Sąd Okręgowy w Łodzi
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 2213/17
Data wyroku: 2018-07-04 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Agnieszka Domańska - Jakubowska
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art.184.1 ustawy z 17.12.1998 r.o emeryturach i rentach z FUS

Sygn.akt VIIIU 2213/17

UZASADNIENIE
Decyzja z dnia 20 września 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ.odmówił wnioskodawcyW. B.prawa do emerytury. W uzasadnieniu podniesiono ,że wnioskodawca nie wykazał 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych oraz 15 lat pracy w warunkach szczególnych / decyzja w aktach ZUS/
Powyższa decyzja została zmieniona decyzją z dnia 8 listopada 2017 roku w tym zakresie ,że uznano, iż wnioskodawca wykazał 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych w związku z zaliczeniem do okresu zatrudnienia pracy wnioskodawcy w gospodarstwie rolnym rodziców natomiast nadal nie wykazał 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy nie uznał za pracę w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia wnioskodawcy w(...) Przedsiębiorstwie Budowlanym (...)w okresie od dnia 11.08.1975 r do 30.09.1992 roku ponieważ zakład błędnie wskazał w świadectwie prac wykonywanych w warunkach szczególnych jako pracę w warunkach szczególnych „prace przy spawaniu i wycinaniu elementów konstrukcji gazowo i elektrycznie” , co jest niezgodne z wykazem z 1983 roku gdzie wskazano „ prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym , gazowym i atomowodorowym” . W świadectwie pracy natomiast wskazano wyłącznie stanowisko „spawacz” nie precyzując jak w wykazie z 1983 roku „spawacz elektryczny i gazowy”. Decyzja tą odmówiono wnioskodawcy prawa do emerytury/ decyzja w aktach ZUS/.
Odwołanie od decyzji z dnia 20 września 2017 roku wniósł wnioskodawca w dniu 8 października 2017 roku. Wskazał ,że pracował 15 lat w warunkach szkodliwych i niezaliczenie tego okresu jest dla niego krzywdzące a ponadto podniósł ,że pracował w gospodarstwie rolnym rodziców / odwołanie k- 2/
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie . Wskazano ,że wnioskodawca nie wykazał zatrudnienia w wymiarze 15 lat w warunkach szkodliwych. Natomiast w zakresie zarzutu nie uwzględnienia pracy w gospodarstwie rolnym rodziców , organ wskazał ,że zaliczył okres ten do okresu zatrudnienia wnioskodawcy i wydal w tym zakresie decyzję z dnia 8 listopada 2017 roku . Podtrzymano argumentację zawartą w obu decyzjach w zakresie okresu pracy wnioskodawcy w warunkach szczególnych / odpowiedź na odwołanie k- 6- 6 odw/.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny :
WnioskodawcaW. B.urodził się w dniu (...). Nie jest członkiem OFE. / niesporne/.
W dniu 29 sierpnia 2017 roku wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie mu emerytury / wniosek w aktach ZUS/.
Wnioskodawca w okresie od dnia 11 sierpnia 1975 roku do dnia 30 września 1992 roku był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w(...) Przedsiębiorstwie Budowlanym (...)wŁ.na stanowisku spawacza elektrycznego i gazowego . W okresie zatrudnienia wnioskodawca odbył zasadniczą służbę wojskową w okresie od dnia 25.10.1976 roku do dnia 17.10.1978 roku. Do pracy po zakończeniu służby wojskowej wnioskodawca przystąpił w dniu 2 listopada 1978 roku. W świadectwie pracy , pracodawca wskazał ,że wnioskodawca przez cały okres zatrudnienia wykonywał pracę spawacza ujętą w wykazie A dział XIV poz. 12 pkt 1 / świadectwo pracy w aktach ZUS/.
Wnioskodawca przez cały okres zatrudnienia zajmował się spawaniem elektrycznym. Pracował w wydziale pomocniczym. Wydział ten wykonywał konstrukcje stalowe, spawał wiązary stalowe, wykorzystywane do budowy hal produkcyjnych. Spawanie odbywało się na hali jak i poza nią. W dziale wnioskodawcy było zatrudnionych od 15-30 spawaczy. Wnioskodawca wykonywał pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Od momentu przyjęcia do pracy pracował wyłącznie na wydziale pomocniczym przy spawaniu konstrukcji stalowych /zeznania wnioskodawcy 00:02:33 w zw z 00:33:04 CD k- 36, , zeznania świadkaS.00:13:22 CD k-36/
Wnioskodawca uprawnienia do spawania nabył pól roku po podjęciu zatrudnienia. Spawał od momentu podjęcia zatrudnienia bowiem spawania nauczył się w szkole zawodowej ,którą ukończył przed podjęciem zatrudnienia w tym zakładzie. Tam zdał pierwszy egzamin ,natomiast uprawnienia do spawania nabył w 1976 roku , po odbyciu szkolenia od marca do czerwca. Wnioskodawca ukończył(...) Szkołę ZawodowąwR., gdzie nabył zawód ślusarza , specjalność ślusarz remontowy. W zakładzie pracy były również organizowane egzaminy dotyczące umiejętności spawania. Wnioskodawca nabył uprawnienia zarówno do spawania elektrycznego jak i gazowego /kwestionariusz osobowy w aktach osobowych wnioskodawcy k- 29 , świadectwo szkolne k- 27 , zeznania wnioskodawcy 00:02:33 w zw z 00:33:04 CD k- 36 , zeznania świadkaS.00:23:31 CD k- 36 , książeczka spawacza k- 38//
Wnioskodawca początkowo był formalnie zatrudniony na stanowisku ślusarza remontowego do 1.08.1980 roku. Z tą datą wnioskodawca otrzymał angaż i powierzono mu formalnie obowiązki spawacza gazowego. W kolejnych angażach wnioskodawcy wpisywano jako stanowisko spawacz i powierzano obowiązki spawacza w dziale produkcji pomocniczej / angaże i umowy w aktach osobowych wnioskodawcy /. Zdarzało się ,że służby kadrowe zamiennie w dokumentach pracowniczych wpisywały stanowisko ślusarza albo spawacza niezależnie od czynności faktycznie wykonywanych w pracy / zeznania świadkaS.00:23:31 CD k- 36 /
Wnioskodawca w wydziale produkcji pomocniczej był zatrudniony wyłącznie przy spawaniu , początkowo jako pomocnik spawacza a następnie pracował jako spawacz przez cały okres zatrudnienia, przede wszystkim zajmował się spawaniem. W tym dziale pracownicy wykonujący prace na stanowiskach ślusarzy przede wszystkim spawali niż wykonywali tradycyjne prace ślusarskie co wynikało z charakteru produkcji na tym wydziale. Zadaniem wydziału pomocniczego było przygotowywanie konstrukcji stalowych , wykorzystywanych do budowy hal produkcyjnych. Wnioskodawca nie wykonywał prac pomocniczych polegających na przygotowywaniu elementów do spawania ale wyłącznie zajmował się spawaniem. / zeznania wnioskodawcy 00:02:33 w zw z 00:33:04 CD k- 36, , zeznania świadkaS.00:13:22 CD k-36, zeznania świadkaS.00:23:31 CD k- 36/.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie opierając się na dokumentach załączonych do akt sprawy , w tym oryginałach akt osobowych wnioskodawcy , książeczce spawacza złożonej w oryginale oraz zeznaniach wnioskodawcy i świadkówS.iS.. Sąd dał wiarę w pełni zeznaniom wnioskodawcy i świadków, które są spójne, konsekwentne i wzajemnie się potwierdzają. Znajdują one również potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt sprawy – świadectwie pracy, świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych, części angaży załączonych do akt i książeczce spawacza, jaka złożył w toku procesu wnioskodawca. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości ,że wnioskodawca zajmowal się spawaniem . Z zeznań obu świadków i wnioskodawcy jednoznacznie wynika ,że wnioskodawca pracując na wydziale produkcji pomocniczej zajmował się spawaniem konstrukcji stalowych , jakie dział ten przygotowywał do montażu pod wznoszone hale produkcyjne. W ocenie Sądu wiarygodne są zeznania wnioskodawcy i świadków, w zakresie ich twierdzeń ,że wnioskodawca początkowo, bezpośrednio po przyjęciu do pracy nie miał oficjalnych uprawnień do spawania ale w okresie pól roku od zatrudnienia nabył je. Jak wynika z zeznań świadkaS.w tym okresie, bezpośrednio po zatrudnieniu wnioskodawca wykonywał pracę pomocnika spawacza – ślusarza. Świadek wyjaśnił ,że prace te były bardzo zbliżone na tym konkretnym oddziale, gdzie główne czynności polegały właśnie na spawaniu i przygotowywaniu elementów do spawania, cięciu ich palnikiem. Obaj świadkowie w sposób wiarygodny wyjaśnili ,że zatrudnienie na tym wydziale wiązało się ze spawaniem i ślusarze bardziej spawali niż wykonywali roboty ślusarskie. Obaj wskazali również ,że nie pamiętają sytuacji aby widzieli wnioskodawcę przy innych pracach niż spawalnicze. Obaj świadkowie mieli codzienny częsty kontakt z wnioskodawcą , byli zatrudnieni w tym samym czasie co on. W ocenie Sądu brak jest uzasadnionych powodów aby odmówić ich zeznaniom wiarygodności. Podnieść należy ,że w angażach wnioskodawcy do sierpnia 1980 roku jako stanowisko wskazywano ślusarz ( ślusarz narzędziowy). Stanowisko to było zgodne z zawodem wyuczonym przez wnioskodawcę w(...)wR., którą ukończył bezpośrednio przed podjęciem zatrudnienia w spornym zakładzie. Jak wyjaśnił świadekS., w dokumentach pracowniczych wpisywano zarówno stanowisko ślusarz jak i spawacz o czym pracownika nie informowano i nikt nie przywiązywał do tego wagi. Świadek wskazał ,że osobiście wykonywał pracę spawacza przez cały okres zatrudnienia ale w dokumentach pracowniczych ma wskazywane zamiennie oba stanowiska pomimo ,że zakres wykonywanych czynności nie ulegał zmianie. W ocenie Sądu za prawdziwością twierdzeń wnioskodawcy i świadków przemawia okoliczność ,że wnioskodawca formalne uprawnienia do spawania nabył faktycznie po pół roku zatrudnienia , po ukończeniu 3 miesięcznego szkolenia. Świadczy o tym wpis w książeczce spawacza. Trudno zatem przypuszczać ,że zakład pracy kierujący wnioskodawcę na to szkolenie nie chciał wykorzystać w późniejszym okresie uprawnień jakie nabył wnioskodawca, szczególnie na wydziale produkcji pomocniczej, gdzie zadaniem było spawanie konstrukcji stalowych. Jak wynika z zeznań świadkaS.sam zakład pracy organizował również egzaminy dla spawacza a z jego zeznań wynika ,że wnioskodawca faktycznie zajmował się spawaniem od samego początku zatrudnienia. Przy innych pracach nie był w ogóle przez świadków widziany. Ponadto wskazać należy ,że zakład pracy po rozwiązaniu z wnioskodawcą umowy o pracę wydal mu zarówno świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych jak i świadectwo pracy, z których jednoznacznie wynika ,że w całym okresie zatrudnienia wnioskodawca pracował na stanowisku spawacza. Należy zważyć ,że dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2011 r. I UK 393/10). W ocenie Sądu nie ma wątpliwości ,że w całym okresie zatrudnienia wnioskodawca wykonywał faktycznie pracę spawacza i okoliczność tą potwierdzają zarówno świadkowie jak i dokumenty wydane przez zakład pracy w związku z rozwiązaniem z nim umowy o pracę.
Sąd zważył ,co następuje:
Odwołanie wnioskodawcy jest zasadne i podlega uwzględnieniu .
W myślart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2015 roku Nr 748 ze zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku (art. 196 ustawy) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz,
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Zaś ust. 2 w/w przepisu (wg stanu prawnego do dnia 31 grudnia 2012 roku) stanowił, że emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem.
Od dnia 1 stycznia 2013 roku ust. 2 w/w przepisu uległ zmianie poprzez rezygnację ustawodawcy z warunku rozwiązania stosunku pracy (ustawa z dnia 11 maja 2012 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw – art. 1 – Dz. U. z 2012r., poz. 637)
Według treści§ 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudniania” uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1
osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn;

2
ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Powołany wykaz wskazuje wszystkie te prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego.
W świetle § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia oraz zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, przy czym powyższe okoliczności pracownik jest obowiązany udowodnić (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1997 r. II UKN 417/97– (...)i US(...)i wyrok Sądu Najwyższego z 15 listopada 2000 r. II UKN 39/00 Prok.i Prawo(...)).
Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia okresy takiej pracy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według określonego wzoru, lub świadectwie pracy.
W przedmiotowym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości fakt, iż wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe co do: wieku – wnioskodawcaukończył 60 lat w dniu (...),braku członkostwa w otwartym funduszu emerytalnym oraz wymaganych na dzień 1 stycznia 1999 roku okresów składkowych i nieskładkowych, Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie kwestionował bowiem spełnienia pozostałych przesłanek nabycia prawa do emerytury.
W ocenie Sądu wnioskodawca spełnia również warunek, co do posiadania 15 lat pracy w warunkach szczególnych.. Podnieść należy ,że regulacja § 2, statuująca ograniczenia dowodowe i obowiązująca w postępowaniu przed organem rentowym, nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji okoliczność i okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach Sąd uprawniony jest ustalać także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy, w tym zeznaniami świadków (por. uchwała Sądu Najwyższego z 27 maja 1985 r. sygn. III UZP 5/85 – LEX 14635, uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984 r. III UZP 6/84 – LEX 14625).
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na okoliczność pracy wykonywanej przez wnioskodawcę w szczególnych warunkach dopuścił dowód z zeznań świadków, przesłuchania wnioskodawcy oraz przeprowadził dowód z dokumentacji osobowej ze spornego okresu zatrudnienia. Wnioskodawca wykazał w procesie środkami dowodowymi takimi jak dokumenty , zeznania świadków oraz swoimi zeznaniami ,że pracował w warunkach szczególnych w spornym okresie czasu. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości w świetle zeznań świadków i wnioskodawcy oraz dokumentów zgromadzonych w toku procesu ,że wnioskodawca przez cały okres zatrudnienia w(...) Przedsiębiorstwie Budowlanym (...)pracował jako spawacz elektryczny i gazowy. Wnioskodawca w całym okresie zatrudnienia wykonywał prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym i gazowym. Stanowisko wnioskodawcy i praca przez niego wykonywana jest wskazana wRozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 roku nr 8 poz. 43 ze zm.) w załączniku A dział XIV poz. 12 oraz zarządzeniu nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 roku w wykazie A dział XIV poz. 12 pkt 1 .
Ponadto Sąd analizując okres zatrudnienia wnioskodawcy w uznał, że istnieją podstawy do zaliczenia, jako okresu pracy w szczególnych warunkach okresu odbywania przez niego zasadniczej służby wojskowej.
Wnioskodawca w okresie zatrudnienia w(...) Przedsiębiorstwie Budowlanym (...)wŁ.został powołany do odbycia służby wojskowej i w tym celu z dniem 25.10.1976 roku został zwolniony celem zrealizowania tego obowiązku. Służbę wojskową wnioskodawca odbywał w okresie od dnia 25.10.1976 r do 17.10.1978 roku i ponownie został zatrudnionyw tym samym zakładzie od dnia 2 .11.1978 roku .
Zgodnie bowiem z orzecznictwem Sądu Najwyższego okres zasadniczej służby wojskowej odbytej w czasie trwania stosunku pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zalicza się do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), jeżeli pracownik w ustawowym terminie zgłosił swój powrót do tego zatrudnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt III UK 5/06, OSNP 2007/7 – 8/ M.P.Pr.(...)).
Zasadniczo przerwę w wykonywaniu zatrudnienia w ramach stosunku pracy wywołaną odbywaniem zasadniczej służby wojskowej uznaje się za zawieszenie realizacji nadal trwającego stosunku pracy z tego względu, że w okresie odbywania tej służby nie są wykonywane zobowiązania stron stosunku pracy, ponieważ pracownik doznaje przeszkód w świadczeniu pracy z powodu odbywania zasadniczej służby wojskowej, co prowadzi do zawieszenia świadczeń pracodawcy, które na ogół są ekwiwalentami za pracę wykonaną.
Równocześnie trzeba podkreślić, jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy w w/w wyroku, że obowiązkiem obywatela polskiego jest obrona ojczyzny, a zakres obowiązku służby wojskowej określa ustawa (art. 85 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Ponadto konstytucyjna zasada demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2), zasada równości wobec prawa i zakaz dyskryminacji z jakiejkolwiek przyczyny (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji), wymuszają na gruncieKonstytucji, będącej najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej (art. 8 Konstytucji RP), ustanawianie takich regulacji ustawowych lub dokonywanie wykładni przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które wykluczają jakiekolwiek pokrzywdzenie obywatela z powodu wykonywania publicznego obowiązku obrony ojczyzny. W konsekwencji na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych okresy czynnej służby wojskowej w Wojsku Polskim lub okresy jej równorzędne są zawsze okresami składkowymi (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o emeryturach rentach), bez potrzeby wypełnienia jakichkolwiek dalszych warunków, a w szczególności bez względu na to, czy okresy odbytej służby były poprzedzone stosunkiem pracy lub innym stosunkiem prawnym kreującym tytuł obowiązkowego ubezpieczenia społecznego. Oznacza to, że okres czynnej służby wojskowej jest składkowym okresem ubezpieczenia dla każdego ubezpieczonego, który odbył taką służbę.
Należy również stwierdzić, że okres odbytej czynnej (zasadniczej) służby wojskowej przez pracownika zatrudnionego poprzednio w szczególnych warunkach pracy, który po zakończeniu tej służby zgłosił swój powrót do tego zatrudnienia, traktuje się tak samo jak wykonywanie takiej pracy, a skoro okres ten podlega zaliczeniu do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień uzależnionych od ilości lat pracy w szczególnych warunkach, to uwzględnia się go także do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 124 i 125 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 roku o powszechnym obowiązku wojskowym, w zw. z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach). Jak wskazał Sąd Najwyższy taką językową wykładnię zdecydowanie wzmacniają powołanie wyżej dyrektywy (zasady) konstytucyjne uzasadniające i usprawiedliwiające traktowanie okresu zasadniczej służby wojskowej przypadającego w okresie trwania stosunku pracy w szczególnych warunkach zatrudnienia jako składkowego okresu pracy w szczególnych warunkach dla celów emerytalnych. Nie nasuwa wątpliwości, że okres odbytej zasadniczej służby wojskowej przez pracownika zatrudnionego poprzednio w szczególnych warunkach, który po zakończeniu służby zgłosi swój powrót do tego zatrudnienia, traktuje się tak samo, jak wykonywanie takiej pracy. Skoro zatem okres ten podlega zaliczeniu do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień uzależnionych od ilości lat pracy w szczególnych warunkach, to uwzględnia się go także do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym.Stanowisko takie znalazło potwierdzenie w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 roku w sprawie II UZP 6/13, zgodnie z którą czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywaniaart. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej(Dz. U. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 roku) zalicza się na warunkach wynikających z tego przepisu – do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184w zw. zart. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Biul. SN 2013/10/24, M.P.Pr.(...)-101, zob. też. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2013 roku, II UK 217/13, LEX nr 1408683/.
Ostatecznie wskazać należy, że w ocenie Sądu nie ma znaczenia okoliczność, iż Sąd Najwyższy w w/w uchwale odnosił się do stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 grudnia 1974 roku tj. do dnia wejścia w życieustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ regulacje mające znaczenie dla oceny zasadności zaliczania okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie związanych z nim uprawnień uległy zmianie dopiero od chwili wejścia w życierozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 1979 roku w sprawie pierwszej kategorii zatrudnienia(Dz. U nr 13, poz. 86 ze zm.) tj. od dnia 1 stycznia 1980 roku.
Podkreślić należy, że wnioskodawca został powołany do zasadniczej służby wojskowej w czasie trwania zatrudnienia w(...) Przedsiębiorstwie Budowlanym (...)wŁ.i po zakończeniu (w dniu 17 października 1978 roku) służby wojskowej podjął pracę w dniu 2 listopada 1978 roku roku na uprzednio zajmowanym stanowisku spawacza, a zatem został zachowany wymagany 30 dniowy termin zgłoszenia powrotu do pracy po odbyciu służby.
Na mocy art. 129 ust. 1 ustawy świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.
Wnioskodawca złożył wniosek o emeryturę w dniu 29 sierpnia 2017 roku, wiek60 lat ukończył w dniu (...), a zatem prawo do emerytury należało wnioskodawcy przyznać od dnia 18 sierpnia 2017 roku tj. od ukończenia wieku emerytalnego.
Wobec powyższego, Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 1 i § 2 k.p.c., orzekł jak sentencji wyroku.