Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 759/17
Data wyroku: 2018-01-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Rusin
Słowa kluczowe: Przestępstwa karnoskarbowe
Podstawa prawna: art. 107 § 1 kks

Sygn. akt IV Ka 759/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 stycznia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Ewa Rusin

Protokolant:

Magdalena Telesz

przy udzialeR. T.przedstawiciela Urzędu Celno - Skarbowego wW.
po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r.
sprawy

1
M. K.

synaJ.iA. z domu I.
urodzonego (...)wŚ.
oskarżonego zart. 107 § 1 kksw związku zart. 9 § 3 kks,

2

E.K.

córkiZ.iG. z domu A.
urodzonej (...)wJ.
oskarżonej zart. 107 § 1 kksw związku zart. 9 § 3 kks,

3
Z. W.

synaS.iH.z domuS.
urodzonego (...)wW.
oskarżonego zart. 107 § 1 kksw związku zart. 9 § 3 kks
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 8 września 2017 r. sygnatura akt II K 1179/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
oskarżonąE.K.uniewinnia od przypisanego jej czynu;

2
stwierdza, że koszty procesu związane z postępowaniem przeciwko oskarżonej ponosi Skarb Państwa;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonychM. K.iZ. W.po 1/3 części wydatków postępowania apelacyjnego i wymierza opłaty:

-M. K.w kwocie 400 złotych,
-Z. W.w kwocie 200 złotych.
Sygn. akt IV Ka 759 / 17

UZASADNIENIE

1
M. K.został oskarżony o to, że :

I
jako osoba odpowiedzialna poprzez pełnienie funkcji Prezesa Zarządu wSpółce z o.o. (...), ze siedzibą weW., przyulicy (...), urządzał w lokalu handlowym –Sklep (...)przyulicy (...)wW.od dnia 11 stycznia 2014r. do dnia 4 marca 2014r., tj. do dnia wykonania czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy z Referatu Dozoru Urzędu Celnego wW.w oparciu o uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o Służbie Celnej, gry na automacie do gier o nazwie(...), bez numerów własnych, wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(Dz. U. 201, poz. 1540 z późniejszymi zmianami);

tj. o czyn zart. 107§1 k.k.s.w zw. zart. 9§3 k.k.s.

2

E.K.oskarżona została o to, że:

II
jako osoba będąca właścicielemSpółki z o.o. (...), ze siedzibą weW., przyulicy (...), z udziałem w 100% i jednocześnie pełniącą funkcję prokurenta samoistnego urządzała i prowadziła w lokalu handlowym –Sklep (...)przyulicy (...)wW.od dnia 11 stycznia 2014r. do dnia 4 marca 2014r., tj. do dnia wykonania czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy z Referatu Dozoru Urzędu Celnego wW.w oparciu o uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o Służbie Celnej, gry na automacie do gier o nazwie(...), bez numerów własnych, wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(Dz. U. 201, poz. 1540 z późniejszymi zmianami);

tj. o czyn zart. 107§1 k.k.s.w zw. zart. 9§3 k.k.s

3
Z. W.oskarżony został o to, że:

III
jako osoba faktycznie zajmująca się sprawami gospodarczymi wSklepie (...)przyulicy (...)wW.zarejestrowanego na rzecz jego żonyB. W.prowadził na terenie tego lokalu handlowego od dnia 11 stycznia 2014r. do dnia 4 marca 2014r., tj. do dnia wykonania czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy z Referatu Dozoru Urzędu Celnego wW.w oparciu o uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o Służbie Celnej, gry na automacie do gier o nazwie(...), bez numerów własnych, stanowiących własnośćSpółki z o.o. (...), ze siedzibą weW., przyulicy (...), wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(Dz. U. 201, poz. 1540 z późniejszymi zmianami);

tj. o czyn zart. 107§1 k.k.s.w zw. zart. 9§3 k.k.s.
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu wyrokiem z dnia 8 września 2017r. sygn. akt II K 1179 /14 :

I
oskarżonychM. K.,E.K.iZ. W.uznał za winnych popełnienia zarzucanych im czynów opisanych w części wstępnej wyroku, z tym, że przyjął, iż czyny te naruszały przepisart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, to jest za winnych przestępstw skarbowych zart. 107§1 k.k.s.w zw. zart. 9§3 k.k.s.i za to na podstawieart. 107§1 k.k.s.wymierzył:

1
M. K.karę 40 (czterdziestu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 100 (sto) złotych;

2

E.K.karę 20 (dwudziestu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 100 (sto) złotych;

3
Z. W.karę 20 (dwudziestu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 100 (sto) złotych;

II
na podstawieart. 30§5 k.k.s.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa 1 (jednej) sztuki automatu do gry wraz z 4 (czterema) kluczami dostępu, zatrzymanych za pokwitowaniem nr(...), przechowywanych w magazynie Izby Celnej weW.pod pozycją(...), a także środków pieniężnych w łącznej kwocie 4.995 (cztery tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć 00/100) złotych zatrzymanych za pokwitowaniem(...)oraz ujawnionych we wskazanym automacie;

III
zasądził od oskarżonychM. K.,E.K.iZ. W.na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione w sprawie od wszczęcia postępowania po 1/3 części, to jest po 302,60 (trzysta dwa 60/100) złote i nie wymierza im opłaty

Apelację od tego wyroku w całości wywiodła obrońca z wyboru wszystkich oskarżonych. Apelująca wyrokowi zarzuciła :
a) na podstawieart. 427 § 2 kpkw zw. zart. 438 pkt 1-3 kpk:
- rażące naruszenie przepisów prawa karnego materialnego -art. 107 § 1 kkspolegające na przypisaniu oskarżonemu popełnienia czynu opisanego w tym przepisie pomimo braku w jego działaniu znamion tego przestępstwa.
- rażące naruszenie przepisów prawa karnego materialnego -art. 10 § 1 kkspolegające na jego nie zastosowaniu i przez to błędnym uznaniu, że oskarżeni czyn im zarzucany popełnili umyślnie, podczas gdy nie tylko w przekonaniu oskarżonego ale w powszechnym przekonaniu istniało przekonanie, że w procesie uchwalania przepisówart. 6 i 14 ustawy o grach hazardowychnaruszony został unijny tryb notyfikacyjny w/w przepisów jako elementu trybu ustawodawczego przy uchwalaniuustawy o grach hazardowychpolegający na nienotyfikowaniu przepisów technicznych wprowadzonych tą ustawą - w sytuacji w której notyfikowanie przepisów technicznych jest obligatoryjne, co w konsekwencji powoduje całkowitą niemożność ich stosowania przez organy władzy publicznej, nie można oskarżonemu zarzucić umyślności w działaniu / błąd co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego/
- rażące naruszenie przepisów prawa karnego materialnego -art. 10 § 3 kkspolegające na jego nie zastosowaniu i przez to błędnym uznaniu, że oskarżony czyn mu zarzucany popełnił umyślnie, w sytuacji w której w świadomości oskarżonego zaistniał błąd co do okoliczności wyłączającej bezprawność.
- rażące naruszenie przepisów prawa karnego materialnego -art. 10 § 4 kkspolegające na jego niezastosowaniu przy uznaniu, że oskarżeni miał świadomość, nielegalności swojego działania podczas gdy z materiału dowodowego wynika wprost, że oskarżony po zapoznaniu się z przepisami prawa krajowego, unijnego oraz orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej był i jest przekonany o braku możliwości stosowania nienotyfikowanych przepisów a w myśl jednej z naczelnych zasad prawa karnego -nullum crimen nulla poena sine legę- jego działalność była w pełni legalna, co winno skutkować ustaleniem, że działał w błędzie co do oceny prawnej czynu.
- rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia -art. 424§1 i 2 kpkpolegające na nie zawarciu w pisemnym uzasadnieniu wskazania jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych ; nie wyjaśnieniu podstawy } prawnej wyroku, w tym zwłaszcza podstaw prawnych odpowiedzialności
poszczególnych oskarżonych.
Dodatkowo w stosunku do oskarżonejE.K.:
- rażąca obrazę przepisów prawa materialnego -art. 201 § 1 ksh, w zw. zart. 204 § 1 ksh, w zw. z art.art. 109(

    1)k.c.polegające na ich błędnej wykładni co doprowadziło do obrazy przepisu prawa materialnego-art. 107 § 1 kksw zw. zart. 9§3 kkspoprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stosunku do oskarżonejE.
K., podczas gdy zapoznanie się ze wskazanymi przepisami prawa przez Sąd I instancji winno w logiczny i zarazem prosty sposób prowadzić do wniosku, że paniE.K.nie można przypisać popełnienia zarzucanego jej czynu.
Podnosząc powyższe zarzuty apelująca wniosła o:
- o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu oraz orzeczenie o zwrocie dowodów rzeczowychspółce (...) Sp. z o.o.z siedzibą weW..
Ewentualnie w stosunku do oskarżonegoM. K.iZ. W.przy uznaniu ich sprawstwa:
- o zmianę kwalifikacji prawnej czynu, z przyjętej przez Sąd I instancji kwalifikacji zart. 107 § 1 kksnaart. 107 § 4 kkstj. przyjęcia przypadku mniejszej wagi i wymierzenie każdemu z oskarżonych kary grzywny w wysokości 1/10 minimalnego wynagrodzenia.

Sąd Okręgowy zważył co następuje;

Apelacja okazała się skuteczna tylko w odniesieniu do oskarżonejE.K..
Przeciwko tej części rozstrzygnięcia apelująca skierowała wszystkie przytoczone wyżej zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, które okazały się całkowicie nietrafione. Rzecz bowiem nie w błędnej sądowej interpretacji przepisówart. 107 § 1 kks,art. 10 § 1, § 3 i § 4 kksczyart. 201 § 1 ksh, ale w błędnych ustaleniach faktycznych sprawy i to w stopniu o jakim mowa wart. 437 pkt. 3 kpk, mających wpływ na treść wyroku.
Otóż z materiału dowodowego sprawy bezsprzecznie wynika, iż w dacie zarzucanego czynu oskarżonaE.K.była właścicielką i jednocześnie prokurentem samoistnymspółki z o. o. (...)weW.. Na tym fakcie kończą się ustalenia zaskarżonego wyroku w zakresie czynu zarzucanego oskarżonej. Inne zresztą być nie mogą, skoro w toku sprawy nie zebrano żadnych dowodów, potwierdzających czynny udział oskarżonej w zawarciu umowy dzierżawy i zainstalowaniu przedmiotowego urządzenia do gier(...)wsklepie (...)wW.. Oskarżona do winy się nie przyznała, ze złożonych wyjaśnień wynika, że była jedynie figurantką i nie orientowała się w sprawach Spółki. Rzeczoną umowę dzierżawy urządzenia do gier w imieniuSpółki (...)weW.zawarł oskarżonyM. K., ówczesny prezes Spółki, zatem osoba w spółce decyzyjna i upełnomocniona do zawierania takich umów w imieniu spółki. Jak to wynika z odpisu KRS Spółki ( k. 91 akt) do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki upoważniony był każdy członek zarządu, zatem i oskarżonyM. K..
Ani z pozostałych dowodów osobowych (protokołów wyjaśnień współoskarżonychZ. W.iM. K.oraz zeznań przesłuchanych świadków) a także zebranych w sprawie dokumentów nie wynika, by to oskarżona podjęła decyzję o zawarciu umowy dzierżawy urządzenia do gier, wybrała lokalizację sklepu B.W., czy podjęła jakiekolwiek inne czynności w celu urządzenia nielegalnych gier losowych na przedmiotowym urządzeniu(...)w sklepie spożywczymB. W.
Zatem wobec braku jakichkolwiek dowodów sprawstwa i winy oskarżonąE.K.należało uniewinnić od przypisanego jej występku karnoskarbowego zart. 107 § 1 kks. W konsekwencji koszty procesu dotyczące tego oskarżenia ponosi Skarb Państwa (art. 632 pkt.2)kpk.
W odniesieniu do oskarżonychM. K.iZ. W.ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku oraz ich ocena prawna nie noszą żadnych wad, są prawidłowe i należycie uzasadnione.
Natomiast zarzuty apelacji obrazy prawa materialnegoart. 107 § 1 kks,art. 10 § 1, § 3 i § 4 kksi procesowegoart. 424 § 1 i 2 kpksą co najmniej niezrozumiałe.
I tak, nie można skutecznie zarzucić obrazy prawa procesowegoart. 424 § 1 i 2 kpk, skoro pisemne motywy wyroku zawierają ustalenia faktyczne dokonane na podstawie całokształtu przeprowadzonych dowodów, dalej obszerną analizę stanu prawnego, uzasadnienie przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanych czynów oraz omówienie podstaw wymiaru kary. Apelująca nie wskazała nawet, które dowody czy okoliczności, ujawnione w toku procesu, pozostały poza sferą analizy Sądu meriti. Tak więc ten zarzut jest gołosłowny.
Natomiast zarzuty obrazy prawa materialnegoart. 107 § 1 kks,art. 10 § 1, § 3 i § 4 kkssą obarczone wadami, które wskazują na oderwanie apelacji od realiów procesowych sprawy.
Po pierwsze, są niedbale sformułowane, cechują się rażącymi wadami redakcyjnymi, bo choć zarzuty dotyczą wszystkich 3-ch oskarżonych to apelująca nie precyzując, którego z oskarżonych dotyczy konkretny zarzut apelacji, pisze w nich o „oskarżonym” w liczbie pojedynczej, np. „w przekonaniu oskarżonego”, „ w świadomości oskarżonego” „oskarżony po zapoznaniu się z przepisami prawa krajowego” itd.
Po drugie, wadami faktycznymi, bo przecież oskarżeniM. K.iZ. W.w toku sprawy nie przyznając się do winy złożyli tylko krótkie wyjaśnienia, M;K.przyznał krótki czas pełnienia funkcji prezesa spółki aZ. W.przyznał swą zgodę na zainstalowanie w sklepie żony automatu do gier, a także wyjaśnił cyt. „ ja nie wiedziałem o co chodzi z tymi grami” k.421 akt. Apelująca najwyraźniej nie zna materiałów dowodowych sprawy, przez co wywiodła gołosłowne zarzuty. Wedle treści złożonych wyjaśnień obaj oskarżeni nie powoływali się na - znane im rzekomo w dacie czynu przypisanego - rozbieżności interpretacyjne zaistniałe w orzecznictwie sądowym dotyczącym możliwości wypełniania normy blankietowejart. 107 § 1 kksnienotyfikowanymi przepisamiart. 6 i 14ugh. Poza przywołaniem w zarzutach apelacyjnych przepisówart. 10 § 1, § 3 i § 4 kksapelująca nie wykazała, by w dacie przypisanych czynów w świadomości oskarżonych zaistniał błąd co do okoliczności wyłączającej bezprawność tych czynów. Nie wskazała także apelująca, z jakiego konkretnie materiału dowodowego miałoby wynikać, że oskarżeni po zapoznaniu się z przepisami prawa krajowego, unijnego oraz orzeczeniami Trybunału Unii Europejskiej byli i nadal są przekonani o legalności przypisanych im wyrokiem działań jako przestępnych, co tym samym miałoby skutkować ustaleniem, żeM. K.iZ. W.działali w błędzie.
Skoro takiej linii obrony oskarżeniM. K.iZ. W.w swych wyjaśnieniach dotychczas nie przedstawili, to i Sąd I instancji nie miał podstaw faktycznych do badania strony podmiotowej czynów oskarżonych w ramach instytucji błędów, określonych w przepisachart. 10 § 1, § 3 i § 4 kks. Także i Sąd Odwoławczy nie dysponuje dowodami, które obligowały by do odnoszenia się do tych gołosłownych argumentów apelacji.
Apelująca bezkrytycznie zarzuciła brak umyślności w działaniu oskarżonego, nie precyzując którego ( zarzut obrazyart. 10 § 3 kks, uzasadnienie k. 10). Wskazać tu tylko wypada, że w zaskarżonym wyroku przypisano oskarżonemuM. K.urządzanie a oskarżonemuZ. W.prowadzenie nielegalnej gry na automacie poza kasynem gier i bez udzielonej koncesji tj. wbrew warunkomart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych( ugh) z dnia 19 listopada 2009r. Wymieniony przepis oskarżeni złamali umyślnie, bo przecież działalność w zakresie gier na automatach tego rodzaju, jak w niniejszej sprawie, może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a takiej żaden z oskarżonych nie uzyskał. Faktu tego apelująca nie podważa. Zatem złamanie tych wymogów prawnych przez obu oskarżonych ma charakter umyślny w rozumieniuart. 4 § 2 kks. Skoro podjęli się wspólnie i w porozumieniu działania w celu biznesowym, mającym przynieść im wymierny dochód finansowy, to oczywistym pozostaje, że legalną podstawę takich działań musi stanowić wypełnienie wymagań przepisów regulujących tego rodzaju działalność, w tym przypadkuustawy o grach hazardowych( ugh) z dnia 19 listopada 2009r.
Tak więc należy podzielić słuszność wywodów końcowych Sądu I instancji w zakresie oceny prawnej czynów oskarżonych jako wypełniających ustawowe znamiona występku stypizowanego wart. 107 § 1 kks.
Nie występują także w sprawie podstawy dla postulowanej w apelacji zmiany przyjętej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonych na wykroczenie zart. 107 § 4 kks. Apelująca nie uzasadniła tego wniosku, nawet w treści samego wniosku apelacyjnego nie powołała ani jednego argumentu, do którego mógłby odnieść się Sąd Odwoławczy. Wskazać tu tylko można, iż uznaniu czynu oskarżonych za wykroczenie skarbowe sprzeciwia się głównie okres blisko 2- miesięczny czas trwania czynu.
Sąd Rejonowy skazał oskarżonych tylko na kary grzywny, których wymiar jest wyjątkowo niski i oscyluje w dolnych granicach zagrożenia przewidzianego wart. 107 § 1 kks, przy równie niskiej wysokości stawki, które to grzywny, z jednej strony stanowią słuszną dolegliwość za popełnienie przestępstwa skarbowego, z drugiej strony przystają do deklarowanych dochodów oskarżonych. Kary te spełniają wymogiart.13 § 1 kksorazart.23 ust.3 kks, więc nie występują uzasadnione powody dla zmiany wyroku na korzyść oskarżonych.
O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart113 § 1 kksw zw. zart.636 § 1 kpkiart. 627 kpkoraz na podstawieart.21 ust. 1) iart. 8w zw. zart.3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r./tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, obciążając nimi oskarżonych wobec przegrania apelacji.