Sąd Rejonowy w Kłodzku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1709/18
Data wyroku: 2018-11-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Daria Ratymirska
Słowa kluczowe: Bezumowne korzystanie
Podstawa prawna: art. 224§1 i art. 225 w zw. z art. 224§2 kc

Sygn. akt I C 1709/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 listopada 2018 roku
Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący:  SSR Daria Ratymirska
Protokolant: p.o. prot. sąd. Zbigniew Klepacki
po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 roku w Kłodzku
na rozprawie
sprawy z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej przyul. (...)wK.
przeciwkoE. D.
o zapłatę kwoty 4870,90 zł

I
oddala powództwo;

II
zasądza od strony powodowej Wspólnoty Mieszkaniowej przyul. (...)wK.na rzecz pozwanejE. D.kwotę 917 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu.

(...)

UZASADNIENIE
Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul.(...)
(...)ul.(...)wK.wniosła pozew przeciwkoE. D.o zapłatę kwoty 4870,90 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu (25.07.2018r.), tytułem odszkodowania na bezumowne korzystanie z terenu o pow. 15,90 m2, stanowiącego część wspólną nieruchomości przy ul.(...)(...), ul.(...)wK., przylegającego dolokalu nr (...), przeznaczonego na ogródek piwny, w okresie od 1.05.2016r. do 1.08.2017r. Odnośnie wysokości opłaty za bezumowne korzystanie strona powodowa powołała się na uchwałę zarząduWspólnoty nr (...)z dn. 14.07.2016r., która przewidywała stawkę 1 zł/m2 dziennie, co wynika z aktualnych stawek czyszu za dzierżawę nieruchomości gruntowych, będących własnością Gminy, wynikających z zarządzenia BurmistrzaK.z dn. 10.09.2015r. Strona powodowa wskazała, że miesięczna opłata za bezumowne korzystanie wynosi 477 zł.
Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, kwestionując wysokość żądania, obliczoną na podstawie dołączonych do pozwu faktur i uchwały zarządu Wspólnoty, z uwagi na brak wiarygodności i zasadności wyliczenia. Zarzuciła, że kwota, której żąda powód, nie została ustalona w oparciu o hipotetyczny czynsz, możliwy do uzyskania w przypadku wydzierżawienia rzeczy na podstawie stosunku prawnego. Kwota, której domaga się powód, znacznie przewyższa wartość czynszu rynkowego, płaconego przez pozwaną na rzecz powoda w oparciu o wcześniejszą umowę dzierżawy.
Stan faktyczny:
Strony łączyła umowa dzierżawy przedmiotowego terenu z dn. 29.12.2005r., gdzie pozwana prowadziła ogródek piwny. W umowie strony przewidziały czynsz w wys. 4 zł za m2 miesięcznie przez okres 6 miesięcy. Umowa uległa rozwiązaniu w dniu 30.04.2016r. (po wypowiedzeniu przez stronę powodową). Prawomocnym wyrokiem z dn. 6.03.2017r. tut. Sąd nakazał pozwanej aby opuściła, opróżniła i wydała powodowej Wspólnocie przedmiotowy grunt(...)
Od dnia 1.05.2016r. do 1.08.2017r. (16 miesięcy) pozwana w dalszym ciągu korzystała bezumownie z tego terenu. W dniu 3.03.2017r. pozwana dokonała wpłaty w kwocie 2600 zł na poczet zadłużenia. Częściowo, tj. w kwocie 300 zł, wpłata ta została zaliczona na zaległość z tytułu reklamy, zaś w pozostałym zakresie, tj. w kwocie 2300 zł – na poczet zadłużenia z tytułu bezumownego korzystania ze spornego terenu.
Bezsporne.
Sąd ustalił:
W uchwale nr(...)z dn. 14.07.2016r. Zarząd powodowej Wspólnoty upoważnił zarządcę(...)wK.do naliczania za bezumowne korzystanie z przedmiotowego terenu przez pozwaną w wys. 1 zł/m2 dziennie, miesięczna opłata została ustalona na kwotę 477 zł (15,90 m2 x 30 dni), począwszy od 1.05.2016r.
Dowód: uchwała nr(...)(k-23)
Zarządzeniem z dn. 10.09.2015r., nr 242.0050.2015, Burmistrz MiastaK.ustalił minimalną stawkę czynszu za dzierżawę nieruchomości gruntowych, stanowiących własność Gminy, odnośnie gruntu przeznaczonego na cele usługowe w wys. 5 zł za m2 miesięcznie.
Dowód: zarządzenie Burmistrza (k-24).
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Problematykę rozliczeń pomiędzy właścicielem i posiadaczem, w razie „bezumownego posiadania" cudzej rzeczy, regulują przepisyart. 224 § 1 kciart. 225w zw. zart. 224 § 2 kc.Zgodnie z ich treścią, samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę. Do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy obowiązany jest zaś posiadacz w złej wierze, bez względu na to, czy właściciel rzeczy, nie korzystając z niej, poniósł jakąkolwiek stratę.
Według utrwalonego poglądu, posiadaczem w dobrej wierze jest ten, kto władając rzeczą, pozostaje w błędnym, ale usprawiedliwionym okolicznościami przeświadczeniu, że przysługuje mu prawo do rzeczy. W przypadku posiadania samoistnego chodzi tu o przeświadczenie posiadacza, że przysługuje mu prawo własności, a w przypadku posiadania zależnego, z którym mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, że przysługuje mu inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą, np. na podstawie umowy dzierżawy (art. 336 kc). W złej wierze pozostaje natomiast posiadacz, który wie lub przy dołożeniu należytej staranności powinien wiedzieć, że nie przysługuje mu prawo podmiotowe do posiadanej rzeczy. Domniemanie istnienia dobrej wiary (art. 7 kc) może być obalone przez same okoliczności faktyczne, wskazujące w niewątpliwy sposób na istnienie złej wiary posiadacza.
W niniejszej sprawie pozwana była posiadaczem zależnym części nieruchomości, stanowiącej własność strony powodowej. Zgodnie bowiem z przepisemart. 336 kc, posiadaczem zależnym jest ten, kto faktycznie włada rzeczą jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą.
Powód domagał się zapłaty wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości za okres od 1.05.2016r. do 1.08.2017r. W tym czasie pozwana, wykonując zależne posiadanie tych nieruchomości, działała w złej wierze. Wiedziała, że na skutek wypowiedzenia umowy dzierżawy, umowa uległa rozwiązaniu i nie przysługuje jej już tytuł do władania nieruchomością, co było bezsporne. Wobec tego, zgodnie z powołanym przepisem, obowiązana była do wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z tej nieruchomości od chwili rozwiązania umowy do dnia wydania nieruchomości.
W kwestii wysokości wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy wskazać należy, że co do zasady obejmuje ono wszystko, co uzyskałby właściciel rzeczy, gdyby ją wynajął, wydzierżawił lub oddał do odpłatnego korzystania na podstawie innego stosunku prawnego (por. wyrok SN z dn. 11.02.2010r., I CSK 312/09; uchw. SN(7) z 10.7.1984 r., III CZP 20/84, OSNCP 1984, Nr 12, poz. 209; uchw. SN z 7.1.1998 r., III CZP 62/97, OSNC 1998, Nr 6, poz. 91; wyr. SN z 7.4.2000 r., IV CKN 5/00, Legalis oraz wyr. SN z 15.4.2004 r., IV CSK 273/03, niepubl.). Wysokość wynagrodzenia jest niezależna od rzeczywistych strat właściciela i rzeczywistych korzyści, odniesionych przez posiadacza.
Strona powodowa, uzasadniając wysokość roszczenia, powołała się na uchwałę zarząduWspólnoty nr (...)z dn. 14.07.2016r., która przewidywała stawkę 1 zł/m2 dziennie, co miało wynikać z aktualnych stawek czynszu za dzierżawę nieruchomości gruntowych, będących własnością Gminy, wynikających z zarządzenia BurmistrzaK.z dn. 10.09.2015r. Tymczasem, z dołączonego do pozwu zarządzenia Burmistrza (k-24) wynika, że stawka czynszu za dzierżawę gruntu przeznaczonego na cele usługowe została określona na 5 zł za m2 miesięcznie. Zastosowanie takiej stawki do obliczenia wysokości wynagrodzenia za bezumowne korzystania z przedmiotowego terenu w okresie, objętym pozwem, daje sumę 1272 zł (5 zł x 15,90 m2 = 79,50 zł x 16 miesięcy = 1272 zł). Przyjmując, że w dniu 3.03.2017r. pozwana wpłaciła na rzecz powoda kwotę 2300 zł z tego tytułu, należało uznać, że świadczenie pozwanej zostało już spełnione (a nawet nadpłacone) przed wniesieniem pozwu w niniejszej sprawie. Dlatego powództwo, jako niewykazane co do wysokości (art. 6 kc), podlegało oddaleniu. Strona powodowa nie udowodniła, że jej żądanie jest zgodne ze stawkami rynkowymi za korzystanie z tego rodzaju rzeczy.
Odnosząc się do faktur, dołączonych do pozwu, wystawionych przez stronę powodową, tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowego terenu, należy wskazać, że jako dokumenty prywatne, nie korzystają z domniemania prawdziwości zawartych w nich twierdzeń i nie mogły stanowić skutecznego dowodu na wysokość należnego wynagrodzenia (art. 245 kpc).
Orzeczenie w pkt II wyroku oparto na przepisachart. 98 § 1 i 3 kpc. Strona powodowa, jako przegrywająca sprawę, powinna zwrócić pozwanej koszty procesu, w skład których wchodzi wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym, w stawce minimalnej, uzależnionej od wartości przedmiotu sporu, oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (900 zł + 17 zł).