Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1207/17
Data wyroku: 2018-08-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Schulz
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art. 190a kk, art. 190 § 1 kk

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 1207/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Maciej Schulz
protokolant: protokolant sądowy stażysta Anna Tarasiuk
przy udziale prokuratora Ewy Gołębiowskiej
po rozpoznaniu dnia 9 sierpnia 2018 r.
sprawyK. B.synaS.iF.,ur. (...)wG.
oskarżonego o przestępstwo zart. 190a § 1 kkw zb. zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim
z dnia 14 lipca 2017 r. sygn. akt II K 434/16
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów w postępowaniu odwoławczym przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim na rzecz adw.M. K.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w II instancji oraz podatek VAT; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim na rzecz adw.M. H.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu w II instancji oraz podatek VAT.
VI Ka 1207/17

UZASADNIENIE
K. B.zostałoskarżony o to, że:w okresie od czerwca 2012 roku do dnia 16 grudnia 2013 roku w m.G.gm.P.poprzez uporczywe nękanie w postaci wszczynania awantur, wyzywania wyrazami powszechnie uznawanymi za obelżywe, hałasowania, trzaskania drzwiami, głośnego oglądania telewizji w tym również w godzinach nocnych, powodowania zwarcia instalacji elektrycznej, grożenia pozbawieniem życia, spaleniem mienia oraz spowodowania uszkodzeń ciała, które to groźby wzbudziły uzasadnioną obawę ich spełnienia, wzbudził uJ. B.,M. B.oraz ich córekE. B.iW. B.uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszył ich prywatność,
tj. o czyn zart. 190a § 1 kkw zb. zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim wyrokiem z dnia 14 lipca 2017 roku w sprawie II K 434/16 oskarżonegoK. B.uznał za winnego tego, że w okresie od czerwca 2012 roku do dnia 16 grudnia 2013 roku w m.G.gm.P.poprzez uporczywe nękanie w postaci wszczynania awantur, wyzywania wyrazami powszechnie uznawanymi za obelżywe, hałasowania, trzaskania drzwiami, głośnego oglądania telewizji w tym również w godzinach nocnych, grożenia pozbawieniem życia, spaleniem mienia oraz spowodowania uszkodzeń ciała, które to groźby wzbudziły uzasadnioną obawę ich spełnienia, wzbudził uJ. B.,M. B.oraz ich córekE. B.iW. B.uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszył ich prywatność, tj. popełnienia występku zart. 190a § 1 kkw zb. zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, i za to na podstawieart. 190a § 1 kkw zw. zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkoskarżonego skazuje, a na podstawieart. 190a § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 37a kkwymierzył mu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie;
2.na podstawieart. 35 §4 kkiart. 72 §1 pkt. 6b kkzobowiązał oskarżonego do uczestnictwa w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych;
3. na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpkzasądził z Sum Skarbu Państwa – Kasa Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim – na rzecz adw.M. K.kwotę 826,56 zł, w tym kwotę 157,56zł tytułem należnego podatku od towarów i usług (VAT), za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu
4.na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpkzasądził z Sum Skarbu Państwa – Kasa Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim – na rzecz adw.M. H.kwotę 826,56 zł w tym kwotę 157,56zł tytułem należnego podatku od towarów i usług (VAT), za pomoc prawną udzieloną oskarżycielowi posiłkowemu z urzędu;
5. na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonego z obowiązku uiszczenia kosztów postępowania przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońca oskarżonego oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoJ. B..
Obrońca oskarżonegoK. B.zaskarżyła wyrok w całości podnosząc zarzut obrazy przepisów postepowania poprzez sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego analizę materiału dowodowego oraz w konsekwencji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i wniosła o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Natomiast pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, podnosząc rażącą niewspółmierność orzeczonego środka karnego i wniosła o zaskarżonego wyroku w tym zakresie i dodatkowe orzeczenie środków karnych, o których mowa wart. 72 § 1 pkt 6 i 7 b kk) w postaci poddania się terapii antyalkoholowej i opuszczenia lokalu na okres 1,6 roku.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Obie wniesione apelacje nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że Sąd Rejonowy orzekając ponownie w niniejszej sprawie wykonał zalecenia Sądu Okręgowego dotyczące odebrania wniosku o ściganie od pokrzywdzonejM. B., co było powodem uchylenia sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Rejonowy rozpoznając niniejszą sprawę prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy. Sąd ten w sposób nie budzący wątpliwości wykazał, dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoK. B.składanym na rozprawie i jednocześnie dlaczego dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonych oraz zeznaniom pozostałych świadków w oparciu, o które to depozycje ustalono stan faktyczny. Podzielić należy ocenę Sądu Rejonowego dotyczącą pierwszych wyjaśnieńK. B.składanych w toku postępowania przygotowawczego (k. 45-46, 65). Jak słusznie zauważył Sąd I instancji oskarżony mimo iż nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wskazał i opisał sposób swojego zachowania się wobec pokrzywdzonych. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie znajdują pełne potwierdzenie w zeznaniachJ. B.,M. B.,E. B.orazW. B., które są spójne i wzajemnie się uzupełniają. Natomiast Sąd Rejonowy trafnie nie dał wiary pozostałym wyjaśnieniom oskarżonego w tym zwłaszcza w tej części, w której nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wskazał, iż wcześniejsze złożone wyjaśnienia były złożone pod naciskiem funkcjonariuszy policji. Argumentacja Sądu I instancji zawarta w pisemnych motywach wyroku jest całkowicie przekonywująca i zgodna zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Reasumując tę część rozważań podkreślić należy, że w ocenie Sądu Odwoławczego dokonana przez Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim ocena materiału dowodowego, wbrew polemicznym twierdzeniom zawartym w apelacji obrońcy oskarżonego, mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów określonej wart. 7 k.p.k.Poczynione przez Sąd meriti ustalenia faktyczne są prawidłowe i w pełni znajdują odzwierciedlenie w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym.
Przechodząc do apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego również należy podkreślić, że w żadnym stopniu nie zasługuje ona na uwzględnienie. Orzeczona wobec oskarżonego kara oraz środek karny absolutnie nie noszą cech rażącej niewspółmierności. Wydając orzeczenie w karze i innych konsekwencjach prawnych czynu Sąd I Instancji prawidłowo uwzględnił okoliczności przedmiotowe i podmiotowe występujące w niniejszej sprawie. Sąd ten prawidłowo rozważył okoliczności łagodzące i obciążające mające wpływ na wymiar kary. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu meriti, że orzeczony na podstawieart. 72§ 1 pkt. 6b kkudział w zajęciach korekcyjno-edukacyjnych pozytywnie wpłynie na postawę oskarżonego, pozwoli na zatarcie negatywnych zachowań jakich dokonał i jednocześnie pomoże w zakończeniu konfliktu i naprawieniu relacji zJ. B.i jego rodziną. W ocenie Sądu Odwoławczego jest on wystarczający dla korekty zachowania oskarżonego i brak jest konieczności orzeczenia przez Sąd Odwoławczych dodatkowych środków karnych wnioskowanych w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Zwłaszcza, że orzeczony obowiązek opuszczenia lokalu w realiach niniejszej sprawy stanowiłby de facto eksmisję oskarżonego i byłby niedopuszczalną ingerencją w stosunki cywilno-prawne. Co ma szczególne znaczenie zwłaszcza w kontekście trwającego od lat sporu pomiędzy braćmi na tle własnościowym.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w wyroku.