Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 380/18
Data wyroku: 2018-05-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Katarzyna Żmigrodzka, Dorota Dobrzańska, do Aneta Świdzińska-Kozieł

Sygn. aktXI Ka 380/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 maja 2018 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Dorota Dobrzańska (spr.)
Sędziowie SR del. do SO Aneta Świdzińska - Kozieł
SO Katarzyna Żmigrodzka
Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Lewandowska
przy udziale Prokuratora Mariusza Orła
po rozpoznaniu dnia 17 maja 2018 roku
sprawyM. M. (1)s.H.iA.zd.J.ur. (...)wM.
oskarżonego zart 278 § 1kkk w zw. zart 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim
z dnia 20 lutego 2018 roku sygn. akt II K 333/17

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla obowiązek naprawienia szkody orzeczony na podstawieart. 46 § 1 kk;

II
w pozostałym zakresie wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 120 (sto dwadzieścia) zł opłaty i 20 (dwadzieścia) zł tytułem zwrotu wydatków.

    Aneta Świdzińska-Kozieł Dorota Dobrzańska Katarzyna Żmigrodzka

XI Ka 380/18   UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2018r. Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim uznałM. M. (1)za winnego 2 czynów wyrębu i zaboru drzew na szkodę różnych osób, przy czym przypisał mu działanie w warunkach powrotu do przestępstwa i ciągu czynów i wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, orzekł obowiązek naprawienia szkody oraz na podstawieart. 290§2 kknawiązki w wysokości podwójnej wartości drzewa.
Z powyższym orzeczeniem nie zgodził się oskarżony i wniósł apelację nie precyzując zarzutów odwoławczych. W treści pisma wskazał, żedziałka o numerze (...)w ewidencji gruntów figuruje jako pastwisko adziałki (...)jako łąki.Działka nr (...)to rów o szerokości 4 metrów i wycięte 2 wiązy rosły w tym pasie, na ziemi niczyjej. Podobnie dąb rósł na ziemi niczyjej w odległości 6,5 metra. Oskarżony domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Ustalenia Sądu I instancji co do położenia wyciętych drzew są prawidłowe i znajdują oparcie w ujawnionych dowodach w postaci mapy geodezyjnej oraz uproszczonych wypisów uzyskanych ze Starostwa Powiatowego wB.. Dokumenty te, w połączeniu z protokołem oględzin (k.10-11) i wykonanymi fotografiami, pozwoliły na ustalenie, że wiązy rosły nadziałkach (...)należących doM.iJ. K.a dąb nadziałce (...)stanowiącej własnośćW. T.. Twierdzenia oskarżonego, że wyciął dąb z „ziemi niczyjej” oraz, że nie wyciął wiązów zostały słusznie zdyskredytowane przez Sąd Rejonowy w obliczu wymowy materiału dowodowego, zarówno osobowego jak i nieosobowego. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu jest rzeczowa, logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Jako taka podlega ochronieart. 7 kpk. Odmienne twierdzenia oskarżonego pozostają gołosłowne i nie są w stanie podważyć przedstawionej wyżej oceny. Dość zaznaczyć, że wyjaśnienia co do miejsca położenia dębu w odległości 5,5 metra od środka rowu nie znajdują pokrycia ani w protokole oględzin (5,5 metra od krawędzi rowu) ani mapie ewidencyjnej (działki pokrzywdzonych dochodzą do samego rowu oraz grobli znajdujących się po południowej stronie). Ponadto dąb rósł kilka metrów od krawędzi rowu a nie na drodze gminnej, która kończy się przydziałce nr (...).T.od (mapa k. 114). Droga, która jest zaznaczona zarówno na mapie ewidencyjnej jak i w protokole oględzin nie ma statusu drogi gminnej.
Argumentacja środka odwoławczego sprowadza się do kwestionowania leśnego charakteru działek pokrzywdzonych, co należy odrzucić wobec wymowy wypisów uproszczonych z rejestru gruntów (k.120-122). Wprawdzie charakter działek jest mieszany, ale zarówno pastwiska jak i łąki zostały oznaczone na mapie ewidencyjnej w innych krańcach działek, niż porośniętych drzewami. Także dokumentacja fotograficzna przekonuje, że miejsce wycięcia drzew nie stanowiło ani pastwiska ani łąki.
Ponieważ w apelacji oskarżonyM.nie kwestionuje swojego sprawstwa wycięcia i zaboru wszystkich przypisanych mu drzew, poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne należało zaakceptować. Prawidłowo również przyjęto działanie w recydywie i ciągu czynów. Kwalifikacja prawna nie budzi zastrzeżeń.
Zgodnie zart. 447§1 kpk, apelację oskarżonego należało odczytać jako skierowaną przeciwko całości wyrokowi, zatem ocenie Sądu odwoławczego podlegała wymierzona kara i środki karne.
Jeśli chodzi o karę zasadniczą, to została orzeczona w dolnej granicy zagrożenia, choć zastosowanieart. 91§1 kki przypisanie działania w recydywie podwyższyły górną granicę o połowę. Zatem kara ta jest obiektywnie łagodna. Ze względu na treśćart. 69§1 kkdobrodziejstwo warunkowego zawieszenia kary nie wchodziło w rachubę. W powyższej sytuacji nie ma mowy o rażącej niewspółmierności kary. Sąd I instancji określając jej wymiar wobec oskarżonegoM.w sposób wolny od błędu ocenił wszelkie okoliczności mające wpływ na zastosowane instrumenty polityki karnej, wynikające zart. 53 § 1 i 2 kki w prawidłowy sposób je zastosował.
Sąd Okręgowy uchylił natomiast środek karny orzeczony na podstawieart. 46§1 kk. W przypadku wymierzenia nawiązek na rzecz pokrzywdzonych w wysokości podwójnej wartości wyrąbanego i skradzionego drzewa, rekompensują one w sposób oczywisty szkodę w mieniu i to z naddatkiem. Wprawdzieart. 290§2 kkstanowi niezależną podstawę orzeczenia środka kompensacyjnego odart. 46§1 kk, jednak trzeba mieć na uwadze, że obowiązek naprawienia szkody ma rację bytu w momencie, kiedy ta szkoda nie została w żaden sposób wyrównana. Pogląd taki, wprawdzie na gruncie obowiązywaniaart. 415 kpkw brzmieniu do dnia 1 lipca 2015r., został wyrażony w wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 8.11.2013r. w sprawie V Ka 923/13 i argumentacja jako logiczna zasługuje na pełną akceptację. Opiera się na twierdzeniu, że: ”Należy uwzględnić fakt, że jedno orzeczenie nie może zawierać dwóch rozstrzygnięć, których charakter jest w znacznej części kompensacyjny, gdyż prowadziłoby to do możliwości uzyskania przez pokrzywdzonego wartości przewyższającej jego należności. Tego rodzaju stanowisko znajduje uzasadnienie w treściart. 415 § 5ik.p.k.Normy zawarte w tych przepisach regulują wprawdzie kwestię zbiegów rozstrzygnięć o charakterze odszkodowawczym na podstawach znajdujących się w przepisach prawa materialnego karnego i cywilnego, jednak stanowią zarazem wyraz dążenia ustawodawcy do tego, by nie funkcjonowały w obrocie prawnym tytuły egzekucyjne wynikające z orzeczeń dotyczących tej samej szkody, z których egzekucja prowadziłaby do uzyskania przez pokrzywdzonego wartości w wysokości wyższych niż wynikające z faktu poniesienia szkody. Nie ulega wątpliwości, że celem nawiązki zart. 290 § 2 k.k.jest zrekompensowanie pokrzywdzonemu wszelkich strat związanych z uszczupleniem drzewostanu. Straty wynikłe z wycięcia drzewa są związane nie tylko z wartością samego drewna, ale także z wyeliminowaniem z ekosystemu pewnej jego części, której przywrócenie zajmuje niepomiernie dużo czasu. Nie ulega zarazem wątpliwości, że skoro podstawą do obliczenia nawiązki jest właśnie wartość drewna, to nawiązka na podstawieart. 290 § 2 k.k.w części odpowiadającej wartości drewna rekompensuje jego utratę, w pozostałej zaś części, tożsamej zresztą, stanowi pewną formę zadośćuczynienia za utratę fragmentu ekosystemu. Z tego powodu nawiązka zart. 290 § 2 k.k.nie tylko rekompensuje szkodę rzeczywistą, ale nawet ją przewyższa obejmując swego rodzaju zadośćuczynienie dla pokrzywdzonego, a w tej sytuacji orzeczenie kolejnego środka karnego o charakterze odszkodowawczym nie jest możliwe, choćby zasadniczo było obligatoryjne.”
Sąd Okręgowy w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie prezentuje stanowisko, że w obecnym stanie prawnym brak podstawy do wzbogacania pokrzywdzonego wynika z istoty obowiązku naprawienia szkody, który ma rekompensować rzeczywiste uszczuplenie w majątku.
Z tych względów orzeczono jak w wyroku.
Orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego uzasadniaart. 636§1 kpk.

    Dorota Dobrzańska Katarzyna Żmigrodzka   Aneta Świdzińska-Kozieł