Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 143/18
Data wyroku: 2018-04-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk

Sygn. akt II Ka 143/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 kwietnia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grażyna Jaszczuk

Protokolant:

st. sekr. sąd. Katarzyna Wierzejska

przy udziale Prokuratora Pawła Denickiego
po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r.
sprawyZ. W.
oskarżonego zart.158 § 1 kkiart. 288 § 1 kk
iM. P.
oskarżonego zart.158 § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie
z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II K 353/15
wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżycieli posiłkowychR. J.iD. K.na rzecz Skarbu Państwa po 100 zł tytułem opłaty za II instancję oraz po 10 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego.
Sygn. akt II Ka 143/18

UZASADNIENIE
Z. W.iM. P.zostali oskarżeni o to, że I. w dniu 22 lipca 2013r. w miejscowościR.w woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą wzięli udział w pobiciuD. K.w ten sposób, że uderzali kijem w głowę, uderzali pięściami i kopali nogami po całym ciele powodując uD. K.obrażenia ciała w postaci rany tłuczonej głowy w okolicy czołowej co spowodowało u w/w rozstrój zdrowia na okres poniżej siedmiu dni, czym narazili w/w na obrażenia określone wart. 157§1 kk. lub 156§1 k.k.do zgonu wyłącznie, to jest o czyn zart. 158§1 k.k.
PonadtoZ. W.został oskarżony o to, że II. w miejscu i czasie jak w punkcie I, umyślnie dokonał uszkodzenia mienia w postaci samochodu osobowego m-kiT. (...)nr rej. (...)w ten sposób, że uderzał kijem w elementy nadwozia powodując wgniecenia powierzchni tylnego prawego słupka, zarysowania powłoki lakierniczej tylnego prawego nadkola oraz zarysowania powłoki lakierniczej przednich prawych drzwi, czynem tym spowodowali straty o łącznej wartości 2331.06 złotych na szkodęR. J., to jest o czyn zart. 288§1 k.k.
Sąd Rejonowy w Garwolinie wyrokiem z dnia 26 października 2017 r.:
I. oskarżonegoZ. W.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu wpkt. Iczynu stanowiącego występek zart. 158 § 1 k.k.i za ten czyn z mocyart. 158§1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.w zw. zart. 34 §1 i § l a pkt 1 k.k.iart. 35 § 1 k.k.skazał go na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym;
II. na podstawieart. 46 § 2 k.k.zasądził od oskarżonegoZ. W.nawiązkę na rzecz pokrzywdzonegoD. K.w kwocie 1500 złotych;
III. oskarżonegoZ. W.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu wpkt. IIczynu stanowiącego występek zart. 288 § 1 k.k.i za ten czyn z mocyart. 288 §1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.w zw. zart. 34 § 1i §lapkt 1 k.k.iart. 35 §1 k.k.skazał go na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym;
IV. z mocyart. 46 § 1 k.k.zobowiązał oskarżonegoZ. W.do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonejR. J.kwoty 2331,06 złotych;
V. z mocyart. 85 § 1 k.k,art. 86 § 1 i § 3 k.k.orzeczone wpkt. 1 i 3kary ograniczenia wolności połączył i orzekł łączną karę ograniczenia wolności w wysokości 12 miesięcy z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym;
VI.M. P.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu wpkt. Iczynu stanowiącego występek zart. 158 § 1 k.k.i za ten czyn z mocyart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.w zw. zart. 34 § 1i § lapkt 1 k.k.iart. 35§1 k.k.skazał go na karę 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym;
7. z mocyart. 46 § 2 k.k.orzekł od oskarżonegoM. P.nawiązkę w kwocie 500 złotych na rzecz pokrzywdzonegoD. K.;
8. zasądził solidarnie od oskarżonychZ. W.iM. P.na rzecz pokrzywdzonegoD. K.kwotę 1033,20 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego oraz od oskarżonegoZ. W.na rzec pokrzywdzonejR. J.kwotę 1033,20 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego;
9. zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonegoZ. W.kwotę 260 złotych i od oskarżonegoM. P.kwotę 70 złotych tytułem kosztów sądowych.
Apelację od wyroku Sądu I instancji, wniósłpełnomocnik oskarżycieli posiłkowych. Wskazując, iż zaskarża wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środkach kompensacyjnych tj. w punktach 2 i 7 na niekorzyść oskarżonychZ. W.orazM. P., orzeczeniu temu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonego wobecZ. W.orazM. P.środka kompensacyjnego w postaci nawiązki poprzez niesłuszne zasądzenie na podstawieart. 46 § 2 k.k.od oskarżonegoZ. W., nawiązki na rzecz pokrzywdzonegoD. K.w kwocie 1500 złotych, a na rzeczR. J.jedynie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 2331,06 złotych, a od oskarżonegoM. P.nawiązki na rzecz pokrzywdzonegoD. K.w kwocie 500 złotych, podczas gdy wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu i wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego, na potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak również funkcję kompensacyjną, przemawiały za orzeczeniem wobec oskarżonych surowszego środka kompensacyjnego w postaci nawiązki w wyższej kwocie na rzeczD. K.oraz orzeczenie nawiązki na rzeczR. J.. W konsekwencji tak sformułowanego zarzutów skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonegoZ. W.nawiązki na rzecz pokrzywdzonegoD. K.w kwocie 5000 złotych oraz na rzeczR. J.w kwocie 5000 złotych oraz orzeczenie wobecM. P.nawiązki na rzecz pokrzywdzonegoD. K.w wysokości 5000 złotych. W toku rozprawy apelacyjnej pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych poparł apelację i wnioski w niej zawarte. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. Oskarżycielka posiłkowaR. J.przyłączyła się do stanowiska swojego pełnomocnika. Oskarżyciel posiłkowyD. K.przyłączył się do stanowiska swojego pełnomocnika.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych wobec niezasadności zarzutu podniesionego w jej treści, nie mogła wywołać postulowanych skutków.          Przed przystąpieniem do analizy zarzutu apelacyjnego, Sąd Okręgowy postępowaniem pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych, został zobligowany do poruszenia istotnej kwestii proceduralnej. Nowelizacjaart. 422 § 2 k.p.k.dokonana ustawą z dnia 27 września 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247 ze zm.) wprowadziła obowiązek wskazania we wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenia wyroku, czy wniosek ten dotyczy całości wyroku, czy też niektórych czynów, których popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu, czy jedynie rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu. Jest to warunek formalny wniosku, od którego wypełnienia zależy jego skuteczność. Należy zauważyć, że stosownie do treściart. 457 § 2 k.p.k., przepisart. 422 k.p.k.w odniesieniu do zasad składania wniosku o uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego, stosuje się tylko odpowiednio, a to ze względu na odmienności w zakresie rodzajów rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i odwoławczym (art. 437 k.p.k.). Nadto wniosek taki winien być dostosowany do zakresu zaskarżenia w środku odwoławczym tj. może się z tym zakresem pokrywać, ewentualnie być węższy. Złożenie wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie wyroku sądu odwoławczego w zakresie szerszym niż zakres zaskarżenia wskazany w apelacji, uznać należy za niedopuszczalne. W realiach niniejszej sprawy pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych wywiódł środek odwoławczy, kwestionując zaskarżony wyrok jedynie w części dotyczącej orzeczonych środków kompensacyjnych, a po wydaniu wyroku przez sąd odwoławczy, złożył wniosek o sporządzenie wyroku sądu II instancji w całości, co niewątpliwie jest sprzeczne z treścią obowiązujących przepisów.  Skarżący pełnomocnik jest podmiotem profesjonalnym, zatem winien wykazywać się wyjątkową dbałością o prawidłowość swoich działań.        Przechodząc do meritum apelacji stwierdzić należy, że skarżący uznał, iż zarówno orzeczony od oskarżonegoZ. W.na rzeczR. J.obowiązek naprawienia szkody w wysokości 2331.06 złotych, jak i nawiązka w łącznej wysokości 2000 złotych orzeczona na rzeczD. K.od obu oskarżonych noszą znamiona rażącej niewspółmierności. Sąd Okręgowy w wyniku rozpoznania apelacji, nie podzielił argumentacji skarżącego pełnomocnika.           Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii obowiązku naprawienia szkody przypomnieć należy, żeR. J.w niniejszym postępowaniu, występowała w charakterze pokrzywdzonej przestępstwem zart. 288 § 1 k.k.Na okoliczność kosztów poniesionych w związku z działaniemZ. W.przedstawiła kalkulację kosztów naprawy na kwotę 2331,06 złotych, którą to Sąd I instancji uznał za pełnowartościowy dowód i na jego podstawie orzekł o naprawieniu szkody w wysokości wskazanej w przedstawionym dokumencie. W realiach niniejszej sprawy nie można uznać, iż ta część wyroku cechuje się rażącą niewspółmiernością, gdyż Sąd Rejonowy uwzględnił żądanie pokrzywdzonej w całości, a brak jest możliwości orzeczenia ponad realną wysokość wyrządzonej przestępstwem szkody. W odniesieniu do tej pokrzywdzonej, skarżący pełnomocnik w końcowych wnioskach apelacji, zamieścił postulat o orzeczenie na jej rzecz nawiązki w wysokości 5000 złotych, motywując to negatywnymi przeżyciami wywołanymi uR. J.zdarzeniem, jakie jest przedmiotem niniejszej sprawy. W tym względzie apelujący powołał się na zachowanie sprawców polegające na zajeżdżaniu drogi pokrzywdzonej, które wywołało u pokrzywdzonej traumę oraz jej opluciu. Podkreślić ponownie należy, żeR. J.składając zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, złożyła jedynie wniosek o ściganieZ. W.w zakresie uszkodzenia mienia w postaci samochodu i z tego względu występowała w charakterze pokrzywdzonej przestępstwem zart. 288 § 1 k.k.Nie inicjowała natomiast postępowania w zakresie innych zachowań sprawców, mogących wypełniać znamiona przestępstwa. W ocenie Sądu Okręgowego, brak jest zatem podstaw do orzeczenia na rzecz pokrzywdzonejR. J.kwoty 5000 złotych tytułem nawiązki. W sytuacji przekonania pokrzywdzonej o naruszeniu jej dóbr osobistych w wyniku niniejszego zdarzenia i zachowania sprawców, pokrzywdzona ta ma, możliwość wystąpienia z roszczeniem na drogę postępowania cywilnego.         Odnosząc się do drugiego z podnoszonych aspektów Sąd Okręgowy nie stwierdził także, aby nawiązka orzeczona na rzeczD. K.była niewspółmierna do poniesionych przez niego krzywd. Skarżący pełnomocnik podniósł, że łączna kwota od obu oskarżonychM. P.iZ. W.w wysokości 2000 złotych jest zbyt niska, całkowicie pomijając, że na rzecz tego pokrzywdzonego zasądzono jeszcze kwotę 1500 złotych od trzeciego oskarżonegoM. J., który został uprzednio skazany prawomocnym już wyrokiem Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 11 maja 2015 r. Zauważyć należy, że w wyniku zdarzeniaD. K.odniósł obrażenia ciała w postaci rany tłuczonej głowy w okolicy czołowej co spowodowało u niego rozstrój zdrowia na okres poniżej siedmiu dni, zatem nie były to obrażenia poważne, skutkujące koniecznością długotrwałego leczenia i wyłączająceD. K.z życia społecznego i zawodowego na znaczny okres czasu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw, aby stwierdzić, że orzeczona na rzeczD. K.łączna kwota 3.500 złotych tytułem nawiązki, nie jest adekwatna do rozmiaru niedogodności spowodowanych działaniem oskarżonych. Zaznaczyć również należy, że tak jak w przypadku drugiej z pokrzywdzonychR. J., takie orzeczenie Sądu Okręgowego nie wyłącza możliwości dochodzenia roszczeń przezD. K.w postępowaniu cywilnym.          Z uwagi na okoliczności wskazane powyżej, brak było możliwości zmiany zaskarżonego orzeczenia zgodnie z wnioskami apelacyjnymi pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych.       O kosztach postępowania od oskarżycieli posiłkowychR. J.orazD. K., Sąd Okręgowy orzekł na mocyart. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychoraz§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.     Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.iart. 456 k.p.k.