Sąd Rejonowy w Gdyni
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI GC 1028/17
Data wyroku: 2017-12-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Justyna Supińska
Słowa kluczowe: Umowa ubezpieczenia, Naprawienie szkody
Podstawa prawna: art. 822 k.c.

Sygn. akt VI GC 1028/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 grudnia 2017 roku
Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący:

SSR Justyna Supińska

Protokolant:

sekr. sąd. Dorota Moszyk

po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 roku w Gdyni
na rozprawie
sprawy z powództwaD. K.
przeciwkoTowarzystwo (...)z siedzibą wW.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanegoTowarzystwo (...)z siedzibą wW.na rzecz powodaD. K.kwotę 1 440,52 złotych (jeden tysiąc czterysta czterdzieści złotych pięćdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 18 marca 2017 roku do dnia zapłaty;

II
w pozostałym zakresie oddala powództwo;

III
zasądza od pozwanegoTowarzystwo (...)z siedzibą wW.na rzecz powodaD. K.kwotę 630,80 złotych (sześćset trzydzieści złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VI GC 1028/17

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 04 kwietnia 2016 roku powódD. K.domagał się zasądzenia od pozwanegoTowarzystwo (...)z siedzibą wW.kwoty 2 737,53 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 18 marca 2017 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu.
W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 13 sierpnia 2016 roku miała miejsce kolizja, w wyniku której uszkodzony został pojazd markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)stanowiący własnośćK. J.. Sprawca kolizji w dacie zdarzenia posiadał umowę ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego, który wypłacił odszkodowanie z tego tytułu w łącznej kwocie 5 897,23 złotych brutto, znacznie je, w ocenie powoda, zaniżając. Powód w niniejszym procesie, po nabyciu wierzytelności, domaga się pozostałej części należnego odszkodowania stanowiącej różnicę między ustalonymi przez powoda kosztami naprawy w kwocie 8 634,76 złotych a kwotą wypłaconą już przez pozwanego (5 897,23 złotych).
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 15 maja 2016 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 1852/16 referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.
W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwanyTowarzystwo (...)z siedzibą wW.domagał się oddalenia powództwa i wskazał, że jedynie dowodem z opinii biegłego sądowego można będzie rozstrzygnąć istniejący między stronami spór co do kosztów naprawy pojazdu.

Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 13 sierpnia 2016 roku doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)stanowiący własnośćK. J..
Sprawca szkody ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej wTowarzystwo (...)z siedzibą wW.
niesporne
Towarzystwo (...)z siedzibą wW.wypłacił tytułem odszkodowania łączną kwotę 5 897,23 złotych.
decyzja – k. 22-23 akt
W dniu 02 marca 2017 roku poszkodowanyK. J.zawarł zD. K.umowę przelewu wierzytelności przysługującej poszkodowanym z tytułu ubezpieczenia OC sprawcy szkody z dnia 13 sierpnia 2016 roku, o czym zawiadomionoTowarzystwo (...)z siedzibą wW..
umowa cesji wierzytelności – k. 18 akt, powiadomienie o przelewie wierzytelności – k. 19 akt
W 2016 roku zakłady naprawcze z terenuW.i okolic wykonywały naprawy stosując stawki w kwocie 90-130 złotych netto za roboczogodzinę prac blacharsko – mechanicznych i w kwocie 100-150 złotych netto za roboczogodzinę prac lakierniczych.
Celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 13 sierpnia 2016 roku wynosiły kwotę 7 337,75 złotych brutto, przy uwzględnieniu stawek za prace blacharsko – mechaniczne i lakiernicze w kwocie odpowiednio 100/100 złotych netto za roboczogodzinę tych prac.
opinia biegłego sądowegoM. T.– k. 61-79 akt

Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych, nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary, tym bardziej, że nie były one kwestionowane w zakresie ich mocy dowodowej przez żadną ze stron. Pozostałe dokumenty dołączone do akt nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż nie wnosiły do sprawy nowych i istotnych okoliczności. Sąd wziął pod uwagę również oświadczenia stron uwzględniając je jednakże w takim jedynie zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną.
Dokonując rozstrzygnięcia kwestii spornych w niniejszej sprawie Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego w zakresie techniki motoryzacyjnej, kosztorysowania napraw pojazdów oraz wyceny wartości pojazdówM. T.. Biegły sądowy na podstawie akt sprawy wyliczył celowy i ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy uszkodzonego pojazdu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)przywracającego ten pojazd do stanu sprzed kolizji. W ocenie Sądu opinia biegłego sądowego została sporządzona wedle tezy dowodowej wysnutej przez Sąd, poza tym jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy. Komunikatywność jej sformułowań pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do wniosków końcowych. Nie zawiera ona również wewnętrznych sprzeczności i wykluczających się wzajemnie wniosków. Mając na uwadze, że żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń odnośnie zawartych w niej wniosków, Sąd również nie znalazł podstaw do podważenia jej mocy dowodowej i oparł się na niej dokonując rozstrzygnięcia sprawy, w tym podzielając wniosek biegłego sądowego co do uwzględnienia w kosztach naprawy przedmiotowego pojazdu stawek w kwocie 100/100 złotych netto za roboczogodzinę prac blacharsko – mechanicznych i lakierniczych, mając na uwadze, że są to stawki rynkowe.
W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.
Niesporne w niniejszej sprawie było, że pozwanyTowarzystwo (...)z siedzibą wW.ponosi odpowiedzialność za skutki uszkodzenia w wyniku kolizji z dnia 13 sierpnia 2016 roku pojazdu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...), z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wiążącej go ze sprawcą szkody.
Spór dotyczył natomiast wysokości należnego powodowiD. K.odszkodowania obejmującego uzasadnione i celowe koszty naprawy przedmiotowego pojazdu.
Mając na uwadze zakreślony wyżej zakres sporu, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż zasada odpowiedzialności pozwanego z tytułu przedmiotowej szkody jest uregulowana w ramach treściart. 822 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Źródłem odpowiedzialności sprawcy jest z kolei treśćart. 436 § 2 k.c., który stanowi, iż w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody, wymienione wart. 435 k.c.osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych, czyli na statuowanej przez treśćart. 415 k.c.zasadzie winy. W ramach obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego ubezpieczyciel zobowiązuje się do wypłaty odszkodowania, jakie sprawca szkody komunikacyjnej zobowiązany jest zapłacić poszkodowanemu. Poszkodowany może natomiast dochodzić roszczeń z tego tytułu bezpośrednio od ubezpieczyciela sprawcy szkody. Odpowiedzialność ubezpieczyciela wobec poszkodowanego jest więc rozpatrywana w kategoriach odpowiedzialności deliktowej, a jej zakres zależy od zakresu odpowiedzialności sprawcy szkody.
Podstawowe znaczenie dla ustalenia wysokości szkody, a tym samym zakresu odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego, będzie miała zatem treśćart. 361 § 2 k.c., ustanawiającego zasadę pełnej kompensacji szkody oraz treśćart. 363 § 1 k.c., zgodnie z którym naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru dokonanego przez poszkodowanego, poprzez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej bądź przywrócenie stanu poprzedniego.
Jak podkreślił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 czerwca 2003 roku w sprawie o sygn. akt III CZP 32/03 (Monitor Prawniczy 2004/2/81) odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku. Uwzględnieniu podlegają jednak tylko takie koszty, które zostały poniesione w wyniku przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu istniejącego przed wyrządzeniem szkody przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu mechanicznego.
Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa poszkodowanemu przysługuje prawo zastosowania przy naprawie części nowych i oryginalnych. Użycie nowych części do naprawy uszkodzonego w wyniku kolizji samochodu nie prowadzi do zwiększenia jego wartości, chyba że chodzi o wymianę takich uszkodzeń, które istniały przed wypadkiem albo ulepszeń w stosunku do stanu przed kolizją (tak Sąd Najwyższy m. in. w wyroku z dnia 05 listopada 1980 roku, sygn. akt III CRN 223/80, OSNC 1981 /10/186 oraz z dnia 20 października 1972 roku, sygn. akt II CR 425/72, OSNC 1973/6/111). Także w wyroku 20 listopada 1970 roku (sygn. akt II CR 425/72, OSNCP Nr 6/1973, poz. 111) stwierdzono, że w wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego, osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego, do których to wydatków należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, jeżeli ich użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy.
Jak wskazał biegły sądowy zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że przed kolizją z dnia 13 sierpnia 2016 roku w pojeździe markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)zamontowane były części alternatywne (poza hakiem holowniczymfirmy (...)) lub niepełnowartościowe, wobec czego naprawa pojazdu przy użyciu części nowych oryginalnych jest niezbędna do przywrócenia walorów trwałościowych, estetycznych i spełniających wymogi bezpieczeństwa, jakie miał pojazd przed kolizją oraz umożliwiających zachowanie oryginalności modelu. Taka naprawa nie spowoduje wzrostu wartość pojazdu, a jedynie powoli na przywrócenie jego stanu sprzed szkody. Nadto, w 2016 roku zakłady naprawcze z terenuW.i okolic wykonywały naprawy stosując stawki w kwocie 90-130 złotych netto za roboczogodzinę prac blacharsko – mechanicznych i w kwocie 100-150 złotych netto za roboczogodzinę prac lakierniczych.
Wobec powyższego przyjąć należy, że celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 13 sierpnia 2016 roku wynosiły kwotę 7 337,75 złotych brutto, przy uwzględnieniu stawek za prace blacharsko – mechaniczne i lakiernicze w kwocie odpowiednio 100/100 złotych netto za roboczogodzinę tych prac.
PozwanyTowarzystwo (...)z siedzibą wW.wypłacił poszkodowanemu kwotę 5 897,23 złotych brutto tytułem zwrotu kosztów naprawy, a zatem jest on zobowiązany do zapłaty pozostałej części odszkodowania, tj. kwoty 1 440,52 złotych brutto i w tym zakresie żądanie pozwu było zasadne, wobec czego w punkcie I wyroku Sąd na podstawieart. 822 § 1 i 4 k.c.w zw. z 361k.c.iart. 363 k.c.orazart. 19 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(tekst jednolity: Dz. U. z 2016 roku, poz. 2060 ze zmianami) zasądził powyższą kwotę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 18 marca 2017 roku do dnia zapłaty. Podstawę zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie stanowiłart. 481 § 1 i 2 k.c.w zw. zart. 14cytowanej powyżejustawy z dnia 22 maja 2003 roku, przy czym termin naliczenia odsetek wskazany w pozwie nie był kwestionowany przez pozwanego reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika, podobnież jak wartość odszkodowania w kwocie brutto.
Uznając zaś dalej idące żądanie pozwu za niezasadne z przyczyn wskazanych wyżej, Sąd orzekł jak w punkcie II wyroku na podstawie powyższych przepisów stosowanycha contrario.
O kosztach procesu Sąd orzekł jak w punkcie III wyroku zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów określoną wart. 100 k.p.c.w zw. zart. 108 k.p.c.
W niniejszej sprawie powód wygrał sprawę w 52,62%, a pozwany w 47,38%. Koszty poniesione przez powoda wyniosły 2 024,45 złotych (opłata od pozwu – 137 złotych, koszty zastępstwa procesowego – 900 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych, wykorzystana zaliczka na poczet kosztów wynagrodzenia biegłego sądowego w kwocie 970,45 złotych). Koszty poniesione przez pozwanego wyniosły 917 złotych (koszty zastępstwa procesowego – 900 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych).
Powodowi zatem należy się zwrot kosztów procesu w kwocie 1 065,27 złotych (52,62% z kwoty 2 024,45 złotych), zaś pozwanemu – w kwocie 434,47 złotych (47,38% z kwoty 917 złotych). Po skompensowaniu obu powyższych kwot pozwany powinien zwrócić powodowi kwotę 630,80 złotych, którą Sąd zasądził na jego rzecz w punkcie III wyroku.
.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)

4
(...)

SSR Justyna Supińska
Gdynia, dnia 22 grudnia 2017 roku