Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 400/18
Data wyroku: 2018-07-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko życiu, Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt IV Ka 400/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 lipca 2018 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariusz Górski

Protokolant:

Ewa Ślemp

przy udziale Elżbiety Reczuch Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r.
sprawy

1
D. B.

synaA.iE. z domu A.
urodzonego (...)weW.
oskarżonego zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,

2
Ł. Ł.

synaW.iA.z domuG.
urodzonego (...)wŚ.
oskarżonego zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 190 § 1 kk,art. 226 § 1 kk,

3

M.Z.

synaD.iB. z domu O.
urodzonego (...)wŚ.
oskarżonego zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 190 § 1 kk,art. 226 § 1 kk

    na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonychD. B.iM.Z.oraz prokuratora

od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 29 marca 2018 r. sygnatura akt II K 609/16

I

    zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę prawną orzeczonych względem oskarżonychM.Z.iŁ. Ł.kar łącznych ograniczenia wolności w miejsceart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.przywołujeart. 91 § 2 k.k.;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV Ka 400/18

UZASADNIENIE

D. B.,Ł. Ł.iM.Z.oskarżeni zostali o to, że:

I
w dniu 14 lutego 2016 roku wŚ.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu oraz nieustalonym mężczyzną, dokonał pobiciaG. P.w ten sposób, że uderzał w/w pięściami i kopał po całym ciele, czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci: powierzchniowego urazu głowy z bolesnością okolicy czołowej, dwóch ran na podudziu lewym, nie wymagających zaopatrzenia chirurgicznego, skutkujące rozstrojem zdrowia na okres poniżej dni 7, w wyniku czego naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, doznania ciężkich obrażeń ciała, tj. o czyn zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,

II
w dniu 14 lutego 2016 roku wŚ.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobiciaA. M., w ten sposób, że uderzyli go dwa razy z pięścią w głowę, a także uderzył w/w kilka razy po całym ciele, czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała skutkującego rozstrojem zdrowia na okres poniżej dni 7, w wyniku czego narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, doznania ciężkich obrażeń ciała, tj. o czyn zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.

Ł. Ł.oskarżony został nadto o to, że:

III
w dniu 14 lutego 2016 roku wŚ.woj.(...), groził pozbawieniem życia funkcjonariuszowi Straży Miejskiej wŚ.B. L., przy czym groźby te wzbudziły o pokrzywdzonego uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. o czyn zart. 190 § 1 kk,

IV
w dniu 14 lutego 2016 roku wŚ.woj.(...), znieważył słowami uznanymi powszechnie za obelżywe funkcjonariusza Straży Miejskiej wŚ.B. L., podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych, tj. o czyn zart. 226 § 1 kk.

Z koleiM.Z.oskarżony został także o to, że:

V
w dniu 14 lutego 2016 roku wŚ.woj.(...), groził pozbawieniem życia funkcjonariuszowi Straży Miejskiej wŚ.B. L., przy czym groźby te wzbudziły o pokrzywdzonego uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. o czyn zart. 190 § 1 kk,

VI
w dniu 14 lutego 2016 roku wŚ.woj.(...), znieważył słowami uznanymi powszechnie za obelżywe funkcjonariusza Straży Miejskiej wŚ.B. L., podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych, tj. o czyn zart. 226 § 1 kk.

Zaskarżonym wyrokiem, w ramach czynów opisanych wyżej w punktach I i IID. B.,Ł. Ł.iM.Z.uznani zostali za winnych tego, że:

1
w dniu 14 lutego 2016 roku wŚ.woj.(...), działając wspólnie i we wzajemnym porozumieniu oraz wspólnie i w porozumieniu zM. C.i innymi nieustalonymi osobami dokonali pobiciaG. P.w ten sposób, że uderzali go pięściami i kopali po całym ciele, czym narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania ciężkich obrażeń ciała, tj. występku zart. 158 § 1 kk,

2
w tym samym miejscu i czasie, działając wspólnie i we wzajemnym porozumieniu oraz wspólnie i w porozumieniu zM. C.i innymi nieustalonymi osobami dokonali pobiciaA. M.w ten sposób, że uderzali go pięściami w głowę, a także po całym ciele, czym narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania ciężkich obrażeń ciała, tj. występku zart. 158 § 1 kk

i kwalifikując te czyny jako popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawieart. 158 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 37a kkwymierzono każdemu z oskarżonych kary 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.
Ł. Ł.uznany został nadto za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpkt IIIi za to, na mocyart. 190§1 kkwymierzono oskarżonemu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.
Ł. Ł.uznany został także za winnego dokonania występku opisanego wyżej wpkt IVi za to na mocyart.226§1 kkwymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.
Poza tymM.Z.uznany został za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej wpkt Vi za to, na podstawieart. 190§1 kkwymierzono sprawcy karę 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.
NadtoM.Z.uznany został za winnego dokonania czynu opisanego wyżej wpkt VIi za to , na podstawieart. 226§1 kkwymierzono sprawcy karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.
Zważywszy na treśćart. 85 kkiart. 86§1 kkwymierzono oskarżonymM.Z.iŁ. Ł.kary łączne po 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.
Wyrok powyższy zaskarżyłD. B.,M.Z.i prokurator.
Pierwszy ze skarżących zarzucił orzeczeniu (jak można domniemywać z treści jego apelacji) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a przejawiający się w uznaniu, iż zgromadzone dowody potwierdzają sprawstwo i zawinienie skarżącego podczas, gdy prawidłowa analiza faktów winna prowadzić do wniosku przeciwnego.
Tym samym apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Z kolei prokurator zarzucił wyrokowi:

1
obrazę przepisów prawa materialnego, a toart.91§2 kkpoprzez jego nie wskazanie w pkt VI części dyspozytywnej wyroku jako podstawy wymiaru kary orzeczonej wobecM.Z.za czyny opisane w pkt I,III i V wyroku, podczas gdy jego zastosowanie było obligatoryjne,

2
obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 91§2 kkpoprzez jego nie wskazanie w pkt VII części dyspozytywnej wyroku jako podstawy wymiaru kary orzeczonej wobecŁ. Ł.za czyny opisane w pkt I,II i IV wyroku, podczas gdy jego zastosowanie było obligatoryjne.

W konsekwencji apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Z osobistej apelacjiM.Z.wynika natomiast zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, przejawiający się w uznaniu, iż zgromadzone dowody potwierdzają sprawstwo i zawinienie apelującego co do wszystkich przypisanych mu czynów, choć ich nie popełnił.
W efekcie skarżący wniósł o uniewinnienie go od zarzutów popełnienia wszystkich przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem przestępstw.

Sąd Okręgowy zważył:

Jedynie apelacja prokuratora zasługuje na uwzględnienie.
I tak, wbrew twierdzeniom oskarżonych Sąd I instancji po wnikliwie przeprowadzonym postępowaniu dokonał jedynie trafnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, a stanowisko swe przekonująco uzasadnił.
W tej sytuacji, skoro Sąd Okręgowy zgadza się z tezami Sądu Rejonowego – zbędną jest ponowna analiza faktów, gdyż byłoby to jedynie powtórzeniem trafnych, podniesionych wcześniej argumentów.
Odnosząc się zatem wyłącznie do szczegółowych zarzutów podnoszonych w obu apelacjach należy stwierdzić, że:

I
Ad. apelacjiD. B.

Skarżący w swoim środku odwoławczym ograniczył się do stwierdzenia, że zaskarża orzeczony wyrok w całości.
Nie wskazał choćby w najwęższym zakresie argumentów, które mogłyby podważyć pogląd wyrażony przez Sąd Rejonowy.
Zważywszy, że takowych argumentów nie znajduje „ z urzędu” także Sąd II instancji – należy stwierdzić, że dalsze odnoszenie się do tej apelacji jest bezprzedmiotowe.

II
Ad. apelacjiM.Z.

Pierwszym z przywołanych przez skarżącego argumentów, iż nie dopuścił się omawianych przestępstw ( a zwłaszcza nie dokonał podbicia pokrzywdzonych) jest fakt, że „nie miesza się on w bójki, zaś jego upojenie alkoholowe było na tyle duże, że nie był w stanie biegać, a co dopiero kogokolwiek bić”.
Pomijając już nawet jednoznaczne dowody zgromadzone w sprawie omawianej, a analizując dane o karalnościM.Z.oczywistym jest, że jego twierdzenia, iż jest spokojnym człowiekiem są gołosłowne, bowiem karany był uprzednio za różnego rodzaju przestępstwa, których charakter przeczy wprost słowom autora apelacji (por. k-605-606).
Prawdą natomiast jest, że w czasie dokonywania przypisanych przestępstwM.Z.był w stanie nietrzeźwym ( por.k -22). Jego krew zawierała 1,98‰ alkoholu. Nie jest to jednak stan, który uniemożliwia dokonanie pobicia, czy też dopuszczenia się gróźb lub zniewag. Przeciwnie, u wielu osób taki właśnie stan nietrzeźwości wzmaga agresję i tak właśnie było w przypadku skarżącego.
Z kolei nie jest prawdą, iż współsprawca –M. C.wyjaśnił jakobyM.Z.nie uczestniczył w pobiciuG. P..
Podczas pierwszego przesłuchania (k-44-45) stwierdził on, iż wspólnie m.in. ze skarżącym dopuścił się pobicia w rejonierestauracji (...)wŚ..
Dopiero podczas kolejnego przesłuchaniaM.Z.stwierdził (k-57-58) jedynie, iż nie jest pewnym co do udziału w pobiciu tego sprawcy.
Z kolei prawdą jest, że pokrzywdzonyG. P.w czasie zdarzenia nie odniósł poważnych obrażeń. Okoliczność ta w żadnej mierze nie wyklucza jednak, że krytycznej nocy został pobity. Po prostu miał na tyle dużo szczęścia, iż napastnicy nie spowodowali u niego ciężkich obrażeń, a co znalazło wyraz w kwalifikacji prawnej przypisanego przestępstwa.
Nie sposób z kolei twierdzić, że zeznania interweniujących funkcjonariuszy straży miejskiej są rozbieżne.
Po prostu każdy z nich zrelacjonował to co faktycznie widział i obaj mężczyźni nie starali się uzgadniać wspólnej wersji zdarzenia.
Z kolei prawdą jest, że kolejne zeznania strażnika miejskiegoB. L.w nieco odmienny sposób przedstawiały interwencję z 14 lutego 2016 r. lecz nie były to rozbieżności nader istotne, a przy tym racjonalnie zostały wytłumaczone przez przesłuchiwanego.
Najistotniejsze wydaje się w tym kontekście ostatnie stwierdzenieB. L.(k-507) kiedy to jednoznacznie potwierdził, iż osobiście zatrzymałM.Z.bezpośrednio po zdarzeniu. Stało się to wówczas, gdy oskarżony jeszcze kopał pokrzywdzonego.
Obecny przy tym przesłuchaniu apelujący nie zakwestionował prawdziwości słów świadka i tej prawdziwości nie podważają także inne zgromadzone w sprawie dowody
W tym kontekście większego znaczenia nie ma znajdujące się w aktach sprawy nagranie z monitoringu, z którego faktycznie nie sposób ocenić jednoznacznie omawianej awantury.
Znamiennym przy tym jest, żeM.Z.zaskarżył omawiany wyrok w całości, zaś praktycznie wszystkie argumenty podniesione w uzasadnieniu apelacji dotyczyły pobiciaG. P., a zatem z zasadnością przypisania pozostałych przestępstw faktycznie on nie polemizuje.
Mając na uwadze powyższe, zważywszy przy tym na ilość dokonanych przezM.Z.przestępstw i ich charakter oraz uprzednią karalność sprawcy – należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji tak co do sprawstwa i zawinienia oraz nader umiarkowanej kary nie może być uznane za krzywdzące autora apelacji.

III
Ad. apelacji prokuratora

Jak to już zauważył Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku – oczywistym jest, że skoro dwa czyny zarzucane oskarżonym potraktowano jako wchodzące w skład tzw. ciągu przestępstw określonego wart. 91§1 kk, to podstawą wymierzenia kary łącznej jestart. 91§2 kknie zaśart. 85§1kkiart. 86§1 kk.
Z tego to powodu tenże przepis przyjęto właśnie za podstawę orzeczenia kar łącznych odnośnieM.Z.iŁ. Ł..