Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach
VI Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: VI K 956/17
Data wyroku: 2018-04-30 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Artur Obcowski
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk

Sygn. akt VI K 956/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 kwietnia 2018 roku
Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach Wydział VI Karny Zamiejscowy wP.
w składzie
Sędzia SR Artur Obcowski
Protokolant Sandra Turek
w obecności ......................... Prokuratora - - - - -     
po rozpoznaniu dnia 30 kwietnia 2018 roku sprawyK. J.
córkiM.iE.
urodzonej (...)wL.
oskarżonej o to, że w dniu 24 lipca 2017r. wP.z mieszkania, dokonała zaboru w celu przywłaszczenia gotówki w kwocie 41000 złotych oraz złotej biżuterii w postaci bransolety z brylantem, dwóch sygnetów, łańcuszka z krzyżykiem oraz obrączki, gdzie łączna wartość strat wyniosła 47000 złotych, na szkodęA. T.,

tj. o przestępstwo zart. 278 § 1 kk
orzeka

1
oskarżonąK. J.uznaje za winną popełnienia czynu opisanego wyżej, a wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 278 § 1 kki za to na mocyart. 278 § 1 kkwymierza jej karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na mocyart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 1 kkwarunkowo oskarżonej zawiesza na okres próby lat 2 (dwóch);

2
na mocyart. 46 § 1 kkorzeka wobec oskarżonej obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoA. T.kwoty(...)(czterdzieści siedem tysięcy) złotych;

3
na mocyart. 72 § 1 pkt 1 kkzobowiązuje oskarżoną do informowania Sądu o przebiegu okresu próby;

4
na mocyart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnegoJ. T. (1)kwotę 723,24 zł (siedemset dwadzieścia trzy złote i dwadzieścia cztery grosze) brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej za obronę oskarżonej z urzędu;

5
na mocyart. 627 kpkiart. 616 § 1 pkt 2 kpkzasądza od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowegoA. T.kwotę 588 (pięćset osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru;

6
zasądza na mocyart. 2 ust. 1pktustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) iart. 627 kpkod oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty, pozostałym w zakresie kosztami procesu obciążając Skarb Państwa.

Sygn. akt VI K 956/17

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 30 kwietnia 2018 roku
Sąd ustalił następujący tan faktyczny:
W latach 1987 – 2012A. T.iK. J.tworzyli związek konkubencki. W 2012 rokuK. J.wyprowadziła się z domu pokrzywdzonego. W dniu 24 lipca 2017 roku oskarżona przebywała w mieszkaniu swojego synaR. K.wP.. Przekazała synowi, że jedzie doB.załatwić swoje sprawy. Faktycznie zaś udała się samochodem do domu pokrzywdzonego wP.przyulicy (...). Przed domem stały zaparkowane samochodyA. T.i jego brataJ. T. (2), co świadczyło o tym, że osoby te przebywają na terenie posesji, gdzie pokrzywdzony prowadzi pracownię rzeźbiarską, a jego brat sklep z farbami. Oskarżona weszła do budynku, a następnie na piętro, gdzie było mieszkanieA. T.. Za pomocą posiadanych kluczy, których nie oddała po rozstaniu z pokrzywdzonym, otworzyła drzwi i weszła do jego mieszkania. Z szafy w sypialniK. J.zabrała reklamówkę z oszczędnościami pokrzywdzonego w kwocie 41 000 zł, a z nocnej szafki złotą biżuterię w postaci bransolety z brylantem, dwóch sygnetów, łańcuszka z krzyżykiem oraz obrączki o łącznej wartości 6 000 zł. Pieniądze zgromadzone przez pokrzywdzonego pochodziły z jego pięcioletnich oszczędności oraz darowizny w kwocie 40 000 zł, którą zgodnie z wolą rodziców przekazał mu bratJ.. Wychodząc z mieszkania oskarżona zostawiła na stole kserokopię „testamentu”, który w 1992 roku sporządził pokrzywdzony, z którego treści wynikało, że czyni on oskarżoną wyłączną spadkobierczynią na wypadek jego śmierci. Kiedy pokrzywdzony wrócił do mieszkania i zobaczył w sypialni kserokopię „testamentu”, zorientował się, że w mieszkaniu była oskarżona. Od razu ustalił, że zginęły jego oszczędności i złota biżuteria. W pierwszej chwili zadzwonił do syna oskarżonej i powiedział mu, że jego matka go okradła. Na co syn oskarżonej odpowiedział, że mama od tygodnia przebywa u niego i się z nią skontaktuje. Po chwili oddzwonił i przekazał pokrzywdzonemu, że oskarżona jedzie samochodem i będzie się z nim kontaktować. W tym czasieA. T.wyszedł z mieszkania do ogrodu i tam przekazał swojemu bratuJ. T. (2), że został przezK. J.okradziony. W tym momencie o godzinie 14:54 zadzwoniła oskarżona. Pokrzywdzony powiedział jej, że ma oddać ukradzione pieniądze i biżuterię, na co oskarżona odpowiedziała, że niczego nie odda, bo to jej się należy.A. T.przekazał, jej, że ma czas do jutra i jeżeli nie odda pieniędzy, to zgłosi całą sprawę na policji. Oskarżona odpowiedziała na to, że „policja nie zajmuje się takimi pierdołami”. Treść całej rozmowy słyszałJ. T. (2), który w trakcie jej przeprowadzania stał przy pokrzywdzonym. Po kilku minutach oskarżona ponownie zadzwoniła do pokrzywdzonego. Pokrzywdzony przekazała jej, że ma do jutra oddać skradzione mienie, a oskarżona ponownie przekazała, że tego nie uczyni, bo i tak jej nic nie zrobią. W dniu 26 lipca 2017 rokuA. T.zawiadomił policję o dokonanej na jego szkodę kradzieży gotówki i biżuterii.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w znikomej części w oparciu o wyjaśnienia oskarżonejK. J.(k. 35, 95 – 96), w oparciu o zeznania świadkówA. T.(k. 2 – 4, 96 – 97, 146),R. K.(k. 15 – 16, 147),J. T. (2)(k. 21 – 22, 147 – 148),M. T.(k. 24 – 25, 148) oraz kserokopię pisma (k. 7), protokół przeszukania (k. 31 – 32), wydruki z US (k. 105 – 121), kserokopię aktu notarialnego (k. 138 – 146), wykaz rozmów telefonicznych z telefonu oskarżonej (k. 152).
OskarżonaK. J.ma 63 lata, średnie wykształcenie, nie była karana sądownie (dowód: karta karna – k. 37), jest emerytką z uposażeniem w kwocie 1 350 zł, nie ma nikogo na utrzymaniu. W toku postępowania zachodziła wątpliwość co do jej poczytalności. W związku z powyższym poddano oskarżoną badaniu przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów, którzy w opinii z dnia 21 listopada 2017 roku rozpoznali u oskarżonej zaburzenia depresyjne, które nie mają jednak istotnego znaczenia orzeczniczego, a poczytalność oskarżonej zarówno w chwili popełnienia zarzucanego jej czynu, jak i w chwili obecnej, zdaniem biegłych nie budzi wątpliwości. Opinia ta nie była kwestionowana przez strony, a Sąd dał jej w całości wiarę, jako rzetelnej, kompletnej i spójnej.
OskarżonaK. J.zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i przed Sądem nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Oskarżona, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy wyjaśniła, że faktycznie w tym dniu z mieszkania syna miała zamiar pojechać doB.lecz w trakcie podróży postanowiła wjechać do domu pokrzywdzonego. Wyjaśniła, że weszła do jego mieszkania, bo nadal posiada komplet kluczy i zabrała kilka drobiazgów, jak dwie pary sandałów, szklane pudełko ze sztuczną biżuterią i damską torebkę. Następnie oskarżona wyjaśniła, że wyszła z mieszkania pokrzywdzonego i wróciła do mieszkania syna. Tam pożegnała się z nim i wyjechała doL., gdzie zamieszkuje. Wskazała również, że po jakimś czasie zadzwonił do niej syn i przekazał, że rozmawiał z pokrzywdzonym, który poinformował go, że oskarżona ukradła mu pieniądze i biżuterię. Na co oskarżona przekazała synowi, że ma się tą sprawą nie interesować, bo ona go nie dotyczy. Oskarżona przyznała również, że dzwoniła do pokrzywdzonego, lecz w rozmowie telefonicznej przekazała mu, że nie ukradła pieniędzy i złotej biżuterii. Potwierdziła również, że podczas drugiej rozmowy telefonicznej z oskarżonym wskazała ponowienie, że niczego takiego nie ukradła i przekazała, że policja takimi błahymi sprawami się nie zajmuje. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej jedynie w zakresie w jakim przystają one do ustalonego stanu faktycznego. W szczególności nie dano wiary wyjaśnieniom oskarżonej odnośnie jej twierdzeń, że z mieszkania zabrała jedynie kilka swoich drobiazgów oraz, że nie przyznała się do kradzieży pieniędzy i biżuterii w rozmowie telefonicznej zA. T.. W tym zakresie wyjaśnienia te stoją w całkowitej sprzeczności z zeznaniami świadkówA. T., jego brataJ. T. (2), który wiedział gdzie brat przetrzymuje pieniądze i biżuterię i słyszał treść pierwszej rozmowy telefonicznej pokrzywdzonego z oskarżoną, oraz z zeznaniamiM. T., która o całej sprawie dowiedziała się od męża.
Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadkaJ. T. (2), który konsekwentnie i spójnie przedstawił okoliczności zdarzenia, co do których miał wiedzę. W szczególności zeznał, że wiedział gdzie brat trzyma wartościowe przedmioty i pieniądze, słyszał treść rozmowy telefonicznej brata z oskarżoną, gdzie oskarżona przyznała, że ukradła pieniądze i biżuterię oraz, że przekazał te informacje swojej zonieM. T.. Zeznania te pozostają również w całkowitej zbieżności z zeznaniami pokrzywdzonego iM. T..
Za w pełni wiarygodne uznano również zeznaniaM. T., która potwierdziła, że widziała w tym dniu oskarżoną przed domem oraz potwierdziła treść przekazanych jej przez męża informacji.
Za wiarygodne uznano również zeznania świadkaR. K.. Zeznania te są zbieżne z ustalonym stanem faktycznym, a ich treści nie przeczy nadto sama oskarżona.
Za wiarygodne Sąd uznał również przeprowadzone w toku postępowania dowody z w/w dokumentów, których autentyczności żadna ze stron nie kwestionowała, a jednocześnie ich wygląd zewnętrzny również autentyczności tej nie podważał. Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione podmioty w zakresie ich kompetencji, a informacje płynące z ich treści znalazły potwierdzenie w osobowych źródłach dowodowych.
Sąd zważył co następuje:
Poczynione ustalenia faktyczne oraz granice aktu oskarżenia uzasadniały przypisanie oskarżonej sprawstwa przestępstwa zart. 278 § 1 kk.
Przestępstwa zart. 278 § 1 kkdopuszcza się ten kto, zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą. Przedmiotem ochrony czynu zart. 278 § 1 kkjest mienie.
Strona przedmiotowa tego przestępstwa polega na zaborze w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej tj. wyjęciu spod cudzego władztwa ruchomości celem włączenia jej do swojego majątku i dysponowania rzeczą jak własną.
Czyn zart. 278 § 1 kkmoże być popełniony tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Sprawca musi więc obejmować swoją świadomością wszystkie przedmiotowe znamiona czynu, a jednocześnie musi chcieć wypełnić je swoim zachowaniem.
Reasumując, Sąd uznał, iż oskarżona wypełniła wszystkie znamiona występku zart. 278 § 1 kki uznał ją za winną popełnienia zarzucanego jej czynu. W tym miejscu należy odnieść się do argumentów obrony i wskazać, że są one chybione. Po pierwsze chybionym jest zarzut jakoby pokrzywdzony nie miał możliwości zgromadzenia takiej gotówki albowiem jego dochody na to nie zezwalały. Z dokumentacji US wP.wynika jasno, że kwota taka mogła zostać zgromadzona przez pokrzywdzonego, w okresie pięciu lat, nawet jedynie z jego świadczeń rentowych w wysokości około 900 złotych miesięcznie. Oskarżony wszak uzyskiwał jeszcze dochody z prowadzonej działalności gospodarczej, które w 2017 roku wyniosły 18 000 złotych. W latach poprzednich oscylowały w kwocie od 5 500 zł do 16 000 zł. Fakt, że pokrzywdzony w tym okresie zakupił samochód za kwotę 5 000 euro nie powoduje oczywiście, że nie mógł zgromadzić oszczędności w kwocie 41 000 zł. Wszak 5 000 euro, to jedynie nieco ponad 20 000 zł. Dodatkowo należy wskazać, że oskarżony otrzymał również darowiznę w kwocie 40 000 zł, przekazaną przez brataJ.. Próba zanegowanie tego faktu przez oskarżoną również okazała się bezskuteczna, a wykazywanie, że darowizna taka nie została przekazana albowiem nie została „zgłoszona do urzędu skarbowego” nie mogła zostać uznana za wiarygodną, przede wszystkim z uwagi na treść zeznań świadków, a to pokrzywdzonego i jego brata. Na marginesie należy jedynie zauważyć, że przy swoich dochodach i przy kupnie przedmiotowego samochodu, pokrzywdzony i tak mógł i zgromadził oszczędności w kwocie 41 000 zł. Powoływanie się oskarżonej na zły stan psychiczny i poważną depresję nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia albowiem kwestia ta została już wyjaśniona przez biegłych psychiatrów. Zresztą należy zauważyć, że oskarżona sama sprzecznie wyjaśnia w zakresie swego stanu emocjonalnego i możliwości przebywania w mieszkaniu pokrzywdzonego. Z jednej bowiem strony wskazuje, że przebywanie w tym domu jest dla niej niezwykle traumatyczne i wyczerpujące, wejście na teren posesji jest niezwykle trudne, a z drugiej strony wyjaśnia, że weszła tam po dwie pary używanych sandałów, torebkę i sztuczną biżuterię. Odnośnie faktu niekorzystania przez pokrzywdzonego z zamontowanego w domu sejfu, to i ta okoliczność została w toku postępowania sądowego wyjaśniona. Zarówno sam pokrzywdzony, jak i jego brat zeznali, że z sejfu nigdy nie korzystano, a „brat był ortodoksyjny i chował pieniądze w skarpecie”.
W związku z powyższym Sąd, uznając bezsprzeczną winę oskarżonej wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Kierując się dyrektywami zawartymi wart. 53 § 1 i 2 kkSąd dostosował orzeczoną karę pozbawienia wolności do stopnia winy oskarżonej oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu, które były przeciętne, uwzględniając jednocześnie cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara ta powinna spełnić w stosunku do oskarżonej, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Na mocyart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 1 kk, Sąd zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata uznając, że jest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Sąd uznał, iż groźba wykonania zawieszonej kary w sposób wystarczający wpłynie na postawę oskarżonej tak, aby w przyszłości nie naruszała porządku prawnego. Rozstrzygnięcia te zawarto w punkcie pierwszym wyroku.
W punkcie drugim wyroku orzeczono wobec oskarżonej obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem, poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoA. T.kwoty 47 000 zł.
W punkcie trzecim wyroku na mocyart. 72 § 1 pkt 1 kkzobowiązano oskarżoną do informowania Sądu o przebiegu okresu próby.
W punkcie czwartym wyroku zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz r.pr.J. T. (1)kwotę 723,24 zł brutto, za obronę oskarżonej z urzędu.
W punkcie piątym wyroku na mocyart. 627 kpkw zw. zart. 616 § 1 pkt 2 kpkzasądzono od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowegoA. T.kwotę 588 zł tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru.
O kosztach orzeczono w punkcie szóstym wyroku i na zasadzieart. 627 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądzono od oskarżonej kwotę 120 zł tytułem opłaty, w pozostałym zakresie, z uwagi na sytuację materialną oskarżonej, kosztami procesu obciążając Skarb Państwa.

ZARZĄDZENIE
odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć oskarżonej i obrońcy.