Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 267/18
Data wyroku: 2018-07-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lucyna Pradelska-Staniczek

Sygn. akt V .2 Ka 267/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  23 lipca 2018  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Lucyna Pradelska-Staniczek
Protokolant:  Justyna Napiórkowska
w obecności  Krzysztofa Hynka Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wodzisławiu Śląskim
po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2018 r.
sprawy:

A. K.

s.J.iN.

ur. (...)wŻ.

oskarżonego o przestępstwo zart. 284 §2 kk

oraz

J. A./A./

s.M.iJ.

ur. (...)wP.

oskarżonego o przestępstwo zart. 284 §2 kkw zw. zart. 64 §1 kk

na skutek apelacji  wniesionej przez oskarżonegoJ. A.i obrońcę oskarżonegoA. K.
od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim
z dnia 15 lutego 2018r. sygn. akt II K 4/18
I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok ;
II.zasądza od oskarżonych:A. K.iJ. A.na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie po 10zł ( dziesięć złotych ) i obciąża ich opłatą za II instancję w kwocie po 180zł (sto osiemdziesiąt złotych).
SSO Lucyna Pradelska-Staniczek
Sygn. akt V.2 Ka 267/18

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim wyrokiem z dnia 15 lutego 2018r., sygn. akt II K 4/18, uznał oskarżonychA. K.iJ. A.za winnych tego, że w okresie od dnia 3 grudnia 2013r. do dnia 14 stycznia 2014r. wP., działając wspólnie i w porozumieniu przywłaszczyli powierzone im mienie, w postaci zrębki wędzarniczej o łącznej wartości 66.443,68 złotych na szkodę(...) Sp. z o.o.z siedzibą wP., przy przyjęciu, żeJ. A.dopuścił się zarzucanego mu czynu w okresie pięciu lat po odbyciu kary 7 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 5 listopada 1997r. w sprawie o sygn. akt III K 15/97 za umyślne przestępstwo podobne zart. 201 d.k.k.oraz kary 11 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 17 lipca 2006r. sygn. akt IV K 1533/05 za umyślne przestępstwo podobne zart. 286 §1 k.k.w zw. zart. 294 §1 k.k., które to kary połączono węzłem kary łącznej 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 26 stycznia 2007r. sygn. akt XVI K 156/06, którą to karę odbył w okresie od dnia 8 stycznia 1996r. do dnia 5 listopada 1997r., od dnia 5 listopada 1997r. do dnia 28 stycznia 1998r. oraz od dnia 15 sierpnia 2005r. do dnia 28 lipca 2009r., tj. uznałA. K.za winnego popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 284 §2 k.k., zaśJ. A.Sąd Rejonowy uznał za winnego popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 284 §2 k.k.przy zastosowaniuart. 64 §1 k.k.i za to na mocyart. 284 §2 k.k.przy zast.art. 4 §1 k.k.wymierzył każdemu z oskarżonych karę po 1 roku pozbawienia wolności.
Na mocyart. 69 §1 i §2 k.k.orazart. 70 §1 pkt 1 k.k.przy zastosowaniuart. 4 §1 k.k.Sąd warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonych oskarżonym kar pozbawienia wolności na okres próby wynoszący dwa lata.
Na mocyart. 72 §1 pkt 8 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonychA. K.iJ. A.obowiązek wykonania prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Tychach Wydział VI Gospodarczy z dnia 31 marca 2015r. w sprawie o sygn. akt VI GC 104/14/1 w terminie 6 miesięcy od daty prawomocności wyroku.
Na zasadzieart. 627 k.p.k.iart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm) Sąd zasądził od oskarżonegoA. K.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę w kwocie 180 złotych i wydatki w kwocie 2.218,32 złotych.
Na zasadzieart. 627 k.p.k.iart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm) Sąd zasądził od oskarżonegoJ. A.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę w kwocie 180 złotych i wydatki w kwocie 2.087,05 złotych.
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli oskarżonyJ. A.oraz obrońca oskarżonegoA. K..
Jako, że wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie wyroku Sądu odwoławczego złożył jedynie obrońca oskarżonegoA. K.pisemne uzasadnienie sporządzono jedynie w zakresie dotyczącym tego oskarżonego.
Obrońca oskarżonegoA. K.zaskarżył powyższy wyrok w całości i na podstawieart. 427 §2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 k.p.k.zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej oceny dowodów, w zakresie jakim Sądmeritiarbitralnie odmówił waloru wiarygodności zeznaniom świadków:A. A. (2)iK. D., podczas gdy depozycje w/w były spójne, konsekwentne i logiczne, w szczególności, że w czasie wywozu zrębki wędzarniczej z magazynu położonego wR.przyulicy (...)obecny na miejscu był przedstawiciel(...) sp. z o.o.P. G., co potwierdza, że zrębka wędzarnicza była wywożona za zgodą i wiedząspółki (...);

2
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.w zw. zaart. 4 k.p.k.poprzez nie wzięcie przez Sąd I instancji pod uwagę wynikającego z wyjaśnień współoskarżonegoJ. A.oraz zeznań świadkaM. K.iR. K.faktu, iż:

-(...) sp. z o.o.wielokrotnie informowałaspółkę (...)o problemach związanych, z jakością dostarczanej zrębki i związanych z tym faktem reklamacjach odbiorców docelowych,
-spółka (...)przyjęła, iż towar został przetransportowany dozakładu spółki (...)wP.w dobrej wierze, celem poprawy jego jakości z uwagi na fakt, iż zalegająca w magazynie wR.zrębka wędzarnicza wymagała uszlachetnienia, ze względu na jej niedostateczne parametry oraz długi czas przechowywania, który niekorzystnie wpłynął na jej jakość,

3
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a toart. 5 k.p.k.poprzez zbagatelizowanie przez Sąd I instancji szeregu zachodzących w niniejszej sprawie wątpliwości, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego,,

4
na podstawieart. 427 §2 k.p.k.w zw. za at. 438pkt 3 k.p.k., w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania skarżący zarzucił orzeczeniu Sądu I instancji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżonyA. K.swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa zart. 284 §2 k.k., w sytuacji, gdy brak było wyczerpujących i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, w szczególności w kontekście:

- wiedzyspółki (...)o wywiezieniu zrębki wędzarniczej przez oskarżonego celem jej planowanego i uzgodnionego z przedstawicielami spółki przechowania oraz uszlachetnienia,
- wielokrotnego wskazania przez oskarżonego, również na piśmie, że towar znajduje się w zakładzie produkcyjnymfirmy (...)wP.i zostanie dostarczony pod wskazany przezspółkę (...)adres, wraz z wezwaniem do odbioru towaru,
- planowanego przezspółkę (...)opróżnienia magazynu wR.z zalegającego towaru, celem utworzenia w tym miejscu restauracji meksykańskiej,
co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania.
Na zasadzieart. 427 §1 k.p.k.skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego o zarzucanego mu czynu, względnie o uchylenie przedmiotowego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom w niej zawartym Sąd I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszystkie okoliczności sprawy i dowody ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych. Postępowanie zostało przeprowadzone odpowiednio dokładnie i starannie. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, dokonując oceny zebranego materiału dowodowego w sposób odpowiadający zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego. Jak wynika z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazał Sąd, na jakich dowodach oparł swe rozstrzygnięcie, a którym dowodom odmówił wiary i swoje stanowisko w tym zakresie przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy poddał analizie wszystkie przeprowadzone i ujawnione dowody, zaś ich ocena nie przekracza granic określonych wart. 7 k.p.k., ani nie uchybia zasadzie obiektywizmu, wyrażonej wart. 4 k.p.k.Sąd Rejonowy dokonał rzeczowej analizy dostrzeżonych w materiale dowodowym sprzeczności, a wyniki tej analizy w sposób wyczerpujący zaprezentował w uzasadnieniu wyroku, czyniąc przedmiotem rozważań wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej zarówno przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego.
Sąd Rejonowy nie popełnił błędów przy ocenie dowodów, a zatem także ustalenia faktyczne nie są dotknięte błędem. Uchybienie, o jakim stanowi przepisart. 438 pkt 3 k.p.k.ma miejsce wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania. Błąd może stanowić wynik niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź określonych nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów (błąd dowolności). Może być zatem wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub braku przestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie (art. 7 k.p.k.) –vide:wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 1 października 2014 roku, sygn. II AKa 206/14. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych.
Dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd Rejonowy na podstawie prawidłowo przeprowadzonej oceny dowodów ustalenia faktyczne odpowiadają prawdzie i nie są obarczone błędem.
Powtórzyć należ za Sądem Rejonowym, iż czynność sprawcza występku stypizowanego wart. 284 § 2 k.k.polega na przywłaszczeniu powierzonej sprawcy cudzej rzeczy ruchomej lub cudzego prawa majątkowego, co należy rozumieć jako bezprawne rozporządzenie cudzą rzeczą ruchomą znajdującą się w posiadaniu sprawcy z wyłączeniem osoby uprawnionej, jak swoją własnością, a przez to włączenie jej do swego lub innej osoby majątku i powiększenie w ten sposób swojego lub innej osoby stanu posiadania.
Istota karalnego sprzeniewierzenia zart. 284 § 2 k.k., sprowadza się do nieuprawnionego rozporządzenia przez sprawcę powierzoną mu rzeczą ruchomą, którą otrzymał i posiadał legalnie. Chodzi tutaj o świadome potraktowanie przez sprawcę otrzymanej rzeczy ruchomej jak własnej.
W niniejszej sprawie nie przypisano oskarżonym przestępstwa kradzieży a przestępstwo sprzeniewierzenia. Sąd Rejonowy na stronie 13 uzasadnienia wskazał, iż zeznania świadkówD.iG.ocenił z dużą dozą ostrożności, zwłaszcza w kontekście korespondencji wymienianej pomiędzy spółkami i tego, że oskarżeni od samego początku twierdzili, że wywiezienie towaru odbyło się za zgodą przedstawicieli pokrzywdzonej. Nawet jeśli towar został przewieziony doP.w celu jego uszlachetnienia to przecież w sprawie istotnym jest to nie został on na żądanie pokrzywdzonej zwrócony. Oskarżeni rozporządzili mieniem, w którego legalne posiadanie weszli, jak swoim. Wiedzieli, iż mieniem, w którego posiadaniu byli, nie mogą swobodnie dysponować i nim rozporządzić. Towar został wydany z obowiązkiem nadzoru i rozliczenia się.
Sąd odwoławczy w pełni podziela pogląd Sądu I instancji, iż oskarżonyA. K.wiedział, w jakie miejsce towar w postaci zrębki wędzarniczej ma zostać zwrócony. Nie reagował na jednoznaczne żądanie pokrzywdzonej do zwrotu towaru. Deklaracje składane nawet w postępowaniu sądowym, że zrębka jest dostępna na każdoczesne wezwanie ocenić należało jako deklaracje puste, tym bardziej, że do chwili obecnej towar zwrócony nie został. Z protokołów oględzin znajdujących się w aktach sprawy (k-104-105, 205-206) wynika, jaki był faktyczny stan magazynowy oraz od kiedyspółka (...)przestała funkcjonować. Kolejne wezwania kierowane przez oskarżonych do pokrzywdzonej spółki, by wskazać, gdzie zrębka ma zostać dostarczona, nie sposób ocenić inaczej, aniżeli grę na zwłokę, jako działanie instrumentalne, skoro takiej ilości towaru, jakiego zwrot deklarowali, w magazynach po prostu nie było.
Sąd Okręgowy w pełni się zgadza z dokonaną przez Sąd I instancji oceną zgromadzonego materiału dowodowego oraz zapatrywaniami prawnymi, w szczególności wywodami zawartymi na k-17-18 akt. Nie ma potrzeby powielania argumentacji Sądumeriti.
Nieuprawniony jest też zawarty w apelacji zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.Powołany przepis nie dotyczy ewentualnych subiektywnych wątpliwości powziętych przez stronę postępowania, lecz wyłącznie wątpliwości organu procesowego i to jedynie takich, których nie da się usunąć w drodze wartościowania wiarygodności poszczególnych dowodów. Zgodnie z utrwalonym już w tej mierze orzecznictwem wątpliwości, o jakich mowa w przepisieart. 5 § 2 k.p.k., odnoszą się do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi, a więc do sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynikają różne wersje, a żadnej z nich nie daje się wyeliminować drogą dostępnej weryfikacji. Nie należą natomiast do nich wątpliwości związane z problemem oceny dowodów, a więc który z wzajemnie sprzecznych dowodów zasługuje na wiarę, a który tego waloru nie ma. Jeżeli sąd dokona ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i ustalenia te są stanowcze, to nie może zachodzić obrazaart. 5 § 2 k.p.k.(vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2004 r., sygn. akt V KK 170/03). Sąd Rejonowy w chwili wyrokowania nie miał żadnych wątpliwości co do sprawstwa obydwu oskarżonych. Uzasadnienie apelacji wskazuje, iż to obrońca ma wątpliwości związane z oceną dowodów, a te, jak wskazano wyżej, nie dają podstawy do stwierdzenia naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k.
Reasumując, w niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonując wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego i ustalając w sposób bezsporny wszelkie okoliczności czynu, przede wszystkim nie popadł w takie wątpliwości, które nie mogłyby być usunięte, a zatem nie naruszył zasadyin dubio pro reo. Oparcie ustaleń faktycznych na określonej i wyraźnie wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku grupie dowodów i jednoczesne nieuznanie dowodów przeciwnych w postaci wyjaśnień oskarżonego, nie stanowi uchybienia, które mogłoby powodować uchylenie wyroku, w sytuacji gdy zgodnie z treściąart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., Sąd Rejonowy wskazał, jakimi w tej kwestii kierował się względami.
Odnosząc się z kolei do wymierzonej kary przyjąć należy, że świetle wcześniejszej kilkukrotnej karalności oskarżonegoA. K., kara 1 roku pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w żadnej mierze nie może jawić się jako kara rażąco surowa, a tylko wymierzenie takiej kary uzasadniałoby ingerencję Sądu odwoławczego. Z kolei orzeczony w oparciu o treśćart. 72 §1 punkt 8 k.k.obowiązek wykonania prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Tychach o sygn. VI GC 104/14/1 z jednej strony zapewni wykonanie roszczeń pokrzywdzonej a z drugiej strony pozytywnie wpłynie na kształtowanie prawidłowych postaw życiowych u oskarżonego.
OskarżonegoA. K.obciążono kosztami postępowania odwoławczego, w tym opłatą w kwocie 180 złotych oraz wydatkami w kwocie 10 złotych.
Z naprowadzonych względów orzeczono jak w sentencji.
SSO Lucyna Pradelska-Staniczek