Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 734/17
Data wyroku: 2017-11-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk, art. 279 § 1 kk

Warszawa, dnia 15 listopada 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 734/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
Protokolant: p.o. protokolant sądowy Katarzyna Pawelec
przy udziale prokuratora Mariusza Ejflera
rozpoznał sprawęD. W.synaP.iK.ur. (...)wO.oskarżonego o przestępstwa zart. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 278 § 1 kk,art. 279 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie
z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV K 1071/15
przyjmując, iż czyny zarzucone oskarżonemu w pkt. 2 i 4 wyczerpują znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 kw, na zasadzie art. 45 § 1 kw w brzmieniu obowiązującym w chwili ich popełnienia
w zw. zart. 5 § 1 pkt. 4 kpw, wyrok w tej części uchyla i postępowanie umarza; uchyla rozstrzygnięcie z pkt. V wyroku; w pozostałym zakresie utrzymuje wyrok w mocy; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie na rzecz adw.M. Z.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz podatek od towarów i usług.
Sygn. akt VI Ka 734/17

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie
z dnia 15 listopada 2017r.
Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południew Warszawie z dnia 5 kwietnia 2017r. został zaskarżony przez obrońcę. Apelacja ta, co do istoty, nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonanaz uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzyi doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart. 7 kpk. Zarzuty środka odwoławczego (za wyjątkiem wywodów w zakresie dotyczącym czynu z pkt. 2 komparycji orzeczenia, o czym niżej), sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia.
Odnosząc się kolejno do stawianych zarzutów stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż odmowa wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego z rozprawy narusza standardyart. 7 kpk, a w szczególności zasady logikii doświadczenia życiowego. Wręcz przeciwnie, jak trafnie wskazał Sądw uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, nie sposób w zgodzie ze wskazanymi zasadami przyjąć, by oskarżony przez okres prawie 10 miesięcy od przesłuchania w charakterze podejrzanego, kiedy to przesłuchujący funkcjonariusze mieli stosować wobec niego przemoc w celu uzyskania przyznania do czynów niepopełnionych, nie składał stosownych skarg, bowiem „nie wiedział, że może to zrobić” (k. 148 akt sprawy). Pomijając już uprzednie wielokrotne doświadczenia w kontaktach z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości, kłóci się z doświadczeniem życiowym, by oskarżony, który oświadczył na rozprawie, że był bity, odmówił odpowiedzi na kolejne pytania,w sytuacji, gdy jego przekonywające wyjaśnienia w tej mierze determinować mogły uniewinnienie od stawianych zarzutów. W pełni zatem uprawniony był Sąd do uznania za wiarygodne konsekwentnych i spójnych wyjaśnień złożonych w toku postępowania przygotowawczego.
Wbrew wywodom środka zaskarżenia zeznania przesłuchanych na rozprawie świadkówR. S.iM. N., którzy mieli w krytycznym czasie pracować z oskarżonym, zapewniając mu alibi, nie są anispójne, anilogiczne.Mylą się co do godzin rzekomo razem wykonywanej pracy; co więcej, jeden z nich utrzymuje, że pracowali przez całe weekendy, drugi (S.), że niedziele mieli wolne. Trafnie podniósł też Sąd w treści uzasadnienia, że nawet gdyby dać im wiarę, że odprowadzali oskarżonego w okolicę jego miejsca zamieszkania, to i tak nie mieli jakiegokolwiek wpływu na to co robił on po rozstaniu. Nie sposób zatem przyjąć za skarżącym, że nie danie wiary ich depozycjommiało kluczowy wpływna błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie czynów polegających na zaborze mienia.
Nie podziela Sąd Okręgowy zarzutuniewłaściwego przypisania mocy dowodowej eksperymentowi procesowemu przeprowadzonemu w toku postępowania przygotowawczego w zakresie stwierdzenia sprawstwa oskarżonego zarzucanych mu czynów w punktach 2-5 aktu oskarżenia. Sposób przeprowadzenia tej czynności, bez względu to, czy była w istocieinną czynnością dokonaną przez policję, a zbliżoną do przesłuchania(cyt. z k. 3 apelacji), nie pozbawia jej waloru wiarygodności. Oskarżonemu umożliwiono złożenie wyjaśnień w miejscach wskazanych przez niego, gdzie - wedle jego oświadczenia, złożonego do protokołu w dniu 23 września 2013r - miał dopuścić się zaboru mienia (k. 52 -53). W czynności tej wziął udział dobrowolnie, co potwierdził własnoręcznym podpisem, składając też podpis na każdej karcie sporządzonego protokołu (k. 54 – 59). Nie sposób zatem podzielić zastrzeżeń skarżącego co do prawidłowości owej czynności procesowej, zwłaszcza, że obrońca nie wykazał, w jakim zakresiepozbawiono oskarżonego prawa do obrony, poprzestając na zapewnieniu w tym przedmiocie.
Nie pozbawione są słuszności wywody środka odwoławczego, iż Sąd błędnie wskazał osobęŁ. G.jako pokrzywdzonego czynem opisanym w pkt. 2 aktu oskarżenia. Świadek ten zeznał bowiem, że właścicielem zagarniętego przewodu elektrycznego jest jego ojciec, nie wskazującnota benejakichkolwiek jego danych. Rzecz jednak w tym, że karalność owego czynu, stanowiącego wykroczenie określone wart. 119§1kw., uległa przedawnieniu na mocy ówcześnie obowiązujących przepisówKodeksu wykroczeń(art. 45§1kw w zw. zart. 5§1 pkt 4kpsw). W konsekwencji wyrok w tym zakresie (a również i odnośnie czynu zpkt 4komparycji orzeczenia), bez względu na trafność wskazania osoby pokrzywdzonego, należało uchylići postępowanie umorzyć. Poza polem rozważań sądu odwoławczego pozostaje zatem też i kwestia nałożonego obowiązku naprawienia szkody w wysokości przekraczającej minimalną wartość przedmiotu zaboru (pkt 5 apelacji).
Nie widzi Sąd Okręgowy podstaw do podzielenia poglądu autora apelacji, iż posiadanie przez oskarżonego 5,06 grama amfetaminy przesądzao konieczności uznania tego czynu za przypadek mniejszej wagi – w rozumieniu przepisuart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Po pierwsze, amfetamina jest narkotykiem syntetycznym, którego nawet niewielka – w odróżnieniu od środków odurzających o charakterze naturalnym - ilość wystarcza do odurzenia znacznej ilości osób. Po wtóre -i najważniejsze - ocena, czy czyn polegający na posiadaniu narkotyków stanowi wypadek mniejszej wagi, nie jest determinowana wyłącznie albo przede wszystkim ilością posiadanego przez sprawcę narkotyku. O przyjęciu typu uprzywilejowanego przedmiotowego przestępstwa decyduje ocena całości przesłanek dotyczących zarówno strony przedmiotowej, jak i podmiotowej czynu, które muszą jednoznacznie wskazywać, iż jego społeczna szkodliwość kształtuje się poniżej stopnia, który uzasadnia reakcję prawnokarną w skali zagrożenia przewidzianego w przepisie typu podstawowego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 7 listopada 2014r. w sprawie II AKa 203/14 – Lex nr 1630501). Skarżący przesłanek tego rodzaju nie wykazał, nie sposób bowiem za taką uznać przeznaczenia narkotyku na własny użytek, co(w odróżnieniu od - przykładowo - udzielania, nakłaniania innej osoby, czy też ułatwiania spożycia), stanowi w istocie znamię czynu we wszystkich trzech postaciach art. 62 cyt. ustawy. Najwyraźniej też wyrażenie poglądu, iż posiadanie na własny użytek nieznacznej ilości środka odurzającego nie przesądza o kwalifikacji z art. 62 ust. 3, było zamiarem ustawodawcy (świadomym zabiegiem legislacyjnym), na co zdaje się wskazywać treśćart. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Nie dopatrzył się Sąd Okręgowy naruszenia przepisuart. 54§1 k.k.,a w konsekwencji wymierzenia kary rażąco surowej.Art. 54§1 k.k.nie eliminuje zasad wymiaru kary określonych wart. 53 k.k., a jedynie na pierwszym miejscu spośród wymienionych tam dyrektyw stawia względy wychowawcze. Nie wyraża zatem dyrektywy pobłażliwego traktowania sprawców nieletnich i młodocianych, ale wskazuje na powinność dokonania oceny winy odmiennie niż w przypadku sprawcy dorosłego, a to z uwagi na nie w pełni jeszcze ukształtowaną osobowość, nikłe doświadczenie życiowe, podatność na wpływy itp. Zdaniem Sądu Najwyższego, „względy wychowawcze" nie mają samodzielnego bytu jako podstawa szczególnego kształtowania wymiaru kary, pod kątem jej złagodzenia, a stanowią jedynie punkt wyjściowy i muszą być zestawione z pozostałymi okolicznościami podmiotowymi i przedmiotowymi, mającymi znaczenie dla wymiaru kary. Istotnymi przesłankami przy ustalaniu kary młodocianemu sprawcy winien być stopień jego zdemoralizowania, tryb życia przed popełnieniem przestępstwa, zachowanie się po jego popełnieniu, motywy i sposoby działania (II KK 454/04,LEX nr 149647).Jak trafnie podkreśla Sąd Apelacyjny w Białymstoku, eksponowanie wychowawczego celu kary nakłada jedynie na sąd obowiązek poznania właściwości i warunków osobistych młodocianego sprawcy,i w zależności od stopnia jego demoralizacji, wymierzenie mu kary niezbędnej do reedukacji i resocjalizacji (wyrok z dnia 23 stycznia 1997 r., II AKa 181/96, OSA 1997, z. 9, poz. 36). Wymogom tym Sąd Rejonowy w pełni sprostał. Wskazał w uzasadnieniu na wielokrotną karalność oskarżonego za przestępstwa umyślne,nota benew każdym przypadku podobne do stanowiących przedmiot niniejszego postępowania. Bezskuteczność wielokrotnie orzekanych kar wolnościowych, jak i o charakterze bezwzględnym, przemawiać ma za koniecznością poddania go rygorom pozbawienia wolności, bowiem tylko w ten sposób mogą zostać osiągnięte cele kary. Wywód ten Sąd Okręgowy w pełni podziela. Nie sposób bowiem podzielić obaw skarżącego, iż orzeczona wobec oskarżonego karamoże doprowadzić do jego demoralizacji w środowisku więziennym, gdy owa demoralizacja jawi się już jako oczywista. Jest to już, dziewiąte (!), pomimo młodego wieku, skazanie za przestępstwa umyślne, najwyraźniej popełnione z tej samej motywacji (z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz przeciwko mieniu); w czterech przypadkach zarządzono wobec oskarżonego wykonanie kary warunkowo zawieszonej, co w sposób nader oczywisty przemawia za niecelowością kolejnego rozstrzygnięcia tej samej treści. Uznając przy tym, że tak orzeczone kary jednostkowe, jak i łączna nie przekraczają stopnia winy sprawcy, również i w tym zakresie należało utrzymać zaskarżony wyrok w mocy.