Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 3/18
Data wyroku: 2018-02-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Ziółkowski, Robert Rafał Kwieciński –spr., Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 3/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 lutego 2018 r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Robert Rafał Kwieciński –spr.
Sędziowie: SO Agata Wilczewska
SO Marek Ziółkowski
Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Sobieraj
przy udziale Jacka Górskiego prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu: 9 lutego 2018 roku
sprawyŁ. B.
oskarżonego zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 20 listopada 2017 roku sygn. akt II K 1418/16

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

II
Zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w wysokości 50 złotych oraz opłatę za to postępowanie w kwocie 300 złotych.

     Agata Wilczewska Robert Rafał Kwieciński Marek Ziółkowski

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2017 r. Sąd Rejonowy w Koninie, w sprawie o sygn. akt II K 1418/16 oskarżonegoŁ. B.uznał za winnego tego, że w nieustalonym dniu w okresie od końca marca do początku czerwca 2010 r., wK.działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił ustalonej osobie co najmniej 5 gram marihuany, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat, po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne oraz przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. przestępstwa zart. 59 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za czyn ten na podstawie art. 59 ust. 3 cyt. Ustawy w zw. zart. 33 § 1 i 3 kkwymierzył mu karę grzywny w ilości 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł.
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary grzywny Sąd zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania w dniu 18.10.2016r. uznając karę grzywny za wykonaną w liczbie 2 stawek.
Nadto na podstawieart. 45 § 1 kkorzekł od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa przepadek osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 150 zł.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoŁ. B., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj.

a
art. 7 k.p.k.poprzez dowolną, wybiórczą i jednostronną ocenę materiału dowodowego skutkującą przyjęciem, iż zeznania świadkaA. K.są spójne, konsekwentne i logiczne, a także wiarygodne w części obciążającej oskarżonegoŁ. B., w sytuacji, gdy ocena dowodów, których źródłem są tzw. mały świadek koronny, winna generować obowiązek bardzo wnikliwej oceny takiego dowodu, oraz obowiązek maksymalnej weryfikacji wypowiedzi osoby przesłuchiwanej w każdy możliwy i prawnie dopuszczalny sposób, czemu wobec niezweryfikowania z pozostałym materiałem dowodowym Sąd meriti uchybił,

b
art. 410 kpkpoprzez oparcie rozstrzygnięcia na części materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej i nie wzięcie pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego i czynieniu ustaleń faktycznych wyjaśnień oskarżonegoŁ. B..

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Apelacja obrońcy oskarżonegoŁ. B.okazała się bezzasadna.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacji Sąd Okręgowy pragnie zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów.
Analiza dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424 § 1 i 2 k.p.k., co pozwala w pełni na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.
Zauważyć należy, iż podnoszony przez obrońcę oskarżonego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, noszący nazwę „błędu dowolności”, zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem jest tylko wtedy słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada logice prawidłowego rozumowania.
Błąd taki może być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 k.p.k.), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd.
Przeprowadzając kontrolę instancyjną przedmiotowej sprawy należało stwierdzić, że Sąd Rejonowy w sposób rzetelny i kompetentny rozważył zebrany materiał dowodowy, a stanowisko swoje wszechstronnie i wyczerpująco uzasadnił. Ustalenia faktyczne dokonane przez sąd I instancji mieszczą się w ramach swobodnej oceny dowodów i pozostają pod ochronąart. 7 k.p.k.
Wbrew temu, co podnosi apelujący, zdaniem sądu odwoławczego, sąd I instancji przeprowadził prawidłową analizę zebranego materiał dowodowego oraz jasno i konkretnie wskazał podstawy dowodowe dokonanych ustaleń faktycznych, a także wskazał w sposób przekonywujący, dlaczego i w jakim zakresie dał wiarę poszczególnym dowodom, a dlaczego odmówił wiary innym. Co więcej, jest to ocena wszechstronna i zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Przystępując do analizy zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonegoŁ. B.należy stwierdzić , iż wbrew jej twierdzeniom Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zeznań świadkaA. K..
Przede wszystkim wbrew również twierdzeniom obrońcy oskarżonego nie można upatrywać się niespójności i braku logiki w zeznaniach świadkaA. K.. Co prawda faktycznie świadek ten nie potrafił wskazać kiedy, gdzie i w jakich okolicznościach dochodziło do transakcji z oskarżonymŁ. B., jednak mając na uwadze znaczny upływ czasu od przedmiotowych transakcji a także ilość transakcji z innymi podmiotami w jakich brał udział świadekK.znajduje to pełne wytłumaczenie, a wręcz potwierdza wiarygodność tych relacji. Zauważyć należy, jak słusznie podkreślał również Sąd I instancji, że świadek ten w swoich zeznaniach ujawniał szereg innych osób, z którymi współpracował w obrocie środkami odurzającymi i to w znacznie większych ilościach, co rodzi przekonanie, iż nie miał on żadnych powodów, dla których bezpodstawnie miałby obciążać oskarżonegoŁ. B.i to o ilości narkotyków, które w aspekcie ogólnej działalności świadkaA. K.uznać należy za niewielkie, błahe i nie mające żadnego znaczenia dla sytuacji procesowej tego świadka.
Zatem uznać należy, iż zeznawał on w sposób obiektywny, nie próbując dodatkowo obciążać oskarżonegoŁ. B.. Zeznania te nie były, zdaniem Sądu odwoławczego, tendencyjne i nastawione na pomówienie oskarżonego. Mając na uwadze, co już wcześniej wskazano, skalę procederu narkotykowego w jakim brał udział świadekA. K.to uznać należy, że gdyby chciał on bezpodstawnie pomówić, obciążyć oskarżonegoŁ. B.to mógłby przedstawić okoliczności w znacznie szerszym zakresie. Czyni to jego zeznania jeszcze bardziej wiarygodnymi i szczerymi.
Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd meriti zeznania świadka poddał wnikliwej analizie, co nie pozwoliło na danie przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonegoŁ. B.. Jak słusznie uznał, bowiem Sąd Rejonowy wyjaśnienia te stanowią linię obrony stworzoną na użytek przedmiotowego postępowania, a mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej.
W ocenie Sądu Okręgowego analiza treści zapadłego rozstrzygnięcia w kontekście jego pisemnych motywów oraz dowodów zgromadzonych w sprawie i ujawnionych na rozprawie wskazuje, iż zaskarżony wyrok, wbrew treści zarzutów zawartych w apelacji, wszystkie powyższe kryteria spełnia, a tym samym pozostaje pod ochroną reguły zawartej w treściart. 7 k.p.k.
W przedmiotowej sprawie Sąd orzekający ocenił materiał dowodowy z uwzględnieniem zasady obiektywizmu, domniemania niewinności i swobodnej oceny dowodów, a w oparciu tę ocenę poczynił jednoznaczne, niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne.
Mając na względzie powyższe rozważania, a także nie znajdując innych podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku na podstawieart. 437§1 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu tego orzeczenia w mocy.
Orzeczenie o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze zawarte w punkcie 2 wyroku znajdują uzasadnienie w przepisachart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.iart. 636§1 k.p.k.., a takżeart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych.
Agata Wilczewska Robert Rafał Kwieciński Marek Ziółkowski