Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1225/17
Data wyroku: 2018-08-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Jasiński
Słowa kluczowe: Wspólnota mieszkaniowa
Podstawa prawna: art.11-14u.w.l , art 320k.p.c

Sygn. akt I C 1225/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 sierpnia 2018 r.
Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Marek Jasiński
Protokolant: Michał Czerwiński
po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2018 r. w Gdańsku
na rozprawie
sprawy z powództwa(...)W.11A wG.
przeciwkoJ. K.
o zapłatę

I
zasądza odJ. K.na rzecz(...)W.11A wG.kwotę

    9(...)((...)wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od następujących kwot:

-

18,28 zł od 11 sierpnia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.;

504,38 zł od 11 września 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.;

504,38 zł od 11 października 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.;

504,38 zł od 11 listopada 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.;

610,28 zł od 11 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.;

i wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od następujących kwot:

-

18,28 zł od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;

610,28 zł od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 lutego 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 marca 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 maja 2016 r. do dnia zapłaty;

631,46 zł od 11 czerwca 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 lipca 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 sierpnia 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 września 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 października 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 listopada 2016 r. do dnia zapłaty;

620,87 zł od 11 grudnia 2016 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 stycznia 2017 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 lutego 2017 r. do dnia zapłaty;

504,38 zł od 11 marca 2017 r. do dnia zapłaty;

II
zasądza odJ. K.na rzecz Wspólnoty MieszkaniowejW.11A wG.kwotę 2315 zł (dwa tysiące trzysta piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 1225/17

UZASADNIENIE
Powódka(...)W.11A wG.wniosła o zasądzenie od pozwanegoJ. K.kwoty(...)wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od następujących kwot:

-

18,28 zł od 11 sierpnia 2015 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 września 2015 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 października 2015 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 listopada 2015 r. do dnia zapłaty,

610,28 zł od 11 grudnia 2015 r. do dnia zapłaty,

-

504,38 zł od 11 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 lutego 2016 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 marca 2016 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 maja 2016 r. do dnia zapłaty,

631,46 zł od 11 czerwca 2016 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 lipca 2016 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 sierpnia 2016 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 września 2016 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 października 2016 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 listopada 2016 r. do dnia zapłaty,

620,87 zł od 11 grudnia 2016 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 stycznia 2017 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 lutego 2017 r. do dnia zapłaty,

504,38 zł od 11 marca 2017 r. do dnia zapłaty,

tytułem należności z tytułu zaliczek na poczet kosztów zarządzania nieruchomością wspólną oraz o zasądzenie kosztów procesu.
W uzasadnieniu wskazała, iż pozwany jest właścicielemlokalu numer (...)położonego wG.przy ul.(...). Z tego tytułu winien dokonywać opłat na rzecz Wspólnoty, jednakże od dawna zalega z opłatami. Częściowe wpłaty powoda dokonane w okresie od kwietnia 2014 r. do marca 2017 r. podlegały zaliczeniu na poczet najdalej wymagalnych należności.
Pomimo wezwań do dobrowolnej zapłaty, pozwany nie spłacił należności.
Nakazem zapłaty z 15 maja 2017 r. wydanym w sprawie I Nc 651/17 Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku uwzględnił żądanie pozwu.
PozwanyJ. K.w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu kwestionował roszczenie co do wysokości, podnosząc zarzut zawyżenia opłat.
Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. pozwany oświadczył, że wniósł o rozłożenie roszczenia na raty w wysokości po 300-400 zł miesięcznie, płatne od czerwca 2019 r. Wniosek ponowił na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r.  Strona powodowa nie wyraziła zgody na propozycje ugody.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

J. K.jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)położonego wG.przyul. (...). Z tego tytułu zobowiązany jest do ponoszenia na rzecz(...)W.
(...)wG.

okoliczność bezsporna.
J. K.nie płaci bieżących zaliczek na poczet kosztów zarządu nieruchomością wspólną i opłat eksploatacyjnych. Zadłużenie z tego tytułu za okres od sierpnia 2015 r. do marca 2017 r. wynosi 9 951 zł.
dowód: kopie uchwał Wspólnoty – k. 40 – 42 v., kopia zawiadomienia od zmianie opłat – k. 43-43v., zestawienia obrotów i sald – k. 8-12.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo było zasadne i zasługiwało na uwzględnienie.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustał na podstawie zaoferowanych przez Strony dowodów, uznając je za w pełni wiarygodne. Dotyczy to w szczególności kopii uchwał Wspólnoty. Wprawdzie niepodpisane wydruki zestawień obrotów i sald oraz zawiadomień o zmianie opłat nie mogły być uznane za dowody z dokumentów prywatnych w rozumieniuart. 245 k.p.c., ale jako inne środki dowodowe (art. 309 k.p.c.), jednakże biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, zwłaszcza zarzuty pozwanego i jego stanowisko w sprawie, Sąd uznał, że brak było podstaw, aby odmówić im wiarygodności.
Podstawą powództwa w sprawie niniejszej byłart. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali(dalej jako: „u.w.l.”), zgodnie z którym właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra.
Jednocześnie art. 14 ustawy precyzuje, iż na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności:
1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację,
2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę,
3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali,
4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości,
5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.
Zgodnie zaś z art. 15 § 1 u.w.l., na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca.
Powód, składając kopie uchwał i wydruków z systemu księgowego, wykazał zasadność roszczenia tak co do zasady, jak i co do wysokości. W niniejszej sprawie bezspornym był fakt, że pozwanyJ. K.jest właścicielemlokalu nr (...)położonego wG.przyul. (...), a tym samym ciąży na nim ustawowy obowiązek uczestniczenia w kosztach zarządu nieruchomością wspólną oraz opłat związanych z lokalem. Pozwany tego, że przedmiotowy obowiązek na nim ciąży także nie kwestionował. Pozwany twierdził wprawdzie, że wysokość opłat została zawyżona w stosunku do poprzednich okresów, nie sprecyzował jednak w żaden sposób, na czym to zawyżenie miało polegać. Jak sam przyznał, nie skarżył uchwał Wspólnoty w tym zakresie, nie płacił również niespornych części należności.
Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd uwzględnił powództwo w całości, w tym, na podstawieart. 481 § 1 i 2 k.c., również w zakresie ustawowych odsetek za opóźnienie.
Odnosząc się do wniosku pozwanego o zawarcie z powodem ugody, należy podkreślić, że zawarcie ugody jest prawem, a nie obowiązkiem strony, zatem wobec negatywnego stanowiska powoda w tym przedmiocie, wniosek pozwanego o rozłożenie świadczenia na raty należało rozważyć wyłącznie w kontekścieart. 320 k.p.c., zgodnie z którym, w szczególnie uzasadnionym wypadku, Sąd może zasądzone wyrokiem świadczenie rozłożyć na raty. Norma zart. 320 k.p.c.ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie możliwe jest w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Oceniając, czy zachodzą przesłanki do zastosowania tej instytucji, Sąd badał zarówno sytuację osobistą i majątkową pozwanego – wysokość uzyskiwanych dochodów, stan majątkowy, jak również słuszny interes wierzyciela.  Część wyroku, która ma za przedmiot rozłożenie na raty zasądzonego roszczenia, ma charakter konstytutywny i wkraczający w dziedzinę prawa materialnego. Wskutek bowiem rozłożenia na raty następuje z mocy konstytutywnego wyroku inne oznaczenie sposobu i terminu spłaty świadczenia należnego wierzycielowi. Dłużnik na podstawie takiego wyroku zostaje zobowiązany do regulowania swojego długu w sposób ratalny zamiast w sposób wynikający z łączącego strony stosunku zobowiązaniowego i w innych terminach od tych, jakie wynikają z takiego stosunku. Pamiętać przy tym należy, że ochrona, jaką zapewnia pozwanemu dłużnikowiart. 320 k.p.c.nie może być stawiana ponad ochronę wierzyciela w procesie cywilnym i wymaga uwzględnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym uzasadnionego interesu podmiotu inicjującego proces. Stąd zachodzi konieczność wykazania przez dłużnika, że realnie będzie dysponować środkami, które mimo trudności o których była mowa wyżej, umożliwią wykonanie zmodyfikowanego obowiązku w sposób odczuwalny ekonomicznie przez wierzyciela. W przeciwnym razie, jeżeli okoliczności sprawy nie wskazują na istnienie po stronie dłużnika woli dobrowolnej spłaty zadłużenia, a jedynie na chęć odłożenia w czasie konieczności wykonania zobowiązania, omawiana norma prawna nie będzie miała zastosowania.
W ocenie Sądu, brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowaniaart. 320 k.p.c.Jak wskazał pozwany, jego jedynym źródłem utrzymania jest aktualnie zasiłek stały z pomocy społecznej w wysokości 604 zł. Biorąc pod uwagę wysokość zadłużenia pozwanego oraz wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów, a także konieczność ponoszenia i pokrywania bieżących kosztów utrzymania, spłata rat w wysokości deklarowanej przez pozwanego jest nierealna – musiała by odbywać się kosztem bieżących należności, doprowadzając do dalszego wzrostu zadłużenia. Gdyby natomiast rozłożyć zasądzone świadczenie na raty w możliwej do spłacenia przez pozwanego, np. 50 zł, okres spłaty wydłużony zostałby do 16 lat, co z kolei stoi w sprzeczności z uzasadnionym interesem wierzyciela.
W tym miejscu wskazać należy, że twierdzenia pozwanego o posiadanej wierzytelności wobec nieokreślonej osoby trzeciej, której realizacja pozwoliłaby na spłatę zadłużenia wobec powoda, nie zostały poparte przez pozwanego żadnymi wiarygodnymi dowodami, zatem nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 k.p.c., kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Pozwany bowiem nie zaspokajając wymagalnych zobowiązań wobec powoda dał mu powód do wytoczenia powództwa, a w konsekwencji winien zwrócić powodowi koszty celowe dochodzenia swoich praw. Również w toku procesu pozwany nie podjął żadnych realnych działań w celu zmniejszenia swojego zadłużenia, czy przedstawienia realnej, tj. możliwej do wykonania, propozycji spłaty. Z tego względu, Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do odstąpienia od obciążania pozwanego kosztami procesu (art. 102 k.p.c.).
Na sumę należnych od pozwanego kosztów procesu złożyły się: opłata sądowa od pozwu w wysokości 498 zł, koszty zastępstwa procesowego, zgodnie z przepisem § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Sygn. akt I C 1225/17

ZARZĄDZENIE
(...)

1
(...);

2
(...)

3
(...)

(...)