Sąd Rejonowy w Puławach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 585/17
Data wyroku: 2018-03-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Stachoń

Sygn. akt II K 585/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 marca 2018 roku
Sąd Rejonowy w Puławach II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Stachoń
Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anita Szczepanik
bez udziału Prokuratora -
po rozpoznaniu na rozprawie 05.10.2017 r., 05.12.2017 r., 13.03.2018 r.
sprawyR. B., synaM.iS. z domu Ł.,urodzonego dnia (...)wP.,
oskarżonego o to, że w dniu 14 maja 2016 roku w miejscowościK., woj.(...)wypowiedział w stosunku doM. T. (1)groźbę karalną pozbawienia życia, która to wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona
tj. o czyn zart. 190§1 kk
1. na mocyart. 66§1 i 2 kkiart. 67§1 i 3 kkpostępowanie karne wobecR. B.warunkowo umarza na 2 (dwa) lata próby i zasądza od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoM. T. (1)kwotę 1000 (jednego tysiąca) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;
2. na mocyart. 627 kpkobciąża oskarżonego kosztami sądowymi w kwocie 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem zwrotu wydatków i 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz zasądza od oskarżonegoR. B.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoM. T. (1)kwotę 2000 (dwóch tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
II K 585/17

UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Puławach oskarżyłaR. B.o to, że w dniu 14 maja 2016 roku w miejscowościK.województwa(...)wypowiedział w stosunku doM. T. (1)groźbę karalną pozbawienia życia, która to wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 kk.
Po przeprowadzeniu rozprawy sąd ustalił i zważył, co następuje:
(...)R. B.iM. T. (1)położone są wK.i sąsiadują ze sobą. Pomiędzy sąsiadami istnieje spór cywilnoprawny polegający na tym, żeM. T. (1)zarzucaR. B., że ten zasypując rów znajdujący się na jego działce, w związku z czym opady deszczu powodują zalewanie jego działki, zakłócił stosunki wodne pomiędzy obiema nieruchomościami. Spory pomiędzy sąsiadami przybierają postać agresywnych awantur, podczas których padają wyzwiska i obraźliwe określenia i to obustronnie. W dniu 14 maja 2016 rokuM. T. (1)przyjmował gości na grillu, który miał być około godziny 17. Ponieważ wcześniej padał deszcz, doszło do zalania działkiM. T. (1). Około godziny 16, kiedy byli już obecni zaproszeni goście,M. T. (1)zgłosiłR. B.pretensje o zalewanie jego działki, na coR. B.trzymając w ręku łopatę zagroziłM. T. (1)pozbawieniem życia poprzez dekapitację używając na określenie tej czynności wulgarnego określenia. Podczas tych gróźb żonaR. B.W. B.nie była obecna, ponieważ udała się na chwilę do mieszkania. ZarównoM. T. (1)jak iR. B.mają problemy kardiologiczne.R. B.nie był dotychczas karany, jest żonaty, ma dorosłego syna, jest z zawodu ślusarzem i jest bezrobotny.
Ustalając powyższy stan faktyczny sąd obdarzył wiarą zeznania świadków:M. T. (1)– k. 101v-102v, 8-10, 14-15, 20-21,Z. T.– k. 102v-103,K. W.– k. 103-103v,L. J.– k. 103v-104,A. K.– k. 104-104v,M. T. (2)– k. 104v-105,J. Ł.– k. 105-105v, 55,W. B.– k. 105v-106v,P. Z.– k. 119v, ponieważ ich zeznania są nie sprzeczne ze sobą oraz konsekwentne. Ponadto sąd obdarzył wiarą znajdujące się w aktach sprawy i ujawnione na rozprawie dowody w postaci: protokołu zatrzymania rzeczy – k. 48-49, spisu i opisu rzeczy – k. 50, płyty – k. 51, protokołu oględzin – k. 57, danych osobo poznawczych – k. 62, danych z Krajowego Rejestru Karnego – k. 75, 117, zaświadczeń lekarskich – k. 99, 118, ponieważ dowody te zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby i w odpowiedniej formie, a żadna z zainteresowanych stron nie zakwestionowała prawdziwości zawartych w nich informacji. Sąd uznał za nic nie wnoszące do sprawy zeznania świadkaR. K.– k. 104v, 37, ponieważ jak wynika z treści jego zeznań, świadek ten nie posiada żadnej wiedzy na temat zdarzenia będącego podstawą aktu oskarżenia, jak też nie wie nic na temat charakteru konfliktu, który do tego zdarzenia doprowadził.
OskarżonyR. B.nie przyznał się do winy i wyjaśnił, że nie groziłM. T. (1). Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, ponieważ przeczą temu zeznania licznych świadków zdarzenia, a jego żony nie było podczas gróźb, gdyż poszła do domu po telefon komórkowy, żeby udokumentować awanturę, co sama przyznała.
Wina oskarżonegoR. B.nie budzi żadnych wątpliwości, ponieważ jest on osobą świadomą swych czynów i nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność karną.
Grożenie pokrzywdzonemu zabójstwem za pomocą trzymanej w rękach łopaty stanowi przestępstwo zart. 190 § 1 kodeksu karnego, ponieważ oskarżony groził pokrzywdzonemu popełnieniem przestępstwa na jego szkodę, a okoliczności zdarzenia i emocjonalne zabarwienie tych gróźb spowodowały, że pokrzywdzony mógł obawiać się spełnienia tych gróźb. Istotą uregulowaniaart. 190 § 1 kodeksu karnegojest zapewnienie wolności od strachu przed popełnieniem przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego i nie jest ważne, czy groźby te były realne i czy sprawca miał zamiar je zrealizować, gdyż wystarczy dla zaistnienia tego przestępstwa obawa spełnienia tych gróźb, a okoliczności zdarzenia w pełni uzasadniają taką obawę. Pokrzywdzony nie zna myśli sprawcy, ale widząc go, jak mu grozi śmiercią będąc wzburzonym i trzymając w ręku łopatę, ma prawo obawiać się spełnienia tych gróźb.
Sąd uznał, że samo toczenie się przeciwko oskarżonemu postępowania karnego jest wystarczające, by w przyszłości zrezygnował on z podobnego postępowania jak to, które zostało ustalone w stanie faktycznym. Czyn oskarżonego stanowiący przestępstwo gróźb karalnych nie charakteryzuje się znaczną społeczną szkodliwością z uwagi na wzajemność krzywd, prowokowanie negatywnego zachowania przez pokrzywdzonego, a obawy pokrzywdzonego nie mogły być znaczne, skoro zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa złożył po przeszło trzech miesiącach od zdarzenia. Wina oskarżonego też nie jest znaczna, ponieważ oskarżony nie jest człowiekiem zdemoralizowanym. Jest on osobą niekaraną, dobrze funkcjonującą w rodzinie, a jego naganne zachowanie było sprowokowane przez naganne zachowanie pokrzywdzonego, co wyraźnie słychać na załączonych do sprawy nagraniach.
Przy zasądzaniu zadośćuczynienia sąd uznał, że kwota 1000 złotych będzie wystarczająca, gdyż skutkiem przestępstwa było jedynie chwilowe przestraszenie i nie zaszło w tym wypadku długotrwałe cierpienie czy uraz, czego dowodem jest dość późne złożenie zawiadomienia o przestępstwie, a sam pokrzywdzony występując przed sądem nie sprawiał wrażenia osoby przestraszonej. Nie można identyfikować zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z okazją do znacznej korzyści materialnej przy okazji bycia ofiarą przestępstwa. Wyższa kwota zadośćuczynienia mogłaby do takiego wniosku prowadzić.
Orzeczenie o kosztach uzasadniaart. 627 k.p.k.w zw. zart. 629 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.,art. 616 § 2 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 7 ustawy o opłatach w sprawach karnychorazart. 616 § 2 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 618 § 1 pkt 1 i 10 k.p.k., w zw. z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnymi w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 roku w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego.