Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 566/18
Data wyroku: 2018-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji
Podstawa prawna: art. 97 kw

Warszawa, dnia 11 grudnia 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 566/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko
protokolant sekr. sądowy Wioletta Gumienna
przy udziale -
po rozpoznaniu dnia 11 grudnia 2018 r. w Warszawie
sprawyM. R., synaW.iJ.,urodzonego (...)wW.
obwinionego o wykroczenie zart. 97kw. w zw. zart. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.„Prawo o ruchu drogowym” (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 zm.)
na skutek apelacji wniesionej przez Komendę Stołeczną Policji Wydział Ruchu Drogowego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie
z dnia 19 marca 2018 r.    sygn. akt IV W 2087/17
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie  do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt VI Ka 566/18

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie rozpoznał sprawę sygn. IV W 2087/17M. R.,obwinionego o to, że:
w dniu 07 lipca 2017 r. około godziny 10:00 wW.na drodze publicznej w ruchu lądowym naul. (...), jadąc od stronyRonda (...)w kierunkuul. (...), naruszył dyspozycję art. 45 ust. 2 pkt 1 PoRD w ten sposób, że kierując samochodem markiF.onr rej. (...), podczas jazdy korzystał z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku.
tj. o wykroczenie zart. 97KW w zw. zart. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.„Prawo o ruchu drogowym” (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 zm.)
Po rozpoznaniu tej sprawy wyrokiem z dnia 19 marca 2018 roku:

I
obwinionegoM. R.uniewinnił od popełnienia zarzuconego czynu,

II
na podstawieart. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.koszty sądowe przejął na rachunek Skarbu Państwa.

Od tego wyroku Wydział Ruchu Drogowego Stołecznej Komendy Policji wniósł apelację. Skarżący zarzucił:
1. błąd w ustaleniach faktycznych (art.438 pkt 3 kpkw zw. zart. 109 § 2kw) przyjętych za podstawę uznania, że sprawstwo obwinionego zostało uprawdopodobnione w wysokim stopniu ale nie zostało udowodnione w sposób nie budzący wątpliwości;
2. obrazę zasady swobodnej oceny dowodówart. 7 kpkw zw. zart. 8kpow polegające na przekroczeniu jej granic i dokonaniu oceny dowodów w sposób dowolny wybiórczy i wbrew wskazaniom wiedzy, w tym specjalnej z zakresuprawa o ruchy drogowym.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.
Sąd Okręgowy, zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela jest zasadna i zawarte w niej zarzuty skutkowały uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Za słuszne należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące naruszeniaart. 7 kpkw zw. zart. 8kpow . Jak wynika z treści pisemnego uzasadniania zaskarżonego wyroku sąd I instancji uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia uznając zgromadzony materiał dowodowy za niewystarczający, aby wydać wyrok skazujący gdyż sprawstwo obwinionego nie zostało udowodnione w sposób nie budzący wątpliwości. Powołał się na to, że obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i zaprzeczył, aby kierując samochodem markiF.onr rej. (...), podczas jazdy korzystał z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. Stwierdził, że niedokładne zeznania policjantaG. R.nie podważają wyjaśnień obwinionego, z których wynika, że podczas prowadzenia samochodu w dacie zdarzenia włączył GPS, sięgnął po okulary, co mogło wyglądać, jakby sięgnął po telefon. W tym dniu miał trzy telefony komórkowe . Nie posiadał zestawu głośnomówiącego. Sąd I instancji zakwestionował wiarygodności zeznań naocznego świadka zdarzenia policjantaG. R.i uznał, że są one niedokładne z związku z tym policjant mógł się pomylić i błędnie uznał, że etui na okulary to telefon komórkowy. Zdaniem sądu, te zeznania nie mogą stanowić wiarygodnego materiału dowodowego, chociaż policjant znajdował się w radiowozie, który poruszał się równolegle do samochodu obwinionego na sąsiednim pasie ruchu to nie pamiętał, jak długo prowadził obserwację. Nie wiedział czy obwiniony rozmawiał przez telefon czy tylko go trzymał w ręku. Tym samym zdaniem sądu I instancji, świadek nie pamiętał szeregu okoliczności, nie potwierdził jednoznacznie, aby obwiniony rozmawiał przez telefon. Świadek zeznał, że nie pamięta czy po zatrzymaniu obwinionego do kontroli drogowej telefon był widoczny w samochodzie . Sąd I instancji wydając wyrok uniewinniający stwierdził także, że informacja uzyskana od operatora telefonii komórkowej potwierdziła przesłanie wiadomości sms i mms na numer obwinionego. Niemniej czas zatrzymaniai obserwacji obwinionego nie został w zeznaniach policjanta precyzyjnie określonya jedynie podany w przybliżeniu. Stąd, zdaniem sądu I instancji, trudno przypisać obwinionemu, iż konkretnie w czasie jazdy, odbierał bądź wysyłał wiadomości tekstowe i rozmawiał przez telefon komórkowy. Ponadto świadekG. R.zeznał nie o pisaniu wiadomości przez obwinionego ale trzymaniu telefonu przy uchu. Tymczasem, ten tok rozumowania zawiera luki , które nie pozwalają uznać go prawidłowy. Informacja uzyskana od operatora telefonii komórkowej potwierdziła 2 sekundową transmisję danych w dniu zdarzenia o godzinie 10.00. 53. i 10. 00. 54. Z notatki urzędowej wynika, że obwiniony został zatrzymany około godziny 10 przez funkcjonariuszy policji. Czas interwencji jest więc zgodny z zeznaniami policjantaG. R.. Policjant zeznał, że w dacie zdarzenia widział, jak obwiniony trzymał telefon komórkowy w prawej ręce przy piersi a potem przy uchu. Tak więc, zeznania policjanta zostały potwierdzone danymi uzyskanym od operatora sieci komórkowej. Za wykroczenie zart. 97kw odpowiada nie tylko ten kierowca, który rozmawia przez telefon komórkowy ale także ten, który podczas jazdy korzystaz telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. Czyli także ten kierowca, który zamiast skupić uwagę na drodze odsłuchuje i odczytuje wiadomości sms i mms trzymając ten telefon w ręku. Takie zachowanie także mieści sięw pojęciu korzystania z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. Sąd odwoławczy powołuje się na orzeczenie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 5 września 2013 r. sygn. VII Ka 762/13-„W rozumieniuustawy Prawo o ruchu drogowymzakaz "korzystania z telefonu podczas jazdy" ma znaczenie szerokie i dotyczy każdego działania powodującego konieczność zajęcia uwagi informacjami zawartymi również na pulpicie tego telefonu, o ile oczywiście telefon ów trzymany jest w ręku”. LEX nr 1715918
Z tych powodów ocenę materiału dowodowego, którą przeprowadził sąd I instancji należy uznać za dowolną a zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sądowi I instancji do ponownego rozpoznana. W toku postępowania ponownego należy przesłuchać policjantaG. R., ujawnić notatkę urzędową oraz dane uzyskane od operatora sieci komórkowej oraz ponownie ocenić materiał dowodowy.
Z uwagi na powyższe sąd odwoławczy orzekł, jak w wyroku.