Sąd Okręgowy we Wrocławiu
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 1802/17
Data wyroku: 2017-12-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Kuźniar
Słowa kluczowe: Umowa
Podstawa prawna: art. 643kc

II Ca 1802/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 grudnia 2017 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  
SSO Monika Kuźniar

po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 roku we Wrocławiu
na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym
sprawy z powództwaT. M.
przeciwkoA. M.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanej
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołowie
z dnia 11 lipca 2017 r.
sygn. akt I C 572/16

I
prostuje oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Sądu Rejonowego w Wołowie z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I C 572/16, w ten sposób, że w pkt III, w miejsce słów: „nakazuje pozwanemuT. M.”, nakazuje wpisać poprawnie: „nakazuje pozwanejA. M.”;

II
oddala apelację;

III
zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 450 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

SSO
Monika Kuźniar
Sygn. akt II Ca 1802/17

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w punkcie I zasądził od pozwanejA. M.na rzecz powodaT. M.kwotę 4.700,18 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 17 maja 2016 r. do dnia zapłaty, w punkcie II zasądził od pozwanej na rzecz powoda 1452 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, zaś w punkcie III nakazał pozwanemuT. M.uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowemu w Wołowie kwotę 352,70 zł tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa na zwrot kosztów podróży świadka.
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy, stosownie doart. 50513§ 2 k.p.c., uzasadnienie wyroku ograniczył do wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia z przytoczeniem przepisów prawa.
Zgodnie zart. 5051pkt 1 k.p.c.przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym. Katalog zarzutów, które skarżący może uczynić podstawą apelacji w tego rodzaju postępowaniu został wart. 5059§ 1 k.p.c.ograniczony do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy i przyjmuje je za własne, czyniąc je podstawą rozstrzygnięcia apelacyjnego.
Poddając ocenie zarzuty sformułowane w apelacji, Sąd Okręgowy uznał, że spór w niniejszej sprawie oscyluje wokół zagadnienia związanego z legitymacją bierną pozwanej do występowania w niniejszej sprawie. Pozwana zaprzecza, aby łączyła ją z powodem umowa o świadczenie usług polegających na wylepianiu plakatów reklamowych i nie zgadza się z ustaleniami Sądu I instancji w tym zakresie.
W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji, wbrew zarzutom apelacji, dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, a wyciągnięte wnioski mieszczą się w granicach zastrzeżonych przezart. 233 § 1 k.p.c.Zgodnie z treścią przytoczonej regulacji, Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, a zatem z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów i mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że naruszenie przepisuart. 233 § 1 k.p.c.nie może polegać na zaprezentowaniu przez apelującego stanu faktycznego przyjętego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów. Skarżący może tylko wykazywać, posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi, że Sąd rażąco naruszył ustanowione w ww. przepisie zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów i że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I CKN 1169/99 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt IV CK 387/04). Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd meriti ma obowiązek wyprowadzenia z zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosków logicznie prawidłowych. Reguła ta nie będzie zachowana jedynie wtedy, gdy wnioski wyprowadzone przez Sąd przy ocenie dowodów nie układają się w logiczną całość, zgodną z doświadczeniem życiowym, lecz pozostają ze sobą w sprzeczności, a także gdy nie istnieje logiczne powiązanie wniosków z zebranym w sprawie materiałem dowodowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt IV CSK 290/09). W takim wypadku, oparcie przez skarżącego zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.jedynie na przedstawieniu własnej oceny i gradacji dowodów, nie może doprowadzić do podważenia oceny dowodów dokonanej przez Sąd ad quo i poczynionych na jej podstawie ustaleń faktycznych. Celem Sądu jest zatem dokonanie określonych ustaleń faktycznych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Jednocześnie wskazać należy, iż Sąd dokonuje swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a co za tym idzie zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.może być uznany za zasadny jedynie wtedy, gdy podstawą rozstrzygnięcia uczyniono rozumowanie sprzeczne z zasadami logiki bądź wskazaniami doświadczenia życiowego.
Taka, o jakiej mowa powyżej, sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej kryteria wskazać należy, iż Sąd I instancji, opierając się na dowodach z kopii dokumentów przedstawionych przez powoda, wydruków korespondencji e-mailowej stron oraz zeznaniach świadków, ustalił istotne okoliczności sprawy. Sąd Okręgowy nie miał żadnych wątpliwości, że pomiędzy powodem a firmą pozwanej została zawarta ustna umowa o wykonanie dzieła w postaci wyklejania plakatów reklamowych we wskazanych przez pozwaną miejscach. Powód wykazał, że otrzymywał w kwietniu i maju 2016 r. zlecenia na wyklejanie plakatów, kierowane do niego pocztą elektroniczną z adresu mailowego należącego zgodnie z zaświadczeniem z ewidencji i informacji o działalności gospodarczej do firmy pozwanej, nadto pozwana w wiadomości e-mail z dnia 16 maja 2016 r. potwierdziła wykonanie umowy i zobowiązała się do uregulowania należności w kwocie dochodzonej w niniejszej sprawie. Sąd Odwoławczy wobec tak zebranego materiału dowodowego nie miał wątpliwości, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił i zakwalifikował umowę zawartą przez strony, tym samym również zarzut naruszenia art. 65 §2 uznać należało za chybiony.
Odnosząc się do zarzutu naruszeniaart. 434k.c.orazart. 439k.c.zważyć należy, że w niniejszej sprawie powód dochodził wynagrodzenia za świadczenie usług na rzeczfirmy (...), w postaci wyklejania plakatów reklamowych, w okresie kwiecień-maj 2016 r.. Okolicznością bezsporną jest, iż w tym czasie właścicielemfirmy (...)była pozwanaA. M..
W ocenie Sądu Okręgowego, również zarzut naruszeniaart. 207 § 6 k.p.c.oraz217 § 1-3 k.p.c.okazał się chybiony. Sąd Rejonowy słusznie dopuścił dowody zgłoszone przez powoda w piśmie z dnia 13 grudnia 2016r., bowiem pismem tym powód wykonał zarządzenie Sądu z dnia 6 grudnia 2016 r., którym to Sąd I instancji doręczył mu odpis sprzeciwu pozwanej i zobowiązał do złożenia w terminie 14 dni pisma przygotowawczego z ustosunkowaniem się do sprzeciwu i zgłoszenia wszystkich twierdzeń i dowodów. Pisma przygotowawcze, o jakich mowa wart. 207 § 3 k.p.c., mają na celu dodatkowe wyjaśnienie okoliczności sprawy, ustalenie zakresu okoliczności spornych czy też uszczegółowienia stanowiska strony. Powód zgłosił wszystkie wnioski dowodowe w zakreślonym przez Sąd terminie, wobec czego nie można traktować tych dowodów jako spóźnionych.
W świetle powyższego żaden argument apelacji skutecznie nie podważył zaskarżonego wyroku, co skutkowało oddaleniem apelacji na mocyart. 385 k.p.c., jak orzeczono w punkcie II.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono wpunkcie IIIna podstawieart. 98 § 1 k.p.c.Pozwana jako strona, która przegrała w postępowaniu apelacyjnym w całości, winna zwrócić powodowi koszty postępowania apelacyjnego, na które złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, w wysokości 450 zł ustalone w oparciu o§ 2 pkt 3w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
SSO
Monika Kuźniar

ZARZĄDZENIE

1
odnotować;

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanej.