Sąd Okręgowy w Słupsku
IV Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ca 217/18
Data wyroku: 2018-06-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wanda Dumanowska, Mariusz Struski, Jolanta Deniziuk
Słowa kluczowe: Odsetki
Podstawa prawna: art. 481 k.c.

Sygn. akt IV Ca 217/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 czerwca 2018 r.
Sąd Okręgowy wS.IV Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: SSO Mariusz Struski
Sędziowie: SSO Jolanta Deniziuk
SSO Wanda Dumanowska (spr.)
Protokolant: sekr. sądowy Kamila Wiśniewska
po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2018 r. wS.
na rozprawie
sprawy z powództwa(...)" wC.
przeciwkoA. M.iR. M.
o zapłatę
na skutek apelacji powódki od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego wC.z dnia 21 listopada 2017r., sygn. akt I C 384/17

I
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 (pierwszym) i 2 (drugim) w ten sposób, że zasądzoną w punkcie 1 (pierwszym) kwotę 9 276,59 zł podwyższa do kwoty 9 581,69 (dziewięć tysięcy pięćset osiemdziesiąt jeden 69/100) złotych i uchyla punkt 2 (drugi);

II
zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt IV Ca 217/18

UZASADNIENIE
(...)” przyul. (...)wC.wniosła o zasądzenie solidarnie od pozwanychA. M.iR. M.kwoty 9857,69 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych. Na wartość przedmiotu sporu składa się kwota 9.276,59 zł z tytułu zaległych opłat związanych z użytkowaniemlokalu mieszkalnego nr (...)położonego przyul. (...)wC.w okresie od miesiąca września 2015 roku do miesiąca marca 2017 roku. Ponadto powód do kwoty roszczenia głównego doliczył odsetki liczone na dzień 31 grudnia 2016 roku w kwocie 305,10 zł oraz podatek od towarów i usług w kwocie 276 zł. należny pełnomocnikowi powoda z tytułu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu powód podał, że pozwani są właścicielamilokalu mieszkalnego nr (...), położonego w budynku przyulicy (...)wC.. Będąc członkami wspólnoty mieszkaniowej uchylają się od zapłaty należnych na jej rzecz opłat , tj. nie ponoszą opłat związanych z eksploatacją lokalu w okresie od września 2015 roku do marca 2017 roku.
PozwaniA. M.orazR. M.nie złożyli odpowiedzi na pozew, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niestawiennictwa, nie stawili się na rozprawie wyznaczonej na dzień 21 listopada 2017 roku, nie złożyli w niniejszej sprawie żadnych wyjaśnień ani nie żądali przeprowadzenia rozprawy pod swoją nieobecność.
W dniu 21 listopada 2017 roku Sąd Rejonowy wC.wydał w sprawie wyrok zaoczny, w którym powództwo uwzględnił co do kwoty 9276,59 zł, a w pozostałym zakresie oddalił.
Apelację od tego wyroku, w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 i 2, wniosła powódka. Zarzuciła naruszenieart. 15 ustawy o własności lokaliorazart. 484 kc.W konkluzji wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie dalszej kwoty 305,10 zł tytułem odsetek.

Sąd Okręgowy, mając na uwadzeart. 387 § 2 
1
          kpc, zważył, co następuje:
Apelacja powódki zasługiwała na uwzględnienie.
Wydany w sprawie wyrok jest wyrokiem zaocznym, w rozumieniuart. 339 kpc. Niewątpliwie zachodziły w niniejszej sprawie podstawy do wydania wyroku zaocznego, gdyż spełnione zostały przesłanki wskazane w tym przepisie (pozwani nie stawili się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę) a równocześnie nie zaszła żadna z okoliczności wymienionych wart. 340 § 1 kpc(pozwani nie żądali przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności, nie składali też w sprawie ustnych ani pisemnych wyjaśnień).
W świetle tego przepisu przyjmowanie za prawdziwe twierdzeń faktycznych powoda zawartych w pozwie lub w innych pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą jest wyłączone, jeżeli budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
W literaturze wskazuje się, że punktem odniesienia dla oceny, czy spełnione są powyższe przesłanki, jest treść pozwu lub innych pism procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, a nie dowody załączone do pozwu (tak też K. Weitz - Komentarz do art. 339 KPC). Twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych budzą uzasadnione wątpliwości wtedy, gdy są one wzajemnie sprzeczne lub niezgodne albo się wzajemnie wykluczają, względnie są ze swej istoty nieprawdopodobne bądź sprzeczne z faktami, które są znane powszechnie (art. 228 § 1 kpc) albo znane sądowi urzędowo (art. 228 § 2 kpc). Przytoczenie twierdzeń o okolicznościach faktycznych w celu obejścia prawa wystąpi w sytuacji, w której chodzi o to, aby wyrok wywarł skutek prowadzący do takiego obejścia, np. w celu uzyskania zasądzenia alimentów w ponadprzeciętnej wysokości po to, aby skorzystać z pierwszeństwa zaspokojenia w podziale sumy uzyskanej z egzekucji do majątku pozwanego. Żadna z tych sytuacji nie nastąpiła w niniejszej sprawie. Przepisart. 339 § 2 kpcin principio jako zasadę ustanawia założenie, że twierdzenia o okolicznościach faktycznych zawarte w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą stają się podstawą faktyczną wyroku zaocznego bez ich weryfikacji w postępowaniu dowodowym.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie wynika, aby fakt zalegania z opłatami, zatem ich nieuiszczanie w terminie budził wątpliwości Sądu, Sąd oddalił powództwo w zaskarżonej części uznając, iż powódka nie udowodniła wysokości roszczenia z tego tytułu, bowiem nie wskazała w jaki sposób dokonała naliczenia odsetek od nieterminowych wpłat. Tymczasem zachowanie pozwanych pozwalało przyjąć tę okoliczność za przyznaną w rozumieniuart. 230 kpc. Jak słusznie przyjmują sądy powszechne wydając wyrok zaoczny postępowania dowodowego w zasadzie się nie przeprowadza a robi się to jedynie wyjątkowo i tylko po to, by przekonać się, czy twierdzenia pozwu nie budzą wątpliwości, albo nie zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Przyjmuje się również, iż założeniem ustawodawcy było, że skoro pozwany - prawidłowo powiadomiony o pretensji strony powodowej - nie wdaje się w spór, to znaczy, że faktom w pozwie powołanym nie zaprzecza. Dlatego właśnie wyrok zaoczny może uwzględniać powództwo nawet wówczas, gdy powód nie przedstawia żadnych dowodów (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r., VI ACa 208/16,L.). Znalazło to wyraz w przepisieart. 339 § 2 kpc, który jako zasadę ustanawia założenie, że twierdzenia o okolicznościach faktycznych zawarte w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą stają się podstawą faktyczną wyroku zaocznego bez ich weryfikacji w postępowaniu dowodowym (vide: wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2017 r., VI ACa 280/16 i z dnia 10 maja 2017r., VI ACa 167/16 -L.).
W judykaturze podkreśla się też, że nie można przyjąć, że sama treść dołączonych do pozwu odpisów dokumentów prywatnych uzasadnia wątpliwości co do prawdziwości twierdzeń powoda zawartych w pozwie, jeżeli nie są one wzajemnie sprzeczne lub niezgodne, albo się wzajemnie nie wykluczają, czy też są ze swej istoty nieprawdopodobne. Oczywiście wartość dowodowa tych dokumentów mogłaby być podważana w procesie przez stroną pozwaną, która jednak nie uczestniczył w rozprawie, nie zaprzecza faktom objętym tymi dokumentami (art. 230 kpc), co uprawnia sąd do przyjęcia tych faktów za prawdziwe bez dowodu (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 30 marca 2017 r.I ACa 899/16,L.).
Domniemanie powyższe dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe. Przepisart. 339 kpcjest wyjątkowy i nie może być wykładany rozszerzająco (vide: uzasadnienie wyroku SN z 18 lutego 1972 r., III CRN 539/71, Legalis nr 16044). Zatem sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie zart. 339 § 2 kpc. W judykaturze utrwalony jest pogląd, iż negatywny wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo (vide: wyrok SN z 7 czerwca 1972 r., III CRN 30/72,L.; wyrok SN z 31 marca 1999 r., I CKU 176/97, Legalis nr 44542; wyrok SN z 6 czerwca 1997 r., I CKU 87/97,L.; wyrok SN z 15 marca 1996 r., I CRN 26/96,L.; wyrok SN z 15 września 1967 r., III CRN 175/67,L.).
Przepisem prawa materialnego jest równieżart. 6 kc, na który powołał się Sąd Rejonowy, jednak w realiach niniejszej sprawy w sytuacji gdy ewidentnym było nieuiszczanie przez pozwanych należności w terminie, brak było podstaw do kwestionowania dokumentu prywatnego, w postaci kartoteki za okres dochodzony pozwem (k-10).
Wobec powyższego, na mocyart. 386 § 1 kpc, orzeczono jak w punkcie I sentencji. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 108 § 1, 98 i 99 kpcoraz § 10 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.