Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 1014/18
Data wyroku: 2019-01-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Karol Gondro
Teza: " Przyjęcie tzw. recydywy specjalnej podstawowej, przewidzianej w art. 64 § 1 k.k., wymaga wykazania, że sprawca został skazany za przestępstwo umyślne, a następnie w ciągu 5 lat, po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, popełnił podobne przestępstwo umyślne do tego, za które był już wcześniej skazany. Natomiast, zgodnie z art. 115 § 3 k.k., przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju oraz ponadto uważa się za przestępstwa podobne przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Dopiero kumulatywne spełnienie powyższych przesłanek upoważnia Sąd do przyjęcia w kwalifikacji prawnej art. 64 § 1 k.k. i umożliwia wymierzenie kary odpowiednio obostrzonej.
W ocenie Sądu Okręgowego czyny z art. 178a § 1 k.k. oraz z art. 244 k.k. chronią różne dobra prawne, dlatego nie można uznać, że są one przestępstwami podobnymi w rozumieniu art. 115 § 3 k.k."

Sygn. akt VII Ka 1014/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 stycznia 2019 r.
Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSR del. Karol Gondro
Protokolant: st.sekr.sądowy Małgorzata Idzikowska - Oleszczyk
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zawierciu Cecylii Kłak
po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2019r.
sprawyR. C.
s.R.iJ.,ur. (...)wŁ.
oskarżonego zart. 244 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Zawierciu
z dnia 4 października 2018 r. , sygn. akt II K 426/18

orzeka:

1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
2. kosztami postępowania wywołanymi apelacją prokuratora obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt VII Ka 1014/18

UZASADNIENIE
R. C.został oskarżony o to, że:
W dniu 19.01.2018 r. na ul.(...)wP.woj.(...), kierował samochodem markiH. (...)nr rej. (...)pomimo orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zgodnie z wyrokiem sygn. akt II K 105/12
to jest o czyn zart. 244 k.k.
Wyrokiem z dnia 4 października 2018 r. w sprawie o sygn. akt II K 426/18 Sąd Rejonowy w Zawierciu:

1
uznał oskarżonegoR. C.za winnego zarzuconego mu czynu, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku zart. 244 k.k.i za to na mocyart. 244 k.k.w zw. zart. 37a k.k.i przy zast.art. 34 § 1i § lapkt 1 k.k.iart. 35 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

2
na podstawieart. 42§ lapkt 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku;

3
na podstawieart. 626 k.p.k.iart. 627 k.p.k.w zw. zart. 616 § 2 k.p.k.iart. 617 k.p.k.zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 430 zł (czterysta trzydzieści złotych) tytułem wydatków i 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem opłaty.

Apelację co do powyższego wyroku wniósł Prokuratorzaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- obrazę przepisu prawa materialnego, a toart. 64 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie i przypisanie oskarżonemuR. C.czynu wyczerpującego znamiona zart. 244 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.podczas gdy oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu i przypisanego przez Sąd w warunkach powrotu do przestępstwa.
- rażącą niewspółmierność kary i środka karnego wymierzonego oskarżonemuR. C.za czyn zart. 244 k.k.w stosunku do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego w/w w odniesieniu do jego dotychczasowego sposobu życia a zwłaszcza uprzedniej karalności i popełnienia przypisanego czynu w warunkachart. 64 § 1 k.k.co w konsekwencji powoduje, iż wymierzona kara nie spełni swych zapobiegawczych i wychowawczych celów jakie powinna osiągnąć wobec skazanego oraz nie realizuje potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W konkluzji prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie w opisie czynu przypisanegoR. C.działania w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniuart. 64 § 1 k.k.i odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej przypisanego czynu oraz wymierzenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za przypisany czyn i orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja Prokuratora nie zasługiwała na uwzględnienie.
Apelujący zaskarżył wyrok w całości i podniósł zarzut obrazy prawa materialnego poprzez niezastosowanieart. 64 § 1 k.k., natomiast zdaniem Sądu Odwoławczego, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy nie budzą zastrzeżeń, są prawidłowe i znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Sporządzone przez Sąd I instancji uzasadnienie wyroku ujawnia w należyty sposób podstawy faktyczne orzeczenia. Wskazuje też fakty i okoliczności, które ustalono i udowodniono, a także określa dowody na których oparto owe ustalenia. Kontrola odwoławcza nie wykazała, by Sąd Rejonowy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów w kierunku oceny dowolnej. Sąd Rejonowy każdy z ujawnionych dowodów poddał analizie na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom Prokuratora, nie budzi także wątpliwości kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu, jak również argumentacja i okoliczności, które Sąd Rejonowy wziął pod uwagę przy wymiarze orzeczonej wobec niego kary i środka karnego. Sąd orzekający nie popełnił też błędów proceduralnych i merytorycznych tego rodzaju, by rzutować mogły na trafność skarżonego wyroku.
Prokurator w treści zredagowanej apelacji wskazuje, że Sąd Rejonowy niezasadnie pominął przy określaniu kwalifikacji prawnej czynu działania przez oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa tj. instytucji zart. 64 k.k.Apelujący podnosi, że oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany na kary pozbawienia wolności, w tym za czyny określone wart. 178a § l i 4 k.k.w zw. zart. 64 § l k.k., a przestępstwo będące przedmiotem postępowania tj. określone wart. 244 k.k.godzi w wymiar sprawiedliwości i rozstrzygnięcia Sądu w zakazu orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 8 lat w sprawie o sygn. akt II K 105/12 (k. 37-39). Zdaniem apelującego w myślart. 115 § 3 k.k.czyn zart. 244 k.k.stanowi przestępstwo podobne do tego zart. 178a k.k..
Sąd Odwoławczy nie podziela stanowiska apelującego. Przyjęcie tzw. recydywy specjalnej podstawowej, przewidzianej wart. 64 § 1 k.k., wymaga wykazania, że sprawca został skazany za przestępstwo umyślne, a następnie w ciągu 5 lat, po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, popełnił podobne przestępstwo umyślne do tego, za które był już wcześniej skazany. Natomiast, zgodnie zart. 115 § 3 k.k., przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju oraz ponadto uważa się za przestępstwa podobne przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Dopiero kumulatywne spełnienie powyższych przesłanek upoważnia Sąd do przyjęcia w kwalifikacji prawnejart. 64 § 1 k.k.i umożliwia wymierzenie kary odpowiednio obostrzonej.
W ocenie Sądu Okręgowego czyny zart. 178a § 1 k.k.oraz zart. 244 k.k.chronią różne dobra prawne, dlatego nie można uznać, że są one przestępstwami podobnymi w rozumieniuart. 115 § 3 k.k.Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w tej materii, choćby w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2018 r. pod sygn. akt III KK 97/18, gdzie wskazał, iż czyn zart. 178a § 4 k.k.godzi w bezpieczeństwo w ruchu, natomiast ten zart. 244 k.k.skierowany jest przeciwko wymiarowi sprawiedliwości czy w wyroku z dnia 20 października 2011 r. (V KK 320/11, LEX nr 1044080). Podobnie Sąd Najwyższy wypowiada się w wyroku z dnia 12 grudnia 2012 r., II KK 300/12, (LEX nr 1231513) wskazując, że zachowania kwalifikowane zart. 178a § 1 k.k.godzą w bezpieczeństwo ruchu, natomiast te dające się subsumować podart. 244 k.k.skierowane są przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, a zwłaszcza wskazują na brak respektowania prawomocnych orzeczeń sądowych zawierających określone zakazy. A zatem brak jest podstaw do uznania, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w warunkach recydywy określonej wart. 64 § 1 k.k.
Wbrew twierdzeniu zawartym w apelacji, nie sposób również uznać, aby orzeczona wobecR. C.kara była rażąco łagodna i nie spełniała celów wychowawczych. Jest prawdą, że oskarżony notorycznie narusza normyart. 244 k.k., ale nieuprawniony jest wniosek, że w okolicznościach sprawy tyko restrykcyjna kara bezwzględnego pozbawienia wolności spełni wobec niego cele zapobiegawcze i wychowawcze skoro poprzednie skazania na kary łagodniejszego rodzaju nie wdrożyły skazanego do przestrzegania porządku prawnego. Należy bowiem zauważyć, że oskarżony wyrokiem z 17 maja 2018 roku został skazany za pięć podobnych przestępstw popełnionych w ramach ciągu przestępstw określonego wart. 91 § 1 k.k.Czyny te miały miejsce w okr5esie od 28 lipca 2017 roku do 17 grudnia 2017 roku, a wobecR. C.orzeczono karę 2 lat ograniczenia wolności. Słusznie zauważa Sąd Rejonowy w uzasadnieniu niniejszej sprawie, że tylko względy natury procesowej nie pozwoliły na objęcie niniejszego czynu poprzednim postępowaniem, został on popełniony wszak ledwie miesiąc po ostatnim z tamtych czynów. Skoro jednak za pięć podobnych czynów oskarżonemu skazano na karę ograniczenia wolności, to niezrozumiałe jest dlaczego w niniejszym postępowaniu miałby zostać skazany na karę pozbawienia wolności.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wymierzona wobec oskarżonego kara w wysokości 6 miesięcy ograniczenia wolności nie nosi w sobie cech rażącej niewspółmierności, o której mowa wart. 438 § 1 pkt 4 k.p.k.i jest karą adekwatną do wagi popełnionego czynu oraz stopnia jego społecznej szkodliwości. Sąd I instancji prawidłowo rozważył i uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i zasadami wymiaru kary, a granice uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary, które nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw. Także środek karny jaki orzekł Sąd Rejonowy nie wymagał korekty, bowiem stanowi współmierną reakcję prawnokarną wobec popełnionego przezR. C.czynu.
Z powyżej wskazanych względów wyrok należało utrzymać w mocy na zasadzieart. 437 § 1 k.p.k., zaś na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.