Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 25/18
Data wyroku: 2018-03-05 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Wyrok łączny
Podstawa prawna: art. 288§1 kk

Sygn. akt IV Ka 25 / 18

UZASADNIENIE
Prokurator, skarżąc wyrok w zakresie dotyczącym orzeczonej wobecŁ. J.kary łącznej, zasadnie i skutecznie podniósł zarzut, iż do jej wymierzenia doszło z obrazą przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, albowiem z uwagi na treść tego przepisu w przypadku orzekania w przedmiocie kary łącznej w wyroku łącznym, obejmującym wyłącznie kary prawomocnie orzeczone przed dniem wejścia w życie tej ustawy ( tj. przed 1 lipca 2015 r. ), zastosowanie winny mieć przepisy o karze łącznej obowiązujące przed tą datą. Przepis art. 19 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy zawiera bowiem regułę intertemporalną, która zabrania stosowania przepisów o karze łącznej w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r., jeżeli w grę wchodzi kwestia łączenia kar, jeśli wszystkie one zostały prawomocnie orzeczone przed dniem 1 lipca 2015 r. Podkreślić należy, iż w takim przypadku zasada sformułowana w treści art. 19 ust. 1 wyłącza stosowanieart. 4 § 1 kk. Z ugruntowanego już orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, iż jedynie w sytuacji, w której co najmniej jeden wyrok objęty wyrokiem łącznym uprawomocnił się po dniu 30 czerwca 2015 r., może znaleźć zastosowanie przepisart. 4 § 1 kk( por. choćby postanowienie SN z dnia 16 lutego 2017 r., II KK 347/17, czy wyrok SN z dnia 15 listopada 2017 r., IV KK 128/17 ).
Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy – skoro w odniesieniu doŁ. J.wszystkie wchodzące w grę skazania uprawomocniły się przed 1 lipca 2015 r., to kwestia badania podstaw orzekania kary łącznej w wyroku łącznym winna odbywać się z uwzględnieniem przepisówart. 85 kki nast. w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. Orzekając w tej materii w oparciu o stan prawny obowiązujący od tej daty, sąd I instancji doprowadził do sytuacji, że zaskarżony wyrok zapadł z obrazą przepisu wskazanego przez prokuratora. Podnieść jednak należy, iż zasadnie podnosząc w apelacji opisany wyżej zarzut, prokurator wadliwie ocenił konsekwencje, jakie w realiach niniejszej sprawy winny wiązać się z jego uwzględnieniem. Następstwem stwierdzenia podniesionego w apelacji uchybienia winno być nie uzupełnienie podstawy prawnej zaskarżonego wyroku o przepis art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( co wskazywał skarżący we wniosku odwoławczym ), lecz umorzenia postępowania w przedmiocie wyroku łącznego wobec braku podstaw do wymierzenia w nim kary łącznej. Przypomnieć bowiem należy, iż stosownie do treściart. 85 kkw brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r., karę łączną ( także w wyroku łącznym ) można było orzec tylko wtedy, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw. Tymczasem popełnienie przestępstw, za któreŁ. J.skazany był w sprawach opisanych w części wstępnej zaskarżonego wyroku, każdorazowo przedzielane było wydaniem kolejnego wyroku skazującego. Przy takiej chronologii brak jest warunków do wydania wyroku łącznego, co rodzi konieczność umorzenia postępowania w tym przedmiocie (art. 572 kpk). Co prawda skarżący o to nie wnosił, tym niemniej mieć należało na względzie, iż wnioski odwoławcze sądu odwoławczego nie wiążą ( por. wyr. SN z 31 maja 2001 r., IV KKN 67/01, Legalis; wyr. SN z 25 listopada 2010 r., IV KK 155/10, Legalis ).
Mając powyższe na uwadze, rozpoznanie zarzutu o rażącej łagodności wymierzonej skazanemu kary łącznej uznać należało za bezprzedmiotowe w rozumieniuart. 436 kpk.