Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 183/18
Data wyroku: 2018-05-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec

Sygn. akt V.2 Ka 183/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 maja 2018 r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

V Wydział Karny – Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec
Protokolant:Justyna Napiórkowska
w obecności ---
po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r.
sprawy:

M. S. (1)/S./

s.J.iK.

ur. (...)wB.

obwinionego o wykroczenie z art. 97 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju
z dnia 19 lutego 2018r. sygn. akt II W 158/17
I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II.obciąża obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 30zł (trzydzieści złotych) i zasądza od niego wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50zł (pięćdziesiąt złotych).

SSO Jacek Myśliwiec
Sygn. akt V.2 Ka 183/18

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 lutego 2018r. Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju uznał obwinionegoM. S. (1)za winnego tego, że :
1.w dniu 28 grudnia 2016r. około godz. 16.20 wJ.naul. (...)w strefie zamieszkania, kierując pojazdem markiT. (...)onr rej. (...)naruszył zakaz postoju w miejscu innym niż wyznaczone;
2. w dniu 28 grudnia 2016r. około godz. 16,20 wJ.naul. (...), w strefie zamieszkania, kierując pojazdem markiF. (...)onr rej. (...)naruszył zakaz postoju w miejscu innym niż wyznaczonej,
tj.popełnienia wykroczeń zart. 97kw w zw. zart. 49 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo o Ruchu Drogowymi za to na podstawieart. 97kw w zw. zart. 9 § 2kw wymierzył mu łącznie karę grzywny w kwocie 100zł.
Na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpworazart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychiart. 118 § 1 kpwzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania, obejmujące opłatę w kwocie 30zł oraz zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100zł.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego przez:
1.Błędną ocenę zgromadzonych i przeprowadzonych w przedmiotowej sprawie dowodów, ustalając niezgodnie ze stanem faktycznym, że:
-naul. (...)prowadzi tylko jeden wjazd zul. (...)(pierwszy jadąc odW.w kierunku centrumJ.), a to przez używanie w wyroku liczby pojedynczej „wjazd odul. (...)”,
-obwiniony wjechał na zamieszkałą przez niegoul. (...)głównym wjazdem (pierwszym jadąc odW.w kierunku centrumJ.) i że mijał tym samym znak informacyjny D-40, który był podstawą do uznania za winnego obwinionegoM. S. (2), co nie miało miejsca, gdyż wjeżdżał na ulicę pierwszym wjazdem jadąc od centrumJ.w kierunkuW., przy którym nie było znaku D-40 (vide: zeznania świadkaA. K.z przedmiotowego postępowania oraz z postępowania prowadzonego w Sądzie Rejonowym w Jastrzębiu Zdroju oznaczonego sygn. akt 157/17 o dopuszczenie których obwiniony wnioskował);
2.Błędną kwalifikację prawną czynu jako naruszającego przepisart. 97 Kodeksu wykroczeńw zw. zart. 49 ust. 2 pkt 4 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obwinionego na uwzględnienie nie zasługiwała i to w stopniu wręcz oczywistym. Wbrew wywodom skarżącego Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, w następstwie których przypisał mu popełnienie wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 49 ust. 2 pkt 4 UPoRD . Autor apelacji w sposób wręcz naiwny usiłował wywieść, iż obowiązująca w dacie czynu naul. (...)wJ.strefa zamieszkania i związane z tym rygory obowiązują w zależności od wjazdu na tę ulicę. Innymi słowy obwiniony twierdził, iż kiedy wjeżdżał na tę ulicę wjazdem oznakowanym D-40 obowiązywała tam strefa zamieszkania, zaś kiedy wjeżdżał innym gdzie oznaczenia tego nie było nie obowiązywały go rygory związane ze strefą zamieszkania. Należy zwrócić uwagę, iż ta osobliwa teza z gatunku opatrznie rozumianej teorii względności mogłaby mieć rację bytu gdyby dotyczyła osoby, która nie zna topografii miasta i obowiązujących tam rygorów związanych z ruchem drogowym. Oczywistym jest bowiem, iż osoba, która wjeżdżałaby naul. (...)wjazdem, który nie był oznaczony znakiem D-40 mogłaby powoływać się na nieświadomość tego faktu. W przypadku oskarżonego tak jednak nie jest, gdyż jest on mieszkańcem tej ulicy i doskonale zdawał sobie sprawę z tego, iż obowiązuje tam reżim związany ze strefą zamieszkania. Nie jest tak jak sądzi obwiniony, iż w zależności od wjazdu na daną ulicę albo obowiązuje albo nie reżim strefy zamieszkania.
Poglądy obwinionego co do zasadności bądź też nie danych znaków nie uprawniają go do ich kontestacji . W każdej bowiem sytuacji jest on zobowiązany do nich się stosować, gdyż tylko w takiej sytuacji możliwe będzie zapewnienie pewności zasad ruchu drogowego. Nie podzielając zatem żadnego z podniesionych w treści apelacji zarzutów i równocześnie ustalając, iż orzeczona grzywna nie nosi cech rażąco niewspółmiernie surowej Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymał w mocy.
SSO Jacek Myśliwiec