Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 480/17
Data wyroku: 2017-12-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Charuza, Mirosław Ziaja, Małgorzata Niementowska
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 296 §2 kk, art. 271 §1 i 3 kk

Sygn. akt: II AKa 480/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 grudnia 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Mirosław Ziaja

Sędziowie

SSA Marek Charuza (spr.)
SSA Małgorzata Niementowska

Protokolant

Agnieszka Przewoźnik

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Częstochowa-Południew Częstochowie Marka Błaszczyka

po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy
J. S.s.M.iK.,ur. (...)wC.
oskarżonego zart. 296 §2 kkiart. 271 §1 i 3 kkiart. 18 §3 kkw zw. zart. 271 §1 i 3 kkiart. 286 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkprzy zast.art. 12 kk, przy zast.art. 294 §1 kk
na skutek apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcy oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 29 maja 2017 roku
sygn. akt XVI K 168/15

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawieart. 46§1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. zart. 4§1 kkorzeka wobec oskarżonegoJ. S.obowiązek częściowego naprawienia szkody poprzez zapłatę solidarnie zP. B.kwoty 40 000 (czterdzieści tysięcy) złotych na rzecz Zakładu Gospodarki MieszkaniowejTowarzystwa Budownictwa (...) sp. z o.o.wC.;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od oskarżonegoJ. S.na rzecz oskarżyciela posiłkowego Zakładu Gospodarki MieszkaniowejTowarzystwa Budownictwa (...)sp.z o.o. wC.kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym;

4
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, którymi obciążą Skarb Państwa.

SSA Małgorzata Niementowska SSA Mirosław ZiajaSSA Marek Charuza
Sygn. akt II AKa 480/17

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2017 r., po powtórnym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, Sąd Okręgowy w Katowicach uznał oskarżonegoJ. S.winnym popełnienia w okresie od 7 stycznia do 30 grudnia 2010 r. czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na mocyart. 19 § 1 k.k.iart. 294 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart.69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 2 lat.
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońca oskarżonego oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego.
Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w całości przedstawiając szereg zarzutów, a to:

I
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.polegającą na przyjęciu, że:

- oskarżony działał„ w zamiarze abyP. B.( …) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd inwestora co do zakresu i rodzaju prac”
- „ wystawione dokumenty (…) potwierdzały zamiar oskarżonego” a działalnośćP. B.nie byłaby możliwa bez pomocy udzielonej mu przez oskarżonegoJ. S.”,
- „wykorzystując swe uprawnienia i możliwości doprowadził do odbioru wadliwie wykonanych prac” ,
podczas gdy zakresu obowiązków oskarżonego, jego wyjaśnień , zeznań świadkówW. H.,R. P.,M. T.,P. B.,R. C.,Z. S.,E. M.,T. N.,D. A.,J. R.,W. K.oraz pism świadkaP. B.między innymi wynika, że oskarżony nie był w stanie szczegółowo kontrolować wykonywanych robót, w trakcie remontów dokonywano zmian robót odstępując od niektórych prac kosztorysowych i zastępując je ustalonymi pracami zamiennymi o czym oskarżony na bieżąco informował swego bezpośredniego przełożonegoW. H., przedstawiciele wspólnot i zarząd ZGM wiedzieli o różnicach wykonanych robót, nadto nie sposób przyjąć, że oskarżony miał świadomość, iż wykonane roboty zostały wykonane wadliwe albowiem większość wad była ukrytych i wymagało wykonania odkrywek, oskarżony zP. B.kontaktował się wyłącznie w ramach prowadzonych prac i nie miał wpływu na wybórP. B.jako wykonawcy remontów jednocześnie ciesząc się dobrą opinią jako inspektor nadzoru, członkowie zarządów poszczególnych wspólnot mieszkaniowych uczestniczyli w odbiorach osobiście nie mając zastrzeżeń do wykonywanych prac a żaden dowód nie wskazuje na istnienie świadomości oskarżonego co do ewentualnych działańP. B.mających na celu oszustwo, w związku z czym nie można przyjąć, że tylko działania oskarżonego ułatwiłyP. B.popełnienie przestępstwa,

II
mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.art. 9 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.iart. 366 § 1 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań:

- członków zarządu(...) sp. z o.o.–Z. M.,L. M.,J. K.,W. D.na okoliczność, czy oskarżony informował o zbyt dużej ilości obowiązków, jaki był faktyczny zakres jego obowiązków, czy istniała praktyka wykonywania prac zamiennych w miejsce kosztorysowych bez zmiany kosztorysów z uwagi na wymogi kredytowe, czy ówczesny zarząd(...) sp. z o.o.posiadał wiedzę o dokonywanych zmianach i czy wyrażał na to zgodę oraz czy oskarżony miał świadomość wszystkich niewykonanych prac przezP. B.,
- inspektorów nadzoru zastępujących oskarżonego w czasie jego nieobecności-W. M.orazR. W.dla ustalenia faktycznie wykonywanych przez oskarżonego obowiązków nadzorczych oraz możliwości weryfikacji wszystkich prac wykonywanych przezP. B.,
- 8 pracowników firmy P.B.(po uprzednim ustaleniu ich danych osobowych) dla ustalenia częstotliwości obecności oskarżonego w trakcie poszczególnych etapów pracy i jego świadomości co do sposobu wykonywania robót przed dniem ostatecznego odbioru z udziałem oskarżonego,
- niezweryfikowanie wskazanych przez oskarżonego okresów absencji w pracy oraz braków kadrowych w VI Oddziale ZGM,

III
mające wpływ na treść wyroku naruszenieart. 167 k.p.k.w zw. zart. 170 k.p.k.orazart. 9 k.p.k.iart. 366 § 1 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego (mimo wniosku obrońcyP. B.) w sytuacji gdy biegły:

- nie wykonał zobowiązania Sądu i nie dokonał oszacowania wartości wskazanych przezP. B.prac zamiennych choć potwierdził, że prace te zostały faktycznie wykonane, w szczególności nie oszacował prac polegających na demontażu instalacji odgromowej, anten przytwierdzonych do kominów i powierzchni dachów, w sytuacji gdy pomimo nieukończenia rozbiórki i ponownego wymurowania kominów oraz nieukończenia rozbiórki i utylizacji pokrycia dachowego prace te zostały faktycznie wykonane, nie oszacował prac polegających na użyciu podnośnika koszykowego i windy dekarskiej, nie oszacował prac polegających na zabezpieczeniu przed cofającym się lodem poprzez zastosowanie szerokich pasów nadrynnowych na budynku przyAl. (...),
- w ogóle nie odniósł się do wskazanych szczegółowo przezP. B.prac zamiennych,
- nie odniósł się w żaden sposób do zagadnienia, czy wykonane prace zamienne były pracami pilnymi i koniecznymi
- nie dokonał obmiarów prac faktycznie wykonanych opierając się wyłącznie na obmiarach kosztorysowych, co nie pozwalało prawidłowo wycenić wykonanych prac,
- nie powiadomił stron o dokonanych oględzinach, uniemożliwiając stronom skorzystanie z prawa uczestnictwa w tych oględzinach,
-skupił się na irrelewantnej dla postępowania karnego ocenie wykonanych prac zamiennych jako nienależytego wykonania umowy,

IV
obrazę prawa materialnego a toart. 46 k.k.w zw. zart. 286 k.k.polegającą na uznaniu, że wartość szkody wyrządzonej przezP. B.to pełna kwota niewykonanych prac zgodnie z kosztorysem bez uwzględnienia wartości prac zamiennych faktycznie wykonanych przezP. B., podczas gdy szkodą jest wyłącznie wartość szkody wynikłej z przestępstwa pomniejszonej o korzyści jakie odniósł pokrzywdzony, a biegły w ogóle nie dokonał w pozostałym zakresie wyliczenia wartości pozostałych prac zamiennych wykonanych przezP. B..

Stawiając te zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego bądź o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia materiału dowodowego.
Z kolei pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zaskarżył wyrok w części orzeczenia o karze zarzucając obrazę prawa materialnego, a toart. 46 § 1 k.k.poprzez niezastosowanie i nienałożenie na oskarżonego środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody solidarnie zP. B.oraz obrazę przepisów postępowania (art. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 k.p.k.) poprzez nieustosunkowanie się do złożonego wniosku o naprawienie szkody.
Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na podstawieart. 46 § 1 k.k.od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty 311 673, 24 zł tytułem naprawienia szkody z zastrzeżeniem , że do tej kwoty obowiązek zapłaty obciąża oskarżonego solidarnie zP. B.ewentualnie o uchylenie wyroku w oznaczonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Jako bezzasadne oceniono zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego, trafny natomiast okazał się zarzut apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Skutkowało to zmianą zaskarżonego wyroku uwzględniającą w części wniosek tego skarżącego poprzez orzeczenie na podstawieart. 46 § 1 k.k.(w brzmieniu do dnia 30 czerwca 2015r.), obowiązku częściowego naprawienia szkody przez oskarżonegoJ. S.solidarnie zP. B.do kwoty 40 000 złotych.
Nie zachodziły bowiem w tej sprawie warunki zart. 443 k.p.k., które zgodnie z zasadą pośredniego zakazureformationis in peiusadresowaną do sądu ponownie rozpoznającego sprawę (a nie powołaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasadą zart. 434 § 1 k.p.k.obowiązującą sąd odwoławczy), sprzeciwiałyby się możliwości nałożenia na oskarżonegoJ. S.obowiązku naprawienia szkody.
Poprzedni zapadły w tej sprawie wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie – niezawierający co do oskarżonegoJ. S.orzeczenia na zasadzieart. 46 § 1 k.k., uchylony został do ponownego rozpoznania na skutek uznania za zasadną apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. W apelacji tej wskazano, że obowiązek naprawienia szkody powinien być nałożony solidarnie na obu oskarżonych, a zatem i na osk.J. S.(uzasadnienie przedmiotowej apelacji k. 1077 t. VI).
OskarżonyJ. S.dopuścił się czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 294 § 1 k.k., a pokrzywdzony w stosownym terminie złożył wniosek o wydanie orzeczenia w trybieart. 46 § 1 k.k.W tych warunkach sąd orzekający w przedmiotowym postępowaniu zobowiązany był orzec obowiązek naprawienia przez oskarżonego, w całości lub części, szkody wyrządzonej popełnionym przezeń przestępstwem.
Ponieważ oskarżonyJ. S.obecnie uzyskuje niewygórowane dochody z emerytury , a przypisanego mu czynu dopuścił się w postaci zjawiskowej pomocnictwa do czynu którego głównym sprawcą jest skazany wcześniejP. B., odpowiednim stało się nałożenie na oskarżonego obowiązku jedynie częściowego naprawienia szkody w racjonalnej wysokości 40 000 złotych, uwzględniającej i rozmiar całej szkody wyrządzonej przedmiotowym przestępstwem.
Przechodząc do oceny zarzutów apelacji obrońcy zasadniczo należy stwierdzić, że wbrew zdaniu tego skarżącego Sąd Okręgowy przeprowadził pełne i pozbawione braków postępowanie dowodowe, a wszystkie zebrane dowody ocenił zgodnie z podstawową zasadą ujętą wart. 7 k.p.k., stosownie przy tym uwzględniając wskazania zawarte w poprzednim wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 1 kwietnia 2015r. (k. 1126 t. VII).
Efektem tego stało się trafne rozstrzygnięcie o sprawstwie oskarżonego w zakresie udzielenia pomocnictwa do popełnienia przez skazanegoP. B.przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.iart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., zaś wyczerpujące a zarazem odpowiednio zwięzłe uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone wart. 424 § 1 k.p.k.
Jak już wyżej zaznaczono, postępowanie sądowe nie wykazuje jakichkolwiek braków, które mogłyby uzasadniać pogląd skarżącego o wystąpieniu mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazieart. 9 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.orazart. 170 k.p.k.
Powołany w tej sprawie biegły dr inż.A. K.sporządził kompletne i gruntowne opinie, w tym uzupełniające, dotyczące rozliczenia prac zleconych firmieP. B., a w swych opracowaniach odniósł się i do kwestii wartości wykonanych prac zamiennych.
Biegły dokonał stosownych oględzin przedmiotowych prac, zapoznał się z udostępnioną mu dokumentacją, wykonał konieczne „odkrywki”, szczegółowo uzasadnił zaprezentowane wnioski.
Wbrew zdaniu skarżącego biegły uwzględnił w swych opracowaniach kwestię prac zamiennych, w tym wykorzystanie przez wykonawcę lepszej a zarazem droższej papy do pokrycia remontowanych dachów (wysłuchanie biegłego na rozprawie k. 1223 – 1225). Szczegółowo przeanalizował problemy poruszone przez skazanegoP. B.podczas poprzedniego rozpoznania przedmiotowej sprawy, takie jak prace polegające na demontażu instalacji odgromowej i anten przytwierdzonych do kominów i powierzchni dachów, użycie podnośnika koszykowego i windy dekarskiej, zastosowanie szerokich pasów nadrynnowych.
Skarżący, nie zgadzając się ze stwierdzeniami biegłego, nie zaprezentował konkretnych racji które mogłyby prowadzić do uznania przedmiotowej opinii za niepełną bądź niejasną i wymagającą stosownego uzupełnienia.
Kluczowym wnioskiem owej opinii jest to, że firmaP. B.faktycznie nie wykonała szeregu zleconych jej prac wymienionych precyzyjnie w opracowaniu dr inż.A. K., a prace te – choć faktycznie niezrealizowane - zostały wpisane jako wykonane w dokumentach potwierdzonych przez inspektora nadzoru (oskarżonegoJ. S.), a to w protokołach odbioru robót budowlanych, kosztorysach powykonawczych i fakturach VAT.
Podkreślić trzeba, że tak w poprzednim jak i obecnie rozpatrywanym postępowaniu sądowym nie wysunięto żadnych zastrzeżeń co do wniosków biegłego odnośnie wykazu niewykonanych prac, zaś próba wykazania nierzetelności opinii skoncentrowana została głównie na problemie prac zamiennych, który to problem – co wyżej wskazano – został odpowiednio poruszony i przeanalizowany w toku opiniowania przez biegłego.
Nie można przy tym zgodzić się z poglądem skarżącego jakoby doszło do obrazy prawa materialnego w kontekście ustaleń sądu orzekającego odnośnie wysokości szkody wyrządzonej przestępstwem. Pomijając kwestię zasadności postawienia zarzutu obrazy prawa materialnego (art. 46 k.k.w zw. zart. 286 k.k.) w sytuacji kwestionowania ustaleń faktycznych dotyczących rozmiaru szkody, zwrócić trzeba uwagę, że biegły dr inż.A. K.w swej opinii uwzględnił zmianę technologii papy na droższą , co jasno wskazał w toku rozprawy (k.1225).
Celne są więc ustalenia sądu orzekającego odnośnie wysokości szkody, poczynione w oparciu o słusznie podzielone wnioski i w tym zakresie rzetelnej opinii biegłego.
Jednocześnie brak jest podstaw do podzielenia zdania skarżącego o potrzebie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków z kręgu członków zarządu i dyrekcji pokrzywdzonego(...) sp. z o.o.oraz pracowników firmy skazanegoP. B.. Przede wszystkim zakres obowiązków oskarżonego jako inspektora nadzoru jasno obrazuje stosowna dokumentacja dotycząca jego zatrudnienia w pokrzywdzonej spółce, a zeznania wymienionych świadków nie mogą przynieść bezpośrednich informacji odnośnie kwestii świadomości oskarżonego o niewykonaniu prac przez skazanegoP. B.. Problem częstotliwości wizyt oskarżonego w miejscu wykonywanych prac remontowych wynika już choćby z wyjaśnień samego oskarżonego, podobnie jak korzystanie przezeń ze zwolnień lekarskich i urlopów w okresie objętym aktem oskarżenia, co z kolei zbędnym czyni sięganie po dane z ZUS oraz pokrzywdzonej spółki.
Z tych zatem względów jako nietrafne ocenić należało zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego, które zmierzały do wykazania potrzeby rozszerzenia zebranego przez sąd orzekający materiału dowodowego.
Bezzasadne są i te uwagi apelacji – przedstawione w pierwszej kolejności w rozbudowanympkt Iopartym na zarzucie obrazyart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k., które zmierzają do wykazania opisanych błędów w ustaleniach faktycznych sądu I instancji.
Otóż sąd orzekający poddał zeznania wszystkich przytoczonych przez skarżącego świadków, tak jak i wyjaśnienia oskarżonegoJ. S., wyczerpującej ocenie, w niczym nie wykraczającej poza granice swobodnej oceny dowodów zakreślone regułą ujętą wart. 7 k.p.k.
Jak już zaznaczono na wstępie, rezultatem odpowiedniej oceny sądu orzekającego stały się trafne ustalenia faktyczne , dotyczące także zamiaru kierującego poczynaniami oskarżonegoJ. S.w zakresie pomocnictwa w dokonaniu przez skazanegoP. B.oszustwa na szkodę spółki w której oskarżony zatrudniony był jako inspektor nadzoru budowlanego.
Nie można podzielić zdania apelującego jakoby szeroki zakres zadań spoczywających na oskarżonym w powiązaniu z korzystaniem przezeń w 2010 r. ze zwolnień lekarskich i urlopu wypoczynkowego, miałby sprzeciwiać się ustaleniom sądu orzekającego co do świadomości oskarżonego o niewykonaniu przez skazanegoP. B.całego szeregu prac remontowych.
Oskarżony ze zwolnień lekarskich korzystać miał od 1 do 12 marca, od 18 maja do 6 czerwca oraz od 16 października do 5 listopada 2010 r., a nadto z 21 dni urlopu wypoczynkowego. Tak więc przez zdecydowaną większość roku 2010 obecny był w pracy, w tym i latem kiedy musiały być wykonywane główne prace remontowe dachów. Miał zatem czas i sposobność aby skutecznie i efektywnie kontrolować realizację robót zgodnie z zawartymi umowami. Ówczesny z-ca dyrektora ds. eksploatacji pokrzywdzonego(...) sp. z o.o.świadekR. P.zaznaczył, że oskarżony nie był przeciążony obowiązkami (k. 1172- 1173), a odmienne w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego słusznie ocenione zostały jako zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Przedmiotowe prace nie były skomplikowane – zasadniczo polegały na wymianie pokryć dachowych oraz przemurowywaniu kominów ponad połaciami dachów, a zatem oskarżony z powodzeniem mógł sprawdzać czy były one odpowiednio wykonywane. Tłumaczenie oskarżonego, że często były to prace zanikowe i z tego powodu nie mógł ich skutecznie kontrolować, nie może być uznane za przekonujące, albowiem wystarczająca byłaby regularna obecność oskarżonego w miejscu robót, zaś obowiązkiem inspektora nadzoru jest właśnie sprawdzanie i odbiór robót budowlanych ulegających zakryciu lub zanikowi (art. 25 ust. 3 prawa budowlanego).
Podobnie wykonywanie prac zamiennych, niezależnie od powodujących to przyczyn, w żadnym przypadku nie może usprawiedliwiać poczynań oskarżonego, albowiem obowiązkiem inspektora nadzoru jest potwierdzanie faktycznie wykonanych prac (art. 25 ust. 4 prawa budowlanego), co jeszcze dobitniej uwidacznia nierzetelność wykonywania obowiązków przez oskarżonego.
Akceptacja tych poczynań przez biorących udział w odbiorze robót członków zarządów wspólnot mieszkaniowych (niezależnie od kontrowersyjnej kwestii nie objęcia ich postępowaniem w przedmiotowej sprawie oraz trafnej uwagi skarżącego, że nie można uznać, iż tylko działania oskarżonego ułatwiły skazanemuP. B.popełnienie przestępstwa), nie może prowadzić do odrzucenia sprawstwa oskarżonego, wszakże kluczowej osoby na etapie kontroli wykonania prac remontowych przezP. B..
Z tych przyczyn, aprobując odpowiednie argumenty wskazane przez sąd orzekający, których to racji nie ma już potrzeby ponownie prezentować (strony 4 – 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), zarzuty skarżącego oceniono jako bezzasadne.
Na bazie trafnych ustaleń faktycznych sąd orzekający dokonał ostatecznie odpowiedniej kwalifikacji prawnej poczynań oskarżonego, a to jako występku zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 294 § 1 k.k.popełnionego w warunkach czynu ciągłego zart. 12 k.k.(str. 10 – 11 motywów zaskarżonego wyroku).
Słusznie wskazano, że oskarżony zdawał sobie sprawę, że wykonane prace nie odpowiadają tym które wskazano w zawartych umowach i dokonując ich odbioru udzielił pomocy we wprowadzeniu w błąd inwestora.
Zaznaczyć wypada, że choć do przyjęcia odpowiedzialności sprawcy oszustwa konieczne jest wykazanie zamiaru kierunkowego, to dla odpowiedzialności pomocnika zart. 18 § 3 k.k.wystarczające jest istnienie po jego stronie zamiaru ewentualnego, który biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy z nieodpartą logiką wyłania się w przypadku poczynań oskarżonegoJ. S..
Ponieważ oskarżonyJ. S.jako inspektor nadzoru budowlanego w spółce z o.o. nie był funkcjonariuszem publicznym zdefiniowanym wart. 115 § 13 k.k., tym samym nie mógł być podmiotem przestępstwa zart. 231 § 1 k.k.
Nie mógł on być także sprawcą czynu zart. 296 § 2 k.k., a to z racji braku po jego stronie samodzielności decyzyjnej wymaganej dla osoby zajmującej się sprawami majątkowymi – por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2017 r., III KK 238 16, wyrok SA w Katowicach z dnia 9 czerwca 2016 r., II AKa 142/16.
Wymierzona oskarżonemu kara roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na dwuletni okres próby nie jest karą rażąco surową, biorąc pod uwagę wysokość wyrządzonej szkody majątkowej oraz dość długi bo roczny okres przestępczej działalności oskarżonego.
Obecna sytuacja materialna oskarżonegoJ. S.– jest emerytem, nie posiada dużego majątku, wespół z nałożonym na niego obowiązkiem częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, zadecydowały o zwolnieniu oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego (art. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart.634 k.p.k.).
SSA Małgorzata Niementowska SSA Mirosław ZiajaSSA Marek Charuza