Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 434/18
Data wyroku: 2018-10-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Kowalska, Mirosław Onisko, Karol Troć
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

Sygn. akt II Ka 434/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 października 2018 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mirosław Onisko (spr.)

Sędziowie:

SSO Agata Kowalska
SSO Karol Troć

Protokolant:

st. sekr. sąd. Agata Polkowska

przy udziale Prokuratora Anny Makarewicz-Poszytek
po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r.
sprawyC. Ś. (1)oskarżonej zart. 177 § 2 kk
iI. W.oskarżonego zart. 177 § 2 kkw zb. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 3 kwietnia 2018 r. sygn. akt II K 976/16
w zaskarżonej części utrzymuje wyrok w mocy; tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonejC. Ś. (1)kwotę 490 złotych, a od oskarżonegoI. W.kwotę 310 złotych.
Sygn. akt II Ka 434/18

UZASADNIENIE
C. Ś. (1)została oskarżona o to, że:
w dniu 5 lipca 2016r. wHucie (...), pow.(...), woj.(...), umyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że kierowała samochodem osobowym markiP. (...)nr. rej. (...)w stanie po spożyciu alkoholu (0,22mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), niedostatecznie obserwowała drogę przed pojazdem oraz nie zachowała szczególnej ostrożności podczas przejazdu przez przejście dla pieszych, na którym znajdowali się nieprawidłowo zachowujący się piesi, w następstwie, czego najechała na leżącego na przejściu dla pieszychŁ. G., który doznał wielonarządowych obrażeń ciała, w tym urazu czaszkowo – mózgowego, skutkujących jego zgonem na miejscu zdarzenia,
tj. o czynzart. 177 § 2 kk.
I. W.został oskarżony o to, że:
w dniu 5 lipca 2016r. wHucie (...), pow.(...), woj.(...), na przejściu dla pieszych,drogi wojewódzkiej (...), wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, wziął udział w pobiciuP. A.iŁ. G., w ten sposób, że uderzał ich i szarpał za ubranie, przez co jako pieszy wkraczający na przejście dla pieszych, umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i naraziłP. A.iŁ. G.na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kk, w następstwie, czego spowodował wypadek drogowy, w którymC. Ś. (1)kierując samochodem osobowym markiP. (...)nr. rej. (...)w wyniku umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, poprzez kierowanie tym pojazdem w stanie po spożyciu alkoholu (0,22mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), niedostateczną obserwację drogi przed pojazdem oraz nie zachowanie szczególnej ostrożności podczas przejazdu przez przejście dla pieszych, na którym znajdowali się piesi, najechała na leżącego na jezdniŁ. G., który doznał wielonarządowych obrażeń ciała, w tym urazu czaszkowo – mózgowego, skutkujących jego zgonem na miejscu zdarzenia,
tj. o czynzart. 177 § 2 kkw zb. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim w wyroku z dnia 3 kwietnia 2018 r. sygn. akt II K 976/16 m. in.:
I. OskarżonąC. Ś. (1)uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie I aktu oskarżenia i za czyn ten z mocyart. 177 § 2 kkskazał ją i wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności;
II. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonejC. Ś. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat;
III. Na podstawieart. 71 § 1 kkorzekł wobec oskarżonejC. Ś. (1)grzywnę 150 stawek dziennych, ustalając stawkę dzienną na 20 zł;
IV. Na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonejC. Ś. (1)na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 6 lipca 2016 r. od godz. 0:20 do godz. 17:05, tj. 1 dzień, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;
V. Na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 kkzobowiązał oskarżonąC. Ś. (1)do informowania sądu na piśmie o przebiegu okresu próby, co 6 miesięcy;
VI. OskarżonegoI. W.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia z tym, że przyjał, iż w pobiciu brała udział również inna nieustalona osoba, stanowiącego występek zart. 177 § 2 kkw zb. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za czyn ten skazał go i z mocyart. 177 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierza karę 2 lat pozbawienia wolności;
VII. Na podstawieart. 46 § 2 kkorzekł wobec oskarżonegoI. W.nawiązkę na rzecz pokrzywdzonejH. G.w wysokości 10.000 złotych oraz orzekł wobec oskarżonegoI. W.nawiązkę na rzecz pokrzywdzonegoP. A.w wysokości 1.000 złotych.
Sąd Rejonowy rozstrzygnął również o kosztach procesu.
Powyższy wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze wymierzonej oskarżonemuI. W.został zaskarżony przez prokuratora. Zarzucił on rażącą niewspółmierność do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu orzeczonej kary 2 lat pozbawienia wolności, podczas gdy wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu oraz wzgląd na cele prewencyjne kary uzasadniał orzeczenie znacznie surowszej kary pozbawienia wolności. Apelujący wniósł o zmianę wyroku w pkt VI poprzez orzeczenie względem tego oskarżonego kary 4 lat pozbawienia wolności.
Apelację wniósł również obrońca oskarżonejC. Ś. (1). Zaskarżył on w całości wyrok dotyczący tej oskarżonej i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, poprzez przyjęcie, że oskarżona umyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez niedostateczne obserwowanie drogi przed pojazdem i niezachowanie szczególnej ostrożności podczas przejazdu przez przejście dla pieszych, w sytuacji, gdy brak jest dowodów na postawienie takich tez o nieobserwowaniu drogi przed pojazdem jak i niezachowaniu szczególnej ostrożności przy przejeździe przez przejście dla pieszych. Autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonej od zrzucanego jej czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoI. W.zaskarżył powyższy wyrok w całości w zakresie dotyczącym tego oskarżonego, zarzucając:

1
rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wyroku:

a
art. 201 kpkpoprzez oparcie się na niepełnej opinii biegłych, zawierającej wewnętrzne sprzeczności oraz poprzez niepowołanie w tej sytuacji innych biegłych;

b
art. 201 kpkw zw.art. 170 kpkpoprzez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z nowej opinii biegłego z dziedziny wypadków drogowych;

c
art. 4, 7 i 410 kpkpoprzez przypisanie oskarżonemu winy przez zlekceważenie zasady bezstronności sądu oraz zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego;

d
art. 4w zw. zart. 7 kpk, a takżeart. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpk, poprzez błędną analizę zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji wywiedzenie rozstrzygnięcia na części materiału dowodowego niekorzystnego dla oskarżonego i pominięcie szeregu okoliczności (m. in. zeznańS. B.,K. B.,K. P.,M. Ż.) przemawiających na jego korzyść;

e
art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkw zw. zart. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpkpoprzez sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności:

-bezpodstawne uznanie, iż zeznaniaK. P.iM. Ż.są sprzeczne z rzeczywistym przebiegiem zdarzenia, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie zeznań tych świadków, w zakresie kto był stroną atakującą, jako sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym,
-uznanie, że ujawnienie u oskarżonegoI. W.obrażeń ciała nie neguje, iż był on stroną atakującą;

f
art. 410 kpkpoprzez oparcie wyroku jedynie na części okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a pominięcie m. in. silnego stanu upojenia alkoholowegoŁ. G., dowodów: z wyjaśnień oskarżonejC. Ś. (2), z zeznańP. A.,K. B.iS. B., dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych, z których wynika, że:

-I. W.w chwili zdarzenia znajdował się na przejściu dla pieszych i korzystał z pierwszeństwa przed pojazdem,
-oskarżonaC. Ś. (1)nie ustąpiła pierwszeństwa pieszym znajdującym się na przejściu dla pieszych,
-oskarżonaC. Ś. (1)miała możliwość uniknięcia wypadku,
-taktyka i technika prowadzenia pojazdu przez oskarżoną była nieprawidłowa,
-zdarzenie z dnia 5 lipca 2016 r. miało charakter bójki;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na nietrafnym przyjęciu, iż:

-oskarżonyI. W.jest osobą, która naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, uderzając i szarpiąc się na przejściu dla pieszych zŁ. G.spowodowała wypadek samochodowy,
-miejscem pobicia była ruchliwa jezdnia,
-I. W.zaatakował, najpierw słownie z pewnej odległości, krzycząc obraźliwe słowa, a następnie podchodząc do braciŁ. G.iP. A.ich uderzając;

3
na wypadek nie uwzględnienia przez Sąd Odwoławczy zarzutów obejmujących naruszenie przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych, rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

-art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowympoprzez jego niezastosowanie,
-art. 46 § 2 kkpoprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy nie wynika, aby sytuacja życiowa pokrzywdzonych wskutek śmierciŁ. G.uległa znacznemu pogorszeniu;

4
z ostrożności procesowej, rażącą niewspółmierność orzeczonej kary w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa oraz w relacji do celów, jakie ta kara powinna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, a w konsekwencji wymierzenie oskarżonemu zbyt surowej kary 2 lat pozbawienia wolności, wymierzonej wbrew dyrektywom wymiaru kary z naruszeniemart. 53 § 1 i § 2 kkorazart. 58 § 1 kk;

5
z ostrożności procesowej, rażącą niewspółmierność orzeczonego wobec niego środka kompensacyjnego w postaci nawiązki, przejawiającą się w rażąco nadmiernej wysokości, bez uwzględnienia stopnia zawinienia oskarżonego oraz jego możliwości zarobkowych.

Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonegoI. W., ewentualnie o uchylenie wyroku w zakresie dotyczącym tego oskarżonego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesione w niniejszym postępowaniu apelacje, jako niezasadne, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczyć należy, iż wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego złożył jedynie obrońca oskarżonegoI. W., a zatem korzystając z uprawienia przewidzianego przez przepisart. 457 § 2 kpkw zw. zart. 423 § 1a kpk, zakres niniejszych rozważań został ograniczony do wniesionego przez wymienionego środka odwoławczego.
Apelujący zwrócił uwagę na szereg uchybień, których dopuścić miał się Sąd Rejonowy. W pierwszej kolejności rozważenia wymagają podniesione zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego.
Lektura uzasadnienia apelacji prowadzi do wniosku, iż obrońca wytykając błędy Sądu pierwszej instancji formułuje tezę, zgodnie z którąI. W.nie przyczynił się do spowodowania wypadku samochodowego, w wyniku którego zmarłŁ. G.. Obrońca utrzymywał, iż oskarżony wraz z pokrzywdzonym znajdowali się na przejściu dla pieszych, gdzie przysługiwało im, jako pieszym, pierwszeństwo przed pojazdem kierowanym przez oskarżonąC. Ś. (1). Bezpośrednią przyczynę zdarzenia skarżący upatrywał w niezachowaniu szczególnej ostrożności przez kierującą samochodem. Autor apelacji przywołał szereg okoliczności potwierdzających tę tezę, w tym istniejące, jego zdaniem, powiązania pomiędzy zgromadzonymi w sprawie dowodami, które wykluczają prawidłowość orzeczenia Sądu I instancji. Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska apelującego.
Zauważyć należy, iż Sąd Rejonowy nie uchybił regule wynikającej zart. 410 kpk. Nie ma podstaw do wysnuwania wniosku, iż Sąd pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie na podstawie nieujawnionego na rozprawie materiału dowodowego. Nie można również uznać, by Sąd ten nie ocenił w całości przeprowadzonego materiału dowodowego. Formułując przywołany zarzut, apelujący dążył do wykazania, iż Sąd Rejonowy procedując w niniejszej sprawie pominął część okoliczności korzystnych dla oskarżonego. Wśród nich, skarżący przywołał m. in. pominięcie przez Sąd Rejonowy silnego stanu upojenia alkoholowegoŁ. G., przebywania przez oskarżonego iŁ. G.na przejściu dla pieszych, gdzie przysługiwało im pierwszeństwo przed oskarżonąC. Ś. (1)oraz okoliczności, iż oskarżona ta miała możliwość uniknięcia wypadku, a taktyka i technika prowadzenia przez nią pojazdu była nieprawidłowa. Podniesiono również, iż Sąd Rejonowy nieprawidłowo zakwalifikował sporne zdarzenie jako pobicie, podczas gdy powyższe uznać należy za bójkę. W tym miejscu przypomnieć należy, iżart. 410 kpknakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie nie może być rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu. Jest to oczywiście niemożliwe, gdy z różnych dowodów wynikają sprzeczne okoliczności. Nie można więc zarzutu apelacyjnego opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony wart. 7(zob. Świecki D. [red.], Augustyniak B., Eichstaedt K., Kurowski M., Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I (art. 1-424) WKP, 2018).Przenosząc powyższe na grunt niniejszego procesu zauważyć należy, iż wskazane okoliczności nie zostały pominięte przez Sąd Rejonowy, lecz stanowiły konsekwencję dokonanej przez ten Sąd swobodnej oceny dowodów. Nie ma przy tym podstaw do twierdzenia, iż ocena ta była wadliwa i stanowiła obrazę przepisuart. 7 kpk. Zasygnalizować należy, iż nie można zgodzić się z prezentowaną przez apelującego wersją dotyczącą kwalifikacji spornego zdarzenia jako pobicia, a nie bójki. Sąd Rejonowy trafnie ocenił materiał dowodowy w postaci wyjaśnień oskarżonych oraz zeznań świadków. Sąd ten wskazał, że ustalając przebieg spornego zdarzenia pod kątem omawianej kwalifikacji oparł się na zeznaniach świadkówP. A.orazS.iK. B.. W należyty sposób Sąd pierwszej instancji uzasadnił, dlaczego zeznania przywołanych osób obdarzył wiarą. W klarowny i logiczny sposób Sąd ten uargumentował, z jakich powodów odmówił wiary sprzecznej wersji prezentowanej przezI. W.i świadkówK. P.iM. Ż., zgodnie z którą stroną atakującą miał byćŁ. G.. W konsekwencji całe zajście ocenić należy jako pobicie, w ramach którego wyróżnia się stronę atakującą i broniącą się. Jednocześnie, ze wskazanych względów nie można podzielić poglądu apelującego o poczynieniu błędnych ustaleń faktycznych dotyczących tego, iżI. W.zaatakował pokrzywdzonych braci. Prawidłowym jest bowiem przyjęcie, iż wymieniony znajdował się w grupie trzech osób, która podbiegła doŁ. G.orazP. A.. Okoliczność, iż oskarżony doznał obrażeń ciała nie wyklucza przyjęcia, iż to on był stroną atakującą. Zadane mu obrażenia były bowiem wynikiem reakcji obronnej pokrzywdzonych. Na okoliczność podjęcia obrony wskazywał świadekP. A.. Jako nieuzasadnione należy określić zapatrywanie obrońcy o tym, iż skoroŁ. G.był w stanie silnego upojenia alkoholowego, to mógł być agresywny i zaczepny względem oskarżonego. Lektura uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd pierwszej instancji ustalił, że w przebiegu przedmiotowego zdarzeniaI. W.iŁ. G.znajdowali się na przejściu dla pieszych. Pokrzywdzeni bracia zostali bowiem zaatakowani na pasach.I. W.iŁ. G.przez chwilę znajdowali się na chodniku, po czym ponownie znaleźli się na pasach. Przykładowo, we fragmencie uzasadnienia orzeczenia dotyczącym analizy zeznań świadkaP. A.Sąd Rejonowy wyraźnie zaznaczył, dlaczego nieprawidłowym jest przyjęcie wtargnięcia na jezdnię przezI. W.iŁ. G.. ObrońcaI. W.dążył do wykazania, iż ten oskarżony nie ponosi winy w spowodowaniu wypadku drogowego. Podnosił, iż odpowiedzialność za sporne zdarzenie przypisać należyC. Ś. (1), która nie zachowała szczególnej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa pieszym. Tymczasem trafnie Sąd Rejonowy uznał i przekonująco uzasadnił, dlaczegoI. W.należy przypisać winę w spowodowaniu wypadku drogowego. Oskarżony naruszył bowiem zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd Rejonowy zasadnie zauważył, iżI. W., skupiając się na walce, nie zachował jakiejkolwiek ostrożności podczas pobytu na przejściu dla pieszych, czym uchybił wymogowi zart. 13 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. Apelujący uwypuklał okoliczność, iż oskarżony przebywając na przejściu dla pieszych korzystał z pierwszeństwa przed kierującymi pojazdami. Autor apelacji przemilczał jednak okoliczność, iż oskarżony w sposób nieprawidłowy korzystał z przejścia dla pieszych. Podkreślenia wymaga, iż przejście dla pieszych służy do bezpiecznego przechodzenia na drugą stronę jezdni. Oskarżony uczynił natomiast z niego arenę ataku naŁ. G.. Takie zachowanie jest niedopuszczalne i bez wątpienia stanowi przyczynę zaistniałego wypadku drogowego. W myśl bowiem art. 14 pkt 3 przywołanej ustawy, zabronione jest już samo zatrzymywanie się bez uzasadnionej potrzeby podczas przechodzenia przez jezdnię. A zatem, udział w pobiciu dokonanym na jezdni jest bezsprzecznie naruszeniem zasad ruchu drogowego. Dlatego też w niniejszej sprawie nie można dopatrzyć się zarzucanego w apelacji naruszeniaart. 13 ust. 1 prawa o ruchu drogowym. Co prawda, oskarżonaC. Ś. (1)również naruszyła zasadyprawa o ruchu drogowym, gdyż dojeżdżając do przejścia dla pieszych nie zachowała należytej ostrożności (art. 26 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym) i nie ustąpiła pierwszeństwa pieszym znajdującym się na przejściu. Powyższa okoliczność nie przekreśla jednak winyI. W.w zakresie, w którym korzystał on w sposób nieprawidłowy z przejścia dla pieszych. Dlatego też nie ma podstaw do przyjęcia, by Sąd Rejonowy dopuścił się zarzucanego w omawianym zakresie błędu w ustaleniach faktycznych. Na marginesie odnieść się należy do zakwestionowania kwalifikacji, jakoby miejscem pobicia miała być ruchliwa jezdnia. Przywołane przepisyprawa o ruchu drogowymposiadają moc obowiązującą niezależnie od natężenia ruchu. Zauważenia wymaga, iż droga, na której doszło do wypadku jest drogą wojewódzką, zatem zasadnym wydaje się być przypuszczenie, iż droga ta jest dość ruchliwa.
Apelujący zarzucał Sądowi Rejonowemu oparcie się na niepełnej opinii biegłych i bezpodstawne oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z nowej opinii biegłego z dziedziny wypadków drogowych. Zarzuty te nie przekreślają prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Zarówno w opinii pisemnej jak i w uzupełniającej ustnej opinii, biegły z zakresu rekonstrukcji wypadków wskazał, iż w chwili zderzenia z samochodem,Ł. G.znajdował się na jezdni. Główną przyczyną wypadku było nieprawidłowe zachowanie pieszych, którzy w niewłaściwy sposób korzystali z przejścia dla pieszych. Biegły dostrzegł również nieprawidłową reakcję kierującej samochodemC. Ś. (1), która zbliżając się do przejścia dla pieszych dostrzegając bijących się mężczyzn w pobliżu przejścia dla pieszych, powinna była odpowiednio zareagować do tej nietypowej sytuacji, tj. podjąć manewry obronne polegające na zredukowaniu prędkości (k. 496v-497). Tym samymC. Ś. (1)przyczyniła się do wypadku. Powyższe wnioski zostały podzielone przez Sąd Rejonowy. Dlatego też przywoływane przez obrońcęI. W.błędne przyjęcie przez biegłego o wtargnięciu pieszych na jezdnię, nie przekreśla prawidłowości wniosków zawartych w opinii biegłych oraz orzeczenia Sądu I instancji. Apelujący, jak zostało wcześniej zaznaczone, nie dostrzegł bowiem, iż oskarżonyI. W.w niewłaściwy sposób korzystał z przejścia dla pieszych. Jednocześnie, Sąd Rejonowy oddalając zgłoszony przez obrońcęI. W.wniosek dowodowy trafnie wskazał, iż to kompetencją Sądu jest ocena zachowania pieszych oraz kierującej pojazdem pod kątem naruszeniaart. 13 i 14 prawa o ruchu drogowym.
A zatem, zespół powyższych okoliczności pozwala stwierdzić, iż dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zebranego materiału dowodowego nie uchybiała zasadzie swobodnej oceny dowodów. Sąd ten należycie wyjaśnił, które dowody uznał za wiarygodne, a którym odmówił wiary jak również umotywował powyższe rozstrzygnięcia. Stąd też nie ma podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszeniaart. 424 § 1 pkt 1 i pkt 2 kpk.
W świetle powyższego również niezasadne jawi się zapatrywanie, jakoby Sąd I instancji naruszyłart. 4 kpk, tj. przepis, który formułuje procesową zasadę obiektywizmu. Zgodnie z poglądami orzecznictwa (m. in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 6 grudnia 2012 r. II AKa 277/12), przywołany przepis nie może stanowić podstawy apelacji.
Nie ma podstaw do twierdzenia, by Sąd Rejonowy naruszył przepis prawa materialnego, tj.art. 46 § 2 kk. Sąd ten orzekł nawiązkę na rzecz pokrzywdzonegoP. A.w kwocie 1000 zł, zaś na rzeczH. G.w kwocie 10000 zł. Nawiązka orzeczona na podstawieart. 46 § 2 kkjest formą zrekompensowania spowodowanej szkody lub wyrządzonej krzywdy o podobnym znaczeniu, jak obowiązek, nakładany na oskarżonego na podstawieart. 46 § 1 kk. Zdaniem Sądu Okręgowego, użyte wart. 46 § 2 kksformułowanie „zamiast” oznacza możliwość zastąpienia karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznana krzywdę za pomocą nawiązki i potwierdza tożsamość celów powyższych instytucji służących kompensacji szkód i krzywd wynikających z przestępstwa. W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące przyznanie nawiązki. Oskarżony został bowiem skazany na przestępstwo pobicia braci:Ł. G.iP. A., w następstwie którego spowodował wypadek drogowy, w wyniku czego zmarłŁ. G.. Nie budzi zatem wątpliwości, iżP. A.na skutek przestępczego zdarzenia poniósł szkodę, co uzasadniało orzeczenie na jego rzecz nawiązki. Jednocześnie, nawiązka została orzeczona na rzecz matki przywołanych mężczyzn,H. G.. Przywołane w apelacji twierdzenia o nieudowodnieniu pogorszenia sytuacji życiowej pokrzywdzonych na skutek śmierciŁ. G.są bezpodstawne. Z treści zeznańP. A.(k. 20v) wynika, iżŁ. G.mieszkał wspólnie z matką i podjął pracę zawodową. Bezsprzecznie zatem śmierć syna, zważywszy na okoliczność wspólnego zamieszkiwania ze zmarłym, będącym dorosłym i pracującym zawodowo mężczyzną, znacznie wpłynęła na pogorszenie sytuacji życiowejH. G.. Nie są również zasadne wywody apelującego dotyczące rażącej niewspółmierności orzeczonej nawiązki. Orzeczona względemP. A.nawiązka nie jest rażąco wysoka, gdyż wynosi jedynie 1000 zł. W przekonaniu Sądu Okręgowego, wysokość orzeczonej nawiązki na rzeczH. G.w kwocie 10.000 zł, w realiach niniejszej sprawy nie może być uznana za wygórowaną i odzwierciedla doznane przez nią cierpienia, rozmiary szkody i tragiczne skutki zdarzenia, w wyniku którego śmierć poniósł jej syn. Kwota ta nie jest rażąco wygórowana i stanowi jedynie kilkakrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę. W stanie faktycznym niniejszej sprawy to oskarżony wraz z dwójką innych osób zaatakowałŁ. G.iP. A.. Nie można zatem podzielić poglądu apelującego o tym, iż okoliczności związane z pokrzywdzonym (tj. m. in. silne upojenie alkoholowe oraz sprzeczne z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym przebywanie na przejściu dla pieszych) powinny wpływać na zmniejszenie orzeczonej kwoty tytułem nawiązki.
Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również przyczyn uzasadniających zmianę rozstrzygnięcia w zakresie rodzaju i wymiaru orzeczonej kary. Podkreślić należy, iż z rażącą niewspółmiernością kary mamy do czynienia tylko wtedy, kiedy rodzaj i wymiar orzeczonych kar nie nadaje się do zaakceptowania, w znaczący sposób odbiega od kar orzekanych za podobnego rodzaju przestępstwa, nie uwzględnia w dostateczny sposób stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, przez co, w sposób oczywisty nie jest w stanie zrealizować funkcji kary w zakresie indywidualnego oddziaływania, prewencji ogólnej i społecznego poczucia sprawiedliwości. Zmiana wysokości orzeczonej kary może w postepowaniu odwoławczym nastąpić jedynie wówczas, gdy kara jawi się jako „rażąco niesprawiedliwa”. Owa niewspółmierność poprzedzona została w ustawie określeniem „rażąca”, co wyraźnie zaostrza kryterium zmiany wyroku w orzeczeniu reformatoryjnym z powodu czwartej względnej przyczyny odwoławczej. Określenie „rażąca” należy bowiem odczytywać dosłownie i jednoznacznie jako cechę kary, która istotnie bije w oczy, oślepia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. II AKa 70/16, LEX nr 2079199).
W ocenie Sądu II instancji, wskazanego wyżej kryterium „rażącej niesprawiedliwości” nie spełnia orzeczona wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat. Wszelkim przesłankom łagodzącym i obciążającym oskarżonego nadano właściwą rangę i znacznie. Sąd pierwszej instancji zasadne zwrócił uwagę na okoliczność, iż oskarżony dopuścił się czynu o wysokim stopniu społecznej szkodliwości jak również przypomniał, iżI. W.w drodze przemocy postanowił rozwiązać konflikt łączący go z przypadkowymi przechodniami. Przywoływana w apelacji argumentacja odnosząca się do nietrzeźwości pokrzywdzonego oraz stosowania również przez niego przemocy, nie umniejsza stopnia społecznej szkodliwości przestępczego czynu. Podobnie ocenić należy również twierdzenia o tym, iż oskarżony znajdował się na przejściu dla pieszych. Bezsprzecznie,I. W.w sposób nieprawidłowy korzystał z tego przejścia, a zatem omawiana argumentacja nie powinna przynieść rezultatu zamierzonego przez apelującego. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia wyrażonego w apelacji wniosku o orzeczenie względem oskarżonego kary .
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 636 § 2 kpk.