Sąd Okręgowy w Olsztynie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 900/17
Data wyroku: 2018-02-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Łożyńska-Motyka

Sygn. akt IV U 900/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 lutego 2018 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Beata Łożyńska - Motyka

Protokolant:

st. sekr. sądowy Bożena Kornatowska

po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. w Olsztynie
na rozprawie
sprawyF. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wW.
o wysokość emerytury
na skutek odwołaniaF. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wW.
z dnia 16 maja 2017 r. nr(...)
I. zmienia zaskarżoną decyzję i zobowiązuje organ rentowy do ponownego przeliczenia wysokości emeryturyF. K.od dnia 01 kwietnia 2017 r. przy uwzględnieniu do jej wyliczenia ponownie ustalonego kapitału początkowego jak w decyzji symulacyjnej z dnia 04 stycznia 2018 r. oraz wskaźnika wysokości podstawy wymiaru emerytury w wysokości 57,91% jak w decyzji symulacyjnej z dnia 05 stycznia 2018 r.,
II. w pozostałym zakresie oddala odwołanie
III. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wW.na rzeczF. K.kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
/-/ SSO B. Łożyńska-Motyka
Sygn. akt IV U 900/17

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 16 maja 2017 r., znak:(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wW.działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. 2017 r. poz. 1383), w związku z podpisaną umową między Rzeczpospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o zabezpieczeniu społecznym z dnia 2 kwietnia 2008 r., przeliczyłF. K.emeryturę od dnia 1 kwietnia 2017 r.
W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia od 1966 do 2004 r., a wskaźnik podstawy wymiaru wyniósł 46,96%. W ocenie organu brak było podstaw do przyjęcia do ustalenia podstawy wymiaru przeciętnej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. z pominięciem pełnych lat kalendarzowych pozostawania w ubezpieczeniu społecznym za granicą, wybranych z 20 lat ubezpieczenia przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, ponieważ w tym okresie odwołujący nie podlegał ubezpieczeniu na terenie USA, a także przeciętnej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z okresu 10 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok, w którym ubezpieczony przystąpił po raz pierwszy do ubezpieczenia za granicą tj. okresu od dnia 1 stycznia 1970 r. do dnia 31 grudni 1979 r., ponieważ w przeciągu 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę tj. w latach 1994 -2013 wnioskodawca podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu zatrudnienia w Polsce. Do ustalenia wysokości emerytury organ rentowy uwzględnił okresy składkowe w wymiarze 23 lat, 6 miesięcy, 13 dni. Organ rentowy wskazał także, iż z uwagi na fakt, że emerytura obliczona niniejszą decyzją jest świadczeniem mniej korzystnym od wypłacanego już świadczenia obliczonego na podstawie wskaźnika 49,08%, zostaje zawieszona.
Od powyższej decyzji odwołał sięF. K., wnosząc o jej zmianę. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia wszystkich okresów jego pracy, a wyliczenie samej wysokości świadczenia jest dokonane w nieprawidłowy sposób. Przede wszystkim organ rentowy wadliwie ustalił wysokość zarobków uzyskiwanych przez niego w latach 1965-1976 wZakładach (...)wO.. Ponadto do stażu pracy nie uwzględniono okresu pracy jako ajent wPrzedsiębiorstwie (...)R.wO..
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wniósł o jego oddalenie. ZUS podniósł, że świadczenieF. K.zostało obliczone w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i jest prawidłowe. Ponadto organ rentowy wskazał, że to na osobie zainteresowanej ciąży obowiązek przedłożenia dokumentacji w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno – rentowe. Natomiast ZUS uwzględnił wszystkie udokumentowane polskie okresy ubezpieczenia.
Bezspornym w niniejszej sprawie było, żeF. K.(ur.(...)) pobiera emeryturę od dnia 28 czerwca 2014 r. Do ustalenia emerytury organ rentowy uwzględnił okresy składkowe w wymiarze 23 lat, 6 miesięcy oraz 13 dni. Natomiast do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 10 lat kalendarzowych od 1995 do 2004 r. , a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wynosi 49,08 %.
F. K.w okresie od dnia 1 stycznia 1970 r. do dnia 31 grudnia 1970 r. podlegał ubezpieczeniu społecznemu za granicą.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W okresie od dnia 1 września 1965 r. do dnia 13 października 1975 r.F. K.świadczył pracę wWojewódzkim Przedsiębiorstwie (...).
W dniu 1 września 1965 r. ubezpieczony zawarł zZakładami (...)wO.umowę w celu nauki zawodu i odbycia wstępnego stażu pracy. W umowie tej wskazano, że w okres wstępnego stażu pracy uczeń otrzymywać będzie wynagrodzenie zasadnicze wg. II kategorii płac tj. w wysokości 3,25 zł/godz, a wymiar jego pracy określono na 6 godzin na dobę i 36 godzin tygodniowo. Warunkiem dalszego zatrudnienia było ukończenie wstępnego stażu pracy i zakwalifikowanie do specjalności zawodowej. W okresie od dnia 1 lipca 1968 r. do dnia 1 lutego 1969 r. odwołujący obywał wstępny staż pracy w zawodzie szynkarz. W dniu 20 lutego 1969 r. ubezpieczony złożył egzamin wstępny, na podstawie którego zaliczono mu odbycie wstępnego stażu pracy. Od dnia 1 lutego 1969 r. powierzono odwołującemu obowiązki szynkarza i przyznano uposażenie w wysokości 4,8 zł za godz. Od dnia 1 września 1969 r. przeniesiono wnioskodawcę na stanowisko magazynowego za wynagrodzeniem w wysokości 5,70 zł/godz, a następnie od 5 lutego 1970 r. na stanowisko ubojowca za wynagrodzeniem 5,70 za godzinę. Od dnia 1 grudnia 1971 r. powierzono wnioskodawcy stanowisko ubojowca z wynagrodzeniem 10,40 zł za godzinę. Od 2 lutego 1972 r. wnioskodawca otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 12 zł za godzinę, a od dnia 1 lutego 1973 r. w związku z przyznaniem odwołującemu stanowiska ubojowca II, zmieniono kategorię wynagrodzenia, odpowiadającą wysokości 13,8 zł za godzinę. Pismem z 1 sierpnia 1974 r. zmieniono odwołującemu wynagrodzenie na kwotę 18 zł za godzinę pracy. Praca odwołującego miała charakter zmianowy.
dowód:
akta osobowe odwołującego(k.42), a w nich: umowa z młodocianym przyjmowanym do pracy w celu nauki zawodu i odbycia wstępnego stażu pracy, zaświadczenie z dnia 15 kwietnia 1969 r., świadectwo pracy, przeniesienia na inne stanowisko pracy; angaże, zeznania przesłuchanego na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. świadkaM. S., k.62
Decyzją z dnia 17 lipca 1978 r. ZUS stwierdził, że odwołujący jako prowadzący działalność w Centrali(...)O.-(...)nie podlega od dnia 3 listopada 1975 r. W uzasadnieniu wskazano, że odwołujący prowadził działalność bez wymaganych uprawnień.
dowód:
decyzja z dnia 17 lipca 1978 r., k. 46-47; podanie, k. 48
Po uwzględnieniu wynagrodzenia otrzymanego przez odwołującego w okresie od dnia 1 lutego 1969 do dnia 13 października 1975 r. oraz ustaleniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia od 1996 do 2003 wskaźnik podstawy wymiaru wyniósł 57.91 %.
dowód:
symulacyjne wyliczenie wysokości emerytury z uwzględnieniem stawek godzinowych w okresie od dnia 1 lutego 1969 do dnia 13 października 1975 r.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach ubezpieczeniowych. Zeznania przesłuchanego w sprawie świadka Sąd uznał wiarygodne, spójne. Świadek ten pracując wspólnie z odwołującym przedstawił , ówczesne realia społeczno – ekonomiczne oraz warunki pracy w zakładzie. Niemniej jednak świadek ten z uwagi na znaczną odległość czasu nie potrafił wskazać jakie zarobki uzyskiwał odwołujący się, a nawet on sam w spornym okresie. Z uwagi na powyższe oraz fakt, iż świadek tylko przez krótki okres czasu zajmował podobne stanowisko z odwołującym, jego zeznania nie mogły stanowić podstawy ustaleń w zakresie wysokości wynagrodzenia odwołującego. Dlatego też, Sąd oparł swe ustalenia głównie na załączonych w aktach osobowych dokumentach w tym angażach, które nie pozostawiły wątpliwości co do wysokości wynagrodzenia uzyskiwanego przez odwołującego w spornym okresie. Na podstawie w/w dokumentów wysokość wynagrodzenia była możliwa do ustalenia, a ustalenia te posiadały walor konkretności. Biorąc pod uwagę ówczesne realia społeczno – ekonomiczne Sąd przyjął, iż odwołujący świadczył pracę przez 46 godzin tygodniowo. Na powyższe wskazuje także okoliczność, iż w trakcie umowy o dokształcanie odwołujący świadczył pracę w wymiarze 36 godzin tygodniowo, tj. 6 godzin dziennie. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że skoro odwołujący pracował 36 godzin tygodniowo jako młodociany, to w okresie od dnia 1 lutego 1969 do dnia 13 października 1975 r. musiał świadczyć pracę w wymiarze wynoszącym 46 godzin tygodniowo.

Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie zasługuje na częściowe uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła oceny, czy organ rentowy prawidłowo ustalił wysokość przysługującego świadczenia. Odwołujący podnosił, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia wszystkich okresów jego pracy, a organ rentowy wadliwie ustalił wysokość zarobków uzyskiwanych przez niego w latach 1965-1976 wZakładach (...)wO..
Bezspornym w niniejszej sprawie było, żeF. K.pobiera emeryturę od dnia 28 czerwca 2014 r., a wysokość jej ustalono na podstawie art. 26 i 183 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. 2017 poz. 1787). Pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r. ubezpieczony wniósł o ponowne przeliczenie podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego. Decyzją z dnia 16 maja 2017 r. organ rentowy przeliczył odwołującemu świadczenie przy zastosowaniu art. 53 powołanej wyżej ustawy, ustalając, że wskaźnik podstawy wymiaru wyniósł 46,96 %. Świadczenie to jako mniej korzystne zostało zawieszone. Niespornym było także, iż odwołujący podlegał ubezpieczeniu społecznemu za granicą w okresie od dnia 1 stycznia 1970 r. do dnia 31 grudnia 1979 r.
W myśl treści art. 109 ust. 1 powoływanej ustawy na wniosek emeryta lub rencisty wysokość emerytury określonej w art. 53 oraz renty ulega ponownemu ustaleniu na zasadach określonych w art. 110-113.
Stosownie do art. 111 w/w ustawy wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, od podstawy wymiaru ustalonej w myśl art. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego:
1) z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia,
2) z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176,
3) z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty
- a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.
Podstawę wymiaru emerytury lub renty dla osób posiadających okresy ubezpieczenia za granicą, o których mowa w art. 8, ustala się na zasadach określonych w art. 15-17 (art. 18 ust. 1 powołanej ustawy), z tym, że przy ustalaniu kolejnych 10 lat kalendarzowych, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 2, nie uwzględnia się lat kalendarzowych, w których ubezpieczony przez cały rok pozostawał w ubezpieczeniu za granicą (ust. 2), a jeżeli w ciągu 20 lat poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, zainteresowany nie był ubezpieczony w Polsce, podstawę wymiaru emerytury lub renty stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zainteresowany przystąpił po raz pierwszy do ubezpieczenia za granicą (ust. 3).
W myśl art. 15 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383 ze zm.), podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę (ust. 1).Na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu(ust. 6).
Natomiast w myśl art. 174 ust. 3 podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999 r.
Niespornym było, że w okresie od dnia 1 września 1965 r. do dnia 13 października 1975 r.F. K.świadczył pracę wWojewódzkim Przedsiębiorstwie (...)wO.. Sporną okolicznością było natomiast wysokość otrzymywanego przez odwołującego wynagrodzenia.
Podkreślenia wymaga, że wyliczenie środków dowodowych, stwierdzających wysokość wynagrodzenia ubezpieczonych, zawierały przepisy obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzjirozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno- rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń(Dz. U. z 1983 r. Nr 10, poz. 49 ze zm.). Zgodnie z § 20 pkt 1 tego rozporządzenia, środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość zarobku lub dochodu stanowiącego podstawę wymiaru emerytury lub renty są dla pracowników- zaświadczenie zakładów pracy wystawione według wzoru ustalonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych albo legitymacja ubezpieczeniowa zawierająca wpisy dotyczące okresów zatrudnienia i wysokości osiąganych zarobków. Podobny zapis w § 21 ust. 1 zawiera obecnie obowiązującerozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno- rentowe(Dz. U. z 2011 r. Nr 237, poz. 1412).
Ograniczenia dowodowe zawarte w tych rozporządzeniach dotyczą jednak wyłącznie postępowania przed organem rentowym i nie mają zastosowania w postępowaniu sądowym, opartym na zasadzie swobodnej oceny dowodów (por. wyroki SN: z dnia 6 stycznia 2009 r., II UK 117/08, OSNP 2010/13-14/167; z dnia 7 grudnia 2006 r., I UK 179/06, LEX nr 342283; z dnia 14 czerwca 2006 r., I UK 115/06, OSNP 2007/17-18/257; z dnia 25 lipca 1997 r., II UKN 186/97, OSNP 1998/11/342 i z dnia 2 lutego 1996 r., II URN 3/95, OSNP 1996/16/239). W przypadku braku dokumentacji płacowej istnieje więc możliwość ustalenia wysokości wynagrodzenia ubezpieczonego w oparciu o dokumentację zastępczą znajdująca się w aktach osobowych, takich jak umowy o pracę, angaże, w których zawarte są dane dotyczące wynagrodzenia, ale wówczas można uwzględnić tylko takie składniki, które są pewne, wypłacane były w danym okresie, stałe i w określonej wysokości (por. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2012 r., III AUa 1555/11, LEX nr 1113058).
Dokumenty w postaci „angaży”, określające stawkę godzinową, mogą zatem stanowić podstawę do ustalenia wysokości wynagrodzenia ubezpieczonego w spornym okresie.
Stawka godzinowa jest elementem podstawowym i wyjściowym przy obliczeniu wynagrodzenia za pracę. Skoro bowiem znany jest wymiar czasu pracy ubezpieczonego, potwierdzony np. świadectwem pracy, możliwe jest obliczenie liczby godzin pracy wynikającej z tego wymiaru w każdym kolejnym tygodniu, miesiącu i roku w spornym okresie. Brak prawa do wynagrodzenia musiałby natomiast wynikać z przerw w jej świadczeniu, a informacje o tym powinny znajdować się w świadectwie pracy. Brak jakiejkolwiek adnotacji o przerwach w zatrudnieniu (np. urlopach bezpłatnych) wskazuje na ciągłość zatrudnienia rozumianego jako świadczenie pracy, za którą przysługiwało wynagrodzenie.
Kwestia braku „angażu” za określony rok, czy lata, nie przekreśla takiej metody, gdyż w obliczeniach uwzględniać należy stawkę godzinową wynikającą z poprzedniego „angażu” aż do momentu „angażu” wprowadzającego stawkę wyższą. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 czerwca 2006 r., I UK 115/06 (OSNP 2007/17-18/257), podnosząc, że wysokość zarobków, której pochodną jest podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, jest faktem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.), który w postępowaniu przed sądem może być udowadniany wszelkimi środkami dowodowymi.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na jednoznaczne ustalenie, że odwołujący w okresie od dnia 1 lutego 1969 r. otrzymywał uposażenie w wysokości 4,8 zł za godz. Natomiast od dnia 1 września 1969 r. jego wynagrodzenie wynosiło 5,70 zł/godz. Następnie angażem od dnia 1 grudnia 1971 r zmieniono odwołującemu wynagrodzenie na wysokość 10,40 zł za godzinę. Od dnia 2 lutego 1972 r. wnioskodawca otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 12 zł za godzinę. Od dnia 1 lutego 1973 r. angażem zmieniono mu kategorię wynagrodzenia odpowiadającą wysokości 13,8 zł za godzinę. Pismem z dnia 1 sierpnia 1974 r. odwołującemu zmieniono wynagrodzenie na kwotę 18 zł za godzinę.
Mając to wszystko na uwadze, Sąd uwzględnił żądanie przeliczenia świadczenia w oparciu o angaże określające wynagrodzenie stawką godzinową – biorąc pod uwagę, że w/w okresie odwołujący nie miał przerw w pracy, a pracę świadczył w wymiarze 46 godzin tygodniowo.
W oparciu o powyższe ustalenia organ rentowy dokonał symulacyjnego wyliczenia, w wyniku którego wskaźnik wymiary świadczenia wyniósł 57,91 %. Wskaźnik ten jest korzystniejszy niż wcześniej przyznane świadczenie, dlatego też zaistniały podstawy do przeliczenia świadczenia w rozumieniu art. 111 ust. 1 w/w ustawy wraz z jednoczesną zmianą kapitału początkowego.
Zgormadzony materiał dowodowy nie pozwolił natomiast na uwzględnienie, zgodnie z żądaniem odwołującego, stażu pracy oraz dochodów jakie uzyskiwał w okresie od 1 grudnia 1975 r. do 31 grudnia 1979 r. jako ajent w(...)wO.. Z poczynionych ustaleń jednoznacznie wynika, że na mocy decyzji ZUS Oddział wO.z dnia 17 lipca 1978 r. skarżący został wyłączony z ubezpieczenia społecznego jako prowadzący działalność zarobkową w zakresie transportu od dnia 3 listopada 1975 r.
Biorąc pod rozwagę powyższe okoliczności Sąd działając na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.zmienił zaskarżoną decyzję i zobowiązał organ rentowy do ponownego przeliczenia wysokości emerytury odwołującego od dnia 1 kwietnia 2017 r. przy uwzględnieniu do jej wyliczenia ponownie ustalonego kapitału początkowego jak w decyzji symulacyjnej z dnia 4 stycznia 2018 r. oraz wskaźnika podstawy wymiaru emerytury w wysokości 57,91 % jak w decyzji symulacyjnej z dnia 5 stycznia 2018 r.
Na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.Sąd oddalił odwołanie w pozostałej części.
Działając na zasadnieart. 100 k.p.c.in finew związku z § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1667 ze zm ) zasądził od organu rentowego na rzecz odwołującego kwotę 180 zł.
/-/ SSO B. Łożyńska-Motyka