Sąd Rejonowy w Mrągowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 139/18
Data wyroku: 2018-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Połomski

Sygn. akt: I C 139/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 października 2018 roku
Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Krzysztof Połomski

Protokolant:

p.o. sekretarz sądowy Milena Ziętak

po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 roku w Mrągowie
na rozprawie
sprawy z powództwaM. N.
przeciwko(...) S.A.z siedzibą wW.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanego(...) S.A.z siedzibąwW.na rzecz powódkiM. N.kwotę 10.000 zł (dziesięć tysięcy złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia5 października 2017 roku do dnia zapłaty,

II
w pozostałym zakresie powództwo oddala,

III
koszty procesu pomiędzy stronami wzajemnie znosi.

ZARZĄDZENIE

1
odnotować,

2
za 21 dni, z wnioskiem o uzasadnienie lub apelacją.

M., dnia 17 października 2018r.
Sygn. aktI C 139/18

UZASADNIENIE
PowódkaM. N.wniosła o zasądzenie od pozwanego(...) S.A.z siedzibą wW.na jej rzecz kwoty 15.000 złotych wrazz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 5 października 2017 roku do dnia zapłaty,o ustalenie odpowiedzialności pozwanego na przyszłość wobec powódki za skutki wypadku, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Uzasadniając swoje powództwo wskazała, że w dniu 16 listopada 2015 roku uległa wypadkowi komunikacyjnemu spowodowanemu przez kierowcę pojazdu markiV.onumerze rejestracyjnym (...), który posiadał polisę OC w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. W wyniku wypadku powódka doznała licznych obrażeń ciała w postaci m.in. złamania kości łonowej i kulszowej po stronie prawej oraz złamania żeber IV, V i VIIpo stronie lewej, które to obrażenia spowodowały problemy z poruszaniem się trwającedo chwili obecnej. Za spowodowanie wypadkuJ. Ś.został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 19 października 2016 roku. W ramach sprawy karnej biegły sądowy ustalił trwały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu powódki na poziomie 20 %, zaś sąd karny zasądził od sprawcy szkody żądaną sumę tytułem naprawienia szkody w wysokości 10.000 złotych. Odpowiedzialność za skutki tego zdarzenia przyjął na siebie pozwany, który po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego stwierdził, że dotychczas uiszczona przez sprawcę kwota wynikająca z orzeczenia karnego jest odpowiednia.
W odpowiedzi na pozew pozwany –(...) S.A.z siedzibą wW.wniósł o oddalenie powództwa w całości, a także o zasądzenie od powódkina rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady za zaistniałą szkodę, jednakże zakwestionował wysokość zadośćuczynienia w kwocie powyżejwypłaconej przez sprawcę wypadku tytułem nawiązki. W ocenie pozwanego wymiar żądania powódki jest zawyżony w relacji do ustalonego stopnia uszczerbku na zdrowiu, a suma otrzymana dotychczas przez powódkę jest adekwatna do rozmiaru uszczerbku na zdrowiui winna rekompensować jej w zupełności poniesioną krzywdę. Nadto pozwany podniósł,że powódka nie wykazała, by stopień jej krzywdy spowodowany przedmiotowym wypadkiem był wyższy niż zostało to ustalone w toku postępowania likwidacyjnego. Pozwany z przyczyn faktycznych i prawnych zakwestionował też żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość wobec powódki za skutki wypadku
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 16 listopada 2015 roku wS.naulicy (...)doszłodo potrąceniaM. N.przez pojazd markiV.o numerze rejestracyjnym(...)kierowany przezJ. Ś.. Wyrokiem Sądu RejonowegowM.z dnia 19 października 2016 roku sygn. akt II K 71/16J. Ś.został uznany za winnego tego, że w dniu 16 listopada 2015 roku wS.naulicy (...)kierując samochodem markiV.onr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie dostosował prędkoścido warunków drogowych i widoczności drogi oraz spóźnił się z podjęciem decyzjio hamowaniu przy zbliżaniu się do oznakowanego przejścia dla pieszych, w wyniku czego nieumyślnie potrącił przechodzącą w tym czasie prawidłowo przez przejścieM. N., w wyniku czego ta upadła na podłoże, czym spowodował nieumyślnie wypadek drogowy, w wyniku któregoM. N.doznała obrażeń ciała w postaci złamania kości łonowej i kulszowej, złamania żeber IV, V i VII po stronie prawej oraz innych naruszających czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, tj. popełnienia przestępstwa zart. 177 § 1 kki za to na podstawie powołanego przepisu przy zastosowaniuart. 37a kkzostał skazany na karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na 20 złotych. Nadto na podstawieart. 46 § 1 kkorzeczono wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę przez wpłacenie kwoty 10.000 tysięcy złotych na rzecz pokrzywdzonejM. N..
(dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 19 października 2016 roku sygn. aktII K 71/16 – k. 9-10, a także w aktach sprawy II K 71/16)
W wyniku tego zdarzeniaM. N.doznała obrażeń ciała w postaci złamania kości łonowej i kulszowej, złamania żeber IV, V i VII po stronie prawej oraz innych naruszających czynności narządów ciała. W dniu 17 listopada 2015 roku została przyjętana Szpitalnym Oddziale Ratunkowym wM., gdzie zastosowano unieruchomieniei leczenie przeciwbólowe. W dniach od 8 do 10 grudnia 2015 roku była hospitalizowanana Oddziale Chirurgicznym z pododdziałem urazowo-ortopedycznym w SzpitaluwM.. Następnie odbywała leczenie w Poradni(...)Urazowej i OrtopediiwM..
(bezsporne, a nadto dowód: dokumentacja medyczna – k. 12-83, k. 117-119)
Biegły sądowyS. D.sporządzający opinię na potrzeby postępowania karnego w sprawie II K 71/16 ustalił, żeM. N.na skutek zdarzenia z dnia16 listopada 2015 roku doznała trwałego i długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w łącznej wysokości 20 %.
(dowód: opinia biegłegoS. D.– k. 22-23, a także w aktach sprawy II K 71/16)
Przed wypadkiemM. N.mieszkała razem z mężem i córką z dwójką jej małych dzieci. Jej mąż łowił ryby, bo rodzina mieszkała w rybaczówce iM. N.mama oporządzała ryby. Było to dodatkowe źródło utrzymania ich rodziny.M. N.była osoba zdrową, aktywną. Zajmowała się domem. Zajmowała się wnukami.W chwili obecnej to rodzina się nią zajmuje, gdyż nie jest ona w stanie wykonywać pracy.Na początkuM. N.była leżąca, była zmuszona korzystać z tzw. pampersów.W styczniu 2016 rokuM. N.dopiero zaczęła siadać, a do tego czasu była osobą leżącą. W chwili obecnej nigdzie nie pracuje z uwagi na stan zdrowia.
(dowód: zeznania świadkaA. N.– k. 114-115)
Doznane przezM. N.obrażenia spowodowały powstanie trwałego uszczerbku na jej zdrowiu w wysokości 5 %. Po wypadku wymagała około 8 tygodni leżeniai stosowania profilaktyki przeciwzakrzepowej i przeciwbólowej. Jej leczenie zostało zakończone.
(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii ogólnej,(...)– k. 127-132, opinia uzupełniająca biegłegoA. M.– k. 147-148)
W dniu 21 sierpnia 2017 rokuM. N.zgłosiła szkodę w(...) S.A.z siedzibą wW., żądając wypłaty zadośćuczynienia w kwocie 20.000 złotych.
(dowód: zgłoszenie szkody – k. 24-26)
Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego(...)Towarzystwo (...) S.A.z siedzibą wW.odmówił wypłaty świadczenia, stwierdzając, że kwota nawiązki w wysokości 10.000 złotych w pełni odpowiada krzywdzie i cierpieniu wywołanym na skutek wypadku z dnia 16 listopada 2015 roku.
(bezsporne, a nadto dowód: decyzja odszkodowawcza – k. 27)
Decyzją z dnia 28 listopada 2017 rokuM. N.została uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym.
(dowód: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności – k. 21)
Sąd zważył, co następuje:
Zgłoszone powództwo w części jest zasadne i w tym zakresie zasługiwałona uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że ustalone zasadnicze okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie były objęte sporem stron, pozwany uznał bowiem swoją odpowiedzialnośćza skutki wypadku z dnia 16 listopada 2015 roku. Spór ten skupiał się natomiast przede wszystkim na kwestiach dotyczących wyceny wysokości należnego powódce zadośćuczynienia za krzywdę powstałą w związku z w/w zdarzeniem.
Otóż podkreślić w tej mierze należy, iż w zakresie wysokości rekompensaty szkód niemajątkowych brak jest sztywnych reguł określających jej wysokość.Art. 445 § 1 kcwskazuje jedynie, iż w przypadkach przewidzianych wart. 444 kcsąd może przyznać poszkodowanemu „odpowiednią” sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Precyzując określenie „odpowiedniości”, Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał,że w związku z charakterem kompensacyjnym zadośćuczynienia nie może ono być wyłącznie symboliczne, lecz winno stanowić ekonomicznie odczuwalną wartość (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2001 roku sygn. akt III CKN 427/00, publ. LEX nr 52766). Z drugiej strony powinno być ono utrzymane w rozsądnych granicach i dostosowanedo aktualnych stosunków majątkowych w społeczeństwie.
W praktyce sądowej nie stosuje się automatyzmu w ustalaniu wielkości zadośćuczynienia w zależności od stopnia utraty zdrowia polegającego na przyznawaniu określonej kwoty pieniężnej za każdy procent uszczerbku na zdrowiu. Automatyzm taki nie wynika bowiem z żadnego przepisu prawa, a ostateczne określenie wysokości należnego zadośćuczynienia pozostawione jest uznaniu Sądu. Również w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślany jest postulat, by – przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia –kierować się zasadą indywidualizacji okoliczności określających rozmiar krzywdyw odniesieniu do konkretnego poszkodowanego (tak np.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia19 stycznia 2012 roku sygn. akt IV CSK 221/11, publ. LEX nr 1119550).
Oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, w tym z jednej strony rodzaj obrażeń doznanych przez powódkę, konieczność długotrwałego leczenia i rehabilitacji, skalę dolegliwości bólowych, utrudnienia w życiu prywatnym polegające na ograniczeniuw możliwości wykonywania pewnych prac domowych oraz rozmiar trwałego uszczerbkuna zdrowiu, a z drugiej strony baczenie na fakt, by zadośćuczynienie było utrzymanew rozsądnych granicach dostosowanych do lokalnych stosunków majątkowych, Sąd doszedł do przekonania, że adekwatne zadośćuczynienie za krzywdy powódki winna stanowić łącznie kwota 20.000 złotych, przy czym – przy uwzględnieniu kwoty 10.000 złotych uiszczonej przez sprawcę wypadku tytułem nawiązki – w wyroku została zasądzona od pozwanegona rzecz powódki kwota 10.000 złotych stanowiąca uzupełnienie dotychczas przyznanego świadczenia.
Ustalając wysokość tej kwoty Sąd – poza w/w okolicznościami związanymiz obrażeniami fizycznymi powódki – miał nadto na uwadze ujemne skutki wypadkuna bieżące życie powódki. Otóż przed wypadkiem powódka była osobą zdrową i aktywną, pomagającą rodzinie w pracy związanej z poławianiem ryb i ich przygotowaniemdo sprzedaży, tudzież spożycia. W chwili obecnej nie może wykonywać tej pracy,a w zasadzie zamiast pomagać rodzinie, sama takiej pomocy potrzebuje. Niewątpliwym dyskomfortem dla powódki był fakt konieczności leżenia przez okres około 2 miesięcyi praktycznie całkowitej niesamodzielności w tym okresie.
Stopień trwałego uszczerbku doznanego przez powódkę został określonyna poziomie 5 %. Stopień ten jest jednak tylko jednym ze wskaźników pozwalających określić rozmiar doznanej krzywdy, a – jak to już podkreślano – nie znajduje bezpośredniego i automatycznego przełożenia na wysokość zadośćuczynienia.
Z tego też względu nie uwzględniono wniosku dowodowego strony powodowejo dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego tożsamej specjalności, a to z uwagina znaczące rozbieżności w opinii sporządzonej na potrzeby postępowania cywilnegoi karnego. Podkreślić należy, iż w procesie o zadośćuczynienie nie jest rzeczą Sądu precyzyjne i jednoznaczne określenie stanu zdrowia osoby poszkodowanej. Na wysokość zadośćuczynienia rzutuje bowiem w bezpośredni sposób skala doznanej krzywdy, a jej oceny dokonuje się wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi, a opinie biegłych są tylko jednym z wielu takich środków. Z zaoferowanych przez strony dowodów, w tym obu opinii biegłych, wyłania się stosunkowo klarowny obraz krzywdy powódki doznanej na skutek wypadku z dnia 16 listopada 2015 roku. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe przeprowadzone dotychczas w sprawie pozwala na ocenę stopnia krzywdy powódki, przy czym podkreślić należy, że ocena taka zawsze charakter uznaniowy.
Stąd też po wyważeniu wszystkich w/w okoliczności – na podstawieart. 415 kc– orzeczono jak w punktach I i II wyroku.
Jako datę początkową naliczania odsetek ustawowych od zasądzonego świadczenia przyjęto – w ślad za żądaniem pozwu – datę 4 października 2017 roku. Jakkolwiek stanowisko Sądu Najwyższego co do terminów początkowych naliczania odsetek ustawowychod zasądzonego świadczenia w postaci zadośćuczynienia tudzież odszkodowaniaw przypadku gdy jego wysokość jest ustalana przez sąd orzekający w sprawie nie jest jednolite, to przyjąć należy, iż wszechstronna analiza tego orzecznictwa prowadzido wniosku, iż decydujące w tym zakresie znaczenie mają niepowtarzalne okoliczności danego przypadku. W tym duchu w ocenie Sądu zmierza stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone m.in. w wyroku z dnia 7 lipca 2011 roku (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia7 lipca 2011 roku sygn. akt II CSK 635/10, publ. LEX nr 1001288). I tak, mając na uwadze specyficzne okoliczności niniejszej sprawy, w tym przede wszystkim rażąco wadliwą ocenę krzywdy powódki dokonaną w postępowaniu likwidacyjnym, Sąd przyjął,iż w przedmiotowym przypadku już od daty wskazanej w pozwie można mówić o zwłoce pozwanego w zapłacie świadczenia na rzecz powódki z uwagi na upływ terminu 30 dni licząc od dnia otrzymania zawiadomienia o szkodzie.
Oddaleniu podlegało żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość wobec powódki za skutki wypadku z dnia 16 listopada 2015 roku (pkt II wyroku).Kwestia interesu prawnego w ustaleniu odpowiedzialności za szkody na osobie mogące powstać w przyszłości pod rządemart. 4421§ 3 kcbudzi wciąż pewne wątpliwościw orzecznictwie sądowym (vide: przeciwstawne wyroki Sądu Apelacyjnego w Białymstokuz dnia 15 listopada 2012 roku sygn. akt I ACa 594/12, publ. LEX nr 1235989 i Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 września 2012 roku sygn. akt I ACa 486/12, publ. LEXnr(...)). Abstrahując jednakże od oceny powyższego zagadnienia wskazać należy,iż z niekwestionowanej w tym zakresie opinii biegłego sądowegoA. M.wynika bezsprzecznie, iż zasadniczy proces leczenia powódki już się zakończył i nie wymaga kontynuacji. W tych okolicznościach stwierdzić zatem należy, iż – niezależnie od oceny prawnych podstaw żądania z punktu II pozwu –in concretobrak jest podstaw faktycznych dla tego żądania.
O kosztach procesu (pkt III wyroku) orzeczono w oparciu o regułę zart. 100zd. pierwszein pincipiokpc, mając na uwadze, że żądania punktu I pozwu zostały uwzględnione jedynie w części (ok. 66 %), a nadto w całości zostało oddalone żądaniez punktu II pozwu dotyczące ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość wobec powódki za skutki wypadku z dnia 16 listopada 2015 roku. Nadto zauważyć należy,iż to strona pozwana efektywnie poniosła większą część kosztów procesu, w tymw szczególności koszty związane z wynagrodzeniem biegłego sądowego.
/-/ SSR Krzysztof Połomski