Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 241/17
Data wyroku: 2018-01-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Dąbrowska, Artur Bobiński, Wiesław Oryl
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 282 kk

Sygn. akt II Ka 241/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 stycznia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Magdalena Dąbrowska
Sędziowie SSO Wiesław Oryl
SSO Artur Bobiński (spr.)
Protokolant : Irena Dawid
przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej Adama Kolbusa
i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoS. B.
po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r.
w sprawieD. T.oskarżonego zart. 18 § 2in.k.k.
apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt. IIK 233/16,

1
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

2
zasądza od oskarżonegoD. T.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoS. B.kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych , tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego przed sądem II instancji;

3
koszty procesu przed sądem odwoławczym przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IIKa 241/17

UZASADNIENIE
D. T.został oskarżony o to, że w nieustalonym miejscu i czasie, jednak nie później niż w dniu 13 maja 2015 roku, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłoniłM. K.do tego aby podjął wobecS. B.działania bezprawne w celu doprowadzenia go do wydania pieniędzy w kwocie 6500 złotych;
to jest o czyn zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 282 kk
Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie II K 233/16

1
D. T.w ramach zarzuconego mu czynu uznał za winnego tego że w nieustalonym miejscu i czasie, jednak nie później niż w dniu 13 maja 2015 roku nakłoniłM. K.do zastosowania działań bezprawnych, w tym do użycia groźby bezprawnej wobecS. B.w celu zmuszenia go do zwrotu wierzytelności w kwocie 6500 złotych, to jest czynu wypełniającego dyspozycjęart.l8§2 kkw zw. zart.191 § 2 kki na podstawieart.91 § l kkw zw. zart.191 § 2 kkwymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
na podstawieart.69 § l i 2 kkw zw. zart.70 § l kkwykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby;

3
na podstawieart.72 § l pkt 1 kkzobowiązał oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby;

4
na podstawieart.46 §2 kkorzekł od oskarżonegoD. T.na rzecz pokrzywdzonegoS. B.kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem nawiązki;

5
zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 1230 (tysiąc dwieście trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego;

6
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 190 (sto dziewięćdziesiąt) złotych, w tym 120 (sto dwadzieścia) złotych opłaty.

Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego. Zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi I instancji:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść przez ustalenie, że oskarżony w nieustalonym miejscu i czasie, nie później niż 13 maja 2015r. nakłoniłM. K.do działań bezprawnych w tym go użycia groźby bezprawnej wobecS. B.w celu zmuszenia go do zwrotu wierzytelności w kwocie 6500zł to jest do czynu kwalifikowanego zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 191§ 2 kk,

2
obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść wyroku poprzez tłumaczenie nie dających się usunąć wątpliwości zamiast na korzyść oskarżonego ,to na jego niekorzyść, brak obiektywizmu w ocenie materiału dowodowego przez jego wybiórczość i pominięcie okoliczności dla oskarżonego korzystnych, całkowity brak ustaleń w przedmiocie ewentualnych relacji między oskarżonym a św.M. K., co doprowadziło Sąd do mylnego wniosku, jakoby to oskarżony był inspiratorem próby odzyskania długu odS. B.poprzez bezprawne działaniaM. K..

W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełniania zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoD. T.nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych w następstwie naruszenia prawa procesowego, co zarzucił obrońca oskarżonegoD. T.. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazać należy, że skarżący nie wyartykułował wprost jakie przepisy procedury jego zdaniem naruszył sąd rejonowy. Z treści apelacji wynika, że skarżący wskazał na naruszenie zasadyin dubio pro reowynikającej zart. 5 § 2 kpkoraz zasady swobodnej oceny dowodów określonej wart. 7 kpk. Wbrew stanowisku skarżącego sąd rejonowy nie dopuścił się takich uchybień w sferze prawa procesowego, które skarżący podnosił w apelacji. Argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakie legły u jego podstaw, dają asumpt do tezy, że sąd rejonowy orzekał w oparciu o całokształt materiału dowodowego, a zgromadzone dowody ocenił przez pryzmatart. 7 kpk. Odmienne wnioski obrońcy oskarżonego oparte są na wybiórczej ocenie materiału dowodowego, co sprawia, że podnoszone zarzuty nie mogły przynieść oczekiwanego skutku procesowego. Wskazać należy na wewnętrzną sprzeczność złożonego środka odwoławczego. Obrońca oskarżonego sformułował bowiem wykluczające się zarzuty. Skarżący zarzuca naruszenie jednocześnieart. 5 § 2 kpkiart. 7 kpk, nie dostrzegając, że przepisy te mają charakter rozłączny. Wątpliwości, których nie usunięto w toku postępowania dowodowego – w rozumieniuart. 5§2 kpk, mogą powstać jedynie wtedy, gdy sąd orzekający po wyczerpaniu możliwości dowodowych, oceni materiał dowodowy zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez zasadę swobodnej oceny dowodów (taki pogląd, akceptowany przez sąd orzekający w niniejszej sprawie, wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 października 2013 r. w sprawie VKK 119/13 opublikowanym w LEX nr 1400594). Tym samym naruszenieart. 5§2 kpkmoże wchodzić w grę tylko w sytuacji, gdy pomimo oceny materiału dowodowego w zgodzie z wymogamiart. 7 kpk, powstanie taki stan wątpliwości, który wymaga zastosowania zasadyin dubio pro reo. Powyższe powoduje, że podnoszenie zarzutów naruszeniaart. 5§2 kpkiart. 7 kpkjest zabiegiem metodologicznie wadliwy.
Powyższe uchybienie nie wyklucza jednak możliwości dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w granicach wyznaczonych tym środkiem.
W ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy wykazał, że zachowanie oskarżonegoD. T.wyczerpywało znamiona czynu zart. 18§2 kkw zw. zart. 191§2 kk. Do takiego wniosku prowadziła ocena zgromadzonych dowodów, przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Wbrew stanowisku skarżącego zgromadzone dowody wskazują, że jedynie oskarżonyD. T.mógł podżegaćM. K.do dokonania przestępstwa na szkodęS. B.. Świadczy o tym sekwencja zdarzeń. Oskarżony był niezadowolony z naprawy samochodu. Winą za uszkodzenie silnika obarczałS. B.. PokrzywdzonyS. B.stanowczo przeczył aby w ramach zleconej naprawy dokonywał remontu silnika. Co więcej podał, że informowałD. T.o wycieku oleju, a nawet miał uzupełnić jego niedobór. Niewątpliwie pomiędzyD. T.aS. B.doszło do sporu finansowego na tle naprawy samochodu.D. T.rozmiar poniesionej jego zdaniem szkody określił na 6.000 zł. Gdy zawiodły wszelkie legalne środki dochodzenia tego roszczenia oskarżonyD. T.sięgnął po te o charakterze przestępczym. Stąd dość duży upływ czasu pomiędzy naprawą samochodu a wizytąM. K.u pokrzywdzonego.D. T.próbował bowiem najpierw uzyskać zaspokojenie swoich roszczeń z polisy ubezpieczeniowejS. B.. Gdy okazało się to niemożliwe dzwonił do niego, próbował skłonić go do spłaty kwoty 6.000 zł w ratach.S. B.przeczył roszczeniu. OskarżonyD. T., zamiast obrać drogę przewidzianą prawem i skierować sprawę na drogę sądową, zlecił odzyskanie długuM. K.. Jako wręcz infantylne ocenić należy, te rozważania obrońcy, żeM. K.mógł przypadkowo dowiedzieć się o sporze finansowym pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym i wykorzystać to. PokrzywdzonyS. B.zamieszkuje w gminieK.oddalonej o kilkadziesiąt kilometrów od miejsca zamieszkaniaM. K.tj.P.. Nieprawdopodobnym jest by z uwagi na powyższe mógł się dowiedzieć od osób trzecich innych niż oskarżony, o roszczeniach oskarżonegoD. T.wobecS. B.. Nadto nawet jeżeliby odrzucić zeznania pokrzywdzonegoS. B., który wskazał, żeM. K.powołał się wprost na to, że przychodzi odD. T., to na winę oskarżonego wskazują inne dowody. Tylko bowiem od oskarżonegoD. T.M. K.mógł dowiedzieć się w jakiej wysokości kwotę ma odzyskać. StądM. K.rozgraniczał jaka kwotęS. B.ma przekazać tytułem roszczeniaD. T., a jakie jest jego „wynagrodzenie” za wykonanie „zlecenia”. Zdaniem Sądu Okręgowego oskarżony co najmniej uzgodnił zM. K., że kwotę 500 zł tytułem zyskuM. K.uzyska od pokrzywdzonegoS. B.. Stąd należało przyjąć, że oskarżonyD. T.podżegałM. K.do zmuszania zwrotu wierzytelności w kwocie 6.500 zł., a nie 6.000 zł.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych okazał się zatem chybiony. Sąd Rejonowy poczynił wyłącznie prawdziwe ustalenia faktyczne. Właściwie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Odmienna jego ocena dokonana w złożonej przez obrońcę apelacji jest jednostronna. Wynika z bezkrytycznego dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego. Sąd rejonowy dowód z wyjaśnień oskarżonego ocenił w zgodzie ze wskazaniami wynikającymi zart. 7 kpktj. swobodnie, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Prawidłowo odrzucił wyjaśnienia oskarżonego, a przymiotem wiarygodności obdarzył zeznania świadkaS. B.. Sąd rejonowy nigdzie nie wskazał, aby doszło do tego rodzaju wątpliwości, które wymagałyby zastosowania reguły interpretacyjnej określonej wart. 5 § 2 kpk. To doprowadziło sąd rejonowy do poczynienia prawdziwych ustaleń faktycznych. Dlatego też Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów podnoszonych w apelacji obrońcy.
O opłacie Sąd orzekł zgodnie zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychDz. U. z 1983r. nr 49 poz. 223 z pózn. zm.)
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.