Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 571/18
Data wyroku: 2018-08-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Radojewska
Słowa kluczowe: Przestępstwa - rodzaje
Podstawa prawna: art. 437 kok,art.190 a § 1 kk
Teza: zasadniczym  zachowaniem wyrażającym  czynność sprawczą przestępstwa z art.190 a  §  1  kk jest zatem uporczywe nękanie,przez co należny rozumieć wielokrotne,powtarzające się   prześladowanie,których celem  jest udręczenie,utrapienie,dokuczenie lub niepokojenie pokrzywdzonego.Ustawodawca kryminalizacje zatem  tylko takie zachowanie odpowiadające nękaniu ,które mają charakter długotrwały.

Sygn. akt VII Ka 571/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 sierpnia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Agnieszka Radojewska
Protokolant: sekr.sądowy Aleksandra Błachowicz - Dróżdż
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zawierciu Wojciecha Szczygła
po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2018r.
sprawyŁ. W.s.P.iO.ur. (...)wT.
oskarżonegoart. 190a § 1 kkiart. 244 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zawierciu
z dnia 10 kwietnia 2018 r. , sygn. akt II K 750/17
orzeka:

1
zmienia zaskarżony wyrok w zakresie punktu 1 w ten sposób, że oskarżonegoŁ. W.uznaje za winnego tego, że w dniach 30 marca 2017r wM.naul. (...)oraz w dniu 21 kwietnia 2017r wS.naul. (...)nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Zawierciu wyrokiem z dnia 26.10.2016r sygn. akt IIK 793/16 obowiązku powstrzymania się od kontaktowania zA. Ł. (1)udając się do miejsca jej zamieszkania i nawiązując z nią rozmowę tj. występku zart. 244 kki za ten występek na podstawieart. 244kkw zw. zart. 4 § 1 kkiart. 37 a kkw zw. zart. 34 § 1 a pkt. 1 kkiart. 35 § 1 kkwymierza oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

2
uchyla punkt 2 zaskarżonego wyroku;

3
zmienia punkt 4 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 450,77 (czterysta pięćdziesiąt złotych siedemdziesiąt siedem groszy) złotych w tym opłatę w wysokości 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania przed sądem I instancji;

4
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

5
zasądza od oskarżonegoŁ. W.na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. Ł. (1)kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym;

6
zwalnia oskarżonegoŁ. W.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VII Ka 571/18

UZASADNIENIE
Ł. W.został oskarżony o to, że w okresie od 30 marca 2017 roku do dnia 21 kwietnia 2017 roku wM.przyul. (...)oraz wS.przyul. (...)uporczywie nękałA. Ł. (1)poprzez nachodzenie i śledzenie czym istotnie naruszył jej prywatność nie stosując się tym samym w tym samym miejscu i czasie do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Zawierciu wyroku sygn. akt IIK 793/16 z dnia 26.10.2016 roku zobowiązującego go do powstrzymania się od kontaktowania z pokrzywdzonąA. Ł. (1)tj. o czyn zart. 190a§ 1 k.k.iart.244 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy w Zawierciu wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2018 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 750/17 orzekł:

1
OskarżonegoŁ. W.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek zart. 190a § l k.k.iart. 244 k.k.w zw. zart. l1 § 2 k.k.i na podstawieart. 4 § l k.k.w zw. zart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 1 miesiąca pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 41a § l k.k.w zw. zart. 43 § l k.k.w zw. zart. 39 pkt 2b k.k.orzekł wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonąA. Ł. (1)oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonejA. Ł. (1)na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 1 roku,

3
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. z § 11 ust.2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. Ł. (1)kwotę 1008 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru.

4
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart.2 ust. l pkt 1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.Ust. 1983Nr 49poz.223z późn. zm.) zasądził od oskarżonego rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 390,77 złotych, w tym opłatę 60 złotych i wydatki 330,77 złotych.

Apelację w sprawie wywiódł obrońca oskarżonego zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść wyrażający się w przyjęciu, że oskarżony miał zamiar spotkać się z pokrzywdzoną w dniu 30 marca 2017 roku, podczas gdy spotkanie to było przypadkowe, a przebieg spotkania z relacji pokrzywdzonej nie został potwierdzony innymi dowodami;

2
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść wyrażający się w przyjęciu, że w dniu 21 kwietnia 2017 roku oskarżony dzwonił domofonem do mieszkania pokrzywdzonej przyul. (...), podczas gdy w swoich wyjaśnieniach zaprzeczył, aby takie zdarzenie miało miejsce, zaś brak jest wiarygodnych dowodów co do faktu przeciwnego;

3
obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k.polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i przyznanie wiarygodności zeznaniom świadkaM. J., który był partnerem pokrzywdzonej i miał interes w tym, aby popierać przedstawioną przez nią wersję zdarzenia;

4
obrazę przepisów postępowania, a toart. 5 § 2 k.p.k.polegające na rozstrzygnięciu okoliczności nieudowodnionych na niekorzyść oskarżonego, a to okoliczności, iż oskarżony miał zostawić za wycieraczką samochodu pokrzywdzonej bukiet kwiatów oraz że oskarżony miał ustalić nowy adres pokrzywdzonej po jej wyprowadzeniu się zM., mimo iż brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na działanie oskarżonego;

5
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść wyrażający się w przyjęciu, że zachowanie oskarżonego cechowała uporczywość w nękaniu pokrzywdzonej, podczas gdy prawidłowe ustalenia faktyczne wskazują na przypadkowość spotkania oskarżonego z pokrzywdzoną i brak zamiaru oskarżonego co do wywołania u pokrzywdzonej poczucia naruszenia jej prywatności.

Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Apelacja obrońcy okazała się zasadna, choć z innych niż wskazane przez obrońcę przyczyn.
Sąd Rejonowy, dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego słusznie doszedł do przekonania, iż pozwala on na przypisanie oskarżonemu zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 244 kk. Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, ocena dowodów dokonana przez sąd I instancji nie budzi zastrzeżeń, jest zgodna z zasadami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i nie przekracza granic zasady swobodnej oceny dowodów określonej wart. 7 k.p.k.Wadliwie natomiast Sąd Rejonowy zakwalifikował zachowanie oskarżonego jako jednocześnie wyczerpujące znamiona przestępstwa zart. 190 a § 1 kk.
Ł. W.wyrokiem Sądu Rejonowego w Zawierciu z dnia 26.10.2016r , sygn. akt II K 793/16 został skazany za czyn zart. 190 a § 1 kkna szkodęA. Ł. (1)na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 2 lat próby, na podstawieart. 72 § 1 pkt. 7 a kkzobowiązano oskarżonego do powstrzymania się od kontaktowania z pokrzywdzoną. W dniach 30 marca 2017r wM.naul. (...)oraz w dniu 21 kwietnia 2017r wS.naul. (...)nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Zawierciu wyrokiem z dnia 26.10.2016r sygn. akt IIK 793/16 obowiązku powstrzymania się od kontaktowania zA. Ł. (1)udając się do miejsca jej zamieszkania i nawiązując z nią rozmowę.
Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy słusznie ustalił na podstawie zeznańA. Ł. (2)iM. J., a także funkcjonariuszy Policji którym świadkowie opisali zdarzenia. Obrońca oskarżonego zarzucił obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k.polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i przyznanie wiarygodności zeznaniom świadkaM. J., który był partnerem pokrzywdzonej i miał interes w tym, aby popierać przedstawioną przez nią wersję zdarzenia; obrazę przepisów postępowania, a toart. 5 § 2 k.p.k.polegające na rozstrzygnięciu okoliczności nieudowodnionych na niekorzyść oskarżonego, a to okoliczności, iż oskarżony miał zostawić za wycieraczką samochodu pokrzywdzonej bukiet kwiatów oraz że oskarżony miał ustalić nowy adres pokrzywdzonej po jej wyprowadzeniu się zM., mimo iż brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na działanie oskarżonego; co skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi w sprawie.
W związku z zarzutami dotyczącymi tych naruszeń zauważyć trzeba, że w przepisach tych wyrażone są ogólne zasady prawa: prawdy i obiektywizmu. Stanowią one dyrektywy kierunkowe, których realizacji, konkretyzacji służą przepisy szczegółowe i to one mogą stanowić podstawę skutecznego zarzutu odwoławczego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011r., III KK 335/10, Lex 736755). Jako bezzasadne należało ocenić zarzuty dotyczące obrazyart. 7 k.p.k., które sprowadzają się do kwestionowana oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji, w szczególności zeznań świadka - pokrzywdzonej i świadkaM. J., oraz poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych, które doprowadziły Sąd orzekający do przypisania oskarżonym czynu zart. 244 kkiart. 190a § 1 kk.
Zdaniem apelującego, ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy jest dowolna i nie uwzględnia wszystkich ujawnionych na rozprawie okoliczności, z czym jednak zgodzić się nie można. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów pozostaje pod ochroną prawa procesowego wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.) i jest - z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Procedując w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy wskazanych w środku odwoławczym przepisów postępowania karnego, w sposób wnikliwy rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał sprawstwo i winę oskarżonego (wadliwie jedynie kwalifikując jego zachowanie jako wyczerpujące znamionaart. 190 a § 1 kk).
Oskarżony potwierdził zdarzenia z dnia 30 marca 2017r, wskazując przy tym na przypadkowość spotkania. W tym zakresie słusznie Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonej w powiązaniu z datą urodzin pokrzywdzonej, faktem, iż z wypowiedzi oskarżonego wynikało, że chce jej złożyć życzenia urodzinowe i pozostawieniem kwiatów za wycieraczką jej samochodu. Odnośnie zdarzenia z 21 kwietnia 2017r oskarżony podał, iż nie pamięta by widział się z pokrzywdzoną. Przebieg zdarzeń tego dnia Sąd meriti zasadnie ustalił na podstawie zeznańA. Ł. (1)iM. J., wskazujących na kontakt przez domofon, rozmowę pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną przez okno i jego przebywanie w okolicach miejsca zamieszkania pokrzywdzonej, co ważne, po zmianie przez nią miejsca zamieszkania.  O wiarygodności relacji świadków świadczy dodatkowo fakt, iż w każdym z tych dni zawiadomiona została policja, a relacje świadków przekazane policjantom korelują z ich opisem zdarzeń. Ocena opisanego materiału dowodowego została dokonana przez Sąd Rejonowy z uwzględnieniem zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów, ma charakter wszechstronny, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych; w najmniejszym stopniu nie narusza zasady sformułowanej wart. 7 kpk. Apelujący zaś poza zaprezentowaniem własnej, odmiennej oceny dowodów, nie wykazał, aby Sądmeritiprzekroczył wytyczone tym przepisem granice sędziowskiej  swobody ocen i wkroczył w sferę ich dowolności; nie można bowiem wywodzić obrazyart. 7 k.p.k.z samego faktu, że przyjęte przez Sąd orzekający założenia dowodowe sprzeczne są z oczekiwaniami autora apelacji, który w sposób wybiórczy odniósł się do przeprowadzonych dowodów akcentując te dla oskarżonej korzystne, a pomijając pozostałe, dowodzące sprawstwa i winy.
Przechodząc do analizy kwestii szczegółowych, Sad Okręgowy, odmiennie niż apelujący stoi na stanowisku, że Sąd Rejonowy był w pełni uprawniony do dokonywania ustaleń stanu faktycznego, w oparciu o zeznania pokrzywdzonej iM. J.Podniesiony w tym zakresie zarzut apelacyjny sprowadza się do polemiki z prawidłową oceną tego dowodu dokonaną przez Sąd I instancji. Sąd
    meritinie dopuścił się błędu przy ocenie wiarygodności dowodów, jest ona zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zeznania świadków, jak zasadnie uznał Sąd I instancji obiektywnie przedstawiały zachowania oskarżonego, świadkowie nie przejawiali wobec oskarżonego wrogości, z treści zeznań wyraźnie wynikało, iż pokrzywdzona z poczucia bezsilności zawiadomiła o przestępstwie organy ścigania, a w swych zeznaniach wskazywała na swą trudną sytuacją z powodu zachowania oskarżonego. Relacja z przebiegu zdarzeń podawana przez świadków była logiczna, konsekwentna w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, świadkowie opisywali zaobserwowane zachowanie oskarżonego precyzyjne i w sposób bardzo wyważony, ograniczając się do faktów.
W ocenie Sądu Okręgowego oskarżony swym zachowaniem wyczerpał znamiona występku zart. 244 kk. Przepis ten penalizuje zachowanie polegające na niezastosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu m.in. kontaktowania się z określonymi osobami lub zbliżania się do określonych osób. Sąd Najwyższy kilkakrotnie wypowiadał się w kwestii odpowiedzialności na podstawieart. 244 k.k.wskazując, że przedmiotem ochrony przepisuart. 244 k.k.jest orzeczenie każdego sądu (cywilnego, administracyjnego lub karnego), zawierające określony zakaz. Jednocześnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślono także, że odpowiedzialności na podstawieart. 244 k.k.podlegają również zachowania polegające na naruszeniu obowiązków orzekanych na podstawieart. 72 § 1 k.k.stanowiące element prawomocnych rozstrzygnięć kończących postępowanie główne (zob. postanowienie SN z dnia 26 lutego 2004 r., sygn. akt I KZP 47/03, OSNKW 2004/3/35, Prok.i Pr.-wkł. 2004/4/5, Biul.SN 2004/3/19; wyrok SN z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt III KK 42/12,Lex nr 1252719).Sąd Najwyższy w ostatnim z cytowanych orzeczeń wskazał, że redakcjaart. 244 k.k.sugeruje, że chodzi o każdy obowiązek o treści określonej w hipotezieart. 244 k.k., o ile wynika on z orzeczenia sądu, niezależnie od tego, czy jest orzeczony jako środek karny zart. 39 i n. k.k., czy też na innej podstawie prawnej, w tym jako środek probacyjny zart. 72 § 1 k.k.W niniejszej sprawie omawiany obowiązek został określony wobec oskarżonego jako obowiązek probacyjny na podstawieart. 72§ 1 kk. OskarżonyŁ. W.w dniach 30 marca 2017r wM.naul. (...)oraz w dniu 21 kwietnia 2017r wS.naul. (...)nie zastosował się do sądowego zakazu.
Sąd Okręgowy nie podzielił natomiast poglądu Sądu Rejonowego co do wyczerpania przez oskarżonego znamion przestępstwa zart. 190 a § 1 kk. Przedmiotem ochrony typu czynu zabronionego określonego wart. 190a § 1jest wolność od poczucia zagrożenia, a także wolność od wkraczania innych, bez zgody zainteresowanego, w chronioną konstytucyjnie sferę prywatności (zob. A. Golonka,Uporczywe..., s. 89 i n.; M. Jachimowicz,Przestępstwo..., s. 40 i n.). W świetleart. 190a § 1 k.k.odpowiedzialności karnej podlega ten, kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż zasadniczym zachowaniem wyrażającym czynność sprawczą tego przestępstwa jest zatem uporczywe nękanie, przez co należy rozumieć wielokrotne, powtarzające się prześladowanie, których celem jest udręczenie, utrapienie, dokuczenie lub niepokojenie pokrzywdzonego Ustawodawca kryminalizuje zatem tylko takie zachowania odpowiadające nękaniu, które mają charakter długotrwały.
Zachowanie oskarżonego nie nosiło cech uporczywości, o uporczywym zachowaniu się sprawcy świadczyć ma szczególne nastawienie psychiczne, wyrażające się w nieustępliwości nękania, tj. trwaniu w swego rodzaju uporze, mimo próśb i upomnień pochodzących od pokrzywdzonego lub innych osób o zaprzestanie przedmiotowych zachowań, z drugiej natomiast strony - dłuższy upływ czasu, przez który sprawca je podejmuje. (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2014 r. II AKa 18/14. ).
Jak wskazano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, by zachowanie mogło być uznane za stalking, nękanie przez sprawcę musi być uporczywe, a zatem polegać na nieustannym oraz istotnym naruszaniu prywatności innej osoby oraz na wzbudzeniu w pokrzywdzonym uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. III KK 417/13).
Zgodnie z definicją językową przez " nękanie " należy rozumieć " ustawiczne dręczenie, trapienie, niepokojenie (czymś) kogoś, dokuczanie komuś, nie dawanie chwili spokoju " (tak: Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. 2, Warszawa 1984, s. 317).
Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa w pojęciu nękania mieści się powtarzalność zachowań sprawcy, a zatem do wypełnienia tego znamienia co do zasady nie wystarczy jednorazowe zachowanie sprawcy. (wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 4 marca 2013 r. IV Ka 1795/12. Oskarżony jedynie dwukrotnie nawiązał kontakt z pokrzywdzoną : w dniu 30 marca 2017r by złożyć jej urodzinowe życzenia a w dniu 21 kwietnia 2017r dzwonił do jej mieszkania domofonem i rozmawiał przez okno. Dwukrotne zachowanie oskarżonego wbrew stanowisku Sądu Rejonowego nie wyczerpało znamionart. 190 a § 1 kkwobec braku uporczywości, powtarzalności, wielokrotności.
Z uwagi na powyższe, w niniejszej sprawie zachowanie oskarżonego naganne w znaczeniu etycznym, nie mogło być zakwalifikowane jako występek zart. 190 a § 1 kk.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w zakresie punktu 1 w ten sposób, że oskarżonegoŁ. W.uznał za winnego tego, że w dniach 30 marca 2017r wM.naul. (...)oraz w dniu 21 kwietnia 2017r wS.naul. (...)nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Zawierciu wyrokiem z dnia 26.10.2016r sygn. akt IIK 793/16 obowiązku powstrzymania się od kontaktowania zA. Ł. (1)udając się do miejsca jej zamieszkania i nawiązując z nią rozmowę tj. występku zart. 244 kk..
W czasie popełnienia przestępstwa do dnia 31.05.2017r sprawca czynu zart. 244 kkpodlegał karze pozbawienia wolności do lat 3, a od dnia 01.06.2017r podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Sąd Okręgowy według zasady zart. 4 § 1 kkzastosował ustawę obowiązującą poprzednio tj. w chwili czynu jako względniejszą dla oskarżonego, a na podstawieart. 37 a kkw zw. zart. 34 § 1 a pkt. 1 kkiart. 35 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym.

Oceniając społeczną szkodliwość czynu oskarżonego Sąd I instancji miał na uwadze charakter dobra, w które zachowanie godziło, sposób popełnienia czynu, motywację. Wymierzona oskarżonemu kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, powinna mu uświadomić, że popełnienie przestępstwa pociąga za sobą dotkliwe konsekwencje oraz pozwoli osiągnąć zamierzony skutek wychowawczy, wpływając zarazem na jego postawę tak, aby zrozumiał naganność własnych czynów, pozwoli ukształtować krytyczny do nich stosunek, co w przyszłości zapobiegnie ewentualnemu powrotowi do przestępstwa. Nie bez znaczenia pozostaje również konieczność kształtowania poczucia sprawiedliwości i świadomości prawnej w środowisku zarówno oskarżonego, jak i pokrzywdzonej.
Sąd odwoławczy uchylił punkt 2 zaskarżonego wyroku, jako bezprzedmiotowy wobec wyeliminowania z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuart. 190 a § 1 kk.
Wobec zmiany w zakresie rodzaju i wymiaru kary, Sąd Okręgowy zmienił punkt 4 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 450,77 (czterysta pięćdziesiąt złotych siedemdziesiąt siedem groszy) złotych w tym opłatę w wysokości 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania przed sądem I instancji a w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Jednocześnie Sąd odwoławczy zasądził od oskarżonegoŁ. W.na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. Ł. (1)kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym oraz zwolnił oskarżonegoŁ. W.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.