Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1609/17
Data wyroku: 2018-07-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Justyna Dołhy, Ludmiła Tułaczko, Adam Bednarczyk
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 281 kk

Warszawa, dnia 19 czerwca 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 1609/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko
Sędziowie:  SO Adam Bednarczyk (spr.)
SR del. Justyna Dołhy
protokolant: protokolant sądowy stażysta Katarzyna Pawelec
przy udziale prokuratora Jerzego Kopcia
po rozpoznaniu dnia 19 czerwca 2018 r.
sprawyK. D.synaH.iI.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 281 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt III K 1165/16
wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. F.kwotę 516,60 zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w instancji odwoławczej wraz z podatkiem VAT.
SSO Adam Bednarczyk   SSO Ludmiła Tułaczko   SSR del. Justyna Dołhy
VI Ka 1609/17

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego, nie jest zasadna i przez to nie zasługuje na uwzględnienie.
Teoretycznie według kierunku wskazanego w apelacji dotyczy ona wyłącznie rozstrzygnięcia o karze, niemniej już samych zarzutów wynika, iż także skierowana jest przeciwko całości rozstrzygnięcia, albowiem wskazuje ona na naruszenie prawa do obrony oskarżonego, oraz niesprecyzowany zarzut tyczący rzekomej umowy pomiędzy oskarżonym, a prokuratorem tyczącej poddania się karze przez oskarżonego.
Odnosząc się do kwestii podnoszonego przez oskarżonego naruszenia prawa do obrony poprzez niewyznaczenie mu obrońcy z urzędu zdaniem sądu odwoławczego zarzut ten jest niezasadny. Po pierwsze w aktach sprawy nie znajduje się żaden wniosek oskarżonego o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Z samego uzasadnienia apelacji natomiast wynika, iż zdaniem oskarżonego sąd winien jak się zdaje wyznaczyć mu obrońcę z urzędu niejako automatycznie z uwagi na to, iż leczy on się, lecz aktualnie odwykowo w zakładzie karnym. Także i ta argumentacja zasadną nie jest. W odniesieniu do oskarżonego nie zachodziła żadna z okoliczności, które obligowały sąd do wyznaczenia oskarżonemu obrońcy z urzędu. Oceny tej nie zmienia fakt, iż Sad Okręgowy wyznaczył oskarżonemu obrońcę z urzędu w postpowaniu odwoławczym.
Przechodząc, do podnoszonego przez oskarżonego faktu, iż uzgodnił poddanie się karze z prokuratorem, a ten nie wywiązał się z tej umowy stwierdzić trzeba, iż taka sytuacja nie miała miejsca na tle przedmiotowej sprawy. Owszem oskarżony przesłuchany w charakterze podejrzanego zaproponował poddanie się karze niemniej prokurator nie przystał na taką propozycję, do czego miał prawo, a zwłaszcza nie przesłał do Sądu wniosku o wydanie wyroku bez przeprowadzenia rozprawy.
Przechodząc do kwestii oceny rozstrzygnięcia o karze wobec oskarżonego w ocenie sądu odwoławczego w żaden sposób nie można stwierdzić, iż rozstrzygnięcie Sądu I instancji w tym zakresie jest rażąco niewspółmiernie surowe w rozumieniuart. 438 pkt.4 kpk. Jak słusznie wskazał sąd rejonowy oskarżony był już uprzednio karany za przestępstwa przeciwko mieniu i z użyciem przemocy. Co więcej dodać trzeba, iż przedmiotowego czynu dopuścił się w okresie próby orzeczonym wyrokiem za przestępstwo zart. 280§1 kk. a po popełnieniu przedmiotowego czynu skazany został za kolejne przestępstwo przeciwko mieniu. Sekwencja tych skazań wskazuje, iż bez wątpienia wyłącznie kara bezwzględna może podziałać na oskarżonego w sposób wychowawczy, bowiem pomimo młodego wieku wykazał się on już wyjątkowo lekceważącym stosunkiem do obowiązującego prawa, jak też danej mu już raz szansy w formie kary w zawieszeniu za poważne przestępstwo. Sam zaś wymiar przedmiotowej kary, choć obiektywnie surowy, to nie jest rażąco niewspółmiernie surowy jak wskazano wyżej. Po pierwsze w opisanych okolicznościach tylko taka reakcja karna może stanowić dla oskarżonego przesłankę wychowawczą. Po wtóre nie można zapominać o sposobie popełnienia przedmiotowego czynu. Zgodzić się trzeba z sądem rejonowym, iż okoliczności faktyczne ustalone w tej sprawie wskazują na całkowite poczucie bezkarności oskarżonego, samo zaś grożenie przedmiotem będącym niemal wierną repliką broni palnej musiało i wzbudziło w pokrzywdzonych uzasadnione obawy o swoje życie. Uzasadnionym jest też przypuszczenie, iż oskarżony idąc do sklepu z w/w przedmiotem z góry zaplanował popełnienie tego przestępstwa tylko z tego powodu, iż zabrakło alkoholu na imprezie, w której uczestniczył. Takie zachowanie wskazuje na duże zdemoralizowanie oskarżonego.
Reasumując sąd odwoławczy nie dopatrzył się w rozstrzygnięciu o karze rażącej surowości w rozumieniuart. 438 pkt.4 kpk.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 624§1 kpk.