Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 198/18
Data wyroku: 2018-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Skorupka, Edyta Gajgał, Cezariusz Baćkowski
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 k.k.

Sygnatura akt II AKa 198/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 grudnia 2018 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Edyta Gajgał
Sędziowie: SA Cezariusz Baćkowski
SA Jerzy Skorupka (spr.)
Protokolant:  Joanna Klisiewicz-Hałaj
przy udziale: Prokuratora Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu Macieja Nitry
po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r.
sprawyJ. N.
oskarżonego o przestępstwa
zart. 286 § 1 kkiart. 294 § 1 kkiart. 297 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kkw związku zart. 64 § 1 kkzart. 297 § 1 kkiart. 286 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kkw związku zart. 64 § 1 kk
K. S.
oskarżonego o przestępstwa
zart. 286 § 1 kkiart. 297 § 1 kkiart. 294 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kkw związku zart. 64 § 1 kkzart. 242 § 3 kkzart. 18 § 3 kkw związku zart. 286 § 1 kkiart. 297 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kkw związku zart. 64 § 1 kkzart. 297 § 1 kkiart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kk
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. akt III K 354/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonychJ. N.iK. S.,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. S. (1)738 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuK. S.w postępowaniu odwoławczym oraz 200,59 zł z tytułu dojazdu do sądu I instancji,

III
zasądza na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe od oskarżonych:

-K. S.4348,59 zł,
-J. N.2910,00 zł.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 grudnia 2018 r., III K 354/16 uznałK. S.za winnego popełnienia przestępstw: 1) zart. 286§1 KKw zw. zart. 294§1 KKiart. 270§1 KKw zw. zart. 11§2 KKw zw. zart. 64§1 KK, za co wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 200 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na 50 zł, 2) zart. 242§3 KK, za co wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 3) zart. 18§3 KKw zw. zart. 286§1 KKiart. 297§1 KKw zw. zart. 11§2 KKw zw. zart. 64§1 KK, za co wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i karę 50 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na 50 zł, 4) zart. 297§1 KKiart. 286§1 KKiart. 270§1 KKw zw. zart. 11§2 KK, za co wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę 100 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na 50 zł. Na podstawieart. 85§1 KKiart. 86§1 i 2 KKsąd połączył wymienione kary i wymierzyłK. S.karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywy w wysokości 300 stawek dziennych po 50 zł każda.
Wymienionym wyrokiem sąd uznałJ. N.za winnego popełnienia przestępstw: 1) zart. 286§1 KKw zw. zart. 294§1 KKiart. 297§1 KKw zw. zart. 11§2 KKw zw. zart. 64§1 KK, za co wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 200 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na 50 zł, 2) zart. 297§1 KKiart. 286§1 KKw zw. zart. 11§2 KKw zw. zart. 64§1 KK, za co wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i karę 100 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na 50 zł. Na podstawieart. 85§1 KKiart. 86§1 i 2 KKsąd połączył wymienione kary i wymierzyłJ. N.karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywy w wysokości 250 stawek dziennych po 50 zł każda.
Ponadto, na podstawieart. 46§1 KKsąd orzekł wobecK. S.solidarnie zA. B.obowiązek naprawienia szkody w wysokości 29.643,59 zł wyrządzonej(...), Oddział weW.. Sąd rozstrzygnął o zaliczeniuK. S.iJ. N.okresu ich zatrzymania i tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania.
Wymieniony wyrok zaskarżył apelacją obrońca z urzęduK. S.w całości, zarzucając obrazę przepisówart. 4 i 5 KPK, co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, przez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a zwłaszcza tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego oraz rozstrzygnięcie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego i oparcie ustaleń na okolicznościach, które nie zostały ujawnione na rozprawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.
Wymieniony wyrok zaskarżyła w całości także obrończyni z wyboruJ. N.adw.H. K., zarzucając:

1
obrazę prawa procesowego, tj.art. 7 KPKw zw. zart. 410 KPK, polegającą na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów, wyrażającej się w:

⚫

przyjęciu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że oskarżony obejmował swoją świadomością zamiar popełnienia czynów zabronionych oraz odmowie przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom tego oskarżonego, pomimo że cechują się spójnością, konsekwencją i logicznym charakterem,

przyznaniu waloru wiarygodności oskarżonymD. K.iW. O., gdy prawidłowa ocena ich wyjaśnień, uwzględniająca kontekst oraz moment ich złożenia, prowadzić powinna do wniosku, że wiarygodne są wyjaśnieniaJ. N.,

2
obrazę prawa procesowego, tj.art. 5§2 KPKpoprzez jego niezastosowanie.

Podnosząc wymienione zarzuty autorka apelacji wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieJ. N.od zarzucanych mu przestępstw.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Obie apelacje są niezasadne. Całkowicie bezzasadne są zarzuty sformułowane w petitum oraz treści apelacji obrońcyK. S.. Skarżący traci z pola widzenia, że temu oskarżonemu przypisane zostało przestępstwo oszustwa polegające na tym, że posłużył sięD. K.zawierając z(...)umowę leasingu samochoduB. (...), czym doprowadził wymienione przedsiębiorstwo do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 313.753,60 zł. W mechanizmie przestępstwaD. K.stanowił swoisty środek do celu, a sama umowa leasingu dotknięta jest wadą oświadczenia woli leasingobiorcy. Twierdzenie w apelacji, że „auto zostało w pewnym sensie wypożyczone”, a szkoda spowodowana przestępstwem powinna zostać ustalona na podstawieart. 70915KC, czyli na 90.259,74 zł, gdyż na taką kwotę leasingodawca ustalił stratę, rozmija się z ustaleniami faktycznymi i oceną prawną zachowaniaK. S., dokonanymi prawidłowo przez sąd pierwszej instancji.
Bezzasadny jest następny zarzut podniesiony w tej apelacji dotyczący rzekomej rozbieżności w sfałszowanych dokumentach rzeczywiście przedłożonych przez oskarżonego w(...)oraz opisanych w treści przypisanego mu czynu. Według autora apelacji z treści wyroku wynika, żeK. S.przedłożył w przedsiębiorstwie leasingowym podrobioną dokumentację księgową i oświadczenie o niezaleganiu z podatkami. Natomiast u leasingodawcy zostały zabezpieczone jedynie następujące dokumenty: NIP, REGON oraz wpis do działalności gospodarczej. Wynika stąd, że żadne inne dokumenty nie zostały przedłożone przy zawieraniu umowy leasingu.
Zważyć więc należy, że z wyjaśnieńD. K.i zeznańP. S.z(...)wynika, że przy zawieraniu rzeczonej umowyK. S.przedłożył oświadczenie o niezaleganiu z podatkamiprzedsiębiorstwa (...), które zostało podrobione przezJ. N.oraz dokumenty księgowe tego przedsiębiorstwa, czyli NIP, REGON i wpis do rejestru działalności gospodarczej. Takie jest też ustalenie sądu pierwszej instancji (s. 2 uzasadnienia wyroku). Jeżeli według skarżącego świadczy to o tym, że sąda quoobraził przepisyart. 4 i 5 KPKpowinien wykazać na czym polegało naruszenie wymienionych przepisów, a zwłaszcza, że mogło to mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, czego w apelacji zabrakło.
Skarżący nie ma racji stwierdzając, że „występują wątpliwości”, czyK. S.dopuścił się wymienionego oszustwa w warunkach recydywy zwykłej zart. 64§1 KK. Zważyć więc należy, że z danych o karalności tego oskarżonego oraz odpisów prawomocnych wyroków skazujących go na karę pozbawienia wolności wynika, że Sąd Rejonowy dla Wrocławia Fabryczna wyrokiem z dnia 30.04.2008 r., II K 314/08 skazałK. S.za czyn zart. 13§1 KKw zw. zart. 279§1 KKw zw. zart. 64§1 KKna karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 11 lutego do 30 kwietnia 2008 r., a następnie od 9 listopada 2011 r. do 22 maja 2012 r. Oskarżony odbył zatem więcej niż rok pozbawienia wolności. Kolejne przestępstwo umyślne podobne do przestępstwa zart. 13§1 KKw zw. zart. 279§1 KKpopełnił w okresie od kwietnia do 26 czerwca 2013 r., a więc w ciągu roku od opuszczenia zakładu karnego. Sąda quotrafnie zatem uznał, że wymieniony czyn został popełniony w warunkach recydywy. Sugestie, a wręcz domysły zawarte w apelacji są zupełnie niezasadne, tym bardziej, że skarżący nie wskazał na czym polegało uchybienie sądu.
W kolejnym zarzucie, autor apelacji stwierdza, że „oskarżony został zatrzymany 23 sierpnia 2013 r. i nie można wykluczyć, że stawiłby się w areszcie w dopuszczalnym przez prawo terminie trzech dni”. Skarżący milczeniem pomija jednak fakt, żeK. S.został wypisany zeSzpitala (...)przyul. (...)weW.w dniu 5 sierpnia 2013 r. i otrzymał zwolnienie lekarskie do 21 sierpnia 2013 r. Został zatrzymany w Domu Gościnnym ”S.” wP.w dniu 23 sierpnia 2013 r. Po opuszczeniu szpitala oskarżony nie stawił się w zakładzie karnym, ani nie zawiadomił tej jednostki o posiadanym zwolnieniu lekarskim. Zwolnienie lekarskie wystawione przez lekarza sądowego usprawiedliwiało niestawiennictwo przy ewentualnych czynnościach w procesie karnym, ale nie od niezwłocznego stawienia się w zakładzie karnym. Przerwa w wykonywaniu kary pozbawienia wolności ma charakter terminowy i z chwilą upływu terminu, na który została udzielona obowiązkiem skazanego jest stawienie się w zakładzie karnym.
W kolejnym zarzucie dotyczącym udzieleniaA. S. (2)pomocy w wyłudzeniu kredytu w(...) Bank SA, nie wiadomo na czym polegało naruszenie przepisówart. 4 i 5 KPKoraz jaki wpływ na treść zaskarżonego wyroku miało ewentualne uchybienie. Tym samym zarzut jest bezzasadny.
Stawiając zarzut nierozważenia przez sąd pierwszej instancji rozbieżności pomiędzy zeznaniami i wyjaśnieniami złożonymi przezA. B.autor apelacji zapomina o zakazie wykorzystania protokołu przesłuchania jako świadka osoby, która jest przesłuchiwana w charakterze oskarżonego (art. 391§2 KPKw zw. zart. 389§1 KPK
    a contrario). JeżeliA. B.został wpierw przesłuchany w charakterze świadka, a następnie był przesłuchiwany w charakterze oskarżonego, sąd nie mógł ujawnić pierwszego z tych protokołów, z uwagi na wymieniony zakaz (zob. więcej Z.Kwiatkowski,
    Zakazy dowodowe w procesie karnym, Zakamycze 2005, s. 349 i n.). Prawdą jest, żeA. B.nie rozpoznałK. S.jako osoby, która była z nim w(...)i dostarczyła fałszywe dokumenty, jednak z zeznańM. H.wynika, że tą osoba był właśnie oskarżony.
Pozostałe zarzuty sformułowane na s. 4 omawianej apelacji dotyczące obrazy przepisuart. 4 i 5§2 KPKsą bezzasadne w stopniu oczywistym. Skarżący nie wskazał na czym polegało uchybienie sądu i jaki to mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Niezasadna jest także apelacja obrończyniJ. N.. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wyjaśnienia wymienionego oskarżonego oraz wyjaśnieniaD. K.iW. O., uznając pierwsze z nich za niewiarygodne i dając wiarę wyjaśnieniom obu oskarżonych. Sąda quorzeczowo i szczegółowo wskazał i omówił dowody, na podstawie których uznałJ. N.za winnego przypisanych mu przestępstw. Wyjaśnienia tego oskarżonego, żeD. K.był jego biznesowym klientem, właścicielem firmy budowlanej, którego zdolność finansową oceniał uznać należy za niewiarygodne, co zasadnie wyeksponował sąd pierwszej instancji. Okoliczności przedstawione na s. 4 apelacji w najmniejszym stopniu nie podważają prawidłowej oceny wyjaśnień oskarżonego orazD. K.i pozostałych dowodów ujawnionych na rozprawie głównej. Twierdzenie, że oskarżony spotykał się zD. K.jedynie w celach biznesowych, niczego nie wyłudził i nie brał udziału w zakupie samochoduB. (...)przezD. K.są nieudaną próbą przedstawienia wersji zdarzenia alternatywnej do ustalonej prawidłowo przez sądmeriti.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu nie uchybił także przepisowiart. 5§2 KPK, gdyż nie wystąpiły okoliczności przewidziane w tym przepisie, tj. wątpliwości, których nie da się usunąć, ani takie, które powinny wzbudzić wątpliwości, o których mowa w tym przepisie. Rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniamiJ. N.iD. K.iW. O., sąda quorozstrzygnął swobodnie oceniając wymienione dowody, nie wykraczając poza granice dyrektywy zawartej wart. 7 KPK.
Mając na względzie powyższe okoliczności, orzeczono, jak na wstępie.
SSA Cezariusz Baćkowski SSA Edyta Gajgał SSA Jerzy Skorupka