Sąd Rejonowy w Kaliszu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 3275/18
Data wyroku: 2018-10-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Włodarek

Sygn. akt I C 3275/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 października 2018r.
Sąd Rejonowy w Kaliszu w I Wydziale Cywilnym, w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Włodarek
Protokolant: sekr. sąd. Anna Dulas
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018r. wK.
sprawy z powództwa(...) W.–Zarządu (...)wW.z/s wW.(NIP(...))
przeciwko pozwanejR. M.(PESEL (...))
o zapłatę

1
oddala powództwo w całości,

2
zasądza od powoda(...) W.–Zarządu (...)wW.z/s wW.na rzecz pozwanejR. M.kwotę 107,00zł (sto siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 90,00zł (dziewięćdziesiąt złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt I C 3275/18

UZASADNIENIE
W dniu 2 lipca 2018r. powód(...) W.–Zarząd (...)wW.skierował do tut. Sądu żądanie zasądzenia od pozwanejR. M.kwoty 84,20zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 20 czerwca 2017r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż pozwana korzystała z usług przewozowych świadczonych przez powoda i nie posiadała odpowiedniego dokumentu przewozu.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 19 lipca 2018r. w sprawie o sygn. akt I Nc 2504/18 uwzględniono w całości roszczenia powództwa i rozstrzygnięto o kosztach postępowania.
Pozwana wniosła sprzeciw od opisanego wyżej orzeczenia.
Pozwana zaskarżała opisany wyżej nakaz w części, co do kwoty 79,80zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty oraz co do zasądzonych kosztów sądowych w całości.
Pozwana wniosła o oddalenie powództwa w części, co do kwoty 79,80zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty oraz co do zasądzonych kosztów sądowych w całości oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu tego pisma procesowego pozwana podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego, tj.art. 233 § 1 kpcoraz prawa materialnego, tj.art. 75 § 1 i art. 77 § 1 ustawy prawo przewozowe, w tym zarzut przedawnienia.
W replice powód oraz w duplice pozwana podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska procesowe.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 4 czerwca 2017r. pozwanaR. M.korzystała z usług przewozowych świadczonych przez powoda(...) W.–Zarząd (...)wW..
Pozwana w czasie kontroli nie posiadała odpowiedniego dokumentu przewozu.
W tej samej dacie powód wezwał pozwaną do zapłaty należności za przewóz w wysokości 4,40zł i opłaty dodatkowej w wysokości 266,00zł, tj. łącznie o kwotę 270,40zł.
Termin płatności należności powód oznaczył na 14 dni od daty wystawienia wezwania, tj. do dnia 18 czerwca 2017r., jednocześnie zastrzegł, iż w przypadku uregulowania należności w ciągu 7 dni, tj. do dnia 11 czerwca 2017r. opłata dodatkowa ulega obniżeniu i wraz z należnością za przewóz wynosi 190,60zł.
Zgodnie z regulaminem przewoźnika dotyczącym ustalania opłat dodatkowych i innych opłat, opłata dodatkowa za przejazd bez odpowiedniego dokumentu przewozu – stanowi 38 krotność ceny biletu jednorazowego przesiadkowego normalnego, obowiązującego w strefie 1 i 2, tj. kwotę 266,00zł. Dokument ten przewiduje również, iż opłata dodatkowa może ulec zmniejszeniu o 30% pod warunkiem uregulowania jej nie później niż w terminie 7 dni od daty wystawienia wezwania. Należność przewozowa nie podlega pomniejszeniu.
W dniu 5 czerwca 2017r. pozwana dokonała na rzecz powoda wpłaty pieniężnej w wysokości 186,20zł z tytułu opłaty dodatkowej, a w dniu 20 sierpnia 2018r. opłaty za przewóz w wysokości 4,40zł wraz z odsetkami.
(wezwanie do zapłaty k. 6, ceny i rodzaje biletów k. 23-27, potwierdzenie transakcji k. 28, 29-30, informacja dla pasażera k. 40)
Sąd Rejonowy zważył, co następuje.
Powództwo podlega oddaleniu w całości w zaskarżonej części.
Pozwana skutecznie podniosła zarzut przedawnienia.
Przepisy o przedawnieniu mają charakter stabilizujący stosunki prawne i gwarantują ich pewność, dopuszczenie bowiem możliwości realizowania roszczeń bez jakiegokolwiek ograniczenia w czasie prowadziłoby do sytuacji, w której strony pozostawałyby przez dziesiątki lat w niepewności co do swej sytuacji prawnej (por. wyrok. s. apel. w Katowicach z dnia 14 lutego 2013r. w sprawie o sygn. akt I ACa 1007/12, opubl. LEX nr 1289406).
Terminem przedawnienia jest to taki termin, który ogranicza pod względem czasowym dochodzenie roszczenia majątkowego, a skutkiem jego bezskutecznego upływu nie jest wygaśnięcie roszczenia, lecz niemożność jego dochodzenia (por. wyrok s. apel. w Warszawie z dnia 13 września 2012r. w sprawie o sygn. akt I ACa 120/12, opubl. LEX nr 1281086).
Na podstawieart. 118 kcjeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.
Stosownie do treściart. 77 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. prawo przewozowe(Dz. U. 2017.1983 – j.t. ze zm.) z zastrzeżeniemust. 2 orazart. 78roszczenia dochodzone na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przedawniają się z upływem roku.
W związku z powyższym, mając na względzie termin wymagalności roszczenia, tj. dzień 18 czerwca 2017r., należy jednoznacznie stwierdzić, iż roszczenie pieniężne wynikające z tytułu opłaty przewozowej i opłaty dodatkowej za przewóz uległo przedawnieniu w dniu 18 czerwca 2018r., tj. przed datą skierowania przez powoda sprawy na drogę postępowania sądowego, co nastąpiło w dniu 2 lipca 2018r.
Niezależnie od powyższego obowiązkiem powoda było przytoczenie okoliczności faktycznych, z których wywodzi roszczenie (art. 187 § 1 pkt 2 kpc) i wskazanie na dowody, których przeprowadzenie potwierdzi zasadność jego twierdzeń o faktach (art. 232 kpciart. 6 kc). Zgodnie z zasadami procesu cywilnego ciężar gromadzenia materiału dowodowego spoczywa na stronach (art. 232 kpc.,art. 3 kpc,art. 6 kc). Jego istota sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Skutkiem braku wykazania przez stronę prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest tylko to, że twierdzenia takie zasadniczo nie będą mogły leżeć u podstaw sądowego rozstrzygnięcia. Strona, która nie udowodni przytoczonych twierdzeń, utraci korzyści, jakie uzyskałaby aktywnym działaniem (por. wyrok s. apel wB.z dnia 28sierpnia 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 286/14, opubl. LEX nr 1511625).
Należy bowiem zwrócić uwagę, że sądy cywilne orzekają w granicach określonego przez stronę powodową żądania (art. 187 § 1 pkt 1 kpc), a elementem uzupełniającym owo żądanie są okoliczności faktyczne je uzasadniające (art. 187 § 1 pkt 2 kpc).
Zaniechanie polegające na braku dołączenia dowodów na poparcie przytaczanych okoliczności daje asumpt do uznania, iż przytoczone okoliczności budzą uzasadnione wątpliwości, w szczególności w zakresie dochodzonych od pozwanego należności ubocznych związanych z udzieloną pożyczką, w tym podstawy faktycznej i prawnej ich żądania ponad kwotę kapitału i odsetek (por.art. 471 kciart. 361 § 1 i 2 kc,353 kciart. 354 § 1 kc).
Stosownie do treściart. 33a ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. prawo przewozowe(Dz. U. 2017.1983 – j.t. ze zm.) w razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona pobiera właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia wezwanie do zapłaty, natomiast na podstawie art. 33a ust. 6 w/w ustawy przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego może określić w regulaminie przewozu lub taryfie obniżenie wysokości opłaty dodatkowej w razie natychmiastowego jej uiszczenia lub w terminie wyznaczonym w wezwaniu do zapłaty.
Z treści cytowanego przepisu w sposób jednoznaczny wynika, iż opłata dodatkowa nie stanowi należności przewozowej albowiem tą należnością jest jedynie cena biletu, bo tylko ona stanowi należność przewoźnika za wykonaną umowę i w konsekwencji, że warunkiem koniecznym obniżenia wysokości opłaty dodatkowej nie jest uiszczenie właściwej należności za przewóz, a jedynie uiszczenie opłaty dodatkowej w wyznaczonym terminie.
Wobec zapłaty przez pozwaną w dniu 5 czerwca 2017r. opłaty dodatkowej wysokości 186,20zł, tj. wartości opłaty dodatkowej ustalonej przez przewoźnika pomniejszonej o wielkość ulgi w rozmiarze 30%, bezpodstawne i niezasadne jest żądanie powoda uzupełnienia jej do górnej granicy tylko w oparciu o stwierdzenie, iż pozwana w terminie 7 dni od daty wezwania nie uiściła właściwej należności za przewóz.
O kosztach procesu, w tym kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawieart. 108 § 1 kpcw zw. zart. 98 § 1 i 3 kpci § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015.1800 ze zm.) iart. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej(Dz. U. 2018.1044 – j.t. ze zm.).
Z tych wszystkich względów, przy uwzględnieniuart. 504 § 2 kpciart. 505 § 2 kpc, orzeczono jak w sentencji wyroku.