Sąd Rejonowy w Toruniu
VIII Wydział Karny
Sygnatura akt: VIII K 1387/18
Data wyroku: 2018-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Krzysztof Katafias
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art. 209 § 1 kk, art. 64 § 1 kk

Sygn. akt: VIII K 1387/18

WYROK
Dnia 11 grudnia 2018 roku
Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:
PrzewodniczącySSR Krzysztof Katafias
Protokolantsekr. sądowy Katarzyna Wolska
w obecności oskarżyciela Izabeli Oliver
po rozpoznaniu dnia 11 grudnia 2018 roku

sprawy:

S. K.
s.S.iH. z domu M.
ur. (...)wI.

oskarżonego o to, że:

1. W okresie od 15 lutego 2015 roku do 26 stycznia 2017 roku wT.zobowiązany mocą ustawy oraz na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu sygn. akt III RC 241/15, uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego w kwocie 400 zł na rzecz synaB. K.wskutek zaległości stanowiących równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, czym naraził syna na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa po odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie 21.01.2013 roku do 21.11.2013 roku orzeczonej wyrokiem wydanym przez Sąd Rejonowy w Inowrocławiu sygn. akt VI K 1024/10 za przestępstwo zart. 209 k.k.
tj. o czyn zart. 209 § 1a k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
2. W okresie od 25 sierpnia 2017 roku do 13 marca 2018 roku wT.zobowiązany mocą ustawy oraz na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu sygn. akt III RC 241/15, uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego w kwocie 400 zł na rzecz synaB. K.wskutek zaległości stanowiących równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, czym naraził syna na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa po odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie 21.01.2013 roku do 21.11.2013 roku orzeczonej wyrokiem wydanym przez Sąd Rejonowy w Inowrocławiu sygn. akt VI K 1024/10 za przestępstwo zart. 209 k.k.
tj. o czyn zart. 209 § 1a k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

ORZEKŁ:

I
OskarżonegoS. K.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 1 (pierwszym) aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że:

1
Wyrok w sprawie III RC 241/15 był zaoczny i zapadł 07 maja 2015 roku;

2
W sprawie VI K 1024/10 oskarżony zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności 12 września 2013 roku, zaś wyrok dotyczył czynu zart. 209 § 1 k.k.i zapadł 13 stycznia 2011 roku,

to jest za winnego występku zart. 209 § 1a k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 209 § 1a k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II
OskarżonegoS. K.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 (drugim) aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że:

1
Wyrok w sprawie III RC 241/15 był zaoczny i zapadł 07 maja 2015 roku;

2
W sprawie VI K 1024/10 oskarżony zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności 12 września 2013 roku, zaś wyrok dotyczył czynu zart. 209 § 1 k.k.i zapadł 13 stycznia 2011 roku,

to jest za winnego występku zart. 209 § 1a k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 209 § 1a k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

III
Na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce wyżej orzeczonych kar pozbawienia wolności wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

IV
Zwalnia w całości oskarżonego od uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi od chwili wszczęcia postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt: VIII K 1387/18
Uzasadnienie w trybieart. 424 § 3 k.p.k.
S. K.został uznany za winnego popełnienia dwóch przestępstw niealimentacji. Za każdym razem wina umyślna wystąpiła w postaci zamiaru bezpośredniego. Sprawca chciał je popełnić i tego dokonał. Swoim zachowaniem wypełnił też znamiona strony przedmiotowej występku zart. 209 § 1a k.k., bo uchylał się od płacenia rat alimentacyjnych na rzecz swojego synaB. K.w kwocie po 400 (czterysta) złotych miesięcznie określonych co do wysokości na mocy wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Toruniu z 7 maja 2015 roku, w sprawie III RC 241/15. Łączna zaległość przekroczyła równowartość 3 (trzech) świadczeń okresowych. Z zeznańK. R.wynika, że działanie sprawcy naraziło jej syna na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych (k. 19).
Sąd poprawił błędy jakie pojawiły się w obu zarzutach. Dotyczyły one treści orzeczenia sądowego, na podstawie którego ustalono wysokość miesięcznych rat alimentacyjnych. Wyrok miał charakter zaoczny i zapadł 7 maja 2015 roku (k. 3). Ponadto, przy opisie recydywy wskazano niewłaściwą datę zakończenia odbywania kary 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Nastąpiło to 12 września 2013 roku (k. 71, 75 v), a nie 21 listopada 2013 roku. Ponadto, sprawa dotyczyła przestępstwa zart. 209 § 1 k.k., a nie zart. 209 k.k.(k. 75 v).
Oskarżony popełnił dwa występki w ramach zbiegu realnego. Sąd nie zastosował instytucji ciągu przestępstw opisanej wart. 91 § 1 k.k., ponieważ pomiędzy nimi nastąpił długi, a nie krótki odstęp czasu trwający od 26 stycznia 2017 roku do 25 sierpnia 2017 roku.
S. K.działał w warunkach recydywy zart. 64 § 1 k.k.Obu czynów dopuścił się w ciągu 5 (pięciu) lat po odbyciu od 21 stycznia 2013 roku do 12 września 2013 roku kary 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności za to samo przestępstwo niealimentacji, orzeczonej na mocy wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z 13 stycznia 2011 roku, w sprawie VI K 1024/10 (k. 75).
Sąd uznającS. K.za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 1 (pierwszym) aktu oskarżenia, to jest występku zart. 209 § 1a k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na podstawieart. 209 § 1a k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a uznając za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 (drugim) aktu oskarżenia, to jest występku zart. 209 § 1a k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na podstawieart. 209 § 1a k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Na mocyart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce wyżej orzeczonych kar pozbawienia wolności orzeczono karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Sąd zastosował zasadę pełnej absorpcji mając na uwadze nie tylko zbieżność czasową obu czynów zabronionych, ale przede wszystkim identyczny sposób działania sprawcy, tę samą osobę pokrzywdzoną jak i miejsce działania oskarżonego oraz taki sam zamiar sprawcy.
Za jedyną, ale ważną okoliczność łagodzącą sąd uznał szczere przyznanie się sprawcy do winy. Taka postawa przyczyniła się do szybkiego zakończenia procesu na pierwszym terminie w ciągu pół godziny (k. 148-149). Sąd uwzględnił wniosek sprawcy złożony w trybieart. 387 § 1 k.p.k.(k. 148 v), ponieważ zarówno okoliczności popełnienia obu występków jak i winaS. K.nie budziły żadnych wątpliwości. Mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości cele postępowania zostały osiągnięte, jeśli weźmie się przy tym pod uwagę poparcie wniosku oskarżonego przez matkę reprezentującą pokrzywdzonego oraz przez prokuratora (k. 148 v). Sprawca został uprzedzony o treściart. 447 § 5 k.p.k.(k. 148 v).
Poważną okolicznością obciążającą była wielokrotna uprzednia karalność tego oskarżonego, która doprowadziła go do działania w warunkach zart. 64 § 1 k.k.Analiza tak zwanej karty karnej wskazuje, żeS. K.był aż 6 (sześć) razy karany, w tym dwa razy za to samo przestępstwo niealimentacji. Kara 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności w sprawie VI K 1024/10 została wymierzona z zastosowaniem instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania (k. 71, 75). Niestety, oskarżony w okresie próby popełnił kolejny, taki sam występek, co skutkowało zarządzeniem wykonania tejże kary (k. 76). Z powyższego wynika, żeS. K.nie jest przypadkowym sprawcą. Tego typu naganna, życiowa postawa musiała się spotkać z odpowiednią reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. Kara łączna 1 (jednego) roku pozbawienia wolności czyni zadość wymaganiom prewencji ogólnej i szczególnej, ma za zadanie zmianę zachowania sprawcy, a przede wszystkim uświadomienie mu, że jako ojciecB. K.jest współodpowiedzialny za jego materialne utrzymanie.
Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w trybieart. 624 § 1 k.p.k., bo oskarżony jest pozbawiony wolności, nie pracuje i nie ma majątku. W takiej sytuacji egzekucja kosztów sądowych okazałaby się nieskuteczna niepotrzebnie mnożąc koszty Skarbu Państwa.