Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
VIII Wydział Cywliny
Sygnatura akt: VIII C 2374/17
Data wyroku: 2018-06-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Kalsztein

Sygn. akt VIII C 2374/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 czerwca 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, VIII Wydział Cywilny
w następującym składzie :
Przewodniczący :Sędzia SR Tomasz Kalsztein
Protokolant :Dorota Piasek
po rozpoznaniu w dniu29 maja 2018 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wŁ.
przeciwkoW. O.iM. O.
ozapłatę
na skutek sprzeciwu pozwanych od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 13 lipca 2017 roku w sprawie o sygn. akt VIII Nc 6116/17

1
oddala powództwo;

2
zasądza od powodaSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wŁ.solidarnie na rzecz pozwanychW. O.iM. O.kwotę 1.817,00 zł (jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu w całości.

Sygn. akt VIII C 2374/17

UZASADNIENIE
W dniu 7 lipca 2017 roku powódSpółdzielnia Mieszkaniowa (...)wŁ.reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wytoczył przeciwkoJ. O.,W. O.iM. O.powództwo o zapłatę solidarnie kwoty 5.102,38 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu powód podniósł, iż pozwani zajmująlokal mieszkalny nr (...)położony wŁ.przyul. (...), o statusie odrębnej własności, który znajduje się w zasobach powodowej Spółdzielni. Pomimo obowiązku uiszczania opłat, pozwani nie czynią tego, na skutek czego za okres od dnia 1 maja 2015 roku do dnia 31 maja 2017 roku powstała zaległość w kwocie 4.801,38 zł z tytułu należności głównej oraz 301,12 zł z tytułu odsetek. Pomimo wystosowanego wezwania do zapłaty pozwani nie spłacili zadłużenia.
(pozew k. 2-3v.)
W dniu 13 lipca 2017 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wydał przeciwko pozwanym nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (VII Nc 6116/17), którym zasądził dochodzoną pozwem kwotę wraz z kosztami procesu.
(nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym k. 62)
Powyższy nakaz zapłaty pozwaniW. O.iM. O.zaskarżyli sprzeciwami w całości, zgłaszając zarzut braku legitymacji procesowej biernej po swojej stronie oraz wnosząc o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W treści sprzeciwuW. O.podniósł, iż pozostaje z pozwanąJ. O.w faktycznej separacji i od 2000 roku mieszka w lokalu swojej matki, przyul. (...). Z kolei pozwanaM. O.wyjaśniła, że w lokalu, którego dotyczy pozew, nie mieszka od 2009 roku, a obecnie zajmuje wraz z narzeczonymlokal nr (...)przyul. (...)wW.. Ponadto oboje pozwani zgodnie podnieśli, iż wyłącznym właścicielem przedmiotowego lokalu jestJ. O., przy czym lokal ten wchodzi do jej majątku osobistego.
(sprzeciw k. 84-86, k. k. 113-114v.)
W odpowiedzi na złożone sprzeciwy powód podtrzymał stanowisko w sprawie. Wyjaśnił, iż na dzień wniesienia pozwu pozwani byli zameldowani w przedmiotowym lokalu, nigdy nie informowali powoda o jego opuszczeniu, choć powinność taka ciążyła na nich – pod rygorem ponoszenia negatywnych skutków prawnych – na mocy postanowień statutu Spółdzielni.
(odpowiedź na sprzeciw k. 140-141, k. 149-150)
W toku dalszego postępowania stanowiska procesowe stron nie uległy zmianie.
(protokół rozprawy k. 160-161, k. 164-166)
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Na mocy umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i umowy przeniesienia prawa własności z dnia 3 września 2009 roku, ustanowiono odrębną własnośćlokalu mieszkalnego nr (...)położonego wŁ.przyul. (...)oraz przeniesiono prawo własności przedmiotowego lokalu na rzecz pozwanejJ. O.. Nabycia lokalu pozwana ta dokonała do swojego majątku osobistego, na co jej mąż – pozwanyW. O.wyraził zgodę.
Jako właściciel prawa, o którym mowa wyżej, pozwana obowiązana była uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na swój lokal, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu. Opłaty te zgodnie zart. 4 ust. 62ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych, podlegały uiszczeniu z góry do 10-go dnia każdego miesiąca. Za uiszczanie opłat, o których mowa, odpowiadały solidarnie zJ. O.osoby pełnoletnie stale z nią zamieszkujące w lokalu, a także osoby faktycznie korzystające z lokalu, przy czym odpowiedzialność tych osób ograniczała się do wysokości opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania lub faktycznego korzystania z lokalu.
(umowa  ustanowienia odrębnej własności lokalu i umowy przeniesienia prawa własności k. 87-89, wydruk z księgi wieczystej k. 90-99 , okoliczności bezsporne)
Jeszcze przed zawarciem umowy, o której mowa wyżej, w 2000 roku pozwanyW. O.wyprowadził się z przedmiotowego lokalu i zamieszkał w mieszkaniu swojej matki, przyul. (...)wŁ.. Przyczyną wyprowadzki były nieporozumienia, do jakich dochodziło pomiędzy małżonkami. Opuszczając lokal pozwany zabrał wszystkie swoje rzeczy i zdał kluczeJ. O.. Po śmierci ojca, w dniu 25 sierpnia 2011 roku pozwany zawarł z matką pisemne porozumienie, na mocy którego zobowiązał się partycypować po połowie w kosztach zajmowanego lokalu. W ten sposób pozwany chciał wspomóc finansowo matkę, która po śmierci męża znalazła się w trudnej sytuacji materialnej.
Przedmiotowy lokal opuściła również pozwanaM. O.. Na przełomie lat 2008/2009 pozwana ta wynajęła inne mieszkanie, następnie wyjechała na wymianę studencką. Po powrocie przez moment zamieszkała z matką, po czym przeprowadziła się do babci. W 2012 rokuM. O.przeprowadziła się na stałe doW., gdzie podjęła pracę i gdzie od dnia 28 lutego 2014 roku wraz z narzeczonym wynajmujelokal nr (...)położony przyul. (...).
W dniu 25 listopada 2017 roku pozwany wymeldował się spod adresu oznaczonego w pozwie, natomiastM. O.nadal jest pod tym adresem zameldowana.
(dowód z przesłuchania pozwanegoW. O.00:03:30-00:10:30 protokołu elektronicznego rozprawy z dnia 29 maja 2018 roku, dowód z przesłuchania pozwanejM. O.00:10:45-00:17:53 protokołu elektronicznego rozprawy z dnia 29 maja 2018 roku, porozumienie k. 82-83, umowa najmu k. 107-111, oświadczenie k. 112, zaświadczenie o wymeldowaniu k. 146)
PozwanaJ. O.nie wywiązywała się z obowiązków wynikających zustawy o spółdzielniach mieszkaniowychi nie uiszczała opłat na rzecz powoda. Na skutek inercjiJ. O.zadłużenie lokalu za okres od dnia 1 maja 2015 roku do dnia 31 maja 2017 roku wyniosło 4.801,26 zł z tytułu należności głównej oraz 301,12 zł z tytułu odsetek.
(raport o naliczeniach k. 9-10, okoliczności bezsporne)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu, a także w oparciu o dowód z przesłuchania pozwanychW. O.iM. O..
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo w stosunku do pozwanychW. O.iM. O., jako niezasadne zasługiwało na oddalenie w całości.
W myślart. 4 ust. 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych, członkowie spółdzielni będący właścicielami lokali są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu. Za opłaty, o których mowa, odpowiadają solidarnie z członkami spółdzielni, właścicielami lokali niebędącymi członkami spółdzielni lub osobami niebędącymi członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, osoby pełnoletnie stale z nimi zamieszkujące w lokalu, z wyjątkiem pełnoletnich zstępnych pozostających na ich utrzymaniu, a także osoby faktycznie korzystające z lokalu, przy czym odpowiedzialność ta, ogranicza się do wysokości opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania lub faktycznego korzystania z lokalu (art. 4 ust. 6 i 61ustawy).
Jak wynika z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego, w okresie, za który powód żąda w niniejszym postępowaniu zapłaty, tj. od dnia 1 maja 2015 roku do dnia 31 maja 2017 roku, pozwaniW. O.iM. O.nie mieszkali wlokalu nr (...)przyul. (...)wŁ., nie przechowywali w nim swoich rzeczy, nie dysponowali kluczami od tego lokalu. Pozwany już w 2000 roku przeprowadził się do swojej matki i zamieszkał przyul. (...)wŁ., z kolei młodsza z pozwanych od 2012 roku na stałe mieszka wW., gdzie pracuje.
Wprawdzie w sprawie niesporne było, żeM. O.nadal jest zameldowana w lokalu, za który powód żąda zapłaty zaległych opłat, z koleiW. O.wymeldował się z tego lokalu dopiero w dniu 25 listopada 2017 roku, to oczywistym jest, iż sama okoliczność zameldowania w danym miejscu w żadnym razie nie może wyłącznie przesądzać o faktycznym miejscu zamieszkania osoby. Należy mieć na uwadze, że czynność zameldowania jest jedynie czynnością administracyjną i nie jest równoznaczna z miejscem zamieszkiwania w rozumieniu przepisówKodeksu cywilnego. Jednocześnie przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe, w tym spójne i logiczne, a co za tym idzie wiarygodne, zeznania pozwanychM. O.iW. O., które nadto znajdują pełne potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym o charakterze nieosobowym, jednoznacznie wskazują na to, że od wielu lat nie przebywają oni w lokalu stanowiącym własnośćJ. O.. W konsekwencji pozwani, o których mowa, jako osoby niemieszkające w lokalu, jak i niekorzystające z niego, nie są obowiązani do spłaty powstałego zadłużenia. Nie budzi przy tym wątpliwości, iż sam fakt niepoinformowania powoda o fakcie wyprowadzenia się z lokalu jest niewystarczający do przyjęcia odpowiedzialności finansowejM. O.iW. O.za lokal, albowiem podstawę tej odpowiedzialności stanowią przywołane wyżej przepisyustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, nie zaś postanowienia statutu powodowej Spółdzielni.
Reasumując Sąd uznał, że nie tylko w okresie objętym pozwem, ale już wcześniej, pozwaniM. O.iW. O.nie zamieszkiwali wlokalu nr (...)przyul. (...)wŁ.. Powód w żaden sposób nie wykazał, że w stosunku do tych pozwanych spełniły się przesłanki, o których mowa w art. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Godzi się w tym miejscu przypomnieć, że w myśl treści przepisuart. 6 k.c., ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne. Reguła ta znajduje również swój procesowy odpowiednik w treściart. 232 k.p.c., w świetle którego to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że obecnie Sąd nie jest odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi powód. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że powód, jako strona inicjująca proces, jest obowiązany do udowodnienia wszystkich twierdzeń pozwu, w oparciu o które sformułował swe roszczenie. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, zadaniem sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok SN z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76). Podkreślić jednak należy, że dowodzenie własnych twierdzeń nie jest obowiązkiem strony ani materialnoprawnym, ani procesowym, a tylko spoczywającym na niej ciężarem procesowym i w konsekwencji sąd nie może nakazać, czy zobowiązać do przeprowadzenia dowodu i tylko od woli strony zależy, jakie dowody sąd będzie prowadził. Jeżeli strona uważa, że do udowodnienia jej twierdzeń wystarczy określony dowód i dlatego nie przytacza innych dowodów, to jej błąd nie jest usprawiedliwiony, sama ponosi winę niezgłoszenia dalszych dowodów i nie może zarzucać nieuzasadnionego uniemożliwienia wykazania jej praw. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość zostało wykazane wyłącznie, że w okresie objętym żądaniem powoda,M. O.iW. O.nie zamieszkiwali w lokalu oznaczonym w pozwie, co czyniło to żądanie bezzasadnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd w stosunku doM. O.iW. O.oddalił powództwo w całości.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie przepisuart. 98 § 1 k.p.c., który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw.
Strona pozwana wygrała proces w całości, a zatem należy jej się od powoda zwrot kosztów procesu w pełnej wysokości.
Na koszty procesu poniesione przez pozwanych złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce minimalnej – 1.800 zł (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz.U. 2015, poz. 1800 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził od powoda solidarnie na rzecz pozwanychM. O.iW. O.kwotę 1.817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Z tych względów, orzeczono jak w sentencji.