Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 752/17
Data wyroku: 2018-02-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Jarząbek-Bocian
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk

Warszawa, dnia 31 stycznia 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 752/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodnicząca: SSO Anita Jarząbek - Bocian
protokolant: p.o. protokolanta sądowego Katarzyna Pawelec
przy udziale prokuratora Mariusza Ejflera
po rozpoznaniu dnia 31 stycznia 2018 r.
sprawyR. M.synaA.iE.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie
z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV K 504/16
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 752/17

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja prokuratora jest niezasadna w związku, z czym nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych i prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania świadkówK. W.,P. T.iK. D.. Sąd meriti, opierając się na właściwie zebranych i ujawnionych dowodach, wyjaśnił w toku rozprawy głównej całokształt okoliczności sprawy, następnie rozważył wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a dowody ocenił zgodnie z zasadami logiki, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd pierwszej instancji w szczegółowym pisemnym uzasadnieniu wskazał, którym dowodom i w jakim zakresie dał wiarę ustalając stan faktyczny w sprawie, a którym odmówił waloru wiarygodności. Uczynił to w logiczny sposób, przejrzyście i wyczerpująco przedstawiając swój tok rozumowania wywiedziony z ujawnionego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnienie to spełnia, zatem wymogi wyznaczone przezart. 424 kpk.
Pomijając okoliczność, iż zgodnie zart. 455a kpk, co do zasady, niedostatki pisemnego uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy uchylenia wyroku, to w okolicznościach rozpoznawanego przypadku stanowczo zauważyć trzeba, iż taki przypadek nie zachodzi. Stąd też zarzutów podniesionych przez apelacyjnego o braku możliwości wywnioskowania z uzasadnienia sporządzonego przez Sąd Rejonowy do zaskarżonego wyroku, w jakiej części uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne, a w jakiej nie - nie sposób podzielić. Sąd ten analizując, bowiem dowód z wyjaśnień podsądnego wyraźnie wskazał, że odmawia wiary tej części jego wypowiedzi, w jakiej wskazał, że wyjaśnienia złożone przez niego w dochodzeniu zostały na nim wymuszone siłą przez Policję, a pozostałą obdarza walorem wiarygodności (k. 167). W dalszej zaś części pisemnych motywów przedstawia, dlaczego pomimo uznania części wyjaśnień za prawdziwą dowodu tego nie uznał za wystarczający do przypisania podsądnemu winy. Sąd Okręgowy przywołaną argumentację w pełni podziela. Na wstępie odnotować trzeba, iż stosownie doart. 7 kpkocenie przez sąd poddany musi być cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Także i to, że w naszym systemie prawnym przyznanie się do winy nie jest królową dowodów, a zatem, że dowód z wyjaśnień oskarżonego musi być oceniany na równi z innymi, jak również w koniecznym powiązaniu ze wszystkimi innymi istotnymi w sprawie dowodami. Tylko, bowiem w takiej sytuacji możliwe jest dokonanie rzetelnej oceny, czy przyznanie się do winy nie budzi wątpliwości i może skutkować uznaniem winy, ale o charakterze pewnym.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że przyjęcie dokonane przez Sąd Rejonowy, iż dowód z wyjaśnień oskarżonegoR. M.takich kryteriów nie spełnia jest trafne. I tak skarżący kwestionując ustalenia Sądu I instancji w zakresie wydarzeń z dnia 29 lipca 2015r., a zatem co do podanych przez oskarżonego - i co ważne potwierdzonych przez pokrzywdzoną - okoliczności, iż w czasie realizacji przez oskarżonego decyzji o wejściu do mieszkania przez okno balkonowe, poinformował ją o tym telefonicznie i pozostawał z nią w tym czasie w kontakcie telefonicznym, zarzuca, że nie ustalił, kiedy miały faktycznie miejsce te kontakty – połączenia. Szkoda tylko, że, po pierwsze, takie ustalenia nie zostały poczynione w toku postępowania przygotowawczego, a po drugie - na obecnym etapie apelujący nie wskazuje jak miałby to ustalić Sąd Rejonowy. Na podstawie zebranych dowodów, a inicjatywa w tym zakresie została wyczerpana, nie sposób odrzucić wersji oskarżonego, że powodem, dla jakiego dostał się w tym dniu do mieszkania pokrzywdzonej nie był zamiar kradzieży, a pomoc matce pokrzywdzonej. Tych wyjaśnień podsądnego nie da się obecnie dowodowo obalić, ponieważ pokrzywdzona sama podała, że w tym dniu kilkakrotnie kontaktowała się oskarżonym i to także zanim wszedł do mieszkania, a z jej zeznań nie wynika by coś wówczas zostało skradzione, nie zaprzeczyła także, aby pomoc jej matce przez oskarżonego nie została udzielona (k. 34v, 108, 107). Odmienne rozważania skarżącego w tym zakresie przedstawione w apelacji, a zatem, że to wejście do mieszkania stanowiło ze strony podsądnego swoistego rodzaju rozpoznanie przed właściwym włamaniem nie są jak wskazuje „niewątpliwe”, bo taki charakter mogłyby mieć gdyby wynikały z dowodów. W ich braku są tylko przypuszczeniami, które niezależnie od tego jak dalece są prawdopodobne pozostają tylko hipotetycznymi, a zatem niewystarczającymi do niebudzącego wątpliwości przypisania winy. Również w zakresie wydarzeń z dnia 4 sierpnia 2015r. to nie sposób uznać, iż wyjaśnienia oskarżonego złożone w tym zakresie w dochodzeniu mogą stanowić podstawę przypisania mu sprawstwa, a to wobec zdecydowanej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie. Nie można, więc podzielić i tej argumentacji przedstawionej w apelacji, w której prokurator stara się umniejszyć znaczenie dowodów z zeznań funkcjonariuszy policji przybyłych na miejsce zdarzenia tj.P. T.iK. D.. Po pierwsze podana przez nich okoliczność, że w momencie ich zjawienia się w miejscu zdarzenia sprawca znajdował się wewnątrz lokalu potwierdza się nie tylko w obu tych dowodach, ale wynika także w zeznaniach pokrzywdzonej, która opisała mieszkanie, jako splądrowane, co potwierdza przecież obecność sprawcy w mieszkaniu. Wynika to także z materiału poglądowego (k. 48-49). Jeżeli do tego dodamy, że sprawca wyskoczył z mieszkania na oczach świadkaK. D.to nie ulega wątpliwości, że wyjaśniania oskarżonego, w których podał, że do mieszkania nie wszedł spłoszony przez policję nie mogą stanowić wiarygodnej podstawy do przypisania mu winy, bo są po prostu niezgodne, a ewentualnego działania wspólnie z inną osobną oskarżyciel podsądnemu nie zarzucił. Również za nieskuteczną należy uznać próbę podjętą przez skarżącego podważenia depozycji świadkaK. D.w zakresie, w jakim podał, że zaobserwowanym przez niego mężczyzną, który wyskoczył z okna mieszkania pokrzywdzonej nie był oskarżony, a to z uwagi na odmienny wygląd. Wbrew, bowiem twierdzeniom apelującego zeznania świadka, także w tym zakresie, były pewne oraz stanowcze i nie wyrażał w nich żadnych wątpliwości, co do trafności i możliwości obserwacji owego sprawcy i porównania z oskarżonym, a to z uwagi –a jak chciały prokurator – na dynamikę sytuacji, czy nocną porę.
Biorąc, zatem pod uwagę argumenty przedstawione w pisemnym uzasadnieniu przedstawionym przez Sąd Rejonowy, a także uwagi poczynione wyżej nie sposób jest przyjąć, że podstawą uznania winy oskarżonegoR. M.mogłyby być, – jako dowód jedyny - jego zmienne wyjaśnienia, które nie tylko nie znalazły potwierdzenia w innych dowodach zebranych w sprawie, ale co więcej stoją do nich w zdecydowanej opozycji.
Powyższe rozważania prowadzą, więc do konstatacji, że apelacja prokuratora nie mogła zostać uwzględniona, gdyż ma charakter polemiczny i nie wskazuje żadnych argumentów zdolnych podważyć stanowisko Sądu I instancji. Z tego też względu wyrok tego Sądu należało utrzymać w mocy. W związku z uniewinnieniem oskarżonego, wydatkami postępowania odwoławczego należało obciążyć Skarb Państwa.