwoty w oparciu o oświadczenie o zapłacie z dnia 16 stycznia 2013r. załączonego do pisma pozwanego z dnia 1 lutego 2016r.
W konkluzji skarżący wniósł o:
1.zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie o utrzymaniu w mocy nakazu zapłaty wydanego w sprawie INc 111/15 w całości;
2.zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych.
Na rozprawie przed Sądem Okręgowym Łodzi w dniu 14 listopada 2017r. pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Wbrew zarzutom skarżącego podniesionym apelacji, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w spawie materiale dowodowym, ocenionym bez przekroczenia granic swobodnej ocen dowodów, wyznaczonej dyspozycjąart. 233 § 1 k.p.c.
Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez Sąd I instancji, Sąd Okręgowy przyjmuje za własne, bez konieczności ponownego ich przytaczania.
Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest swobodna, lecz na pewno niedowolna, Sąd I instancji wskazał dowody, na których oparł ustalenia stanu faktycznego. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego, czy też logicznego rozumowania.
W szczególności, nie znajduje żadnego uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sad I instancji 380k.p.c.W zw. zart. 225 k.p.c.
Stosownie doart. 316 § 1 k.p.c., po zamknięciu rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy.
W rozpoznawanej sprawie na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017r. bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, Sąd I instancji przeprowadził dowód z przesłuchania stron, ograniczając go do przesłuchania pozwanego, bowiem powód pomimo prawidłowego wezwania nie stawił się na termin rozprawy. Na terminie rozprawy nie był także obecny pełnomocnik powoda. Sąd I instancji oprócz dowodu z przesłuchania stron na terminie rozprawy dopuścił także dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sygn. akt IC 538/15.
W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji w sposób prawidłowy pominął pismo procesowe pełnomocnika powoda z dnia 9 maja 2017 roku, bowiem zostało ono złożone już po zamknięciu rozprawy. Pełnomocnik powoda miał możliwość zajęcia stanowiska w sprawie o treści odpowiadającej treści złożonego w dniu 9 maja 2017 roku pisma procesowego, w tym prawo do zgłoszenia wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na terminie rozprawy w dniu 26 kwietnia 2017 roku. Pełnomocnik powoda nie stawił się na powyższy termin mimo, że pełnomocnik pozwanego na poprzednim terminie rozprawy w dniu 30 stycznia 2017 roku oświadczył, iż jest w posiadaniu dokumentów dotyczących spłaty zobowiązań wynikających z weksla będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Mając taką informację, mimo to pełnomocnik powoda nie stawił się na termin rozprawy w dniu 26 kwietnia 2017 roku, nie usprawiedliwił swej nieobecności, nie wnosił o odroczenie rozprawy, na terminie rozprawy nie stawił się także powód.
Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisuart. 380 k.p.c.w zw. zart. 493§ 1 k.p.c.
Zgodzić należy się w pełni z Sądem I instancji, że pozwany dowodem ze swojego przesłuchania oraz dowodem w postaci załączonych do akt dokumentów wykazał, iż kwota pożyczki udzielonej pozwanemu w 2011 roku przez powoda została w całości spłacona, w tym również kwota widniejąca na wekslu wystawionym w dniu 20 listopada 2011 roku na kwotę 26.000zł. Jak wynika z przeprowadzonych dowodów, w dniu 16 stycznia 2013 roku pozwany przekazał powodowi w jego siedzibie przyulicy (...)wŁ.kwotę 30.000 zł na dowód, czego pozwany sporządził oświadczenie o wpłaceniu powyższej kwoty, które zostało podpisane przez powoda. Zgodnie z porozumieniem między stronami kwota 30.000 zł została zaliczona przez powoda na poczet weksla wystawionego w dniu 20 listopada 2011 roku na kwotę 26.000 zł. Pozwany w sposób szczegółowy wyjaśnił, jaką kwotę pożyczył od pozwanego, na jaki cel, kiedy i gdzie dokonywał zwrotu rat pożyczki. Rację ma Sąd I instancji, że zeznania pozwanego są spójne i logiczne oraz korespondują z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. W tym stanie rzeczy brak było podstaw, by odmówić wiary zeznaniom pozwanego. Wiarygodności zeznań pozwanego nie podważył i nie starał się nawet podważyć sam powód, który reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie był w ogóle zainteresowany wynikiem postępowania. Powód nie stawił się na żaden z terminów rozprawy w celu złożenia zeznań w sprawie, przedstawienia swojego stanowiska, ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych przez pozwanego, w tym zarzutu dotyczącego spłacenia całej pożyczonej od powoda kwoty. Nadto, jak wynika z oświadczenia pełnomocnika powoda złożonego na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 roku, pełnomocnik powoda nie miał kontaktu z powodem od dłuższego czasu i nie był w stanie wyjaśnić przyczyn jego niestawiennictwa na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 roku. Ani powód ani też jego pełnomocnik nie stawili się także na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017r., bezpośrednio poprzedzającej wydanie zaskarżonego wyroku.
Mając na wadze powyższe Sad Okręgowy oddalił apelację, jako bezzasadną na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 k.p.c.w zw. z §2 ust. 3 i § 10 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U.Poz.1800, ze zm. Dz. U. Z 2016r. poz.1668).