Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 61/18
Data wyroku: 2018-06-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosław Onisko
Słowa kluczowe: Paserstwo
Podstawa prawna: art. 291 §1 kk

Sygn. akt II Ka 61/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 czerwca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mirosław Onisko

Protokolant:

St. sekr. sąd. Marzena Głuchowska

przy udziale Prokuratora Dariusza Ciobana
po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r.
sprawyK. P. (1)iG. C.
oskarżonychart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie
z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II K 586/16

I
utrzymuje wyrok w mocy;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.M. C.wW.516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonegoK. P. (1)sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wydatki za to postępowanie ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II Ka 61/18

UZASADNIENIE
K. P. (1)iG. C.zostali oskarżeni o to, że w nocy z 6 na 7 lipca 2016 roku wP., gm.G., powiatu(...), w województwie(...), działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim wyważeniu drzwi wejściowych od zaplecza dostali się do środka sklepu spożywczo-przemysłowego, skąd zabrali w celu przywłaszczenia różnego rodzaju artykuły spożywcze i przemysłowe w postaci alkoholi, papierosów, słodyczy, wędlin, konserw, artykułów chemicznych, przenośny klimatyzator oraz pieniądze w kwocie 4.000 zł, czyniąc tym straty o łącznej wartości 10.000 zł na szkodęK. M., przy czym czynu tego dopuścili się w okresie przed upływem odbycia kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, będąc skazani za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Węgrowie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. II K 586/16:

I
oskarżonegoK. P. (2)uznał za winnego tego, że w nocy z 6 na 7 lipca 2016 roku wP., gm.G., powiatu(...), w województwie(...), po uprzednim wyważeniu drzwi wejściowych od zaplecza, dostał się do środka sklepu spożywczego przemysłowego, skąd zabrał w celu przywłaszczenia różnego rodzaju artykuły spożywcze i przemysłowe w postaci alkoholi, papierosów, słodyczy, wędlin, konserw, artykułów chemicznych, przenośny klimatyzator oraz pieniądze w kwocie 4.000 zł, czyniąc tym straty o łącznej wartości 10.000 zł na szkodęK. M., przy czym czynu tego dopuścił się w okresie przed upływem odbycia kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, będąc skazanym za umyślne przestępstwo podobne, to jest czynu zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkskazał go, wymierzając mu na mocyart. 279 § 1 kkkarę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoG. C.uznał za winnego tego, że w nocy z 6 na 7 lipca 2016 roku wP., gm.G., powiatu(...), w województwie(...), przyjął rzeczy uzyskane za pomocą czynu zabronionego – kradzieży z włamaniem – w postaci różnego rodzaju artykułów spożywczych i przemysłowych – alkoholi, papierosów, słodyczy, wędlin, konserw, artykułów chemicznych, przenośny klimatyzator o łącznej wartości 6.000 zł oraz pieniędzy w kwocie 302 złotych na szkodęK. M., przy czym czynu tego dopuścił się w okresie przed upływem odbycia kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, będąc skazanym za umyślne przestępstwo podobne, tj. czynu zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 291 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkskazał go, wymierzając mu na mocyart. 291 § 1 kkkarę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności zaliczył im okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie – wobecK. P. (1)od dnia 7 lipca 2016 r., godz. 12.00 do dnia 27 lipca 2016 r., godz. 16.45, zaś wobecG. C.od dnia 7 lipca 2016 r., godz. 15.10 do dnia 27 lipca 2016 r., godz. 16:45, przyjmując, że 1 (jeden) dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się 1 (jednemu) dniowi kary pozbawienia wolności;

IV
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej wW.kwotę 1.136,52 (jednego tysiąca stu trzydziestu sześciu i 52/100) złotych, w tym kwotę 212,52 (dwustu dwunastu i 52/100) złotych podatku VAT stawka 23 %, tytułem obrony z urzędu wykonywanej na rzecz oskarżonegoK. P. (1)przezadw. M. C.;

V
zwolnił oskarżonych od opłaty, zaś powstałe w sprawie wydatki przejął na rachunek Skarbu Państwa.

Apelacje od przedstawionego wyżej wyroku wnieśli obrońcy obu oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoG. C., zaskarżył wyrok w całości, na korzyść swojego mocodawcy, zarzucając mu:

I
na zasadzieart. 427 § 2 kpkiart. 438 pkt 2 kpk, obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie:

1
art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 366 § 1 kpk,art. 410 kpk, poprzez nienależyte ocenienie i rozważenie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, przez dokonanie sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oceny wyjaśnień oskarżonegoG. C.oraz zeznań świadkówK. C.(wcześniejW.),M. K.,G. P.z pominięciem istotnych okoliczności, a w szczególności:

- pominięcia wyjaśnień oskarżonegoG. C.w zakresie, w którym stwierdza, że nie czynił ustaleń skąd miałyby pochodzić przywiezione mu rzeczy przezK. P. (1), a nadto nie sprawdzał co zostało na jego posesję przywiezione, nie rozpakowywał worków, ani do nich nie zaglądał, gdyż spieszył się na wyjazd na ryby;
- bezzasadnej dyskwalifikacji zeznańK. C.(wcześniejW.) złożonych na rozprawie, natomiast obdarzeniem walorem wiarygodności jej zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego w sytuacji, gdy opisała ona okoliczności złożenia zeznań, nie zapoznała się z nimi po ich złożeniu oraz zawartych w nich okoliczności niezgodnych z rzeczywistością, jak choćby fakt uzyskiwania wsparcia finansowego od rodziców podczas, gdy świadek wychowała się w domu dziecka;
- niesłuszne uznanie, że oskarżonyK. P. (1)przywiózł doG. C.klimatyzator, który miałby się znaleźć wówczas w jego posiadaniu oraz pieniądze, które w rzeczywistości były własnościąK. C.iG. C., a ponadto pominięcie faktu, że na posesjęG. C.zostały przywiezione trzy torby i mały karton, które w części zostały rozpakowane przez małżonkę oskarżonego ze względu na to, że rzeczami tymi zaczęło bawić się małoletnie dziecko oskarżonego;
- całkowite pominięcie zeznań świadkówM. K.,G. P.(poza lakonicznym stwierdzeniem o ich pozytywnej ocenie), z których jednoznacznie wynika, żeG. C.wyjechał na ryby i celem wyjaśnienia zaistniałej sytuacji niezwłocznie stawił się na Komisariacie Policji nie utrudniając toczącego się postępowania;

II
na zasadzieart. 427 § 2 kpkiart. 438 pkt 3 kpk, mogący mieć wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę tego orzeczenia, polegający na uznaniu, iż oskarżonyG. C.przyjął przywiezione mu rzeczy, w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że nie sprawdzał co zostało mu przywiezione, nie zaglądał i nie rozpakowywał toreb, a rzeczy zostały wyciągnięte przez jego małżonkę, a nadto, że rzeczy te miały mu zostać przywiezione w nicy z 6 na 7 lipca 2016 r., podczas gdy bezspornym jest, żeK. P. (1)przyjechał do oskarżonegoC.rano, a nie w nocy.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonegoG. C.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej, zmianę zaskarżonego wyroku – przez przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu jako wyczerpującego znamiona występku zart. 292 § 1 kk(wraz ze stosowną zmianą opisu czynu) i wymierzenie oskarżonemu stosownej kary grzywny.
Obrońca oskarżonegoK. P. (1)zaskarżył wyrok w części, tj. co do orzeczenia o karze.
Wyrokowi temu zarzucił rażącą surowość wymierzonej oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności, co nastąpiło na skutek nieuwzględnienia bardzo trudnej sytuacji osobistej i życiowej oskarżonegoK. P. (1)bezpośrednio sprzed popełnienia przestępstwa, który pozostawał bez jakichkolwiek środków do życia.
Podnosząc powyższy zarzut obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie łagodniejszej kary pozbawienia wolności.
W toku rozprawy sądowej obrońca oskarżonegoG. C.poparł apelację i wnioski w niej zawarte. Obrońca oskarżonegoK. P. (1)poparł apelację o wniosek w niej zwarty, wniósł o zasądzenie kosztów za obronę z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości, ani w części. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie obu apelacji i utrzymanie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje:
Apelacje obu obrońców jako bezzasadne, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczyć należy, iż wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego złożył jedynie obrońca oskarżonegoG. C., a zatem korzystając z uprawienia przewidzianego przez przepisart. 457 § 2 kpk, ograniczono zakres niniejszych rozważań do wniesionego przez niego środka odwoławczego.
Przechodząc domeritum,kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła, aby Sąd merytoryczny dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dopuścił się naruszenia przepisów procesowychart. 4 kpk,art. 5 § 2kpk,art. 7 kpk,art. 366 § 1 kpkiart. 410 kpk. Zaprezentowana w pisemnych motywach wyroku ocena całokształtu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności, prowadząca do przyjęcia prawidłowych ustaleń faktycznych, zasługuje na pełną akceptację. Uzasadnienie pierwszoinstancyjne stanowi jasny wyraz zaprezentowanych przez Sąd Rejonowy ocen relewantnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i wysnutych z nich wniosków, zostało sporządzone w sposób rzetelny, w pełni zgodny z ustawowymi wymogami, jak najbardziej umożliwiający analizę i kontrolę toku rozumowania, które doprowadziło do wydania przez ten Sąd zaskarżonego orzeczenia. W realiach niniejszego postępowania w pełni uprawnioną jest zatem konkluzja, iż Sąd I instancji swe przekonanie, iżG. C.jest sprawcą przypisanego mu w wydanym wyroku czynu, opierał na wieloaspektowej, bardzo wnikliwej ocenie wszystkich przeprowadzonych w toku procesu dowodów, oczywiście istotnych z punktu widzenia przedmiotu procesu, przeprowadzonej z właściwym uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.  Zachował przy tym obiektywizm w stosunku do stron procesowych.
Polemiczne argumenty obrońcy wykorzystane we wniesionej przez niego apelacji nie dostarczyły podstaw do uznania, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki poddające w wątpliwość pierwszoinstancyjną ocenę wyjaśnień oskarżonegoG. C., jak również zeznańK. C.. Odnośnie wskazywanego przez obrońcę odrzucenia zeznańK. C.z postępowania sądowego i obdarzenia wiarą tych z postępowania przygotowawczego, podkreślenia wymaga, iż pisemne motywy zaskarżonego wyroku w tej kwestii, jako logiczne i zgodne z wymogamiart. 7 kpk, w pełni przekonały Sąd Odwoławczy, dlaczego dowody te należy ocenić w sposób przyjęty przez Sąd Rejonowy. Kluczowe znaczenie miało to, iż Sąd ten swoje przekonanie w kwestii braku wiarygodności zeznańK. C.oparł dodatkowo na będącej domeną sądu pierwszoinstancyjnego zasadzie bezpośredniości i samej możliwości obserwacji zachowaniaK. C.i funkcjonariusza PolicjiM. U.na rozprawie głównej w dniu 26 października 2017 r. podczas ich konfrontacji. Różne wersje przesłuchiwanych w tej sprawie osób co do bilonu, ujawnionego na stole w domu oskarżonego, podczas czynności przeszukania, nie były spójne ani wewnętrznie (w zakresie depozycji konkretnej osoby), ani zewnętrznie (twierdzeniaC.i jego żony wykluczały się wzajemnie), co zostało odnotowane i należycie ocenione przez Sąd Rejonowy.
Sąd Odwoławczy nie mógł zgodzić się również z twierdzeniem obrońcy oskarżonegoG. C.odnośnie tego, że Sądmeriticałkowicie pominął zeznania świadkaM. K.iG. P.. Zdaniem Sądu Okręgowego, nadano im właściwą rangę i znaczenie w kontekście zapadłego rozstrzygnięcia. Odnośnie sprawstwa oskarżonego w zakresie stawianego mu zarzutu, nie miały one kluczowego znaczenia. Dotyczyły wyłącznie tego, co oskarżony robił po przyjęciu przedmiotów z kradzieży, wobec czego bezzasadnym jest twierdzenie, że wniosły wiele do przedmiotowej sprawy. Nawet obdarzenie ich wiarą w całości nie wyklucza sprawstwa oskarżonego.
W ocenie Sądu Okręgowego, w realiach przedmiotowej sprawy bez znaczenia pozostaje to, czy oskarżony dokładnie sprawdzał zawartość pakunków przywiezionych mu przez oskarżonegoK. P. (1). Bezspornym pozostaje, iż część artykułów spożywczych pochodzących z okradzionego sklepu znalazła się już w szafkach kuchennych i lodówce oskarżonego. Stan dowodowy sprawy pozwalał na wykluczenie paserstwa nieumyślnego w sytuacji, w której kradzione artykuły miały być elementem rozliczeń między oskarżonymiG. C.iK. P. (1)i swoistą „spłatą długu” przez tego drugiego.
Alternatywny postulat obrońcy oskarżonego w zakresie zakwalifikowania czynuG. C.jako przestępstwa zart. 292 § 1 kkbył w naturalny sposób skorelowany z samym brakiem możliwości przyjęcia przez Sąd, iż oskarżony ten działał w warunkachart. 64 § 1 kk, skoro jednym z podstawowych warunków przyjęcia recydywy jest popełnienie ponownie przestępstwa umyślnego(por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. V KK 405/10, KZS 2011 nr 6, poz. 2, KZS 2011 nr 6, poz. 17, Legalis Numer 355583).
Przyjęta taktyka obrończa w realiach tej sprawy nie mogła jednak okazać się skuteczna, przede wszystkim z tego względu, że znamiona strony podmiotowej przestępstwa paserstwa (art. 291 § 1 kk) zostają wypełnione zarówno wtedy, gdy sprawca wie (ma pełną świadomość), że nabywane przez niego rzeczy zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, jak i wówczas, gdy na podstawie okoliczności związanych z nabywaniem rzeczy poweźmie przypuszczenie, że pochodzą one z czynu zabronionego. W tym drugim przypadku przestępstwo paserstwa popełnione jest umyślnie, przy czym w odniesieniu do tej części znamioncum dolo eventuali.Oznacza to, że sprawcą paserstwa nie jest wyłącznie osoba, która wie, iż dana rzecz pochodzi z czynu zabronionego, ale jest nią także osoba, która z uwagi na okoliczności objęcia rzeczy uzyskanej z czynu zabronionego na to się godzi(por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2013 r., sygn. II AKa 283/13, Legalis Numer 999582)
W powyższym kontekście oczywistym pozostaje, iż świadomość pochodzenia rzeczy z czynu zabronionego należy oceniać na podstawie okoliczności znanych osobie przyjmującej rzeczy pochodzące z kradzieży lub pomagającej w ich ukryciu, które pozostają ściśle związane z czasem przed popełnieniem czynu lub z czasem jego dokonywania. W przedmiotowej sprawie ma to o tyle doniosłe znaczenie, o ile zważy się, iż od kogoG. C.przyjął przedmioty, które ujawniono u niego w mieszkaniu i w jakich to stało się okolicznościach. Bezspornym pozostaje, iżK. P. (1)poza tym, iż przebywał w zakładach karnych 15 lat, był rozwodnikiem, bez stałego źródła dochodu, miał poważne trudności z uzyskaniem zatrudnienia, jak również nie posiadał stałego lokum, nadto był osobistym „dłużnikiem” oskarżonegoG. C.i w wyniku wzajemnych rozliczeń zalegał mu od około roku ze spłatą kwoty 900 zł. Bezspornym pozostaje również, iż starania o spłatę w/w zadłużenia w gotówce, wobec trudnej sytuacji materialnejK. P. (1), okazały się bezowocne, po czym nagle w nocy z 6/7 lipca 2016 r. dłużnik ten przywoził mu dużą ilość produktów spożywczych i przemysłowych, jak również alkoholu i papierosów. Z zeznańK. P. (1)bezpośrednio wynika, iż obaj oskarżeni ustalili właśnie taką przestępczą formę spłaty zadłużenia, zaś zarówno Sąd I , jak i II instancji nie dostrzegł przesłanek mogących podważyć wiarygodność relacjiK. P. (1)w tej części (oczywiście poza gołosłownym w świetle okoliczności sprawy zapewnieniem oskarżonegoG. C., że było zupełnie inaczej).
Wbrew twierdzeniom obrońcy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw, aby stwierdzić błąd „dowolności” w ustaleniach faktycznych Sądumeriti,co do czasokresu zdarzenia i tym samym zmienić opis czynu przypisanego oskarżonemuG. C.w zaskarżonym wyroku, skoro z wyjaśnień oskarżonegoK. P. (1)wynikało, iż po dokonaniu nocnej kradzieży z włamaniem w pierwszej kolejności pojechał doG. C., zostawił mu część rzeczy pochodzących z przestępstwa, a dopiero później udał się do siebie do domu. Analogiczna sytuacja dotyczy braku konieczności wyeliminowania z opisu czynu klimatyzatora, który ujawniono podczas przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych, zajmowanych przez oskarżonegoG. C.wS.(k. 17-18v).
Apelujący niesłusznie zarzuca także pominięcie przez Sąd I instancji zasadyin dubio pro reo.W przedmiotowej sprawie Sąd I i II instancji nie powziął bowiem jakichkolwiek wątpliwości, których rozstrzygnięcie nie byłoby możliwe w drodze postępowania dowodowego. Do wątpliwości, o których mowa wart. 5 § 2 kpk, nie należą bowiem wątpliwości związane z problemem oceny dowodów, a więc który ze wzajemnie sprzecznych dowodów zasługuje na wiarę, a który tego waloru nie posiada. Jeżeli Sąd dokona ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i ustalenia te są stanowcze, to nie może zachodzić obrazaart. 5 § 2 kpk.Przepis ten jest przepisem przewidzianym dla Sądu, który w razie powzięcia wątpliwości rozstrzyga je na korzyść oskarżonego, nie zaś dla stron procesowych(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. II AKa 226/15, LEX nr 2041786).
Prawidłowość rozstrzygnięcia każdej sprawy zależy od spełnienia przez Sąd I instancji dwóch zasadniczych obowiązków, tj. przeprowadzenia - zgodnie z wymogamiart. 366 § 1 kpk- wszelkich dowodów niezbędnych do ustalenia okoliczności sprawy, w tym nie tylko zawnioskowanych przez strony, ale także dopuszczonych, w razie takiej potrzeby z urzędu oraz prawidłowej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy. W przekonaniu Sądu Okręgowego, w realiach przedmiotowej sprawy Sąd Rejonowy w Węgrowie sprostał obowiązkom nałożonym na niego przez przepisart. 366 § 1 kpki brak przesłanek, aby stwierdzić jego obrazę, tym bardziej biorąc pod uwagę, iż skarżący nie wyjaśnił na czym, w jego ocenie, miałaby podlegać obraza treści tego przepisu.
Sąd I instancji sprostał również normieart. 410 kpk. Oczywistym pozostaje, iż konstruowanie prawdziwych ustaleń faktycznych musi opierać się na dowodach wiarygodnych, a dowody niewiarygodne temu celowi nie służą. Pominięcie określonych dowodów przy konstruowaniu ustaleń faktycznych jest rezultatem dokonanej oceny dowodów. Nie oznacza to, że nie dokonano ich oceny w ogóle, a tym samym nie świadczy o naruszeniuart. 410 kpk(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 września 2017 r., sygn. II AKa 285/17, Legalis Numer 1714231).
Chybionym był również zarzut obrazyart. 4 kpk. Naruszenie treści tego przepisu jako zawierającego jedynie ogólną dyrektywę, która powinna być realizowana w toku procesu karnego - nie może w ogóle stanowić samodzielnej podstawy odwoławczej. Aby zarzut z zakresu naruszeniaart. 4 kpkmógł być uznany za zasadny niezbędne jest wykazanie naruszenia przepisu procesowego o bardziej szczegółowym charakterze, zawierającego konkretny nakaz lub zakaz, który został zignorowany, opacznie zrozumiany lub nie doszło do jego zastosowania. W przedmiotowej sprawie skarżący nie podołał w/w obowiązkowi.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, może zostać uznany za trafnie podniesiony wtedy i tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że wynika on z niepełności postępowania dowodowego (tzw. „błąd braku”) lub przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i naruszenia przez Sąd orzekającyart. 7 kpk(tzw. „błąd dowolności”). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zatem zostać uznany za trafnie podniesiony, wtedy i tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że w istocie popełniony błąd wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. W przedmiotowej sprawie obrońca oskarżonego nie wykazał ani konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów, ani też nieprawidłowości w rozumowaniu Sądu Rejonowego w zakresie istotnych ustaleń.
Biorąc pod uwagę kategorię zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonegoG. C., przy braku przesłanek zart. 440 kpk, Sąd Okręgowy nie miał podstaw, by na skutek jej treści odnieść się do rodzaju i wymiaru kary orzeczonej wobec tego oskarżonego(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 275/17, Legalis Numer 1728581).
Z powyższych względów, Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 615 z późn. zm.)Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.M. C.wW., tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonegoK. P. (1), sprawowaną z urzędu w postępowaniu apelacyjnym(§ 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu – Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).
Mając na względzie trudną sytuację majątkową obu oskarżonych, Sąd Okręgowy na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983 r. z późń. zm.), zwolnił ich od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatki przejmując na rachunek Skarb Państwa.
Z tych wszystkich względów, stosowanie do treściart. 436 kpkw zw. zart. 437 § 1 kpk, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.