Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 263/18
Data wyroku: 2018-12-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Jacek Michalski, do Jarosław Kowalski, Wojciech Zaręba, Jacek Michalski
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 55 ust. 3 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 263/18

Lublin, dnia 21 grudnia 2018 r.

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - sędzia

SA Jacek Michalski (sprawozdawca)

Sędziowie:

SA Wojciech Zaręba
SO del. do SA Jarosław Kowalski

Protokolant

st.sekr.sąd. Anna Kijak

przy udziale prokuratora Agnieszki Kępki
po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r.
sprawy

1
M. P. (1),synaJ.iC. z d. J.,ur. (...)wR.,

oskarżonego zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii in.

2
S. S. (1),synaB.iF. z d. W.,ur. (...)wW.,

oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

3
A. J.,synaA.iE. z d. Z.,ur. (...)wP.,

oskarżonego zart. 18 § 3 kkw zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

4
P. S. (1),synaR.iG.z d.Ż.,ur. (...)wL.,

oskarżonego zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii in.

5
J. S. (1),synaJ.iA. z d. R.,ur. (...)wH.,

oskarżonego zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

6
J. G. (1),synaW.iM. z d. M.,ur. (...)wL.,

oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
7.P. R. (1),synaJ.iE. z d. W.,ur. (...)wL.,
oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii in.
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt IV K 306/11

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- uchyla orzeczenie w części dotyczącej wymierzeniaP. S. (1)łącznej kary pozbawienia wolności (pkt. 4.3. wyroku);
- ustala, iż czyn przypisanyP. S. (1)w punkcie 4.1. wyroku miał miejsce w dniach bliżej nieustalonych w okresie od sierpnia 2010 roku do dnia 12 września 2010 roku i obniża wymierzoną mu zań karę pozbawienia wolności do 2 (dwóch) lat zaś karę grzywny do 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych;
- na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone wobecP. S. (1)kary pozbawienia wolności łączy i wymierza mu karę łączną 2 (dwa) lata pozbawienia wolności;
- zwalniaP. S. (1)od opłaty za obie instancje;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku doP. S. (1)a także w stosunku doM. P. (1),S. S. (1),A. J.,J. S. (1),J. G. (1)iP. R. (1)utrzymuje w mocy,

III
zasądza od Skarbu Państwa kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złote na rzecz adw.M. P. (2), adw.Z. W., adw.S. S. (2), adw.R. K., adw.M. N., adw.M. K. (1)i adw.T. W.tytułem nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej odpowiednio oskarżonym:M. P. (1),S.W. S.,A. J.,P. S. (1),J. S. (1),J. G. (1)iP. R. (1)w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonychM. P. (1),S. S. (1),A. J.,J. S. (1),J. G. (1)iP. R. (1)od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki a także wydatki związane z udziałem w sprawieP. S. (1)ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
1.M. P. (1)oskarżony został o to, że:
I)w dniach bliżej nieustalonych w okresie od 2 lipca 2010r. do 12 września 2010r. wH.na terytorium Holandii,L.,N.woj.(...)i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami,w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środków odurzających:
– w postaci ziela konopi o przybliżonej wadze 5000 g i przybliżonej wartości około 50 000 zł, w ten sposób, że w dacie bliżej nieustalonej w miesiącu lipcu lub sierpniu 2010r. polecił ustalonej osobie odebranie od nieustalonej osoby w/w środka odurzającego na terenieL.w celu dalszej odsprzedaży;
– w postaci 4843,6 g ziela konopi, w ten sposób, że w okresie od 10 września 2010r. do 12 września 2010r. wL.iN.woj.(...), odebrał środek odurzający za równowartość 50 000 zł w celu dalszej sprzedaży,
tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 12 k.k.;
II)w dniach bliżej nieustalonych w okresie od 2 lipca 2010r. do dnia 12 września 2010r.wL., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczyłw obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych:
– w postaci około 3000 g amfetaminy w ten sposób, że nabył od ustalonej osoby w/w substancję za kwotę 24 000 zł, a następnie przekazał ją innej ustalonej osobie w celu dalszej odsprzedaży;
– w postaci około 5000 g amfetaminy w ten sposób, że przekazał ustalonej osobie kwotę 42 000 zł, tytułem zapłaty za w/w substancję psychotropową i jej transport, która następnie została dostarczona innej ustalonej osobie, celem dalszej odsprzedaży,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 12 k.k.;
2.S. S. (1)został oskarżony o to, że:
IV)w datach bliżej nieustalonych w okresie od 2 lipca 2010r. do dnia 12 września 2010r.w miejscowościK.woj.(...), miejscowościZ.woj.(...)oraz w miejscowościB.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych:
– w postaci 3000 g amfetaminy, wartości około 25 200 zł w ten sposób, że po uprzednim uzyskaniu substancji psychotropowych z nieustalonego źródła oraz uzyskaniu zapłaty za nie od ustalonej osoby, przekazał je innej ustalonej osobie celem ich dalszej odsprzedaży;
– w postaci około 5000 g amfetaminy wartości około 42 000 zł w ten sposób, że po uprzednim uzyskaniu substancji psychotropowych z nieustalonego źródła oraz uzyskaniu zapłaty za nie od ustalonej osoby, przekazał je innej ustalonej osobie celem ich dalszej odsprzedaży, przy czym czynu zarzucanego mu dopuścił się w ciągu jednego roku, jedenastu miesięcy i dwudziestu sześciu dni po odbyciu jednego roku kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie, sygn. akt II K 145/06,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
3.A. J.oskarżony został o to, że:
V)w dacie bliżej nieustalonej w miesiącu lipcu lub sierpniu 2010r. w miejscowościZ.woj.(...), udzielił pomocyM. P. (1)w dokonanym wbrew przepisom ustawy uczestnictwie w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 5 kg ziela konopi innych niż włókniste, ułatwiając w/w popełnienie przestępstwa, w ten sposób, że zaaranżował spotkanieM. P. (1)z ustalonym odbiorcą środków odurzających, a następnie uczestniczył w spotkaniu podczas którego doszło do uzgodnień co do warunków transakcji,
tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz. 1485);
4.P. S. (1)oskarżony został o to, że:
VI)w datach bliżej nieustalonych w okresie od 2 lipca 2010r. do 12 września 2010r.wH.na terytorium Holandii,L.woj.(...),N.woj.(...)i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środków odurzających:
– w postaci ziela konopi innych niż włókniste o przybliżonej wadze 5000 g i przybliżonej wartości około 50 000 zł, w ten sposób, że odebrał od nieustalonej osoby w/w środki odurzające przewiezione z Holandii celem ich dalszej odsprzedaży;
– w postaci 4843,6 g ziela konopi innych niż włókniste, w ten sposób, że uczestniczył w odbiorze w/w środków odurzających celem ich dalszej odsprzedaży,
tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 12 k.k.;
VII)w dniach bliżej nieustalonych w okresie od 2 lipca 2010r. do dnia 12 września 2010r.wL., woj.(...)i w miejscowościB.woj.(...), działając wspólniei w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniuz góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych:
– w postaci około 5000 g amfetaminy wartości około 35 000 zł w ten sposób, że odebrał w/w środki w ilości 3000 g od ustalonej osoby, a następnie dodając nieustalonej substancji,w wyniku czego otrzymał 5000 g substancji psychotropowych celem ich dalszej odsprzedaży;
– w postaci około 5000 g amfetaminy wartości około 42 000 zł w ten sposób, że przekazał ustalonej osobie pieniądze stanowiące zapłatę za narkotyki, a następnie odebrał je od innej ustalonej osoby, celem ich dalszej odsprzedaży,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 12 k.k.;
VIII)w dniu 10 lutego 2011r. wL.woj.(...), wbrew przepisom ustawy posiadał środki odurzające w postaci 0,65 g ziela konopi innych niż włókniste,
tj. o czyn zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz. 1485);
5.J. S. (1)oskarżony został o to, że:
IX)w dacie bliżej nieustalonej w miesiącu lipcu lub sierpniu 2010r. wL.iN.woj.(...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił pomocyM. P. (1)w dokonanym wbrew przepisom ustawy, wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środka odurzającego w postaci 5000 g ziela konopi o wartości około 50 000 zł, ułatwiając w/w popełnienie przestępstwa, w ten sposób, że zaaranżował spotkanieM. P. (1)z ustalonym dostawcą środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste pochodzących z Królestwa Holandii, a następnie uczestniczył w spotkaniu podczas którego doszło do uzgodnień co do warunków transakcji, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu dwóch lat, jednego miesiąca i dwóch dni po odbyciu czterech lat, czterech miesięcy i 20 dni kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwa podobne wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Hrubieszowie z dnia 27 maja 2009r. sygn. akt II K 68/09,
tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
6.J. G. (1)oskarżony został o to, że:
X)w dacie bliżej nieustalonej w miesiącu lipcu lub sierpniu 2010r. wL.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci 1000 g amfetaminy w ten sposób, że zakupił w/w środki odurzające od ustalonej osoby celem dalszej ich odsprzedaży,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz. 1485);
7.P. R. (1)został oskarżony o to, że:
XI)w dacie bliżej nieustalonej w miesiącu lipcu lub sierpniu 2010r. wL.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci 500 g amfetaminy w ten sposób, że zakupił w/w środki odurzające od ustalonej osoby celem dalszej ich odsprzedaży, przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się w ciągu jednego roku, siedmiu miesięcy i 18 dni po odbyciu kary 2 lat i 30 dni pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne określone wart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
XII)w dniu 17 lutego 2011r. wL.woj.(...)w pomieszczeniach mieszkalnych zajmowanych przez siebie oraz w pobliżu pomieszczeń gospodarczych użytkowanych przez niego, wbrew przepisom ustawy, posiadał środki odurzające w postaci 8,20 g ziela konopi innych niż włókniste, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu dwóch lat, trzech miesięcy i trzech dni po odbyciu kary 2 lat i 30 dni pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne określone wart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r.o przeciwdziałaniu narkomanii,
tj. o czyn zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 9 maja 2018r. w sprawie IV K 306/11 Sąd Okręgowy w Lublinie:
1.1.M. P. (1)uznał za winnego tego, że: w dniach bliżej nieustalonychw okresie od sierpnia 2010r. do 12 września 2010r. wH.na terytorium Holandii,L.,N.woj.(...)i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środków odurzających:
– w postaci ziela konopi innych niż włókniste o wadze 4600 g i wartości 46 000 zł, w ten sposób, że w dacie bliżej nieustalonej w miesiącu sierpniu 2010 r. polecił ustalonej osobie odebranie na terenieL.od nieustalonej osoby ww. środka odurzającego przemieszczonego z terytorium Holandii na terytorium Polski, w celu dalszej odsprzedaży;
– w postaci 4843,6 g ziela konopi innych niż włókniste, w ten sposób, że w okresie od 10 września 2010 r. do 12 września 2010 r. wL.iN.woj.(...), zorganizował odbiór za równowartość 50 000 zł ww. środka odurzającego, przemieszczonego przez ustaloną osobę z terytorium Holandii na terytorium Polski, w celu dalszej sprzedaży, tj. przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(j.t.: Dz. U. z 2017 r. poz. 783) w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(j.t.: Dz. U. z 2017r. poz. 783) w zw. zart. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k.skazał oskarżonego na karę roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzył mu karę grzywny w wysokości 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobecM. P. (1)przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego w punkcie1.1wyroku w kwocie 1500 zł (tysiąc pięćset złotych); na podstawieart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(j.t.: Dz. U. z 2017r. poz. 783) orzekł przepadek trzech pakietów foliowych wypełnionych środkiem odurzającym w postaci ziela konopi innych niż włókniste opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 1.10 pod poz. 17-19;
1.2.M. P. (1)uznał za winnego tego, że: w dniach bliżej nieustalonych w okresie od 2 lipca 2010r. do dnia 12 września 2010r. wL., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych:
– w postaci 3000 g amfetaminy w ten sposób, że nabył od ustalonej osoby ww. substancję za kwotę 24 000 zł, która to amfetamina następnie została przekazana innej ustalonej osobie w celu dalszej odsprzedaży;
– w postaci 5000 g amfetaminy w ten sposób, że przekazał ustalonej osobie kwotę 42 000 zł tytułem zapłaty za ww. substancję psychotropową i jej transport, która następnie została dostarczona innej ustalonej osobie, celem dalszej odsprzedaży, tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. (Dz. U. z 2006r. Nr 120 poz. 826) w zw. zart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.skazał oskarżonego na karę grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobecM. P. (1)przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego w punkcie1.2wyroku w kwocie 3500 zł (trzy tysiące pięćset złotych);
1.3.na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.orzeczone wobecM. P. (1)kary grzywny połączył i jako karę łączną wymierzył mu 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;
1.4.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobecM. P. (1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 12 września 2010r. do dnia 18 maja 2011r.;
2.1.S. S. (1)uznał za winnego tego, że: w datach bliżej nieustalonych w okresie od 2 lipca 2010r. do dnia 12 września 2010r. w miejscowościK.woj.(...), miejscowościZ.woj.(...)oraz w miejscowościB.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych:
– w postaci 3000 g amfetaminy o wartości 24 000 zł w ten sposób, że po uprzednim uzyskaniu substancji psychotropowej z nieustalonego źródła oraz uzyskaniu zapłaty za nią od ustalonej osoby, przekazał ją innej ustalonej osobie celem dalszej odsprzedaży;
– w postaci 5000 g amfetaminy o wartości 40 000 zł w ten sposób, że po uprzednim uzyskaniu substancji psychotropowej z nieustalonego źródła oraz uzyskaniu zapłaty za nią od ustalonej osoby, przekazał ją innej ustalonej osobie celem dalszej odsprzedaży, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu roku, jedenastu miesięcy i dwudziestu sześciu dni po odbyciu kary roku pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie II K 145/06, tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. (Dz. U. z 2006r. Nr 120 poz. 826) skazał oskarżonego na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz wymierzył mu karę grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobecS. S. (1)przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przypisanego mu przestępstwa w kwocie 3 200 zł (trzy tysiące dwieście złotych);
2.2.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobecS. S. (1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 16 marca 2011r. do dnia 19 października 2011r.;
3.1.A. J.uznał za winnego tego, że: w dacie bliżej nieustalonej w miesiącu lipcu lub sierpniu 2010r. w miejscowościZ.woj.(...), udzielił pomocyM. P. (1)w dokonanym wbrew przepisom ustawy uczestnictwie w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 1 kg ziela konopi innych niż włókniste, ułatwiając ww. popełnienie przestępstwa, w ten sposób, że zaaranżował spotkanieM. P. (1)z ustalonym odbiorcą środków odurzających, a następnie uczestniczył w spotkaniu podczas którego doszło do uzgodnień co do warunków transakcji, tj. przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. (Dz. U. z 2006r. Nr 120 poz. 826) i za to na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. (Dz. U. z 2006r. Nr 120 poz. 826) skazał oskarżonego na karę roku pozbawienia wolności oraz wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych;
3.2.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobecA. J.kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 12 kwietnia 2012r. do dnia 19 lipca 2012r.;
4.1.P. S. (1)w ramach czynów zarzucanych mu w pkt VI i VII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że: w dniach bliżej nieustalonych w okresie od 2 lipca 2010r. do dnia 12 września 2010r. wL.,B.,N.i innych miejscowościach woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych:
– w postaci ziela konopi innych niż włókniste o wadze 4600 g i wartości 46 000 zł, w ten sposób, że odebrał od nieustalonej osoby ww. środki odurzające celem ich dalszej odsprzedaży;
– w postaci 4843,6 g ziela konopi innych niż włókniste, w ten sposób, że uczestniczył w odbiorze ww. środków odurzających celem ich dalszej odsprzedaży;
– w postaci 5000 g amfetaminy wartości 35 000 zł w ten sposób, że odebrał ww. substancję w ilości 3000 g od ustalonej osoby, a następnie dodając nieustalonej substancji, w wyniku czego otrzymał 5000 g substancji psychotropowej w postaci amfetaminy celem jej dalszej odsprzedaży;
– w postaci 5000 g amfetaminy wartości 40 000 zł w ten sposób, że przekazał ustalonej osobie pieniądze stanowiące zapłatę za narkotyki, a następnie odebrał je od innej ustalonej osoby, celem ich dalszej odsprzedaży, tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. (Dz. U. z 2006r. Nr 120 poz. 826) w zw. zart. 12 kki za to na podstawieart.  56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. (Dz. U. z 2006r. Nr 120 poz. 826) skazał oskarżonego na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych;
4.2.P. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt VIII aktu oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(j.t.: Dz. U. z 2017r. poz. 783) i za to na podstawieart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(j.t.: Dz. U. z 2017r. poz. 783) skazał oskarżonego na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;
4.3.na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone wobecP. S. (1)kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
4.4.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobecP. S. (1)kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 10 lutego 2011r. do dnia 9 maja 2011r., od dnia 18 czerwca 2011r. do dnia 16 maja 2012r. oraz od dnia 10 czerwca 2012r. do dnia 18 lipca 2012r.;
5.1.J. S. (1)uznał za winnego tego, że: w dacie bliżej nieustalonej w miesiącu sierpniu 2010r. wL.iN.woj.(...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił pomocyM. P. (1)w dokonanym wbrew przepisom ustawy, wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środka odurzającego w postaci 4600 g ziela konopi innych niż włókniste o wartości 46 000 zł, ułatwiając ww. popełnienie przestępstwa, w ten sposób, że zaaranżował spotkanieM. P. (1)z ustalonym dostawcą środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste pochodzących z Królestwa Holandii, a następnie uczestniczył w spotkaniu podczas którego doszło do uzgodnień co do warunków transakcji, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwa podobne wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Hrubieszowie z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt II K 68/09, tj. przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(j.t.: Dz. U. z 2017r. poz. 783) w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(j.t.: Dz. U. z 2017r. poz. 783) w zw. zart. 19 § 2 k.k.,art. 60 § 6 pkt 2 k.k.iart. 57 § 2 k.k.skazał oskarżonego na karę roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;
5.2.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobecJ. S. (1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 lutego 2011r. do dnia 19 lipca 2012r.;
6.1.J. G. (1)uznał za winnego tego, że: w dacie bliżej nieustalonej w miesiącu lipcu lub sierpniu 2010r. wL.woj.(...), wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci 1000 g amfetaminy w ten sposób, że zakupił ww. środek odurzający od ustalonej osoby celem jego dalszej odsprzedaży, tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. (Dz. U. z 2006r. Nr 120 poz. 826) i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. (Dz. U. z 2006r. Nr 120 poz. 826) skazał oskarżonego na karę roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzył mu grzywnę w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;
6.2.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobecJ. G. (1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 lutego 2011r. do dnia 18 lipca 2012r.;
7.1.P. R. (1)uznał za winnego tego, że: w dacie bliżej nieustalonej w miesiącu lipcu lub sierpniu 2010r. wL.woj.(...), wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci 500 g amfetaminy w ten sposób, że zakupił ww. środek odurzający od ustalonej osoby celem dalszej jego odsprzedaży, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 18 maja 2007r. w sprawie IV K 345/06, tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. (Dz. U. z 2006r. Nr 120 poz. 826) skazał oskarżonego na karę roku i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzył mu grzywnę w wysokości 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;
7.2.P. R. (1)uznał za winnego tego, że: w dniu 17 lutego 2011r. wL.woj.(...), wbrew przepisom ustawy, posiadał w zajmowanych przez niego pomieszczeniach mieszkalnych środek odurzający w postaci 0,89 g ziela konopi innych niż włókniste, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 18 maja 2007r. w sprawie IV K 345/06, tj. przestępstwa zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(j.t.: Dz. U. z 2017r. poz. 783) w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(j.t.: Dz. U. z 2017r. poz. 783) skazał oskarżonego na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;
7.3.na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone wobecP. R. (1)kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
7.4.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobecP. R. (1)kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 lutego 2011r. do dnia 24 lipca 2012r.;
8.1.zwolnił oskarżonych od uiszczenia kosztów sądowych, zaś wydatkami poniesionymi w postępowaniu obciążył Skarb Państwa.
Od powyższego wyroku apelacje wnieśli obrońcy oskarżonych.
ObrońcaM. P. (1)zaskarżyła powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego. Zarzuciła rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemuM. P. (1)kary w wymiarze roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 120 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł za czyn przypisanym w pkt 1.1 wyroku oraz karę 150 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł, a jako karę łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł, w sytuacji gdy prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wymiaru uzasadnia orzeczenie jej w niższej wysokości z zastosowaniem warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Mając powyższe na uwadze, obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez obniżenie wymierzonejM. P. (1)kary i jej wymierzenie w granicach dolnego ustawowego zagrożenia z warunkowym jej zawieszeniem w zakresie kary pozbawienia wolności.
ObrońcaS. S. (1)– adw.Z. W.- zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie w całości na korzyść oskarżonego. Zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

A
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.polegającą na dowolnej, a nie swobodnej ocenie wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)i uznaniu ich za logiczne, spójne, zgodne, uzupełniające się i wiarygodne oraz poczynieniu w oparciu o ich treść ustaleń faktycznych, a także na bezrefleksyjnym podzieleniu przez Sąd poglądu zaprezentowanego w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 1984 r., IV KR 122/84, w sytuacji gdy:

a
M. P. (1)miał powody by obciążać bezpodstawnieS. S. (1), gdyż był współoskarżonym, który składając wyjaśnienia pomawiające m.in.S. S. (1)uzyskał obligatoryjne nadzwyczajne złagodzenie kary,

b
wyjaśnieniaM. P. (1)w odniesieniu doS. S. (1)nie znajdują pokrycia w żadnym innym dowodzie, przeprowadzonym w toku postępowania dowodowego,

c
Sąd orzekający w sprawie nie podjął jakiejkolwiek próby zbadania właściwości charakteru osoby pomawiającej, co winien był uczynić, jak z resztą sam stwierdza cytując powołane przez siebie orzecznictwo, por. str. 16-17 uzasadnienia,

co skutkowało uznaniemS. S. (1)za winnego zarzucanego mu czynu.

B
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.przez bezpodstawną odmowę wiary wyjaśnieniomS. S. (1), w sytuacji gdy:

a
S. S. (1), w odróżnieniu odM. P. (1), w toku całego procesu nie zmieniał podawanej przez siebie wersji wydarzeń nie przyznając się,

b
wyjaśnił, że nie znaM. P. (1)i nie miał z nim kontaktu,

c
wersja wydarzeń podawana przezM. P. (1)odnosząca się do kwestii zachowańS. S. (1)nie znajduje potwierdzenia w żadnym innym dowodzie

co skutkowało nieoparciem się Sądu na treści wyjaśnieńS. S. (1).

C
art. 193§1 k.p.k.w zw. zart. 366 §1 k.p.k.przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa zmierzającej do ustalenia właściwości charakteruM. P. (1), a także jego skłonności do konfabulacji oraz innych kwestii rzutujących na wiarygodność jego wyjaśnień, w sytuacji gdy:

a
wyjaśnieniaM. P.stanowią jedyny dowód obciążający oskarżonegoS. S., w związku z czym zachodziła potrzeba zweryfikowania ich treści za pomocą innego dowodu,

b
w aktach niniejszej sprawy jako dowód została złożona opinia psychologiczna, sporządzona w sprawie IX K 1026/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie dotycząca jego osoby, która dyskredytuje wiarygodność depozycji składanych przezM. P. (1), a której istnienie doprowadziło do wydania przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód wyroku uniewinniającego wobecS. N. (1),

c
ustalenie wiarygodności wyjaśnieńM. P. (1)miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i wymagało wiadomości specjalnych,

co skutkowało oparciem wyroku w sprawie na niepełnym materiale dowodowym i w dalszej konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku skazującego wobecS. S. (1).

D
niepowzięcie przez Sąd wątpliwości w zakresie wiarygodności wyjaśnieńM. P. (1), będących wyłączną podstawą skazaniaS. S. (1), w sytuacji gdy:

a
sam Sąd powołuje się na opinię dotyczącą w/wM. P., sporządzoną do sprawy IX K 1024/14 (str. 24 uzasadnienia)

b
Sąd odmawia waloru dowodowego opinii biegłego ze sprawy IX K 1026/14 w niniejszej sprawie, czyniąc dystynkcję pomiędzy rolami procesowymi jakie pełniłM. P. (1)w obu postępowaniach dając do zrozumienia, iż jako świadek mógł kłamać i konfabulować,

co skutkowało niewywołaniem opinii biegłego psychologa z urzędu, wydaniem wyroku opartego na niepełnym materiale dowodowym i skazaniemS. S. (1).
E. niezasadne uznanie, że czynność procesowa polegająca na „zorganizowaniu wycieczki” pod domS. S. (1)i ustaleniu w ten sposób jego miejsca zamieszkania sporządzona na formularzu protokołu eksperymentu procesowego, stanowi eksperyment procesowy, w sytuacji gdy czynność o której mowa w żadnej mierze nie sprawdzała okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, ani nie odtwarzała przebiegu stanowiących przedmiot rozpoznania zdarzeń lub ich fragmentów, co skutkowało naruszeniem przepisów postępowania mającego wpływ na treść wyroku, tj.art. 211 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.przez nadanie nienależytego znaczenia (tzn. zbyt dużego) rozpoznaniu przezM. P. (1)domu, w którym mieszkałS. S. (1)i wyprowadzeniu z tego wniosku, jakoby wskazanie przezM. P. (1)adresuS. S. (1)przesądzało o wiarygodności wyjaśnieńM. P., mającej łączyć wskazane osoby relacji, udziałuS. S. (1)w obrocie amfetaminą, co w dalszej konsekwencji doprowadziło do oparcia się przez Sąd na czynnościach, które nie stanowiły eksperymentu procesowego w ogóle, a w dalszej konsekwencji do wydania wyroku skazującego wobecS. S. (1).
Reasumując, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonegoS. S. (1)od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w odniesieniu doS. S. (1)w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie IV Wydział Karny.
A..S. S. (2)– obrońcaA. J.zaskarżył wyżej wymieniony wyrok w zakresie dotyczącym pkt.3.1 wyroku tj. w części dotyczącej uznaniaA. J.za winnego popełnienia przestępstwa wypełniającego znamiona zart. 18§ 3 k.k.w zw. zart 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r.) i skazania oskarżonego nakarę roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 100 stawek dziennychprzy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 zł.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

•

obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na jego treść, a to:art. 4, 5§ 2. 7, 410 k.p.k.polegającą na przekroczeniu przez Sąd I Instancji granic swobodnej oceny dowodów, skutkującym jej dowolnością oraz oparciu orzeczenia jedynie na części ujawnionego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego tj. niewiarygodnych wyjaśnieniach współoskarżonegoM. P. (1)(jedynym dowodzie niekorzystnym dla oskarżonego), bez wnikliwej analizyi krytycznej ich oceny oraz przy braku wsparcia wersji zaprezentowanej przezM. P. (1)innymi dowodami potwierdzającymi winęA. J.i przy dowolnym oraz nieobiektywnym uzasadnieniu przyczyn dla których Sąd nie oparł się na innych przeprowadzonym w toku postępowania dowodach, a w szczególności: wyjaśnieniach oskarżonego oraz zeznaniachP. P. (1),S. N. (1),D. B. (1)iM. S. (1)oraz dowodach z dokumentów w postaci opinii psychologicznej dot.M. P. (1)z dnia 21 października 2013r. (k. 6126-6128, wywołanej w toku postępowania przygotowawczego o sygn. 1 Ds. 1218/13/s), opinii sądowo-psychologicznej dot.M. P. (1)z dnia 2 kwietnia 2015r. (k. 6156-6159, wywołanej w toku postępowania sądowego o sygn. akt III K 568/12) oraz opinii fonoskopijnej z dnia 2.12.2011r. (k.4695-4702);

obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na jego treść, a toart. 2 § 2 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 k.p.k.polegającą na niedopuszczeniu z urzędu dowodu z opinii sądowo-psychologicznej dotyczącejM. P. (1), która pozwoliłaby ocenić właściwości charakteru osoby pomawiającej i wiarygodność osobowego źródła dowodowego, w sytuacji gdy Sąd I Instancji uznał, że opinia psychologiczna dot.M. P. (1)z dnia 21 października 2013r. (wywołana w toku postępowania przygotowawczego o sygn. 1 Ds. 1218/13/s) oraz opinia sądowo-psychologiczna dot.M. P. (1)z dnia 2 kwietnia 2015r. (wywołana w toku postępowania sądowego o sygn. akt III K 568/12) nie mogą stanowić podstawy ustaleń w niniejszej sprawie;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, iż oskarżonyA. J.dopuścił się zarzucanego aktem oskarżenia czynu, podczas gdy wszechstronna analiza materiału dowodowego przeczy powyższemu założeniu zwłaszcza, iż zarzuty oparte na depozycjachM. P. (1)nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem obciążającym oskarżonego.

Na podstawieart. 427 § 3 k.p.k.obrońca oskarżonego wniósł o dopuszczenie dowoduz opinii sądowo-psychologicznej dotyczącejM. P. (1)na okoliczność poziomu jego rozwoju intelektualnego, zdolności spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń, skłonności do kłamstwa i konfabulacji, podatności na sugestie i manipulacje oraz czy wyjaśnieniaM. P. (1)mogą stanowić samodzielny, pełnowartościowy środek dowodowy.
Na podstawieart. 427 § 1 i art. 437 § 2 k.p.k.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieA. J.od zarzucanego mu czynu lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego jej rozpoznania.
ObrońcaP. S. (1)zaskarżył powyższy wyrok zarzucając:
I. obrazę przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na jego treść tj.:
1/ (co do czynu zpkt 4.1.)art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
— przez wadliwy opis czynu przypisanego oskarżonemuS.co do czasookresu czynu mu zarzucanego, a także niewskazanie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia czynności stanowiącej realizację znamienia uczestniczenia w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 4843,6 g ziela konopi innych niż włókniste;
2/ (co do czynu zpkt 4.1)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.—przez mało wnikliwą ocenę materiału dowodowego w postaci:
a/ wyjaśnieńM. P.i bezpodstawne nadanie im w pełni waloru wiarygodności, w sytuacji gdy okoliczności wypływające z tego źródła nie poddają się weryfikacji, bądź są jaskrawo sprzeczne z depozycjami pozostałych osób przesłuchanych w toku przewodu sądowego, w szczególności wyjaśnieniamiM. K.,S. S.,J. G.,P. R., a także zeznaniamiS. N.orazD. B.i opiniami psychologicznymi z akt IX K 1026/14.
b/ wyjaśnieńP. S.przez niesłuszne odmówienie im w zasadniczej części wiarygodności, w sytuacji gdy jedynym dowodem stojącym w opozycji do okoliczności wypływających z tego źródła dowodowego są wyjaśnieniaM. P.(via. str. 20 uzasadnienia).
II. (co do czynu z pkt 4.2.) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć istotny wpływ na jego treść tj. nieprzyjęcie, iż 0,65 g ziela konopi innych niż włókniste, które wbrew przepisom ustawy posiadałP. S. (1)w dniu 10 lutego 2011 r., stanowi nieznaczną ilość środka odurzającego przeznaczonego na własny użytek i w konsekwencji nieumorzenie postępowania karnego co do tego czynu zabronionego zgodnie z dyspozycją art. 62a u.p.n.
Mając na uwadze wywiedzione zarzuty, obrońca oskarżonego wniósł o:
1/ uchylenie rozstrzygnięcia z pkt 4.3 wyroku obejmującego orzeczenie o karze łącznej;
2/ umorzenie postępowania karnego w zakresie czynu z pkt 4.2 wyroku;
3/ w pozostałym zakresie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
A..M. N.– obrońca oskarżonegoJ. S. (1)zaskarżył powyższe orzeczenie zarzucając obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a mianowi­cie obrazę:

1
art. 2 § 2 k.p.k.,4 k.p.k.,7 k.p.k., 410k.p.k.poprzez:

a
nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym nie­uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, a nadto poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, prowadzące do do­wolnego uznania, że oskarżonyJ. S. (1)swoim zamiarem obejmował i pomógł wbrew przepisom ustawy ustalonym osobom w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środka odurzającego w postaci 4600 g ziela konopi in­nych niż włókniste, poprzez zaaranżowanie spotkaniaM. P. (1)zM. S. (2), a następnie uczestniczył w uzgodnieniu warunków transakcji, w sytuacji gdy:

-jedynym powodem skontaktowaniaM. P. (1)zM. S. (2)przezJ. S. (1), była prośbaM. P.zwią­zana z zamiarem dostarczania papierosów na teren Holandii, co jasno wynika nie tylko z konsekwentnych, logicznych, spójnych wyjaśnieńJ. S. (1), ale też z zeznań oraz wyjaśnieńM. S. (2), jak również znajduje po­twierdzenie w dowodach nieosobowych, w szczególności aktach kontroli opera­cyjnej;
-J. S. (1)nie brał udziału w spotkaniuM. P. (1)iM. S. (2)wN., podczas którego doszło do uzgodnienia warunków przemytu marihuany z terytorium Holandii do Polski, co wynika nie tylko z wyjaśnieńJ. S. (1), zeznańM. S. (2), ale po­twierdzają to dane operatorów telefonii komórkowej w tym dane ze stacji BTS, do których logował się telefon używany przezJ. S. (1);
b)obdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnieńM. P. (1), które stanowiły główne źródło rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy wyjaśnienia te są sprzeczne nie tylko wewnętrznie, ale także zachodzi sprzeczność z wyjaśnieniami innych oskarżonych, zeznaniami świadków ta­kich jakM. S. (2)oraz przeczą im dowody nieosobowe w postaci histo­rii logowań stacji BTS, materiały uzyskane w toku kontroli operacyjnej, ponadto zachodzi wątpliwość co do wiarygodności oskarżonegoM. P. (1)z uwagi na treść opinii biegłych wskazujących na skłonności do kłamstwa, mani­pulacjiM. P..
c) posłużenie się przez Sąd I instancji w celu oceny wyjaśnieńJ. S. (1)­ka, wyjaśnieniamiM. K. (3), które to wyjaśnienia nie zawierają ja­kichkolwiek informacji dotyczących zarzutu postawionegoJ. S., i nie pozwalają na zweryfikowanie prawdziwości relacji oskarżonegoM. P.w zakre­sie w jakim pomawiaJ. S.;
2)art. 172 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.poprzez zaniechanie dokonania przez Sąd I in­stancji:

a
konfrontacji świadkaM. S. (2)z oskarżonymM.P. (1)na okoliczność celu spotkania w/w zaaranżowanego przezJ. S. (1)wL., tematu spotkania podczas uczestniczenia w nimJ. S. (1)oraz osób uczestniczących w spotkaniu wN., w sytuacji gdy zeznania świadkaS.i wyjaśnieniaM. P.są w tych kwestiach jaskrawo sprzeczne,

b
niewywołanie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność skłonno­ściM. P.do kłamstwa, konfabulacji, manipulacji lub innych cech oso­bowościowych, w tym podatności na sugestie i manipulacje, w sytuacji gdy w materiale dowodowym niniejszej sprawy znajdują się opinie podważające wiary­godność w/w oskarżonego, i w świetle zasad prawdy materialnej niezbędnym było zweryfikowanie tych twierdzeń dla celów niniejszego postępowania, skoro Sąd I instancji nie uznał jej za pełnoprawny dowód;

Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżo­negoJ. S. (1)od zarzucanego mu czynu.
A..M. K. (1)- obrońcaJ. G. (1)zaskarżył powyższy wyrok zarzucając:

-

obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.art. 7 k.p.k.w związku zart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie wadliwych z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów ustaleń dotyczących oskarżonegoJ. G. (1)i ustalenie, że oskarżonyJ. G. (1)jest sprawcą czynu z pkt X zaskarżonego wyroku, tj. dokonanie tych ustaleń w oparciu o wyjaśnienia oskarżonegoM. P. (1), które Sąd obdarzył wiarygodnością (str. 16 i 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) podczas gdy:

1
po pierwsze: wyjaśnienia oskarżonegoM. P. (1)są wewnętrznie sprzeczne, bo wynika z nich przede wszystkim (str. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że jakkolwiek oskarżonyP.twierdzi, że miała mieć miejsce transakcja sprzedaży amfetaminy pomiędzyP. S. (3)iJ. G. (1), to jednocześnie - jak wynika z wypowiedziM. P. (1)- nie widział on takowej transakcji i nie brał w niej udziału, a zatem wyjaśnieniaM. P. (1)nie mogą stanowić podstawy uznania (str. 25, 30-31 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że oskarżonyJ. G. (1)uczestniczył w opisywanej przezM. P. (1)transakcji sprzedaży amfetaminy i że popełnił czyn z pkt X zaskarżonego wyroku,

2
po drugie, wbrew wadliwej ocenie w zaskarżonym wyroku wyjaśnienia oskarżonegoM. P. (1)nie mogą być uznane za wiarygodne, logiczne i konsekwentne (str. 16-17, 22 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), a to wobec treści opinii psychologicznej biegłegoD., z której m.in. wynika, że : „w relacjachM. P. (1)należy się liczyć z wysoką dyspozycją do świadomego kłamstwa, waloryzowania swojej osoby i rzutowania całokształtu winy na otoczenie ”, a nadto wobec treści opinii biegłejP., która stwierdziła, że uM. P. (1)(jakkolwiek występującego w charakterze świadka) występuje skłonność do mówienia nieprawdy, wynikająca z chęci obrony siebie oraz ochrony przed karą,

3
przeciwko w/w wadliwemu ustaleniu odnośnie popełnienia przez oskarżonegoJ. G. (1)czynu z pkt X zaskarżonego wyroku, tj. ustaleniu dokonanemu w zaskarżonym wyroku w oparciu o dowód z wyjaśnieńM. P. (1)przeczą pozostałe dowody w materiale dowodowym zebranym w niniejszym postępowaniu, tj:

a
wyjaśnienia oskarżonegoJ. G. (1)(k. 883, 977-978, 2.284, 4.148-4.150, 5.220- 5.220v), który we wszystkich swoich wyjaśnianiach w sposób jednoznaczny zaprzeczył udziałowi w opisywanej przez oskarżonegoP.transakcji sprzedaży amfetaminy, która według twierdzeń oskarżonegoP.miała się odbyć z udziałem oskarżonegoP. S. (1)i oskarżonegoJ. G. (1), a nadto wskazał, że zarzut przeciwkoJ. G. (1)oparty jest jedynie na pomówieniu przezM. P. (1),

b
wyjaśnienia oskarżonegoP. S. (1)(k. 822, 829-829v, 2.229, 3.607-3.608v, 4.662v, 5.219), który nie potwierdził, aby brał udział w opisywanej przez oskarżonegoP.transakcji sprzedaży amfetaminy z udziałemJ. G. (1),

c
wyjaśnienia oskarżonych:A. J.,J. G. (1),P. S. (1), z których wynika (str. 12, 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że oskarżonyM. P. (1)bezpodstawnie pomawia i manipuluje zeznaniami i organami ścigania by poprawić swoją sytuację, że oskarżonyM. P. (1)wymyślił zdarzenia po to, żeby wyjść na wolność,

d
zeznania świadkaD. B. (1)(str. 22 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, str. 5- 6 protokołu rozprawy z dnia 13 stycznia 2016r.), który stwierdził, że posiada wiedzę o tym, żeM. P. (1)bezpodstawnie pomawia inne osoby,

e
zeznania świadkaS. N. (1)(str. 9 protokołu rozprawy z dnia 21 marca 2016r.), który stwierdził, że znaJ. G. (1)i nic mu nie wiadomo, żebyJ. G. (1)uczestniczył w jakichkolwiek transakcjach narkotykowych”,

- które to dowody przeczą twierdzeniom oskarżonegoP.dotyczących popełnienia przez oskarżonegoJ. G. (1)czynu z pkt X zaskarżonego wyroku, a nadto wskazują na brak wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)pomawiającego m.in. oskarżonegoJ. G. (1)o popełnienie czynu z pkt X aktu oskarżenia.
Podnosząc powyższe, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości dotyczącego oskarżonegoJ. G. (1)i uniewinnienie go od całości zarzutu z pkt X aktu oskarżenia.
ObrońcaP. R. (1)– adw.T. W.zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił:
1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku polegający na uznaniu, iż oskarżony brał udział w realizacji z góry powziętego zamiaru poprzez udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej, a żaden przeprowadzony dowód nie daje jednoznacznych podstaw do poczynienia takich ustaleń, zwłaszcza w sytuacji gdy nie ma bezpośrednich dowodów potwierdzających ten fakt.
2.obrazę prawa karnego procesowego -art. 4, 5 § 2, 7, 366 § 1, 410 k.p.k.polegającą na rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, oparciu wyroku jedynie o materiał dowodowy przemawiający na niekorzyść oskarżonego, zwłaszcza poczynieniu ustaleń faktycznych na podstawie wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)nieuwzględnienie wersji przedstawionej w wyjaśnieniach oskarżonegoP. R. (1), choć była ona najbardziej prawdopodobna i wykluczała przypisanie mu popełnienia zarzuconego przestępstwa;

a
art. 4, 7, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.przez pobieżną mało wnikliwą ocenę dowodów ze źródeł osobowych i rzeczowych, u podstaw której legły kryteria związane z nadaniem z góry prymatu wyjaśnieńM. P. (1), co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych i błędnych wniosków, co do wyczerpania dyspozycji przypisanego czynu oskarżonemu;

b
art. 7, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.przez rażące przekroczenie ram swobodnej oceny dowodów przy ocenie dowodu z wyjaśnieńM. P. (1)i niezasadne przyznanie przymiotu wiarygodności temu oskarżonemu w sytuacji gdy wnikliwa analiza jego wyjaśnień wyraźnie wskazuje na konflikt, jaki zaistniał w relacjach międzyM. P. (1)aP. R. (1)i przez to nierzeczywiste przedstawianie faktów w relacji w/w,

c
art. 4, 7, 410 k.p.k.przez mało wnikliwą, jednostronną z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów, zasad logiki i doświadczenia życiowego ocenę wyjaśnień oskarżonegoP. R. (1), który w sposób konsekwentny i jednoznaczny wskazuje to, że nie zajmował się handlem narkotykami nie miał żadnego długu uM. P. (1), zaniechanie przeprowadzenia konfrontacji na rozprawie, co w konsekwencji oznacza, że ustalenia oparto na dowodach osoby, zainteresowanej w uzyskaniu jak najniższego wyroku co powoduje, że wydany wyrok skazujący jest oczywiście niesłuszny, a co najmniej przedwczesny;

d
art.7, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw.zart. 2 § 2 k.p.k.przez niepoczynienie lub niewystarczające poczynienie podstawowych ustaleń, co do przebiegu zdarzeń będących przedmiotem orzekania, a zwłaszcza roli jaką rzekomo miał spełniać oskarżonyP. R. (1)przy popełnieniu czynu, miejsca i czasu rzekomego porozumienia do przestępnego działania jak również sposobu działania oskarżonego w jaki miałby wypełnić znamiona;

3.art. 4, 5 § 2, 7, 172, 366 § 1, 410 k.p.k.- polegającą na naruszeniu podstawowych zasad procesu karnego, w szczególności zasady obiektywizmu, domniemania niewinności i rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego, poprzez uwzględnienie wyłącznie dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonego oraz rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść, w szczególności poprzez odmowę nadania waloru wiarygodności jego wyjaśnieniom oraz innym dowodom, które jednoznacznie od początku wykluczają udział w zdarzeniu tego oskarżonego, zaniechanie przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy oskarżonym aM. P. (1), co w konsekwencji doprowadziło do oczywiście niesłusznego uznaniaP. R. (1)za winnego.
Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonego i uniewinnienie go od dokonania zarzuconych mu czynów, ewentualnieo uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonych :M. P. (1),S. S. (1),A. J.,J. S. (1),J. G. (1)iP. R. (3)są całkowicie bezzasadne natomiast apelacja obrońcy oskarżonegoP. S. (1)jest uzasadniona jedynie w części i spowodowała ona zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do tego oskarżonego. Sąd odwoławczy , uznając , iż część zarzutów zawartych w poszczególnych apelacjach jest praktycznie tożsama, odniesie się do nich przy omawianiu poszczególnych apelacji, w sposób zbiorczy.
W tym miejscu , przed rozpoczęciem rozważań dotyczących meritum sprawy, stwierdzić należy , iż wobec zupełności, szczegółowości a nawet drobiazgowości uzasadnienia Sądu I instancji za zbędne należy uznać dokładne powtarzanie zawartych w nim wywodów w uzasadnieniu Sądu odwoławczego a wystarczające wydaje się być li tylko wskazywanie tych jego fragmentów , w których zawarte są te wywody i ewentualne ich ocenienie.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoM. P. (1)
Apelacja obrońcy oskarżonegoM. P. (1)zawierająca zarzut rażącej niewspółmierności kar jednostkowych oraz kary łącznej , której jakoby dopuścił się Sąd Okręgowy w Lublinie ferując wyrok w stosunku do tegoż oskarżonego za popełnienie czynów przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem jest niezasadna..
Przypomnieć w tym miejscu należy , że z rażącą niewspółmiernością kary za określone przestępstwo mamy do czynienia wówczas , gdy na podstawie wszystkich okoliczności mających wpływ na jej wymiar można ustalić , że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji , a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej przy prawidłowym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary zawartych wart. 53 k.k.i dalszych ( wyrok Sądu Najwyższego z 14 grudnia 1973 roku w sprawie III KR 254\73 – OSNPG 3-4\1974 poz. 51 , wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995 roku w sprawie II KRN 198\94 – OSN Prok. i Pr. 6\1995 poz.18). Nie chodzi w tej sytuacji o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary , ale o różnicę zasadniczą , która powodowałaby , iż karę wymierzoną dotychczas należałoby traktować jako rażąco niewspółmierną , z uwagi na jej łagodność lub surowość.
Kara pozbawienia wolności może być uznana za rażąco niewspółmiernie surową zarówno z powodu nadmiernej jej wysokości, jak i z powodu nieorzeczenia warunkowego zawieszenia jej wykonania ( wyrok Sądu Najwyższego z 9 stycznia 1973 roku w sprawie V KRN 474/72 – OSNKW 6/1973 poz. 76)
Wracając do treści apelacji skarżący , podnosząc powyższy zarzut , precyzuje go w ten sposób , że rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu wynika z niewłaściwej oceny stopnia winy oraz stopnia szkodliwości społecznej czynu oskarżonego w kontekście jego postawy w trakcie postępowania, tj. przyznania się do popełnienia zarzucanych mu czynów , okazania skruchy , złożenia szerokich wyjaśnień w przedmiocie tychże czynów oraz innych czynów popełnianych przez innych współoskarżonych. .
Twierdzenie to nie jest słuszne. Przede wszystkim podkreślić należy , iż Sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił , zarówno stopień winyM. P. (1), jak i stopień społecznej szkodliwości jego czynu. Okoliczności podnoszone przez obrońcę oskarżonego a dotyczące jego roli w popełnionym przestępstwie oraz jego postawy w trakcie postępowania , są okolicznościami łagodzącymi , mającymi wpływ na wymiar kary i tak , jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku , zostały ocenione przez sąd I instancji.
W tym miejscu zauważyć bowiem należy , że Sąd Okręgowy w Lublinie właśnie z uwagi na postawę oskarżonegoM. P. (1)w trakcie trwania postępowania wymierzył mu za obydwa przypisane czyny zakwalifikowane z art. 55 ust. 3 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku kary przy zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego ich złagodzenia , tj.art. 60§3 k.k.a więc kary poniżej dolnej granicy zagrożenia ustawowego. Jeśli chodzi o karę pozbawienia wolności to właśnie taki jej wymiar i formę , tj. bezwzględną karę bez warunkowego zawieszenia jej wykonania Sąd Okręgowy w Lublinie uznał za karę , która spełni swe funkcje wychowawcze i zapobiegawcze w zakresie prewencji indywidualnej w stosunku do tegoż oskarżonego, jak i w zakresie prewencji generalnej ( uzasadnienie k – 7157). Prawdą jest , iż pisemne motywy zaskarżonego orzeczenia nie zawierają rozważań co do ewentualnego zastosowania wobec oskarżonegoM. P. (1)instytucji warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności na podstawieart. 60§5 k.k.Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie rozważanie w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia na temat instytucji np. warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności , której Sąd I instancji nie stosuje w tym wyjaśnienie powodów jej niezastosowania nie jest konieczne jeśli z treści tych motywów jednoznacznie wynika , iż Sąd I instancji uznał, że przesłanki zart. 53 k.k.spełni jedynie inna kara , tj. kara bezwzględna pozbawienia wolności. I tak jest właśnie w sprawie niniejszej – pisemne uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jednoznacznie wskazuje , dlaczego Sąd Okręgowy w Lublinie uznał , iż jedynie kara bezwzględna pozbawienia wolności spełni w stosunku do oskarżonego wymogi określone wart. 53 k.k.i jednocześnie rozumiane a contrario wskazuje dlaczego inna kara tych wymogów nie spełni.
Jeśli chodzi o kary grzywny – jednostkowe i łączną to w pisemnych motywach wyroku wskazano okoliczności, które miały wpływ na ich wymiar, mając przy tym na względzie dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k., oraz reguły wymiaru kary łącznej określone wart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 i § 2 k.k.Zastosowanie przy łączeniu kar grzywny zasady asperacji także nie budzi zastrzeżeń – Sąd Okręgowy w Lublinie w pisemnych motywach zaskarżonego wyjaśnił motywy tej decyzji. Także nie budzi zastrzeżeń wysokość stawki dziennej grzywny – jest ona dostosowana do sytuacji rodzinnej i materialnej oskarżonego. Dokonana przez Sąd Okręgowy w Lublinie ocena i analiza całości okoliczności mających wpływ na wymiar kary łącznej jak i kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu zasługuje na aprobatę Sądu Apelacyjnego.
Reasumując : w żadnym razie , zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie , kar wymierzonych oskarżonemuM. P. (1)zarówno jednostkowych , jak i kary łącznej nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surowe.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoA. J.
Apelacja obrońcy oskarżonegoA. J.jest całkowicie bezzasadna a w tej sytuacji uwzględnienie jej wniosków o wydanie orzeczenia reformatoryjnego i uniewinnienie tegoż oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu czy też wydanie orzeczenia kasatoryjnego przez uchylenie zaskarżonego wyroku odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania nie było możliwe.
1\ Jeśli chodzi o pierwszy z zarzutów , tj. obrazy przepisów postępowania a toart. 4 , 5§2 , 7 i 410 k.p.k.mającej wpływ na treść orzeczenia , to stwierdzić należy , że skarżący faktycznie kwestionuje ocenę dowodów dokonaną przez ten sąd , w postaci dania wiary wyjaśnieniom oskarżonegoM. P. (1)i odmówienie wiary wyjaśnieniom pozostałych oskarżonych w tym oskarżonegoA. J.. Zarzut ten jest bezzasadny. Sąd Okręgowy w Lublinie dokonał bowiem bardzo szczegółowej analizy wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)( pisemne motywy wyroku k – 7146v-7150v) , mając na uwadze treść składanych przez niego wyjaśnień , chronologię ich składania i jego sytuację procesową. W szczególności Sąd ten dostrzegał , iż dowód ten jest klasycznym dowodem z pomówienia i w związku z tym traktował go z dużą ostrożnością , poddając wnikliwej ocenie ( uzasadnienie k – 7146v-7147). Rozważał w tym zakresie interes procesowyM. P. (1), motywy składania przez niego wyjaśnień o takiej a nie innej treści oraz ewentualne powody dla których miałby on fałszywie pomawiać pozostałych oskarżonych , w tymA. J., o popełnienie czynów , których ci jakoby się nie dopuścili. Analizował także wyjaśnienia pozostałych oskarżonych w tymA. J.oraz zeznań świadków takich jakP. P. (1)wskazując na te fragmenty ich wyjaśnień i zeznań , które w sposób bezpośredni i pośredni potwierdzały wyjaśnienia oskarżonegoM. P. (1). Jednocześnie Sąd ten dokonał analizy wyjaśnień oskarżonegoA. J.wskazując na brak logiki w jego wyjaśnieniach odnoszących się do rzekomych motywów fałszywego pomawiania go przezM. P. (1)- nie dając wiary jego wyjaśnieniom w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym uzasadnił swoje stanowisko w tej sprawie ( uzasadnienie k – 7147v). Zwrócić należy uwagę , iż dokonując tych ustaleń Sąd I instancji miał na uwadze zeznania świadkówP. P. (1),S. N. (1),M. S. (3)oraz treść nagrania rozmowyM. P. (1)zD. B. (1). Sąd ten analizując materiał dowodowy nie tracił z pola widzenia wyroku zapadłego w sprawie IX K 1026/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie , do treści którego się odniósł ( uzasadnienie k – 7149v) , jak również miał na uwadze treść opinii psychologicznych sporządzonych w tej ostatniej sprawie , co do których także się odniósł ( uzasadnienie k – 7150v). Nie sposób nie zgodzić się z konstatacją dotyczącą oceny tychże opinii w kontekście roli procesowejM. P. (1)w sprawie IX K 1026/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie i w sprawie niniejszej – oczywistym jest , iż zeznawanie w charakterze świadka podlega zupełnie innym regułom prawnym niż składanie wyjaśnień w charakterze oskarżonego.
Reasumując : nie sposób uznać za skarżącym, iż sąd I instancji oceniając zgromadzony materiał dowodowy , dopuścił się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów usytuowanej wart. 7 kpk. – Sąd Apelacyjny w Lublinie w całości podziela ustalenia i analizę dowodów przeprowadzoną przez tenże Sąd.
Zarzut naruszenia powyższej zasady nie może bowiem sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu I instancji wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia , czy też przeciwstawianiu tymże ustaleniom odmiennego poglądu, opartego na własnej dokonanej przez skarżącego ocenie materiału dowodowego / wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1975 roku w sprawie I KR 197/74 – OSNKW 5/1975 poz. 58/. Tymczasem w sprawie niniejszej skarżący przeciwstawia ustaleniom sądu zawartym w uzasadnieniu , swoją , subiektywną ocenę dowodów w sprawie , opartą na wyjaśnieniach oskarżonegoA. J.oraz pozostałych oskarżonych opróczM. P. (1). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego / przykładowo wyrok z dnia 9 listopada 1990 roku w sprawie WRN 149/90 – OSNKW 7-9/1991 poz. 41/ , przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., jeśli tylko:
-jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy,
-stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających , zarówno na korzyść , jak i niekorzyść oskarżonego,
-jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.
Wszystkie powyższe wymogi sąd I instancji spełnił. Natomiast wywody skarżącego zawarte w apelacji , przedstawiają alternatywną wersją oceny dowodów i stanowią jedynie czystą polemikę z ustaleniami sądu I instancji , nie popartą logicznymi argumentami.
Nie sposób ponadto zgodzić się z obrońcą oskarżonego, że Sąd Okręgowy w Lublinie dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego naruszył przepisart. 5 § 2 k.p.k.Sam fakt sformułowania przez skarżącego zarzutu obrazy tego przepisu dowodzi braku zrozumienia, na czym polega naruszenie zasadyin dubio pro reow procesie karnym.Otóż naruszenie tej reguły ma miejsce jedynie wówczas, gdy sąd orzekający poweźmie wątpliwości co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie mogąc wątpliwościtych usunąć, rozstrzyga je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej zeznaniom świadków , wyjaśnieniom oskarżonych czy też innym dowodom ,, to nie można mówić o naruszeniu zasadyin dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów wynikającej z treściart. 7 k.p.k.(por. wyrok SN z dnia 5 października 2000 roku, II KKN 332/00, LEX nr 50908; postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2010 roku, III KK 378/10, LEX nr 736756). W rozpoznawanej sprawie wątpliwości takie zgłosił jedynie autor apelacji, nie powziął ich natomiast Sąd Okręgowy w Lublinie. Treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wskazuje bowiem, aby Sąd ten przedstawił tam swoje wątpliwości w kwestii czynu dokonanego przez oskarżonegoA. J.i jego odpowiedzialności karnej i nie mogąc wątpliwości tych usunąć rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Lektura uzasadnienia apelacji uprawnia natomiast do konstatacji, że skarżący ,jako przykłady nie dających się usunąć wątpliwości , które jakoby sąd I instancji rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonegoA. J.wskazuje na okoliczności , które jego zdaniem dyskwalifikują wyjaśnienia oskarżonegoM. P. (1). Jest to jednak polemika z dowodem , obdarzonym przez Sąd walorem wiarygodności a nie wskazanie nie dających się rozstrzygnąć okoliczności , które Sąd rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego a więc nie może prowadzić do uwzględnienia zarzutu obrazyart. 5 § 2 k.p.k;
2/jeśli chodzi o drugi zarzut a mianowicie rzekomą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na jego treść, a toart. 2 § 2 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 k.p.k.polegającą na niedopuszczeniu z urzędu dowodu z opinii sądowo-psychologicznej dotyczącejM. P. (1), która pozwoliłaby ocenić właściwości charakteru osoby pomawiającej i wiarygodność osobowego źródła dowodowego to także należy uznać go za bezzasadny.
Przed odniesieniem się do meritum postawionego zarzutu , zauważyć należy , iż model polskiego postępowania karnego wymaga aktywności stron w zgłaszaniu wniosków dowodowych ( postanowienie Sądu Najwyższego z 14 grudnia 2017 roku w sprawie III KK 447/17 – Lex nr 2417599) natomiast działanie w tym zakresie przez sąd z urzędu jest ograniczone li tylko do przypadków ściśle określonych.
Sąd Apelacyjny w Lublinie reprezentuje pogląd , iż wynikająca zart. 167 k.p.k.powinność dopuszczenia przez sąd dowodów z urzędu , przy braku stosownego wniosku strony, powstaje tylko wtedy, gdy dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych uzależnione jest od przeprowadzenia dowodu, o którym sąd powziął informację i którego przeprowadzenie jest w ogóle możliwe.
Również w najnowszym orzecznictwie sądowym zauważa się, że w kontradyktoryjnym postępowaniu inicjatywę dowodową co do zasady powinny wykazywać strony, a organ procesowy podejmuje działania w tym względzie w braku aktywności stron albo gdy pomimo ich aktywności do wyjaśnienia okoliczności faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia zgodnie z zasadą prawdy materialnej (art. 2 § 2) konieczne jest dopuszczenie i przeprowadzenie określonego dowodu ( wyrok Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2017 roku w sprawie Wa 17/16 – Lex nr 2200605).
W sprawie niniejszej Sąd Okręgowy w Lublinie , mając bezpośredni kontakt z oskarżonym na sali sądowej i dokonując analizy jego wyjaśnień nie stwierdził , by w sprawie niniejszej istniały jakiekolwiek okoliczności , które uzasadniałyby poddanie oskarżonegoM. P. (1)badaniom psychologicznym i w konsekwencji dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa odnoszącej się do jego osoby ( uzasadnienie k – 7150v). Dokonując tej konstatacji , Sąd I instancji dysponował i brał pod uwagę opinie sądowo-psychologiczne ze sprawy IX K 1026/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie (okoliczność bezsporna – uzasadnienie k – 7150v). Tak więc nie można powiedzieć , by w tym zakresie jakiś dowód pozostał poza sferą rozważań Sądu I instancji czy też by Sąd ten takiej możliwości nie rozważał. Uznał on , iż dowód takowy nie jest potrzebny do dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie okoliczności faktycznych sprawy i stanowisko swe uzasadnił. Sąd Apelacyjny w Lublinie w całości to stanowisko podziela. Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonegoA. J., sam fakt wywołania opinii sądowo-psychologicznej co do osoby oskarżonegoM. P. (1)w innym postępowaniu , w którym występował on w innej roli procesowej – świadka- nie obliguje automatycznie Sądu do tych samych czynności w sprawie niniejszej.
3/Odnośnie trzeciego z zarzutów a mianowicie błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku a wyrażającym się w niesłusznym , według skarżącego , przyjęciu , iż oskarżonyA. J.dopuścił się czynu przypisanego mu w wyroku , to zauważyć należy , że. zarzut ten jest ściśle związany z zarzutami naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania i jest pochodną odmiennej oceny procedowania sądu I instancji, dokonanej przez skarżącego w wywiedzionym środku odwoławczym, której Sąd Apelacyjny w Lublinie w żadnej części nie podziela. Autor apelacji , podnosząc powyższy zarzut , powtórnie kwestionuje ocenę dowodów dokonaną przez sąd I instancji , w szczególności wskazując na fakt nie przyznawania się oskarżonegoA. J.do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz fałszywego, jego zdaniem , pomawiania go przez oskarżonegoM. P. (1). Sąd Apelacyjny w Lublinie okoliczności te poddał analizie we wcześniejszej części uzasadnienia – nie ma konieczności powtarzania jej w tym miejscu.
Zaskarżenie rozstrzygnięcia o winie z mocyart. 447 § 1 k.p.k.powoduje zaskarżenie całości wyroku co do danego oskarżonego. Konsekwencją zaś przypisania winy w wyroku skazującym jest zawsze rozstrzygnięcie co do kary (art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.). W tej sytuacji, wobec zaskarżenia przez obrońcęA. J.wyroku w zakresie przypisanego mu czynu oraz wymierzonej oskarżonemu kary należy w tym miejscu - w kontekście powyższej apelacji – odnieść się do wymierzonej oskarżonemu za przypisany czyn kary 1 roku pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki na 20 złotych..
Wskazać trzeba, że – w ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie – także i w tej części orzeczenie Sądu Okręgowego w Lublinie jest prawidłowe. Sąd pierwszej instancji w pisemnych motywach wyroku ( uzasadnienie k – 7155-7157) wskazał okoliczności, które spowodowały orzeczenie wobec oskarżonego powyższej kary oraz miały wpływ na jego wymiar, zarówno te obciążające oskarżonego, jak i te o korzystnej dla niego wymowie, mając przy tym na względzie dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k.. Dokonana przez Sąd Okręgowy w Lublinie ocena i analiza tych okoliczności zasługuje na aprobatę Sądu Apelacyjnego w Lublinie i wobec jej pełności nie wymaga uzupełnienia.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie, tak ukształtowana kara izolacyjna spełnia swoją funkcję zapobiegawczą zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, wzbudzając w oskarżonym poszanowanie dla obowiązującego porządku prawnego oraz chęć zmiany postępowania, jak również uświadamiając oskarżonemu brak pobłażliwości ze strony Państwa dla sprawców tego rodzaju przestępstwa co oskarżony.
Także , zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie , nie można uznać za zbyt surowy wymiar kary grzywny wymierzonej oskarżonemuA. J.a wysokość jednej stawki dziennej tej kary jest dostosowana do sytuacji materialnej oskarżonego.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoS. S. (1)
Apelacja obrońcy oskarżonegoS. S. (1)podobnie jak apelacja obrońcy oskarżonegoA. J.jest całkowicie bezzasadna a w tej sytuacji uwzględnienie jej wniosków o wydanie orzeczenia reformatoryjnego i uniewinnienie tegoż oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu czy też wydanie orzeczenia kasatoryjnego przez uchylenie zaskarżonego wyroku odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania nie było możliwe.
Odnosząc się do postawionych w punktach A i B apelacji obrońcy oskarżonego zarzutów obrazy prawa procesowego, a mianowicieart. 7 i 410 k.p.k., stwierdzić należy, iż są całkowicie bezzasadne. W ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie, Sąd Okręgowy w Lublinie orzekając w niniejszej sprawie procedował w pełni prawidłowo, nie uchybiając normom zarówno z zakresu prawa procesowego, jak i materialnego. W toku postępowania zostały wyjaśnione – zgodnie z nakazem płynącym z dyspozycji przepisuart. 366 § 1 k.p.k.– wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy w Lublinie poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4, 5 i 7 k.p.k., a swoje stanowisko w sposób wyczerpujący uzasadnił w pisemnych motywach wyroku sporządzonych zgodnie z wymogamiart. 424 § 1 k.p.k.– w szczególności Sąd ten wskazał w uzasadnieniu, które fakty uznał za udowodnione lub też nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym.
Nie ma racji skarżący, gdy zarzuca Sądowi I instancji naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.), poprzez przyjęcie za wiarygodne jedynie dowodów obciążających oskarżonegoS. S. (1), a pominięcie dowodów dla niego korzystnych. Sąd orzekający miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w toku postępowania, zarówno te dla oskarżonego niekorzystne, jak i te przemawiające na jego korzyść.
Nie można zgodzić się z autorem apelacji, który twierdzi, iż Sąd Okręgowy w Lublinie w procesie dochodzenia do ustaleń faktycznych postępował wbrew treści 410k.p.k., a więc, że oparł się jedynie na fragmencie zgromadzonych w sprawie dowodów, a zaprezentowana przez tenże Sąd ich ocena wykracza poza zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.granice sędziowskiej swobody ocen, wkraczając w dowolność.
Sąd Okręgowy w Lublinie omówił i przeanalizował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. W sposób logiczny wyjaśnił przy tym, dlaczego zebrane w sprawie dowody uznał za wiarygodne i wskazujące na sprawstwo oskarżonegoS. S. (1)w zakresie przypisanego mu przestępstwa oraz dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym, w zakresie, w jakim oskarżony negował popełnienie tegoż przestępstwa. SprawstwoS. S. (1)wynika w głównej mierze z wyjaśnień współoskarżonegoM. P. (1)a ocena tego dowodu przez Sąd I instancji zyskała aprobatę sądu odwoławczego. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku spełniają wymogi określone wart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
Przechodząc do szczegółów zarzutów zawartych w punktach A i B apelacji obrońcy oskarżonegoS. S. (1)zważyć należy co następuje :
- Sąd I instancji w sposób szczegółowy dokonał szczegółowej analizy wyjaśnień oskarżonegoS. S. (1)i w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym wyjaśnił dlaczego nie dał im wiary w szczególności w części , w której oskarżony zaprzeczał by dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu oraz by w ogóle znał współoskarżonegoM. P. (1)( uzasadnienie k – 7147v-7148). Wskazał na sprzeczność jego wyjaśnień w tym przedmiocie z wyjaśnieniami współoskarżonegoM. P. (1)wspartych wynikami eksperymentu procesowego , w trakcie któregoM. P. (1)wskazał domS. S. (1), którego jakoby zgodnie z wyjaśnieniami tegożS. S. (1)miał nie znać;
- Sąd Okręgowy w Lublinie także w sposób szczegółowy a nawet drobiazgowy dokonał analizy wyjaśnień współoskarżonegoM. P. (1)i w sposób logiczny , racjonalny i zgodny uzasadnił dlaczego dał wiarę jego wyjaśnieniom. Wywody Sądu I instancji zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia są pełne i wyczerpujące ( uzasadnienie k – 7146v-7151) i ich powtarzanie w treści niniejszego uzasadnienia jest całkowicie zbędne – Sąd Apelacyjny w Lublinie w całości je podziela. Zauważyć także należy, iż oceny wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)w kontekście jego interesu procesowego w sprawie niniejszej Sąd Apelacyjny w Lublinie dokonał przy okazji omawiania apelacji obrońcy oskarżonegoA. J.i wywody te są w pełni aktualne. Doprawdy trudno znaleźć powody dla których oskarżonyM. P. (1)miałby fałszywie pomawiać oskarżonegoS. S. (1), człowieka którego jakoby w ogóle nie znał , w sytuacji gdy ujawnił przestępstwa wielu innych osób , które bezspornie znal i z którymi się spotykał a więc już z tego tytułu mógł skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary zgodnie zart. 60§3 k.k.Natomiast fałszywe pomawianie osoby sobie „nieznanej” jest trudne i ryzykowne z uwagi na brak znajomości jej zwyczajów , zachowań , kontaktów i grozi ujawnieniem takiego procederu. Dodać należy , iż :
-niesłuszne jest przeciwstawienie konsekwentnych wyjaśnień oskarżonegoS. S. (1)jakoby niekonsekwentnym wyjaśnieniom oskarżonegoM. P. (1)– zgodzić należy się z oceną Sądu Okręgowego w Lublinie, że wyjaśnienia oskarżonegoM. P. (1)są konsekwentne i nie ma w nich nieścisłości co do faktów głównych zaś drobne rozbieżności dotyczące szczegółów zdarzeń w żadnej mierze nie podważają ich wiarygodności,
-Sąd Okręgowy w Lublinie doskonale zdawał sobie sprawę , iż wyjaśnienia oskarżonegoM. P. (1)stanowią dowód z pomówienia i dokonywał ich analizy zgodnie ze wszelkimi rygorami w tego rodzaju sytuacjach co znajduje odzwierciedlenie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku – dotyczy to zarówno dokonania weryfikacji tych wyjaśnień z innymi dowodami w sprawie jak i rozważenie ich treści w aspekcie właściwości osoby pomawiającej.
Jeśli chodzi o zarzut zawarty w punkcie C apelacji obrońcy oskarżonegoS. S. (1)a mianowicie rzekome naruszenieart. 193§1 k.p.k.w zw. zart. 366 §1 k.p.k.przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa zmierzającej do ustalenia właściwości charakteruM. P. (1), a także jego skłonności do konfabulacji oraz innych kwestii rzutujących na wiarygodność jego wyjaśnień to jest on także bezzasadny. Kwestia dotycząca wywołania czy też nie z urzędu przez Sąd I instancji opinii biegłego psychologa na okoliczności powyżej wskazane została dokładnie omówiona w niniejszym uzasadnieniu przy omawianiu apelacji obrońcy oskarżonegoA. J.i ponowne powtarzanie tych wywodów jest całkowicie bezcelowe. Z całą mocą jedynie stwierdzić należy , iż Sąd Okręgowy w Lublinie , miał bezpośredni kontakt z oskarżonym na sali sądowej, dysponował i brał pod uwagę opinie sądowo-psychologiczne ze sprawy IX K 1026/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie i nie stwierdził , by w sprawie niniejszej istniały jakiekolwiek okoliczności , które uzasadniałyby poddanie oskarżonegoM. P. (1)badaniom psychologicznym i w konsekwencji dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa odnoszącej się do jego osoby. Dlatego też nie negując poglądu skarżącego , że ustalenie wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy , nie można zgodzić się z wnioskiem iż ustalenie to wymagało wiadomości specjalnych , którymi dysponowałby biegły psycholog.
Zarzut zawarty w punkcie D apelacji obrońcy oskarżonegoS. S. (1)jest ściśle związany z zarzutem zawartym w punkcie A dotyczącym oceny wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)i z zarzutem zawartym w punkcie C a dotyczącym nie dopuszczeniem dowodu z opinii biegłego psychologa w przedmiocie oceny właściwości tego oskarżonego. Nie jest on słuszny. Abstrahując bowiem od nieścisłości w nim zawartej – autor apelacji stwierdza bowiem , iż Sąd Okręgowy w Lublinie powołuje się w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku na opinię sporządzoną w sprawie IX K 1024/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie gdy tymczasem Sąd ten nie powołuje się na treść tej opinii lecz jedynie stwierdza fakt , iż takowa została sporządzona – to stwierdzić należy , że Sąd I instancji jednoznacznie stwierdził w uzasadnieniu , iż w sprawie niniejszej nie ujawniły się żadne okoliczności , które uzasadniałyby poddanie oskarżonegoM. P. (1)badaniom psychiatrycznym ( uzasadnienie k – 7150v). Stwierdzając to , Sąd ten miał na uwadze opinie sporządzone w sprawie IX K 1024/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie. W tej sytuacji chybiony jest zarzut niepowzięcia przez ten Sąd wątpliwości w zakresie wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)z tego powodu – pełną oceną wyjaśnień tego oskarżonego Sąd Okręgowy w Lublinie zawarł w pisemnych motywach swego orzeczenia i Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni ją podziela.
Całkowicie bezzasadny jest zarzut zawarty w punkcie E apelacji obrońcy oskarżonegoS. S. (1)zarzucający niezasadne uznanie przez Sąd I instancji, że czynność procesowa polegająca na „zorganizowaniu wycieczki” pod domS. S. (1)i ustaleniu w ten sposób jego miejsca zamieszkania sporządzona na formularzu protokołu eksperymentu procesowego, stanowi eksperyment procesowy, w sytuacji gdy czynność o której mowa w żadnej mierze nie sprawdzała okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, ani nie odtwarzała przebiegu stanowiących przedmiot rozpoznania zdarzeń lub ich fragmentów, co skutkowało naruszeniem przepisów postępowania mającego wpływ na treść wyroku, tj.art. 211 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.przez nadanie nienależytego znaczenia (tzn. zbyt dużego) rozpoznaniu przezM. P. (1)domu, w którym mieszkałS. S. (1)i wyprowadzeniu z tego wniosku, jakoby wskazanie przezM. P. (1)adresuS. S. (1)przesądzało o wiarygodności wyjaśnieńM. P., mającej łączyć wskazane osoby relacji, udziałuS. S. (1)w obrocie amfetaminą, co w dalszej konsekwencji doprowadziło do oparcia się przez Sąd na czynnościach, które nie stanowiły eksperymentu procesowego w ogóle, a w dalszej konsekwencji do wydania wyroku skazującego wobecS. S. (1). Z treści tego zarzutu wynika , iż autor apelacji kwestionuje , by czynność powyższa miała charakter eksperymentu procesowego oraz zarzuca nadanie zbyt dużego znaczenia jej wynikowi , przesądzającego zdaniem skarżącego o uznaniu przez Sąd I instancji wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)za wiarygodne.
Stosownie do treściart. 211 k.p.k.w celu sprawdzenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy można przeprowadzić w drodze eksperymentu procesowego, doświadczenie lub odtworzenie przebiegu stanowiących przedmiot rozpoznania zdarzeń lub ich fragmentów. Oczywiście doświadczenie polega na sprawdzeniu możliwości wystąpienia określonych faktów lub zjawisk albo zbadaniu możliwości ich spostrzegania w określonych warunkach. Natomiast odtwarzanie ma na celu sprawdzenie, czy zdarzenie mogło mieć określony przebieg. Zarówno doświadczenie, jak i odtworzenie, aby spełniało sens procesowy, winno być przeprowadzone w warunkach maksymalnie zbliżonych do tych, jakie miały miejsce, gdy zdarzenie zaistniało ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2005 roku w sprawie II KK 332/04 – Lex nr 152467). W sprawie niniejszej oskarżonyM. P. (1)w swych wyjaśnieniach twierdził , iż zna oskarżonegoS. S. (1)oraz , iż wie gdzie on mieszka. W celu zweryfikowania tej ostatniej wiadomości przeprowadzono eksperyment procesowy w trakcie którego , w terenieM. P. (1)wskazał dom , w którym zamieszkujeS. S. (1). Czynność ta miała na celu ustalenie , czyM. P. (1)zna jedynie adres oskarżonegoS. S. (1)czy też rzeczywiście wie gdzie on zamieszkuje. Dlatego też należy uznać ją za przeprowadzoną prawidłowo. Także niesłuszny jest zarzut co do nadania przez Sąd I instancji zbyt dużego znaczenia wynikowi tej czynności. Zauważyć należy , iż dowód z eksperymentu procesowego ma walor akcesoryjny, weryfikujący uzyskane wcześniej informacje i ich przydatność dla dokonywania ustaleń faktycznych, sam zaś nie pozwala na dokonywanie takich ustaleń ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 30 lipca 2014 roku w sprawie II Aka 153/14 – Lex nr 1500825). Tak też ten dowód został potraktowany przez Sąd Okręgowy w Lublinie. Z pisemnych motywów przedmiotowego orzeczenia wynika , iż Sąd I instancji potraktował ten dowód jako dowód jedyniepotwierdzającywyjaśnienia oskarżonegoM. P. (1)na podstawie których Sąd ten dokonuje ustaleń faktycznych w sprawie zaś sam nie stanowi podstawy tych ustaleń.
Reasumując : zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie dokonana przez Sąd Okręgowy w Lublinie analiza wyżej wymienionych dowodów jest prawidłowa. Sąd ten dokonywał jej analizując dowody we wzajemnym powiązaniu , szczegółowo uzasadniał dlaczego daje wiarę i w jakim zakresie każdemu z nich. W szczególności Sąd Okręgowy w Lublinie wskazał dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoS. S. (1)negującego popełnienie przedmiotowego czynu – wskazał na sprzeczność jego wyjaśnień w tym zakresie z wyjaśnieniami oskarżonegoM. P. (1), uzasadniając z jakich powodów tym ostatnim daje wiarę.
Rozważając apelację obrońcy oskarżonegoS. S. (1)w aspekcieart. 447§1 k.k.stwierdzić należy , iż w żadnym razie wymierzonej temu oskarżonemu kary za czyn przez niego popełniony nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surową.
Przypomnieć jeszcze raz w tym miejscu należy , że z rażącą niewspółmiernością kary za określone przestępstwo mamy do czynienia wówczas , gdy na podstawie wszystkich okoliczności mających wpływ na jej wymiar można ustalić , że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji , a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej przy prawidłowym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary zawartych wart. 53 k.k.i dalszych ( wyrok Sądu Najwyższego z 14 grudnia 1973 roku w sprawie III KR 254\73 – OSNPG 3-4\1974 poz. 51 , wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995 roku w sprawie II KRN 198\94 – OSN Prok. i Pr. 6\1995 poz.18). Nie chodzi w tej sytuacji o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary , ale o różnicę zasadniczą , która powodowałaby , iż karę wymierzoną dotychczas należałoby traktować jako rażąco niewspółmierną , z uwagi na jej łagodność lub surowość.
Przede wszystkim podkreślić należy , iż sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił , zarówno stopień winyS. S. (1), jak i stopień społecznej szkodliwości jego czynu – uzasadnienie sądu I instancji jest w tym przedmiocie wyczerpujące ( k – 7155-7157 ). Zważyć należy , iż Sąd ten wziął pod uwagę wszelkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary – uprzednią karalność oskarżonego – działanie w warunkach recydywy opisanej wart. 64§1 k.k., jego sytuację rodzinną i materialną. Wymierzając oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 20 złotych Sąd Okręgowy w Lublinie miał w szczególności na uwadze nie tylko takie okoliczności , jak stopień winy oskarżonego , społeczną szkodliwość jego czynu , charakter czynu i sposób działania oskarżonego ale także jego sytuacje rodzinną i materialną. W tej sytuacji , kara wymierzona oskarżonemu jest karą sprawiedliwą i w żadnym razie , zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie nie można uznać jej , jako rażąco niewspółmiernie surowej.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoJ. G. (1)
Także apelacja obrońcy oskarżonegoJ. G. (1)podobnie jak apelacje obrońców oskarżonychA. J.iS. S. (1)jest całkowicie bezzasadna i w tej sytuacji uwzględnienie jej wniosku o wydanie orzeczenia reformatoryjnego i uniewinnienie tegoż oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu nie jest możliwe.
Odnosząc się do postawionego w apelacji obrońcy oskarżonego zarzutu obrazy prawa procesowego, a mianowicieart. 7 i 410 k.p.k., stwierdzić należy, iż jest on całkowicie bezzasadny. Jak już stwierdzono we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia w ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie, Sąd Okręgowy w Lublinie orzekając w niniejszej sprawie procedował w pełni prawidłowo, nie uchybiając normom zarówno z zakresu prawa procesowego, jak i materialnego. W toku postępowania zostały wyjaśnione – zgodnie z nakazem płynącym z dyspozycji przepisuart. 366 § 1 k.p.k.– wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy w Lublinie poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4, 5 i 7 k.p.k., a swoje stanowiskow sposób wyczerpujący uzasadnił w pisemnych motywach wyroku sporządzonych zgodniez wymogamiart. 424 § 1 k.p.k.– w szczególności Sąd ten wskazał w uzasadnieniu, które fakty uznał za udowodnione lub też nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym.
Nie ma racji skarżący, gdy zarzuca Sądowi I instancji naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez ich dowolną ocenę (art. 7 k.p.k.), poprzez przyjęcie za wiarygodne jedynie dowodów obciążających oskarżonegoJ. G. (1), a pominięcie dowodów dla niego korzystnych. Sąd orzekający miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w toku postępowania, zarówno te dla oskarżonego niekorzystne, jak i te przemawiające na jego korzyść a więc nie naruszył treściart. 410 k.p.k.W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku omówił i przeanalizował wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. W sposób logiczny wyjaśnił przy tym, dlaczego uznał za wiarygodne dowody wskazujące na sprawstwo oskarżonegoJ. G. (1)w zakresie przypisanego mu przestępstwa oraz dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym, w zakresie, w jakim oskarżony negował popełnienie tego czynu. SprawstwoJ. G. (1)wynika w głównej mierze z wyjaśnień współoskarżonegoM. P. (1)a ich ocena zyskała aprobatę sądu odwoławczego. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku spełniają wymogi określone wart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
W tym miejscu stwierdzić należy , iż Sąd Apelacyjny w Lublinie we wcześniejszej części uzasadnienia przy omawianiu zarzutów apelacji obrońców oskarżonychA. J.iS. S. (1)dokonał oceny ustaleń i wniosków Sądu Okręgowego w Lublinie , który kompleksowo przeanalizował wyjaśnienia oskarżonegoM. P. (1). Powtarzanie tej oceny w tym miejscu jest niecelowe – Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni ją podtrzymuje. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie brak jakichkolwiek powodów, dla których oskarżonyM. P. (1)miałby niezgodnie z prawdą pomawiać oskarżonegoJ. G. (1)o dokonanie przypisanego mu przestępstwa, także z perspektywy korzyści procesowych w sprawie niniejszej.
Przechodząc do szczegółów zarzutu zawartego w apelacji obrońcy oskarżonegoJ. G. (1)zważyć należy co następuje :
- Sąd I instancji dokonał szczegółowej analizy wyjaśnień oskarżonegoJ. G. (1)i w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym wyjaśnił dlaczego nie dał im wiary w szczególności w części , w której oskarżony zaprzeczał by dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu . Wskazał na sprzeczność jego wyjaśnień w tym przedmiocie z wyjaśnieniami oskarżonegoM. P. (1). Zwrócił uwagę na wewnętrzne sprzeczności i nielogiczności zawarte w jego wyjaśnieniach, między innymi na fakt , iż w trakcie postępowania przygotowawczego wyjaśniał on , że zna mężczyznę o pseudonimie(...)(M. P. (1)) i być może kiedyś z nim rozmawiał , nie mówił , że ma z nim jakikolwiek konflikt i by przekazywał mu pieniądze na stacji benzynowej , natomiast na rozprawie wyjaśnił , że był skonfliktowany zM. P. (1)i była taka sytuacja by przekazał mu na stacji benzynowej kwotę 6000 złotych bo był przez niego zastraszany. Sprzeczności tych oskarżonyJ. G. (1)nie potrafił w żaden logiczny sposób wyjaśnić gdyż trudno uznać za logiczne wyjaśnienie , iż o konflikcie zM. P. (1)nie mówił wcześniej bo nie wiedział na jakiej podstawie jest oskarżony;
- Sąd Okręgowy w Lublinie dokonał także analizy wyjaśnień współoskarżonych :P. S. (1)iA. J.( uzasadnienie k – 7148-7148v) uzasadniając , dlaczego nie dał wiary ich wyjaśnieniom , w których usiłowali oni zdeprecjonować wyjaśnienia współoskarżonegoM. P. (1);
- Sąd I instancji dokonał także analizy zeznań świadkaD. B. (1)– z początkowych zeznań tego świadka wprawdzie wynikało , że posiada on wiedzę na temat bezpodstawnego pomawiania przezM. P. (1)innych osób , lecz następnie zmienił swe zeznania zaprzeczając temu faktowi i zeznając , iż do złożenia zeznań takowej treści został nakłoniony przez świadkaS. N. (1)( uzasadnienie k - 7149v). Tym ostatnim zeznaniom Sąd I instancji dał wiarę;
- Sąd Okręgowy w Lublinie dokonał także analizy zeznań świadkaS. N. (3)( uzasadnienie k – 7149v) podając racjonalne i logiczne powody odmówienia wiary zeznaniom tego świadka;
- wreszcie Sąd Okręgowy w Lublinie także w sposób szczegółowy a nawet drobiazgowy dokonał analizy wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)i w sposób logiczny , racjonalny i zgodny uzasadnił dlaczego dał wiarę jego wyjaśnieniom. Wywody Sądu I instancji zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia są pełne i wyczerpujące ( uzasadnienie k – 7146v-7151) i ich powtarzanie w treści niniejszego uzasadnienia jest całkowicie zbędne – Sąd Apelacyjny w Lublinie w całości je podziela. Rację ma obrońca oskarżonegoJ. G. (1)wskazując , iż dowód ten jest dowodem z tzw. „ pomówienia” i jako taki winien być traktowany z pewną dozą ostrożności a w szczególności winien być weryfikowany w oparciu o inne dowody oraz oceniany przez pryzmat ewentualnego interesu pomawiającego w toczącym się postępowaniu karnym. Sąd Okręgowy w Lublinie fakt ten także zauważył i miał na uwadze czemu dał wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie dokonana przez Sąd Okręgowy w Lublinie analiza wyżej wymienionego dowodu jest prawidłowa. Zauważyć należy , iż Sąd I instancji dostrzegł też nieścisłości w wyjaśnieniach oskarżonegoM. P. (1)dotyczące szczegółów relacjonowanych przez niego zdarzeń i odniósł się do nich w treści pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia. Nie sposób nie zgodzić się z oceną Sądu Okręgowego w Lublinie , iż sprzeczności te i nieścisłości nie podważają wiarygodności wyjaśnień tegoż oskarżonego – dotyczą bowiem one drobnych szczegółów tychże zdarzeń i wobec długiego upływu czasu od ich zaistnienia są zupełnie zrozumiałe. Skarżący wskazuje na sprzeczność w wyjaśnieniach oskarżonegoM. P. (1)polegającą wg. niego na tym , iż opisał on szczegóły transakcji sprzedaży amfetaminy międzyP. S. (1)iJ. G. (1)stwierdzając jednocześnie, że on tej transakcji nie widział i nie brał w niej udziału. Tymczasem jest to sprzeczność pozorna bowiem oskarżonyM. P. (1)w swych wyjaśnieniach konsekwentnie twierdził , że zna dokładnie szczegóły tej transakcji – wskazywał na miejsce –L.ulica (...)- i uczestniczące w niej osoby . Dlatego też , wbrew twierdzeniem obrońcy oskarżonegoJ. G. (1), jego twierdzenia mogą być podstawą ustaleń faktycznych w tym zakresie a okoliczność czy był bezpośrednim świadkiem tego zdarzenia czy też zna jego przebieg z innych źródeł jest okolicznością drugorzędną. . Niezasadny jest także zarzut skarżącego odnośnie niemożności uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)z uwagi na treść opinii psychologicznych wywołanych w sprawie IX K 1024/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie. W tym miejscu zauważyć należy , iż kwestia wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)w kontekście zarówno opinii psychologicznych wywołanych w sprawie IX K 1024/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie jak i zapadłego w tej sprawie wyroku była przedmiotem rozważań Sądu Apelacyjnego w Lublinie we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia przy omawianiu apelacji obrońców oskarżonychA. J.iS. S. (1). Sąd Apelacyjny w Lublinie w całości je podtrzymuje – nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całości tych rozważań.
Reasumując : obrońca oskarżonegoJ. G. (1)w swym środku odwoławczym dokonał diametralnie innej oceny wyjaśnień współoskarżonegoM. P. (1)– eksponując rzekome sprzeczności w jego wyjaśnieniach postawił tezę o ich niewiarygodności. Ocena taka jest , zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie , nieuprawniona.
Zaskarżenie rozstrzygnięcia o winie z mocyart. 447 § 1 k.p.k.powoduje zaskarżenie całości wyroku. Konsekwencją zaś przypisania winy w wyroku skazującym jest zawsze rozstrzygnięcie co do kary (art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.). W tej sytuacji, wobec zaskarżenia przez obrońcęJ. G. (1)całości wyroku należy w tym miejscu - w kontekście powyższej apelacji – odnieść się do wymierzonej oskarżonemu za przypisany czyn kary 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki na 30 złotych.
Wskazać trzeba, że – w ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie – także i w tej części orzeczenie Sądu Okręgowego w Lublinie jest prawidłowe. Sąd pierwszej instancji w pisemnych motywach wyroku ( uzasadnienie k – 7155-7157) wskazał okoliczności, które spowodowały orzeczenie wobec oskarżonego powyższej kary oraz miały wpływ na jego wymiar, zarówno te obciążające oskarżonego, jak i te o korzystnej dla niego wymowie, mając przy tym na względzie dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k., a także okoliczności, które – w świetleart. 33 § 3 k.k.– powinny zostać uwzględnione przez Sąd przy ustalaniu wysokości stawki dziennej grzywny. Dokonana przez Sąd Okręgowy w Lublinie ocena i analiza tych okoliczności zasługuje na aprobatę Sądu Apelacyjnego w Lublinie i wobec jej pełności nie wymaga uzupełnienia.
WymierzonaJ. G. (1)kara nie razi swoją łagodnością, ani nie jest rażąco surowa wobec czego brak było podstaw do korekty wyroku w tym zakresie.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie, tak ukształtowana kara izolacyjna spełnia swoją funkcję zapobiegawczą zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, wzbudzając w oskarżonym poszanowanie dla obowiązującego porządku prawnego oraz chęć zmiany postępowania, jak również uświadamiając mu oraz osobom z jego otoczenia brak pobłażliwości ze strony Państwa dla sprawców tego rodzaju przestępstwa co oskarżony.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoP. S. (1)
Apelacja obrońcy oskarżonegoP. S. (1)jest uzasadniona jedynie w części a mianowicie w zakresie części zarzutu obrazy prawa procesowego a mianowicieart. 413§2 pkt.1 k.p.k.w zw. zart. 424§1 pkt.2 k.p.k.co do czynu opisanego w zaskarżonym wyroku w punkcie 4.1 przez jego wadliwy opis co do jego czasookresu natomiast w pozostałym zakresie jest bezzasadna.
Odnośnie zarzutu obrazu prawa procesowego zawartego w punkcie I podpunkt 1/ apelacji stwierdzić należy , iż rzeczywiście rację ma skarżący wskazując na wadliwy czasokres czynu oskarżonegoP. S. (1)przypisanego mu w punkcie 4.1 wyroku. W punkcie tym Sąd Okręgowy w Lublinie uznał oskarżonegoP. S. (1)za winnego czynu zakwalifikowanego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 roku oznaczając czas jego popełnienia na dni bliżej nieustalone w okresie od dnia 2 lipca 2010 roku do dnia 12 września 2010 roku (okoliczność bezsporna). Jednocześnie z motywów pisemnych zaskarżonego wyroku wynika , iż Sąd I instancji ustalił , żeM. P. (1)opuścił Areszt Śledczy wL.w dniu 2 lipca 2010 roku a dopiero po około dwóch tygodniach spotkał się zP. S. (1)po raz pierwszy rozmawiali na temat wspólnego obrotu narkotykami (uzasadnienie k- 7139). Kolejnym ustaleniem Sądu I instancji dotyczącymP. S. (1)jest to , że w sierpniu 2010 roku na polecenieM. P. (1)odebrał on od nieustalonej osoby przyulicy (...)wL.marihuanę przekazaną przezM. S. (2)(uzasadnienie k – 7140). Wszystkie te ustalenia Sąd Okręgowy w Lublinie poczynił na podstawie wyjaśnień współoskarżonegoM. P. (1), którym w całości dał wiarę (okoliczność bezsporna). W tej sytuacji błędem było przypisanie oskarżonemuP. S. (3)popełnienie czynu uczestnictwa w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w okresie od 2 lipca 2010 roku(data opuszczenia Aresztu Śledczego przez współoskarżonegoM. P. (1)) skoro do pierwszego spotkania między nimi doszło w około 2 tygodnie po tej dacie a pierwszą faktyczną czynność w tym przedmiocieP. S. (1)podjął na początku sierpnia 2010 roku. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny w Lublinie podzielając stanowisko Sądu Okręgowego w Lublinie w przedmiocie dokonania ustaleń faktycznych w tym przedmiocie na podstawie wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)dokonał zmiany zaskarżonego wyroku przez skrócenie czasokresu działania oskarżonegoP. S. (1).
Natomiast nie ma racji skarżący zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego przez jakoby także niewskazanie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia czynności stanowiącej realizację znamienia uczestniczenia w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 4843,6 g ziela konopi innych niż włókniste. Przecież sam autor apelacji przywołuje ustalenia Sądu Okręgowego , iżP. S. (1)na polecenieM. P. (1)udał się samochodem doN.celem odbioru narkotyków. Skarżący cytując ten fragment pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia nie przywołał jednak wcześniejszego ustalenia Sądu I instancji , iżM. P. (1)postanowił , że przyśle po odbiór marihuanyP. S. (1),którego wcześniej uprzedził , że tego dnia będzie miała miejsce dostawa narkotyków( uzasadnienie k – 7141). Tak więc z ustaleń Sądu Okręgowego w Lublinie jednoznacznie wynika , iżP. S. (1)wiedział , że ma jechać po odbiór narkotyków i wykonał konkretną czynność – jechał samochodem w celu ich odbioru. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie nie ma żadnej wątpliwości , iż jest to czynność konkretna powzięta w zamiarze uczestniczenia w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych. To , że w międzyczasie doszło do interwencji Policji i zatrzymaniaM. P. (1)iM. K. (3), a następnie samegoP. S. (1)nie ma znaczenia dla oceny realizacji przezP. S. (1)znamienia tego przestępstwa skoro wcześniej podjął on konkretną i realną czynność będącą realizacją znamienia uczestnictwa w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych.
Całkowicie bezzasadny jest zarzut zawarty wpunkcie 2/ przedmiotowej apelacji a mianowicie obrazy przepisów postępowaniaart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.—przez mało wnikliwą ocenę materiału dowodowego w postaci:
a/ wyjaśnieńM. P.i bezpodstawne nadanie im w pełni waloru wiarygodności, w sytuacji gdy okoliczności wypływające z tego źródła nie poddają się weryfikacji, bądź są jaskrawo sprzeczne z depozycjami pozostałych osób przesłuchanych w toku przewodu sądowego, w szczególności wyjaśnieniamiM. K.,S. S.,J. G.,P. R., a także zeznaniamiS. N.orazD. B.i opiniami psychologicznymi z akt IX K 1026/14.
b/ wyjaśnieńP. S.przez niesłuszne odmówienie im w zasadniczej części wiarygodności, w sytuacji gdy jedynym dowodem stojącym w opozycji do okoliczności wypływających z tego źródła dowodowego są wyjaśnieniaM. P.(via. str. 20 uzasadnienia).
Stawiając powyższy zarzut autor apelacji stara się zdeprecjonować wartość wyjaśnieńM. P. (1)przeciwstawiając im szereg dowodów np. wyjaśnienia oskarżonegoP. S. (1)a także oskarżonychS. S. (1),J. G. (1),P. R. (1), zeznania świadkówS. N.,D. B., R.M.czy też opinie psychologiczne sporządzone w sprawie IX K 1026/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie. W tym miejscu wskazać należy , iż Sąd Apelacyjny w Lublinie we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia , przy omawianiu apelacji obrońców oskarżonychA. J.,S. S. (1)iJ. G. (1)dokonał oceny postępowania Sądu Okręgowego w Lublinie w zakresie jego oceny i analizy dowodów w sprawie a w szczególności oceny wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)i w całości swe stanowisko w tym przedmiocie podtrzymuje. Powtarzanie w tym miejscu uprzednio przytoczonych argumentów jest zbędne. Dla porządku przypomnieć należy , iż zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie :
- Sąd Okręgowy w Lublinie w sposób szczegółowy dokonał analizy wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)i w sposób logiczny , racjonalny i zgodny uzasadnił dlaczego dał wiarę jego wyjaśnieniom. Wywody Sądu I instancji zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia są pełne i wyczerpujące ( uzasadnienie k – 7146v-7151). Oczywiście, że dowód ten jest dowodem z tzw. „ pomówienia” i jako taki winien być traktowany z pewną dozą ostrożności a w szczególności winien być weryfikowany w oparciu o inne dowody oraz oceniany przez pryzmat ewentualnego interesu pomawiającego w toczącym się postępowaniu karnym. Sąd Okręgowy w Lublinie fakt ten także zauważył i miał na uwadze czemu dał wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie dokonana przez Sąd Okręgowy w Lublinie analiza wyżej wymienionego dowodu jest prawidłowa. Zauważyć należy , iż Sąd I instancji dostrzegł też nieścisłości w wyjaśnieniach oskarżonegoM. P. (1)dotyczące szczegółów relacjonowanych przez niego zdarzeń i odniósł się do nich w treści pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia. Nie sposób nie zgodzić się z oceną Sądu Okręgowego w Lublinie , iż sprzeczności te i nieścisłości nie podważają wiarygodności wyjaśnień tegoż oskarżonego – dotyczą bowiem one drobnych szczegółów tychże zdarzeń i wobec długiego upływu czasu od ich zaistnienia są zupełnie zrozumiałe. Autor apelacji natomiast dokonując „ analizy” wyjaśnieńM. P. (1)cytuje wyrwane z kontekstu krótkie fragmenty jego wyjaśnień , starając się na tym zbudować tezę o ich niewiarygodności. Skarżący zdaje się nie zauważać tego , iż wyjaśnieniaM. P. (1)co do faktów istotnych w sprawie są konsekwentne przez cały czas trwania postępowania jak również tego , że nie ma on żadnego interesu by właśnieP. S. (1)fałszywie pomawiać o dokonanie czynu , którego ten jakoby się nie dopuścił. Podobnie autor apelacji stara się zdyskredytować wartość wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)poprzez cytowanie wybranych fragmentów opinii psychologicznych sporządzonych przez biegłych w sprawie IX K 1026/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie ( strona 7 apelacji). Jest to zabieg bezskuteczny. Kwestia wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)w kontekście zarówno opinii psychologicznych wywołanych w sprawie IX K 1024/14 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie jak i zapadłego w tej sprawie wyroku była przedmiotem rozważań Sądu Apelacyjnego w Lublinie we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia przy omawianiu apelacji obrońców oskarżonychA. J.,S. S. (1)iJ. G. (1);
- Sąd I instancji w sposób szczegółowy dokonał analizy wyjaśnień oskarżonegoP. S. (1)i w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym wyjaśnił dlaczego nie dał im wiary w szczególności w części , w której oskarżony zaprzeczał by dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu udziału w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w znacznej ilości. Wskazał na sprzeczność jego wyjaśnień w tym przedmiocie z wyjaśnieniami oskarżonegoM. P. (1). Zwrócił uwagę na brak logiki w jego wyjaśnieniach, między innymi , iż twierdził on , żeM. P. (1)wymyślił przedmiotowe zdarzenie z jego udziałem by wyjść na wolność a przecież przedmiotowe zdarzenie zaistniało o czym świadczy bezsporny fakt zatrzymaniaM. P. (1)iM. K. (3). Nie sposób też dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonego , iżM. P. (1)fałszywie go pomówił po to by on z kolei fałszywie obciążyłS. N. (1)– trudno to rozumowanie uznać za logiczne. Natomiast Sąd Okręgowy w Lublinie dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w tej części , w której przyznał się on do popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VIII aktu oskarżenia, tj. do posiadania niewielkiej ilości marihuany – w tym zakresie przyznanie oskarżonego jest potwierdzone bezspornym faktem znalezienia przy nim tych narkotyków;
- Sąd Okręgowy w Lublinie dokonał także analizy wyjaśnień współoskarżonych :P. S. (1),A. J., także we fragmencie wyjaśnień cytowanego przez autora apelacji iJ. G. (1)( uzasadnienie k – 7148-7149v) uzasadniając , dlaczego nie dał wiary ich wyjaśnieniom , w których usiłowali oni zdeprecjonować wyjaśnienia współoskarżonegoM. P. (1)– szczegółowa ocena wyjaśnień tych oskarżonych jest zawarta we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia przy omawianiu apelacji ich obrońców;
- Sąd I instancji dokonał także analizy zeznań świadkaD. B. (1), którego krótki fragment zeznań także cytuje skarżący – z początkowych zeznań tego świadka wprawdzie wynikało , że posiada on wiedzę na temat bezpodstawnego pomawiania przezM. P. (1)innych osób , lecz następnie zmienił swe zeznania zaprzeczając temu faktowi i zeznając , iż do złożenia zeznań takowej treści został nakłoniony przez świadkaS. N. (1)( uzasadnienie k - 7149v). Tym ostatnim zeznaniom Sąd I instancji dał wiarę a Sąd Apelacyjny w pełni to stanowisko podziela;
- Sąd Okręgowy w Lublinie dokonał także analizy zeznań świadkaS. N. (3)( uzasadnienie k – 7149v) podając racjonalne i logiczne powody odmówienia wiary zeznaniom tego świadka;
-jeśli chodzi o zeznania świadkaR. M., których krótki fragment jest cytowany przez skarżącego , to nie sposób stwierdzić by miały one jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Świadek ten bowiem nie zeznaje na temat konkretnych zdarzeń lecz relacjonuje swoje subiektywne oceny dotyczące charakteru świadkaM. P. (1). Są to twierdzenia gołosłowne nie poparte jakimikolwiek dowodami;
-Sąd I instancji nie dał także wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. R. (1)– Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni podziela ten pogląd – szczegółowe uzasadnienie w tym zakresie zostanie przedstawione w dalszej części niniejszego uzasadnienia przy omawianiu apelacji obrońcy tegoż oskarżonego.
-Sąd Apelacyjny w Lublinie nie podzielił także zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć istotny wpływ na jego treść, którego jakoby miał się dopuścić Sąd Okręgowy w Lublinie poprzez nieprzyjęcie, iż 0,65 g ziela konopi innych niż włókniste, które wbrew przepisom ustawy posiadałP. S. (1)w dniu 10 lutego 2011 r., stanowi nieznaczną ilość środka odurzającego przeznaczonego na własny użytek i w konsekwencji nieumorzenie postępowania karnego co do tego czynu zabronionego zgodnie z dyspozycją art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Przypomnieć w tym miejscu należy , iż przepis art. 62a ustawy obowiązuje od 9 grudnia 2011 r. i został do niej wprowadzony przezustawę z 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 117, poz. 678). Stanowi on samodzielną (tzn. niewymagającą już powoływania którejkolwiek z przesłanek określonych wart. 17§1 pkt.3 k.p.k.) podstawę prawną umorzenia dochodzenia lub śledztwa w sytuacji, gdy przedmiotem czynu są:
1) środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej,
2) przeznaczone są one na własny użytek sprawcy,
3) orzeczenie wobec sprawcy kary za ich posiadanie byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień społecznej szkodliwości.
Dla podjęcia decyzji o umorzeniu konieczne jest łączne spełnienie wszystkich wymienionych przesłanek ( warunek sine qua non).
Teoretycznie zgodnie zart. 4§1 k.k.przepis ten jako względniejszy wobec sprawcy w stosunku do art. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii mógłby mieć zastosowanie do czynu oskarżonegoP. S. (1)przypisanego mu w punkcie 4.2. zaskarżonego wyroku w przypadku wypełnienia wszystkich jego przesłanek. Rzecz w tym , że nie wszystkie przesłanki jego zastosowania zostały spełnione. O ile można zgodzić się ze skarżącym , iż ilość posiadanej w dniu 10 lutego 2011 roku przezP. S. (1)marihuany stanowi nieznaczną ilość w rozumieniu art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz przy zastosowaniu zasady in dubio pro reo, iż posiadał on tę marihuanę na własny użytek ( bo przecież fakt posiadania przy sobie poza miejscem zamieszkania nieznacznej ilości środków odurzających automatycznie nie świadczy o tym , iż są one przeznaczone do własnego użytku przez oskarżonego) to nie sposób przyjąć by orzeczenie wobec oskarżonegoP. S. (1)kary było niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu a także stopień jego społecznej szkodliwości. Wynika to także z pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia. Sąd Okręgowy w Lublinie uzasadnił bowiem dlaczego czyn oskarżonegoP. S. (1)zakwalifikował z art. 62 ust1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ( pisemne motywy wyroku k -7154v-7155), dlaczego stopień jego społecznej szkodliwości , podobnie jak pozostałych przestępstw przypisanych wszystkim oskarżonym jest wysoki ( uzasadnienie k – 7155) oraz jakimi przesłankami kierował się ten Sąd wymierzając jemu i innym oskarżonym kary za popełnione czyny uzasadnienie k – 7155v). Prawdą jest , iż pisemne motywy zaskarżonego orzeczenia nie zawierają rozważań co do ewentualnego zakwalifikowania czynu oskarżonegoP. S. (1)z art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie rozważanie w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia na temat kwalifikacji czynu, której Sąd I instancji nie stosuje, w tym wyjaśnienie powodów jej niezastosowania, nie jest konieczne jeśli z treści tych motywów jednoznacznie wynika , iż Sąd I instancji uznał, że kwalifikacja czynu , którą zastosował jest prawidłowa i podał uzasadnienie tej decyzji. I tak jest właśnie w sprawie niniejszej – pisemne uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jednoznacznie wskazuje , dlaczego Sąd Okręgowy w Lublinie uznał , iż oskarżonyP. S. (1)swym działaniem wyczerpał dyspozycję art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, jego czyn jest czynem o wysokim stopniu społecznej szkodliwości a kara mu wymierzona zań jest adekwatna i spełniająca przesłankiart. 53§1 i 2 k.k.. W tej sytuacji uzasadnienie to rozumiane a contrario wskazuje dlaczego inne rozstrzygnięcie – w tym brak kary przy zastosowaniu art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii tych wymogów nie spełni.
W tym miejscu zauważyć należy bowiem , iż jeśli chodzi o przedmiotowy czyn oskarżonegoP. S. (1)to nie mamy do czynienia z czynem odosobnionym będącym wyjątkiem w jego dotychczasowej linii życia , lecz z czynem osoby uprzednio już karanej a w tej sprawie uznanej winnym ( nieprawomocnie) popełnienia poważnego przestępstwa zakwalifikowanego z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W tej sytuacji nie sposób uznać , iż z uwagi na okoliczności popełnienia tego czynu i jego stopień społecznej szkodliwości wymierzenie mu zań kary jest niecelowe. Takie rozstrzygnięcie, zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie , spowodowałoby u oskarżonego przekonanie o bezkarności jego postępowania.
Wobec zmiany wyroku w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących popełnienia przez oskarżonegoP. S. (1)czynu zakwalifikowanego z art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez skrócenie czasokresu w jakim został on popełniony Sąd Apelacyjny w Lublinie uznał za zasadne i konieczne dokonanie zmian w wymiarze kary za ten czyn oraz w wymiarze kary łącznej poprzez ich złagodzenie. W tym celu uchylił orzeczenie w części dotyczącej wymierzeniaP. S. (3)łącznej kary pozbawienia wolności a następnie ustalając , iż czyn przypisanyP. S. (3)w punkcie 4.1. wyroku miał miejsce w dniach bliżej nieustalonych w okresie od sierpnia 2010 roku do dnia 12 września 2010 roku obniżył wymierzoną mu zań karę pozbawienia wolności do 2 ( dwóch) lat zaś karę grzywny do 150 ( stu pięćdziesięciu ) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 ( dwadzieścia ) złotych a następnie na podstawieart.85§1 k.k.iart.86§1 k.k.orzeczone wobecP. S. (1)kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył mu karę łączną 2 ( dwa ) lata pozbawienia wolności. Przy wymierzaniu kary łącznej pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny w Lublinie zastosował zasadę absorpcji. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie tak ukształtowana kara wyczerpuje przesłanki zart. 53§1 i 2 k.k., spełnia wymogi prewencji indywidualnej będąc wychowawcza dla oskarżonego a jednocześnie wymogi prewencji generalnej w kształtowaniu świadomości prawnej społeczeństwa. Przy wymiarze kary grzywny Sąd brał pod uwagę sytuację rodzinną i materialną oskarżonego.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoP. R. (1)
Apelacja obrońcyP. R. (1)nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów obrazy prawa procesowego, a mianowicieart. 2§2, 4, 5§2 7 , 366§1, 410 i 424§1 k.p.k k.p.k., stwierdzić należy, iż są całkowicie bezzasadne. W ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie, Sąd Okręgowy w Lublinie orzekając w niniejszej sprawie procedował w pełni prawidłowo, nie uchybiając normom zarówno z zakresu prawa procesowego, jak i materialnego. W toku postępowania zostały wyjaśnione – zgodnie z nakazem płynącym z dyspozycji przepisuart. 366 § 1 k.p.k.– wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy poczyniłw oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4, 5 i 7 k.p.k., a swoje stanowiskow sposób wyczerpujący uzasadnił w pisemnych motywach wyroku sporządzonych zgodniez wymogamiart. 424 § 1 k.p.k.– w szczególności Sąd ten wskazał w uzasadnieniu, które fakty uznał za udowodnione lub też nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym.
Nie mają racji skarżący, gdy zarzuca Sądowi I instancji naruszenie zasady obiektywizmu (art. 4 k.p.k.) i dowolną ocenę dowodów (art. 7 k.p.k.), poprzez przyjęcie za wiarygodne jedynie dowodów obciążających oskarżonegoP. R. (1), a pominięcie dowodów dla niego korzystnych. Sąd orzekający miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w toku postępowania, zarówno te dla oskarżonego niekorzystne, jak i te przemawiające na jego korzyść.
Przypomnieć należy, że przepisart. 4 k.p.k.stanowi jedną z ogólnych zasad rządzących procesem karnym, a mianowicie zasadę obiektywizmu, a ponieważ przedmiotem uchybień zarzucanych w apelacji mogą być jedynie konkretne normy nakazujące lub zakazujące dokonywania określonych czynności w danych sytuacjach procesowych, to zarzut obrazy wskazanego przepisu nie może stanowić podstawy apelacji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 23 czerwca 2004 roku, II AKa 140/04, LEX nr 145869; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2001 roku, V KKN 19/99, LEX nr 51668).
W tym miejscu wskazać należy , iż z analizy materiału dowodowego wynika, że Sąd Okręgowy w Lublinie nie powziął jakichkolwiek wątpliwości natury faktycznej co do okoliczności przypisanychP. R. (1)przestępstw. W związku powyższym, nie mogło dojść do naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k., statuującego zasadęin dubio pro reow procesie karnym na co wskazuje obrońca oskarżonego w treści złożonego środka odwoławczego ( apelacja k – 1900).Zarzut obrazy tego przepisu mógłby bowiem zostać skutecznie podniesiony przez skarżących tylko wówczas, gdyby Sąd Okręgowy dopatrzył się wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych lub wykładni prawa, których usunąć się nie da i wątpliwości te rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego. Taka sytuacja procesowa w tej sprawie nie miała jednak miejsca, zaś odmienny, subiektywny pogląd autora apelacji jest w tej kwestii bez znaczenia. Dla oceny, czy nie została naruszona omawiana reguła nie są bowiem miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sądmeritirzeczywiście powziął wskazane wyżej wątpliwości, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. Treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wskazuje bowiem, aby Sąd ten przedstawił swoje wątpliwości i nie mogąc ich usunąć rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonegoP. R. (1).
Nie można zgodzić się z autorem apelacji, która twierdzi, iż Sąd Okręgowy w Lublinie w procesie dochodzenia do ustaleń faktycznych postępował wbrew treści 410k.p.k., a więc, że oparł się jedynie na fragmencie zgromadzonych w sprawie dowodów, a zaprezentowana przez tenże Sąd ich ocena wykracza poza zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.granice sędziowskiej swobody ocen, wkraczając w dowolność.
Sąd Okręgowy w Lublinie omówił i przeanalizował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. W sposób logiczny wyjaśnił przy tym, dlaczego zebrane w sprawie dowody uznał za wiarygodne i wskazujące na sprawstwo oskarżonegoP. R. (1)w zakresie przypisanych przestępstw oraz dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym, w zakresie, w jakim oskarżony negował popełnienie tych przestępstw. SprawstwoP. R. (1)wynika w głównej mierze z wyjaśnień współoskarżonegoM. P. (1)a ich ocena zyskała aprobatę sądu odwoławczego. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku spełniają wymogi określone wart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że Sąd I instancji oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, dopuścił się naruszeniaart. 7 k.p.k.Jeszcze raz , bo już uprzednio w treści niniejszego uzasadnienia Sąd Apelacyjny w Lublinie wskazywał , zauważyć należy , iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 roku, WRN 149/90, LEX nr 20454), przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., jeśli tylko:

-

jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy;

stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających, zarównona korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego;

jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Wszystkie powyższe wymogi Sąd I instancji spełnił. Wywody skarżącego zawartew apelacji przedstawiają natomiast alternatywną wersję oceny dowodów i stanowiąjedynie czystą polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego, nie popartą żadnymi logicznymi argumentami i – jako takie – nie są one w stanie spowodować uwzględnienia zarzutu obrazyart. 7 k.p.k.
Sąd Okręgowy kompleksowo przeanalizował wyjaśnienia współoskarżonegoM. P. (1). Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie brak jakichkolwiek powodów, dla których oskarżony ten miałby niezgodnie z prawdą pomawiać oskarżonegoP. R. (1)o dokonanie przypisanych mu przestępstw, także z perspektywy korzyści procesowych w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym.
Przechodząc do szczegółów zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego zawartego w apelacji obrońcy oskarżonegoP. R. (1)zważyć należy co następuje :
-Sąd I instancji dokonał szczegółowej analizy wyjaśnień oskarżonegoP. R. (1)i w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym wyjaśnił dlaczego nie dał im wiary w szczególności w części , w której oskarżony zaprzeczał by dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu udziału w obrocie substancjami psychotropowymi. . Wskazał na sprzeczność jego wyjaśnień w tym przedmiocie z wyjaśnieniami oskarżonegoM. P. (1). Zwrócił uwagę na wewnętrzne sprzeczności i nielogiczności zawarte w jego wyjaśnieniach, między innymi na fakt , iż w trakcie postępowania przygotowawczego w toku posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania przyznał się on do popełnienia tego czynu i odmówił składania wyjaśnień a następnie w trakcie kolejnych przesłuchań w tym przed Sądem zmienił swe stanowisko w sprawie i nie przyznał się do popełnienia tego czynu. Sprzeczności tych oskarżonyP. R. (1)nie potrafił w żaden logiczny sposób wyjaśnić gdyż trudno uznać za logiczne wyjaśnienie , iż przyznał się on do dokonania tego czynu chociaż go nie popełnił bo chciał uniknąć aresztowania. Sąd Okręgowy w Lublinie całkowicie słusznie uznał te wyjaśnienia za niewiarygodne –P. R. (1)jest osobą uprzednio karaną i nie sposób uwierzyć , iż chcąc uniknąć tymczasowego aresztowania przyznał się on do popełnienia poważnego przestępstwa zagrożonego surową karą narażając się ( jeśli rzeczywiście by tego czynu nie popełnił ) na bezzasadną odpowiedzialność karną. Natomiast Sąd I instancji dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoP. R. (1)w części, w której przyznał się on do posiadania marihuany , która została znaleziona w jego mieszkaniu. Zupełnie bezzasadny jest zarzut autora apelacji co do naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji zaniechanie przeprowadzenia na rozprawie konfrontacji oskarżonychP. R. (1)iM. P. (1). Zauważyć należy , iż instytucja konfrontacji umiejscowiona wart. 172 k.p.k.jest instytucją fakultatywną – osoby przesłuchiwanemogąbyć konfrontowane w celu wyjaśnienia sprzeczności. Decyzja więc w tym przedmiocie należy do organu prowadzącego postępowanie. Sąd Okręgowy w Lublinie takiej potrzeby nie widział i nie sposób uznać by popełnił jakikolwiek błąd proceduralny. (zarzut zpunktu 2c);
W tym miejscu wskazać należy , iż Sąd Okręgowy w Lublinie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. R. (1)dotyczącym udziału oskarżonegoP. S. (1)w przestępstwie wprowadzenia do obrotu znacznej ilości substancji psychotropowych ( uzasadnienie k – 7146v );
- jeśli chodzi o zarzuty zawarte w apelacji w punkcie 2 podpunkt a/ i b/ rzekomych błędów Sądu I instancji w dokonaniu oceny dowodu z wyjaśnień współoskarżonegoM. P. (1)to w tym miejscu po raz kolejny stwierdzić należy , iż Sąd Apelacyjny w Lublinie we wcześniejszej części uzasadnienia przy omawianiu zarzutów apelacji obrońców oskarżonychA. J.,S. S. (1),J. G. (1)iP. S. (1)dokonał oceny ustaleń i wniosków Sądu Okręgowego w Lublinie , który kompleksowo przeanalizował wyjaśnienia oskarżonegoM. P. (1). Powtarzanie tej oceny w tym miejscu jest niecelowe – Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni ją podtrzymuje. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie brak jakichkolwiek powodów, dla których oskarżonyM. P. (1)miałby niezgodnie z prawdą pomawiać oskarżonegoP. R. (1)o dokonanie przypisanego mu przestępstwa, także z perspektywy korzyści procesowych w sprawie niniejszej czy też z perspektywy domniemanego konfliktu między nimi związanego z wykluczeniemM. P. (1)z podkultury więziennej. W żadnej mierze nie można stwierdzić , by Sąd Okręgowy w Lublinie” nadał z góry prymat” wyjaśnieniom współoskarżonegoM. P. (1)- wprost przeciwnie dowód ten oceniał z dużą ostrożnością konfrontując go z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie;
- zupełnie niezrozumiały jest zarzut zawarty w punkcie 2 podpunkt d apelacji polegający według jej autora na niepoczynieniu lub niewystarczającym poczynieniu podstawowych ustaleń, co do przebiegu zdarzeń będących przedmiotem orzekania, a zwłaszcza roli jaką rzekomo miał spełniać oskarżonyP. R. (1)przy popełnieniu czynu, miejsca i czasu rzekomego porozumienia do przestępnego działania jak również sposobu działania oskarżonego w jaki miałby wypełnić znamiona. Wszystkie te zagadnienia zostały przecież dokładnie omówione w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Sąd Okręgowy w Lublinie ustalił kiedy przedmiotowa transakcja miała miejsce , kto w niej brał udział –M. P. (1),P. R. (1)iP. S. (1), jaka ilość narkotyku była jej przedmiotem – 500 gramów marihuany a czynnośćP. R. (1)polegała na kupnie tej ilości narkotyków ( pisemne motywy zaskarżonego wyroku k – 7142). W tej sytuacji doprawdy trudno zrozumieć o jakie niepoczynienie czy też niedostateczne poczynienie ustaleń faktycznych chodzi autorowi apelacji;
- podobnie nie poparty żadnym uzasadnieniem jest zarzut zawarty w punkcie 3 apelacji a dotyczący jakoby naruszenia przez Sąd Okręgowy w Lublinie podstawowych zasad procesu karnego, w szczególności zasady obiektywizmu, domniemania niewinności i rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego, poprzez uwzględnienie wyłącznie dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonego oraz rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść, w szczególności poprzez odmowę nadania waloru wiarygodności jego wyjaśnieniom oraz innym dowodom, które jednoznacznie od początku wykluczają udział w zdarzeniu tego oskarżonego, zaniechanie przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy oskarżonym aM. P. (1), co w konsekwencji doprowadziło do oczywiście niesłusznego uznaniaP. R. (1)za winnego. Zarzut ten właściwie zawiera zbiorcze streszczenie zarzutów zawartych w punkcie 2 podpunkt a/, b/, i c/, które to zarzuty zostały omówione we wcześniejszej części uzasadnienia.
Za bezzasadny należy również uznać podniesiony przez obrońcęP. R. (1)w punkcie I apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, którego miał się dopuścić Sąd I instancji, poprzez – najogólniej rzecz ujmując – przyjęcie, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem przestępstwa udziału w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych. Zarzut ten jest ściśle związany z omówionymi wyżej zarzutami naruszenia przez Sąd Okręgowy w Lublinie przepisów postępowania i jest pochodną odmiennej oceny dowodów, dokonanej przez skarżącego w wywiedzionym środku odwoławczym, której Sąd Apelacyjny w Lublinie w żadnej części nie podziela. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego, dowody obdarzone przez Sąd Okręgowy wiarą dały w pełni podstawę do poczynienia przez tenże Sąd zaprezentowanych w pisemnych motywach wyroku ustaleń faktycznych w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu.
Zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu przez skarżącego odmiennej oceny dowodów nie świadczy o dokonaniu przez tenże sąd błędu w ustaleniach faktycznych i tak też jest w tym przypadku.
Zarzut ten mógłby być uznany za zasadny, gdyby ocena i wnioski wyprowadzone przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiadały prawidłowości logicznego rozumowania. Mógłby zatem być skuteczny jedynie w razie wykazania, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy, jak również doświadczenia życiowego i logiki dopuścił się sąd orzekający, w dokonanej przez siebie ocenie dowodów. Apelacja obrońcy oskarżonegoP. R. (1)takich wymogów jednak nie spełniła, a istota zarzutów sprowadza się do lansowania wersji zdarzeń, opartej jedynie na korzystnych dla oskarżonego dowodach, z pominięciem całości przeprowadzonych dowodów, do których odniósł się Sąd Okręgowy w Lublinie.
Jeśli chodzi o czyn przypisany oskarżonemuP. R. (1)w punkcie 7.2 przedmiotowego wyroku , tj. czyn zakwalifikowany z art. 62 ust. 1 ustawy i narkomanii to przedmiotowa apelacja jakkolwiek zawiera twierdzenie o zaskarżeniu wyroku w całości i wniosek apelacyjny o uniewinnienie oskarżonego także od tego czynu to nie zawiera w tym zakresie żadnych zarzutów apelacyjnych. Wobec zaskarżenia tegoż rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny w Lublinie poddał je kontroli odwoławczej i uznając , że w tym przedmiocie Sąd Okręgowy w Lublinie w sposób prawidłowy procedował , ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego , zastosował właściwe przepisy prawa materialnego a wymierzona oskarżonemuP. R. (1)kara nie jest rażąco niewspółmiernie surowa czy też łagodna.
Dodać należy , iż Sąd Apelacyjny w Lublinie nie znalazł przesłanek by ten czyn oskarżonego zakwalifikować z art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Zaskarżenie rozstrzygnięcia o winie z mocyart. 447 § 1 k.p.k.powoduje zaskarżenie całości wyroku co do danego oskarżonego dlatego też Sąd Apelacyjny w Lublinie dokonał także kontroli zaskarżonego wyroku co do wymiaru wymierzonych oskarżonemuP. R. (1)kar jednostkowych jak i łącznej kary pozbawienia wolności. Przede wszystkim podkreślić należy , iż sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił , zarówno stopień winyP. R. (1), jak i stopień społecznej szkodliwości jego czynów – uzasadnienie sądu I instancji jest w tym przedmiocie wyczerpujące ( k – 7155-7157 ). Zważyć należy , iż sąd ten wziął pod uwagę nie tylko okoliczności obciążające i łagodzące dotyczące osoby oskarżonego. W pisemnych motywach wyroku wskazano okoliczności, które spowodowały orzeczenie wobec oskarżonego kar pozbawienia wolności oraz które miały wpływ na ich wymiar takie jak uprzednia karalność oskarżonego , działanie w warunkach recydywy określonej wart. 64§1 k.k., mając przy tym na względzie dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k., oraz reguły wymiaru kary łącznej określone wart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 i § 2 k.k.Zastosowanie przy łączeniu kar pozbawienia wolności zasady asperacji także nie budzi zastrzeżeń – Sąd Okręgowy w Lublinie w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia wyjaśnił motywy tej decyzji Dokonana przez Sąd Okręgowy ocena i analiza całości okoliczności mających wpływ na wymiar kary łącznej jak i kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu zasługuje na aprobatę Sądu Apelacyjnego.
Wymierzone wobec oskarżonego kary nie rażą swoją surowością w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., ani też nie są rażąco niewspółmiernie łagodne. Brak zatem podstaw do zmiany wyroku w tym zakresie.
Tak ukształtowana kara izolacyjna spełni swoją funkcję zapobiegawczą zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, wzbudzając w oskarżonym poszanowanie dla obowiązującego porządku prawnego oraz chęć zmiany postępowania, jak również uświadamiając mu oraz osobom z jego otoczenia brak pobłażliwości ze strony Państwa dla przestępców popełniających tego rodzaju czyny , jakich dopuścił się oskarżony.
Orzeczona bezwzględna kara łączna pozbawienia wolności jest sankcją sprawiedliwą, uwzględniającą stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionych czynów, pozwalającą na osiągnięcie wobecP. R. (1)korzystnych efektów poprawczych, powinna przy tym spowodować, iż oskarżony zrozumie naganność swojego postępowania i dalej pokieruje swoim życiem w taki sposób, by ponownie nie naruszyć norm prawa karnego. Kara łączna 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, w należytym stopniu respektuje również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoJ. S. (1)
Podobnie niezasadna jest apelacja obrońcy oskarżonegoJ. S. (1).
Kontrola instancyjna nie potwierdziła podniesionych w środku odwoławczym uchybień w zakresie oceny dowodów oraz poczynionych przez Sąd Okręgowy w Zamościu ustaleń faktycznych, które stały się podstawą wydania zaskarżonego wyroku.
Odnosząc się zatem do postawionych w apelacji obrońcy oskarżonegoJ. S. (1)zarzutów obrazy prawa procesowego, a mianowicieart. 2, 4, 7, 172 , 366§1 i 410 k.p.k., stwierdzić należy, iż są całkowicie bezzasadne. W ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie, Sąd Okręgowy w Lublinie orzekając w niniejszej sprawie procedował w pełni prawidłowo, nie uchybiając normom zarówno z zakresu prawa procesowego, jak i materialnego. W toku postępowania zostały wyjaśnione – zgodnie z nakazem płynącym z dyspozycji przepisuart. 366 § 1 k.p.k.– wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy w Lublinie poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4, 5 i 7 k.p.k., a swoje stanowisko w sposób wyczerpujący uzasadnił w pisemnych motywach wyroku sporządzonych zgodnie z wymogamiart. 424 § 1 k.p.k.– w szczególności Sąd ten wskazał w uzasadnieniu, które fakty uznał za udowodnione lub też nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym.
Odnośnie zarzutu naruszeniaart. 2 § 2 k.p.k.wskazać należy, że przepis tennie może stanowić samodzielnej podstawy apelacji. Formułuje on zasadę prawdy materialnej,a więc dyrektywy o charakterze ogólnym, której przestrzeganie jest gwarantowanew przepisach szczegółowych, zwłaszcza tych nakazujących lub zakazujących dokonywania określonych czynności w odpowiedniej sytuacji procesowej i dopiero wskazanie naruszenia tych konkretnych norm może uzasadniać zarzut apelacyjny (por. wyrok SN z dnia5 października 2010 roku, III KK 370/09, LEX nr 844464; postanowienie SN z dnia17 kwietnia 2007 roku, V KK 79/07, LEX nr 280729).
Nie mają racji skarżący, gdy zarzucają Sądowi I instancji naruszenie zasady obiektywizmu (art. 4 k.p.k.) i dowolną ocenę dowodów (art. 7 k.p.k.), poprzez przyjęcie za wiarygodne jedynie dowodów obciążających oskarżonych, a pominięcie dowodów dla nich korzystnych. Sąd orzekający miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w toku postępowania, zarówno te dla oskarżonych niekorzystne, jak i te przemawiające na ich korzyść.
Przypomnieć po raz kolejny należy, że przepisart. 4 k.p.k.stanowi jedną z ogólnych zasad rządzących procesem karnym, a mianowicie zasadę obiektywizmu, a ponieważ przedmiotem uchybień zarzucanych w apelacji mogą być jedynie konkretne normy nakazujące lub zakazujące dokonywania określonych czynności w danych sytuacjach procesowych, to zarzut obrazy wskazanego przepisu nie może stanowić podstawy apelacji (por. wyrok SA w Lublinie z dnia 23 czerwca 2004 roku, II AKa 140/04, LEX nr 145869; postanowienie SN z dnia 16 marca 2001 roku, V KKN 19/99, LEX nr 51668).
Nie można zgodzić się z autorem apelacji, który twierdzi iż Sąd Okręgowy w Lublinie w procesie dochodzenia do ustaleń faktycznych postępował wbrew treści 410k.p.k., a więc, że oparł się jedynie na fragmencie zgromadzonych w sprawie dowodów, a zaprezentowana przez tenże Sąd ich ocena wykracza poza zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.granice sędziowskiej swobody ocen, wkraczając w dowolność.
Sąd Okręgowy w Lublinie omówił i przeanalizował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zgromadzone w sprawie dowody. W sposób logiczny wyjaśnił przy tym, które zebrane w sprawie dowody uznał za wiarygodne i dlaczego – w szczególności dowody wskazujące na sprawstwo oskarżonegoJ. S. (1)przypisanego mu przestępstwa oraz dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym, w zakresie, w jakim oskarżony negował popełnienie tego przestępstwa. SprawstwoJ. S. (1)wynika w głównej mierze z wyjaśnień współoskarżonegoM. P. (1)a ich ocena zyskała aprobatę sądu odwoławczego. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku spełniają wymogi określone wart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że Sąd I instancji oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, dopuścił się naruszeniaart. 7 k.p.k.Po raz kolejny przypomnieć należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 roku, WRN 149/90, LEX nr 20454), przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., jeśli tylko:

-

jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy;

stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających, zarównona korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego;

jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Wszystkie powyższe wymogi Sąd I instancji spełnił. Wywody skarżącego zawartew apelacjj przedstawiają natomiast alternatywną wersję oceny dowodów i stanowiąjedynie czystą polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego, nie popartą żadnymi logicznymi argumentami i – jako takie – nie są one w stanie spowodować uwzględnienia zarzutu obrazyart. 7 k.p.k.
Przechodząc do szczegółowego omówienia zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonegoJ. S. (1)zważyć należy co następuje :
-nie są trafne zarzuty zawarte wpunktach 1 podpunkt a/, b/ i c/ apelacji , które sprowadzają się do zakwestionowania oceny dowodów przedstawionej przez Sąd Okręgowy w Lublinie ( a więc obrazy przepisyart. 7 k.p.k.) i do przedstawienia przez autora apelacji własnej oceny tych dowodów opartej w szczególności na wyjaśnieniach oskarżonegoJ. S. (1)i wyjaśnieniachM. S. (2). Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie Sąd I instancji kompleksowo przeanalizował cały materiał dowodowy w tym wyjaśnienia współoskarżonegoM. P. (1), na których w większości oparł swe ustalenia. OskarżonyJ. S. (1)pojawia się w zakresie opisywanych przez niego okoliczności dotyczących popełnienia przypisanego mu czynu zabronionego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie brak jakichkolwiek powodów, dla których oskarżony ten miałaby niezgodnie z prawdą pomawiać oskarżonych , w tymJ. S. (1), o dokonanie przypisanych im przestępstw, także z perspektywy korzyści procesowych, które zapewniaart. 60 § 3 i 4 k.k.
W tym miejscu zauważyć należy , iż dokładną ocenę rozumowania Sądu Okręgowego w Lublinie odnośnie wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)Sąd Apelacyjny w Lublinie dokonał we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia przy okazji omawiania apelacji obrońców oskarżonychS. S. (1),A. J.,P. S. (1),J. G. (3)iP. R. (1)i w pełni ją podtrzymuje.
Dla porządku przypomnieć należy , iż Sąd Okręgowy w Lublinie doskonale zdawał sobie sprawę , że dowód z wyjaśnień oskarżonegoM. P. (1)to dowód z pomówienia. W związku z tym relacjeM. P. (1)zostały poddane przez Sąd Okręgowy w Lublinie ocenie ze szczególną wnikliwością, i ostrożnością. Znalazło to potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia (uzasadnienie k – 7146v-7150v). Sąd I instancji nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do prawdziwości składanych przez niego wyjaśnień, jak również co do jego stanu psychicznego i zdolności postrzegania lub odtwarzania spostrzeżeń. O wiarygodności złożonych przez niego wyjaśnień świadczyć może to, żeM. P. (1). ujawnił także swój udział w przestępczym procederze, za co został skazany wyrokiem w sprawie niniejszej.
W toku postępowania w niniejszej sprawie oskarżonyM. P. (1)wielokrotnie składał wyjaśnienia.. Współpracując z organami ścigania ujawnił informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnianiu przestępstw oraz ich istotne okoliczności tj. szczegóły dotyczące przestępczego procederu między innymi przywozu znacznej ilości środków odurzających z Królestwa Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także uczestnictwa oskarżonych w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych. Wskazywał on w swoich wyjaśnieniach na poszczególnych sprawców, ujawnił role, jakie każdy z nich odegrał, w miarę możliwości wskazywał między innymi na daty i miejsca przestępczych zachowań, ilość narkotyków, które były wprowadzane do obrotu. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącymi, że jego wyjaśnienia są niespójne, wewnętrznie sprzeczne. Nawet jeżeli są w nich pewne rozbieżności, to mając na uwadze obszerność złożonych przez niego wyjaśnień, wiadomym jest, że taka ilość przekazanych przez oskarżonegoM. P. (1)informacji mogła spowodować drobne sprzeczności co do szczegółów dotyczących okoliczności popełnianych przestępstw.
Nie ulega wątpliwości, że przedstawiając organom ścigania istotne informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnianiu przestępstw oraz okoliczności ich popełnienia,M. P. (1)liczył na złagodzenie kary za popełnione przez siebie przestępstwa. Nie można zgodzić się zatem z twierdzeniem, że wyjaśnieniaM. P. (1)obciążające oskarżonych miały na celu całkowite uniknięcie przez niego odpowiedzialności karnej
Zdaniem Sądu odwoławczego, w rozważanej sprawie dowód z wyjaśnień tego oskarżonego został oceniony przez Sąd I instancji z poszanowaniem reguł określonych wart. 7 k.p.k.,art. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k.w powiązaniu z innymi dowodami i w kontekście całości okoliczności ujawnionych i ustalonych w toku niniejszego postępowania – szersze rozważania w tym przedmiocie , jak już wspomniano są zawarte we wcześniejszej części uzasadnienia.
Tymczasem apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonegoJ. S. (1)nie dostarcza przekonujących i logicznych argumentów, które powyższy pogląd mogłyby skutecznie podważyć. Lektura tego środka odwoławczego uprawnia do konstatacji, że naruszenie przez Sąd Okręgowy przepisuart. 7 k.p.k.według jej autora polegało między innymi na uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego, w których zaprzeczał on, aby popełnił zarzucone mu przestępstwo. Tymczasem Sąd Okręgowy w Lublinie dokonał analizy wyjaśnień oskarżonegoJ. S. (1)i szeroko uzasadnił dlaczego odmówił im waloru wiarygodności ( uzasadnienie k – 7148v-7149). Wskazywał w tym przedmiocie na konsekwentne wyjaśnieniaM. P. (1)( omówione wcześniej). Zgodzić należy się z konstatacją Sądu I instancji , iżM. P. (1)wyjaśniając w sprawie nie miał żadnego interesu , nawet licząc na złagodzenie kary, by „fałszywie” obciążać właśnieJ. S. (1)jeśli ten rzeczywiście przedmiotowego czynu by nie popełnił. Sąd I instancji także odniósł się do wyjaśnieńM. S. (2)– wskazał w jakiej części dał mu wiarę a w jakiej nie i uzasadnił swe stanowisko ( k – 7149). Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni podziela tę ocenę. Całkowicie nielogiczne jest stanowisko autora apelacji , iż dane z historii logowania telefonu oskarżonegoJ. S. (1)w stacji BTS potwierdzają jego wyjaśnienia , że nie uczestniczył on w spotkaniu zM. P. (1)iM. S. (2)wN.. Fakt , iż jego telefon nie zmienił lokalizacji w stacji BTS świadczy jedynie o tym, że telefon ten nie znajdował się wN.i tylko tyle. Z apelacji obrońcy oskarżonego wynika , iż uważa on , że naturalne i niemal konieczne jest to , że każdy wszędzie nosi przy sobie telefon komórkowy. Tymczasem istnieje wiele powodów dla których poszczególni ludzie nie zawsze posiadają ze sobą swoje telefony – chociażby prozaiczne w postaci zapomnienia zabrania go , pozostawienia innemu domownikowi czy też członkowi rodziny czy pozostawienia do ładowania itp. Dlatego tez szereg pytań , które stawia skarżący mających w jego mniemaniu wykazanie obowiązku dokonania ustaleń przez Sąd I instancji powodów niezabrania przez oskarżonegoJ. S. (1)ze sobą doN.telefonu komórkowego i ustalenia kto w tym czasie z niego korzystał dotyczy okoliczności nieistotnych dla dokonania ustaleń faktycznych w sprawie gdyż , jak już wcześniej wspomniano , fakt niezabrania przezJ. S. (1)telefonu komórkowego na spotkanie doN.nie stanowi dowodu , iż nie uczestniczył on w tym spotkaniu. Zauważyć należy, że Sąd Okręgowy w Lublinie tę okoliczność miał na uwadze i odniósł się do niej w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia.
Już tylko na marginesie zauważyć należy, iż autor apelacji w swej argumentacji powołuje sprzeczne argumenty – z jednej strony wskazując na logowanie telefonu oskarżonegoJ. S. (1)stawia tezę , iż nie było go w ogóle wN.zaś z drugiej strony na okoliczność nie uczestniczenia przez niego w tym spotkaniu przywołuje fragment wyjaśnieńM. P. (1), z których wynika , iż oskarżony był wN.lecz wcześniej opuścił to spotkanie.
Niezasadny jest także zarzut zawarty w punkcie 1 podpunkt c apelacji obrońcy oskarżonegoJ. S. (1), tj. posłużenie się przez Sąd I instancji w celu oceny wyjaśnieńJ. S. (1)­ka, wyjaśnieniamiM. K. (3), które to wyjaśnienia nie zawierają ja­kichkolwiek informacji dotyczących zarzutu postawionegoJ. S., i nie pozwalają na zweryfikowanie prawdziwości relacji oskarżonegoM. P.w zakre­sie w jakim pomawiaJ. S.. Zarzut ten jest o tyle chybiony , iż Sąd I instancji nie wskazuje w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku by wyjaśnieniaM. K. (3)wskazywały na bezpośredni udziałJ. S. (1)w przedmiotowej transakcji środkami odurzającymi. WyjaśnieniaM. K. (3)zostały przywołane przez Sąd Okręgowy w Lublinie jako dowód potwierdzający wyjaśnieniaM. P. (1)a przeczący wyjaśnieniomM. S. (2), że to środki odurzające a nie papierosy były sprowadzane do Polski na zlecenieM. S. (2)i w tym zakresie przeczą twierdzeniomJ. S. (1), iż skontaktował onM. P. (1)zM. S. (2)w celu uzgodnienia zakupu papierosów a potwierdzają wyjaśnieniaM. P. (1), że chodziło o środki odurzające. Wynika to wprost z pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia ( uzasadnienie k – 7148v).
Nie jest trafny kolejny podniesiony przez obrońcęJ. S. (1)zarzut zaniechania przeprowadzenia przez Sąd I instancji konfrontacjiM. P. (1)zM. S. (2).Art. 172 k.p.k.nie nakłada na sąd obowiązku przeprowadzenia konfrontacji świadków czy też oskarżonych ( osób przesłuchiwanych) w każdym wypadku sprzeczności, lecz tylko w sytuacji, gdy może to przyczynić się do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2001r. sygn. akt III KKN 484/99, Prok. i Pr. – wkł. 2001/9/5). Przeprowadzenie lub nieprzeprowadzenie konfrontacji pozostawione jest ocenie organu procesowego co do celowości tej czynności w konkretnej sprawie. W tym konkretnym przypadku nie zachodziła potrzeba, aby przeprowadzić konfrontację pomiędzyM. P. (1)aM. S. (2). Zaznaczyć należy, że obrońca oskarżonegoJ. S. (1)nie wnosił o przeprowadzenie takiej konfrontacji. Podnoszenie w apelacji zaniechania przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy w Lublinie konfrontacji nie jest zasadne.
Wbrew stanowisku skarżącego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał możliwość pozytywnej weryfikacji wyjaśnieńM. P. (1). Jego relacje w zakresie okoliczności dokonania przez pozostałych oskarżonych przestępstw zustawy o przeciwdziałaniu narkomaniitj. uczestniczenia w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych (art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. z 2012r. Nr 124) są – w ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie - zgodne z prawdą i znajdują odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym.
Niezasadnym jest też zarzut o niewywołaniu z urzędu przez Sąd Okręgowy w Lublinie opinii biegłego psychologa na okoliczność cech osobowościowych oskarżonegoM. P. (1). Kwestia ta została szeroko poruszona we wcześniejszej części uzasadnienia i nie ma potrzeby ponownego przytaczania tej argumentacji – Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni ją podtrzymuje.
Nadto podkreślić trzeba, że obrońca oskarżonegoJ. S. (1)w toku postępowania sądowego nie wnosił o przeprowadzenie tego dowodu podobnie jak nie wnosił o przeprowadzenie konfrontacjiM. P. (1)zM. S. (2). W apelacji swej skarżący podniósł zarzut zaniechania przez Sąd I instancji przeprowadzenia tych czynności z urzędu. Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w Krakowie zawarte w wyroku tego Sądu z dnia 12 kwietnia 2000r. sygn. akt II AKa 6/00: „Niestosowne jest zarzucanie w apelacji, że sąd pierwszej instancji nie dopuścił rozmaitych dowodów, skoro zgłaszający ten zarzut nie domagał się wówczas dopuszczenia tych dowodów, a nawet oświadczył, że nie żąda uzupełnienia przewodu, więc zgodził się, by wyrok zapadł na podstawie tych dowodów, które zostały przeprowadzone” oraz stanowisko Sądu Najwyższego:„W wypadku, gdy strona nie składa stosownych wniosków dowodowych, powinność sądu wynikająca zart. 167 k.p.k.powstaje tylko wtedy, gdy dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych uzależnione jest od przeprowadzenia dowodu, o którym sąd powziął informację i którego przeprowadzenie jest w ogóle możliwe. Tej inicjatywy sądu nie można mylić z funkcją śledczą realizowaną poprzez poszukiwanie dowodów w procesie udowadniania sprawstwa i winy oskarżonego” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2015r. sygn. akt V KK 318/14). W ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie, w procedowaniu Sądu Okręgowego w Lublinie nie sposób dostrzec wskazanego przez obrońcę oskarżonegoJ. S. (1)i mogącego mieć wpływ na treść wyroku uchybienia polegającego na zaniechaniu przeprowadzenia tychże czynności.
Zaskarżenie rozstrzygnięcia o winie z mocyart. 447 § 1 k.p.k.powoduje zaskarżenie całości wyroku. Konsekwencją zaś przypisania winy w wyroku skazującym jest zawsze rozstrzygnięcie co do kary (art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.). W tej sytuacji wobec zaskarżenia przez obrońcę oskarżonegoJ. S. (1)całości wyroku, należy się w tym miejscu w kontekście powyższej apelacji odnieść do wymierzonej oskarżonemu za przypisany mu czyn kar pozbawienia wolności i grzywny. W ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie, także i w tej części orzeczenie Sądu Okręgowego jest prawidłowe. Sąd I instancji uzasadnił wymierzoną przez siebie oskarżonemuJ. S. (1)karę.
Sąd Okręgowy w Lublinie w pisemnych motywach wyroku (strona 7155-7157 uzasadnienia) wskazał okoliczności, które spowodowały orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności oraz miały wpływ na jej wymiar, mając przy tym na względzie dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k., a także okoliczności, które – w świetleart. 33 § 3 k.k.– powinny zostać uwzględnione przez sąd przy ustalaniu wysokości stawki dziennej grzywny. Dokonana przez Sąd Okręgowy w Lublinie ocena i analiza tych okoliczności zasługuje na aprobatę Sądu Apelacyjnego w Lublinie.
Wymierzona oskarżonemuJ. S. (1)kara nie razi swoją surowością w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., ani też nie jest rażąco niewspółmiernie łagodna. W powyższej sprawie okoliczności obciążające, w tym uprzednia karalność oskarżonego, znacząco przeważają nad łagodzącymi. Brak zatem podstaw do zmiany wyroku w tym zakresie.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie, orzeczona bezwzględna kara pozbawienia wolności jest sankcją sprawiedliwą, uwzględniającą stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu, pozwalającą na osiągnięcie wobecJ. S. (1)korzystnych efektów poprawczych, powinna przy tym spowodować, iż oskarżony zrozumie naganność swojego postępowania i dalej pokieruje swoim życiem w taki sposób, by ponownie nie naruszyć norm prawa karnego. Kara ta w należytym stopniu respektuje również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.
Mając powyższe na uwadze i nie dostrzegając uchybień określonych wart. 439 k.p.k.i wart. 440 k.p.k.podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Apelacyjny w Lublinie zmienił wyrok w sposób wyżej opisany zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Orzeczenie o zwolnieniu wszystkich oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych (w tym oskarżonegoP. S. (1)od opłaty za obie instancje) i ustaleniu, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa zapadło w oparciu o przepisart. 624 § 1 k.p.k., albowiem sytuacja materialna oskarżonego nie pozwala na uiszczenie przez niego tych należności.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w wyroku.