Sąd Rejonowy w Rybniku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III W 101/18
Data wyroku: 2018-07-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Kucal

Sygn. aktIII W 101/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lipca 2018 r.
Sąd Rejonowy w Rybniku III Wydział Karny w składzie:
PrzewodniczącySSR Joanna Kucal
Protokolantst.sekr.sądowy Grażyna Siwek
przy udziale oskarżyciela publicznego:M. S.
po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r., oraz 19 lipca 2018 r. sprawy
P. L.
s.K.iH.
ur. (...)wW.
obwinionego o to, że
w dniu 21 listopada 2017r. ok. godz. 9.50 wJ.naul. (...)na tereniefirmy (...)poza drogą publiczną jako kierujący pojazdem ciężarowym markiM.onr rej. (...)wraz z naczepąmarki W.onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania i nie upewnił się czy za samochodem znajduje się przeszkoda w wyniku czego najechał na zaparkowany pojazd markiM. (...)onr rej. (...), czym zagroził bezpieczeństwu w ruchu drogowym dla osób znajdujących się w ww. samochodzie markiM.tj.R. S.iB. T.;
tj. o wykroczenie zart. 86 § 1kw w zw. zart. 3 ust. 1 i art. 23 ust.1 pkt 3 lit. a i b ustawy prawo o ruchu drogowym z dn. 20.06.1997 r.z póź. zm.

1
uznaje obwinionegoP. L.(L.) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego ustawowe znamiona wykroczenia zart. 98kw w zw. zart. 3 ust. 1 i art. 23 ust.1 pkt 3 lit. a i b ustawy prawo o ruchu drogowymi za to na mocyart. 98kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200,00 (dwieście) złotych;

2
na mocyart. 118 § 1 kpwiart. 119 kpww zw. zart. 627 kpkw zw. zart. 21 pkt 2 i art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 100,00 (sto) złotych oraz opłatę w wysokości 30,00 (trzydzieści) złotych.

Sędzia
Sygn. akt III W 101/18

UZASADNIENIE
W dniu 21 listopada 2017 roku około godziny 9:50 na terenfirmy (...)znajdującej się wJ.naul. (...)swoim pojazdem markiM. (...)onr rej. (...)wjechałR. S.wraz z pasażerkąB. T.. Celem ich wizyty było przekazania paczki do biura ww. firmy, gdyżB. T.była wówczas podwykonawcąfirmy (...). Kierowca zatrzymał pojazd w rejonie wejścia do biura, cały czas siedział w samochodzie. W miejscu tym były zaparkowane również inne samochody osobowe. W pobliżu biura znajdowała się waga towarowa, na której stał samochód ciężarowy markiM.onr rej. (...)wraz z naczepąmarki W.onr rej. (...). Po chwili do tego zespołu pojazdów wsiadł wychodzący z pobliskiego biura kierowca, którym byłP. L.. Uruchomił on silnik i rozpoczął manewr cofania, bez uprzedniego upewnienia się czy za naczepą jego pojazdu nie znajduje się przeszkoda. W pewnym momencie, gdy jego ciężarówka była już w ruchu uderzył on w zaparkowany za nim pojazd i dokonał jego przesunięcia. W chwili gdy doszło do zetknięcia tyłu naczepy ciężarówki z przodem auta osobowegoR. S.ten postanowił użyć sygnału dźwiękowego by zaalarmować kierowcę pojazdu wykonującego manewr cofania o najechaniu na jego auto.P. L.natychmiast zatrzymał ciężarówkę, opuścił jej kabinę i udał się w stronę samochoduR. S.. Natychmiast też wdał się w agresywny sposób w spór z kierowcą uszkodzonego pojazdu, wskazując mu iż znajduje się na terenie firmy, na który to teren nie miał prawa wjechać. Po chwili wsiadł do pojazdu markiM.i odjechał z miejsca zdarzenia.
(zeznania świadków:R. S.k. 5, 69v, k.B. T.k. 12, k. 70, częściowo wyjaśnienia obwinionego k. 29-30, k. 64v, notatka urzędowa k. 3, protokół oględzin k. 8, zdjęcia k. 9-10, szkic k. 23, dokumentacja fotograficzna k. 24-26, k. 32-33)
Obwiniony ma 40 lat, posiada wykształcenie zawodowe - mechanik. Jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę i osiąga miesięczne wynagrodzenie w wysokości 2100 złotych, poza tym nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Nie był dotychczas karany.
Obwiniony zarówno w postępowaniu wyjaśniającym jaki na rozprawie nie przyznał się do winy. Przyznał, że w dniu zdarzenia wjechał na terenfirmy (...)celem rozładunku towaru znajdującego się na pace jego pojazdu, a następnie zatrzymał się na wadze towarowej. Podkreślił przy tym, iż wjazd na powyższy teren ograniczony jest stosownymi znakami znajdującymi przy bramie głównej firmy. Po kilku minutach rozpoczął manewr cofania i najechał na znajdujący się za jego naczepą samochód osobowy. Następnie, po zatrzymaniu pojazdu, rozmawiał z kierowcą auta w które uderzył wskazując mu iż nie miał prawa wjechać na teren firmy. Zaznaczył też, że jedyne uszkodzenia jakie spowodował w samochodzie markiM.dotyczyły tablicy rejestracyjnej oraz jej ramki. Jego zdaniem pojazd pokrzywdzonego posiadał liczne, wcześniejsze uszkodzenia. Po zakończeniu rozmowy zR. S.wsiadł do swojego samochodu i odjechał z miejsca zdarzenia. Nadto wskazał, że nie spodziewał się, że za jego naczepą zatrzyma się inny pojazd, który poprzez takie usytuowanie był dla niego całkowicie niewidoczny w momencie rozpoczęcia manewru cofania.
Dokonując oceny wyjaśnień obwinionego Sąd uznał je za wiarygodne w zakresie, w którym przyznał, iż w dniu zdarzenia kierował samochodem markiM.z naczepąmarki W.i wykonywał manewr cofania na tereniefirmy (...)znajdującej się wJ.naul. (...). Obwiniony nie zaprzeczył faktowi kontaktu obu samochodów, zaprzeczył natomiast temu aby to on był winny spowodowaniu zagrożenia dla życia lub zdrowia osób znajdujących się w pojeździe markiM., twierdząc że nie popełnił wykroczenia. Sąd nie dał jednak wiary wyjaśnieniom obwinionego w części, w jakiej nie przyznał się do popełnienia wykroczenia i w części, w jakiej próbował ona przerzucić winę za zaistniałe zdarzenie naR. S.. Wyjaśnienia te bowiem nie znajdują potwierdzenia w dowodach uznanych przez Sąd za wiarygodne i stanowią wyłącznie realizację przyjętej przez niego linii obrony ukierunkowanej na uniknięcie odpowiedzialności za spowodowanie wykroczenia. Z całą pewnością znaki ustawione na tereniefirmy (...)nie odpowiadają wymogomrozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Rozporządzenie to w sposób szczegółowy określa znaki i sygnały obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres obowiązywania. Zaznaczyć przy okazji wypada, że znak, na który powołuje się obwiniony (dokumentacja fotograficzna k. 25v), w istocie można byłoby potraktować jako znak B-3 – „zakaz wjazdu pojazdom silnikowym” na terenfirmy (...), a zatem zakazujący wjazdu również pojazdowi obwinionego.
Sąd dał wiarę zeznaniomR. S., który podkreślił, iż jego pojazd z całą pewnością był widoczny w lusterkach samochodu ciężarowego. Zaznaczył przy tym, że kierowca ciężarówki przed rozpoczęciem manewru cofania wyszedł z pobliskiego biura i w niedalekiej odległości pieszo minął jego auto osobowe – tym samym miał on świadomość, że znajduje się tam przeszkoda i powinien zachować ostrożność. Dopiero w chwili gdy pojazdy się zetknęły zaalarmował on obwinionego wobec czego ten zatrzymał auto. Wskazał, że obwiniony po prostu bezrefleksyjnie zaczął cofać samochód, być może zagapił się.
Sąd dał również wiarę zeznaniomB. T., które korespondują z zeznaniamiR. S.. Z ich treści wynika, że obwiniony wsiadł z impetem do ciężarówki i nie spojrzał w lusterka, w tym miejscu zaparkowanych było wiele samochodów, zarówno osobowych jak i ciężarowych.
W/w świadkowie w sposób jasny, rzeczowy i spójny nakreślili zarówno przebieg samego zdarzenia jak i zachowania obwinionego w tym czasie oraz bezpośrednio po całym zajściu. Mając na względzie powyższe Sąd podzielił je w całości.
Sad dał wiarę zgromadzonym w sprawie dokumentom, które zostały sporządzone przez uprawnione do tego organy i osoby, w ich zakresie działania, w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności , które podważyłyby ich wiarygodność.
Mając na uwadze całokształt podniesionych wyżej okoliczności stwierdzić należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, analizowany w powiązaniu ze sobą i z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego daje pełne podstawy do przyjęcia, iż wina i sprawstwo obwinionego w zakresie przypisanego mu wykroczenia zart. 98kw w zw. zart. 3 ust. 1 i art. 23 ust.1 pkt 3 lit. a i b ustawy prawo o ruchu drogowymnie budzą wątpliwości.
Obwiniony w dniu 21 listopada 2017r. gdzie ok. godz. 9.50 wJ.naul. (...)na tereniefirmy (...)poza drogą publiczną jako kierujący pojazdem ciężarowym markiM.onr rej. (...)wraz z naczepąmarki W.onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania i nie upewnił się czy za samochodem znajduje się przeszkoda w wyniku czego najechał na zaparkowany pojazd markiM. (...)onr rej. (...), zagroził bezpieczeństwu w ruchu drogowym dla osób znajdujących się w ww. samochodzie markiM.tj.R. S.iB. T..
Wykroczenie określone w art. 98 ma charakter powszechny - może je popełnić każda osoba prowadząca każdy rodzaj pojazd w miejscach wskazanych w dyspozycji tego przepisu, zarówno w sposób umyślny, jak i nieumyślny. Na podstawie art. 98 kw karze podlega nie jakiekolwiek niezachowanie należytej ostrożności, ale takie, które zagraża bezpieczeństwu innej osoby.
Zgodnie zart. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowymkierujący pojazdem wykonujący manewr cofania jest obowiązany m.in. zachować szczególną ostrożność a zwłaszcza sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, upewnić się czy za pojazdem nie znajduje sie przeszkoda. Tej normie obwiniony uchybił doprowadzając do kontaktu prowadzonego przez niego pojazdu markiM.wraz z naczepąmarki W.z pojazdem pokrzywdzonego, w którym znajdowali się wówczasR. S.iB. T.. Sąd nie znalazł okoliczności, które wyłączałyby lub ograniczały winę obwinionego. Jest on bowiem osobą dojrzałą, o odpowiednim stopniu doświadczenia życiowego. Powinien zatem znać obowiązujące normy prawne i przewidywać konsekwencje zachowania sprzecznego z obowiązującym prawem.
Czyn przypisany obwinionemu jest zawiniony. Można mu przypisać winę w czasie jego popełnienia albowiem uzasadnionym było w konkretnej sytuacji wymagać od obwinionego zachowania zgodnego z normą prawną, a nie zachodziły jednocześnie przyczyny, które odmowę takiego zachowania uzasadniałyby. Można obwinionemu zarzucić zatem, że nie dal posłuchu normie prawnej.
Przy wymiarze kary, Sąd miał na uwadze, aby nie przekraczała ona stopnia winy oraz uwzględniała stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinionego czynu. Sąd baczył również, by orzeczona kara spełniała swe cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec obwinionego, uświadamiając mu naganność jego postępowania oraz wzbudzając przekonanie, iż negatywne skutki popełnienia wykroczeń przekraczają płynące z tego korzyści. Wpływ na wymiar kary miały też względy prewencji ogólnej poprzez uświadomienie społeczeństwu konieczności respektowania norm prawnych oraz faktu, iż brak poszanowania obwiązującego prawa, jego lekceważenie powoduje szereg niekorzystnych konsekwencji.
Sąd uznał zatem, że karą adekwatną, spełniającą swoje funkcje i obejmującą jednocześnie całą karygodność działania sprawcy będzie wymierzona mu na mocy art. 98 kw kara grzywny w wysokości 200 zł.
Przy określeniu wysokości grzywny Sąd wziął pod uwagę treść art. 24 § 1 kw, który stanowi, iż przy wymiarze grzywny, bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. W ocenie Sądu, orzeczona grzywna znajduje się w zasięgu możliwości finansowychP. L., a ponadto nie stanowi ona kary zbyt surowej lub dolegliwej.
Na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 119 kpww zw. zart. 627 kpkw zw. zart. 21 pkt 2 i art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 100 zł oraz opłatę w wysokości 30 zł.
Sędzia