Sąd Apelacyjny w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 858/17
Data wyroku: 2018-02-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Alicja Myszkowska, Jacek Pasikowski, Jacek Świerczyński
Słowa kluczowe: Nieważność czynności prawnej
Podstawa prawna: art. 58 k.c.

Sygn. akt I ACa 858/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 lutego 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący SSA Alicja Myszkowska
Sędziowie SA Jacek Pasikowski
del. SO Jacek Świerczyński (spr.)
Protokolant sekretarz sądowy Lidia Milczarek
po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. w Łodzi na rozprawie
sprawy z powództwaK. Z. (1)
przeciwkoS. G.iKrajowemu Ośrodkowi (...)wW.(poprzednio Agencja Nieruchomości RolnychwW.)
o stwierdzenie nieważności czynności prawnych
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt I C 98/15

1
oddala apelację;

2
zasądza odK. Z. (1)na rzeczKrajowego Ośrodka (...)wW.kwotę 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowegow postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt I ACa 858/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem dnia 21 kwietnia 2016r. Sąd Okręgowy w Płocku, w sprawie z powództwaK. Z. (1)przeciwkoS. G.i Agencji Nieruchomości Rolnych wW.o stwierdzenie nieważności czynności prawnej, oddalił powództwo oraz zasądził od powodaK. Z. (1)na rzecz pozwanegoS. G.kwotę 7.217 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
U podstaw powyższego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne, które były poprzedzone niżej przedstawionymi stanowiskami stron.
Pozwem z dnia 16 stycznia 2015r.K. Z. (2)wystąpił przeciwkoS. G.i Agencji Nieruchomości Rolnych o stwierdzenie nieważności:
- umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 4 kwietnia 2012r. zawartej pomiędzy pozwanymS. G.a pozwanym Skarbem Państwa - Agencją Nieruchomości Rolnych przed notariuszemA. O.repertorium A nr 2158/2012, której przedmiotem była nieruchomość, dla której Sąd Rejonowy w Gostyninie prowadziksięgę wieczystą (...),
- umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 4 kwietnia 2012r. zawartej pomiędzy pozwanymS. G.a pozwanym Skarbem Państwa - Agencją Nieruchomości Rolnych przed notariuszemA. O.repertorium A nr 2167/2012, której przedmiotem były nieruchomości, dla których Sąd Rejonowy w Gostyninie prowadziksięgi wieczyste (...)(pierwotnie(...)).
Zdaniem powoda umowy objęte żądaniem pozwu zostały zawarte z naruszeniem norm w zakresie zbywania nieruchomości rolnych Skarbu Państwa w szczególności: sprzedaż nieruchomości stanowiła obejście prawa w postaci art. 28 a ust 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa – co naruszyłoart. 58 § 1 k.c., po drugie pozwanyS. G.nie wykazał, że jest spadkobiercą zakupionych nieruchomości, co uzasadniałoby prawo pierwszeństwa ich nabycia, a w szczególności nie wykazał, że właścicielką nieruchomości byłaZ.zK.G.i po trzecie sprzedane pozwanemuS. G.nieruchomości przekroczyły dozwolony areał możliwy do nabycia, tj. 500 ha.
PozwanyS. G.wniósł o oddalenie powództwa i obciążenie powoda wszystkimi kosztami procesu. Jak podał już w 1998r. Sąd Wojewódzki w Płocku w sprawie 206/97 orzekł, ze spadkobiercyZ. G. (1)byli właścicielami majątkuL., dla którego Sąd Rejonowy w Gostyninie prowadziksięgę wieczystą Kw (...).
Pozwana Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy wW.Filia wŁ.wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jak podniesiono przy zawieraniu przedmiotowych umów zostały zachowane wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 UGNRSP tj. nieruchomość została przejęta przez skarb Państwa przed dniem 1 stycznia 1992r., zaśS. G.był pełnomocnikiem spadkobierców zbywanej nieruchomości. Konsekwencją nabycia prawa własności przez pozwanego było prawo rozporządzania nieruchomością zgodnie zart. 140 k.c.Nadto żaden przepis prawa nie zakazywał pozwanemu zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży, zaś przepisart. 389 k.c.jednoznacznie dopuszcza formę takiej umowy niezależnie od tego, czy w chwili jej zawieraniaS. G.był jej właścicielem czy też nie. Pozwana Agencja podniosła nadto, że zarzut braku legitymacjiS. G.do nabycia nieruchomości jest chybiony z uwagi na wyrok z dnia 19 czerwca 1998r. wydany w sprawie I C 206/97, który nie został podważony, ani w żaden inny sposób wyeliminowany z obrotu prawnego. Natomiast krąg spadkobierców poZ. G. (1)wynika jednoznacznie z aktu notarialnego nr Rep.(...), a następstwo prawne po tych osobach z postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku. Zdaniem pozwanego nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 28a ust. 1 UGNRSP albowiem z wypisów z rejestru gruntów wynika, że spośród 513,6392 ha objętych sprzedażą jedynie 498,4298 ha stanowiło użytki rolne.
Sąd Okręgowy ustalił, żeJ. Z.zK.I votoG.II votoG.przed II wojną światową była właścicielką nieruchomości ziemskich(...),(...)z folwarkiemD.i(...)położonych w powiecie(...). Właścicielka tych nieruchomości zmarła 14 stycznia 1937r. Na podstawie testamentu i układu dobrowolnego własność nieruchomości przeszła na jej rodzeństwo:M.zK. W.w 1/15 części,T.zK.G.w 6/15 częściach iH. K.w 8/15 częściach. Jedna ze spadkobierczyń poJ. G. (1)czyliT. G.zmarła 09 stycznia 1944r. Spadek po niej nabyły dzieci:K. G.,J. G. (2)iJ. K.w równych częściach.
Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Kutnie z 22 czerwca 1993r. sygn. akt Ns 192/93 spadek poK. G.zmarłym 9 maja 1946r. nabyły dzieci:S. G.,B. Z.iM. Z.po 1/3 części każde z nich, z tym że żonie zmarłegoZ. G. (2)przysługiwało prawo dożywotniego użytkowania ¼ części spadku.
MajątekL.został przejęty przez państwo na cele reformy rolnej. Przez wiele lat funkcjonowało tam Państwowe Gospodarstwo Rolne, a ostatnim jego dyrektorem byłK. Z. (1).
W dniu 30 kwietnia 1993r. została zawarta umowa, mocą której Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa wydzierżawiłaK. Z. (2)nieruchomości położone wL.o łącznej powierzchni 622,95 ha składającej się z: gruntów ornych o powierzchni 403,89 ha, łąk o powierzchni 101,91 ha, pastwisk o powierzchni 34,71 ha, zadrzewień śródpolnych o powierzchni 31,23 ha, terenów zabudowanych o powierzchni 13,30 fa, rowów i dróg o powierzchni 7,24 ha, nieużytków o powierzchni 24,28 ha, parku o powierzchni 6,39 ha oraz pałacu, budynków i budowli trwale z nimi związanymi. Umowa została zawarta na okres 10 lat licząc od dnia 1 maja 1993r.
W dniu 8 marca 1994r. WojewodaP.wydał zaświadczenie, że nieruchomość ziemska położona w obrębieL.gm. Pacyna o powierzchni 564,97 ha składająca się z działek oznaczonych numerami : 1,2, 3, 5, 7, 9, 10, 13, 15, 17/1, 17/2, 19, 22, 24, 26, 32, 34, 37, 29, 42, 43, 45, 47, 48, 49, 53, 56, 50, 51, 52, 57, 58, 59 przeszła na cele reformy rolnej i stanowi własność Skarbu Państwa. Na tej podstawie jako właściciela nieruchomości objętych księgami wieczystymi prowadzonymi przez Sąd Rejonowy w Gostyninie ujawniono Skarb Państwa.
W latach 1994-1995K. Z. (1)zwracał się do Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa o sprzedaż części dzierżawionej nieruchomości w postaci zabytkowego pałacu z parkiem i przyległymi gruntami, na co wstępnie otrzymał pozytywną odpowiedź. Do sprzedaży jednak nie doszło.
W październiku 1995r. w Urzędzie Gminy wP.ukazało się ogłoszenie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa o planowanej sprzedaży nieruchomości tworzącej Gospodarstwo Rolne wL.. Jednocześnie o zamiarze tym zastał powiadomiony m.in.S. G.jako jeden ze spadkobierców po byłych właścicielach majątkuL..
W odpowiedzi na toS. G.wyraził wolę kupna zespołu pałacowego wL..Uzyskał on oświadczenia pozostałych spadkobierców poJ. G. (1), iż nie będą wykonywać przysługującego im prawa pierwszeństwa zakupu częścigospodarstwa rolnego (...), a ich wolą jest by z tego prawa skorzystałS. G.. RównieżK. Z. (1)zgłosił gotowość zakupu z prawem pierwszeństwa przedmiotowej nieruchomości jako jej dzierżawca podnosząc, iż brak jest dowodów na to, że rodzinaG.jest spadkobiercą byłych właścicieli majątkuL..
S. G.czynił jednak starania o wykazanie swojego następstwa prawnego po dawnych właścicielach majątkuL.. Okazało się, że księga wieczystaL.iK.uległa częściowemu zniszczeniu w trakcie działań wojennych i nie zawiera dwóch pierwszych działów obejmujących oznaczenie nieruchomości i osoby nią władające.
Postanowieniem z dnia 14 lutego 1997r. Sąd Rejonowy w Gostyninie odrzucił wniosekS. G.o odtworzenie księgi wieczystej jako niedopuszczalny.
Wyrokiem z dnia 19 czerwca 1998r. wydanym w sprawie I C 206/97 Sąd Wojewódzki w Płocku w sprawie z powództwaS. G.ustalił, że spadkobiercyZ. G. (1)byli właścicielami majątkuL.K.w 1945r., dla której to nieruchomości w Sądzie Rejonowym w Gostyninie prowadzona jestksięga wieczysta Kw (...).
W oparciu o ten wyrok w przedmiotowej księdze wieczystej w dniu 15 marca 1999r. uczyniono wzmiankę o prawie pierwszeństwa na rzecz spadkobiercówZ. G. (1)
W kolejnych latachK. Z. (1)składał do Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa wnioski o przedłużenie umowy dzierżawy do 2023 roku, na co Agencja nie wyraziła zgody.
Na początku 2010r. zK. Z. (1)nawiązał e-mailowo kontakt niejakiW. Z.podający się jako przedstawiciel wszystkich spadkobierców byłych właścicieli majątkuL.. Zaproponował, że w zamian za 2,5 mln zł zrzekną się możliwości wystąpienia o wykup gruntów rolnych i zobowiążą się do odsprzedaży mu pałacu po jego odzyskaniu Do zawarcia proponowanej umowy jednak nie doszło.
Aneksem z dnia 2 marca 2012r. Agencja Nieruchomości Rolnych przedłużyłaK. Z. (1)okres dzierżawy do 30 kwietnia 2013r. zaznaczając, iż umowa dzierżawy nie podlega dalszym przedłużeniom.
W dniu 4 kwietnia 2012r. przed notariuszemA. O.doszło do zawarcia dwóch umów sprzedaży, mocą którychS. G.nabył od Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa dawny majątekL.tj. nieruchomości objęte prowadzonymi przez Sąd Rejonowy w Gostyninieksięgami wieczystymi (...), o łącznej powierzchni 513,6392 ha pól uprawnych wraz z zabudowaniami gospodarskimi za cenę 13.000.000 zł.Pieniądze na uiszczenie ceny nabycia pochodziły faktycznie odM.iJ. O., którzy byli zainteresowani odkupieniem przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie byli oni właścicielamispółki (...) spółka z o.o.
Pismem datowanym na 04 kwietnia 2012r.S. G.poinformowałK. Z. (1), że zakupił od Agencji Nieruchomości Rolnychgospodarstwo rolne (...), jednakże całość gospodarstwa za wyjątkiemdziałki (...)pozostaje w dotychczasowej dzierżawie do 30 kwietnia 2013r. Nadtodziałka nr (...)została odsprzedana przez niegoM. O., któremu wspólnie zJ. O.ustanowił nieodwołalnego pełnomocnictwa do administrowania całą nieruchomością (dowód: pismo k.55). Dozarządu (...)udzielił również pełnomocnictwa(...) spółka z o.o.wP..
W dniu 18 grudnia 2013r. na części nieruchomości objętejksięgą wieczystą (...)ustanowiona została na rzecz(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wP.hipoteka umowna na kwotę 15 mln zł na zabezpieczenie zwrotu zaliczki zapłaconej tytułem zadatku i zaliczki na poczet ceny nabycia nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerami: 1, 2, 3, 5, 7, 9/1, 10, 13/20, 13/21, 13/22, 17/2, 17/3, 17/5, 19, 22, 24/8, 32/2, 34, 37/1, 39, 42, 43, 45, 47, 49, 50, 51, 52, 53, 56, 57 i 59 – w przypadku niedojścia do umowy przyrzeczonej sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z przyczyn leżących po stronie sprzedającego.
OstatecznieS. G.sprzedał przedmiotową nieruchomość(...) spółce z o.o.
Powyższy stan faktyczny ustalony został na podstawie złożonych w sprawie dokumentów , zeznań świadkówK. Z. (3),M. S., zeznań powodaK. Z. (1), zeznań pozwanegoS. G.. Zdaniem sądu zeznania świadków nie wniosły nic istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Świadkowie bowiem zeznawali na okoliczności bezsporne w przedmiotowej sprawie takie jak fakt dzierżawy nieruchomości przezK. Z. (1)i jego starania o jej zakup. Natomiast pozostałe, kwestionowane przez strony okoliczności wynikały z dokumentów, które nie zostały poważone w toku postępowania. Także zeznania stron należało uznać za zgodne z rzeczywistością albowiem ich relacje dotyczące stanu faktycznego nie były sporne. Jedyną kwestią, w jakiej różniły się zeznania stron były wątpliwości powoda do następstwa prawnego pozwanegoS. G.poZ. G. (1), jednakże ta okoliczność została wykazana stosownymi orzeczeniami sądów.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny, Sąd Okręgowy uznał, że brak podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowych umów sprzedaży i powództwo oddalił.
Podstawowy zarzut podnoszony przez powoda to zawarcie przedmiotowych umów nabycia dawnego majątkuL.z obejściem prawa, co miałoby skutkować nieważnością tych czynności prawnych.
Jak stanowiart. 58 k.c.czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna. W niniejszej sprawie zakup przez pozwanegoS. G.nieruchomości wL.odbył się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarce nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy obowiązującym w dacie zawierania przedmiotowych umów pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości zasobu agencji przysługiwało byłemu właścicielowi zbywanej nieruchomości lub jego spadkobiercom, jeżeli nieruchomość została przejęta na rzecz Skarbu Państwa przed dniem 1 stycznia 1992r.
PozwanyS. G.skorzystał z przywileju jaki owa ustawa dawała byłym właścicielom nieruchomości i ich spadkobiercom. Skorzystał więc z prawa pierwszeństwa i jako spadkobierca właścicielki majątkuL.nabył tę nieruchomość po preferencyjnej cenie – zgodnie z postanowieniami ustawy. W tym miejscu należy zauważyć, że zarzut powoda, jakoby była to cena zaniżona nie został poparty żadnym dowodem. W toku postępowania nie przedstawiono żadnego dowodu mogącego świadczyć, że pozwana Agencja Nieruchomości Rolnych dokonała sprzedaży nieruchomości po cenie zaniżonej, nieadekwatnej do rzeczywistej wartości nieruchomości. Poza zarzutem zaniżenia ceny nabycia przez Agencję powód nie kwestionował innych wymogów proceduralnych przy dokonywaniu zbycia nieruchomości.
Ustawa o gospodarce nieruchomościamirolnymi Skarbu Państwa nie wprowadzała żadnych ograniczeń jeśli chodzi o cel, w jakim nabywają ją byli właściciele czy ich spadkobiercy. Nie wprowadzała również żadnych ograniczeń czasowych co do możliwości dysponowania nabytą w wykonaniu prawa pierwszeństwa nieruchomością. W związku z tym były właściciel nieruchomości lub jego spadkobierca może skorzystać z przywileju, jaki dał mu ustawodawca i nabyć dawną własność po preferencyjnej cenie bez drogi przetargu. Nie ważne jest przy tym w jakim celu odzyskuje dawną własność i co zamierza z nią zrobić. Nawet jeśli nabywa nieruchomość z zamiarem jej sprzedaży nie stanowi to naruszeniaustawy o gospodarce nieruchomościamirolnymi Skarbu Państwa ani też próby obejścia jej przepisów. W tym zakresie ustawodawca nie wprowadził bowiem żadnych ograniczeń, tak jak w przypadku innych transakcji, gdzie nakłada się na nabywcę określonego przeznaczenia nabytej rzeczy czy też zakaz jej zbywania przez określony okres czasu. Dlatego też pozwanyS. G.korzystając z uprawnień, jakie dał mu ustawodawca miał prawo skorzystać z prawa pierwszeństwa i nabyć nieruchomość należącą do jego przodków w jakimkolwiek celu, nawet w celu uzyskania korzyści majątkowej na dalszej odsprzedaży(...) spółce (...).
Z punktu widzenia ważności czynności prawnej obojętnym jest również źródło pochodzenia środków pieniężnych na zakup przez pozwanego nieruchomości. Jak bowiem stanowiart. 535 k.c.przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz , a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Żaden przepis zawarty wKodeksie cywilnymdotyczący umowy sprzedaży nie wprowadza ograniczeń dotyczących pochodzenia środków na uiszczenie ceny sprzedaży. PozwanyS. G.nie krył faktu, że pieniądze na zakup nieruchomości pochodziły od państwaO.. Jednakże z punktu widzenia przepisów prawnych nie ma najmniejszego znaczenia, skąd pochodzą środki na uiszczenie ceny nabycia. W obrocie prawnym funkcjonuje wiele umów sprzedaży, gdzie kupujący na uiszczenie ceny nabycia przeznaczają nie swoje środki, jak chociażby kredyty bankowe czy pożyczki. Również po stronie sprzedającego nie ma obowiązku badania, skąd pochodzą środki na pokrycie ceny nabycia. Dlatego też pozwana Agencja Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa nie miała żadnego obowiązku badania, za czyje pieniądze pozwanyS. G.nabył sprzedawaną nieruchomość i skąd pochodziły na ten cel pieniądze. W każdym razie pochodzenie środków na zakup przedmiotowej nieruchomości nie ma wpływu na ocenę ważności czynności prawnych albowiem nie stanowi to naruszenia przepisów ustawy.
Nadto pozwanyS. G.korzystając z uprawnień przewidzianych przez ustawę stał się właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Jako właściciel mógł swobodnie nią dysponować. Zgodnie bowiem zart. 140 k.c.w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Dlatego też podstawowym prawem właściciela, jeśli nie ma żadnych ograniczeń ustawowych jest swobodne dysponowanie swoją własnością. W związku z tym pozwanyS. G.mógł swobodnie dysponować swoją własnością i odsprzedać jąspółce (...). Nie była to bowiem czynność sprzeczna z ustawą lub też mająca na celu obejścia jej przepisów. PozwanyS. G.skorzystał z prawa przewidzianego przez ustawodawcę, nabył własność nieruchomości i następnie w granicach prawa własności rozdysponował swoją własności wedle własnej woli.
Za bezzasadny należało uznać zarzut braku legitymacji po stronieS. G.uprawnień do skorzystania z prawa pierwszeństwa zakupu nieruchomości. Art. 29 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa stanowił, iż pierwszeństwo nabycia nieruchomości przysługuje byłemu właścicielowi zbywanej nieruchomości lub jego spadkobiercą. Przepis ten nie wprowadza wymogu, by o możliwość nabycia nieruchomości w tym trybie musieli wystąpić łącznie wszyscy spadkobiercy. W praktyce bowiem byłaby to okoliczność bardzo trudna do spełnienia, zważywszy na upływ czasu i wielość spadkobierców. W związku z tym wystarczy, że z prawa pierwszeństwa zakupu nieruchomości skorzysta jeden ze spadkobierców byłych właścicieli. W tym przypadku był to pozwanyS. G.. Agencja Nieruchomości Rolnych nie miała żadnego obowiązku uzyskiwania akceptacji wszystkich spadkobierców poZ. G. (1)aby skorzystać z przewidzianej prawem procedury pierwszeństwa zakupu nieruchomości, skoro żaden inny spadkobierca nie był zainteresowany nabyciem przedmiotowej ziemi.
PozwanyS. G.wykazał, że jest jednym ze spadkobierców poZ. G. (1). Zarzut strony powodowej, jakoby okoliczność ta nie została wykazana jest całkowicie chybiony. Wprawdzie brak niezbitego dokumentu w postaci kompletnej księgi wieczystej, z której wynikałoby, iżZ. G. (1)była ostatnią właścicielką majątkuL., jednakże fakt ten wynika z aktu notarialnego i decyzji Izby Skarbowej, gdzie wskazuje się, żeZ. G. (1)była właścicielką majątkuL.. Należy zauważyć, że organy sporządzające owe dokumenty musiały opierać się na sprawdzonych wiadomościach. W związku z tym należało uznać, żeZ. G. (1)była właścicielką majątkuL.do czasu jej śmierci.
Zgodnie zaś z wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Płocku spadkobiercy poZ. G. (1)byli w 1945 r. właścicielami majątkuL.. Wyrok ten jest prawomocny i nie został w żaden sposób podważony. W związku z tym wiąże wszystkie inne sądy i urzędy. Natomiast z prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku wynika, iż spadek poZ. G. (1)nabyła m. in.T. G., po niej zaś spadek nabyłK. G., a po nim spadkobiercą jestS. G.czyli pozwany w przedmiotowej sprawie.
Dlatego też następstwo prawne pozwanego po byłej właścicielce majątkuL.nie może budzić wątpliwości i również pozwana Agencja Nieruchomości Rolnych miała prawo do uznaniaS. G.jako spadkobiercy mającego prawo skorzystać z pierwszeństwa zakupu nieruchomości.
Dlatego też zarzuty dotyczące obejścia prawa czy też braku wykazania, że pozwanyS. G.nie był spadkobiercą po byłych właścicielach nieruchomości należało uznać za chybione.
Jedynie trzeci z podnoszonych przez powoda zarzutów mógłby skutkować stwierdzeniem nieważności umów zawartych 4 kwietnia 2012r., o ile strona powodowa wykazałaby, że nieruchomości nabyte przezS. G.od Agencji Nieruchomości Rolnych przekroczyły areał 500 ha użytków rolnych.
Jak stanowi art. 28 a ust.1 ustawy z 19.10.1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa sprzedaż nieruchomości rolnej przez Agencję może nastąpić, jeżeli w wyniku tej sprzedaży łączna powierzchnia użytków rolnych będących własnością nabywcy nie przekroczy 500 ha. Ustawa wprawdzie nie wprowadza żadnych sankcji za przekroczenie owej powierzchni, jednak na gruncie obowiązującego stanu prawnego należy przyjąć, że naruszenie dyspozycji zawartej w tym przepisie prowadzi do nieważności czynności prawnej na podstawieart. 58 k.c.Sprzedaż bowiem nieruchomości, której łączna powierzchnia użytków rolnych przekracza 500 ha byłoby czynnością sprzeczną z ustawą.
Ustawodawca nie zdefiniował jednak pojęcia użytki rolne. Z całą pewnością jednak istnieje zasadnicza różnica pomiędzy pojęciem „użytki rolne”, a pojęciem „nieruchomość rola”. Użytki rolne to tereny w obrębie gospodarstwa rolnego lub danego regionu wykorzystywane do produkcji roślinnej, ogrodniczej i zwierzęcej. Do użytków rolnych zalicza się: grunty orne, trwałe użytki zielone (łąki , pastwiska), ogródki przydomowe, sady, szkółki drzew owocowych czy trwałe plantacje. PozwanyS. G.na podstawie przedmiotowych umów nabył 513,6392 ha. Jednak podnosząc zarzut przekroczenia normy 500 ha powód winien tę okoliczność udowodnić, a mianowicie wykazać że w ramach nabytej nieruchomości użytki rolne stanowiły większy areał niż 500 ha. Na te okoliczność nie przedstawiono dowodów w sprawie. Tymczasem już z samej umowy dzierżawy, jaką zawarł powód na przedmiotową nieruchomość wynika, że w jej skład wchodzą: tereny zabudowane o powierzchni 13,30 ha, rowy i drogi o powierzchni 7,24 ha, nieużytki 24,28 ha, parki 6,39 ha łącznie około 51 ha. Wynika z tego, że umowy sprzedaży zostały zawarte bez naruszenia treściart. 28a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościamirolnymi Skarbu Państwa, gdyż użytki rolne objęte treścią umowy wynosiły mniej niż 500 ha.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.obciążając nimi stronę powodową, która proces przegrała.
Apelację od powyższego wyroku złożył powód, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
1. naruszenieart. 58 k.c.poprzez uznanie za dopuszczalną czynność prawną mającą na celu obejście przepisów prawa, polegającą na faktycznym zakupie nieruchomości rolnej przez podmiot nieuprawniony z art. 29 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa,
2. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wskutek naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jej wynik, a mianowicieart. 217 § 1 k.p.c.przez bezzasadne oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny rzeczoznawstwa majątkowego, na okoliczność ustalenia wysokości ceny zbycia nieruchomości objętych umowami zawartymi pomiędzy pozwanymS. G.a pozwaną Agencją Nieruchomości Rolnych i cen nieruchomości okolicznych o podobnych parametrach lub/i cen ustalonych przez Agencję w ramach przetargu zgodnie z art.30 UGNRSP, celem wykazania preferencyjności ceny sprzedaży nieruchomości objętych ww. umowami, a w szczególności preferencyjnej ceny nabycia nieruchomości przezfirmę (...) spółkę z o.o.- podmiotu spoza kręgu osób uprawnionych z art. 29 UGNRSP, w stosunku do ceny nieruchomości ustalonych w drodze przetargu.
W oparciu o powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie zgodnie z żądaniem pozwu lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji oraz zasądzenie kosztów za I Instancję i II Instancję.
W uzupełnieniu apelacji powód podniósł przeciwko rozstrzygnięciu dodatkowo następujące zarzuty:
1. naruszenieart. 328 § 2 k.p.c.,art. 233 § 1 k.p.c.iart. 316 § 1 k.p.c.poprzez:
a. nieodniesienie się Sądu I instancji do zarzutu oczywistego błędu w sentencji wyroku z dnia 19.06.1998 r. Sądu Wojewódzkiego w Płocku (sygn. akt I C 206/97) stwierdzającego, że spadkobiercyZ. G. (1)byli w 1945 r. właścicielami majątkuL.K..
Uzasadniając powyższy zarzut, apelujący podkreślił, że w pozwie wskazał wyraźnie, że w 1945 r. obowiązywał już dekret PKWN z 6.09.1944 r. (wejście w życie z dniem 13.09.1944 r.) o reformie rolnej i wszystkie nieruchomości rolne powyżej bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, przeszły z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa. W związku z tym, w 1945r. spadkobiercyZ. G. (1)nie mogli być właścicielami majątkuL.K., bo jego właścicielem w 1945 r. był już Skarb Państwa. Nadto wyrok dotyczy majątkuL.K., a przedmiotem niniejszego postępowania jest majątekL.. Mamy więc do czynienia z zasadniczą różnicą tożsamości przedmiotowej pomiędzy sentencją wyroku z 19.05.1998 r. a przedmiotem niniejszego postępowania. Sąd I instancji nie wyjaśnił tych istotnych rozbieżności;
b. nieodniesienie się przez Sąd I instancji do zarzutu, że brak jest materialnego dowodu, żeZ. G. (1)była właścicielką majątkuL.w chwili jej śmierci w 1937 r.
Uzasadniając powyższy zarzut powód wskazał, że dowodem tym mógłby być wyłącznie odpowiedni wpis w KW i/lub akt notarialny nabycia/darowizny i/lub wyrok sądowy lub decyzja administracyjna stwierdzający, iżZ. G. (1)stała się/jest/była właścicielka majątkuL.. Istnienia takiego dowodu Sąd I instancji nie ustalił. Oparcie się przez Sąd I instancji na zaświadczeniu z 1939 r. Izby Skarbowej wW.o wymiarze podatku spadkowego oraz na akcie notarialnym, w którym spadkobiercy PaniZ. G. (1)umownie ustalają swoje udziału w spadku po niej, nie może być dowodem materialnym, że PaniZ. G. (1)była właścicielką majątkuL.. Ustalenie przez Sąd I instancji, na takiej podstawie, żeZ. G. (1)była właścicielką majątkuL.jest przekroczeniem przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów. Ustalenie takie ma charakter dowolnej oceny dowodów. Jest to również naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.Nadto, według strony powodowej, w testamencieZ. G. (1)z 1915 r. brak jest wskazania, że w skład majątku wchodził majątekL.;
c. w tym kontekście, nie odniesienie się również przez Sąd I instancji do zarzutu strony powodowej, że właścicielem majątkuL.mogła nie byćZ. G. (1), lecz jej pierwszy mąż, senatorA. G..
Apelujący wskazał że w związku z tym i w związku z obowiązującym w tamtym czasie art. 731 KodeksuN., spadkobiercami poA. G.byliby jego zstępni, wstępni, a także krewni w linii bocznej;
d. w tym kontekście również niewyjaśnienie przez Sąd I instancji istotnych z punktu widzenia niniejszego postępowania i niewątpliwie mogących mieć wpływ na jego wynik, okoliczności usunięcia w KW nr(...)(Stary nr(...)) dotyczącej majątkuL.dwóch stron obejmujących dział I i dział II tej księgi wieczystej.
Usunięcie spowodowane było faktycznie zniszczeniami wojennymi, czy też przyczyną tego było celowe działanie czynnika ludzkiego? Ani pismo-informacja Sądu Rejonowego w Gostyninie, ani postanowienie Sądu Rejonowego w Gostyninie z 14.02.1997 r. odrzucające stosowny wniosek pozwanegoS. G.okoliczności tych nie wyjaśnia.
Powyższe zarzuty stanowią również niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i przez to są naruszeniemart. 316 § 1 k.p.c.;
2. naruszenieart.195 k.p.c.poprzez niewezwanie przez Sąd I instancji z urzędu do udziału w sprawie po stronie pozwanej równieżfirmy (...) Sp. z o.o.(i ew.M. O.iJ. O.), z którą pozwanyS. G.zawarł umowę przedwstępną sprzedaży majątkuL., a następnie po dokonaniu zakupu tej nieruchomości od Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa (Agencja), dokonał sprzedażyfirmie (...) Sp. z o.o.przedmiotowej nieruchomości w wykonaniu uprzednio zawartej umowy przedwstępnej. Jest to niezwykle istotny element całości transakcji, który w sumie jest przedmiotem zarzutu strony powodowej o naruszeniuart. 58 § 1 k.c., poprzez tzw. obejście ustawy, zatem udziałfirmy (...) Sp. z o.o.winien być konieczny dla prawidłowego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji (tożsamość podstawy faktycznej i prawnej);
3. naruszenieart. 58 § 1 k.c.stanowiące obejście przepisów prawa poprzez przyjęcie przez Sad I instancji, że w sumie trzy transakcje dotyczące sprzedaży i nabycia majątkuL.(umowa przedwstępna pomiędzy pozwanymS. G.ifirma (...) Sp. z o.o., umowa pomiędzyS. G.i Agencją oraz umowa kupna/sprzedaży pomiędzyS. G.ifirma (...) Sp. z o.o.) nie stanowiły obejścia ustawy w rozumieniuart. 58 § 1 k.c.w zw. z art. 29 ust.1 pkt. 1 i art. 29 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa w wersji obowiązującej w chwili podpisywania przedmiotowych umów.
W trakcie rozprawy apelacyjnej w dniu 28 lutego 2018 r. pełnomocnik pozwanegoKrajowego Ośrodka (...)w(...)(dawniej Agencji Nieruchomości Rolnych w(...)) wniósł o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie kosztów postepowania apelacyjnego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Poczynione przez Sąd I instancji ustalenia co do okoliczności faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny w pełni podziela i przyjmuje za własne. Należy przy tym podkreślić, że Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy w sposób niezwykle szczegółowy, precyzyjnie wywodząc płynące z nich wnioski w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego. Stąd też ich ponowne przytaczanie stało się bezprzedmiotowe, a Sąd II instancji w dalszej części uzasadnienia odniesie się jedynie do zarzutów apelacji – uwzględniając fakt, że w postępowaniu apelacyjnym nie ujawniono okoliczności, które Sąd II instancji winien wziąć pod uwagę z urzędu.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do apelacji i jej uzupełnienia pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r., wyjaśniając ich wzajemną relację mającą wpływ na ocenę podniesionych przez apelującego zarzutów.
Tytułem uwag ogólnych należy wskazać, że po upływie terminu do wniesienia apelacji niedopuszczalne jest rozszerzenie zakresu przedmiotu zaskarżenia. Natomiast możliwa jest zmiana argumentacji prawnej, przytaczanej na uzasadnienie apelacji, a nawet powołanie argumentów i zarzutów zupełnie nowych, byle mieściły się w pierwotnym zakresie zaskarżenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2005 r., sygn. akt V CK 466/05, Lex nr 424341). W postępowaniu apelacyjnym ani sam apelujący, ani sąd odwoławczy nie są związani treścią zarzutów apelacyjnych. Skarżący może więc zmienić zarzuty podniesione w apelacji, a także sformułować nowe, pod warunkiem, że mieszczą się w granicach zaskarżenia apelacyjnego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2000 r., sygn. akt III CKN 812/98, OSNC 2000, z. 10, poz. 193).
W okolicznościach niniejszej sprawy, zarzuty zawarte w uzupełnieniu apelacji mieszczą się w granicach zaskarżenia apelacyjnego (wyrok był zaskarżony w całości), a więc ich podniesienie było dopuszczalne, jednakże stoją niejako w sprzeczności z zarzutami apelacyjnymi (zawartymi w apelacji „właściwej”).
W apelacji pełnomocnik powoda wskazuje, że nie kwestionuje ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a jedynie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj.art. 58 k.c., poprzez uznanie za dopuszczalną czynność prawną mającą na celu obejście przepisów prawa, polegającą na faktycznym zakupie nieruchomości rolnej przez podmiot nieuprawniony z art. 29 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 91). Wbrew temu zarzutowi, w uzasadnieniu apelacji, apelujący wskazuje natomiast, że „nie ma wątpliwości, że każda z tych pojedynczych czynności była prawnie dopuszczalna, natomiast wszystkie czynności prawne zdziałane razem przez pozwanych już nie”.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego wskazany zarzut jest oczywiście chybiony. PozwanyS. G.– będąc spadkobiercąZ. G. (1), dawnej właścicielki przedmiotowych nieruchomości – skorzystał z możliwości ich nabycia po preferencyjnej cenie. Sposób, w jaki pozwany wszedł w posiadanie środków potrzebnych do zakupu tej nieruchomości jest – i na to zwraca uwagę Sąd I instancji – kwestią drugorzędną. Nietrudno sobie wyobrazić, że pozwany mógł przecież uzyskać na przedmiotową transakcję kredyt bankowy, który musiałby spłacić po sprzedaży tej nieruchomości. W takiej hipotetycznej sytuacji przecież środki pieniężne również pochodziłyby od podmiotu trzeciego. Istotą w sprawie jest, że cena nabycia nieruchomości została przez pozwanego uiszczona i pieniądze te wpłynęły na rzecz Agencji.
Bezprzedmiotowe jest natomiast odnoszenie się do drugiego zarzutu apelacji, tj. niewyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przez bezzasadne oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny rzeczoznawstwa majątkowego, na okoliczność ustalenia wysokości ceny zbycia nieruchomości objętych umowami zawartymi pomiędzy pozwanymS. G.a pozwaną Agencją Nieruchomości Rolnych, i cen nieruchomości okolicznych o podobnych parametrach lub/i cen ustalonych przez Agencję w ramach przetargu zgodnie z art.30 UGNRSP, celem wykazania preferencyjności ceny sprzedaży nieruchomości objętych ww. umowami, a w szczególności preferencyjnej ceny nabycia nieruchomości przezfirmę (...) spółki z o.o.- podmiotu spoza kręgu osób uprawnionych z art. 29 UGNRSP, w stosunku do ceny nieruchomości ustalonych w drodze przetargu.
Należy zauważyć i podkreślić, że zarzut ten jest ściśle związany z okolicznością dalszego nabycia przedmiotowej nieruchomości przezspółkę (...) spółkę z o.o.w kontekście zapłaconej przez tę spółkę ceny. Przedmiotem zaś żądania pozwu, wskazanym w petitum tego pisma jest stwierdzenie nieważności jedynie dwóch czynności dokonanych między pozwanymiS. G.a Agencją Nieruchomości Rolnych (umów sprzedaży z dnia 4 kwietnia 2012 r.), nie zaś dalszej umowy między pozwanymS. G.aspółką (...). Sąd rozpoznając sprawę jest zaś związany granicami żądania powództwa i nie może dysponować przedmiotem procesu przez określenie jego granic niezależnie od zakresu ochrony określonej przez samego powoda. Powyższe wynika jednoznacznie zart. 321 k.p.c.Nieskuteczne jest zatem – biorąc pod uwagę dodatkowo fakt, że powód nie rozszerzał powództwa w toku sprawy – powoływanie w apelacji zarzutów odnoszących się do okoliczności wykraczających poza podstawę faktyczną pozwu oraz żądanie pozwu. Sąd Apelacyjny nie może zatem oceniać umowy przedwstępnej oraz finalnej umowy sprzedaży tej nieruchomości. Stąd też wniosek dowodowy powoda był zgłoszony na okoliczność nie mającą znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
Przechodząc do oceny zarzutów postawionych w piśmie stanowiącym tzw. „uzupełnienie apelacji” - choć jak zaznaczono na wstępie stojących w sprzeczności z apelacją – należy uznać je za bezzasadne.
Przede wszystkim apelujący zarzuca Sądowi Okręgowemu naruszenie prawa procesowego przez błędne ustalenia faktyczne, a przynajmniej niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia.
Apelujący zarzuca Sądowi I instancji pominięcie przy ustalaniu praw własnościowych pozwanegoS. G.do przedmiotowych nieruchomości oczywistego błędu w sentencji wyroku z dnia 19.06.1998 r. Sądu Wojewódzkiego w Płocku (sygn. akt I C 206/97) – przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę tych ustaleń , że spadkobiercyZ. G. (1)byli w 1945 r. właścicielami majątkuL.K.. Uzasadniając powyższy zarzut, apelujący podkreślił, że w pozwie wskazał wyraźnie, że w 1945 r. obowiązywał już dekret PKWN z 6.09.1944 r. (wejście w życie z dniem 13.09.1944 r.) o reformie rolnej i wszystkie nieruchomości rolne powyżej, bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, przeszły z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa. W związku z tym, w 1945r. spadkobiercyZ. G. (1)nie mogli być właścicielami majątkuL.K., bo jego właścicielem w 1945 r. był już Skarb Państwa.
Odnosząc się do powyższego, Sąd Apelacyjny wskazuje, że rozstrzygnięcie, czy dana nieruchomość podpada pod działanieart. 2 ust. 1 dekretu z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej(Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13 ze zm.) następuje na drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok SN z dnia 17 lutego 2010 r., IV CSK 345/09, LEX nr 577697). Jeżeli powód kwestionuje prawaZ. G. (1)do wskazanych nieruchomości, to winien wykazać istnienie decyzji administracyjnej stwierdzającej, czy wskazana nieruchomość została przejęta na cele reformy rolnej na podstawie rzeczonego dekretu. W sytuacji, gdy z materiału rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby taka decyzja została wydana w odniesieniu do nieruchomości, które przed wojną stanowiły własność poprzednika prawnego pozwanegoS. G., należy przyjąć, że spadkobiercyZ. G. (1)byli w 1945 roku właścicielami nieruchomości.
Z powyższych względów chybiona jest argumentacja powoda, że wyrok z dnia 19.06.1998 r. Sądu Wojewódzkiego w Płocku (sygn. akt I C 206/97) jest w tym sensie błędny, że niejako stoi w sprzeczności ze wspomnianym dekretem. Skoro zaś z treści tego wyroku wynika, że spadkobiercyZ. G. (1)byli w 1945 r. właścicielami majątkuL.K., to Sąd I instancji zasadnie przyjął ten dokument za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd Apelacyjny podkreśla, że omawiany wyrok jest prawomocny, a więc wiąże nie tylko ten sąd, który go wydał, ale też wszystkie inne organy i sądy (art. 365 § 1 k.p.c.).
W konsekwencji powyższych rozważań za niezasadny należy również uznać zarzut wskazujący na brak materialnego dowodu, że toZ. G. (1)była właścicielką majątkuL.w chwili jej śmierci w 1937 r. Uzasadniając powyższy zarzut powód wskazał, że dowodem tym mógłby być wyłącznie odpowiedni wpis w KW i/lub akt notarialny nabycia/darowizny i/lub wyrok sądowy lub decyzja administracyjna stwierdzający, iżZ. G. (1)stała się/jest/była właścicielka majątkuL.. Tymczasem, Sąd Okręgowy – odwołując się do dokumentuksięgi wieczystej KW nr (...)(Stary nr(...)) – dotyczącej majątkuL.nie wyjaśnia okoliczności usunięcia stron obejmujących dział I i dział II tej księgi.
W odniesieniu do powyższego, Sąd Apelacyjny wskazuje, żeS. G.podjął wszelkie próby wykazania prawa własnościZ. G. (1)do przedmiotowej nieruchomości, jak i swojego następstwa prawnego po wskazanej właścicielce, m.in. Wnosząc o sprostowanie treści księgi wieczystej jak i o jej odtworzenie. Z uwagi na to, że z jurydycznych przyczyn wskazane postepowania są niedopuszczalne (uzasadnienie postanowienia Sądu Rejonowego w Gostyninie z dnia 14 lutego 1997 r, sygn. akt. I Co 78/96),S. G.wniósł przeciwko Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa pozew o ustalenie, że spadkobiercyZ. G. (1)byli właścicielami majątkuL.K.w 1945 r. Sąd Wojewódzki w Płocku wyrokiem z dnia 19 czerwca 1998 r. ustalił zgodnie z żądaniem powoda. W ten – jedyny możliwy sposób – pozwany wykazał swoje następstwo prawne poZ. G. (1).
W ocenie Sądu Apelacyjnego spadkobranie poZ. G. (1)zostało przez pozwanego wykazane w sposób dostateczny.S. G.udowodnił za pomocą są poszczególnych stwierdzeń nabycia praw do spadku, wyroku prawomocnego Sądu Wojewódzkiego, że jest spadkobiercą poZ. G. (1). Jeśli – pomimo tego – powód wskazywał, że pozwany nie jest spadkobiercą dawnej właścicielki, zobowiązany był udowodnić te okoliczności, czemu nie sprostał.
Na koniec Sąd Apelacyjny wskazuje brak jakiejkolwiek podstawy do zawiadamiania z urzędu o toczącym się postępowaniuspółki (...). W tym zakresie zachowują aktualność rozważania Sądu Apelacyjnego poczynione na wstępie, że zakres pozwu obejmuje jedynie żądanie stwierdzenia nieważności umów zawartych przez pozwanych. Formalnie zatemspółka (...)nie jest podmiotem zaangażowanym w sprawę. Ostatni zatem z zarzutów podniesionych przez apelującego w uzupełnieniu apelacji okazał się chybiony.
Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe rozważania – a także podzielając argumenty przedstawione przez Sąd I instancji – Sąd Apelacyjny, na podstawieart. 385 k.p.c., oddalił apelację jako bezzasadną.
Oddalenie apelacji uzasadniało natomiast obciążenie powoda kosztami postępowania apelacyjnego. Na podstawieart. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.i przy zastosowaniu § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1804), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 27 października 2016 roku (por. § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz.U. z 2016 roku, poz. 1667), Sąd Apelacyjny zasądził od powoda na rzeczKrajowego Ośrodka (...)wW.kwotę 10.800,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Przy czym uwzględniona została stawka minimalna przewidziana dla spraw o zapłatę oraz podana w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia.