Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 376/17
Data wyroku: 2018-11-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wiesław Pędziwiatr, Jerzy Skorupka, do Maciej Skórniak
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 263 § 1 i 2 k.k.

Sygnatura akt II AKa 376/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 listopada 2018 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Wiesław Pędziwiatr (spr.)
Sędziowie: SSA Jerzy Skorupka
SSO del. do SA Maciej Skórniak
Protokolant: Beata Sienica

    przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej weW.del. do(...)Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej weW.
    Tomasza Krzesiewicza

po rozpoznaniu w dniach 28 lutego 2018r., 14 września 2018r., 7 listopada 2018 r. i 21 listopada 2018r.
sprawyJ. A. (1)
oskarżonego zart. 263 § 2 k.k.,171 § 1 k.k.
J. B. (1)
oskarżonego zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.
E. B. (1)
oskarżonej zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.
R. B. (1)
oskarżonego zart. 310 § 2 kk.
R. B. (2)
oskarżonego zart. 263 § 1 kkw związku zart. 12 kkw związku zart. 65 kk
R. K. (1)
oskarżonego zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.
art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii
M. L. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.,art. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.
R. L. (1)
oskarżonego zart. 263 § 2 k.k.iart. 171 § 1 k.k.
P. Ł.
oskarżonego zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.,263 § 2 k.k.
R. M.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.,art. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.
P. M. (1)
oskarżonego zart. 263 § 2 k.k.,art. 171 § 1 k.k.,art. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 12 k.k.
M. O.
oskarżonej zart. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.
A. O. (1)
oskarżonego zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
A. O. (2)
oskarżonego zart. 263 § 1 kk
S. P.
oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 kk, art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 kk,art. 263 § 2 kk,art. 310 § 2 kk
J. R.
oskarżonego zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.,art. 263 § 2 k.k.,art. 310 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,
A. S. (1)
oskarżonego zart. 263 § 1 k.k.,art. 310 § 2 k.k.,art. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 65 k.k.,art. 310 § 2 k.k.
P. T. (1)
oskarżonegoart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k
I. W. (1)
oskarżonego zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.
art. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.
M. W. (1)
oskarżonego zart. 258 § 3 k.k., zart. 263 § 1 kkzart. 12 kkw zw. zart. 65 k.k.,art. 263 § 2 k.k.,
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonychJ. A. (1),J. B. (1),E. B. (1),R. B. (1),R. B. (3),R. K. (1),M. L. (1),R. L. (1),P. Ł.,R. M.,P. M. (1),M. O.,A. O. (1),S. P.,J. R.,A. S. (1),P. T. (1),I. W. (1)iM. W. (1)oraz prokuratora w stosunku doA. O. (1),A. O. (2)iS. P.
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt III K 171/13

I
uniewinniaJ. A. (1)od popełnienia czynów przypisanych w pkt. I i II części rozstrzygającej zaśR. L. (1)od popełnienia czynów przypisanych w pkt. XV i XVI części rozstrzygającej zaliczając wydatki związane z tą częścią postępowania na rachunek Skarbu Państwa;

II
zmienia zaskarżony wyrok wobecM. L. (1)w ten sposób, że:

1
rozwiązuje karę łączną wymierzoną w pkt. XIV części rozstrzygającej;

2
na podstawieart. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.uchyla rozstrzygnięcie zawarte w pkt. XII części rozstrzygającej, a dotyczące czynu opisanego wpkt. IXczęści wstępnej i postępowanie o ten czyn umarza, zaliczając wydatki związane z tą częścią postępowania na rachunek Skarbu Państwa;

II
zmienia zaskarżony wyrok wobecR. M.w ten sposób, że:

1
rozwiązuje karę łączną wymierzoną w pkt. XXIII części rozstrzygającej;

2
na podstawieart. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.uchyla rozstrzygnięcie zawarte w pkt. XXI części rozstrzygającej dotyczące czynu opisanego w pkt. XV części wstępnej i postępowanie o ten czyn umarza, zaliczając wydatki związane z tą częścią postępowania na rachunek Skarbu Państwa;

III
zmienia zaskarżony wyrok wobecS. P.w ten sposób, że:

1
rozwiązuje karę łączną wymierzoną w pkt. XXXVIII części rozstrzygającej;

2
na podstawieart. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.uchyla rozstrzygnięcia zawarte w pkt. XXXIV i XXXV części dyspozytywnej dotyczące czynów opisanych w pkt. XXV i XXVI części wstępnej i postępowanie o te czyny umarza, zaliczając wydatki związane z tą częścią postępowania na rachunek Skarbu Państwa;

IV
zmienia zaskarżony wyrok wobec:

1
J. B. (1)w pkt. IV,

2
R. B. (2)w pkt. VIII,

3
R. K. (1)w pkt. IX

4
P. Ł.w pkt. XIII,

5
J. R.w pkt. XXXIX,

6
P. S.– na podstawieart. 435 k.p.k.– wpkt. XLIII,

7
I. W. (1)w pkt. LIV,

części rozstrzygającej w ten sposób, że ustala iż przypisaneJ. B. (1),R. B. (2),J. R.iP. S.przestępstwa popełnione zostały od 1 września 1998 roku do końca 2000 roku zaś przypisaneR. K. (1),P. Ł.iI. W. (1)popełnione zostały od 1 września 1998 roku do końca 2002 roku, a nadto zmienia zaskarżony wyrok wobec:

1
R. K. (1)w pkt. IX i X,

2
R. M.w pkt. XXII,

3
I. W. (1)w pkt. LIV i LV

części rozstrzygającej w ten sposób, że podstawę prawną wymierzonych im w tych punktach kary uzupełnia o przepisart. 65 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.;

V
zmienia zaskarżony wyrok wobec:

1
J. B. (1)w pkt. IV,

2
R. B. (2)w pkt. VIII,

3
P. Ł.w pkt. XVIII,

4
P. M. (1)w pkt. XXIV,

5
M. O.w pkt. XXV,

6
J. R.w pkt. XXXIX,

7
P. S.– na podstawieart. 435 k.p.k.– wpkt. XLIII

części rozstrzygającej w ten sposób, że eliminuje ustalenie, iż z popełnienia przypisanych im w tych punktach przestępstw uczynili sobie stałe źródło dochodu oraz z podstaw prawnych skazania eliminuje przepisart. 65 k.k., za podstawę skazania i wymierzonych im w tych punktach kar przyjmuje przepisyk.k.wskazane w tych punktach w brzmieniu przed 1 maja 2004 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k., a nadto wobec:

8
A. S. (1)wpkt. XLVIIIczęści rozstrzygającej w ten sposób, że eliminuje ustalenie, iż czyn ten popełnił czyniąc sobie stałe źródła dochodu zaś z podstawy skazania przepisart. 65 k.k.;

VI
zmienia zaskarżony wyrok wobecE. B. (1)w pkt. V części rozstrzygającej w ten sposób, że przyjmuje, iż czyn opisany w pkt. IV części wstępnej popełniła w okresie od 1 września 1998 roku do końca 2000 roku z wyłączeniem okresu od 11 grudnia 1999 roku do 10 stycznia 2000 roku oraz eliminuje ustalenie, że

–  
działała wŚ.
         ,
–  
w wykonaniu z góry powziętego zamiaru
         ,
–  
czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu

i czyn ten kwalifikuje zart. 263 § 1 k.k.ten przepis ustanawiając podstawą wymiaru kary;

VII
zmienia zaskarżony wyrok wobecA. O. (1)wpkt. XXXII, a na podstawieart. 435 k.p.k.także wobecA. O. (2)w pkt. XXXIII, w ten sposób, że przyjmuje iż czyny tam im przypisane polegały na posiadaniu bez zezwolenia broni palnej opisanej w pkt. XXIII i XXIV części wstępnej tego wyroku oraz postąpieniu z nią w sposób w tych punktach opisany i czyny te kwalifikuje:

1
wobecA. O. (1)zart. 286 k.k.w zw. zart. 58 k.k. z 1969 rokuw zw. zart. 4 § 1 k.k.;

2
wobecA. O. (2)zart. 286 k.k. z 1969 rokuw zw. zart. 4 § 1 k.k.

– za podstawę wymiaru kar obu oskarżonym przyjmującart. 286 k.k. z 1969 rokuw zw. zart. 4 § 1 k.k.;

VII

VIII
zmienia zaskarżony wyrok wobecA. S. (1)w ten sposób, że:

1
w pkt. XLVI części rozstrzygającej ustala, że przypisanego czynu opisanego w pkt. XXXIV części wstępnej dopuścił się od 21 lipca 2000 roku do 29 maja 2001 roku oraz od 14 grudnia 2001 roku do końca 2002 roku;

2
w pkt. XLVII części rozstrzygającej, przyjmuje, że czynu tam przypisanego dopuścił się w okresie od września 1997 roku do 24 października 1997 roku oraz że z kwoty nie mniejszej niż 100.000 podrobionych dolarów amerykańskich zbył nie mniej niż 5.000;

3
w pkt. XLIX części rozstrzygającej, ustala, że przypisanego czynu opisanego w pkt. XXXVII części wstępnej dopuścił się w okresie od początku maja 2001 roku do 29 maja 2001 roku;

IX
na podstawieart. 435 k.p.k.zmienia zaskarżony wyrok wobecM. S. (1)w ten sposób, że w pkt. LI części rozstrzygającej, przyjmuje, iż w czynie tym współdziałała zA. S. (1)w okresie od września 1997 roku do 24 października 1997 roku zaś po tej dacie popełniła go z inną osobą;

X
zmienia zaskarżony wyrok wobecR. B. (1)w pkt. VII części rozstrzygającej w ten sposób, że przyjmuje iż czynu opisanego w pkt. V części wstępnej dopuścił się w okresie od początku maja 2001 roku do 29 maja 2001 roku;

XI
zmienia zaskarżony wyrok wobecP. T. (1)w pkt. LIII w ten sposób, że przyjmuje iż czyn tam mu przypisany polegał na posiadaniu bez wymaganego zezwolenia broni palnej opisanej w pkt. XXXIX części wstępnej tego wyroku oraz postąpieniu z nią w sposób w tym punkcie opisany oraz eliminuje zapisy  
(...)
            i  
(...)
           zastępując je zapisami  
„inną osobą”
            i czyn ten kwalifikuje zart. 286 k.k.w zw. zart. 58 k.k. z 1969 rokuw zw. zart. 4 § 1 k.k., a za podstawę wymiaru kary przyjmujeart. 286 k.k. z 1969 rokuw zw. zart. 4 § 1 k.k.;

XII
zmienia zaskarżony wyrok wobecM. L. (1)w pkt. XIII części rozstrzygającej (pkt. X części wstępnej) w ten sposób, że eliminuje zapisy w tym punkcie:

–  
„czyniąc sobie stałe źródło dochodu”
         oraz
–  
„D. B. (1),Z. M. (1),K. P. (1)”
         i
–  
„na zamówienieP. T. (1),S. S. (1)i innych nieustalonych osób”
         zaś zapis 
„kilkudziesięciu”
         zastępuje zapisem  
„dwóch”,
         a nadto podstawę prawną wymierzonej mu w tym punkcie kary uzupełnia o przepisart. 65 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.;

XIII
zmienia zaskarżony wyrok wobecM. W. (1)wpkt. LVIIIczęści rozstrzygającej ten sposób, że przyjmuje iż nielegalny handel bronią palną miał miejsce od 1 września 1998 roku do końca 2002 roku i za podstawę prawną wymiaru kary za ten czyn przyjmuje przepisart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.;

XIV
w pozostałej części zaskarżony wyrok wobecJ. B. (1),E. B. (1),R. B. (1),R. B. (2),R. K. (1),M. L. (1),P. Ł.,R. M.,P. M. (1),M. O.,A. O. (1),S. P.,J. R.,A. S. (1),P. T. (1),I. W. (1),M. W. (1)utrzymuje w mocy;

XV
na podstawieart. 105 § 2 k.p.k.wpkt. XXVIIIczęści rozstrzygającej prostuje nazwisko oskarżonego i w miejsce zapisu  
M.
           wpisuje 
M.;

XVI
zasądza od Skarbu Państwa – tytułem wynagrodzenia za udzieloną z urzędu pomoc prawną – po 840 złotych podwyższone o 193,20 złote podatku od towarów i usług, na rzecz adwokatów wyznaczonych przez Sąd:

1
M. W. (2)– obrońcyJ. A. (1),

2
S. B.– obrońcyE. B. (1),

3
P. Z.– obrońcyR. L. (1),

4
J. K. (1)– obrońcyP. T. (1),

5
J. B. (2)– obrońcyM. W. (1);

XVII
zasądza od oskarżonych, za wyjątkiemJ. A. (1)iR. L. (1), w częściach równych na rzecz Skarbu Państwa wydatki związane z postępowaniem odwoławczym i wymierza im opłaty:

1
E. B. (1),R. B. (1),A. O. (2)iS. P.– po 180 złotych,

2
R. B. (3),M. L. (1)iR. M.– po 300 złotych,

3
J. B. (1),P. Ł.,A. O. (1),J. R.,P. T. (2),M. W. (1)– po 400 złotych,

4
R. K. (1),A. S. (1)iI. W. (1)po 2.400 złotych,

5
P. M. (1)1.300 złotych,

6
M. O.1.680 złotych.

UZASADNIENIE
J. A. (1)został oskarżony o to, że:

I
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. wŚ., działając wspólnie i w porozumieniu zR. L. (1)bez wymaganego zezwolenia posiadał pistoletm-ki R.wraz z tłumikiem i amunicją, uprzednio nabyty odZ. M. (1)orazM. W. (1),

tj.  o czyn zart. 263 § 2 kk,

II
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. wŚ., działając wspólnie i w porozumieniu zR. L. (1), bez wymaganego zezwolenia nabył odZ. M. (1)iM. W. (1)urządzenie wybuchowe w postaci 1 kilograma(...)wraz z zapalnikiem czasowym,

tj. o czyn zart. 171 § 1 kk,
J. B. (1)został oskarżony o to, że :

III
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2000 r. wŚ.,Z.i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z osobą o pseudonimie(...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 20 sztukami pistoletówmarki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber(...)mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń odM. W. (1)orazZ. M. (1), a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom,

tj. o czyn  zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
E. B. (1)została oskarżona o to, że :

IV
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2000 r. wŚ.,Z.i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brała udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 4 sztukami pistoletówmarki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber(...)mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabyła w/w broń odM. W. (1)orazZ. M. (1), a następnie zbyła nieustalonym dotychczas osobom,

tj. o czyn  zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
R. B. (1)został oskarżony o to, że :

V
w maju 2001 r. wŚ.,W., działając wspólnie i w porozumieniu zA. S. (1), przechowywał, a następnie puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 31.000 dolarów amerykańskich, w ten sposób, że nabył je od nieustalonej osoby, a następnie przechowywał w nieustalonym miejscu, po czym zbyłS. W. (1),

tj. o czyn zart.  310 § 2 kk
R. B. (2)został oskarżony o to, że :

VI
w okresie od listopada 1996 r. do końca 2000 r. wZ.i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną w ilości 9 sztuk, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym pistoletamimarki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber(...)mm oraz amunicją i tłumikami do tych pistoletów oraz pistoletamiW., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber(...)mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń odM. W. (1)orazZ. M. (1), za pośrednictwemP. S., a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom

tj. o czyn zart.  263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
R. K. (1)został oskarżony o to, że :

VII
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. wŚ., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, sam oraz wspólnie i w porozumieniu zI. W. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 30 sztukami pistoletówmarki W., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber(...)mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów oraz nie mniej niż 6 sztukami pistoletówmarki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber 9 mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń odM. W. (1)orazZ. M. (1), a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom,

tj. o czyn zart.  263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk

VIII
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2000 r. wŚ., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zI. W. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniibrał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że wielokrotnie nabył odZ. M. (1)iM. W. (1)każdorazowo nie mniej niż 20 gramów amfetaminy, z czego uczynił on sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk,
M. L. (1)został oskarżony o to, że :

IX
w 2002 r. wŚ., w woj.(...), brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw, a w szczególności polegających na nielegalnym przerabianiu broni gazowej na „ostrą”, a następnie handlu bronią palną i amunicją, w skład której w różnych okresach czasu wchodzili między innymi:D. B. (1),Z. M. (1),M. W. (1),K. K. (1),K. P. (1),R. M.i inne nieustalone dotychczas osoby,

tj. o czyn zart.  258 § 1 kk

X
w lutym 2002 roku wŚ.i innych miejscowościachD., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, czyniąc sobie stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu między innymi zM. W. (1),K. K. (1),D. B. (1),Z. M. (1),K. P. (1),R. M.i innymi osobami, na zamówienieP. T. (1),S. S. (1)i innych nieustalonych osób, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną w postaci co najmniej kilkudziesięciu sztuk pistoletówmarki R., przerobionymi z gazowych na tzw. „broń ostrą” cal. 9 mm oraz amunicją i tłumikami do tych pistoletów, w ten sposób, że odbierał od kurierów nielegalnie sprowadzaną z Niemiec broń gazową, przekazywał ją następnie osobom zajmującym się jej przerabianiem na „ostrą”, jak i ją zbywał

tj. o czyn zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
R. L. (1)o to, że:

XI
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. wŚ., działając wspólnie i w porozumieniu zJ. A. (1)ps. (...)bez wymaganego zezwolenia posiadał pistoletm-ki R.wraz z tłumikiem i amunicją, uprzednio nabyty odZ. M. (1)orazM. W. (1),

tj. o czyn zart. 263 § 2 kk

XII
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. wŚ., działając wspólnie i w porozumieniu zJ. A. (1)ps. (...), bez wymaganego zezwolenia nabył odZ. M. (1)iM. W. (1)urządzenie wybuchowe w postaci 1 kilograma(...)wraz z zapalnikiem czasowym,

tj. o czyn zart. 171 § 1 kk,
P. Ł.natomiast został oskarżony o to, że :

XIII
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. wŚ.,Ś.i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 14 sztukami pistoletówmarki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber(...)mm oraz amunicją i tłumikami do tych pistoletów, a także pistoletem maszynowymmarki P. (...)kaliber(...)mm wraz z amunicją, w ten sposób, ze nabył w/w broń odM. W. (1)orazZ. M. (1), a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom,

tj. o czyn zart. 263 § 1 kkzart. 12 kkw zw. zart. 65 kk

XIV
od połowy 1996 r. do końca 2002 r. wŚ.,Ś.i innych miejscowościach, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu markiC.kaliber(...)mm wraz z tłumikiem oraz amunicją,

tj. o czyn zart. 263 § 2 kk
R. M.o to, że :

XV
w okresie od 1996 r. do końca 2002 r. wŚ.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw, a w szczególności polegających na przemycie bronimarki R.,C.B.z terenu Niemiec i Republiki Czech, udziale w nielegalnym przerabianiu broni gazowej na „ostrą”, a następnie handlu bronią palną i amunicją, wytwarzaniu urządzeń wybuchowych, w skład której wchodziliZ. M. (1),R. P.,M. W. (1)i inne osoby,

tj. o czyn zart. 258 § 1 kk,

XVI
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. wŚ., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w nielegalnym wyrabianiu broni palnej wraz z tłumikami, w ten sposób, że przerobił 139 sztuk pistoletów gazowychmarki R.oraz 33 sztuki pistoletów gazowychW.dostarczonych przezM. W. (1)iZ. M. (1)na broń palną kaliber(...)mm i kaliber(...)mm oraz zaopatrzył je w tłumiki, a którą następnie w/w zbyli wraz z amunicją ustalonym oraz nieustalonym osobom,

tj. o czyn zart. 263 § 1 kkzart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
P. M. (1)został oskarżony o to, że :

XVII
w okresie od 2000 r. do końca 2002 r. wL.,Ś., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, w ten sposób, że zbyłZ. M. (1)orazM. W. (1)3 sztuki broni palnej z okresu II wojny światowej, pistolet kal.(...), tłumik do pistoletu maszynowego typu ‘K.”, długopis strzelający oraz pistolet maszynowymarki P. (...)kaliber(...)mm oraz amunicję,

tj. o czyn zart. 263 § 1 kkzart. 12 kkw zw. zart. 65 kk

XVIII
w okresie od 2000 r. do końca 2002 r. wL., bez wymaganego zezwolenia posiadał pistolet maszynowyR.,

tj. o czyn zart. 263 § 2 kk

XIX
w okresie od 2000 r. do końca 2002 r. wL., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, bez wymaganego zezwolenia gromadził, a następnie zbyłZ. M. (1)iM. W. (1)dwa kilogramy substancji wybuchowej w postaci(...)wraz z czterema zapalnikami,

tj. o czyn zart. 171 § 1 kk

XX
w okresie od 2000 r. do końca 2002 r. wL., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniibrał udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci nie mniej niż 1000 gramów marihuany, w ten sposób, że zbył ją dwukrotnie po 0,5 kilogramaZ. M. (1)iM. W. (1),

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 kk
D. N.o to, że :

XXI
w okresie od 1999 roku do 2001 roku wŚ., w woj.(...)iL., w woj.(...)- (...), działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, handlował bronią palną, a mianowicie:

-

w 2000 roku, działając wspólnie i w porozumieniu zJ. K. (2)iR. P.sprzedałM. D. (1)iP. P. (1)za kwotę 700 marek niemieckich broń palną z tłumikiem nieustalonej marki i kalibru, którą na polecenieR. P.przechowywał w swoim sklepie zoologicznym przyul. (...)wŚ.,

w okresie od 1999 roku do 2001 roku, za pośrednictwemK. P. (1)sprzedałK. K. (2)za nieustaloną kwotę pieniędzy broń palną z tłumikiem nieustalonej marki i kalibru,

tj. o czyn zart. 263 § 1w zw. zart. 12 kk
M. O.została oskarżona o to, że :

XXII
w 2000 r. wŚ., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniibrała udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 500 gramów amfetaminy, w ten sposób, że nabyła ją odZ. M. (1), a następnie zbyła nieustalonym osobom, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
A. O. (1)został oskarżony o to, że :

XXIII
w latach 1996-1997 wŚ., w woj.(...), działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, tj. pistoletami markiR.przerobionymi z gazowych na broń palną kal.(...)mm oraz amunicją i tłumikami do tych pistoletów, w ten sposób, że uprzednio nabyte odZ. M. (1)iM. W. (1)sprzedałP. T. (2),S. S. (1)iD. B. (1)21 pistoletymarki R.za łączną kwotę nie mniejszą niż 38 500 zł wraz z amunicją kal. 9 mm, w tym:

-

sprzedałD. B. (1)broń palną w postaci pistoletum-ki R.kal.(...)mm przerobionego z pistoletu gazowego wraz z tłumikiem i paczkę amunicji kal. 9 mm, za kwotę 2 500 zł.,

sprzedałS. S. (1), iP. T. (1)20 sztuk pistoletówmarki R.kal.(...)mm przerobionych z pistoletów gazowych oraz amunicje i tłumiki do tych pistoletów za kwotę łączną nie mniejszą niż 36 000 zł.

tj. o czyn zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
A. O. (2)został oskarżony o to, że :

XXIV
w okresie od 1996 do 1997 roku wŚ., w woj.(...)wspólnie i w porozumieniu zA. O. (1)oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, w ten sposób, że sprzedał broń palną w postaci pistoletum-ki R.kal.(...)mm przerobionego z pistoletu gazowego wraz z tłumikiem i paczkę amunicji kal.(...)mmD. B. (1)za kwotę 2.500 zł

tj. o czyn zart. 263 § 1 kk
S. P.został oskarżony o to, że :

XXV
w roku 1996 weW., wspólnie i w porozumieniu zK. P. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci niemniej niż 100 gramów amfetaminy o wartości nie mniejszej niż 1100zł, którą sprzedał mężczyźnie ops. (...),K. B.i innemu nieustalonemu mężczyźnie,

tj. o jest o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 kk

XXVI
w roku 1996 wŚ., wspólnie i w porozumieniu zK. P. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwprowadził do obrotu znaczną ilość środka odurzającego w postaci 750 gramów marihuany - skun o nieustalonej wartości, sprzedając środek m.in.T. P.,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 kk

XXVII
w roku 1996 wŚ., posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu nieustalonej marki i nieustalonego kalibru, którą powierzył mu na przechowanieK. P. (1), który wcześniej za kwotę 600 zł nabył ją odA. L.

tj. o czyn zart. 263 § 2 kk

XXVIII
w 2001 roku wS.iŚ., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zK. P. (1)posiadał fałszywe pieniądze w postaci 30 000 dolarów amerykańskich, w których posiadanie wszedł za pośrednictwemM. L. (2), które następnie puścił w obieg przekazując jeS. W. (1)iB. P.,

tj. o czyn zart. 310 § 2 kk
J. R.o to, że :

XXIX
w okresie od listopada 1996 r. do końca 2000 r. wŚ.,J.i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 24 sztukami pistoletówmarki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber(...)mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów oraz bronią palną typuS.w ten sposób, że nabył broń w postaci pistoletówm-ki R.odM. W. (1)iZ. M. (1), a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom oraz zbył broń palną typuS.nieustalonego kalibru

tj. o czyn zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk,

XXX
w okresie od listopada 1996 r. do końca 2000 r. wJ., posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci karabinumarki S.nieustalonego kalibru wraz z amunicją,

tj. o czyn zart. 263 § 2 kk,

XXXI
w okresie od listopada 1996 r. do końca 2000 r. wJ.i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu przyjął kilkukrotnie odZ. M. (1)iM. W. (1)podrobione pieniądze w postaci nie mniejszej niż 40.000 dolarów amerykańskich, w celu puszczenia ich w obieg, w ten sposób, że każdorazowo przyjmował nie mniej niż 5.000 podrobionych banknotów,

tj. o czyn zart. 310 § 2 kkw zw. zart. 12 kk,
P. S.o to, że :

XXXII
w okresie od połowy 1996 r. do 2000 r. wŚ.,Z.i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 24 sztukami pistoletówmarki R.iW., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber 9 mm i 7,62 wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń odM. W. (1)orazZ. M. (1), a następnie zbył innym osobom,

tj. o czyn zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk,

XXXIII
w dniu 1 września 2011 r. w mieszkaniu wZ.,pl. (...), posiadał 0,13 grama substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o nieustalonej wartości,

tj. o czyn  zart. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.
A. S. (1)o to, że ;

XXXIV
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. wŚ., brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 4 sztukami pistoletówmarki W., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber(...)mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń odM. W. (1)orazZ. M. (1), a następnie zbył nieustalonym osobom,

tj. o czyn zart. 263 § 1 kk,

XXXV
w okresie od września 1997 r. do czerwca 1998 r. wŚ., działając wspólnie i w porozumieniu zM. S. (1), puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 100.000 dolarów amerykańskich, które nabył od nieustalonej osoby, a następnie przechowywał w swoim mieszkaniu wŚ.przyul. (...), po czym zbył innym osobom, w tym min.Z. M. (1)iM. W. (1)

tj. o czyn zart. 310 § 2 kk

XXXVI
w sierpniu 2000 r. wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie stałe źródło dochodu, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniibrał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że zbyłP. A.za pośrednictwemS. W. (1)1000 gramów amfetaminy o nieustalonej wartości,

tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.w zw. zart. 65 kk

XXXVII
w maju 2001 r. wŚ.,W., działając wspólnie i w porozumieniu zR. B. (1), puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 31.000 dolarów amerykańskich, które nabył od nieustalonej osoby, a następnie przechowywał w nieustalonym miejscu, po czym zbyłS. W. (1),

tj. o czyn zart. 310 § 2 kk
M. S. (1)została oskarżona o to, że :

XXXVIII
w okresie od września 1997 r. do czerwca 1998 r. wŚ., działając wspólnie i w porozumieniu zA. S. (1), puściła w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 100.000 dolarów amerykańskich, któreA. S. (1)nabył od nieustalonej osoby, a następnie przechowywała w/w pieniądze w swoim mieszkaniu wŚ.przyul. (...), po czym zbyła innym osobom, w tym min.Z. M. (1)iM. W. (1),

tj. o czyn zart. 310 § 2 kk
P. T. (1)o to, że :

XXXIX
w latach 1996-1997 wŚ., działając wspólnie i w porozumieniu zS. S. (1),D. B. (1),A. O. (1),A. O. (2), w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych, czyniąc sobie z tego źródło stałego dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, tj. pistoletami markiR.kal.(...)mm przerobionymi z pistoletów gazowych oraz amunicją i tłumikami do tych pistoletów, w ten sposób, że wspólnie i w porozumieniu zP. T. (1)iD. B. (1)zamówił, a następnie zakupił odA. O. (1),A. O. (2),Z. M. (2)iM. W. (1)nie mniej niż 21 pistoletym-ki R.za łączną kwotę nie mniejszą niż 36.000 zł. wraz z amunicją, a następnie odsprzedał tą broń członkom grup przestępczych z rejonu(...),

tj. o czyn zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
I. W. (1)o to, że :

XL
w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. wŚ., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu zR. K. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 30 sztukami pistoletówmarki W., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber(...)mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń odM. W. (1)orazZ. M. (1), a następnie zbył nieustalonym osobom,

tj. o czyn zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk

XLI
w okresie od połowy 1996 r. do końca 200o r. wŚ., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zR. K. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że wielokrotnie nabył odZ. M. (1)iM. W. (1)każdorazowo nie mniej niż 20 gramów amfetaminy,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk,
M. W. (1)o to, że :

XLII
w 1996 r. wŚ.założył, a następnie do połowy 2002 r. kierował zorganizowaną grupą przestępczą, mającą na celu popełnianie przestępstw, polegających w szczególności na przemycie bronimarki R.,C.z terenu Niemiec i Republiki Czech, nielegalnym przerabianiu broni gazowej na „ostrą”, a następnie handlu bronią palną i amunicją, wytwarzaniu urządzeń wybuchowych, w skład której wchodziliZ. M. (1),D. B. (1),K. K. (1),M. L. (1),K. P. (1)i inne osoby,

tj. o czyn zart. 258 § 3 kk,

XLIII
w okresie od 1996 r. do końca 2002 r. wŚ., działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. M. (1),D. B. (1),R. M.i innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w nielegalnym wyrabianiu broni palnej wraz z tłumikami oraz nielegalnym handlu bronią, w ten sposób, że:

-

przekazałR. M.celem przerobienia na broń palną nie mniej niż 139 sztuk pistoletów gazowychmarki R., uprzednio nabytych na terytorium Niemiec, nie mniej niż 33 sztuki pistoletów gazowychW.oraz nie mniej niż 30 sztuk pistoletów gazowych markiC., uprzednio nabytych na terenie Republiki Czech, a następnie wyposażył w tłumiki i zbył wraz z amunicją do tej broni innym ustalonym i nieustalonym osobom,

nabył odP. M. (1)3 sztuki broni palnej z okresu II wojny światowej, pistolet kal.(...), tłumik do pistoletu maszynowego typu ‘K.”, długopis strzelający oraz pistolet maszynowymarki P. (...)kaliber(...)mm oraz amunicję, a następnie zbył innym ustalonym i nieustalonym osobom,

nabył od osoby o imieniuJ.broń palną typuS., a następnie zbyłD. W.,

zbył osobie o pseudonimie(...)pistolet koloru srebrnego kal.(...)lub(...)mm,

tj. o czyn zart. 263 § 1 kkzart. 12 kkw zw. zart. 65 kk

XLIV
w 2000 r. wŚ.i innych miejscowościach, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu marki(...)wraz z amunicją,

tj. o czyn zart. 263 § 2 kk,

XLV
w okresie od 1996 r. do końca 2002 r. wL., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc z sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu zeZ. M. (1)bez wymaganego zezwolenia nabył jednokrotnie odP. M. (1)dwa kilogramy substancji wybuchowej w postaci(...)wraz z czterema zapalnikami,

tj. o czyn zart. 171 § 1 kkw zw. zart. 65 kk,
W. W. (2)został oskarżony o to, że :

XLVI
w okresie od stycznia 1997 r. do 2002 r. wŚ.,W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wspólnie i porozumieniu zC. G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, bez wymaganego zezwolenia brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 10 sztukami pistoletówmarki R.iW., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber(...)mm i(...)wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń odM. W. (1)orazZ. M. (1), a następnie zbył nieustalonym osobom,

tj. o czyn zart. 263 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 kk
Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z 23 maja 2017 roku w sprawie III K 171/13, orzekł, że :

I
oskarżonegoJ. A. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, z tym iż przyjmuje, że dopuścił się go w okresie od czerwca 1999 r. do końca 2002 r. tj. czynu zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 2 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoJ. A. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, z tym że przyjmuje, że dopuścił się go w okresie od czerwca 1999r. do końca 2002r. a nadto przyjmuje, że urządzenie wybuchowe zawierało 0,5 kg amunitu, tj. czynu zart. 171 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 171 § 1 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecJ. A. (1)kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

IV
oskarżonegoJ. B. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

V
oskarżonąE. B. (1)uznaje za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza jej karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VI
na podstawieart. 69 § 1 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu tych przepisów z przed 1 lipca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobecE. B. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, zaś na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddaje ją w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

VII
oskarżonegoR. B. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 310 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 310 § 2 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VIII
oskarżonegoR. B. (2)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

IX
oskarżonegoR. K. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

X
oskarżonegoR. K. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku, z tym że kwalifikuje go zart. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 k.k.i za to na podstawie art. 43 ust. 3 tej ustawy wymierza mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 zł oraz karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XI
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecR. K. (1)kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XII
oskarżonegoM. L. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XIII
oskarżonegoM. L. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie X części wstępnej wyroku, z którego eliminuje nazwisko(...)zastępując je „ innej ustalonej osoby” tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XIV
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecM. L. (1)kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XV
oskarżonegoR. L. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XI części wstępnej wyroku, z tym że przyjmuje, iż dopuścił się go w okresie od czerwca 1999 r. do końca 2002 r. tj. czynu zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 2 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XVI
oskarżonegoR. L. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XII części wstępnej wyroku, z tym że przyjmuje, iż dopuścił się go w okresie od czerwca 1999r. do końca 2002r. oraz przyjmuje, że urządzenie wybuchowe zawierało 0,5 kg amunitu, tj. czynu zart. 171 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 171 § 1 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XVII
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecR. L. (1)kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XVIII
oskarżonegoP. Ł.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XIII części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XIX
oskarżonegoP. Ł.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XIV części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 2 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XX
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecP. Ł.kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XXI
oskarżonegoR. M.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XV części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XXII
oskarżonegoR. M.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XVI części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XXIII
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecR. M.kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 3 (trzech) lat 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXIV
oskarżonego

P. M. (1)
uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XVII części wstępnej wyroku, z tym że eliminuje z opisu sformułowanie „oraz pistolet maszynowy markiP.kaliber(...)mm wraz z amunicji” oraz nazwisko(...), tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXV
oskarżonegoP. M. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XVIII części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 2 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXVI
oskarżonegoP. M. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XIX części wstępnej wyroku, z tym że eliminuje z opisu nazwiskoM. W. (1), tj. czynu zart. 171 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 171 § 1 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXVII
oskarżonegoP. M. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XX części wstępnej wyroku i czyn ten kwalifikuje zart. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie art. 43 ust 3 tej ustawy wymierza mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 zł oraz karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXVIII
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecP. M. (2)kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXIX
oskarżonegoD. N.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXI części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXX
oskarżonąM. O.uznaje za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie XXII części wstępnej wyroku, z tym że kwalifikuje go zart. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawie art. 43 ust 3 tej ustawy wymierza jej karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 zł oraz karę 1 (jednego) i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXXI
na podstawieart. 69 § 1 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu tych przepisów z przed 1 lipca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobecM. O.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, zaś na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddaje ją w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

XXXII
oskarżonegoA. O. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXIII części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XXXIII
oskarżonegoA. O. (2)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXIV części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXXIV
oskarżonegoS. P.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXV części wstępnej wyroku, z tym że kwalifikuje go zart. 30 ust 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 kki za to na podstawie art. 30 ust 3 tej ustawy wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XXXV
oskarżonegoS. P.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXVI części wstępnej wyroku, z tym że kwalifikuje go zart. 30 ust 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 kki za to na podstawie art. 30 ust 3 tej ustawy wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XXXVI
przyjmując, że zarzuconyS. P.czyn opisany w punkcie XXVII części wstępnej wyroku stanowi występek zart. 286 k.k. z 1969r.postępowanie karne o ten czyn na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpkumarza;

XXXVII
oskarżonegoS. P.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXVIII części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 310 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 310 § 2 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego ) i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXXVIII
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecS. P.kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XXXIX
oskarżonegoJ. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXIX części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XL
oskarżonegoJ. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXX części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 2 k.k.wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLI
oskarżonegoJ. R.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXI części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 310 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 310 § 2 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego ) roku i 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności;

XLII
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecJ. R.kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLIII
oskarżonegoP. S.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXII części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLIV
oskarżonegoP. S.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIII części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie art. 62 ust 1 tej ustawy wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

XLV
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecP. S.kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLVI
oskarżonegoA. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIV części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XLVII
oskarżonegoA. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXV części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 310 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 310 § 2 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XLVIII
oskarżonegoA. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVI części wstępnej wyroku z tym że kwalifikuje go zart. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawie art. 43 ust. 3 tej ustawy wymierza mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 zł oraz karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLIX
oskarżonegoA. S. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVII części wstępnej wyroku, tj. czynu zart. 310 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 310 § 2 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego ) roku lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

L
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecA. S. (1)kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

LI
oskarżonąM. S. (1)uznaje za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVIII części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 310 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 310 § 2 k.k.wymierza jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

LII
na podstawieart. 69 § 1 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu tych przepisów z przed 1 lipca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobecM. S. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, zaś na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddaje ją w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

LIII
oskarżonegoP. T. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIX części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) pozbawienia wolności;

LIV
oskarżonegoI. W. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XL części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

LV
oskarżonegoI. W. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XLI części wstępnej wyroku, z tym że kwalifikuje go zart. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 kkw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.i w. i za to na podstawie art. 43 ust 3 tej ustawy wymierza mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 zł oraz karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

LVI
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecI. W. (1)kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

LVII
oskarżonegoM. W. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XLII części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 258 § 3 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 3 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

LVIII
oskarżonegoM. W. (1)uznaje za winnego tego że w okresie od 1996 r. do końca 2002 r. wŚ., działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. M. (1),D. B. (1),R. M.i innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w nielegalnym wyrabianiu broni palnej wraz z tłumikami oraz nielegalnym handlu bronią, w ten sposób, że: przekazałR. M.celem przerobienia na broń palną nie mniej niż 139 sztuk pistoletów gazowychmarki R., uprzednio nabytych na terytorium Niemiec i nie mniej niż 33 sztuki pistoletów gazowychW., uprzednio nabytych na terenie Republiki Czech, a następnie wyposażył w tłumiki i zbył wraz z amunicją do tej broni innym ustalonym i nieustalonym osobom,

nabył od osoby o imieniuJ.broń palną typuS., a następnie zbyłD. W.,
zbył osobie o pseudonimie(...)pistolet koloru srebrnego kal. 7,62 lub(...)mm, tj. o czyn zart. 263 § 1 kkzart. 12 kkw zw. zart. 65 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

LIX
oskarżonegoM. W. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XLIV części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 2 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

LX
oskarżonegoM. W. (1)uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w punkcie LXV części wstępnej wyroku

LXI
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobecM. W. (1)kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

LXII
oskarżonegoW. W. (2)uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w punkcie LXVI części wstępnej wyroku;

LXIII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania:

-J. A. (1)od 14.02.2012r. do 15.02.2015r.,
-J. B. (1)od 8.11.2011r. do 26.04.2012r.,
-E. B. (1)od 22.09.2011r. do 23.09.2011r.,
-R. B. (2)od 14.02.2012 r. do 15.02.2012r.,
-R. K. (1)od 17.11.2011r. do 16.03.2012r.,
-M. L. (1)od 18.02.2007r. do 5.02.2008r.,
-P. Ł.od 11.08.2011r. do 15.12.2011r.,
-R. M.od 1.09.2011r. do 22.02.2012r.,
-P. M. (1)od 19.10.2011r. do 18.01.2012r.,
-M. O.w dniu 14.02.2012r. ,
-A. O. (2)od 6.03.2005r. do 6.10.2006r.,
-J. R.od 9.11.2011r. do 30.04.2012r.,
-P. S.od 1.09.2011r. do 28.11.2011r.,
-A. S. (1)od 17.11.2011r. do 26.03.2012r. i od 5.04.2012r. do 9.05.2012r.,
-I. W. (1)od 17.11.2011r. do 21.03.2012r.;

LXIV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz:

- adw.E. M.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.kwotę 5.756,40 zł (pięciu tysięcy siedmiuset pięćdziesięciu sześciu zł, 40/100 gr) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonegoJ. A. (1),
- adw.Z. G.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.kwotę 5.313,60 zł (pięciu tysięcy trzysta trzynastu zł, 60/100 gr.) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonejE. B. (1),
- adw.P. Z.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.kwotę 5.904,00 zł (pięciu tysięcy dziewięciuset czterech zł) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonegoR. L. (1),
- adw.M. Ż.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.kwotę 5.461,20 zł (pięciu tysięcy czterystu sześćdziesięciu jeden zł, 20/100 gr.) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonegoD. N.,
- adw.J. K. (1)z Kancelarii Adwokackiej wŚ.kwotę 5.166,00 zł (pięciu tysięcy stu sześćdziesięciu sześciu zł) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonegoP. T. (1),
- adw.J. B. (2)z Kancelarii Adwokackiej wŚ.kwotę 5.756,40 zł (pięciu tysięcy siedmiuset pięćdziesięciu sześciu zł, 40/100 gr.) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonegoM. W. (1),
- adw.W. S.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.kwotę 5.756,40 zł (pięciu tysięcy siedmiuset pięćdziesięciu sześciu zł, 40/100 gr.) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonegoW. W. (2);

LXV
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sadowych zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.

Z wyrokiem tym nie pogodzili się wszyscy oskarżeni – zaskarżając wyrok poprzez swoich obrońców.
Obrońca oskarżonychR. M.iP. M. (1)zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku a mianowicie art. 7 poprzez nienależyte rozważenie całokształtu okoliczności i materiału dowodowego, pominięcie a także nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych, a w szczególności bezkrytyczne podejście do zeznań świadkaZ. M. (1), pomimo iż w świetle zgromadzonego materiału, a zwłaszcza wyjaśnień pozostałych współoskarżonych, jego zeznania budziły poważne wątpliwości i na wiarę nie zasługiwały.

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, iż oskarżeniR. M.iP. M. (1)dopuścili się popełnienia zarzucanych im czynów mimo braku dostatecznych i przekonujących dowodów.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonychR. M.iP. M. (1)i uniewinnienie obu oskarżonych od przepisanych im czynów;

ewentualnie:

2
uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do obu oskarżonych i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

    Obrońca oskarżonychM. O.iA. O. (1),zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:
1.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nie odpowiadający ustawowym wymaganiom, w szczególności niewskazanie przez Sąd w treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, na jakich dowodach się oparł uznając konkretne fakty za udowodnione bądź nieudowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym niedokonanie oceny oraz nieustosunkowanie się do dowodów o charakterze korzystnym dla oskarżonych, podczas gdy taksatywne wymienienie dowodów i omówienie ich wyłącznie pod kątem założenia, że oskarżeni są winni, nie pozwala na ustalenie na jakiej podstawie Sąd przypisał winę oskarżonym i dlaczego nie dal wiary dowodom przeciwnym, co skutkowało dokonaniem dowolnej oceny materiału dowodowego.
2.art. 7 k.pk.. w zw. zart. 410 k.p.k.przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną wybiórczo i sprzecznie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, a mianowicie:
a) uznanie, że oskarżonyA. O. (1)brał udział w nielegalnym handlu bronią w oparciu o zmieniane w toku postępowania zeznania świadkaD. B. (1), bez wskazania innych niż zakwestionowany dowód, podczas gdy a gros dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym zeznania świadków i pozostałych oskarżonych, nie potwierdzają wersji zdarzeń przedstawionej przez świadka koronnego;
b) uznanie zeznań świadkaZ. M. (1)za w pełni wiarygodne, podczas gdy wiarygodność świadka została podważona w trakcie postępowania dowodowego, a Sądowi I instancji wiadome było, iż świadek był prawomocnie skazany za pomówienie;
c) przyjęciu, ze oskarżonaM. O.brała udział w obrocie znacznymi ilościami narkotyków w oparciu jedynie o zeznania świadkaZ. M. (1), podczas gdy wskazany dowód nie ma takiej wartości, by mógł stanowić samodzielną podstawę takich ustaleń, jak te, które poczynił Sad Okręgowy, albowiem nie znajduje poparcia w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie;
d) brak ustaleń dotyczących znamienia „znacznej ilości środków odurzających” oraz znamienia „czynienia sobie stałego źródła dochodu” w odniesieniu do zachowań oskarżonejM. O., mających polegać na zbyciu substancji psychotropowej, podczas gdy ustalenie, że przedmiotem czynu, o którym mowa wust. 1 art. 43 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jest znaczna ilość substancji psychotropowych, jak niezbędne do przyjęcia postaci kwalifikowanej tego przestępstwa.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o:

1
uniewinnienie oskarżonychM. O.iA. O. (1)od popełnienia zarzucanych im czynów:

ewentualnie:

2
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonegoS. P.zaskarżył wyrok co do pkt XXXIV, XXXV, XXXVII i XXXVII.
1. na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.zarzucił naruszenieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.poprzez uznanie oskarżonego winnym w zakresie:
- czynu przypisanego mu w pkt XXV części wstępnej wyroku w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu wprowadzenia do obrotu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 100 gramów amfetaminy o wartości nie mniejszej niż 1100 zł, którą sprzedał mężczyźnie ops. (...),K. B.i innemu nieustalonemu mężczyźnie;
- czynu przypisanego mu w pkt XXV części wstępnej wyroku w celu osiągniecia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wprowadzenia do obrotu znacznej ilości środka odurzającego w postaci 750 gramów marihuany – skun o nieustalonej wartości, sprzedając środek m.in.T. P.;
w sytuacji gdy powyższe zachowania oskarżonegoS. P.zakwalifikowano na podstawieart. 4 k.k., jako przestępstwo z art. 30 ust. 3 ustawy z dni 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomanii, które to zagrożone było karą od roku do 10 lat pozbawienia wolności, a mając na względzie, że w dacie popełnienia przedmiotowych czynów obowiązywałKodeks karny z 1969 r.to zgodni z treściąart. 105 § 1 pkt 2 k.k. z 1969 r.karalność tego typu przestępstw ustawała jeżeli od ich popełnienia upłynęło 10 lat, w związku z czym należało uznać, że karalność za powyższe czyny uległa przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2016 roku.
2. na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 § 2 k.p.k.– obrazę przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść orzeczenia, a to:
-art. 7 k.p.k.na skutek przekroczenia swobodnej oceny dowodów przechodzącą w dowolną, a nadtoart. 4 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.na skutek nie uwzględnienia w sposób obiektywny okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego wobec bezkrytycznego przyznania zeznaniomK. P. (1),D. B. (1)orazZ. M. (1)cech wiarygodności, mimo iż w zakresie czynów zarzucanychS. P.nie poddano tych zeznań żadnej weryfikacji dowodowej, choć:
● istnieją uzasadnione wątpliwości w zakresie prawdziwości słówK. P. (1), których Sad I instancji nie poddał rzetelnej analizie, a w szczególności brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających pomówieniaK. P. (1), co więcej nie potwierdzają ich wyjaśnienia innych osób mających brać udział w przedmiotowych zdarzeniach;
● zeznaniaK. P. (1)cechuje w zakresie okoliczności czynu zarzucanegoS. P.ogólnikowość nie mogąca się przełożyć na ich większą wiarygodność niż wyjaśnienia oskarżonego;
● wykazano w toku postępowania, biorąc pod uwagę również zeznaniaK. P. (1), iż między oskarżonym aK. P. (1)istniał konflikt, o którym Sąd I instancji nie wspomina w wyroku, a który to konflikt mógł skłonićK. P. (1)do złożenia zeznań obciążających oskarżonego.
-art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niezgodny z wymogami tego przepisu, w szczególności poprzez brak wskazania procesu myślowego organu orzekającego prowadzącego do zawartych w wyroku wniosków jak i motywów, ze względu na które Sąd nie dał wiary zebranym w postępowaniu dowodom w zakresie w jakim są one korzystne dla oskarżonego przy jednoczesnym bezkrytycznym przyjęciu za prawdziwe dowody mające wskazywać sprawstwo oskarżonego, a nadto brak wskazania w wyroku z jakich powodów sąd nie rozważył możliwości warunkowego zawieszenia wykonywania kary, co w konsekwencji uniemożliwia kontrolę instancyjną wydanego w niniejszej sprawie wyroku.
3. na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.– zarzucił niesłuszne niezastosowanie wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary i w oparciu o ten zarzut wniósł o zmianę wyroku poprzez warunkowe zawieszenie kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę wydanego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów; względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do Sądu I instancji celem ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoJ. R.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7w zw. zart. 410 oraz art. 424 § 1 k.p.k.polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zaś wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków koronnychD. B. (1)iK. P. (1), a przede wszystkim – zeznającego w warunkachart. 60 § 4 k.k.– świadkaZ. M. (1), co doprowadziło do dowolnego, a więc niepozostającego pod ochroną normy wynikającej zart. 7 k.p.k.ustalenia, że :

-J. R.przyjął odM. W. (1)iZ. M. (1)24 sztuki pistoletówmarki R.wraz z amunicją i tłumikami oraz zbył je – podobnie jak broń palną typuS.– nieustalonym osobom;
- z brania udziału w nielegalnym handlu bronią palnąJ. R.uczynił sobie stałe źródło dochodu;
-J. R.przyjął kilkakrotnie odZ. M. (1)iM. W. (1)podrobione pieniądze w postaci dolarów amerykańskich w kwocie nie mniejszej niż 40.000;
- zachowań takich – spiętych klamrą czynu ciągłego – oskarżony dopuścił się w celu puszczenia podrobionych pieniędzy w obieg;
podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, prawidłowo oraz w sposób zgodny ze wskazaniami doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania przeanalizowany, nie uzasadniał takiej jego oceny oraz wynikający z niej ustaleń faktycznych.

II
obrazę prawa materialnego a toart. 263w zw. zart. 263 § 2 k.k.poprzez niedostrzeżenie, że wobec brzmienia opisu czynów nieprawomocnie przypisanychJ. R.zachowania realizujące znamiona typów czynów zabronionych penalizowanych w tych przepisach pozostają ze sobą w relacji „środka do celu”, wyrażającej się w stwierdzeniu, że posiadanie karabinu typuS.stanowiło konieczny etap poprzedzający handel bronią, co z kolei implikuje, że w takim układzie faktycznym posiadanie broni palnej stanowić powinno czyn uprzedni współukarany.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; względnie uniewinnienieJ. R.od stawianych mu zarzutów.
Obrońca oskarżonegoA. S. (1)– adw.T. B.– zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) obrazę przepisów postępowania mogąca mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to:
a)art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku bez zachowania wymogów wskazanych w w/w przepisie, w szczególności poprzez zaniechanie wskazania procesu myślowego organu orzekającego prowadzącego do zawartych w wyroku wniosków, jak I motywów ze względu na które Sąd nie obdarzył wiarygodnością zebranego w sprawie materiału dowodowego będącego korzystnym dla oskarżonego przy jednoczesnym bezkrytycznym przyjęciu za prawdziwe dowodów mających wskazywać na sprawstwo oskarżonego;
b)art. 7 k.p.k.na skutek przekroczenia swobodnej oceny dowodów przechodzącą w dowolną i dokonaną wbrew doświadczeniu życiowemu, sprowadzającą się do bezkrytycznego uznania w całości za wiarygodnych zeznańZ. M. (1),K. P. (1),S. W. (1)iD. B. (1)oraz odmowy nadania takiego waloru wyjaśnieniom oskarżonegoA. S. (1); pomimo szeregu wątpliwości mających niewspółmiernie doniosłe znaczenie w procesie, w sytuacji kiedy w rzeczywistości materiał dowodowy zebrany w sprawie wyklucza możliwość ustalenia sprawstwa i zawinienia po stronie oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów w sposób nie budzący wątpliwości.
c)art. 410 k.p.k.poprzez nie dokonanie wnikliwej analizy wszystkich zebranych w sprawie dowodów oraz brak odniesienia się do istotnych okoliczności sprawy, w tym motywacji jaka mogła stać za pomówieniem oskarżonego przezS. W. (1)orazZ. M. (1), a także nieustosunkowanie się do dowodów o charakterze korzystnym dla oskarżonego, co w konsekwencji uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku w tym zakresie;
d) art. 170 § 1 pkt 2 poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o przesłuchanie w charakterze świadkaT. D.wobec uznania, że okoliczność, która tym dowodem ma być wykazana nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji gdy zawnioskowany dowód ma istotne znaczenie dla oceny wiarygodności zeznań świadkaS. W. (1), w tym ujawnienie motywów dla którychS. W. (1)bezpodstawnie pomówił oskarżonegoA. S. (1);
e)art. 391 § 1 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.iart. 92 k.p.k.poprzez przyjęcie, że istnieją podstawy do odczytania zeznań świadkaS. W. (1), w sytuacji gdy bezpośrednie przesłuchanie tegoż świadka było konieczne w niniejszym postępowaniu.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na jego treść, wyrażający się w przyjęciu, iż ujawniony w toku rozprawy materiał dowodowy, w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje na sprawstwo oskarżonego w zakresie czynów przypisanych mu w pkt XLVI, XLVII, XLVIII i XLIX części rozstrzygającej wyroku, w sytuacji gdy zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie potwierdza powyższych ustaleń faktycznych Sądu.
3. rażącą surowość orzeczonych wobec oskarżonegoA. S. (1)kar jednostkowych i kary łącznej 4 lat bezwzględnego pozbawienia wolności w stosunku do celów jakie kary te winny w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, jego zachowania po popełnieniu przestępstwa, a w konsekwencji uniemożliwienia rozważenia wymierzenia mu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w sytuacji gdy jego zgodna z prawem postawa od czasu popełnienia zarzucanych mu czynów oraz właściwości i warunki osobiste przemawiają za możliwością postawienia wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieA. S. (1)od popełnienia przypisanych mu w pkt XLVI, XLVII, XLVIII, XLIX części rozstrzygającej wyroku czynów; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy; względnie wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonana na stosowny okres próby.
Drugi obrońca oskarżonegoA. S. (1)– adw.D. Ż.–zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., tj. naruszenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku w oparciu o wybiórcze informacje ujawnione w toku postępowania wskutek przyjęcia, że oskarżony brał udział w nielegalnym handlu bronią, amunicją oraz tłumikami w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. i nabył odM. W. (1)orazZ. M. (1)4 szt. pistoletów.

2
obrazę przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., tj. naruszenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku w oparciu o wybiórcze informacje ujawnione w toku postępowania wskutek dowolnego przyjęcia, że oskarżony w okresie od września 1997 r. do czerwca 1998 r. działając wspólnie i w porozumieniu zM. S.puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 100 tysięcy dolarów amerykańskich, a następnie przechowywał w swoim mieszkaniu wŚ., po czym zbył je innym osobom, w tym m.in.Z. M.i M.W..

3
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., tj. naruszenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku w oparciu o wybiórcze informacje ujawnione w toku postępowania wskutek dowolnego przyjęcia, że oskarżony w maju 2001 r., działając wspólnie i w porozumieniu z współoskarżonymR. B.puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 31 tysięcy dolarów amerykańskich, a następnie przechowywał w nieustalonym miejscu, po czym zbył jeS. W. (1).

4
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., tj. naruszenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku w oparciu o wybiórcze informacje ujawnione w toku postępowania wskutek dowolnego przyjęcia, że oskarżony w sierpniu 2000 r., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie stałe źródło dochodu brał udział w obrocie znacznymi ilościami amfetaminy w ten sposób, że zbyłP. A.za pośrednictwemS. W.1000 gramów amfetaminy.

5
obrazę przepisów postępowania, a to przepisuart. 2 § 2 k.p.k.,5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 410 § 4 k.p.k.poprzez zaniechanie dochodzenia prawdy obiektywnej przez Sąd I instancji i rozstrzygnięcie wszystkich wątpliwości pojawiających się w sprawie wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, w szczególności poprzez dokonanie sprzecznych ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż oskarżonyA. S.popełnił wszystkie zarzucane mu przestępstwa w sytuacji, gdy akie twierdzenie Sądu a quo oparte jest tylko i wyłącznie na zeznaniach świadków koronnychZ. M.,K. P.,D. B.orazS. W., podczas gdy zeznania tych osób stały w oczywistej sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego, współoskarżonego M.W.,R. B.,M. S., którzy nie tylko nie potwierdzili udziału oskarżonego w zarzucanych przestępstwach, ale przede wszystkim przedstawili całkowicie odmiennie okoliczności faktyczne leżące u podstaw zarzutów, co nie dawało podstaw do ustalenia winy i sprawstwa oskarżonego, a wszelkie wątpliwości powstałe w tym zakresie nie zostały w żadnej mierze przez Sąd I instancji usunięte przez przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, co winno w sposób oczywisty być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego.

6
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.art. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 391 § 1 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.wskutek błędnego przyjęcia, że są podstawy do odczytania zeznań świadkaS. W. (1), w sytuacji gdy jego zeznania miały znaczący wpływ na treść przyjętego rozstrzygnięcia, a bezpośrednie przesłuchanie tegoż świadka było konieczne w niniejszym postepowaniu w świetle zeznań innych świadków czy oskarżonych.

7
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.art. 4 k.p.k.w zw. z ar.t 7k.p.k.w zw. zart. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., tj. naruszenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów wskutek błędnego oddalenia wniosku dowodowego oskarżonego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkaT. D., który to dowód miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zwłaszcza w zakresie zarzucanych czynów wskazanych w punktach XXXVI i XXXVII części wstępnej zaskarżonego wyroku; oraz błędnego oddalenia wniosku dowodowego współoskarżonegoR. K. (2)o ustalenie czyZ. M.w czasie pobytu w Zakładach Karnych leczył się z uzależnienia od środków odurzających.

8
naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.polegające na braku jakiegokolwiek wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakie okoliczności faktyczne legły u podstaw odmowy nadania waloru wiarygodności zeznaniom oskarżonego, współoskarżonych M.W.,R. B.,M. S., a jakie z kolei skłoniły Sad I instancji do uznania za wiarygodne zeznań świadkówZ. M.,K. P.,S. W., a które legły u podstaw odmowy nadania waloru wiarygodności zeznaniom tych osób złożonych w toku postępowania sądowego, w sytuacji gdy były one odmienne co do przebiegu zdarzeń i nie przedstawiały wyjaśnienia tych rozbieżności przed Sądem, tym bardziej w sytuacji gdy skazanie oskarżonego zostało oparte wyłącznie na pomówieniach świadków koronnych bez dalszej weryfikacji wersji zdarzeń zaoferowanych przez oskarżonego oraz współoskarżonych.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uniewinnienie oskarżonegoA. S. (1)od wszystkich zarzucanych mu czynów; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoP. T. (1)– zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu.

2
naruszenie przepisów postępowaniaart.1170 k.k.poprzez oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego pomimo tego, że okoliczności które te dowody miały wykazać mają istotne znaczenie dla obrony oskarżonego.

3
naruszenie przepisów prawa materialnegoart. 263 § 2 k.k.poprzez odmowe jego stosowania.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania lub zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku.
Obrońca oskarżonegoI. W. (1)zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
Na podstawieart. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.– obrazę przepisów postępowania, iżI. W. (1)był już oskarżony o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.w sprawie o sygn.. akt: III K 154/06 SO w Świdnicy i został prawomocnie uniewinniony.

2
Na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.– obrazę przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.oraz410 k.p.k., polegającej na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów mającej postać:

- uznaniu zeznań świadkówD. B. (1)jak iK. P. (1)jak iZ. M. (1)za bezpośrednio dowodzące tezom oskarżenia, które to zeznania są zbyt ogólnikowe, mało konkretne i jako takie nie posiadają waloru dowodowego w niniejszej sprawie, jak i mijają się z prawdą.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania – czyn określony nr XLI części wstępnej wyroku;
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od pozostałych zarzutów;
ewentualnie:
- o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrończyni oskarżonegoM. W. (1)– zaskarżyła wyrok co do pkt LVII, VVIII, LIX, LXI i LXIV, zarzucając:
1. obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie:
-art. 7 k.p.k.w zw. zart. 2 § 1 pkt 1, art. 2 § 2 k.p.k.iart. 4 k.p.k.oraz410 k.p.k.poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i jednostronną, dowolna ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bez jego wszechstronnego rozważenia w oparciu o wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, sprowadzającą się do przyjęcia, że oskarżonyM. W. (3)w 2000 r. wŚ.i innych miejscowościach, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu marki(...)wraz z amunicją w sytuacji gdy żaden z dowodów przeprowadzonych w sprawie tego nie potwierdza;
-art. 7w zw. zart. 2 § 1 pkt 1, art.§ 2 k.p.k.iart. 4 k.p.k.oraz410 k.p.k.poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i jednostronną, dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie za wiarygodne zeznańK. K. (1)w sytuacji gdy świadek ten zeznał, że udał się do Niemiec na polecenieM. W. (1)w 2001 roku celem zakupu w sklepie wG.dwóch pistoletów gazowych;
-art. 7w zw. zart. 2 § 1 pkt 1, art.§ 2 k.p.k.iart. 4 k.p.k.oraz410 k.p.k.poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i jednostronną, dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że zeznania świadkaZ. M. (1)oraz świadków koronnych są spójne, zbieżne i się wzajemnie uzupełniają, a wiedza o zdarzeniach pochodzi z faktu uczestnictwa tych świadków w tych zdarzeniach w sytuacji gdy zeznania świadków koronnych opierają się głównie na relacji świadkaZ. M. (1), bądź innych osób;
-art. 7w zw. zart. 2 § 1 pkt 1, art.§ 2 k.p.k.iart. 4 k.p.k.oraz410 k.p.k.poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i jednostronną, dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie zeznań świadkaZ. M. (1)za wiarygodne, w sytuacji gdy nie znajdują one oparcia w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie;
-art. 4 k.p.k.,art. 9 k.p.k.iart. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.poprzez bezzasadne oddalenie wniosku oskarżonego o przeprowadzenie dowodu z paszportu oskarżonegoM. W. (1)na okoliczność braku wyjazdów doG.;
-art. 4 k.p.k.,art. 9 k.p.k.,art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k.poprzez ich niewłaściwe zastosowanie I oddalenie wniosku o przesłuchanieK. G.uznając, że dowodu tego nie da się przeprowadzić, gdyż świadek nie przebywa pod wskazanym adresem, a aktualne jego miejsce pobytu nie jest znane;
-art. 6 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez brak wyjaśnienia w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego i na podstawie jakich dowodów Sąd I instancji uznał za uzasadnione przypisanie oskarżonemuM. W. (1)odpowiedzialności karnej zart. 258 § 3 k.k.;
-art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.i424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny, nieodpowiadający ustawowym wymaganiom z uwagi na nieustosunkowanie się przez Sąd do dowodów korzystnych dla oskarżonego.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że:
- oskarżonyM. W. (1)wraz zeZ. M. (1)w 1996 r. założył grupę przestępczą, której celem było popełnianie przestępstw polegających w szczególności na przemycie na teren Polski broni gazowej marki(...)i(...), nielegalnym jej przerabianiu na broń palną „ostrą”, a następnie handlu bronią palną i amunicją, wytwarzaniu urządzeń wybuchowych;
- że w okresie od 1996 r. do końca 2002 r. wŚ., oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. M. (1),D. B. (1),R. M.i innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z ego stałe źródło dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w nielegalnym wyrabianiu broni palnej wraz z tłumikami oraz nielegalnym handlu bronią;
- że oskarżonyM. W. (1)jeździł po broń za granicę w sytuacji gdy z informacji na temat przekraczania granicy przez oskarżonegoM. W. (1)wynika, że w latach 1995-2000 oskarżony nie przekraczał granicy państwa pomiędzy Polską a Niemcami;
- że oskarżonyM. W. (1)nabył od osoby o imieniuJ.broń palną typuS., a następnie zbyłD. W.oraz, że zbył osobie o pseudonimie(...)pistolet koloru srebrnego, kal.(...)lub(...)mm;
- że oskarżonyM. W. (1)był karany sądownie w latach dziewięćdziesiątych za wyłudzenia dużych partii papierosów;
- że pomiędzyZ. M. (1)a oskarżonymM. W. (1)doszło w 2002 r. do konfliktu związanego z podziałem zysków z prowadzonej przestępczej działalności związanej z produkcją amfetaminy oraz przeróbkami i handlu bronią palna.
3. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 258 § 3 k.k.poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione określone w tym przepisie znamiona przestępstwa kierowania zorganizowaną grupą przestępczą, albowiem czynności polegające na przekazywaniu broni gazowej do przeróbek czy organizowaniu wyjazdów po broń, nie dają podstaw do przypisania oskarżonemu roli kierowniczej w domniemanej grupie przestępczej.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniosła o:
1. w zakresie czynu z pkt LVII części dyspozytywnej wyroku – zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. W. (1)od zarzucanego mu czynu; ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
2. w zakresie czynu z pkt LVIII części dyspozytywnej wyroku – o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, bądź zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. W. (1)od zarzucanego oskarżonemu czynu.
3. w zakresie czynu z pkt LIX części dyspozytywnej wyroku – o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
Obrońca oskarżonegoR. B. (1)– adw.M. R. (1)-zaskarżył wyrok co do pkt VII, zarzucając:
1.obrazę przepisów prawa procesowego w postaciart. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, przejawiającą się w uznaniu zeznań świadkaS. W. (1)(jako jedynego dowodu na sprawstwo oskarżonegoR. B. (1)), korzystającego z dobrodziejstwaart. 60 § 4 k.k.za w pełni wiarygodne, logiczne i konsekwentne, a jednocześnie wystarczające dla uznania sprawstwa i winy ww. oskarżonego, pomimo, że wyjaśnienia te, jako tzw. dowód z pomówienia, winny być oceniane nader ostrożnie, w tym powinny znaleźć potwierdzenie, choć częściowe, w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
2.obrazę przepisów prawa procesowego w postaciart. 424 § 1 oraz § 2 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, przejawiającą się w braku dokonania w uzasadnieniu wyroku oceny zebranych dowodów, opisania przyczyn uznania za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonegoR. B. (1)i oparcia wyroku wyłącznie na zeznaniach świadkaS. W. (1), co nie pozwala na ustalenie motywów, jakimi kierował się Sąd przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia.
3.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, a polegający na ustaleniu przez Sąd I instancji, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na takie przyjęcie;
4.rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemuR. B. (5)bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze roku i 6 miesięcy, jako kary nieadekwatnej do ustawowych dyrektyw i rażąco niesprawiedliwej, a w szczególności nieuwzględniającej znacznego upływu czasu od zdarzenia objętego zarzutem, sposobu życia oskarżonego, jego aktualnej sytuacji osobistej i rodzinnej, a także samych celów wychowawczych i zapobiegawczych, które mogą zostać osiągnięte poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:
1.zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoR. B. (1)od zarzucanego mu czynu;
ewentualnie:
2.o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonegoR. B. (1)kary pozbawienia wolności na okres próby ustalony przez Sąd;
względnie o:
3.uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Drugi z obrońców oskarżonegoR. B. (1)– adw.M. S. (3)–zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:
1.art. 7 k.p.k.przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w sprzecznym z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego, uznaniu, iż oskarżony w maja 2001 r. wŚ.,W.przechowywał, a następnie puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 31.000 dolarów amerykańskich wspólnie z oskarżonymA. S. (1), pomimo, iż brak jest w zgromadzonym w postępowaniu materiale dowodów świadczących w sposób zupełny oraz wolny od wątpliwości o sprawstwie i winie oskarżonegoR. B. (1).
2.art. 7 k.p.k.przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w sprzecznym z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego, uznaniu, iż zeznania świadkaS. W. (1)oraz świadka koronnegoK. P. (1)zasługują na walor prawdziwości w zakresie przechowywania, a następnie puszczenia w obieg podrobionych pieniędzy w ilości nie mniejszej niż 31.000 dolarów amerykańskich, a wyjaśnieniaR. B. (1)w tym zakresie są jedynie ustaloną przez niego linią obrony.
3.art. 424 § 1 k.p.k.w wyniku nie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powodów, dla których dał wiarę zeznaniom świadkaS. W. (1)złożonym w toku przesłuchania w dniu 3 i 4 października 2011 r., pomimo iż odnoszą się one wyłącznie w kilku zdaniach do rzekomych działań oskarżonego, są ogólnikowe i nie zawierają żadnych szczegółów, jak również nie wskazania dlaczego nie dal wiary wyjaśnieniom oskarżonegoR. B. (1), który od samego początku postępowania kwestionował fakt popełnienia przestępstwa zart. 310 § 2 k.k.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoR. B. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie o uchylenie przedmiotowego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoR. B. (2)zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów prawa procesowego –art. 438 pkt 3 k.p.k.poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść błędnego orzeczenia polegający na daniu przez Sąd bezkrytycznej wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. S., który będąc słuchanym w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnił, iż przekazał onR. B. (2)9 sztuk przerobionej broni palnej wraz z paczkami amunicji, które to wyjaśnienia odwołał będąc słuchany na rozprawie – przed Sądem , podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań pozostałych oskarżonych, jak też wyjaśnień złożonych przez oskarżonegoR. B. (2), przeszukania jego pomieszczeń mieszkalnych, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż brak jest jakiegokolwiek dowodu, że oskarżonyR. B. (2)otrzymał broń od kogokolwiek celem dalszej jej odsprzedaży, albowiem nie ustalono w toku prowadzonego postępowania zarówno przygotowawczego jak też sądowego, ani jednej osoby, która broń tą by otrzymała lub zakupiła od oskarżonego lub też użyła do popełnienia jakiegokolwiek czynu zabronionego.

2
obrazę przepisów prawa materialnego –art. 65 § 1 k.k.poprzez uznanie przez Sąd, że oskarżonyR. B. (2)uczynił sobie z czynu przestępnego stałe źródło utrzymania, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień samego oskarżonego jak też współoskarżonych i świadków nie wynika w żaden sposób, aby w/w uzyskaną od oskarżonegoP. S.broń przekazał, odsprzedał innym osobom.

3
obrazę przepisów prawa materialnego –art. 101 § 1 pkt 2a k.k., bowiem w przypadku oskarżonegoR. B. (2)przy hipotezie popełnienia zarzucanego mu czynu nastąpiło jego przedawnienie, bowiem słuchany w toku postępowania przygotowawczego oskarżonyP. S.podał, iż brońR. B. (2)dostarczył w 1996 r. przed początkiem 1977 r. (dokładnych dat dostarczania broni nie pamięta), z tego też względu biorąc pod uwagę datę wszczęcia postępowania w tej sprawie w stosunku do oskarżonegoR. B. (2)to czyn zarzucany w/wymienionemu uległ przedawnieniu w roku 2011, tj. przed wszczęciem postępowania.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie wydanego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoR. B. (2)od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Obrońca oskarżonegoR. K. (1)zaskarżył wyrok co do pkt IX, X i XI wyroku, zarzucając:
1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a toart. 4 k.p.k.iart. 6 k.p.k.przez oddalenie przez Sąd wszystkich wniosków dowodowych oskarżonegoR. K. (1)zawartych we wnioskach z dni: 12 maja 2014 r., 21 listopada 2016 r. i 7 grudnia2016 r., mających na celu zweryfikowanie wiarygodności zeznań świadkaZ. M. (1)i skonfrontowanie tych zeznań z dowodami obrony, co w konsekwencji doprowadziło do oparcia zaskarżonego wyroku wyłącznie na dowodach wnioskowanych przez oskarżyciela publicznego, a w konsekwencji pozbawiło oskarżonegoR. K. (1)realnej realizacji jego prawa do obrony oraz doprowadziło do wydania orzeczenia wyłącznie w oparciu o okoliczności, które w ocenie Sądu przemawiały na niekorzyść oskarżonego.
2. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a toart. 170 § 1 pkt 3 i pkt 5 k.p.k.iart. 170 § 2 k.p.k.przez oddalenie przez Sąd wszystkich wniosków dowodowych oskarżonegoR. K. (1)zawartych we wnioskach z dni: 12 maja 2014 r., 21 listopada 2016 r. i 7 grudnia 2016 r., mających na celu zweryfikowanie wiarygodności zeznań świadkaZ. M. (1)i skonfrontowanie tych zeznań z dowodami obrony, podczas gdy zawnioskowane dowody pozostawały kluczowe dla oceny wiarygodności świadkaZ. M. (1)oraz poczynienia przez Sąd prawdziwych ustaleń w sprawie oraz, że w żaden sposób nie zmierzały do przedłużenia postępowania, a nadto postanowienie Sądu o oddaleniu wskazanych wniosków dowodowych naruszyło normęart. 170 § 2 k.p.k.
3. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a toart. 201 k.p.k.przez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonegoR. K. (1)z dnia 21 listopada 2016 r. o przeprowadzenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego z dnia 29.10.2012 r. z zakresu broni i balistyki o nr(...)pomimo, że przedmiotowa opinia była niepełna w zakresie wskazania okresu z jakiego mógł pochodzić ujawniony w drzwiach pocisk.
4. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.przez dowolną, nie zaś swobodną ocenę dowodu z zeznań świadkaZ. M. (1)z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, przez brak rozważenia przez Sąd, że świadek podawał informacje ze sobą sprzeczne, wskazywał wydarzenie z udziałem osobyK. G., który jest osobą nieistniejącą, umiejscawiał wydarzania w miejscach w danych okresach już nieistniejących, jest osobą karaną za czyn zart. 212 § 1 k.k.
5. obraze przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.k.przez przyjęcie przez Sąd, że oskarżonyR. K. (1)miał dopuścić się czynu zart. 263 § 1 k.k., działając w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. oraz czynu z art. 43 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, działając w okresie od połowy 1996 r. do końca 2000 r. dokonując całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego w tym zakresie, z pominięciem okoliczności ujawnionych w wyjaśnieniach oskarżonegoR. K. (1), a nadto nie wskazując w pisemnych motywach uzasadnienia wyroku na podstawie jakich dowodów Sąd oparł swoje ustalenia w zakresie czasokresów, zwłaszcza, że zeznania świadkaZ. M. (1)w tym zakresie wykluczały możliwość przyjęcia ww. okresów.
6. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.k.przez przyjęcie przez Sąd, że oskarżonyR. K. (1)popełnił czyn z art. 43 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonując przy tym całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego, z pominięciem okoliczności ujawnionych w wyjaśnieniach oskarżonegoR. K. (1), a nadto nie wskazując w pisemnych motywach uzasadnienia wyroku na podstawie jakich dowodów Sąd oparł swoje ustalenia we wskazanym zakresie oraz dlaczego dalszemu materiałowi dowodowemu świadczącemu na korzyść oskarżonegoR. K. (1)nie dał wiary.
7. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.k.przez dowolną, nie zaś swobodną ocenę z wyjaśnień oskarżonegoR. K. (1)przez przyjęcie przez Sąd, że wyjaśnienia te w całości nie zasługują na uwzględnienie, podczas gdy oskarżonyR. K. (1)w swoich wyjaśnieniach wskazywał wiele okoliczności, które wprost wykluczają możliwość, że dopuścił się zarzucanych czynów, a nadto wyjaśnienia oskarżonegoR. K. (1)wskazywały na wiele elementów, które wprost wykluczały prawdziwość zeznań świadkówZ. M. (1),D. B. (1)orazK. P. (1).
8. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.przez dowolną, nie zaś swobodną ocenę dowodu z zeznań świadkówD. B. (1)orazK. P. (1)z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, przez brak rozważenia przez Sąd, że wskazani świadkowie posiadają jako świadkowie koronni interes prawny w pomawianiu innych osób o niepopełnione przestępstwa.
9. obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.przez ich błędne zastosowanie, polegające na skazaniu oskarżonegoR. K. (1)za czyn handlu bronią spenalizowany wart. 263 § 1 k.k.ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karnyw okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r., podczas gdyart. 286 d.k.k.ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. kodeks karnynie penalizował czynu zabronionego w postaci handlu bronią, a więc czyn, za który skazany został oskarżonyR. K. (1)w okresie objętym skazaniem nie stanowił czynu zabronionego.
10. obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.w zw. zart. 101 § 1 pkt 2a)k.k.w zw. zart. 102 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.przez ich błędne zastosowanie, polegające na skazaniu oskarżonegoR. K. (1)za czyn zart. 263 § 1 k.k., podczas gdy Sąd powinien przyjąć termin przedawnienia karalności przestępstwa zart. 263 § 1 k.k.według brzmienia przepisuart. 102 k.k.przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 2 marca 2016 r., a więc termin przedawnienia karalności czynu upłynął w 2016 r., a więc zgodnie zart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.postępowanie karne przeciwko oskarżonemuR. K. (1)winno zostać we wskazanym zakresie umorzone.
11. obrazę przepisów prawa materialnego a toart. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.w zw. zart. 101 § 1 pkt 2a k.k.w zw. zart. 102 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.przez ich błędne zastosowanie, polegające na skazaniu oskarżonegoR. K. (1)za czyn zart. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy Sad powinien przyjąć termin przedawnienia karalności przestępstwa zart. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwedług brzmienia przepisuart. 102 k.k.przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 2 marca 2016 r., a więc termin przedawnienia karalności czynu upłynął w 2016 r., a więc zgodnie zart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.postępowanie karne przeciwko oskarżonemuR. K. (1)winno zostać we wskazanym zakresie umorzone.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o :
1. zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt IX przez uniewinnienie oskarżonegoR. K. (1)od zarzucanego czynu;
2. w przypadku zaistnienia przesłanek zart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt IX przez umorzenie postępowania;
3. zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt X przez uniewinnienie oskarżonegoR. K. (1)od zarzucanego czynu;
4. w przypadku zaistnienia przesłanek zart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt X przez umorzenie postępowania;
5. uchylenie wyroku w zakresie pkt XI;
ewentualnie:
6. uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy.
Obrońca oskarżonegoM. L. (1)–zaskarżył wyrok co do pkt XII, XIII, XIV i LXIII, zarzucając:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na oparciu się przy wyrokowaniu na faktach niepotwierdzonych materiałem dowodowym, przez co mylnie przyjęto, żeM. L. (1)brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, handlował bronią i z działalności przestępczej uczynił sobie stale źródło dochodu, podczas gdy zeznania występujących w sprawie świadkówD. B. (1),Z. M. (1),K. K. (1),K. P. (1)oraz wyjaśnienia współoskarżonych w sprawie nie dawały do tego podstaw.
2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia:

a
tj.art. 167 i art. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 4 i 6 k.p.k.polegającą na oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy oskarżonegoM. L. (1)o ponowne przesłuchanie świadkaZ. M. (1)na okoliczność czy oskarżony był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, w sytuacji gdy wcześniejszy wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy głównej w tym zakresie również został oddalony;

b
tj.art. 7 k.p.k.przez dowolną ocenę materiału dowodowego w wyniku czego mylnie przypisanoM. L. (1)popełnienie przestępstw;

c
tj. art. 5 § 2 rozstrzygniecie na niekorzyść oskarżonegoM. L. (1)wątpliwości powstających przy ocenie zeznań świadkaK. K. (1)co do celu wcześniejszych wyjazdówM. L. (1)doG.oraz faktu rzekomego wspólnego ich wyjazdu do Niemiec.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieM. L. (1)od przypisanych mu czynów; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do dalszego prowadzenia.
Obrońca oskarżonegoR. L. (1)-zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

a
art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.polegającego na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, niezgodny z zasadami logiki, bez jego wszechstronnego rozważenia w oparciu o wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez:

1. bezkrytyczne przyjęcie, za wiarygodne zeznania świadkaZ. M. (1)w zakresie zeznań dotyczącychR. L. (1)– bez poparcia ich innymi dowodami:
● w sytuacji gdy prokurator w prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach wnioskował o zastosowanieart. 60 § 4 k.k., a więc świadek ten miał interes prawny i faktyczny, aby obciążaćR. L. (1), w celu złagodzenia odpowiedzialności karnej;
● w innych toczących się postępowaniach karnych, w którychZ. M. (1)obciążał w swoich zeznaniach osoby związane z organami ścigania oraz wymiaru sprawiedliwości, świadek ten został uznany za niewiarygodnego lub został oskarżony o fałszywe zeznania.
II. przyjęcie niezgodne z zasadami logiki, że oskarżonyR. L. (1)w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. posiadał wraz zJ. A. (2)wspólnie i w porozumieniu bez wymaganego zezwolenia, pistoletmarki R., który wcześniej nabyli odZ. M. (1)orazM. W. (1)oraz nabył wraz z w/wym. współoskarżonym w tym samym czasie, od tych samych osób urządzenie wybuchowe w postaci kilograma(...), podczas gdyR. L. (1)orazJ. A. (2)w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. nie mogli mieć w ogóle fizycznego kontaktu poza zakładem karnym, gdyż jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawieR. L. (1)odbywał karę pozbawienia wolności od dnia 5 lipca 1995 r. do dnia 15 czerwca 1999 r. z przerwą na leczenie z Zespole Zakładu Opieki Zdrowotnej przy Areszcie Śledczym wP., natomiastJ. A. (2)odbywał karę pozbawienia wolności w okresie 10 listopada 1994 r. do 22 marca 1995 r., od 5 listopada 1996 r. do 28 marca 1997 r., od dnia 8 czerwca 1999 r. do dnia 27 czerwca 2003 r.
3. nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w wyniku mało wnikliwego przesłuchania świadkaZ. M. (1)oraz nie zwrócenia się do archiwum Ministerstwa Obrony Narodowej w celu uzyskania informacji jakie czynności w/wym. świadek wykonywał w trakcie odbywania zasadniczej służby wojskowej w jednostce saperskiej, albowiem według wiedzy oskarżonego, pomimo że wskazany świadek odbywał służbę w jednostce saperskiej, to był tam tylko kierowcą, a więc nie nabył w trakcie tej służby umiejętności konstruowania materiałów wybuchowych, co wykluczałoby wykonania przezZ. M. (1)własnoręcznie urządzenia wybuchowego posiadającego zapalnik, który miał sprzedaćR. L. (1)orazJ. A. (2):
● co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych w postaci ustalenia przez Sąd I instancji, że oskarżonyR. L. (1)dopuścił się zarzucanych mu czynów wspólnie i w porozumieniu zJ. A. (2);

b
art. 424 § 1 k.p.k.polegającego na bardzo lakonicznym uzasadnieniu przedmiotowego wyroku w zakresieR. L. (1), jednocześnie nie odnosząc się do zarzutów obrony w zakresie braku kontaktu obu współoskarżonych w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r., co w ocenie apelującego uniemożliwienie kontrolę odwoławczą.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w zaskarżonej części do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Obrońca oskarżonejE. B. (1)zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. obrazę przepisu postępowania zawartą w:
-art. 170 k.p.k.polegająca na nie wskazaniu poza ogólnym sformułowaniem, iż okoliczność nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie z jakiej przyczyny Sad oddalił wniosek dowodowy z paszportuosk. E. B.wraz ze znajdującą się w nim wizą kanadyjską i pieczęcią kanadyjskich służb imigracyjnych z dnia 11 grudnia 1999 r., iż w czasie objętym zarzutem oskarżona przebywała na terytorium Kanady, co przy wykazaniu tej okoliczności mogło mieć wpływ na rozstrzygniecie w sprawie;
-art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.polegająca na nie wskazaniu w uzasadnieniu dowodów i faktów, z których wynikało, iż oskarżona w okresie wskazanym w zarzucie IV oskarżenia przebywała w Kanadzie o czym świadczy pieczęć kanadyjskich służb imigracyjnych z dnia 11 grudnia 1999 r., w jej paszporcie, a nadto okoliczność ta została wskazana przez oskarżoną w jej wyjaśnieniach, a mim oto Sąd Okręgowy w ogóle nie odniósł się do tej okoliczności, czym też dopuścił się obrazy wskazanego przepisu, a obraza ta mogła mieć wpływ na treść kwestionowanego wyroku.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; albo zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonejE. B..
Obrońca oskarżonegoP. Ł.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. na zasadzieart. 438 pkt 2 k.p.k.– obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności przepisuart. 424 k.p.k.polegającą na niedopełnieniu określonego tym przepisem obowiązku zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia koniecznych elementów, a przede wszystkim szczególnego wskazania jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nie, w tym w szczególności, które dowody pozwoliły na ustalenie przyjętego przez Sad I instancji stanu faktycznego, gdyż samo tylko łączne wymienienie szeregu dowodów bez ich skonkretyzowania, powołania oraz odniesienia do określonych faktów nie spełnia wymogu wynikającego zart. 424 k.p.k.
2. obrazę przepisuart. 7 k.p.k.przez naruszenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i popadnięcia w dowolność ocen w zakresie przyznania wiarygodności zeznaniom świadkaP. S., w sytuacji gdy z zeznań tego świadka złożonych na rozprawie wynika jedynie, że oskarżonyP. Ł.spotykał się z oskarżonymiM. W. (1)iZ. M. (1), nie wie jednak czego ich spotkania dotyczyły, bo nie był dopuszczony do rozmów, a nadto wyjaśnił, że „wkopał” oskarżonegoP. Ł.bo myślał, że tak będzie lepiej.
3. na zasadzieart. 438 pkt 3 k.p.k.– błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia i polegał na nietrafnym przyjęciu, że oskarżonyP. Ł.dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przestępstw w sytuacji, kiedy brak jest jednoznacznych i nie budzących wątpliwości dowodów potwierdzających, iż działania oskarżonego wyglądały tak, jak to przedstawiono w ramach ustalonego stanu faktycznego, bazując na wyjaśnieniach oskarżonegoM. W. (1)iZ. M. (1)objętychart. 60 k.k., w sytuacji gdy ich wyjaśnienia nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoP. Ł.w całości od popełnienia zarzucanych mu czynów; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrończyni oskarżonegoJ. A. (1)zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
I. obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 4, 7, 366 § 1 i 410 k.p.k., polegającą na:
1. nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, ujawnionych w toku rozprawy głównej, a w szczególności nieuwzględnieniu dowodów z:
- informacji o odbyciu kary pozbawienia wolności przezJ. A. (1)z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn.. akt: II K 575/96 i z dnia 20 sierpnia 2012 r., sygn.. akt: III K 48/00;
- karty bezrobotnego z Powiatowego Urzędu Pracy dot.J. A. (1);
- zaświadczenia z Zakładu Karnego wW.z dnia 13 czerwca 2013 r., dot.R. L. (1);
z których jednoznacznie wynika, iż oskarżonyJ. A. (1)w okresie od 8 czerwca 1999 r. do 27 czerwca 2003 r. był pozbawiony wolności, podczas gdy okres rzekomej przestępczej działalności oskarżonego Sąd I instancji ustalił w wyroku od czerwca 1999 r. do końca 2002 r. Nadto, jak wynika z dokumentacji dot. oskarżonegoR. L. (1)był on pozbawiony wolności od dnia 17 lutego 1999 r. do dnia 15 czerwca 1999 r., co wyklucza, aby obaj oskarżeni spotkali się na wolności.
2. naruszenie zasady obiektywizmu oraz przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, czego wyrazem było wyprowadzenie dowolnych wniosków ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nadto na wybiórczej i dowolnej, a więc w istocie arbitralnej analizie ujawnionych faktów, stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez oparcie stanu faktycznego sprawy wyłącznie na okolicznościach i dowodach obciążających oskarżonego, co doprowadziło do bezkrytycznego i jednostronnego przyjęcia za wiarygodne zeznań świadkaZ. M. (1)i uznania, że są one konsekwentne, wewnętrznie spójne i logiczne, a następnie dokonanie na ich podstawie ustaleń faktycznych, podczas gdy zeznania przywołanego świadka budzą szereg wątpliwości, co do ich zgodności z rzeczywistością i nie korelują z wyjaśnieniami oskarżonych (M.W.,R. L.,R. K.) i zeznaniami innych świadków, a w sposób oczywisty zmierzają do uzyskania przez ww. świadka korzyści w postaci łagodniejszego wymiaru odpowiedzialności karnej, przy jednoczesnym bezzasadnym odmówieniu wiary wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonegoJ. A., który konsekwentnie od samego początku nie przyznawał się do winy i podnosił, iż nigdy nie brał udziału wraz z oskarżonymL.w zakupie broni i urządzenia wybuchowego, chociażby z tak prostej przyczyny, że w inkryminowanym okresie przebywał w zakładzie karnym.
Konsekwencją powyższego jest:
II. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na dowolnym i bezpodstawnym uznaniu sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, tj. bezzasadne przyjęcie, że oskarżonyJ. A. (1)w okresie od czerwca 1999 r. do końca 2002 r., działając wspólnie i w porozumieniu zR. L. (1)bez wymaganego zezwolenia posiadał pistoletmarki R.wraz z tłumikiem i amunicją, uprzednio nabyty odZ. M.i M.W., oraz, że w tymże okresie wspólnie i w porozumieniu zR. L. (1)bez wymaganego zezwolenia nabył odZ. M.i M.W.urządzenie wybuchowe w postaci 0,5 kg(...)wraz z zapalnikiem czasowym, czym wypełnił ustawowe znamiona czynów zart. 263 §2 k.k.i171 § 1 k.k., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności:
- informacje o odbyciu kar pozbawienia wolności przez oskarżonychJ. A. (1)iR. L. (1), powołane w zarzucie 1,
- wyjaśnieniaM. W. (1), który podał na rozprawie w dniu 24 marca 2017 r., że poznał oskarżonegoJ. A.dopiero w 2011 r., zaś oskarżonegoL.w 2008 r. i niemożliwym jest, aby sprzedawał im broń, zwłaszcza w okresie wskazanym przezZ. M.,
- wyjaśnienia współoskarżonegoR. L., który zaprzeczał, aby widział się zJ. A., w czasie gdy przebywał na wolności,
- protokół przeszukania miejsca zamieszkania oskarżonego i połączeń telefonicznych;
nie daje żadnych podstaw do przypisania oskarżonemuJ. A.zarzucanych mu czynów.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniosła o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, tj. zart. 263 § 2 k.k.i171 § 1 k.k.
Obrońca oskarżonegoJ. B. (1)zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. bład w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu wbrew zebranym dowodom, iż jest on wystarczający dla przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonegoJ. B. (1)w zakresie przypisanego mu czyn.
2. rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności w rozmiarze 3 lat.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego; względnie o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu znacznie łagodniejszej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Wyrok ten, na niekorzyść oskarżonychA. O. (1),A. O. (2)iS. P.zaskarżył także prokurator(...)Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej weW.w części dotyczącej orzeczenia o karach wymierzonych oskarżonym.
Apelujący zarzucił:
Obrazę przepisu prawa materialnego, tj.art. 45 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie i nie orzeczenie wobec oskarżonychA. O. (1),A. O. (2)iS. P.także środków karnych w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowych osiągniętych w wyniku popełnionych przestępstw, a przypisanych im w pkt XXXII, XXXIII i XXXIV części dyspozytywnej wyroku, tj. wobecA. O. (1)37.250 złotych, wobecA. O. (2)1.250 złotych i wobecS. P.w kwocie 550 złotych, albowiem z popełnionych i przypisanych im przestępstw osiągnęli oni korzyści majątkowe w takich właśnie wysokościach.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
1. orzeczenie wobec oskarżonegoA. O. (1)za przypisany mu w pkt XXXII części dyspozytywnej wyroku czyn zabroniony – na podstawieart. 45 § 1 k.k.– także środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej w wyniku popełnionego przestępstwa w kwocie 37.250 złotych;
2. orzeczenie wobec oskarżonegoA. O. (2)za przypisany mu w pkt XXXIII części dyspozytywnej wyroku czyn zabroniony – na podstawieart. 45 k.k.- także środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej w wyniku popełnionego przestępstwa w kwocie 1.250 złotych;
3. orzeczenie wobec oskarżonegoS. P.za przypisany mu w pkt XXXIV części dyspozytywnej wyroku czyn zabroniony – na podstawieart. 45 § 1 k.k.także środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej w wyniku popełnionego przestępstwa w kwocie 550 złotych;
oraz utrzymanie wyroku w pozostałej części w mocy.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

I
Odnośnie apelacji podnoszących zarzut naruszeniaart. 424 k.p.k.

Na wstępie należy zauważyć, że spośród apelacji dotyczących 19 oskarżonych aż w 13 z nich podniesiono zarzut obrazy przepisuart. 424 k.p.k.Zarzuty takie postawiono w apelacjach sporządzonych przez obrońców oskarżonych:M.iA. O. (1),S. P.,J. R.,A. S. (1)(w apelacjach obu obrońców),M. W. (1),R. B. (1)(w apelacjach obu obrońców)R. K. (1),R. L. (1),E. B. (1)iP. Ł..
Wydźwięk tych zarzutów sprowadzić można do stwierdzenia, że uzasadnienie rozstrzygnięć odnoszących się do poszczególnych oskarżonych nie wskazuje konkretnych dowodów, na których oparto orzeczenia skazujące oskarżonych oraz powodów, dla których odrzucono linię obrony tychże. W tych skargach podnosi się, iż Sąd nie wyjaśnił swego stanowiska, dlaczego dał bezkrytycznie wiarę wypowiedziom świadków koronnych (D. B. (1),J. P.), świadkomS. W. (1),K. K. (1), lecz przede wszystkimZ. M. (1), choć ten ostatni złożył je licząc na korzyści wynikające z zastosowania wobec niego dobrodziejstwa zart. 60 § 4 k.k.
Wobec tego, że apelacje dotyczące wymienionych wyżej oskarżonych podnoszą w istocie zbieżne, co do swej zasadniczej treści zarzuty, nadając im także zbliżoną formę, uznano za możliwe ustosunkowanie się do takich zarzutów w jednej części wywodów Sądu odwoławczego, bo zbędnym byłoby powtarzanie tych samych argumentów w odniesieniu do poszczególnych apelacji i postawionego w nich zarzutu naruszeniaart. 424 k.p.k.
Na początku należy stwierdzić, że zarzuty naruszeniaart. 424 § 1 k.p.k.są niestety słuszne. Sprawa ta do Sądu Okręgowego w Świdnicy wpłynęła 31 października 2013 roku. Sąd I instancji procedował w tej sprawie od 7 marca 2014 do 23 maja 2017 roku, gdy zapadł w niej wyrok. Strony wystąpiły o sporządzenie uzasadnienia już 24 maja 2017 roku i tego dnia akta sprawy doręczono sędziemu celem przedstawienia na piśmie motywów rozstrzygnięcia. 7 czerwca 2017 roku sędzia sprawozdawca wystąpił z wnioskiem o przedłużenie terminu sporządzenia uzasadnienia i został tenże wniosek uwzględniony, a termin sporządzenia uzasadnienia przedłużono do 7 lipca 2017 roku. Przed tą datą, bo 6 lipca 2017 sędzia sprawozdawca wystąpił z ponownym wnioskiem o przedłużenie terminu sporządzenia uzasadnienia i termin ten przedłużono do 28 lipca 2017 roku. Uzasadnienie zostało sporządzone i akta wraz z nim zwrócono 28 lipca 2017 roku.
Zestawienie tych dat pokazuje, że sprawa ta od 31 października 2013 roku do 28 lipca 2017 roku, czyli prawie cztery lata toczyła się przed Sądem I instancji, w tym przez okres ponad 2 miesięcy sporządzano w niej uzasadnienie.
Mimo tak znacznego czasu poświęconego na rozpoznanie tejże sprawy, w tym także na sporządzenie motywów rozstrzygnięcia, Sądowi odwoławczemu nie pozostaje nic innego jak stwierdzić, że zarzuty wymienionych wyżej apelacji w zakresie treści uzasadnienia są trafne. Uzasadnienie nie tylko w warstwie ustalającej, lecz zwłaszcza w części rozważającej jest dalekie od standardów, które wymagane są normąart. 424 k.p.k.Winno ono wskazywać w sposób jednoznaczny motywy poszczególnych rozstrzygnięć w zakresie sprawstwa przypisanych oskarżonym czynów, w tym zwłaszcza wskazania powodów, dla których uznano odpowiedzialność oskarżonych z jednoznacznym określeniem dowodów stanowiących podstawę takich ustaleń. Konieczne jest również rozważenie o wypowiedziach oskarżonych przeczących stawianym zarzutom oraz dowodom na ich poparcie.
Treśćart. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.wymaga, aby Sąd I instancji wskazał, które fakty stanowiły podstawę ustaleń i na jakich dowodach ustalenia tych faktów poczyniono. Nie jest właściwym, jak uczynił to Sąd I instancji, wskazanie wielu ustalonych faktów i przywołanie następnie zbioru dowodów, z których tylko niektóre odnoszą się do jednych zdarzeń faktycznych inne zaś dowodzą innych. Sąd Okręgowy np. dokonał ustaleńo kupowaniuprzezE. B. (1)odZ. M. (1)iM. W. (1)broni palnej po śmierci jej męża oraz sprzedaży tej broninieustalonym osobomi z tych ustaleń wynika, że oparł swe ustalenia w tym zakresie m.in. na wyjaśnieniach oskarżonegoP. S., zeznaniachZ. M. (1), protokołach; przeszukania, użycia testera, użycia wagi. Jest oczywistym, że te ostatnie dowody (protokoły) w żadnej mierze faktów dotyczącychE. B. (1)nie potwierdzają. Co więcej, analiza wyjaśnieńP. S.(zob. k. 6556 – 6562, t. XXXIII) nie potwierdza ustalenia Sądu o tym, że oskarżonakupowała(ergoczyniła to więcej niż raz) broń palną. Ustalenie choćby w tym zakresie pokazuje, że uzasadnienie jest obarczone nie tylko błędem ogólności, ale wręcz pozostaje ono w zakresie ustaleń błędne, co do okoliczności faktycznych wynikających z przeprowadzonych dowodów.
Wszak Sąd winien, ustalając fakty, przywoływać jako podstawę ich ustalenia, konkretne wskazujące na to dowody. Jeśli wiele faktów wynika z tych samych dowodów możliwe, a wręcz konieczne jest ich wymienienie, po określeniu grupy ustalonych faktów. Nieprawidłowe jest natomiast zbiorcze powoływanie dowodów dla całości ustalonego stanu faktycznego, jeśli nie wszystkie dowody fakty te potwierdzają i do nich się odnoszą.
Tymczasem Sąd I instancji powołał wiele różnych okoliczności faktycznych odnoszących się do różnych stawianych oskarżonym zarzutów (a zatem różnych stanów faktycznych) i przywołał na ich poparcie szereg dowodów niepozostających w żadnym związku z tymi faktami. Gwoli dalszego przykładu, poza już omówionym, a dotyczącymE. B. (1), różnymi faktami opartymi na części wypowiedziZ. M. (1)są te, które związane były z prowadzeniem przezR. K. (1)iI. W. (1)lombardu wŚ.i handlowaniem tam bronią (s. 3 uzasadnienia). Czym innym natomiast okoliczności zawarte na tej samej stronie uzasadnienia, a dotyczące sprzedaży przezZ. M. (1)iM. W. (1)broniJ. B. (1)orazR. P.(noszącemu przezwiskoK., a nie Sznurek, jak to przyjął Sąd Okręgowy, bo to przezwisko dotyczyłoJ. B. (1)). Kolejnym przykładem odmiennych i wymagających precyzyjnego wskazania popierających dowodów są okoliczności faktyczne związane z nabywaniem broni przezR. B. (2), a innymi faktami popartymi innymi dowodami są te, które dotyczą handlu bronią zP. Ł.oraz odnoszące się do handlu bronią zJ. B. (3)i zakupu broni przezE. B. (1). Czym innym jest także stwierdzony fakt posiadania przezP. S.amfetaminy, czego w żaden sposób nie dowodzą zeznaniaZ. M. (1)przywołane na poparcie tego faktu.
Takich przykładów jest w tej części uzasadnienia bardzo wiele (choćby ten, do którego odwołuje się obrońcaJ. R.na s. 9 apelacji) i to skutkuje koniecznością stwierdzenia, że rację mają apelujący podważający taką formę przedstawienia faktów i popierających je dowodów.
Nie mniej istotne są zarzuty związane z tą częścią uzasadnienia, która zawiera rozważania Sądu I instancji. Rzucającym się w oczy w zakresie odnoszącym się do zarzutów niedochowania wymogów uzasadnienia jest, że jego część motywacyjna zawarta jest na 9 stronach z 47, które stanowią o całości tego dokumentu. Gdy zważyć na ilość oskarżonych oraz postawionych im zarzutów jasnym się staje, że nie sposób odrzucić, jako niezasadne zarzuty dotyczące tej części uzasadnienia. Nie jest możliwe na 9 stronach zawarcie pełnych wywodów o faktach, które uznano za udowodnione oraz popierających je dowodach, a także wyjaśnienie, dlaczego innym odmówiono wiary i nie mogły one stanowić oparcia dla rozstrzygnięć zawartych w wyroku. Należałoby oczekiwać, że skoro do sporządzenia uzasadnienia potrzebowano znaczenie więcej czasu niż wyznaczył na tę czynność ustawodawca, to motywacyjna część tego dokumentu będzie pełna, jasna i przede wszystkim odpowiadająca ustawowym wymogom. Tymczasem cześć motywacyjna sprowadza się do rozważań o prawdziwości wypowiedziZ. M. (1)oraz stwierdzenia, że na wiarę zasługują zeznaniaD. B. (1),J. P., ale także zeznaniaK. K. (1),S. W. (1)iP. P. (1)oraz wyjaśnieniaA. O. (2)orazP. S.z postępowania przygotowawczego. Wyjaśnieniom oskarżonych przeczących stawianym zarzutom Sąd I instancji poświęcił jeden trzyzdaniowy akapit (s. 37 uzasadnienia).
Mimo uznania zasadności zarzutów apelacji dotyczących sporządzenia uzasadnienia niezgodnie z wymogamiart. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.Sąd odwoławczy nie może z tego powodu stwierdzić, że doszło do obrazy przepisów postępowania, która wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie pisemne wyroku Sądu I instancji jest sprawozdaniem tego Sądu z przebiegu narady nad kwestiami poruszanymi w jej toku, a zatem powstało po wydaniu orzeczenia i jego formalne wady nie mogły, co zrozumiałe, wpłynąć na treść wydanego uprzednio rozstrzygnięcia.
W obowiązującym stanie prawnym nie jest także możliwe uznanie, że układ uzasadnienia uniemożliwia kontrolę, na jakich dowodach Sąd I instancji oparł swe rozstrzygniecie ustalając podstawy faktyczne swego orzeczenia, co prowadzi do niemożności właściwej kontroli instancyjnej i nakazuje uchylenie z tego powodu rozstrzygnięcia Sądumeriti(zob: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 roku, III KK 13/07, LEX nr 322879; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2008 roku, III KK 242/07, LEX nr 406851; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2010 roku, V KK 79/10, OSNwSK 2010/1/2314; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 listopada 2007 roku, II AKa 103/07, KZS 2008/4/103).
Treśćart. 455a k.p.k.obowiązująca od 1 lipca 2015 roku stwierdza wprost, żeNie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart. 424.Nawet więc przyznanie racji skarżącym o naruszeniu powinności zawartych wart. 424 k.p.k.nie może doprowadzić do spełnienia ich postulatu, gdy domagają się uchylenia wyroku. Błędy uzasadnienia niewątpliwie utrudniają Sądowi odwoławczemu przeprowadzenie kontroli motywów, na których oparte zostało rozstrzygnięcie poddane badaniu w postępowaniu apelacyjnym. Jednak zasadnicze znaczenie w toku tej weryfikacji ma, nie uzasadnienie, a treść orzeczenia oparta o konkretny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Jeśli Sąd odwoławczy badając trafność rozstrzygnięcia poprzez pryzmat zgromadzonego materiału dowodowego dojdzie do przekonania, że jego ocena wyrażająca się w przypisanych oskarżonym czynach jest prawidłowa to niestaranność sporządzonego uzasadnienia, w tym i w zakresie przywołania łącznie dowodów oraz ogólnej czy pobieżnej bądź tylko ich częściowej oceny, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. W takiej sytuacji w czasie postępowania apelacyjnego obowiązkiem Sądu odwoławczego jest dokonanie oceny zgromadzonych podstaw dowodowych i ustalenie czy ten materiał dowodowy pozwalał na przypisanie sprawcom zachowań, za które zostali skazani.
In concretonależy stwierdzić, że przedstawiony materiał dowodowy oraz jego ocena zawarta w zaskarżonym wyroku wyrażająca się przypisaniem oskarżonym określonych bezprawnych i karalnych zachowań jest w znacznej części prawidłowa, mimo wad uzasadnienia wskazanych w apelacjach oraz przykładowo podanych wyżej.

II
Co zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego w tym;art. 4, art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.

Podobnie jak w punkcie poprzedzającym, należy zauważyć, że obrońcy oskarżonych postawili także zarzuty naruszenia reguł procesowych sformułowanych głównie wart. 7 k.p.k., ale takżeart. 410 k.p.k., zaś niektórzy dodatkowo podnieśli również zarzut obrazyart. 4 k.p.k.Zastrzeżenia w tym zakresie wyrazili obrońcy oskarżonych:P. M. (3)iR. M.,M.iA. O. (1),S. P.,J. R.,A. S. (1)(obaj obrońcy),I. W. (1),M. W. (1),R. B. (1)(obaj obrońcy),R. K. (1),M. L. (1),R. L. (1)iJ. A. (1). Treść apelacji obrońcyJ. B. (1), choć nie wymienia tych przepisów i zawiera m.in. zarzut błędnych ustaleń faktycznych to w istocie także odnosi się do uchybień proceduralnych w postaci dowolnej oceny – niedającego podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa – materiału dowodowego w postaci zeznańZ. M. (1),K. P. (1)iD. B. (1).
Zarzuty postawione w tych apelacjach sprowadzić można do następującego stwierdzenia, a to, że doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów w tym zwłaszcza bezkrytycznego dania wiary zeznaniomZ. M. (1),D. B. (1),K. P. (1),S. W. (1),K. K. (1)oraz wyjaśnieniom ze śledztwaP. S., a odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonych przeczącym stawianym zarzutom.
1.Odnosząc się do zarzutów związanych z błędną oceną dowodów zawartych w argumentacji obrońcyR. M.iP. M. (1)należy stwierdzić, że nie przekonała ona o nietrafnych ustaleniach o sprawstwie i winie obu oskarżonych.
Co do tych oskarżonych, istotnie stwierdzenia o ich odpowiedzialności wynikają z zeznańZ. M. (1). Jego relacje o tym, że przerabianiem broni zajmował sięR. M.mogły dla Sądu Okręgowego stanowić i stanowiły podstawę ustaleń, bowiemZ. M. (1)był w swych wypowiedziach konsekwentny. Jednoznacznie i wielokrotnie wymieniał osobę, która przerabiała broń gazową na palną oraz dorabiała do niej tłumiki. Zeznania te opisują nie tylko oskarżonego, ale także jego działalność w tym i te okoliczności, które dotyczyły produkcji luf do pistoletów, które wykonywał ktoś inny oraz montażu tychże przez oskarżonego w jego warsztacie (k. 3449, 3458 – 3461, t. XVIII).Z. M. (1)określał oskarżonego i miejsce jego pracy, i ta okoliczność została potwierdzona w czasie konfrontacji, przez samego oskarżonego. Co więcej nie tylko opisał on oskarżonego i określił miejsce jego pracy i zamieszkania, ale także podczas eksperymentu procesowego wskazał miejsce zamieszkania oraz miejsce pracy tego oskarżonego (k. 3332, 3333, 3338, 3339 t. XVII). Podał także wiele osób, którym broń została sprzedana przez niego orazM. W. (1). Nadto rozpoznał broń podczas okazania, jako tę, którą przerabiał właśnieR. M.. Określił także czas działania oskarżonego, jako osoby, która stale i regularnie wykonywała poleceniaZ. M. (1)iM. W. (1)o przerabianiu broni. W tych okolicznościach Sąd I instancji miał mocne podstawy dowodowe do stwierdzenia odpowiedzialności oskarżonego za zrzucone mu czyny. Jest tak tym bardziej, że jego zeznania znalazły wsparcie w wypowiedziach kolejnych świadków. Wszak o osobie „rusznikarza” pracującego w

(...),a więc zakładzie pracy wŚ., zeznał już w 2008 rokuD. B. (1). Najpierw podał, że nie wie dokładnie kto dokonywał przeróbek broni, lecz miał to być ktoś zatrudniony w jednym z zakładów wŚ.

    „(…)chyba padła kiedyś nazwa(...)(…)”(k. 2435, t. XIII) aby następnie zeznać, że odZ. M. (1)wiedział, że ten mężczyzna, którego widział w jego mieszkanku przerabiałR.i naprawia pistolety (k. 2482, t. XIII). Uzupełnieniem podstaw dowodowych upoważniających do przypisania oskarżonemu zarzuconych mu czynów były także zeznaniaK. K. (1), który wyjaśniając w swojej sprawie podał także informacje dotyczące osoby przerabiającej broń dlaW.i wyjaśnił

    „Z tego co wiem to broń przerabiał jakiś gość ze(...)(…)”(k. 3129, t. XVI). Tę informacjęK. K. (1)powtórzył w czasie kolejnego przesłuchania stwierdzając,

    „Ja słyszałem gdzieś wersję, że mieli kogoś kto pracował w(...)wŚ.(…), kto robił dla nich te przeróbki (…)”(k. 3160, t. XVI). Nie można także nie zauważyć wypowiedzi kolejnej postaci mówiącej o osobie przerabiającej dlaZ. M. (1)iM. W. (4)pistoletów. Miał to być mężczyzna, który robił lufy i tłumiki i miał przezwisko(...)(k. 3108, 3115, t. XVI).(...).
Jeśli uwzględni się te wypowiedzi, w tymD. B. (1),K. P. (1)iK. K. (1), którzy wyraźnie i jednoznacznie stwierdzali, że nie znali „rusznikarza”, a jedynie wiedzieli o tym gdzie pracował oraz o tym, że poza tym zajmował się przeróbką broni na polecenieM. W. (1)iZ. M. (1)to nie może być wątpliwości co do tego, że nie jest błędnym ustaleniem przypisanieR. M.sprawstwa wyrabiania broni palnej. ZeznaniaZ. M. (1)zostały przywołanymi wyżej zeznaniami świadków wzmocnione, a w konsekwencji trafnie ustalono odpowiedzialność oskarżonego za zarzucane mu zachowania.
Podobnie należy odnieść się do zarzutów dotyczących niezasadnego przypisania czynów przestępczychP. M. (1).
ZeznaniaZ. M. (1)są konsekwentne i stanowcze, a przy tym wsparte jego zapiskami z przeszłości i czasu współpracy świadka z oskarżonym. Jest charakterystyczne w tych wypowiedziach, żeZ. M. (1)podaje szereg okoliczności, które znalazły wsparcie w drobnych faktach, ale jednak potwierdzających jego zeznania. W tym takie, które związane są z działaniami właśnieP. M. (1).Z. M. (1)podał m.in., że od tego oskarżonego zakupił, poza innymi przedmiotami, strzelający długopis oraz tłumik do kałasznikowa. Wyjaśnił, że tenże długopis wraz z tłumikiem do kałasznikowa sprzedałS. S. (1)(k. 3298, 3299, 3306, t. XVII), lecz następnie z wykorzystaniemB.wypożyczył długopis i chciał podobne produkować. Podał, że długopis został rozebrany na części oraz zakupiony materiał do produkcji takich długopisów, ale ostatecznie z powodu zbyt wielu przeszkód zrezygnował z tej produkcji. Wyjaśnił jednak, że materiał zakupiony do tej produkcji wykorzystał do zrobienia stojaków do płyt CD oraz że jest on w jego domu (k. 3312, t. XVII). Podane przez niego te okoliczności zostały potwierdzone wynikami przeszukania jego mieszkania i odnalezieniem stojaków, o których wypowiedział się w czasie przesłuchania (k. 3316, t. XVII). Nie jest więc tak, że wypowiedziZ. M. (1)nie znajdują żadnego wsparcia w innym materiale dowodowym. Weryfikacja jego twierdzeń choćby poprzez takie drobne okoliczności uprawniała do uznania jego wypowiedzi dotyczącychP. M. (1)za prawdziwe. W tym i tych, które dotyczyły sprzedaży przez tego oskarżonego materiałów wybuchowych wraz z zapalnikami, ale i środka narkotycznego w postaci marihuany.
WypowiedziZ. M. (1)są w tych okolicznościach dowodem, na którym miał prawo oprzeć swe ustalenia Sąd I instancji. Tym samym nie może być uznany za trafny zarzut apelującego o braku dostatecznych i przekonujących dowodów o sprawstwie i odpowiedzialnościP. M. (1), co do przypisanych mu czynów.
2.Choć podobne zarzuty odnoszące się do niewiarygodności wypowiedziZ. M. (1)podnosi także obrońca oskarżonychA.iM. O.to zostaną one omówione odrębnie z przyczyn wskazanych w dalszych częściach uzasadnienia. Analogicznie Sąd Apelacyjny odniesienie się do zarzutu wskazanego w pkt. III apelacji obrońcy oskarżonegoS. P..
3. W tym miejscu należy natomiast rozważyć o zarzutach dotyczących ocen materiałów dowodowych, które legły u podstaw przypisania zarzuconych czynówJ. R.(pkt. I zarzutów apelacji obrońcy tego oskarżonego).
Ma rację skarżący, że układ uzasadnienia stwarza wrażenie iż podstawą dowodową na której oparto ustalenia odpowiedzialnościJ. R.są także te zeznania, poza tymi złożonymi przezZ. M. (1), które złożyli świadkowie koronni czyli(...). Co więcej można wyprowadzić tezę, że według Sądu Okręgowego o odpowiedzialności tego oskarżonego świadczą także zeznaniaM. D. (1),J. K. (2),K. K. (1),S. W. (1)iP. P. (1)(zob. s. 7 – 12 uzasadnienia).
Tak jednak nie jest i ma rację skarżący konkludując, że zeznania świadków koronnych nie potwierdzają wypowiedziZ. M. (1).
Nie oznacza to, że należało w tej sytuacji wykluczyć odpowiedzialność oskarżonego. Godzi się zauważyć, że oskarżony w swych pierwszych wyjaśnieniach zaprzeczył, aby znałZ. M. (1), po czym w kolejnych swych wypowiedziach w toku konfrontacji (k. 3507, t. XVIII) wskazał, że jednak zna świadka a nawet, że był tym, któremuZ. M. (1)chciał sprzedać fałszywe dolary.
Odnotować trzeba także wypowiedzi oskarżonego złożone w czasie rozprawy. W tych wyjaśnieniach, po pierwsze podał, że zna zarównoZ. M. (1)jak iM. W. (1)od lat 90 – tych, po wtóre, że dwukrotnie kupił amfetaminę odZ. M. (1)około 1999 roku oraz po trzecie, że istnieje między nimi konflikt w związku z tym, iżZ. M. (1)nie zwrócił mu pieniędzy wpłaconych, jako poręczenie majątkowe.
W tych okolicznościach Sąd, z jednej strony, dysponował wypowiedziami świadka, z drugiej zaś oskarżonego. Wymownym jest, że pierwsze z tych wypowiedzi były konsekwentne i powtórzone w konfrontacji z oskarżonym drugie zaś (wyjaśnienia oskarżonego) nie mają cechy stałości. Najpierw oskarżony twierdzi, że nie zna świadka potem zaś że jednak go zna i był on tym który chciał mu sprzedać fałszywe dolary, a potem dodatkowo dodaje, że nadto sprzedał mu amfetaminę oraz że ma z nim konflikt, boZ. M. (1)według oskarżonego winien mu zwrócić kwotę poręczenia. Te trzy okoliczności wyraźnie wskazują, że oskarżony stara się wymyślić sposób, który zdyskredytowałbyZ. M. (1), ale co więcej skierował przeciwko niemu postępowanie karne. Tak należy ocenić jego twierdzenia o tym, że świadek chciał mu sprzedać fałszywe dolary, których on jednak nie kupił. Takie twierdzenie zawiera obciążenie świadka oraz wykazanie, że on sam niczego bezprawnego i karalnego nie zrobił. Kolejnym jest twierdzenie o dwukrotnej sprzedaży amfetaminy przez świadka, za co on sam już poniósł odpowiedzialność karną, a więc nie mógłby sam być ponownie karany za takie zachowanie. Jest w tych wypowiedziach, zwłaszcza tych z rozprawy o amfetaminie i konflikcie, charakterystycznym, że choć był konfrontowany zeZ. M. (1)i czynność ta odbywała się w obecności jego obrońcy, oskarżony ani słowem nie wspomniał o tych przestępczych zachowaniach świadka, mimo że zaprzeczał stawianym zarzutom oraz twierdzeniomZ. M. (1)potwierdzającym treść tych zarzutów.
Jeśli dokona się analizy wypowiedzi oskarżonego, co do przyczyn konfliktu między nim i świadkiem wyłania się trudny do zrozumienia i akceptacji obraz podłoża tego „konfliktu”. Oskarżony twierdzi, że w czasie postępowania karnego związanego z amfetaminą kupioną odZ. M. (1)w 1999 roku zapłacił poręczenie majątkowe. Po czym żądał zwrotu tych pieniędzy odZ. M. (1). Nasuwa się pytanie, dlaczego właśnie od niego żądał zwrotu oraz dlaczego w ogóle żądał zwrotu poręczenia majątkowego. To, że kupił amfetaminę odZ. M. (1)nie wydaje się być wystarczającym powodem takiego żądania, wszak działał on na własny rachunek i własne ryzyko i nie postawiono mu zarzutu posiadania i handlu amfetaminą złej jakości i z tego powodu stosowano wobec niego poręczenie majątkowe. Jeśli nawet, jak twierdzi, amfetamina była złej jakości to domaganie się zwrotu poręczenia w związku z tym, że został zatrzymany i osądzony za posiadanie i handel amfetaminą złej jakości wydaje się pozbawione logicznych podstaw.
Dysponujący przeciwstawnymi wersjami, obciążającymi zeznaniamiZ. M. (1)i przeczącego jego twierdzeniom oskarżonego, którego wyjaśnienia pozbawione są nie tylko konsekwencji, ale także nie pozwalają się logicznie uzasadnić, Sąd Okręgowy miał podstawy do uznania nieprawdziwości wypowiedzi oskarżonego. Konsekwencją takiej oceny wyjaśnieńJ. R.jest przyjęcie za wiarygodne zeznańZ. M. (1). Nie miał on żadnych racjonalnych ani emocjonalnych powodów, aby obciążać oskarżonego. Wskazane przez oskarżonego powody w żadnej mierze nie przekonują o prawdziwości, a ich treść upoważnia do stwierdzenia, że zostały wymyślone w ramach realizowanej linii obrony przez oskarżonego.
Apelacja obrońcy tego oskarżonego podnosi także, na poparcie tezy o bezzasadnie danej wierzeZ. M. (1), argument w postaci skazania tego świadka za pomówienie. W tym zakresie Sąd Apelacyjny wypowie się w dalszej części swych wywodów.
4.Obaj obrońcyA. S. (1)stawiają podobne zarzuty związane z niewłaściwą, ich zdaniem, oceną wartości dowodowej zeznańZ. M. (1)iS. W. (1)oraz obaj wymieniają także, jako bezpodstawnie uznane za wiarygodne zeznaniaD. B. (1),K. P. (1), a adwokatT. B.nadto, w tym kontekście, przywołuje także zeznaniaK. K. (1),P. P. (1)iM. D. (2).
Jeśli zwróci się uwagę na kompozycję uzasadnienia Sądu Okręgowego to nie może być wątpliwości, że pozostaje ono bardzo odlegle od standardów wymaganych dla tego typu dokumentów (co zaakcentowano w pkt. I uzasadnienia Sądu Apelacyjnego). Mimo tego jednak da się zauważyć, że ustalenia Sądumeritidotyczące odpowiedzialnościA. S. (1)oparte zostały na wypowiedziachZ. M. (1),K. P. (1)iS. W. (1). Ani w części ustalającej (s. 13, 14 uzasadnienia) ani też tym bardziej w części rozważającej Sąd I instancji nie odwołuje się do wypowiedziP. P. (1),K. K. (1)czyM. D. (2)mających potwierdzić jego ustalenia o odpowiedzialnościA. S. (1). Choć przywołał te zeznania i stwierdził, że oparł na nich w głównej mierze ustalenia wymieniając w poprzedzającym akapicie m.in.A. S. (1), to jednak jest ważnym iż tylko zeznaniaK. P. (1),Z. M. (1)iS. W. (1)stanowiły podstawę ustaleń odpowiedzialnościA. S. (1). Wymienienie pozostałych osób w tym kontekście jest jednym z wielu błędów formy i treści uzasadnienia Sądu Okręgowego dające asumpt obrońcom do stawiania związanych z nimi zarzutów.
Odwoływanie się w apelacjach obu obrońców do oparcia ustaleń na zeznaniachK. K. (1), a w apelacji adwokataT. B.do wypowiedziP. P. (1),M. D. (2)i postawienie z tego powodu zarzutu Sądowi Okręgowemu, w tych realiach i z powodu jednoznacznych stwierdzeń, że nie stanowiły one i nie mogły stanowić podstaw ustaleń zwalnia z powinności odniesienia się do argumentacji apelujących podważających oparcie sprawstwa oskarżonego na tych zeznaniach.
Gdy zaś chodzi o wypowiedziZ. M. (1)i kwestionowanie ich wartości dla czynionych ustaleń to stwierdzić należy, że nie zyskały uznania Sądu Apelacyjnego te wywody apelujących, którymi starali się przekonać o bezpodstawnym pomówieniuA. S. (1)przez świadka.
W apelacji obrońcy, adwokataT. B., twierdzi się, że Sąd I instancji nieprawidłowo potraktował zeznaniaZ. M. (1), choć cechują się one sprzecznościami wewnętrznymi, brakiem konsekwencji, a wręcz że zawarte w nich twierdzenia nie polegają na prawdzie (s. 10 apelacji). Mimo takiej jednoznacznej tezy apelującego nie przedstawił on żadnych konkretnych wewnętrznych sprzeczności ani też nie wymienił tych wypowiedzi świadka, które znamionuje niekonsekwencja bądź też są one nieprawdziwe. Takie ogólne stwierdzenia, które sformułował apelujący nie pozwalają na ich krytyczną analizę i ustalenie, że teza apelującego jest uprawdopodobniona.
Jeśli przy tym uwzględni się fakt, żeZ. M. (1)składając zeznania w toku śledztwa, podtrzymał je w czasie rozprawy – po ich odczytaniu – to nie sposób uznać za przekonujący argument o tym, że składał zeznania niekonsekwentnie. Nie dostrzeżono także ich wewnętrznej sprzeczności sugerowanej przez obrońcę. Jest wprost przeciwnie.Z. M. (1)zeznając na temat broni i jej sprzedaży wraz zeM. W. (1)oskarżonemu opisał bardzo szczegółowo przebieg tych transakcji oraz wskazał osobę, którejA. S. (1)odsprzedał dwa z czterech dostarczonych przez nich pistoletów. Podał tak istotne cechy indywidualizujące ich nabywcę, że zdziwienie budzi, iż organy ścigania nie ustaliły, kto kupił te pistolety.
Nie można także nie zauważyć konsekwencji świadka opisującego transakcje dolarowe, które były udziałem oskarżonego. Jest on jednoznaczny w swych twierdzeniach i opisuje udział nie tylko oskarżonego, ale także jego żony orazD. W.(k. 3293, t. XVII, k. 3410 – 3412, t. XVIII). Te zeznania zawierają istotne informacje, które wskazują, że świadek zastanawiał się nad tym, co było jego udziałem oraz podawał okoliczności, co do których miał pewność. Wszak przecież nie było to bezrefleksyjne zeznanie w całej rozciągłości obciążająceA. S. (1). Świadek najpierw wskazał na oskarżonego, jako osobę handlującą fałszywymi dolarami podczas przesłuchania 11 stycznia 2011 roku (k. 3291, t. XVII), ale już wówczas zauważył, że gdy ten„poszedł siedzieć”to procederem tym zajęła się jego żona razem zW.. Zeznając 10 miesięcy później opisał ten proceder uzupełniając szczegóły związane z działalnością oskarżonego i jego żony. Jego zeznania wyraźnie i jednoznacznie zawężają okres przestępczej aktywności oskarżonego. Trudno w tych okolicznościach uznać, że były one powodowane tylko chęcią pognębienia uczciwego znajomego niemającego nic wspólnego z przestępczym handlem fałszywymi dolarami. Opis wizyty pod aresztem śledczym i „rozmowa” między osadzonym oskarżonym oraz jego żoną, a także wskazanie na współdziałanieD. W.w tym procederze, w sytuacji gdy oskarżony był pozbawiony wolności, pozwala na przyjęcie, że jego zeznania prawidłowo ocenione zostały jako podstawa dowodowa popełnionych przestępstw handlu fałszywymi dolarami oraz bronią palną.
W tym miejscu należy odnieść się do twierdzeń samego oskarżonego przekazanych w toku rozprawy odwoławczej (odwoływał się do nich także adwokatT. B.), że nieprawdziwe jest twierdzenieZ. M. (1)iż był pod Aresztem Śledczym wŚ.w toku „rozmowy” oskarżonego i jego żony, bowiem on w tym czasie przebywał izolowany weW.(obrońca mówił o Zakładzie Karnym wB.). Otóż z danych dołączonych przez Sąd Apelacyjny o pobytachA. S. (1)w jednostkach penitencjarnych wynika, że w okresie od23 czerwca 1998 roku do 19 stycznia 1999 rokuoskarżony przebywał w Areszcie Śledczym wŚ.. Zatem nie tylko nie są prawdziwe twierdzenia oskarżonego, że nie był w tym czasie izolowany wŚ., ale także dane te potwierdzają prawdziwość wypowiedziZ. M. (1).
Jeśli przy tym uwzględni się i tę okoliczność, żeZ. M. (1)mówił o tym, czego sam był świadkiem nie może być uznany za skuteczny argument obu apelujących o braku podstaw do czynienia ustaleń o odpowiedzialności oskarżonego. W tym miejscu należy także ustosunkować się do zarzutu apelacji obrońcy adwokataD. Ż., który generalnie kwestionuje ustalenia o odpowiedzialnościA. S. (1)w zakresie odnoszącym się do przypisanego mu czynu puszczenia w obieg wraz z żoną fałszywych dolarów i oparcia tego ustalenia o zeznaniaZ. M. (1). Apelujący obrońca kwestionuje zasadność przypisania oskarżonemu wprowadzenie do obiegu 100.000 dolarów amerykańskich. Jednak mimo takiego stanowiska i wyrażonego postulatu uniewinnienia oskarżonego od popełnienia tego czynu (uniewinnieniaA. S. (1)od wszystkich zarzuconych mu czynów – s. 4 apelacji) skarżący popada w wewnętrzną sprzeczność. Wszak w pkt. 2) ppkt. b) ten sam apelujący podnosi, że z jednoznacznych zeznańZ. M. (1)wynika, że ten ostatni nabył od oskarżonego jedynie 5 tys. fałszywych dolarów. Jeśli w tym zakresie obrońca oskarżonego uznaje za rzetelną podstawę dowodową jednoznaczne zeznaniaZ. M. (1), to twierdzenia, że w innych miejscach mówi on nieprawdę nie pozwalają na przyjęcie spójności wywodów apelującego.
Podstawą ustaleń przestępczych zachowańA. S. (1)opisanych w pkt. XXXVI (sprzedażP. A.1000 gramów amfetaminy) i XXXVII (puszczenie w obieg 31.000 fałszywych dolarów) były zeznaniaS. W. (1).
Obaj obrońcy kwestionują ustalenia w tym zakresie podnosząc, że bezzasadnie dano wiarę temu świadkowi (adwokatT. B.) oraz nie znalazły potwierdzenia jego wypowiedzi w innych dowodach (adwokatD. Ż.). Zarzucają także bezpodstawne odczytanie zeznańS. W. (1)w sytuacji, gdy jego zeznania stanowiły istotny materiał dowody i zasada bezpośredniości wymagała pełnej realizacji poprzez przesłuchanie tego świadka na rozprawie.
Mają rację skarżący, odwołując się do zasady bezpośredniości i jej istotnego znaczenia w procesie karnym. Ich zarzuty sformułowane zostały w pkt. II. 1) e) (adwokatT. B.) oraz w pkt. 6) (adwokatD. Ż.) gdzie podnosi się naruszenia m.in.art. 391 § 1 k.p.k.Nie można jednak zasady bezpośredniości traktować, jako bezwzględnej i w żaden sposób nienaruszalnej. Wyjątek od niej wynika wprost, choćby z treściart. 391 § 1 k.p.k., bowiem bez tego wyjątku wielu procesów karnych nie można byłoby zakończyć, jeśli uwzględni się postawę różnych osób, ignorujących obowiązki obywatelskie nakładane przezk.p.k.Jeśli więc nie jest możliwe dotrzymanie tejże reguły, z powodu okoliczności związanych z nieobecnością świadka i jego pobytem w nieznanym miejscu, konieczność oparcia się o wypowiedzi ze śledztwa powoduje, że Sąd uprawniony był do skorzystania z wyjątku od zasady bezpośredniości i procedowania w trybie jaki wykorzystał Sąd Okręgowy w Świdnicy. Okoliczności faktyczne w tej sprawie wskazują, że Sąd podjął poszukiwaniaS. W. (1), lecz uzyskał informację iż jest on poszukiwany listem gończym przez policję i przebywa prawdopodobnie w Holandii (k. 8912, t. XLV). Dalsze czynności wykazują, że nie zrezygnowano z chęci przesłuchania świadka na rozprawie, lecz okazało się to niemożliwe, bowiemS. W. (1)jest objęty poszukiwaniami międzynarodowymi celem ekstradycji lub wykonania ENA (k. 9283, t. XLVII). W tych okolicznościach nie sposób było realizować obowiązku bezpośredniego przesłuchaniaS. W. (1)na rozprawie. Jest przy tym charakterystyczne, że Sąd Okręgowy rozumiejąc tę konieczność wyartykułowaną zresztą przez obrońcę oskarżonego chciał uzyskać informację czy znany jest obrońcy adres pobytu świadka, lecz zamiast odpowiedzi, tak lub nie, usłyszał o własnych powinnościach i ich braku po stronie obrońcy.
Nie pozostawało w tych okolicznościach Sądowi nic innego niż wykorzystanie odstępstwa od zasady bezpośredniości rekonstruowanego z normyart. 391 § 1 k.p.k.
Zauważyć także wypada, że po odczytaniu tych zeznań ani oskarżony ani tym bardziej jego obrońca nadający tak istotne znaczenie wypowiedziomS. W. (1)nie złożyli żadnych oświadczeń kwestionujących w jakikolwiek sposób ich treść. Uczynił to jedynieW. W. (2).
Do treści wypowiedzi świadka oskarżony mógł się odnieść w toku procesu i kwestionować ich wiarygodność, tak jak zrobił toW. W. (2), nie był więc pozbawiony prawa do zajęcia stanowiska w tym zakresie. Procedowanie w odniesieniu do dowodu z zeznańS. W. (1)było jedynym możliwym. Sąd Apelacyjny podkreśla, że takie stanowisko zgodne jest z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który wyraził pogląd, że„(…) W odniesieniu do zeznań świadków, których sprowadzenie na przesłuchanie w obecności oskarżonego lub jego adwokata stało się niemożliwe, art. 6 ust. 1 Konwencji łącznie z ust. 3 wymaga, by Układające się Państwa przedsięwzięły kroki pozytywne w celu umożliwienia oskarżonemu przesłuchania lub przesłuchania w jego imieniu świadków zeznających przeciwko niemu. Niemniej jednak, impossibilium nulla est obligatio; przy zastrzeżeniu, iż nie można oskarżyć władz o brak staranności w wysiłkach podejmowanych dla umożliwienia oskarżonemu przesłuchania danego świadka, niedostępność świadka jako taka nie sprawia, iż koniecznym staje się umorzenie postępowania. Dowody uzyskane od świadka w warunkach, w których prawa obrony nie mogą zostać zachowane w stopniu zazwyczaj wymaganym przez Konwencję, powinny, jednakże, być traktowane z najwyższą ostrożnością. (…)(wyrok z 9 stycznia 2007 roku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie 47986/99, dostępny w bazie LEX nr 211791).
Jeśli zważy się na motywacyjną część apelacji, to wynika z niej, że i obrońca oskarżonego, adwokatT. B., miał świadomość iż przesłuchanieS. W. (1)bezpośrednio przed Sądem nie było możliwe, bo jak przyznaje w tej części sam skarżący„(…)S. W. (1)po złożeniu obciążających oskarżonych w niniejszej sprawie depozycji, opuścił Areszt Śledczy, a następnie zaczął ukrywać się przed organami ścigania”(s. 8 uzasadnienia apelacji adwokataT. B.). Już to stwierdzenie dowodzi, że także obrońca oskarżonego miał poczucie, że nie było możliwe ustalenie miejsca pobytu świadka, a tym samym jego przesłuchania w toku procesu. Dowód ten przeprowadzono, w tej sytuacji, w jedyny możliwy sposób. Gdy uwzględnić także i ten fakt, że apelujący adwokatD. Ż., choć podnosi istnienie katalogu możliwości po stronie Sądu spowodowania stawiennictwaS. W. (1)na rozprawie, nie wskazuje żadnej, ani jednej takiej sposobności, która pozwoliłaby spowodować stawiennictwo na rozprawie poszukiwanego listem gończym oraz ENA świadka, to argumentacja w tym zakresie musi zostać uznana za chybioną. Nie dostrzeżono błędu, w przeprowadzeniu tego dowodu i odczytaniu zeznańS. W. (1), który zaburzył treść rozstrzygnięcia o odpowiedzialnościA. S. (1).
Mając na uwadze treść tych wypowiedzi, ich wymowę i wskazania okoliczności faktycznych związanych z działaniamiA. S. (1)orazR. B. (1)w zakresie związanym z podrobionymi dolarami oraz handlu amfetaminą było rzeczą Sądu I instancji ocenienie czy tym wypowiedziom, które pochodzą odS. W. (1)daje wiarę czy też daje wiarę wyjaśnieniom przeczącym stawianym zarzutom oskarżonym. Sąd oparł się na zeznaniach świadka. Nie jest to coś wyjątkowego, że oskarżeni przeczą stawianym zarzutom. Jak wskazuje doświadczenie zawodowe tak jest w ogromnej większości przypadków spraw karnych. Nie jest też czymś nadzwyczajnym, że ustalenia o sprawstwie i winie oskarżonych Sąd czyni w oparciu o zeznania jednego świadka. W sytuacji, gdyS. W. (1), sam będący podejrzanym, motywowany chęcią skorzystania z dobrodziejstwa stworzonego przez ustawodawcę wart. 60 § 4 k.k.złożył zeznania obciążające nie tylkoA. S. (1)ale iR. B. (1), lecz nie pominął także swojej przestępczej roli w tym procederze, o którym mówił, było naturalnym i dopuszczalnym przyjęcie wiarygodności jego wypowiedzi. Nie jest czymś nielogicznym czy sprzecznym z doświadczeniem życiowym postąpienie Sądumeritiw ten sposób. Argumentacja apelacji adwokataD. Ż., że poza tym dowodem nie znaleziono żadnych innych potwierdzających słowaS. W. (1)jest o tyle chybiona, że przecieżS. W. (1)zeznawał 3 października 2011 roku (k. 3169 i następne, t. XVI) o faktach mających miejsce w roku 2000 i 2001. W tych realiach oczekiwanie, że jakieś dowody (np. wyniki przeszukania) potwierdzą wypowiedziS. W. (1)nie może być uznane za możliwe do spełnienia. Tenże apelujący, choć akcentuje, że ustalenia związane z relacjamiS. W. (1)oparto tylko na jego wypowiedziach sam wskazuje na dowód potwierdzający wiarygodność tego świadka i akcentuje w tym kontekście wypowiedziK. P. (1). Według tezy apelującego z zeznań tego świadka koronnego wynika, żeS. W. (1)był tym, który handlował narkotykami. Tak jest w istocie.K. P. (1)wymienił równieżS. W. (1), jako tego, który zajmował się sprzedażą amfetaminy. Jego zeznania jednak nie pozostają w sprzeczności z tym, co podał samS. W. (1), który tę okoliczność potwierdził, ale doprecyzował także, że nie tylko sprzedawał narkotyki we własnym zakresie, lecz także pośredniczył międzyA. S. (1)iP. A.. Nie jest to więc dowód podważający treść relacjiS. W. (1), lecz utwierdzający w przekonaniu, że tenże podał prawdziwe okoliczności związane z działaniamiA. S. (1), ale iR. B. (1).
Apelujący nie przekonali o błędnym oparciu ustaleń Sądu Okręgowego o odpowiedzialnościA. S. (1)na zeznaniachS. W. (1).
AdwokatD. Ż.w pkt. 7 ppkt. b) zarzucił także naruszenie zasad obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonegoR. K. (1)o ustalenie czyZ. M. (1)leczył się z uzależnienia od środków odurzających w czasie pobytu w zakładzie karnym.
Jest jednak wymownym w tej sprawie, że zarzut apelującego opiera się na działaniach w procesie, które nie były inicjatywą ani oskarżonego ani jego obrońcy. To inny z oskarżonych wystąpił z określonym wnioskiem. Wniosek ten został ujawniony na rozprawie 29 listopada 2016 roku podczas obecności oskarżonegoA. S. (1)i jego obrońcy (k. 93010, t. XLVII). Ani oskarżony ani obrońca oskarżonego nie zabrali głosu w toku tej czynności. Choć swoją aktywność zaznaczył tenże obrońca wskazując powinności Sądu oraz brak ich po własnej stronie w innym momencie związanym z wnioskami dowodowymi. W tych okolicznościach stawianie dopiero w apelacji zarzutu nieprawidłowego postąpienia przez Sąd, gdy samemu nie podjęło się żadnych działań w toku rozprawy, nie podjęto żadnej inicjatywny dowodowej w tym zakresie musi być uznane, po pierwsze, jako nielojalność wobec organu procesowego, a po drugie, jako zupełnie nieuprawniony zarzut apelacyjny wobec tego organu. Po trzecie zaś, sam świadekZ. M. (1)nie ukrywał, że miał problemy związane z uzależnieniem od środków odurzających zaś czy był on leczony w zakładzie karnym z tego uzależnienia nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialnościA. S. (1).
6.Kwestionuje ustalenia faktyczne o odpowiedzialnościP. T. (1)także jego obrońca i podnosi, że nie poddano analizie zeznańD. B. (1),K. P. (1)orazZ. M. (1).
Sąd Okręgowy istotnie nie dokonał konkretnej analizy wypowiedzi tych świadków w kontekście ustalenia odpowiedzialnościP. T. (1), co do przypisanego mu czynu. To uchybienie mieści się w tym zakresie, który dotyczy podnoszonych przez obrońców zarzutów nieprawidłowości w sporządzeniu uzasadnienia. Ograniczenie uzasadnienia Sądu I instancji do stwierdzenia, że daje się wiarę zeznaniom tych świadków i odmawia w związku z tym wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych jest tak uproszczonym sposobem wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia, że zrozumiałe są zastrzeżenia apelujących.
Jednak jeśli prześledzić treść wypowiedzi tych świadków zwłaszcza zaśZ. M. (1)iD. B. (1)nie może być wątpliwości co do tego, że ich zeznania powinny stanowić podstawę czynionych ustaleń faktycznych. Są one konsekwentne, stanowcze i jednoznaczne w swej wymowie. Obaj opisują okoliczności związane, po pierwsze, ze współpracą międzyP. T. (2)iS. S. (1), po wtóre podają obaj o roli w tym procederzeD. B. (1), ale takżeA.(...), obaj również niezależnie od siebie opisują sytuację związaną z niewywiązaniem się przezA. O. (1)z dostawy zamówionej ilości broni i konsekwencji, jakie pociągnęło to dla tego ostatniego. W tych wypowiedziach charakterystycznym jest także moment, w którym jako bezpośredni dostawcy broni dlaP. T. (1)iS. S. (1)pojawiają sięM. W. (1)iZ. M. (1). Zbieżność tych wypowiedzi mogła stanowić podstawę ustaleń Sądu I instancji. Jest tak tym bardziej, że przecież świadek koronnyD. B. (1)zeznawał o tych okolicznościach (k. 2348, t. XII, 2427, 2461, t. XIII) 6 lat przed tym, gdy decyzję o rozliczeniu ze swoją przestępczą przeszłością podjąłZ. M. (1)(k. 3299, t. XVII).
Obaj świadkowie opisują niezależnie od siebie, w jaki sposóbA. O. (1)potraktowany został przezS. S. (1), jak ciężko został pobity za to, że nie wywiązał się z obietnicy dostawy broni w odpowiednim czasie i ilości. Ta okoliczność wszak pozwala na weryfikację prawdziwości ich wypowiedzi. Nie mieli oni żadnego powodu, aby o tych faktach zeznawać gdyby nie miały one miejsca. Podali jednak te fakty, pozornie bez znaczenia, a w istocie pozwalające na wywód o prawdziwości tych, ale i innych wypowiedzi na temat zachowańP. T. (1)w kontekście stawianego mu zarzutu.
Zważywszy, że obrońca, poza ogólnym sformułowaniem stwierdzenia o braku analizy zeznań tych świadków, nie wskazał żadnych okoliczności mogących podważyć ustalenia Sądu o odpowiedzialnościP. T. (1)uznać należy, za wystarczające wywody przytoczone wyżej, jako kwestionujące zasadność tego zarzutu.
7.Zarzut niezasadnego oparcia o zeznaniaZ. M. (1)ustaleń o sprawstwieI. W. (1)stawia także jego obrońca. Należy jednak zauważyć, że uzasadnienie tego zarzutu jest nad wyraz ubogie i sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że z zeznańZ. M. (1)nie wynika, aby podejrzany popełnił zarzucane czyny.
Choć apelujący w treści zarzutu podważa ustalenia oparte na zeznaniachD. B. (1)iK. P. (1)nie przedstawia żadnej argumentacji, która pozwalałaby na rozważenia powodów zastrzeżeń obrońcy w kontekście ustaleń Sądu Okręgowego.
Nie sposób podzielić stanowiska obrońcy, że zeznaniaZ. M. (1)nie mogą stanowić podstaw oskarżenia, a finalnie przypisania oskarżonemu popełnienie zarzuconych mu czynów. Są one wszak konsekwentnie i jednoznacznie wskazujące na oskarżonego jako osobę, która kupowała broń oraz środek narkotyczny.Z. M. (1)bez wątpliwości mówi o tym oskarżonym i jego koledzeR. K. (1)oraz okolicznościach zakupu przez nich broni i amfetaminy. Nie tylko opisuje te zachowania przesłuchiwany jako podejrzany we własnej sprawie, ale także przekazuje swoją wiedzę o roliI. W. (1)iR. K. (1)w czasie konfrontacji zI. W. (2). (k. 3283, t. XVII oraz k. 3517, t. XVIII). Podaje przy tym także inne jeszcze okoliczności wiążące obu oskarżonych z handlem bronią i wskazuje, że obaj kupili od niego orazM. W. (1)ok. 30 sztuk broni palnej oraz oskarżeni ci sprzedali część broniP. K. (1). Jest przy tym charakterystyczne, że świadek (wówczas podejrzany) wskazał również iż jednostka broni sprzedana przezR. K. (1)została użyta do zabójstwa dwóch osób w okolicach Szczytnej. Należy uwzględnić także wypowiedzi świadka koronnegoK. P. (1)(k. 2695, t. XIV oraz k. 3058, k. 3116, k. 3081 t. XVI) i ich treść na tematI. W. (1)iR. K. (1), lecz przede wszystkim jego wypowiedź o relacjiI. W. (1), że sprzedał komuś broń, a następnie kogoś zastrzelono. W tych warunkach nie może być wątpliwości co do tego, że jego wypowiedzi złożone 26 października 2006 roku, a zatem przed przesłuchaniemZ. M. (1)11 stycznia 2011 roku potwierdzają to co podał ten ostatni świadek. Zauważyć wypada, w tych okolicznościach także zeznaniaD. B. (1)(k. 2483, t. XIII) opisującego to co się działo po sprzedaniu broni z tłumikiemI. W. (1)iR. K. (1), którzy broń tę odsprzedali dwóm innym osobom, a te użyły je do zabójstwa. Potwierdzenie tych okoliczności niezależnie od siebie przez trzy różne osoby pozwala na stwierdzenie, że ich wypowiedzi korespondujące ze sobą należało ocenić, jako prawdziwe. Takie stwierdzenie ma swoje dalsze konsekwencje i dopuszcza, w oparciu o weryfikowalne w konfrontacji z relacjami innych osób, uznanie za prawdziwe fragmentu wypowiedziZ. M. (1), ale także dalszych jego twierdzeń dotyczącychI. W. (1). Gdy uwzględni się czas składania zeznań przezZ. M. (1)i opisywane przez niego zdarzenia z odległej przeszłości, ale zwłaszcza wskazane okoliczności sprzedaży broni oraz jej ceny i zwłaszcza okresu, gdy sprzedaż ta była wykonywana, to nie można uznać zasadności zarzutu apelującego, że brak jest danych o ilości sprzedanej broni, jej cenie i czasie kupowania broni przezI. W. (1)oraz przestępczego jej posiadania przez tego oskarżonego. Te dane wynikają z wypowiedziZ. M. (1)i nie przystają do twierdzenia obrońcy, że handel bronią miał miejsce tylko w 1998 roku. Zeznania świadka jednoznacznie określają termin rozpoczęcia przez niego wespół zM. W. (1)obrotu bronią.Z. M. (1)wymienia wszak w swych wypowiedziach, że po opuszczeniu zakładu karnego w 1993 roku trzy lata później rozpoczął proceder sprzedaży broni i amunicji
    „(…) to musiało się zacząć 1996 r(…)”(k. 3383, t. XVII). Te zastrzeżenia, które wyrażone zostały przez obrońcę oskarżonego nie wystarczyły do podważenia ustaleń Sądu I instancji w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu czynu handlu bronią palną.
Nie można nie zauważyć, że podobnie konsekwentny jest ten świadek, gdy opisuje okoliczności związane z obrotem amfetaminą. Wymienia ilości, które kupowałI. W. (1)iR. K. (1)oraz czas ich działania, precyzując że było to„(…) w tym samym okresie co wskazałem wyżej.”Zaś wyżej świadek wymienił okres od 1996 roku do 2000 roku (k. 3409, t. XVIII). Opis zachowań oskarżonych także pozwala na ustalenie ilości kupionej przez nich amfetaminy, którą następnie oskarżeni przekazali swoim dealerom (k. 3282, t. XVII), co uprawniało Sąd I instancji do przypisania oskarżonym wprowadzenie do obrotu znacznej ilości tego narkotyku.
Nie może być wątpliwości w tych okolicznościach iż prawidłowo postąpił Sąd I instancji, zaś apelacja nie dostarczyła żadnych argumentów mogących podważyć ustalenia tego Sądu. Zarzut dotyczący niezasadnego oparcia ustaleń o zeznaniaZ. M. (1)okazał się niesłuszny.
8.W tym miejsce celowe jest odniesienie się do zarzut oznaczonego jako 5. w apelacji obrońcy oskarżonegoR. K. (1)pozostaje on bowiem i podmiotowo i przedmiotowo powiązany u uwagami, które przekazano w punkcie poprzednim.
I ten obrońca podważa ustalenia poczynione przez Sąd, a oparte na zeznaniachZ. M. (1).
Według skarżącego, zeznania tego świadka nie rekonstruują zdarzeń w sposób wiarygodny, zmienia on swoje zeznania, podawane okoliczności są sprzeczne, jest tenże świadek osobą uzależnioną od środków odurzających, co nie daje pewności do wiarygodności relacjonowanych przezeń zdarzeń z przeszłości.
Jeśli prześledzi się zeznaniaZ. M. (1)złożone w toku śledztwa i podtrzymane w czasie rozprawy to wbrew twierdzeniom obrońcyR. K. (1)nie sposób dostrzec iżby jego zeznania były niekonsekwentne, zmienne i sprzeczne ze sobą w tej części, która dotyczyR. K. (1). Jest wprost przeciwnie. Świadek jednoznacznie i stanowczo wskazywał na zachowaniaR. K. (1)i jego związek zarówno z obrotem bronią palną jak i amfetaminą. Wszystkie uwagi wymienione w toku rozważań dotyczących apelacjiI. W. (1)współoskarżonego razem zR. K. (1)o tożsame zachowania zachowują swoją aktualność także wobec tego ostatniego oskarżonego i czynią istotnymi argumenty tam podnoszone jako podważające krytyczne uwagi apelującego. Nie można w tym kontekście zapominać także o pewnym istotnym dowodzie dotyczącym konkretnieR. K. (1). Składający zeznaniaZ. M. (1)opisuje wszak rzeczywiste zdarzenie związane z wystrzeleniem pocisku przez oskarżonego w piwnicy domu, w którym ten mieszkał. Czyni to podczas konfrontacji z oskarżonym i podaje te okoliczności w obecności obrońcy oskarżonego. Wynik eksperymentu procesowego (k. 3473, t. XVIII) i oględzin ujawnił w drzwiach piwnicznych, o których mówiłZ. M. (1)pocisk o kalibrze(...)mm, co potwierdził wynik badania specjalistycznego (k. 3567, t. XVIII). Apelujący zdaje sobie sprawę ze znaczenia tego dowodu i w związku z tym formułuje także zarzut oznaczony jako 3. obrazy przepisów postępowania dotyczący oddalenia wniosku dowodowego oskarżonego z 21 listopada 2016 roku o zasięgnięcie opinii biegłego, co do okoliczności związanych z dowodowym pociskiem (k. 9269, t. XLVII), co nastąpiło w toku rozprawy 26 stycznia 2017 roku (k. 9419, t. XLVII).
Już na wstępie rozważań o tym zarzucie należy wskazać, że wbrew twierdzeniomZ. M. (1)oskarżonyR. K. (1)zaprzeczał, aby to on był osobą, która wystrzeliła pocisk odnaleziony w drzwiach piwnicy wskazanych przezZ. M. (1). Uczynił to już w toku konfrontacji z tym świadkiem i w obecności swego obrońcy (k. 3469 – 3473, t. XVIII), a było to 29 lutego 2012 roku. 31 października 2013 roku i obrońca i oskarżony zostali zawiadomieni o przesłaniu akt sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy. O końcowym zaznajomieniu z aktami sprawy w okresie od 3 – 5 czerwca 2013 roku zawiadomieni zostali i obrońca i oskarżony (k. 7035, t. XXXVI), co więcej za zgodą prokuratora oskarżony miał możliwość wykonania fotokopii akt sprawy (k. 7051, t. XXXVI).Ani obrońca ani oskarżony przed zamknięciem śledztwa nie złożyli żadnych wniosków dowodowych. Jeśli zatem po ponad trzech latach od momentu uzyskania wiedzy o treści opinii, oskarżony i jego obrońca, a nie oskarżony jak formułuje to w zarzucie skarżący, występuje z wnioskiem o uzupełnienie opinii, to nie tylko trafne jest stwierdzenie prokuratora, ale i rozstrzygnięcie Sądu oddalającego wniosek w tym zakresie, że wniosek ten zmierza do niezasadnej przewlekłości postępowania. Odnosząc się jednak do merytorycznej części tego wniosku należy zauważyć, że w kontekście linii obrony oskarżonego ustalenia jakiego wzrostu był strzelec, czy posługiwał się prawą czy lewą ręką prowadzić musiały do uznania, że okoliczności te nie mają znaczenia dla określenia odpowiedzialności oskarżonego. Wszak nie zarzucano mu w akcie oskarżenia oddanie strzału z broni palnej, lecz handlowanie nią. Natomiast odpowiedzi na pytania obrońcy nie wymagają wiadomości specjalnych i oczywiste jest, że w żaden przesądzający sposób biegły nie byłby w stanie ustalić wzrostu strzelca, bo wszak nie trzeba specjalnej wyobraźni żeby zobaczyć sytuację, iż wysoka osoba przykucnąwszy strzela bądź osoba niskiego wzrostu wspina się na palce i oddaje strzał lub oddaje go np. z przedmiotu, na który weszła. Jeśli zaś chodzi o kolejne kwestie wymienione we wniosku (czy ujawniono inne otwory, czy wstrzelony pocisk mógł być wystrzelony z broni o parametrach podanych przezZ. M. (1)) należy skomentować te wnioski następująco. Nie ulega, żadnych wątpliwości, że dokonujący oględzin nie odnaleźli żadnych innych pocisków tkwiących w drzwiach poza tym, który poddano badaniom. Dokument w postaci protokołu oględzin (k. 3477 i następne, t. XVIII) świadczy o tym dobitnie i jednoznacznie, tenże protokół oraz załączone do niego fotografie wskazują, że było w drzwiach 7 otworów, w tym 6 przelotowych, a jeden z tkwiącym w nim kawałkiem metalu, który poddany został badaniom. Zawarte w motywacyjnej części apelacji stwierdzenia i sugestie, że doszło do zniknięcia drzwi, które wskazałZ. M. (1), są niczym niepoparte i w żaden sposób niewytłumaczalne. Jeśli ma się na względzie zarzut apelacyjny i jego uzasadnienie oraz odwoływanie się do zeznańR. D. (1), który miałby posiadać wiedzę o zamianie drzwi, a to podważać ustalenia oględzin i finalnie wynik badań balistycznych to zdziwienie budzi motywacyjna część tego zarzutu, skoro tych okoliczności nie podnosił w swym wniosku obrońca, gdy formułował go 21 listopada 2016 roku. Pojawiająca się obecnie w apelacji hipoteza, iż drzwi zostały zamienione na żadnym etapie postępowania pierwszoinstancyjnego nie była przez obrońcę stawiana.
Jeśli przy tym zważy się, że ani prokurator nie wnioskował w akcie oskarżenia o przeprowadzenie dowodu z zeznańR. D. (1)ani też Sąd nie przeprowadził takiego dowodu podczas rozprawy nie sposób dociec podstaw postawionej hipotezy przez obrońcę oskarżonego. Apelujący w swym wniosku najpierw formułuje hipotezę, żeR. D. (2)może posiadać wiedzę na okoliczności związane z przebiegiem eksperymentu procesowego, a potem z tej hipotezy wyprowadza wniosek kategoryczny, że doszło do zamiany drzwi, eksperyment był zmanipulowany, a zatem nie może mieć jego wynik znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego, bo dodatkowo dowodzi kłamliwych wypowiedziZ. M. (1). Takiej motywacji zarzutu apelacyjnego nie uznaje Sąd Apelacyjny i jako zupełnie chybioną odrzuca ją.
Z tymi kwestiami wiąże się także kolejna teza dowodowa obrońcy według niego niezasadnie oddalona, co stanowi kanwę zarzutu, a mianowicie brak ustalenia czy zabezpieczony pocisk wystrzelony został z broni o cechach wskazanych przezZ. M. (1). W tym zakresie stwierdzenia apelacji nie przystają do zgromadzonego materiału dowodowego. Wszak z zeznańZ. M. (1)wynika w sposób jednoznaczny, że strzał oddawany był z broni o kalibrze(...)mm (k. 3474, t. XVIII). Opinia balistyczna określa zaś jednoznacznie, iż poddany badaniom pocisk był kalibru(...)x 15,5 mm wzór Browning (k. 3567, t. XVIII). Porównanie tych danych z twierdzeniemZ. M. (1)pozwala na stwierdzenie, że podstawowa cecha pocisku dowodowego pokrywa się z tą, na którą wskazywał świadek. Czyni to zarzut apelującego całkowicie chybionym. Zupełnie niezrozumiałe jest oczekiwanie od biegłego z zakresu balistyki i broni udzielenie odpowiedzi na pytanie czy świadek na podstawie zdjęć mógł rozpoznać broń, co do jej tożsamości. Gdy zważy się na wypowiedziZ. M. (1)złożone w toku przesłuchania 26 kwietnia 2012 roku (k. 3539, t. XVIII) i jego relacje na temat okazanych mu zdjęć broni, to nasuwa się jednoznaczne spostrzeżenie, że zeznania te to nie bezrefleksyjne wypowiedzi, lecz przemyślane i po zastanowieniu przekazane stwierdzenia, w których świadek wyartykułował swoje wątpliwości co do rozpoznawanej broni. Wszak stwierdzał on, że nie jest na 100% pewien, że okazane mu zdjęcia broni przedstawiają tę, która została sprzedana przez niego iM. W. (1). Nie sposób w tej sytuacji uznać, że świadek ten był nastawiony tylko na spełnianie oczekiwań przesłuchujących i potwierdzanie ich tez. Wypowiadał się w sposób przemyślany, co uprawnia do stwierdzenia, że jego wypowiedzi odpowiadały temu czego sam był pewien. W tych okolicznościach podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia, że zabezpieczony w wyniku wskazania świadka pocisk pochodzić może z okresu I, a może II wojny światowej, to mnożenie hipotez zmierzających do podważenia twierdzeń świadka, ale także opinii specjalisty oraz co nie mniej istotne kwestionujących uczciwość funkcjonariuszy policji wykonujących swoje czynności służbowe. Nie jest rzeczą Sądu badanie każdej nawet najmniej prawdopodobnej hipotezy wysnuwanej we wnioskach dowodowych, a tylko badanie istotnych okoliczności mających relewantne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Takie hipotezy stawiane w apelacji obrońcy nieznajdujące żadnego wsparcia w materiale dowodowym, poza przeczeniem oskarżonego, nie mogły prowadzić do uznania zasadności jego zarzutu.
Apelujący podważa także oparcie ustaleń o odpowiedzialnościR. K. (1)na zeznaniachK. P. (1),D. B. (1)iM. D. (2). W zakresie argumentacji dotyczącej tego ostatniego świadka sprowadza się ona do stwierdzenia, że świadek ten zaprzeczył,„(…)że broń została nabyta odR. K. (1)”(s. 11 apelacji). Zupełnie nie przystaje do materiału dowodowego twierdzenie apelującego. Jeśli uwzględni się zeznaniaM. D. (2)(k. 1645 – 1647, t. IX), w których ten w sposób niebudzący wątpliwości określa osobę, od której kupiona została broń użyta następnie podczas zabójstwa dwóch osób w Szczytnej to nie pozostaje nic innego jak stwierdzić, że argumenty obrońcy są dokładnie nietrafne. WszakM. D. (2)niedwuznacznie wskazał właśnie na oskarżonego, jako właściciela lombardu, w którym kupili broń, co więcej także jego wymienił, jako tego, z którym rozmowy o zakupie broni prowadziłK. Z.później skazany za zabójstwo z wykorzystaniem broni palnej. Jest przy tym istotne, żeM. D. (2)o tych okolicznościach powiedział jeszcze nim zeznania na ten temat złożyłZ. M. (1)i wypowiedział się o nichK. P. (1). Nie tylko tenże świadek mówił o oskarżonym, lecz rozpoznał na okazanych mu fotografiach właśnieR. K. (1)jako tego, który tę broń sprzedał. Trudno w tych okolicznościach zrozumieć, na jakich podstawach oparł swoje twierdzenie w tym zakresie apelujący. Jest ono w żaden sposób nieprzystające do wypowiedziM. D. (2).
Nie ma także żadnych kategorycznych twierdzeń świadka z rozprawy – jak zdaje się sugerować obrońca – o tym, że nietrafnie wymienił i wskazał podczas okazania fotografii oskarżonego jako tego, który sprzedał broń. Po odczytaniu mu jego wypowiedzi ze śledztwa świadek, choć stwierdził, że nie przypomina sobie tego przesłuchania to jednak podał, że skoro na protokołach są jego podpisy to widocznie tak zeznawał. (k. 8720, t. XLIV). Także i te jego wypowiedzi nie przeczą jego twierdzeniom jednoznacznie indywidualizującym oskarżonego, jako sprzedawcę broni oraz czasu tych czynności. Utwierdzają wręcz w przekonaniu o trafności oceny zarzutu stawianegoR. K. (1).
To zaś, że nie postawionoR. K. (1)iI. W. (1)zarzutów związanych ze sprzedaż broni zabójcom ze Szczytnej nie jest żadnym argumentem mogącym kwestionować wartość dowodową wypowiedzi przytoczonych wyżej. To w gestii prokuratora leży decyzja czy i komu oraz jakie zarzuty stawia i nie ma to żadnego znaczenia dla oceny wiarygodności wypowiedzi świadka, a w tym konkretnym przypadkuM. D. (2).
W tej części, która kwestionuje wsparcie ustaleń Sądu na zeznaniachD. B. (1)obrońca stwierdza, że w swoich zeznaniach lakonicznie potwierdził zeznaniaZ. M. (1). Z tego zastrzeżenia apelującego, że wypowiedzi te są lakoniczne nie jest istotne jak są one obszerne, lecz zasadnicze znaczenie ma to iż świadek ten potwierdził słowaZ. M. (1)przekazując jego własną relację o tym kto sprzedał broń (R. K. (1)iI. W. (1)) z której zostali zabici handlarze samochodami (k. 2483, 2497, t. XIII).
Okoliczności dotyczące sprzedaży przezR. K. (1)iI. W. (1)broni osobom, które użyły jej do zabójstwa znajdują się także w zeznaniachK. P. (1). I on w 2006 roku składając zeznania na ten temat podaje, że to właśnie obaj oskarżeni byli tymi, którzy tę broń sprzedali (k. 2695, t. XIV). Powtarza swoje relacje o spotkaniu zI. W. (2)i jego wypowiedzi na ten temat (k. 3058, 3081, 3116 t. XVI).
Apelujący zauważa, że sytuacje opisane przez świadka nie mogły mieć miejsca, bowiem ten od 1997 roku do 1999 roku stale pozbawiony był wolności.
I ten argument mający podważyć wartość dowodową zeznańK. P. (1)jest oczywiście bezzasadny. Wszak zabójstwo, o którym mówili świadkowie w tym iK. P. (1)miało miejsce 28 maja 1998 roku (ten fakt przytacza także obrońca) jednak akt oskarżenia został sporządzony 17 stycznia 2000 roku (k. 1371 i następne, t. VII). Sprawa przed Sądem Okręgowym w Świdnicy zakończyła się 29 czerwca 2000 roku (k. 1436 – 1443, t. VIII). W jej toku, 24 maja 2000 roku, został przesłuchany m.in.R. K. (1)(k. 1423, t. VIII). Co więcej w czasie jego przesłuchaniaM. D. (2)jednoznacznie wskazał na oskarżonego jako tego, któryK. Z.sprzedał broń (k. 1425, t. VIII).
W zestawieniu tych faktów twierdzenie obrońcy, że niemożliwe jest, abyK. P. (1)mógł usłyszeć od oskarżonych kwestie, które przekazał w swych zeznaniach jest w sposób rażący chybione. Jeśli bowiem zabójstwo miało miejsce 28 maja 1998 roku, aK. P. (1)opuścił zakład karny w 1999 roku zaś postępowanie śledcze toczyło się do 17 stycznia 2000 roku, natomiast postępowanie sądowe w I instancji do 29 czerwca 2000 roku to jest oczywistym, że miał ten świadek nie tylko czas, ale i możliwości kontaktu z oskarżonymi oraz usłyszenia od nich tych kwestii, które przekazał w toku przesłuchania. Jeśli przy tym uwzględni się fakt, żeR. K. (1)został przesłuchany w maju 2000 roku to opis lęku u niego iI. W. (1)ale iZ. M. (1)jest nie tylko prawdopodobny lecz należy uznać że ze wszech miar prawdziwy.
Argument apelującego należy kategorycznie odrzucić, jako uderzająco nietrafny.
W pkt. 4. apelacji skarżący podnosi zarzut tożsamy z tym, który ocenom wartości dowodowej zeznańZ. M. (1), postawiony został w zarzucie w pkt. 2. b) apelacji oskarżonychA.iM. O.. Obrońcy tych oskarżonych kwestionują(...), bowiem ten był skazany za pomówienie. W związku z tym, że o tym zarzucie Sąd Apelacyjny rozważa w dalszej części swego uzasadnienia (pkt. IV.3.) w tej jego części, która związana jest z zarzutem obrońcyA.iM. O., do tam przeprowadzonych wywodów odsyła się, bowiem mają one identyczną wartość w ocenie nietrafności zarzutu obrońcyR. K. (1). Z tych samych powodów jak podane niżej nie zasługuje na uwzględnienie zarzut postawiony w apelacji obrońcyR. K. (1). Zbędne jest przytaczanie w tych okolicznościach tożsamych argumentów skoro i w jednym i drugim przypadku są one zbieżne.
Konieczne jest natomiast odniesienie się do innego argumentu zawartego w pkt. 4. apelacji tego obrońcy. Ten bowiem podważając wiarygodnośćZ. M. (1)wskazuje, że świadek powoływał się na wydarzenia z nieistniejącą osobą,K. G.. I po raz kolejny wypada zauważyć, że apelujący na poparcie swej tezy nie podaje, żadnego konkretnego faktu, wypowiedzi świadka. Tymczasem przecież z zeznańZ. M. (1)wynika jednoznacznie, że mówił on o koledzeW.o imieniuK.ipseudonimie (...), a nie o nazwiskuG.(k. 3281a, t. XVII) zaś z ustaleń policji wynika, że osoba opseudonimie (...)toK. W.(k. 3289, t. XVII). O takiej też osobie mówi równieżK. P. (1)(k. 2693, t. XIV) i identyfikuje osobęG.jakoK. W.(k. 3115, t. XVI). Twierdzenia zatem obrońcy, że osobaK. G.nie istnieje są o tyle prawdziwe, że nikt w tym procesie o takiej osobie nie mówił bowiem używano w toku składania zeznańpseudonimu (...), a dotyczył onK. W.. Trudno wobec tego uznać argumentację obrońcy za przekonującą, a wręcz należy stwierdzić, że jest oczywiście chybiona.
Zarzuty 5 i 6 apelacji są ze sobą powiązane w zakresie, w jakim kwestionują przypisanie oskarżonemu naruszenie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Apelujący podkreśla przede wszystkim, że uzasadnienie nie zawiera żadnych wskazań mających dowodzić sprawstwa oskarżonego. Nie sposób nie zgodzić się z tym zarzutem. Jednak o znaczeniu tych braków dla treści rozstrzygnięcia rozważano już wyżej i do tej części wywodów Sąd Apelacyjny odwołuje się obecnie.
Natomiast w tej części, w której apelujący podważa przesądzające o odpowiedzialności oskarżonego ustalenie i oparcie tegoż na zeznaniachZ. M. (1), konieczne jest stwierdzenie, że nie podważyły tych ustaleń argumenty apelacji. Sprowadzają się one do tego, że – podobnie jak większość apelujących – kwestionuje on wiarygodnośćZ. M. (1). Po pierwsze, dlatego, że jest to tylko jeden dowód, po wtóre, że jest to osoba, która jest uzależniona od środków psychotropowych. Nie jest czymś szczególnym w praktyce sądowej oparcie rozstrzygnięcia o zeznania jednego świadka. Zarzut oparcia rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji na wypowiedziach tylko jednego świadka nie może być potraktowany, jako zasadny. Wszak przecież, nie liczba świadków decyduje o wiarygodności i możliwości czynienia ustaleń, ale swobodna, oparta o reguły poprawnego rozumowania, zasady wiedzy i doświadczenie życiowe, ocena całokształtu materiału dowodowego, w tym zeznań nawet jednego świadka. Sam fakt oparcia orzeczenia skazującego na zeznaniach tylko jednego świadka, nawet w sytuacji nieprzyznania się oskarżonego do winy, samo przez się nie może stanowić podstawy do zarzutu dokonania błędnych czy dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie. Nie istnieje żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jedynego świadka są niewystarczającą podstawą skazania, podobnie zresztą jak niedopuszczalne jest wartościowanie zeznań li tylko w zależności od zajmowanej pozycji społecznej świadka, czy też od pełnionej przez niego funkcji publicznej. Rzecz jednak w tym, że tego rodzaju "jedyny" dowód nie może stać w sprzeczności z innymi dowodami, które nie mają wprawdzie decydującego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej, stanowią jednak podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń faktycznych odnoszących się do określonych fragmentów zdarzenia.(por. wyrok SN z dnia 11 stycznia 1996 roku w sprawie II KRN 178/95, M.Prawn. 1996/10/376).
Jeśli zatem nie może być wątpliwości co do tego, że zeznaniaZ. M. (1)potwierdzone zostały przezD. B. (1),K. P. (1)iM. D. (2), oględzinami przestrzelił w drzwiach piwnicznych domu w którymR. K. (1)mieszkał w zakresie handlu bronią przez tego oskarżonego to Sąd I instancji miał podstawy do uznania za wiarygodne tę część wypowiedziZ. M. (1), która dotyczyła sprzedaży oskarżonemu amfetaminy. Najpierw mówi o tym tenże jako podejrzany (k. 3280, t. XVII), a następnie powtarza (k. 3409, t. XVIII) i potwierdza je w toku konfrontacji z oskarżonym (k. 3517, 3518, t. XVIII). Także przed Sądem nie wycofuje się z tych twierdzeń, a zatem mający bezpośredni kontakt ze świadkiem Sąd I instancji, dokonujący ocen jego wiarygodności także poprzez odczytywanie jego zachowań w toku składania bezpośrednich zeznań miał prawo do wyprowadzenia wniosku o prawdziwości jego zeznań. To, że nie są one akceptowane przez oskarżonego i jego obrońcę nie oznacza, że istnieją wątpliwości co do prawdziwości jego relacji.
Nie przekonały także wywody podważające wiarygodność zeznań tego świadka, a zwracające uwagę na jego uzależnienie od środków odurzających. Świadek nie ukrywał, że zażywał te środki i to w dużej ilości. Istotne jest jednak to, iż w chwili, gdy składał zeznania nie było żadnych przesłanek mogących świadczyć o wpływie tych środków na treść jego wypowiedzi. Relacje świadka nie są bezrefleksyjne, ale cechuje je rozwaga w ich składaniu. Przykładem takiego rozważnego zachowania może być choćby sytuacja, której opis znajduje się na k. 3452, t. XVIII. Oskarżony, gdy nie był pewien, że broń którą mu okazano jest mu znana oświadczył, że nie rozpoznaje tej broni. Był skupiony w czasie składania zeznań i reagował w sytuacji, gdy zauważył nieścisłość w odczytanych mu zeznaniach dotyczących konkretnej osoby, której nazwisko nieprawidłowo odczytano (zob. k. 8627, t. XLIV).
Jeśli w ten sposób świadek składał zeznania i to zarówno w toku śledztwa jak i podczas rozprawy to Sąd I instancji miał podstawy do dania mu wiary i uznania ich za podstawę czynionych ustaleń i to w zakresie ilości środków narkotycznych, które kupował oskarżony oraz ilości broni, którą nabywał, ale i wskazanego czasu działania oskarżonego. Sąd ma oczywiście obowiązek określenia czasu popełnienia przestępstwa, lecz tylko w takim zakresie, w jakim jest to najbardziej możliwe. Jeśli nie może ustaleń poczynić w sposób precyzyjny nie jest czymś szczególnym określenie ram czasowych przestępstwa poprzez wskazanie lat, gdy było ono popełniane. W pojęciu dokładnego określenia czynu przypisanego - o czym mowa wart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.- mieści się m.in. precyzyjne, tak jak to możliwe w realiach danej sprawy, określenie czasu popełnienia przestępstwa. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2017 roku, V KK 39/17, LEX nr 2278335). ZeznaniaZ. M. (1)do takiego zachowania uprawniały.
Odmienna, w tej sytuacji, ocena wiarygodności zeznań kluczowego świadka przez oskarżonego i jego obrońcę nie może być uznana za podważająca ustalenia Sądu, bo stanowi ona niewystarczająco przekonującą polemikę z wymową materiału dowodowego i uprawnieniem Sądu wynikającym zart. 7 k.p.k.w powiązaniu zart. 410 k.p.k.
Zarzuty apelującego okazały się nietrafne.
Należy w tym miejscu, kontynuując rozważania o zasadności apelacji obrońcyR. K. (1), odnieść się do zarzutów oznaczonych jako 1. i 2. W istocie sprowadzają się one do kwestionowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji, co do wniosków dowodowych złożonych w toku rozprawy, których Sąd I instancji nie uwzględnił.
W swym wniosku z 12 maja 2014 roku obrońca domagał się dołączenia do postępowania prowadzonego przed Sądem akt 15 spraw prowadzonych przez różne sądy, prokuraturę oraz policję. Jest rzeczą wymowną w tej sprawie, że dokumenty związane z tymi sprawami są materiałem dowodowym, którego przeprowadzenie wnioskował oskarżyciel publiczny. Wyciągi z tych akt znajdują się w aktach obecnie ocenianego postępowania. Tym samym twierdzenie, że uniemożliwiono oskarżonemu dostęp do akt tych postępowań nie przystaje do realnych możliwości związanych z wnioskowanymi dowodami przez oskarżyciela publicznego. Oskarżony i jego obrońca mieli możliwość zapoznania się z tymi wyciągami z akt spraw, o których pisze we wniosku obrońca oraz co podnosi, jako zarzut w apelacji. Nie można nie zauważyć, że mimo iż obrońca domagał się wgląd do całości tych 15 spraw w żadnym miejscu swych wystąpień podczas rozprawy ani tym bardziej w apelacji nie wskazał w jaki sposób brak dostępu do całości tych akt spowodował niesłuszne rozstrzygnięcie w sprawieR. K. (1). Stwierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o sprowadzenie całości tych akt wpłynęło na wynik postępowania, poza takim sformułowaniem, nie zawiera żadnego odwołania się do choćby jednej sprawy wymienionej w spisie tych, których dołączenia domagał się obrońca i wykazanie, że w materiale, który zgromadził oskarżyciel są jakieś konkretne braki i to o takim znaczeniu dla obrony oskarżonego że bez nich wydanie rozstrzygnięcia nie jest możliwe.
Obrońca poza sformułowaniem wniosku, nie przeprowadził żadnej analizy tych dokumentów i nie wykazał jakiejkolwiek luki w ich treści i jej znaczenia dla obrony oskarżonego.
W tej sytuacji żądanie dołączenia do sprawyR. K. (1)15 innych spraw nie może być inaczej ocenione jak obstrukcja prowadzonego postępowania, a nie chęć uzupełnienia materiału dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia relewantnych okoliczności połączonych ze stawianymi oskarżonemu zarzutami. Gwoli przykładu, na poparcie powyższego stwierdzenia, należy choćby wskazać na sprawę II K 431/01 Sądu Rejonowego wL.. W żaden sposób nie jest ona powiązana zR. K. (1), dotyczy onaW. K.. Jedynym elementem wspólnym jest pistolet gazowymarki R.przerobiony na broń ostrą. Ani w tym postępowaniu ani w wypowiedziach zawartych w dołączonych dokumentach nie ma słowa o związku tej broni zR. K. (1). Podobna sytuacja występuje w kolejnej sprawie, tym razem III K 56/02 Sądu Okręgowego wŚ.. Odnosi się ona do napadu na właściciela kantoru oraz użytej wówczas broni, w tym pistoletu gazowegoR.przerobionego na broń ostrą. Nie ma w nich wzmianki oR. K. (1)i jego powiązaniu z zabezpieczoną bronią.
Identyczna sytuacja występuje w kolejnej sprawie, a to II K 190/05 Sądu Rejonowego wŚ..
Tylko te trzy przykłady wystarczają do stwierdzenia, że w żadnej z tych spraw, których dołączenia domagał się obrońca nie ma odniesienia doR. K. (1)i stawianych mu w obecnym procesie zarzutów. Nawet jednak gdyby tak było (wymieniono by nazwisko oskarżonego) ten związek musiałby być na tyle istotny iżby konieczne stało się porównanie dowodów tam zgromadzonych z tymi, które stały się podstawą przedstawionych zarzutów w obecnym postępowaniu. Tych związków nie wykazał w żaden sposób obrońca, co czyni jego zarzut apelacyjny w tej części za oczywiście niezasadny.
W kolejnym piśmie, z 21 listopada 2016 roku (k. 9268, t. XLVII) obrońca wymienił 7 wniosków dowodowych. W zakresie odnoszącym się do 4, 6 i 9 Sąd Apelacyjny już się wypowiedział wskazując niezasadność zarzutu apelacyjnego powiązanego z tymi wnioskami dowodowymi.
Co do punktu 7 dołączenia akt sprawy, w której zawarte są ustalenia o skazaniuZ. M. (1)za czyn zart. 212 § 1 k.k.to wszak okoliczność ta jest bezsporna. PrzecieżZ. M. (1)przesłuchiwany w toku rozprawy 27 stycznia 2016 roku (k. 8680, 8681, t. XLIV) zeznał na tę okoliczność i sam podał, że został skazany za pomówienie prokuratorS.. Domaganie się w tej sytuacji dołączenia akt sprawy, a co więcej czynienie z tego powodu, iż ich nie dołączono zarzutu apelacyjnego jest oczywiście niezasadne, skoro okoliczności, które chciał wykazać apelujący zostały wyjaśnione zgodnie z jego twierdzeniem, że świadek został skazany za pomówienie prokuratorów. To jednak nie oznacza, że z tego powodu należało zdyskredytować jego wypowiedzi dotyczące zdarzeń z udziałemR. K. (1). Wniosek jakiego wyprowadzenie oczekuje skarżący nie byłby uprawniony nawet jeśli akta tej sprawy byłby dołączone.
Pozostałe wnioski obrońcy z pisma tu wymienionego zmierzały w istocie do jednego. Obrońca domagający się przesłuchania w charakterze świadków czy toA. R.czyP. K. (1)zmierzał do uzyskania od tych osób, których przestępczą działalność opisywałZ. M. (1)wypowiedzi, że ten kłamie, bowiem oni żadnych czynów karalnych, o których mówił świadek nie popełnili. Nawet uzyskanie takich twierdzeń nie zwalniało Sądu od konieczności oceny wiarygodności zeznańZ. M. (1)i przyjęcia w oparciu o wypowiedzi tych osób, że zeznaniaZ. M. (1)są nieprawdziwe. Obowiązkiem Sądu było rozważenie w kontekście całokształtu materiału dowodowego czy daje wiarę zeznaniom tego świadka, czy też im tej wiary odmawia. To nie ilość świadków, lecz wewnętrzne przekonanie Sądu decyduje o wartości dowodowej konkretnych wypowiedzi, co czyni zarzut apelującego nieuwzględnienia jego wniosków dowodowych, które mogły podważyć prawdziwość wypowiedziZ. M. (1)zupełnie chybionym. Obowiązkiem Sądu I instancji było ustalenie czy w sprawieR. K. (1)są dowody potwierdzające jego sprawstwo, a nie czy w sprawieA. R.bądźP. K. (1)Z. M. (1)mówił prawdę czy nie. Podobnie należy odnieść się do pkt. 3 wniosku dowodnego. Sąd nie badał sprawstwa wymienionych w tym pkt. osób i wartości dowodowej wypowiedziZ. M. (1)dla ustalenia ich odpowiedzialności oraz czasu popełnienia opisywanych przezeń zachowań. Zupełnie nieprzekonujący jest także stawiany zarzut powiązany z pkt. 10 wniosku dowodowego z 21 listopada 2016 roku o tym, że oskarżony został pozbawiony prawa do obrony, bowiem nie uwzględniono wniosku o sprawdzenie okresów pobytuZ. M. (1)w aresztach innych państw, bowiem według twierdzenia obrońcy, ten w okresie popełnienia czynów zarzucanychR. K. (1)przebywał w izolacji więziennej. Jeśli uwzględni się fakt, żeZ. M. (1)nie tylko podał, że był izolowany w Niemczech i kiedy to było oraz że było to pod innym niż jego własne nazwisko, a nadto podał również że przebywał 3 miesiące w areszcie na Węgrzech, lecz było to w czasach komunistycznych to zupełnie niezrozumiałe jest domaganie się sprawdzeń, o których we wniosku pisze obrońca. Nie może być wątpliwości co do tego, że takie działania obrońcy oskarżonego nie mogły być ocenione inaczej jak zmierzające do przewlekłości postępowania. Gdy przy tym zważy się, że słowa świadka o jego pobytach w zakładach karnych w Polsce (k. 8679, t. XLIV) zostały potwierdzone zapisami zawartymi w aktach sprawy już od 27.10.2011 roku (k. 3399, t. XVII), co winno być znane obrońcy, to przekonanie o działaniu na zwłokę w tej sprawie jawi się jako uzasadnione.
Nie sposób uznać, że naruszono prawo do obrony oskarżonego, bowiem nie dopuszczono dowodu z oględzin mieszkania przyulicy (...)wŚ.. Świadek wszak podał wyraźnie, że był w nim raz bądź dwa i nie pamięta wyglądu tego mieszkania. Jeśli zważyć, że świadek opisuje zdarzenia z lat 1996 – 2002, to nie jest czymś szczególnym, że prawie 10 lat później nie pamięta on wyglądu mieszkania, w którym był.
Nieuwzględnienie wniosku obrońcy o przeprowadzenie postulowanych dowodów w żadne sposób nie zaburzyło treści rozstrzygnięcia w sprawieR. K. (1).
Także omówione wyżej, a pominięte przez Sąd I instancji dowody wnioskowane przez obrońcę, nie uzasadniają konieczności uwzględnienia zarzutów 1. i 2. i w konsekwencji postulatu apelującego. Sąd nie popełnił błędów proceduralnych, jak widzi to obrońca, lecz działał w zakresie sowich kompetencji, które uprawniały go do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia o treści zwartej w tym wyroku.
Apelacja obrońcyR. K. (1)w omawianym tu zakresie okazała się nieskuteczna.
9.Apelujący w imieniuP. Ł.podnosi, iż brak jest podstaw do przypisania temu oskarżonemu zarzuconych mu czynów, bo nie mogą być nimi wyjaśnienia współoskarżonych i wymieniaP. S.,M. W. (1)orazZ. M. (1)(zarzut 3 apelacji).
Na wstępie konieczne jest zwrócenie uwagi, że w sprawie tejZ. M. (1)miał status świadka, a nie oskarżonego. Kolejna uwaga, która jest niezbędna to, ustalenia Sądu nie zostały oparte na wyjaśnieniachM. W. (1), jak wynikać by mogło z zarzutu apelującego, bowiem ten nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień zarówno w toku śledztwa jak i podczas rozprawy. Złożone przez niego, pod koniec procesu, oświadczenie w żaden sposób nie odnosi się do zarzutów stawianych i przypisanychP. Ł..
W swym środku odwoławczym apelujący wpkt. 2zarzutów podnosi naruszenieart. 7 k.p.k.poprzez nadanie waloru wiarygodności wypowiedziomP. S., choć jego zeznania z rozprawy wskazują jedynie na odbycie spotkaniaP. Ł.zM. W. (1)iZ. M. (1). Nie znał on jednak szczegółów tego spotkania.
Motywacyjna część apelacji podważa w tych okolicznościach ustalenia Sądu poczynione z wykorzystaniem dowodów ze śledztwa, bowiem stwierdzenie Sądu I instancji, że emocje towarzysząceP. S.w czasie rozprawy, i które wywołały konieczność udzielenia mu pomocy medycznej, dowodzą prawdziwości tych relacji, mogły być – zdaniem apelującego – spowodowane wycofaniem się z pomówień złożonych w toku postępowania przygotowawczego.
Jest charakterystyczne w tej motywacji, że obrońca nie ma pewności co do powodu emocji jakie towarzyszyłyP. S.w czasie rozprawy i składania przez niego wyjaśnień o własnym przestępczym zachowaniu, ale i m.in. o zachowaniachP. Ł.. Apelujący jedynie stawia hipotezę, że tak mogło być.Ergouprawnione jest stanowisko Sądu, że było jednak tak jak tenże Sąd przyjął. Po wtóre, nie można nie zauważyć, że w istocie apelujący nie kwestionuje poczynionych przez Sąd ustaleń, skoro podważa je odwołując się do wypowiedziP. S.z rozprawy. Co więcej, to co apelacja zawiera, pozwala na stwierdzenie, że wypowiedzi tego oskarżonego złożone w śledztwie stanowią istotny dowód o sprawstwieP. Ł.. Z tego też powodu skarżący odwołuje się do tego, co tenże oskarżony powiedział w czasie rozprawy bagatelizując bądź starając się to uczynić w zakresie związanym z relacjami tego oskarżonego ze śledztwa. Jeśli jednak powiąże się wyjaśnieniaP. S.ze śledztwa (k. 6558, 6565, t. XXXIII) z tym relacjami, które były udziałemZ. M. (1)(k. 3306, 3308, t. XVII) to nie można mieć żadnych wątpliwości, co do trafności przypisania oskarżonemu popełnienie zarzuconych mu przestępstw. Dowody te wzajemnie ze sobą korespondują i uzupełniają się i mogły stanowić, a finalnie stanowiły podstawy czynionych ustaleń przez Sąd I instancji. Argumenty związane z działaniemZ. M. (1), ale iP. Ł., jeśli dobrze odczytano intencje skarżącego odnoszące się do motywacji składania wypowiedzi w tej sprawie z chęci skorzystania z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary będą przedmiotem analizy w dalszej części uzasadnienia. Obecnie jedynie należy stwierdzić, że przepisart. 60 § 3 k.k.nie stawia wymogów nienagannej postawy wobec sprawcy, który zdecydował się na skorzystanie z możliwości stworzonej tą normą prawa karnego. Istotne jest natomiast przekazanie przez niego istotnych (prawdziwych) okoliczności popełnionego przestępstwa (przestępstw) osób współdziałających w jego popełnieniu oraz utrzymanie konsekwentne tego przekazu przez cały tok postępowania. I tak też postąpiłZ. M. (1)i miał Sąd I instancji podstawy do oparcia ustaleń na tych relacjach oceniając je, jako prawdziwe. Jeśli, jak już podkreślono, wsparcie tym twierdzeniom dają zeznaniaP. S.to nie mogły podważyć tych ustaleń polemiczne jedynie wywody apelującego.
Nie popełnił błędu proceduralnego w ocenie wartości dowodowej tych wypowiedzi Sąd I instancji, bowiem jego oceny mieszczą się w granicach swobodnej oceny sędziowskiej i jako zgodne, przede wszystkim z doświadczeniem życiowym i poprawne pod względem logicznego rozumowania prawidłowo uczynione zostały podstawą ustaleń o sprawstwie i odpowiedzialnościP. Ł.(zarzut 2).
Nie popełnił tym samym tenże Sąd błędu w ustaleniach faktycznych jak zarzuca apelujący w pkt. 3 swej skargi.
10.Rozważając o apelacji obrońcyJ. B. (1), konieczne jest zwrócenie uwagi, że skarżący tę część rozstrzygnięcia obrońca za podstawę twierdzenia o błędnym ustaleniu sprawstwa i winy oskarżonego odwołuje się do dowodów, które zostały przeprowadzone na rozprawie. Znów należy więc przypomnieć, że o ustaleniach o odpowiedzialności oskarżonego nie decydują jedynie cząstkowe dowody w sprawie tej przeprowadzone na rozprawie lecz podstawę ustaleń stanowi całokształt materiału dowodowego. Są nim wypowiedzi oskarżonych i świadków oraz przeprowadzone wysłuchania biegłych w toku rozprawy. Są jednak także te dowody, które zostały zgromadzone i przeprowadzone w toku śledztwa. To nie etap postępowania, lecz wymowa tych dowodów (ze śledztwa i rozprawy) ma znaczenie w toku czynienia ustaleń faktycznych w odniesieniu do konkretnego oskarżonego.
Jeśli uwzględni się wypowiedziZ. M. (1)złożone w czasie śledztwa oraz jego konsekwentne relacje w czasie konfrontacji zJ. B. (1)o zachowaniach oskarżonego na temat działalności przestępczej tego oskarżonego zarówno w zakresie handlu bronią oraz amfetaminą to jest to materiał dowodowy na tyle wymowny, że dający podstawy do uznania sprawstwaJ. B. (1).
Świadek wszak wskazał, że osobie o przezwisku Sznurek i jego koledze sprzedał co najmniej 20 sztuk broni przerobionej z gazowej na ostrą. Wymienił miejsca gdzie to się odbyło (w piwnicy jego domu oraz wrestauracji (...)). Podał także gdzie broń ta była przekazywana dalej, choć zastrzegł, że nie zna osoby zL., której oskarżony broń przekazywał (k. 3310, t. XVII). Tę wypowiedź nie tylko wysłuchał w czasie konfrontacji z oskarżonym i ją potwierdził, a co więcej dodatkowo sam po raz kolejny w obecnościJ. B. (1)powtórzył swoją wypowiedź o tym, że ten kupował od niego broń. W swych wypowiedziach był konsekwentny mimo zaprzeczeń ze strony oskarżonego (k. 3462 – 3464, t. XVIII).
Nie sposób nie zauważyć, że podczas rozprawy, do której w apelacji odwołuje się obrońca,Z. M. (1)w trakcie swobodnej wypowiedzi właśnie o oskarżonym mówi także jako o osobie, której sprzedawał broń. Według jego relacji„Dużo było odbiorców na tą broń, był(...)nazwiska nie pamiętam(...)o jestB.(…)”(k. 8626, t. XLIV). Następnie po odczytaniu mu jego wypowiedzi ze śledztwa świadek podtrzymał te relacje, uczynił to również, gdy odczytano mu wypowiedzi z konfrontacji z oskarżonym (k. 8627, 8628 t. XLIV).
Nie jest więc tak, jak stara się przekonać obrońca oskarżonego, że brak było jakichkolwiek podstaw do wydania wyroku skazującegoJ. B. (1).
Wypada także w tym kontekście zauważyć, że wypowiedziZ. M. (1)wzmocnione są zeznaniamiK. P. (1). Wszak ten świadek na temat posiadania broni przezP.ps. (...)oraz(...)czyliJ. B. (1), zeznał 10 kwietnia 2008 roku (k. 3079, t. XVI). Co więcej nie tylko powiedział on o tym, że dysponowali oni bronią w 2000 roku, ale wymienił także ich dostawców, czyliM. W. (1)iZ. M. (1).
Swoje zeznania potwierdził w czasie rozprawy (k. 9168, t. XLVII). Nie jest zatem tak, że przed Sądem świadek ten nie wypowiedział się o oskarżonym jako sprawcy posiadania broni. Potwierdzenie zeznań ze śledztwa jest dowodem upoważniającym do stwierdzenia, żeK. P. (1)wskazał na oskarżonego jako sprawcę zarzuconego mu czynu. To zaś, że w relacji bezpośredniej nie wymienił nazwiskaJ. B. (1)nie zmienia faktu, że w odczytanych mu zeznaniach zindywidualizował oskarżonego jako tego, który broń posiadał. Rzucającym się w oczy jest w tej sytuacji uzupełnianie się wypowiedziZ. M. (1)iK. P. (1), co upoważniało Sąd do przypisaniaJ. B. (1)zarzuconego mu czynu.
Prawdą, choć nie pełną, jest natomiast, że nie mogły stanowić dowodu posiadania broni (handlu nią, jak to sformułowano w zarzucie) zeznaniaD. B. (1). Sąd nie powtórzył na rozprawie dowodu z zeznańD. B. (1)ze śledztwa zawartych na k. 2488 – 2493, t. XIII i nie odczytał wypowiedzi świadka koronnego złożone podczas tego przesłuchania. Skoro nie wprowadził ich do procesu mimo takiego żądania oskarżyciela to nie było możliwe uznanie tych wypowiedzi za legalny dowód procesowy.
Sąd Apelacyjny jednak w toku postępowania odwoławczego uzupełnił materiał dowodowy i odczytał fragment wypowiedziD. B. (1)odnoszący się doJ. B. (1). To pozwala na uznanie tej części zeznań świadka koronnego, jako dowodu wzmacniającego przekonanie o sprawstwie oskarżonego. Mając na uwadze wszystkie te wypowiedzi na temat tego oskarżonego i jego roli w dysponowaniu bez zezwolenia bronią Sąd Apelacyjny nie miał wątpliwości, że ustalenia w toku postępowania pierwszoinstancyjnego są prawidłowe.
Nie jest jednak tak, że świadek koronny nie wspominał o działalności przestępczejJ. B. (1)w ścisłym jego związku zR. P.((...)). A akurat w tym zakresie Sąd takie dowody poprzez odczytanie zeznańD. B. (1)do procesu wprowadził. Świadek mówił wszak o narkotykach i kupowaniu przezJ. B. (1)miesięcznie 500 g (k. 2416, t. XIII) i kradzieży komputerów oraz ich sprzedaży (k. 2419, t. XIII). Powiązanie tych informacji z wypowiedziamiZ. M. (1)określa oskarżonego, jako sprawcę innych niż zarzucone mu przestępstw. Dawało to Sądowi I instancji podstawy do uznania oskarżonego, w oparciu choćby o zeznaniaZ. M. (1)iK. P. (1), za winnego zarzuconego mu czynu. Ich uzupełnienie o fragment odczytanych zeznańD. B. (1)jedynie utwierdza w przekonaniu o prawidłowości takiego postąpienia przez Sądmeriti.
Apelacja okazała się nieskuteczna w omawianym tu zakresie, w jej kolejnej części apelujący kwestionuje orzeczenie o karze o tym jednak Sąd wypowie się dalszej części uzasadnienia.
11.Rozważając o apelacji obrońcy oskarżonegoM. L. (1)w pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny odniesie się do zarzutu 2/a/ apelacji – obrazy prawa procesowego – nie przesłuchania ponownegoZ. M. (1), wobec odmowy sprostowania protokołu. Na początku należy przytoczyć fakty w tej sprawie.Z. M. (1)był przesłuchiwany 17 lutego 2016 roku (k. 8702 – 8709, t. XLIV). Jak zapisano w protokole rozprawy, odpowiadał wówczas m.in. na pytanieM. L. (1)i jego zaprotokołowana odpowiedź zawarta jest w 4 zdaniach.
Nie widziałem u oskarżonego pistolety marki(...).W.powiedział że zM.kupiliśmy sobie po(...). Nic nie wiem o tym ,byW.miał informować oskarżonego, że będzie przewoził jakieś pistolety. Ja przypominam sobie tylko to, żeM.za pośrednictwemL.miał mieć tańsze tłumiki niż uM..
Udzielił także odpowiedzi na pytanie obrońcy.
Następnie, tego samego dnia obrońca wniósł o wydanie kserokopii protokołu rozprawy, i ten doręczono obrońcy 19 lutego 2016 roku (k. 8712, t. XLIV). Na kolejny termin rozprawy 24 lutego 2016 roku nie stawił się obrońca oskarżonego, ale obecny byłM. L. (1)(k.8718 – 8723, t. XLIV). Przed datą tej rozprawy ani w jej trakcie ani obrońca ani oskarżony nie kwestionowali treści protokołu.
Z wnioskiem o sprostowanie protokołu wystąpił obrońca oskarżonego 29 lutego 2016 roku i wskazał, że nie odnotowano zapisu wypowiedziZ. M. (1), który na pytanieM. L. (1)miał powiedziećNic nie wiem aby oskarżony należał do grupy przestępczej handlującej bronią.
Wniosek nie został uwzględniony oraz oddalony został wniosek o ponowne przesłuchanieZ. M. (1)na okoliczność jego wiedzy na temat przynależności oskarżonego do grupy przestępczej handlującej bronią (k. 8861, t. XLV).
Zważywszy, że oskarżony przeczył przynależności do grupy przestępczej ocena materiału dowodowego przez pryzmat tych okoliczności, które istotne są dla przypisania lub nie popełnienia tego przestępstwa winna być prowadzona przez Sąd I instancji i czyni ją on w oparciu nie o jeden tylko dowód, lecz o całokształt materiału dowodowego w sprawie zgromadzonego. To Sąd ma obowiązek przeprowadzić analizę dowodów i ich ocenę nie zaś oskarżony czy jego obrońca. Jeśli zważyć, żeZ. M. (1)na tematM. L. (1)nie wspominał w swoich zeznaniach złożonych w toku śledztwa, a jego wypowiedź na temat oskarżonego sprowadza się do łącznie 5 zdań z rozprawy to jasnym jest, że to nie zeznaniaZ. M. (1)przesądziły o uznaniu oskarżonego sprawcą przypisanych mu czynów i jego ponowne przesłuchanie niczego w sprawie odpowiedzialności oskarżonego nie mogło zmienić, nawet jeśli udzieliłby on odpowiedzi, której wpisania do protokołu domagał się obrońca oskarżonego.
Analizując natomiast dalsze zarzuty apelującego Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, że są one nietrafne.
W żadnym razie nie doszło do naruszenia reguły swobodnej oceny dowodów przez Sąd I instancji. Ani status społeczny oskarżonego ani jego dotychczasowa postawa życiowa, jak wywodzi apelujący, nie uzasadniają konieczności uznania niezasadności ustalenia odpowiedzialności oskarżonego. Jeśli zważy się na wypowiedzi zasadniczego w tej sprawie świadka, a toK. K. (1), i powiąże je z zeznaniami – co prawda ubogimi – na ten tematK. P. (1)oraz uzupełni je wypowiedziamiZ. M. (1)z rozprawy odpowiadającego na pytania oskarżonego i jego obrońcy, to łącznie oceniane te dowody uprawniały Sąd I instancji do postąpienia w sposób, który swój finał znalazł w przypisanych oskarżonemu czynach.
Skarżący cytuje fragmenty wypowiedziK. K. (1), jednak pomija w nich relewantne dla czynionych ustaleń ich części.
Wszak przecież świadek ten podczas przesłuchania nie tylko podał okoliczności, które przywołał w swej skardze apelujący, lecz zawarł jeszcze dodatkowe, istotne fakty wskazujące na role i znaczenie oskarżonego w handlu bronią oraz takie, które pozwoliły na ocenę jego znaczenia nie tylko w samym procederze, ale także wśród osób zajmujących się przemytem broni i jej przerabianiem oraz dalszą sprzedażą. Zasadnicze znaczenie dla oceny roli oskarżonego mają zeznaniaK. K. (1)złożone 13 października 2005 roku (k. 3131 – 3137, t. XVI). To w nich świadek opisuje szczegółowo nie tylko, co sam czynił, ale także i to, co było udziałemM. L. (1). Podaje okoliczności świadczące o wielokrotnym działaniu oskarżonego polegającym na wyjazdach do Niemiec po zakup broni co spowodowało, że„(…)przez tą drogę wytłukł sobie całe zawieszenie (…)”,a co według świadka oznaczało, że trasę tę pokonywał wielokrotnie. Należy również uwzględnić pozostałe wypowiedzi świadka, w których opisuje on, że oskarżony bezbłędnie trafił w miejsce zakupu borni, pokazał mu boczną uliczkę, w której miał znajdować się sklep, wytłumaczył jak do niego dojść, nakazał powiedzieć mu że jest z Polski, a kobieta której to przekazał od razu wiedziała o co chodzi i bez pytania przekazała mu dwie sztuki broni gazowejR., on zaś zgodnie z poleceniem pozostawił oryginalne pudełka w sklepie i zabrał samą broń za którą zapłacił. Następnie po przekroczeniu granicy broń przekazał oskarżonemu. Co nie mniej istotne pieniądze na zakup broni przekazał mu oskarżony (k. 3129, t. XVI).K. K. (1)wskazał także, że o przerabianiu broni przez jakiegoś gościa ze(...)u, dużą wiedze miał właśnieL.. Ten opis zakupu broni, ale przede wszystkim tego, że ze słów oskarżonego wynikało iż nie był to jego pierwszy raz pojawia się w kolejnych przesłuchaniachK. K. (1)(zob. k. 3134, 3140,3143, 3155 t. XVI).
Nie może być wątpliwości co do tego, że ta transakcja, którą przedstawiłK. K. (1)była zainspirowana przezM. W. (1). Istotne jest jednak w analizie tu prowadzonej, że według słów świadka, odM. W. (1)usłyszał, że wszystko na temat tej transakcji przedstawi mu oskarżony. (k. 3155, t. XVI).
Ten opis powiązany z tym co podałK. P. (1), rozpoznający oskarżonego jako osobę uwikłaną w handel bronią i maszyny do gier wraz zM. W. (1), nie pozostawia wątpliwości co do uczestnictwa oskarżonego w procederze dotyczącym broni. Jeśli uzupełni się te wypowiedzi o, choćby przywołane przez obrońcę wypowiedziZ. M. (1)ze śledztwa, który podaje, że słyszał odW.że oskarżony miał być raz po broń w Niemczech oraz jego stwierdzenia z rozprawy 17 lutego 2016 roku, to nie może skutecznie podważyć ustaleń zwartych w zaskarżonym wyroku obrońca oskarżonego.
ZeznaniaK. K. (1)dowodzą, że oskarżony:
– wielokrotnie dokonywał takich operacji jak ta, w której on sam brał udział,
– znał drogę do miejscowości, w której był sklep,
– znał dokładnie lokalizację sklepu,
– przedstawił instrukcję zachowania w sklepie,
– przekazał pieniądze na zakup broni,
– odebrał broń po przekroczeniu granicy,
– współdziałał zM. W. (1).
Powyższe wyliczenie uprawnia do stwierdzania, że jak najbardziej trafne jest przypisanie mu roli organizatorskiej w tym procederze, który obejmował sprowadzanie broni z zagranicy przezM. W. (1),Z. M. (1)oraz pozostałych członków grupy i jej przerabianie oraz dalszą odsprzedaż i współdziałanie w ramach tej grupy przy zakupie broni w lutym 2002 roku. Jeśli zważyć, że kupowana broń była następnie przerabiana na broń ostrą i odsprzedawana innym osobom, to jasne się staje, bo wskazuje na to doświadczenie życiowe, że uczestnicy tych operacji mieli z tego tytułu określony zysk. Rzecz jednak w tym, że oskarżonemu zarzucono i finalnie przypisano popełnienie przestępstwa opisanego w pkt. X części wstępnej zaskarżonego wyroku. W tym punkcie zaś rzeczą istotną jest czas popełnienia tego przestępstwa. Sąd, za oskarżycielem publicznym uznał, że został on popełniony w lutym 2002 roku. Jeśli zważyć na wypowiedzi podstawowego dla tego zachowaniaK. K. (1)ustalenie takie należy zaakceptować. Świadek wszak zeznał, że gdyZ. M. (1)był pokłócony zM. W. (1), czyli w lutym 2002 roku, został on wykorzystany do przeniesienia przez granicę broni zakupionej w Niemczech. Opis ten wskazuje nadto na udziałM. L. (1)w tym zachowaniu oraz że oskarżony opowiadał o zniszczeniu zawieszenia w samochodzie po pokonaniu wielokrotnie tej trasy. Te zeznania przywoływane już zresztą wyżej znajdują się na k. 3134, 3135 t. XVI. Jak należy wnosić, te wypowiedzi legły u podstaw sformułowania zarzutu. Oznacza to jednak w realiach tej sprawy, że w istocie niemożliwe było w postępowaniu odwoławczym zaakceptowanie twierdzeń o kilkudziesięciu przemyconych sztukach broni gazowej z Niemiec oraz ich przerobieniu. Dowody, jakie przedstawiono pozwalałby na takie ustalenia, lecz nie mogły one dotyczyć ograniczenia czasowego i przyjęcia, że wszystkie one działy się w lutym 2002 roku. ZeznaniaK. K. (1)zresztą dowodzą jednoznacznie, że wielokrotność takich zachowań miała miejsce przed lutym 2002 roku, skoro jednak ograniczono czas działania oskarżonego do okresu wskazanego w akcie oskarżenia nic w tym zakresie nie mógł zmienić Sąd odwoławczy.
Konsekwencją takiego opisu zachowania oskarżonego i ograniczenie czasowe jego działań dolutego2002 roku jest, iż należy uznać racje skarżącego, że nie ma podstaw w odniesieniu do tego czynu przyjęcia że zachowanie oskarżonego było dla niego stałym źródłem dochodu. W tym miejscu Sąd Apelacyjny jedynie sygnalizuje, że kwestia „źródła stałego dochodu” będzie przedmiotem dalszych rozważań. Dla zaznaczenia problemu, który wynika z przedstawionego tu opisu czynu oskarżonego należy tylko zauważyć, że przepisart. 65 k.k.w brzmieniu przed 1 maja 2004 roku nakładał obowiązek traktowania sprawcy, jako mulityrecydywisty jeśli zpopełniania przestępstwuczynił sobie stałe źródło dochodu. Aby możliwe było wypełnienie tego znamienia konieczne było iżby sprawca każde, z co najmniej dwóch przestępstw popełnił czyniąc sobie z każdego z nich stałe źródło dochodu.
Jeśli zatem oskarżonemu zarzucono i przypisano popełnienie tylko jednego takiego przestępstwa nie było dopuszczalne wprowadzenie tego znamienia ustawowego do opisu czynu oskarżonego, stąd też jego eliminacja przez Sąd odwoławczy.
Należy w tym kontekście jedynie wyjaśnić, że mimo powyższych uwag uznano za prawidłowe kwalifikowanie działania oskarżonego zart. 65 k.k.w brzmieniu sprzed 1 maja 2004 roku, bowiem zarzucono mu, nie tylko uczynienie sobie z przestępstwa opisanego w pkt. X części wstępnej zaskarżonego wyroku źródła stałego dochodu, ale także działanie w ramach grupy przestępczej.
Konieczne jest wskazanie również powodów, dla których wydano orzeczenie o uchyleniu rozstrzygnięcia dotyczącego przypisanego oskarżonemu brania udziału w grupie przestępczej i umorzeniu postępowania w tym zakresie (czyn zarzucony, jako IX, a przypisany w pkt. XII części rozstrzygającej). Te uwagi, które zostaną przekazane poniżej są identyczne w odniesieniu doR. M.(czyn opisany w pkt. XV, a przypisany w pkt. XXI wyroku).
Orzeczenia te związane są z upływem okresu przedawnienia karalności tych zachowań w postaci, która została im nadana w akcie oskarżenia i przypisana przez Sąd Okręgowy.M. L. (1)zarzucono udział w zorganizowanej grupie przestępczej w 2002 roku zaśR. M.od 1996 roku do końca 2002 roku. Występki zart. 258 § 1 k.k.do 1 maja 2004 roku zagrożone były karą pozbawienia wolności do lat 3.Ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw(Dz.U 2004.93.889) zagrożenie karą za to zachowanie zmieniono i określono granice kary od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.
W chwili określonej w akcie oskarżenia i powtórzonej przez Sąd Okręgowy zakończenia przestępczego procederu przez oskarżonych przedawnienie karalności tych zachowań następowało po upływie 5 lat, na co wskazywał przepisart. 101 § 1 pkt. 4 k.k.
WobecM. L. (1)przedawnienie karalności nastąpić powinno z początkiem 2007 roku (dla określenia tej daty należy odwołać się do orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2007 roku, IV KK 281/07, LEX nr 341867, o czym będzie mowa także poniżej). Natomiast wobecR. M.z końcem 2007 roku.
Okresy z upływem, których wobec obu oskarżonych nastąpić winno przedawnienie mogły być przedłużone w oparciu o przepisart. 102 k.k.o dalsze lat 5, jak stanowił ten przepis. Musiał być jednak spełniony wymieniony w tym przepisie warunek. Aby możliwe było przedłużenie okresu przedawnienia takiego występku wobec sprawcy takiego zachowania winno być, w okresie wymienionym wart. 101 k.k., wszczęto postępowanie przeciwko osobie. Wyrazem wszczęcia postępowania przeciwko osobie jest wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów. WobecM. L. (1)takie postanowienie wydano 15 lutego 2007 roku (k. 3697, t. XIX), a zatem już po upływie okresu przedawnienia karalności zachowania opisanego wart. 258 § 1 k.k.w brzemieniu obowiązującym do 1 maja 2004 roku. Jest oczywiste, że z uwagi na treśćart. 4 § 1 k.k.obowiązkiem Sądu było uwzględnienie, jako korzystniejszej dla oskarżonego ustawy, a więc tej która obowiązywała w chwili czynu, a nie w chwili wyrokowania. Ta konstatacja musiała doprowadzić do umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności czynu naruszającego przepisart. 258 § 1 k.k.w brzemieniu obowiązującym do 1 maja 2004 roku.
Na kwestie dotyczące konieczności umorzenia postępowania wobec upływu okresu przedawnienia w stosunku doR. M.zwrócił uwagę także jego obrońca w piśmie z 25 września 2018 roku.
I trafnie zauważył on, że i wobec tego oskarżonego o czyn zart. 258 § 1 k.k.doszło do przedawnienia karalności tego występku. Identyczne okoliczności faktyczne i prawne, o których pisano wyżej w kontekście dotyczącymM. L. (1)mają zastosowanie także wobec doR. M.. Wszak jemu przedstawiono zarzut udziału w grupie przestępczej 6 maja 2013 roku (k. 5626, t. XXIX). Skoro zagrożenie karą za takie zachowanie podwyższono z dniem 1 maja 2004 roku, to jasnym jest, że reguła zart. 4 § 1 k.k.musiała mieć zastosowanie i wobec oskarżonego konieczne było stosowanie przepisów obowiązujących przed ta datą. Następstwem tego stwierdzenia jest, że wobec oskarżonego o ten czyn okres przedawnienia określony był przepisemart. 101§ 1 pkt. 4 k.k.i wynosił lat 5. Data wydania postanowienia o przestawieniu zarzutów wymieniona wyżej powoduje, że nie miał do oskarżonego zastosowania okres przedłużenia ustania karalności, o którym mowa wart. 102 k.k.Także w odniesieniu do tego oskarżonego konieczna jest konstatacja, że przedawnienie zarzuconego mu występku udziału w grupie przestępczej nastąpiło z upływem 31 grudnia 2007 roku. Z tego powodu wydano orzeczenie o uchyleniu rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego i umorzeniu postępowania w tym zakresie.
Obu oskarżonym zarzucono jednak także dopuszczenie się handlu bronią w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. To zaś, że umorzono wobec nich postępowania o branie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej w związku z przedawnieniem nie oznacza, że należało także z opisu czynów im przypisanych wyeliminować działania w ramach grupy przestępczej. Należy zauważyć, że przepisart. 65 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 roku przewidywał surowsze sankcje dla sprawcy za popełnienie przestępstwa działającego w zorganizowanej grupie przestępczej. Oznacza to, że surowszej odpowiedzialności podlegał sprawca dopuszczający się popełnienia przestępstwa w grupie przestępczej nawet, jeśli nie był członkiem tej grupy, co było sankcjonowane odrębnie treścią normyart. 258 k.k.Umorzenie postępowania o czyn zart. 258 § 1 k.k.nie wyklucza możliwości zastosowaniaart. 65 k.k.Wymieniona w nim przesłanka "działania w zorganizowanej grupie przestępczej" wymaga każdorazowo ustalenia w stosunku do konkretnego czynu i stanowi element kwalifikacji prawnej, jak i podstawy wymiaru kary, niezależnie od tego czy danemu sprawcy przypisano popełnienie przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.(wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 31 lipca 2014 roku, II AKa 18/14, LEX nr 1544864).
Nie tylko zatem uprawniało to do takiego kwalifikowania zachowania oskarżonegoM. L. (1)jako osoby popełniającej przestępstwo w grupie przestępczej, lecz było to obowiązkiem Sądu. Fakt jednak, że oskarżonemu zarzucono popełnienie czynu w lutym 2002 roku i dotyczył on zachowania, o którym mówiłK. K. (1)pociągał jeszcze jedną konsekwencję. Z wypowiedzi tego ostatniego wynika wszak, że w lutym 2002 rokuZ. M. (1)iM. W. (1)byli pokłóceni, ten fakt zresztą potwierdzaZ. M. (1). Jeśli nie budzi wątpliwości, że oskarżony współdziałał zM. W. (1)iR. M.to bezpodstawne było przyjęcie, że oskarżony w lutym 2002 roku współdziałał zeZ. M. (1). Nie doszukano się także dowodów współdziałania zK. P. (1)oraz popełnienia tego czynu w lutym 2002 roku na zamówienieP. T. (1)iS. S. (1). Z tych względów dokonano korekty wyroku, co doM. L. (1).
Nie sposób zaakceptować twierdzenia apelującego, zawartego w motywacyjnej części skargi, że oskarżonemu co najwyżej można przypisać naruszenie przepisuart. 51 ust. 2 pkt. 5 ustawy o broni i amunicjii tym samym dopuszczenie się karalnego wykroczenia przewidzianego w tej ustawie. Abstrahując od faktu, błędnego przywołania normy, która według skarżącego została naruszona oraz tej okoliczności, że w lutym 2002 roku Polska nie należała do Unii Europejskiej i konieczne byłoby rozważanie o stanie prawnym obowiązującym w chwili tego zachowania oskarżonego, to zasadnicze znaczenie ma kwestia zamiaru oskarżonego. To ona sytuuje jego zachowanie, jako przestępstwo, a nie wykroczenie. Wszak oskarżony broń gazową przywiózł z Niemiec wraz zK. K. (1), aby została ona przerobiona na broń ostrą i sprzedana innym osobom. Jego celem więc nie było przemieszczenie broni gazowej i jej posiadanie, ale przerobienie jej i sprzedaż. To zaś bez wątpliwości przesądza o przestępczym charakterze zachowania oskarżonego, a nie o popełnieniu wykroczenia.
Apelacja oskarżonego jest bezzasadna poza zmianami, które wprowadził Sąd odwoławczy.
12.Kwestionuje ustalenia Sądu w zakresie przypisanejR. B. (2)odpowiedzialności jego obrońca. Podnosi, że oparto przypisane mu przestępstwa na wyjaśnieniachP. S., lecz przecież on te wyjaśnienia odwołał zaś oskarżony i pozostali oskarżeni występujący w tej sprawie nie potwierdzili okoliczności związanych z zarzutem postawionymR. B. (2).
Istotnie oskarżonyP. S.w toku śledztwa wskazał naR. B. (2)jako osobę, dla której kupował odZ. M. (1)iM. W. (1)broń oraz któremu broń tę następnie odsprzedawał. Jego wypowiedzi potwierdzające te okoliczności zawarte są na k. 6558, 6564, 6565 t. XXXIII oraz k. 6602, t. XXXIV. Natomiast przed Sądem oskarżony wycofał się z tych stwierdzeń i wyjaśnił, że złożył takie relacje ze złości naR. B. (2), bo ten podebrał mu kiedyś kobietę (k. 8571, t. XLIV).
Mając do wyboru wypowiedzi tego oskarżonego z rozprawy oraz ze śledztwa Sąd I instancji był uprawniony do uznania, że złożone w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnienia należy uczynić podstawą ustaleń i takie postąpienie znajduje swoje oparcie wart. 7 k.p.k.Co prawda tenże Sąd nie wyjaśnił powodów, dla których odmówił wiary oskarżonemuP. S.w zakresie jego wyjaśnień złożonych na rozprawie, ale powody takie można bez obawy o błąd wskazać obecnie. WszakP. S.to nie postać, która po raz pierwszy weszła w kolizję z prawem, jest on osobą z bogatą przeszłością kryminalną i twierdzenie, że pomówił osobę niewinną, aby wyjść z aresztu nie zasługuje na wiarę. Takie zachowanie przez osobę, która ma określone doświadczenia związane z procesem karnym (śledztwem, stosowaniem aresztu, rozprawą) jawi się jako oczywiście niewiarygodne, tym bardziej, że on sam przekazuje przed Sądem, że wie jakie jest znaczenie wyjaśnień składanych w śledztwie (k. 8571, t. XLIV). Oskarżony, który przed Sądem podaje, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a zatem według jego twierdzeń nie jest ich sprawcą, nie tylko pomówił swoich znajomych (R. B. (2)iP. Ł.), ale co jeszcze bardziej zadziwiające sam przyznał się do postawionych mu zarzutów. Jest przy tym charakterystyczne w wyjaśnieniachP. S., że wskazuje iż motywacja jaka mu towarzyszyła związana była z nadzieją na opuszczenie aresztu z powodów rodzinnych. Jeśli więc liczył on na to, że potwierdzając kwestie, o które pytał funkcjonariusz policji uzyska profit w postaci zwolnienia z aresztu to zadziwiające jest w tych okolicznościach, że choć był dopytywany oE. B. (1)w kontekście handlu bronią, akurat co do niej zaprzeczył, aby cokolwiek na ten temat wiedział. Gdyby był konsekwentny w swych wypowiedziach wynikających z nadziei na uzyskanie zwolnienia winien także i o tej oskarżonej złożyć wyjaśnienia, które odpowiadałby oczekiwaniom przesłuchującego, tego jednak nie uczynił. Trudno zatem uwierzyć, że niewinny człowiek broniąc siebie, po pierwsze, przyznaje się do przestępstw, po drugie, pomawia Bogu ducha winnych znajomych, a po trzecie, nie obciąża innej jeszcze osoby, choć jest o nią pytany. Doświadczenie życiowe, jako jedna z podstaw oceny dowodów sprzeciwia się daniu wiary twierdzeniom tego oskarżonego, że pomówił innych, bo miał do nich złość lub bo uznał, że tak dla niego będzie lepiej.
Takie twierdzenia należy odrzucić, jako bezpodstawne.
Nie popełnił błędu Sąd I instancji uznając wyjaśnieniaP. S.za punkt oparcia ustaleń o popełnieniu przestępstwa przezR. B. (2). W żadnym razie jego własne wyjaśnienia zaprzeczające stawianemu zarzutowi nie mogą być podstawą przyjęcia, że skoro on sam nie przyznaje się do winy, to nie można mu jej przypisać. Oskarżony ma takie prawo, lecz Sąd ma prawo oprzeć swoje ustalenia na określonych dowodach, którym dał wiarę. I tak postąpił Sąd Okręgowy. Uznał, że wyjaśnieniaP. S., ze śledztwa, są takim dowodem i uczynił to zgodnie z własnym uprawnieniem wynikającym zart. 7 k.p.k.
Są one również dowodem określającym czas przestępczej działalnościR. B. (2). Wbrew twierdzeniom obrońcy uprawnione było przypisanie temu oskarżonemu działania do końca 2000 roku.P. S.wyjaśnił, że to nie w czasie roku 1996 – przed początkiem 1997 roku dostarczał broń oskarżonemu. Jego wyjaśnienia wskazują, że wtedy był początek tej działalności. Natomiast uprawnionym stwierdzeniem dotyczącym końcowej daty jego działań są jego dalsze słowa, w których wskazuje, żeR. B. (2)miał między 2000 rokiem a 2004 sprawę o gwałt (k. 6564, t. XXXIII). Te dane pozwoliły na ustalenie, że data końcowa przestępczej działalności oskarżonego związanej z handlem bronią to właśnie koniec 2000 roku.
Apelujący podnosi także naruszenieart. 65 § 1 k.k.Tak się w istocie stało i w tym zakresie konieczna stała się korekta zaskarżonego orzeczenia, lecz nie z powodów, o których w apelacji pisze obrońca. Te powody zostały omówione poniżej i dotyczą właśnie m.in.R. B. (2), a związane są z nieprawidłowym odczytaniem znamion przepisuart. 65 k.k., bo to ten przepis winien być podstawą rozważań, nie zaśart. 65 § 1 k.k.zmieniony 1 maja 2004 roku, a zatem po zakończeniu działalności przestępczej oskarżonego. Natomiast, jeśli zważyć, że oskarżony kupował 9 sztuk borni z amunicją i nie był to zakup jednorazowy, lecz było ich kilka to uprawnione jest stwierdzenie, że broń tę kupował, aby ją odsprzedawać. Gdyby tylko kupował ją, aby mieć dla siebie to zamiast kolejnych zakupów broni i amunicji kupowałby tylko amunicję. Ilość tej broni oraz czas, w którym tych zakupów dokonywał upoważniała do przyjęcia, że czynił tak, aby broń tę sprzedawać.
Nie podzielono zarzutu obrońcy wyrażonego w pkt. 2) apelacji.
Jeśli uwzględni się przepisy dotyczące przedawnienia i ich zmianę w poszczególnych latach, ale przede wszystkim zastrzeżenia ustaw dokonujących tych zmian to nie ma żadnych wątpliwości, że przestępstwo przypisaneR. B. (2)nie przedawniło się. Przedawnienie karalności tego przestępstwa, popełnionego w okresie od 1 września 1998 roku do końca 2000 roku i ocenionego jako działanie w ramach czynu ciągłego, w świetle obowiązujących przepisów prawa karnego najwcześniej możliwe jest w 2025 roku.
Obrońca sugeruje, że przestępstwo to popełnione zostało w 1996 roku, teza ta jednak nie przystaje do ustaleń Sądu I instancji, który po pierwsze przyjął, że działanie oskarżonego miało charakter czynu ciągłego, a także, iż trwało do końca 2000 roku. Mając na uwadze, że oskarżonemu zarzucono i przypisano popełnienie czynu ciągłego konieczne jest stwierdzenie, że w takiej sytuacji okres jego przestępczej działalności trwał do końcowej daty wymienionej w zarzucie, a zatem do końca 2000 roku. Okres przedawnienia w takim przypadku upływał będzie dopiero w 2025 roku.
Wywody prawne dotyczące kwestii przedawnienia, które poczynione zostały w dalszej części uzasadnienia odnoszącej się doR. K. (1)(pkt. VII uzasadnienia) mają swoje tożsame znaczenie w sprawieR. B. (2)i do nich odsyła Sąd Apelacyjny bez konieczności powtarzania argumentacji tam powołanej. Nie można nie zauważyć, że stawiając zarzut obrazy przepisuart. 101 § 1 pkt. 2a k.k.obrońca wprowadza do swojej argumentacji nieuprawnione uproszczenie czy raczej ograniczenie. Wszak pisze, żeP. S.podał, że broń oskarżonemu dostarczył w 1996 roku – przed początkiem 1997 roku. Pominął jednak skarżący ten fakt, że z wyjaśnień współoskarżonego wynika, że działalność ta trwała do końca 2000 roku, o czym zresztą Sąd Apelacyjny już wyżej się wypowiedział i w tych okolicznościach wskazał datę końcową działań oskarżonego oraz wynikający z tego faktu czas ustania karalności tego zachowania.
Nie przekonały Sądu odwoławczego argumenty apelacji i wyrok jako słuszny, ze zmianami które okazały się konieczne, nie mógł być zmodyfikowany w sposób oczekiwany przez skarżącego.
13.Obaj obrońcy oskarżonego zgodnie kwestionują ustalenia Sądu I instancji o odpowiedzialnościR. B. (1)za przypisane mu zachowanie.
Zasadnicze elementy ich apelacji sprowadzają się do stwierdzenia, że odpowiedzialnośćR. B. (1)została ustalona w oparciu o zeznania jednego świadka tj.S. W. (1). Podkreślają, że zeznania takiej osoby zainteresowanej skorzystaniem z instytucji małego świadka koronnego (art. 60 § 4 k.k.) nie mogą być podstawą ustaleń, jeśli nie zostały one ocenione nader ostrożnie i brak jest potwierdzenia jej wypowiedzi w pozostałym materiale dowodowym (zarzut 1 apelacji obrońcy adwokataM. R. (1)). Nadto drugi z apelujących (adwokatM. S. (3)) kwestionując oparcie ustaleń o zeznaniaS. W. (1)w motywacyjnej części skargi podniósł, że świadek ten składając zeznania z intencją skorzystania z możliwości wynikających zart. 60 § 4 k.k.działał w celu uzyskania dla siebie korzystnej sytuacji procesowej. Mają rację skarżący, żeS. W. (1)zdecydował się na składanie zeznań w tej sprawie z oczekiwaniem na zastosowanie wobec niego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary w zamian za spełnienie warunków, które wymienione są wart. 60 § 4 k.k.O tych zastrzeżeniach obrońców argumentujących swoje zarzuty odnośnie niezasadnego dania wiaryS. W. (1)sygnalizowano już w toku rozważań na podobnymi postawionymi przez obrońcówA. S. (1). W tym zakresie Sąd Apelacyjny wypowiadał się już w tej części swego uzasadnienia, gdy rozważał o podobnych zarzutach postanowionych przez obrońcówA. S. (1). Wszystkie uwagi tam przekazane w tym i te, które odnoszą się do oparcia ustaleń o zeznania jednego świadka, a także takiego świadka, który motywowany chęcią skorzystania z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary wprowadzonego ustawowo do porządku prawnego składa określonej treści zeznania, zachowują swoją aktualność także w odniesieniu do zastrzeżeń apelujących w imieniuR. B. (1).
Rozwijając te wywody należy jeszcze, analizując argumenty obrońcówR. B. (1), zauważyć iż według nichS. W. (1)wskazał na tego oskarżonego, jako współsprawcę przestępczego zachowania, aby umniejszyć swoją winę i w konsekwencji odpowiedzialność karną. Według skarżącychS. W. (1)pomówił niewinną osobę.R. B. (1), zgodnie z tą tezą, nie popełnił zarzuconego mu i przypisanego przestępstwa. W tym kontekście odnotować należy następującą okoliczność. PrzecieżS. W. (1), początkowo nie przyznawał się do stawianych mu zarzutów (k. 3169 – 3176, t. XVI). Następnie potwierdził swoje sprawstwo, co do postawionych mu 14 września 2011 roku zarzutów i opowiedział o swojej działalności przestępczej oraz działalności innych osób. Gdy zdecydował się składać wyjaśnienia wyraźnie podał powody, dla których to czynił, było to motywowane treściąart. 60 § 4 k.k.Zauważyć wypada, że aby było możliwe skorzystanie przez podejrzanego z dobrodziejstwa sformułowanego wart. 60 § 3 lub 4 k.k.konieczne jest spełnienie określonych warunków w tych przepisach wymienionych. W odniesieniu do obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, o którym mowa wart. 60 § 3 k.k.muszą spełnione zostaćłącznienastępujące warunki;
– sprawca musi współdziałać z innymi, a więc co najmniej dwoma osobami w popełnieniu przestępstwa,
– musi ujawnić informacje dotyczące osób uczestniczących w jego realizacji oraz
– podać istotne okoliczności jego popełnienia.
Istotne okoliczności muszą, więc być przez sprawcę podane, a co więcej muszą one być przez niego potwierdzone w toku całego postępowania. Dotyczy to nie tylko działań innych uczestniczących w popełnieniu przestępstwa, ale także samego sprawcy, który ujawnia to przestępstwo. Przepisart. 60 § 3 k.k.nie ma zastosowania, jeżeli oskarżony w toku postępowania zmieni treść wyjaśnień w zakresie istotnych okoliczności popełnienia przestępstwa lub współdziałania w jego popełnieniu z innymi osobami. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2004 roku w sprawie III KK 112/04, OSNKW 2005/1/6). Podobne wymogi (złożenie wyjaśnień niezależnie od tych przekazanych we własnej sprawie, ujawniających nieznane organowi ścigania i przedstawiające istotne okoliczności przestępstwa zagrożonego karą powyżej 5 lat pozbawienia wolności) zawarte są w§ 4 art. 60 k.k.Co jednak najważniejsze możliwość skorzystania z instytucji przewidzianej w tym przepisie możliwa jest, gdy sprawca potwierdzi swoje wyjaśnienia w toku całego postępowania. Odnosząc się do argumentacji obrońców należy nadto podkreślić, że nie można uznać jej za przekonującą w tym zakresie, w którym odwołuje się ona do motywacji składającego relacjeS. W. (1), co miałoby dyskredytować wartość jego wypowiedzi. Obrońcy oskarżonego zauważają, żeS. W. (1)złożył określonej treści wypowiedzi wskazujące na innych, w tymR. B. (1), bo liczył na łagodniejsze potraktowanie. I tak było w istocie, o czym wyżej już wspomniano. Taką jednak możliwość stworzył sprawcom przestępstw ustawodawca obwarowując ją określonymi wyżej warunkami. Sprawca przestępstwa wypełniający wymogi, o których mowa wart. 60 § 3 lub 4 k.k.ma prawo liczyć, że spotka się ze swego rodzaju nagrodą za zerwanie solidarności przestępczej i zostanie wobec niego orzeczona kara z nadzwyczajnym złagodzeniem. Korzystając z takiej możliwości sprawca wykorzystuje legalną drogę i już z tego powodu motywacja jego postawy nie może być uznana za podważającą jego wiarygodność. Jeśli ktoś postępuje zgodnie z prawem spełniając warunki, które ustawa nakłada ma podstawy oczekiwać, że wypełniając te przesłanki skorzysta z uprawnień, które przepis prawa ustanawia. Motywacja tej postawy nie może być zatem uznana za podważającą wartość jego wypowiedzi.
Należy więc podkreślić, że jeśliS. W. (1)zdecydował się złożyć relacje o własnych przestępczych zachowaniach i współdziałających z nim osobach licząc na skorzystanie z uprzywilejowania, o którym mowa wart. 60 § 3 lub 4 k.k.to miałoby to sens tylko wtedy, gdyby przekazał relacje prawdziwe. Jeśli bowiem złożyłby relacje nieprawdziwe to już choćby z tego powodu byłoby to działanie ryzykowne, gdyby okazało się, że są one weryfikowalnym pomówieniem, mającym pogrążyć niewinnego człowieka, którym według twierdzeń oskarżonego i jego obrońcy jestR. B. (1). Wykazanie choćby w jednym miejscu, że pomówienie oskarżonego było kłamliwe, niweczyłoby wszelkie działania służb, które w oparciu o jego wypowiedzi chciałby np. rozbić grupę przestępczą. Sąd odrzuca argumenty przytoczone przez jego obrońców w apelacjach i stwierdza, że nie tylko nie przekonują one Sądu, ale są wyrazem naiwnej obrony przezR. B. (1), który ma świadomość wagi nie tylko zeznań i ich wartości, ale przede wszystkim skutków dla niego samego, jakie zeznania te pociągają za sobą. Brak przekonującej argumentacji o trafności stwierdzeń apelacji obrońców, prowadzi do przywoływania powodów, które muszą być uznane jako niewiarygodne i tylko zaciemniające obraz działań oskarżonego. Oskarżony tylko wtedy mógłby liczyć na uznanie jego zasadniczego stwierdzenia, że jest niewinny, gdyby wykazał niewiarygodność pomawiającego. Podkreślano już wyżej, że nieprawdziwe wypowiedziS. W. (1), a zwłaszcza bezpodstawne pomówienie, naraża go nie tylko na utratę możliwości skorzystania z instytucji, o której mowa wart. 60 § 3 lub 4 k.k., ale także na odpowiedzialność za przestępstwo zart. 234 k.k.S. W. (1)nie miał więc żadnego interesu w tym, aby wskazać naR. B. (1), ale i pozostałych oskarżonych jako sprawców jakiegokolwiek czynu przestępczego, jeśli oni nie byli jego uczestnikami. Skoro jednak tak uczynił, a nie przedstawiono motywów, które w sposób przekonujący uzasadniałyby twierdzenie o fałszywym oskarżeniu niewinnych osób, trafnie uznał Sąd Okręgowy za prawdziwe jego zeznania w tym zakresie. Konsekwencją takiego ustalenia jest także przyjęcie, że nieprawdziwymi są zaprzeczenia oskarżonych i odwoływanie się do stwierdzeń w apelacjach obrońców, że są to jedynie pomówienia niczym niepoparte. Nie można także uznać za mogące podważyć wartość wypowiedziS. W. (1)stwierdzenia apelacji obrońcyM. R. (2), w których podnosi się, że był on w przeszłości wielokrotnie karany, związany ze środowiskiem przestępczym. Wszak przecież jest oczywistym, że tylko osoba ze środowiska przestępczego ma odpowiednie wiadomości o jego funkcjonowaniu oraz wiedzę o czynach przestępczych podejmowanych przez członków tego środowiska. W kontekście oczekiwańS. W. (1)na nadzwyczajne złagodzenie kary za własne przestępcze zachowania nie ma znaczenia jego osobowość i stosunek do innych osób. Przepisart. 60 § 3 k.k.nie stawia wymogów nienagannej postawy wobec sprawcy, który zdecydował się na skorzystanie z możliwości stworzonej tą normą prawa karnego. Istotne jest natomiast przekazanie przez niego istotnych (prawdziwych) okoliczności popełnionego przestępstwa (przestępstw) osób współdziałających w jego popełnieniu oraz utrzymanie konsekwentne tego przekazu przez cały tok postępowania. Miał zatem Sąd Okręgowy podstawy do oparcia ustaleń na tych relacjach oceniając je jako prawdziwe.
Sąd odwoławczy przyznaje oczywiście rację skarżącym, że uzasadnienie kwestionowanego rozstrzygnięcia jest niedoskonałe, nie jest ono nawet w znacznym stopniu poprawne. W zakresie tych zastrzeżeń aktualne pozostają jednak wywody przedstawione już wyżej, bo argumentacja apelujących – zwłaszcza adwokataM. R. (1)(s. 10 apelacji) – nie jest rozbieżna z tą, którą podnosili inni skarżący, a do niej Sąd Apelacyjny już się ustosunkował.
Należy jednak zwrócić uwagę, że choć Sąd I instancji nie dochował wymogów szczegółowego przekazania swoich przemyśleń, które doprowadziły go do ustaleń o odpowiedzialności oskarżonego, to jednak przeprowadził postępowanie dowodowe, które pozwala na stwierdzenie, że trafnie odpowiedzialność oskarżonego ustalił.
I nie jest tak, że o tej odpowiedzialności przesądzają tylko wypowiedziS. W. (1). One dowodzą konkretnego zachowania oskarżonego, ale o jego odpowiedzialności, jako osoby uczestniczącej w przestępczych zachowaniach mówi takżeK. P. (1). Ten fakt, wbrew twierdzeniom apelacji adwokataM. R. (1), o jednym tylko dowodzie wskazującym na działalność oskarżonego, zauważa drugi z obrońców i właśnie na tego świadka koronnego wskazuje, jako osobę, która także wypowiada się o przestępczej działalnościR. B. (1). Jeśli uwzględnić te zeznania, z których wynika, żeR. B. (1)był wspólnikiemA. S. (1)w przestępczej działalności, w tym dotyczącej także broni palnej (k. 2565, t. XIII) to należy odrzucić twierdzenia apelacji, że oskarżony to niczemu niewinny obywatel prowadzący warsztat samochodowy. Z zeznańK. P. (1)wynika wprost, że był on w czasie objętym zarzutem aktywnym wspólnikiemA. S. (1)w przestępczej działalności. Co więcej wynika z nich, że zeznaniaK. P. (1)to nie jakieś bezrefleksyjne próby powiększenia grona osób, o których zeznaje, lecz zeznania składane z namysłem i zastanowieniem się oraz świadomością odpowiedzialności za słowa. Wszak tenże świadek, choć potwierdził swoje wypowiedzi o uczestnictwie oskarżonego w handlu bronią to jednak na konkretne pytania o jej ilość podał, że„(…) może część wziąłB., może małą część, no nie wiem, trudno mi powiedzieć. Tych wiadomości i tej wiedzy nie posiadam.”(k. 2618, t. XIV)
Z tych wypowiedzi świadka koronnego oraz zeznańS. W. (1)wyłania się obraz nieprzystający do opisu z apelacji obrońców, że oskarżony to osoba w żaden sposób niepowiązana z działalnością przestępczą.
Mając na uwadze te wypowiedzi świadków w tym i fakt, żeS. W. (1)nie tylko oskarżonego wymienił jak osobę przekazującą mu fałszywe dolary, lecz i siebie określił, jako wspólnika w tej transakcji Sąd I instancji miał podstawy do uznania, że zaprzeczenia oskarżonego to jedynie jego linia obrony sprowadzająca się do prostego negowania twierdzeń świadka. Zauważyć zatem wypada, że postawiony przed wyborem na czyich wypowiedziach oprzeć rozstrzygnięcie, był uprawniony do postąpienia w sposób, który znalazł swoje odbicie w treści wyroku skazującego oskarżonego.
Nie przekonały o nieprawidłowym procedowaniu Sądu I instancji twierdzenia obrońcy adwokataM. R. (1), że tenże Sąd niezasadnie zdecydował się na prowadzenie procesu wobecR. B. (1)wespół z pozostałymi oskarżonymi. Postąpienie to było ze wszech miar słuszne, bowiem oddawało skalę przestępczych działań i to zarówno w zakresie osobowym jak i przedmiotowym oraz czasowym osób wymienionych w akcie oskarżenia.
Następny zarzut procesowy, zawarty jednak w części motywacyjnej apelacji tego obrońcy, odnosi się do nie przesłuchania w toku rozprawy i nie skonfrontowania oskarżonego i zeznającego świadka. Ponieważ zastrzeżenia te są tożsame z podnoszonymi przez obrońcówA. S. (1)i odpowiedział na te zarzuty Sąd Apelacyjny w części dotyczącej tego oskarżonego, bez potrzeby powtarzania tej argumentacji należy odesłać skarżącego do tego fragmentu uzasadnienia, w którym okoliczności związane z tak postawionym zarzutem zostały omówione.
AdwokatM. R. (1)motywując swą skargę akcentuje ponad te fakty, które wskazano wyżej, kolejną okoliczność, która nie pojawia się w apelacjach innych obrońców. Dotyczy ona kwestii rozstrzygnięcia o uniewinnieniuW. W. (2). Eksponuje on sytuację, że ten oskarżony, choć o jego przestępczej działalności zeznawałS. W. (1)został uniewinniony, bo zeznania tego świadka były niewystarczające do skazania, lecz w odniesieniu doR. B. (1)było już inaczej.
Jeśli zważyć na argumentację Sądu I instancji, która akurat w zakresie uniewinnienia jest bardziej szczegółowa niż w odniesieniu do pozostałych oskarżonych skazanych tym wyrokiem, to ukazuje się jasny i czytelny obraz powodów, dla których orzeczenie takie podjął Sądmeriti.Wyraźnie wskazuje tenże Sąd, że niewystarczające były dowody do uznania odpowiedzialnościW. W. (2), bowiem zeznaniaS. W. (1)to tylko przypuszczenia wynikające z faktu współdziałania oskarżonego z inną osobą.S. W. (1)opisywał przestępczy proceder z udziałemC. R.(...), a ponieważ ten współdziałał z oskarżonym to przypuszczał, że w procederze tym uczestniczył takżeW. W. (2).
Jeśli prześledzi się wypowiedziS. W. (1)o tych osobach (oskarżonym i jego wspólnikuG.) to jasnym się staje, że uprawnione było takie postąpienie Sądu I instancji, skoro drugi ze świadkówZ. M. (1)nic na temat tego oskarżonego nie podał opisując handel bronią, którą według aktu oskarżenia miał kupować takżeW. W. (2). Rozstrzygnięcie, jakie zapadło wobec oskarżonego nie wyklucza, iż był on sprawcą zarzuconego zachowania, a przypuszczeniaS. W. (1)są trafne. Skoro jednakS. W. (1)nie miał w tym zakresie pewności, to tym bardziej nie mógł jej mieć Sąd I instancji i nie mógł uznać odpowiedzialności tego oskarżonego. Tylko pewność Sądumeriti codo sprawstwa oskarżonego pozwalała na przypisanie mu popełnienia zarzuconego czynu.
Inaczej jednak przedstawia się sprawa dotycząca ustaleń o odpowiedzialnościR. B. (1)iA. S. (1). Wszak na ich temat świadek zeznał jednoznacznie i stanowczo wskazując, że to on od nich otrzymał fałszywe $, które śmierdziały stęchlizną.Ergoopisał on własne osobiste, realne, doświadczenia z kontaktu z oskarżonymi. Nie były to jego przypuszczenia czy domysły, lecz przeżyte okoliczności faktyczne. To uprawniało do uznania wiarygodności w tym zakresie faktycznym, który opisał świadek, a w konsekwencji przypisanie oskarżonym popełnienie zarzuconego im czynu.
Należy odnieść się w tym miejscu do jeszcze jednego argumentu, zawartego w apelacji adwokataM. S. (3), dotyczącego niezasadnego przypisania oskarżonemu popełnienie zarzuconego mu czynu. Sprowadza się on do stwierdzenia, że Sąd I instancji ustalił iż w 2001 rokuS. P.iK. P. (1)otrzymali od nieustalonego sprawy 30.000 fałszywych $, które następnie przekazaliS. W. (1)iB. P., a o tym nie podał w swych zeznaniachS. W. (1).
Apelujący zdaje się nie zauważać, że jest to zupełnie inne zdarzenie faktyczne i powiązane jest ono z zachowaniemS. P., stając się kanwą zarzutu postawionego temu oskarżonemu w pkt. XXVIII części wstępnej wyroku. Natomiast o odpowiedzialności oskarżonego Sąd I instancji czyni ustalenia na s. 13 uzasadnienia wyraźnie wskazując na udziałA. S. (1)iR. B. (1)jako tych, którzy przekazaliS. W. (1)w komis 31.000 fałszywych dolarów. Są to zatem dwa różne zdarzenia obciążające różne osoby. Gdy w pierwszym przypadku mowa jest oS. P.iK. P. (1)to w drugim oA. S. (1)iR. B. (1). Oba te zdarzenia były przyczyną postawienia różnym oskarżonym zarzutów i przypisania im sprawstwa za te dwa różne zachowania. Ocena poprawności ustaleń w tym zakresie nie została podważona wywodami apelującego. Wymagała natomiast korekty ta część przypisanych oskarżonymA. S. (1)iR. B. (1)czynów, która dotyczyła czasu popełnienia tego przestępstwa. Wszak z danych o odbywaniu kary i pobytach w jednostkach penitencjarnych, które dotyczyłyA. S. (1), a które dołączył do materiału dowodowego Sąd Apelacyjny wynika niezbicie, żeA. S. (1)był tymczasowo aresztowany w okresie od 29 maja 2001 roku do 14 grudnia 2001 roku (s. 3 informacji o pobytach w jednostkach penitencjarnych). Oczywistym jest w tych okolicznościach, że należało ograniczyć czas popełnienia tego czynu przez obu oskarżonych i ustalić końcową datę tego zachowania na 29 maja 2001 roku nie zaś maj 2001 roku, czyli do 31 maja 2001 roku (jak uczyniono to w zarzucie aktu oskarżenia i przyjęto w zaskarżonym orzeczeniu).
Obie apelacje nie przekonały o nietrafności ustaleń Sądu I instancji i jako takie nie mogły doprowadzić do spełnienia postulatów w nich zawartych.
14.Zarzuty dotyczące naruszenia procedury w tymart. 2 § 1 pkt. 1, art. 2 § 2 art. 4, art. 7, art. 9, art. 170 § 1 pkt. 2, 4 i art. 410 k.p.k.zawarte są także w apelacji obrońcy oskarżonegoM. W. (1).
Generalnie, apelująca stawiając zarzuty naruszeń proceduralnych i formułując je na s. 2 – 4 apelacji podnosi, że ustalenia Sądu I instancji niezasadnie oparte zostały o wypowiedziZ. M. (1)orazK. K. (1). Według skarżącej dowód z zeznańZ. M. (1)ma charakter pomówienia w związku z tym, że świadek jest głęboko skonfliktowany z oskarżonym a nadto był on skazany za pomówienie.
Sąd odwoławczy analizował już znaczenie argumentacji podnoszonej przez obrońców oskarżonych w tej ich części, która dotyczy faktu skazaniaZ. M. (1)za pomówienie prokuratora o niedopuszczalne, bezprawne i nielegalne działania wobec niego i do tych rozważań należy odwołać się rozważając o tym argumencie skarżącej. Nie ma potrzeby ich powtarzania, bowiem niezasadność tego zarzutu była przedmiotem oceny Sąd odwoławczego i wykazano, że zarzut ten nie mógł doprowadzić do zmiany oceny trafności uznania zeznańZ. M. (1)za mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Broniąc się przed skazaniem w innym procesie użył metody pomówienia oskarżyciela publicznego w sytuacji oczywistych braków podstaw takiego zachowania, co doprowadziło do jego skazania. Była już mowa o tym w tym uzasadnieniu i znaczenie tam prowadzonych wywodów nie straciło swej aktualności.
Odnosząc się do kwestii powodów, dla którychZ. M. (1)wskazał naM. W. (1), jako osobę współsprawcy szeregu przestępczych zachowań zauważyć wypada, że świadek nie ukrywał, iż był skonfliktowany z oskarżonym. Przyznawał to otwarcie i jednoznacznie. Zresztą okoliczność ta została także potwierdzona zeznaniamiK. K. (1). Nie jest zatem tak, że świadek przedstawiał siebie jako nie mającego żadnych konfliktów z tym oskarżonym, lecz wyraźnie na to wskazywał. Mówił o tym niedwuznacznie i nie przeczył tym okolicznościom. Jest jednak wymownym, że zeznając na ten temat stanowczo, ograniczył także swoje wypowiedzi na temat oskarżonego do czasu, gdy obaj popadli w konflikt.Z. M. (1)zeznając na tematM. W. (1)przekazywał wiedzę o działaniach oskarżonego z czasów, gdy obaj tworzyli współdziałającą parę.
Była już mowa także i o tym, żeZ. M. (1)zeznając w tej sprawie i wskazując motyw swej decyzji o chęci złożenia zeznań o działalności przestępczej podał nie tylko o tym, co czynił jego kolega, lecz obszernie i szczegółowo opowiedział także o tym, co on sam robił dopuszczając się szeregu przestępczych zachowań. Należy zwrócić uwagę również i na ten fakt, że oskarżony to nie jedyna osoba, o której zeznałZ. M. (1), lecz znajduje się on w kręgu wielu innych, co do których o ich przestępczych zachowaniach podał ten świadek.
Jeśli zatem świadek dążący do skorzystania z dobrodziejstw, które stworzone zostały przez ustawodawcę wart. 60 § 3 i 4 k.k., składa zeznania, w których opisuje przestępcze działania innych, a przy tym nie ukrywa także i jednoznacznie i szczerze opisuje swoją rolę w tym procederze, to nie wystarczy tylko stwierdzenie, iż jego zeznania nie mogły być podstawa czynionych ustaleń jak to sformułowano w apelacji oskarżonego.
Apelująca podnosi, że jego wypowiedzi w istocie stanowią jedyny dowód obciążającyM. W. (1). Co więcej, według skarżącej, wypowiedzi innych, w tym świadków koronnych, opierają się na relacjachZ. M. (1).
Taki argument jest oczywiści chybiony.
Jeśli uwzględni się, że o oskarżonym, zresztą i oZ. M. (1), złożył pierwsze relacje już w roku 2004D. B. (1)(k. 2339, t. XII), a zatem uczynił to nim w sprawie tejZ. M. (1), który decyzję o tym iż chce skorzystać z uprawnień wynikających zart. 60 § 4 k.k.przekazał 20 grudnia 2010 roku (k. 3280, t. XVII), to jasnym się staje, że zarzut apelującej jest nietrafny.
D. B. (1)wszak podał podczas wymienionego tu przesłuchania, że gdy pojechał dorestauracji (...)wŚ.tam zastałM. W. (1)iZ. M. (1).„W.iŁ.byli wtedy osobami o takiej samej mniej więcej pozycji w hierarchii świata przestępczego (…). Oni zajmowali się handlem bronią oraz produkcją amfetaminy i fałszowaniem dokumentów.”Już te dane wskazują na oskarżonego, jako osobę popełniającą przestępstwa w tym i te, które stały się kanwą zarzutów w niniejszym postępowaniu, dotyczące broni palnej. Nie jest więc tak, że o oskarżonym nie mówił świadek koronny. Poza tym świadkiem na oskarżonego, jako sprawcę zachowań związanych z bronią palną i przerabianiem broni gazowej na ten rodzaj broni zeznał równieżK. K. (1)i uczynił to nim jeszcze decyzję o współpracy z organami ścigania podjąłZ. M. (1).K. K. (1)pierwsze relacje o broni palnej i udziale w jej zakupie za granicą przedstawił 6 października 2005 roku opisując dokonanie transakcji z udziałemM. L. (1)oraz przerabianiem tej broni przez osobę ze(...)u (k. 3129, t. XVI) powtórzył te wypowiedzi tydzień później oraz rozwinął wątek o zakupie amunicji w Czechach i dokonaniu tej operacji właśnie zM. W. (1)(k. 3135, t. XVI). Już to zestawienie dat wskazuje, że podstawowym dowodem w tym zakresie były wypowiedziK. K. (1). Zdecydował on także, że chce skorzystać z dobrodziejstwa, o którym mowa wart. 60 k.k.i mimo, że 7 stycznia 2008 roku oświadczył, że nie przyznaje się do przedstawionych mu szeregu zarzutów (k. 3151, t. XVI) i odmawia składania wyjaśnień, to jednak to on podjął inicjatywę kontaktu z prokuratorem. Napisał pismo do prokuratury, po czym podczas przesłuchania 5 marca 2008 roku oświadczył, że chce skorzystać z możliwości wynikających zart. 60 k.k.i powiedzieć m.in. o produkcji narkotyków, obrotu narkotykami oraz przerabianiu broni palnej (k. 3152, t. XVI). Następnie zaś rozpoczął składanie wyjaśnień, w których m.in. podał o działaniach oskarżonego, ale takżeZ. M. (1)związanych z nabywaniem broni gazowej i jej przerabianiem na broń ostrą. Wyjaśniał jednoznacznie i konkretnie o roli oskarżonego i jego dobrego wspólnika („W.to był duet zeZ. M. (1)ps. (...)k. 3156, t. XVI).Nie sposób w tych okolicznościach uznać, że to tylkoZ. M. (1)był źródłem dowodowym o przestępczej działalności oskarżonego. Istotnie ten świadek wiedział najwięcej o tych zachowaniach, bo wszak obaj stanowili zgraną parę wspólnie podejmującą decyzje, co do przestępczych zachowań, obaj je finansowali i osiągali z nich określne zyski. Stąd też jego opis szeregu wspólnych działań oraz wiedza o czynachM. W. (1). Nie jest jednak tak, że tylko jego wypowiedzi dowodzą przestępczej działalności oskarżonego. Już przywołane wyżej stwierdzeniaD. B. (1)iK. K. (1)potwierdzają to, o czym po ich zeznaniach podałZ. M. (1), czy raczej on potwierdził to, o czym obaj ci świadkowie zeznali znacznie wcześniej. Nie tylko potwierdził te okoliczności, ale także rozszerzył ich opis i wyjaśnił rolę swoją oraz oskarżonego. ZeznaniaD. B. (1)jednoznacznie wskazują, że oskarżony nie tylko zlecał zakup broni za granicą, choćbyK. K. (1), który dokonał tego wespół zM. L. (1), ale także z jego zeznań wynika, że on sam wraz oskarżonym dokonywał zakupów broni w Czechach, która następnie przywoził do Polski, a co więcej przeróbkami tej broni zajmował się m.in.Z. M. (1)(k. 2376, t. XII).
Powiązanie wypowiedzi tych trzech osób prowadzi do wniosku, że ustalenia Sądu I instancji nie są dotknięte błędem, bo oparte zostały o zeznania tylko jednej osoby i to chcącej skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Podnoszony przez obrońcę zarzut niezasadnego uznania za wiarygodne zeznańK. K. (1)nie może być skuteczny. Skarżąca z jednej strony stawia zarzut, że bezzasadnie oddalono wnioski o sprawdzenie czy wG.znajdował się sklep handlujący bronią gazową z drugiej zaś stwierdza w zarzucie dotyczącym(...), że sklep taki istniał, ale do 2000 roku.
Jeśli jednak skarżąca kwestionuje zasadność oddalenia wniosku o sprawdzenie okoliczności czy sklep, o którym mowa istniał czy nie w roku 2001 zaś w innym miejscu podnosi, że z innego dowodu wynika, że tak było tylko że czas jego funkcjonowania był krótszy to nie sposób uznać obu zarzutów za skuteczne. Albo bowiem sklep ten nie istniał albo działał tak jak podają zresztą obaj świadkowie, a tylko nie ustalono precyzyjnie czasu jego funkcjonowania. Jeśli jednak uwzględni się fakt, że obaj świadkowie jednoznacznie wskazują na sklep wG., jako miejsce zakupu broni gazowej, to nie może być wątpliwości co do tego, że działania takie przez nich opisywane miały miejsce. Nie zawsze zaś, choćby z powodu upływu czasu możliwe jest precyzyjne ustalenie, kiedy dokładnie przestępcze działanie miało miejsce. Dopuszczalne jest w praktyce sądowej określenie czasu przestępstwa najbardziej możliwymi do ustalenia granicami czasowymi
Należy zwrócić uwagę, żeK. K. (1)składając relacje o tym, w czym sam uczestniczył zastrzegał, że nie wszystkie okoliczności dotyczące czasu działania oskarżonego i innych pamięta dokładnie i będzie się starał jak najlepiej to jak pamięta przekazać.
IstotnieK. K. (1)podawał różne daty, kiedy dowiedział się o handlu bronią przez oskarżonego iZ. M. (1). Zeznał, że temat broni pojawił się w roku 2000 lub 2001, choć według niego bardziej był to rok 2000 (k. 3155, t. XVI) potem podał, że po 2000 roku dowiedział się jeszcze, że oni zajmowali się przerabianiem broni gazowej na ostrą, aby podczas tego samego przesłuchania powiedzieć, że chyba w 2003 roku dowiedział się o przerabianiu broni gazowej na ostrą. Nie oznacza to jednak, że brak jest możliwości ustalenia czasu działań oskarżonego. Wszak o tym stanowi nie tylko wypowiedźK. K. (1), który zresztą wskazał, kiedy to on dowiedział się o przerabianiu broni a nie, kiedy oskarżony tym się zajmował. Przecież o tym, do kiedy działali oskarżony wraz zeZ. M. (1)zeznałD. B. (1). Podał on, iż jeszcze w latach 2000 – 2002 kontaktował się zeZ. M. (1)w sprawie urządzeń zwłocznych do uruchamiania ładunków wybuchowych. Jeśli mieć na uwadze, wynikający z wypowiedzi świadków fakt, współdziałania obu mężczyzn, oskarżonego iZ. M. (1), a także nawet jeśli ma się na względzie, że oskarżony prowadził działalność także po ich kłótni (po czym znów się pogodzili na co wskazujeD. B. (1)k. 2378, t. XII) to nie może być wątpliwości, że działania oskarżonego określone do końca 2002 roku to najkrótszy okres do którego należało przypisać mu przestępcze działanie zgodnie z regułąart. 5 § 2 k.k.Nie można wykluczyć, a nawet z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że był to okres sięgający poza koniec roku 2002, ale ponieważ nie można tego z całą pewnością ustalić, nie uczynił tego Sąd I instancji, to na tej dacie należy poprzestać.
Nie można zaakceptować twierdzeń obrońcy oskarżonego o tym, że brak jest dowodu na posiadanie przez oskarżonego pistoletu(...), boZ. M. (1)jedynie słyszał od oskarżonego o tym fakcie. Jeśli uwzględni się całość wypowiedzi tego świadka na ten temat (k. 3311, t. XVII) to jawi się obraz znacznie bardziej szczegółowy niż przedstawiła to w swym zarzucie skarżąca. Rzeczywiście świadek zeznał, że od oskarżonego usłyszał iż wraz zM. L. (1)kupili sobie wT.pistolety(...). Zakupu dokonali w tym samym sklepie, w którym wcześniej kupowali amunicję. Istotne jest jednak, że świadek wskazał także inne jeszcze fakty dotyczące tej broni. Po pierwsze powiedział, że dowiedział się o tym po powrocie z Niemiec gdzie przebywał odbywając karę pozbawienia wolności i było to od lutego do maja 2000 roku. Po wtóre podał również, że od oskarżonego słyszał o zakupie i okolicznościach zakupu broni, po trzecie jednak zeznał również żebroń tę widziału oskarżonego, po czwarte wskazał także gdzie oskarżony tę broń przechowywał (w garażu w specjalnej skrytce w metalowej kasecie, a skrytka była zasłonięta kredensem). I po piąte świadek stwierdził także, że nie wie, co stało się z tym pistoletem. Jeśli uwzględni się te okoliczności to nie może być wątpliwości, żeZ. M. (1)to nie jedynie świadek ze słyszenia, a osoba, która nie tylko słyszała, ale i widziała broń oraz wiedziała gdzie była ona przechowywana.
Czyni to zarzut skarżącej oznaczony 1. ►chybionym.
Sąd Apelacyjny sygnalizował już wcześniej o tym, że zauważa niekonsekwencję w formułowaniu zarzutów apelacji przez obrońcę oskarżonego.
Należy powtórzyć zatem, że z jednej strony skarżąca podnosi oddalenie wniosków dowodowych o zasięgniecie informacji w Czechach i Niemczech o tym czy istniały sklepy, o których zeznawaliZ. M. (1)iK. K. (1)z drugiej stwierdza, że taki sklep został wT.zlikwidowany i opiera się w tym zakresie na zeznaniachZ. M. (1)podważając twierdzeniaK. K. (1).
Jeśli zważyć na tezy wniosków dowodowych, do których odwołuje się skarżąca, to w istocie nie przeczą one wynikającym z zeznań świadków twierdzeniom o kupowaniu broni w Czechach i Niemczech. Wszak przecież z przedstawionego zarzutu wynika, że celem tych wniosków nie było ustalenie czy takie sklepy działały w czasie, o którym zeznawali świadkowie, lecz ustalenie osób, które tam pracowały. Zaś zasadniczą częścią wniosku była intencja przeprowadzenia przesłuchania tych osób, aby wypowiedziały się czy dokonywały one sprzedaży broni, o której mowa w zarzucie, na rzeczM. W. (1).
Nawet uwzględnienie tych wniosków i ustalenie tych osób, o co występował oskarżony, oraz ich przesłuchanie prowadziłoby do łatwych do przewidzenia stwierdzeń. Mianowicie takich, żeM. W. (1)nikt i nigdy żadnej broni nie sprzedawał. Odpowiedzi takich osób są oczywiste. Należy bowiem pamiętać, że z zeznań iZ. M. (1)iK. K. (1)wynikało wprost, że były to działania poza legalnym obrotem, prowadzone bez żadnej rejestracji (zob. k. 3283a, t. XVII). Oczekiwanie w tych okolicznościach, że osoby, które dokonywały nielegalnej sprzedaży broni prowadziły oficjalną ewidencję takich czynności, jest naiwnością, która nie wymaga żadnego dowodu. Doświadczenie życiowe upoważnia do stwierdzenia, że odpowiedź na pytania postawione przez wnioskującego o takie dowody mogła być tylko jedna i oczywista, że żadnych takich czynności nie prowadzili sprzedawcy w sklepach sprzedających legalnie broń. Jest także oczywistym, że nie tylko nie potwierdzą one, że rejestrowały te nielegalne transakcje, ale także że zaprzeczą aby dokonywały takich sprzedaży na rzeczM. W. (1). Nawet przeprowadzenie takich dowodów, o których mowa w zarzucie apelacyjnym nie oznacza jeszcze, że do transakcji, o których zeznawali świadkowie nie dochodziło i winno doprowadzić Sąd I instancji do ustaleń o braku odpowiedzialnościM. W. (1)za te zachowania. Uzyskanie oczywistych w tych okolicznościach odpowiedzi, na które liczył oskarżony oznaczałoby tylko, że te osoby złożyły zeznania, których oczekiwałM. W. (1), ale nie oznaczałoby, że zdarzeń, o których zeznawali świadkowie nie było.
Podobnie należy odnieść się do tego zarzutu apelującej, który dotyczy braku wpisów w paszporcie oskarżonego. Według skarżącej oznacza to, że oskarżony w latach 1995 – 2000 nie przekraczał granicy między Polską a Niemcami. Brak tych wpisów oznacza tylko jedno, że nie ma ich w paszporcie, do którego odwołuje się skarżąca, ale nie jest dowodem tego, że oskarżony nie miał związku z dokonywaniem zakupów tych pistoletów i ich przemytem do Polski. Nie można przy tym pominąć i tego faktu, do którego odwołuje się skarżąca w motywacyjnej części apelacji, że jednak oskarżony ma w swym paszporcie zapis o przekraczaniu granicy z Niemcami 7 marca 2000 roku, co burzy tezę o braku takich zapisów w paszporcie oskarżonego.
Należy zauważyć, że oskarżonemu nie zarzucono dokonywanie takich operacji samodzielnie, nie zarzucono, że to on kupował za granicą broń i on sam ją przemycał. Jemu postawiono zarzut, że kierował grupą przestępczą, której zakres działania związany był z zakupem broni palnej w Niemczech i Czechach oraz jej przemyt do Polski. Zarzucono mu również przekazanie do przerobienia przemyconej broniR. M.. Jeśli jednak uwzględni się fakty wynikające z zeznańZ. M. (1)(k. 3283a, t. XVII) to nie może być wątpliwości, że także i ten oskarżony był aktywnym uczestnikiem zakupu broni oraz jej przemytu przez granicę. ZeznaniaD. B. (1), o których mowa była wyżej jedynie utwierdzają o takim działaniu oskarżonego. Relacje o tym ze stronyZ. M. (1)świadczą o tym dobitnie i nie podważyły je zastrzeżenia apelującej zawarte w zarzutach jej skargi.
Apelująca kwestionując zasadność wyroku, co doM. W. (1)odwołuje się w swym zarzucie także do błędu proceduralnego nieprzesłuchania w toku postępowaniaK. G.. Kwestie związane z tą osobą były przedmiotem zarzutu obrońcyR. K. (1). Sąd Apelacyjny wypowiadał się na jego temat i powtórzyć należy w kontekście zarzutu obrońcyM. W. (1), że jest to zarzut niecelny. Jeśli zważyć, że Sąd poszukiwałK. W., bo to o niego w istocie chodziło i o nim była mowa w zeznaniachZ. M. (1), jako o osobie opseudonimie (...)i nie udało się ustalić jego miejsca pobytu oraz go przesłuchać to nie sposób uznać, że Sąd nie podjął wystarczających starań o spowodowanie jego stawiennictwa. Takich sposobów, które mogłoby pozwolić ustalić miejsce jego pobytu i sprowadzenie świadka na rozprawę nie wskazała obrońca oskarżonego, trudno zatem ocenić, czy te o których myśli obrońca pozwoliłyby na osiągniecie celu czyli przesłuchanieK. W.. Nieprzedstawienie takich sposobów nie pozwala na ich ocenę czy rzeczywiście byłby one skuteczne. Skoro zaś Sąd wykorzystując wszystkie swoje możliwości nie był w stanie ustalić miejsca pobytu tej osoby oraz w konsekwencji jej przesłuchać nie jest możliwe zaakceptowanie zarzutu o naruszeniu przepisów wskazanych w apelacji obrońcy.
Spośród zarzutów związanych ze stwierdzeniem o błędnych ustaleniach faktycznych w pierwszej kolejności należy odnieść się do tego, w którym apelująca podnosi, że nieprawdziwe są ustalenia iż oskarżony był karany w latach 90 za wyłudzenia dużych partii papierosów, a wynika to z karty karnej dotyczącejM. W. (1).
Rozważając o tym zarzucie należy stwierdzić, że apelująca poza jego postawieniem nie wskazała żadnych innych okoliczności mających potwierdzić jej tezę, iż skoro nieprawdziwa jest relacjaZ. M. (1)o tym, żeM. W. (1)był karany za wyłudzenia dużych partii papierosów to konsekwentnie nieprawdziwe są jego dalsze wyjaśnienia i zeznania, w których obciąża oskarżonego.
Jeśli jednak uwzględni się treść jego wypowiedzi (k. 3281a, t. XVII) to wynika z nich, że to on,Z. M. (1), był osobą aresztowaną za wyłudzenia papierosów, a nie oskarżony. Natomiast jego wspólnikiem był właśnieM. W. (1)orazJ. K. (3)zeŚ.i w związku z tym to wobec niego istniało ryzyko skazania na wysoką grzywnę, co zainspirowało do poszukiwań źródeł finansowania we współdziałaniu zM. W. (1). Na ich współpracę w tym i tę dotyczącą wyłudzania towarów wskazuje takżeK. K. (1)(k. 3156, t. XVI).
Te wypowiedzi pozwalają na ustalenie, że oskarżony iZ. M. (1)dokonywali wspólnie wyłudzeń towarów w tym papierosów oraz że toZ. M. (1)został z tego powodu aresztowany nie zaś oskarżony.
Zarzut apelującej w tej części okazał się nietrafny.
Kolejny zarzut związany z działaniami oskarżonego iZ. M. (1)dotyczy faktu ich wzajemnego konfliktu oraz według skarżącej, opierającej się na wypowiedziach świadka, oskarżony nie uczestniczył w produkcji narkotyków. Abstrahując od faktu, że w tym postępowaniu nie zarzucono oskarżonemu udziału w produkcji narkotyków wypada zauważyć, że już z samej apelacji (jej części motywacyjnej) wynika, iż oskarżony był jednak skazany i to prawomocnie za produkcję narkotyku. Apelująca wyprowadza z tego faktu wniosek, że skoroZ. M. (1)w poprzednim procesie dotyczącym produkcji narkotyku podał, że oskarżony nie brał udziału w takim przedsięwzięciu, a mimo tego oskarżony został skazany, to wtedy kłamał, a tym samym nie można mu dać wiary i obecnie. Do tej kwestii Sąd Apelacyjny już się ustosunkował wyjaśniając, że istotne jest iż świadek zdecydował się składać obciążające innych, ale i jego samego wypowiedzi mając świadomość grożącej mu odpowiedzialności za inne jeszcze zachowania, które do tej pory nie zostały objęte osądem, w tym i te które dotyczyły broni palnej. Te argumenty, które związane są z oceną tej sytuacji i motywacji składania zeznań przezZ. M. (1)mają również swoją wagę i znaczenie dla odrzucenia zarzutu, który postawiła w swej apelacji obrońcaM. W. (1). Kwestia skłócenia oskarżonego i świadka nie jest zasadniczą dla czynionych ustaleń. Sąd I instancji jednak w swych ustaleniach nie pominął tego faktu, a jedynie inaczej określił moment tego konfliktu i przyjął, że ostateczne zerwanie między oskarżonym a świadkiem nastąpiło w 2002 roku. Należy uwzględnić fakt, że okoliczności związane z konfliktem nie były ukrywane przezZ. M. (1), który wprost o tym mówił, ale i zeznaniaD. B. (1), który to potwierdził, lecz wskazał, że obaj w pewnym momencie pogodzili się. Ustalenie Sądu, co do czasu popełnienia przez oskarżonego zarzuconych mu czynów, nie może być odczytane jako dowolne, bo znajduje wsparcie w wypowiedziach obu świadków.
Kwestionowanie przez skarżącą ustaleń Sądu I instancji, co do obrotu bronią typu ShotGun jest nietrafne. Apelująca stawia tezę, że czynności dotyczące tego karabinu były przeprowadzone przezZ. M. (1)i w tej sytuacji obciążanie nimiM. W. (1)jest nieuprawnione. Należy jednak, odpowiadając na te twierdzenia, zauważyć, że przecież z przywołanych już wyżej wypowiedzi świadków wynika bezspornie, że i oskarżony iZ. M. (1)stanowili duet i razem zgodnie współpracowali przynajmniej do czasu, gdy się pokłócili. Wszystkie działania w tym okresie były objęte jedną wolą i świadomością. Obaj stanowili o tym, co robią i z kim podejmują współpracę oraz komu dostarczają broń i amunicję. Jeśli uwzględnić te okoliczności to nie może być wątpliwości, że prawidłowe jest ustalenie, iż choć w odniesieniu do czynności z bronią ShotGunZ. M. (1)podał, że to on wymienił dwa pistoletyR.za ten karabin zJ.zJ.. (k. 3308, t. XVII) to jednak czynił to także w imieniu swego wspólnika, którym był oskarżony. Takie stwierdzenie jest tym bardziej uprawnione jeśli zważyć, że świadek ten wprost tę okoliczność podał. Wszak zeznał on, opowiadając o pochodzeniu tej broni, że„O tym, że te karabinki pochodzą z włamania do takiego klubu wspomniał tylko tenJ.przy okazji tego gdy jeden z nichnamsprzedawał.”(k. 3428, t. XVIII) [podkreślenie SA]. W tych okolicznościach mając na uwadze tę wypowiedź oraz podane przez świadków związki obu mężczyzn i ich współdziałanie w handlu bronią Sąd I instancji miał pełne i pewne podstawy do przyjęcia popełnienia tego zachowania także przezM. W. (1).
Jest oczywistym, że podstawą ustaleń Sądu o sprzedaży osobie o przezwisku(...), były zeznaniaZ. M. (1). Świadek opisywał swoją rolę w tej transakcji, ale jest także charakterystyczne, że poza własnym udziałem w tych czynnościach wskazał takżeM. W. (1)jako osobę współdziałającą w tym czynie.Z. M. (1)podał, że gdy byli w Niemczech tj. on iM. W. (1)i sprzedawali tam osobie o przezwiskuP.amfetaminę to w drodze powrotnej zatrzymali się wG.i tam kupili 3 sztuki broni gazowej, w tym jeden pistolet koloru srebrnego – którego marki nie pamięta. Co więcej, świadek podał, że to był czas kiedyzajmowaliśmy się(podkreślenie SA) już przerabianiem broni i handlem nią (k. 3296, t. XVII). Jeśli więc świadek podaje, że obaj zM. W. (1)razem kupili wówczas broń, w tym i ten pistolet, to nie może być wątpliwości co do tego, że nawet jeśliZ. M. (1)sam sprzedał tę broń to był jedynie realizującym ustalenia jakie wówczas wiązały jego iM. W. (1)jako osoby uczestniczącej we wspólnej działalności polegającej na handlu bronią. Nie może być wątpliwości, że nie popełnił błędu Sąd I instancji ustalając udziałM. W. (1)w tym zachowaniu.
W tym kontekście zwraca uwagę pewien szczegół w apelacji obrońcy, a ten mianowicie, że choć kwestionuje ona poszczególne ustalenia o współsprawstwieM. W. (1)w zachowaniach dotyczących nabycia karabinu ShotGun i jego zbyciaD. W.oraz zbycia srebrnego pistoletu osobie o przezwisku(...), to jednak nie podważa przyjętego przez Sąd działania oskarżonego mającego polegać na nabyciu odP. M. (1)opisanej w pkt. XLII broni palnej w ramach grupy przestępczej. Nie można w tych okolicznościach nie dostrzec pewnej niekonsekwencji apelującej. Brak argumentów podważających to ustalenie Sądu I instancji zwalnia od powinności rozważań o tym jednostkowym zachowaniuM. W. (1), ale czyni także wysoce wątpliwe te zastrzeżenia, które zostały omówione wyżej.
Obecnie Sąd odniesie się do zarzutu oznaczonego jako 3., a mającego, według skarżącej, postać obrazy prawa materialnego.
Wypada przypomnieć, że zarzut obrazy prawa materialnego tylko wtedy jest zasadny, gdy apelujący nie kwestionuje nie tylko deklaratywnie, ale i rzeczywiście ustaleń poczynionych w sprawie. Judykatura od dawna ma ugruntowane stanowisko w tym zakresie. Sąd Najwyższy konsekwentnie wyraża pogląd, że nie ma obrazy prawa materialnego, gdy wada orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń, przyjętych za jego podstawę. Jeżeli autor rewizji (obecnie apelacji – dopisek SA) kwestionuje przyjętą w wyroku kwalifikację prawną czynu, ponieważ w działaniu oskarżonego dopatruje się innego od przypisanego mu przestępstwa, to podstawą takiej rewizji (apelacji) może być tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku.(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 1978 roku, I KR 155/78 OSNPG 1979/3/52, podobnie tenże Sąd w wyroku z dnia 23 lipca 1974 roku w sprawie V KR 212/74, OSNKW 1974/12/233).Nie mniej wymowne jest także stanowisko Sądu Apelacyjnego w Łodzi, według którego„Obraza prawa materialnego zachodzi tylko wtedy, gdy nastąpiła błędna wykładnia danego przepisu, albo został zastosowany przepis niewłaściwy lub pominięto obligatoryjne[rozstrzygnięcie – dopisek SA].
Nie ma natomiast obrazy prawa materialnego, gdy wadliwość orzeczenia - przynajmniej w przekonaniu autora środka odwoławczego - jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.
Jeżeli więc skarżący kwestionuje przyjętą przez sąd kwalifikację prawną dlatego, że w czynie oskarżonego dopatruje się znamion innego przestępstwa, niż przypisane, bądź w ogóle neguje sprawstwo oskarżonego, to podstawą takiej apelacji może być tylko zarzut błędnych ustaleń faktycznych, określony wart. 438 pkt 3 k.p.k.”(wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2002 roku, II AKa 243/01, Prok.i Pr.-wkł. 2004/6/24, KZS 2004/7-8/82).
Celowe jest również odwołanie do poglądów doktryny w tym zakresie. Co do zasady, zarzut obrazy prawa materialnego ma rację bytu wyłącznie wówczas, gdy apelujący nie kwestionuje poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych. Naruszenie tego prawa polega bowiem na jego wadliwym zastosowaniu lub też niezastosowaniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, który nie jest kwestionowany przez stronę skarżącą (zob. T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne. W-wa 2005, s. 775, a także wyrok SN z dnia 26 lutego 2009 r., WA 3/09, OSNwSK 2009, poz. 566). W innym wypadku zarzut taki należy uznać za przedwczesny. Dopuszcza się jednak podnoszenie go łącznie z zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych, jako zarzutu ewentualnego. Skarżący może bowiem uzasadniać, że nawet w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne poczynione przez sądmeritizostaną uznane przez instancję odwoławczą za prawidłowe, to i tak prawo materialne zostało do nich zastosowane w sposób nieprawidłowy (por. por. P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. I. W-wa 2007, s. 660 oraz wyrok SA w Krakowie z dnia 27 listopada 2008 r., II AKa 187/08, KZS 2009 r., z. 2, poz. 37).
Przechodząc do rozważań trafności tego zarzutu należy stwierdzić, że jest on pozbawiony racji. I choć skarżąca poza tym zarzutem postawiła także zarzut błędnych ustaleń faktycznych w zakresie związanym z przepisemart. 258 § 3 k.k.to rozpatrywane one łącznie prowadzą do wyrażonego w poprzednim zdaniu stanowiska.
Sąd I instancji podjął próbę wyjaśnienia, dlaczego uznałM. W. (1)za organizatora grupy oraz za jej kierownika. Te wywody zawarte są na s. 38 i 39 uzasadnienia.
Apelująca podnosi w swych zastrzeżeniach, że brak jest konkretnych wskazań o działaniuM. W. (1)w grupie przestępczej. Zauważa, że są to jedynie wywody teoretyczne nieprzełożone na potrzeby tej konkretnej sprawy. W tym zakresie stawia także zarzut niedomagań uzasadnienia wydanego orzeczenia. Co do kontestowania przez obronę jakości uzasadnienia Sąd Apelacyjny już się wypowiedział i przyznał racje skarżącym. Nie może to jednak prowadzić do stwierdzenia, że nieprawidłowo Sądmeritiustalił funkcjonowanie grupy przestępczej, w której uczestniczył oskarżony oraz w której pełnił on rolę kierowniczą.
Należy także i w tym miejscu uczynić kolejną dygresję związaną z motywacyjną częścią apelacji. Skarżąca kwestionuje sprawstwo oskarżonego jako organizatora, kierownika i uczestnika grupy przestępczej i wnosi o jego uniewinnienie podobnie zresztą jak w odniesieniu do kolejnego przypisanego oskarżonemu zachowania (sprzedaż broniJ.zJ., sprzedaż osobie o przezwiskuI., przekazanie do przerobienia broni gazowej na ostrąR. M.) popełnionego w ramach grupy przestępczej. Z drugiej jednak strony prowadząc rozważania o tych zachowaniach stwierdza, że dokonywanie doraźnej przestępczej dzielności przez grono znajomych ze środowiska przestępczego zajmującego się tą samą działalnością przestępczą nie może być traktowane jako działanie w ramach grupy przestępczej (s. 10 apelacji).
Nie sposób nie zauważyć, że z jednej strony apelująca wnosi o uniewinnienie oskarżonego, bo nie popełnił on zarzuconych mu czynów, z drugiej jednak przyznaje, że działalność przestępcza ze znajomymi nie może być traktowana jako udział w grupie przestępczej, a jedynie jako współdziałanie tych właśnie znajomych.
Te wywody nie przystają wzajemnie do siebie.
Rozważając jednakin concretoo zachowaniach oskarżonego nie można mieć cienia wątpliwości, że ustalenia Sądu I instancji zawarte w opisie przypisanych mu czynów, co do roli i znaczeniaM. W. (1)są bezbłędne.
Zeznania świadków, w tym drugiego z kierujących działaniami grupy, a toZ. M. (1)świadczą o tym dobitnie. Opis tych zachowań, podejmowane wspólnie decyzje, gromadzenie środków finansowych i ich przekazywanie na zakup broni, ich wspólna sprzedaż i otrzymywanie pieniędzy, którymi się dzielili nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że obaj oni działali w ramach grupy przestępczej. To, żeK. K. (1)oświadczył, że on nie należał do żadnej grupy przestępczej nie oznacza że to jemu zostało przekazane uprawnienie dokonania ustaleń faktycznych i ich oceny czy istniała grupa przestępcza i jaki był jej skład. Ta ocena należała do Sądu. I jeśli uwzględnić, że oskarżony był tym, o którymK. K. (1)zeznawał jako o inicjatorze wyjazdu do Niemiec doG.w celu zakupu broni, to jasnym się staje, że nie był on tylko mimowolnym wykonawcą czy przypadkowym uczestnikiem przemytu broni. Opis tych zachowań, które przekazałK. K. (1), w tym i to że pieniądze na tę transakcję wyłożył oskarżony, a współdziałał w tym zakresie zM. L. (1), który wraz z nim do Niemiec pojechał nie pozostawia żadnych wątpliwości co do roliM. W. (1). Nie można także zapominać o tym co na temat współdziałania oskarżonego iZ. M. (1)zeznałD. B. (1). Wszak o nich obu mówił on z najwyższą atencją stwierdzając, że„(…) byli wtedy osobami o takiej samej mniej więcej pozycji w hierarchii świata przestępczego, coK..”(k. 2339, t. XII) i dalej podał on, że od czasu, gdy miał 16 lub 17 lat„(…)W.iŁ.byli dla mnie jak legenda. To naprawdę byli, a właściwie są rasowi bandyci. Wiem, że przed niczym się nie cofną. O ich przebiegłości i wiedzy świadczy chociażby to, że potrafili fałszować dokumenty, produkować narkotyki i zawsze mieli broń.”(k. 2369. t. XII).
Już ta wypowiedź dowodzi działań oskarżonych, jako osób w ramach pewnej struktury przez nich stworzonej. Uzupełnieniem roli i znaczenia obu mężczyzn w procesie handlu bronią świadek koronny zawarł w kolejnej części swych wypowiedzi i są nimi jego zeznania, w których przedstawia okoliczności poznania ich obu zeS. S. (1)iP. T. (1)w związku z zakupem broni. (k. 2353, t. XII). Jeśli nadto uwzględni się opis zachowań dotyczących zakupu broni przezK. K. (1)iM. L. (1)w tym wynikający z nich fakt, że takich transakcji było kilka, opis zakupu amunicji w Czechach, dane przekazywane przezD. B. (1)o tym, że i on brał udział w zakupie od osób, które nie chciały się z nikim innym kontaktować jak tylko zM. W. (1)lubZ. M. (1)(k. 2370, t. XII) to ustalenia Sądu zawarte w przypisanych mu czynach działania w grupie, jej organizacji i kierowania nią są oczywiste. Świadek ten także jednoznacznie podał o tym, co w ramach działań związanych z zakupem broni czynił wspólnie właśnie zM. W. (1)(k. 2376, t. XII). Nie jest więc tak, jak twierdzi skarżąca, że jedynieZ. M. (1)był tym, z którymD. B. (1)dokonywał zakupów broni poza granicami Polski.
Jego zeznania dowodzą także, że obaj mężczyźniZ. M. (1)iM. W. (1), choć w pewnym momencie pokłócili się to jednak w następnym pogodzili się i dokonali zakupu dużego transportu broni i uczynili to wspólnie (k. 2378, t. XII). Twierdzenia zatem, że przestali oni działać wspólnie po kłótni między nimi należy odrzucić i w oparciu o te wypowiedzi świadka koronnego ustalenie o dalszej ich współpracy jest ze wszech miar prawidłowe.
Jeśli zatem w działalności przestępczejM. W. (1)on decydował o tym, gdzie i jaki rodzaj broni kupują, jeśli dostarczał na ten cel pieniądze, następnie broń przyjmował, po czym przekazywał jąR. M.i polecał dokonywanie przeróbek, a następnie przerobioną broń sprzedawał to czynił to w ramach zorganizowanej działalności. Uczestniczyli w niej poza nim samym takżeZ. M. (1)jako wspólnik i współorganizator tych działań ale i znani i osądzeni w tym procesieM. L. (1)jako kurier nabywający broń we współdziałaniu zK. K. (1)oraz w innych wcześniejszych operacjach,R. M.jako przerabiający broń,D. B. (1)jako kupujący i przemycający ją przez granicę. Już choćby zestawienie tych osób i danych o ich działaniach prowadzić winno do wniosku, że działalność taka prowadzona przez długi czas była działalnością grupy. Nie można także zapominać, że to i oskarżony iZ. M. (1)znali dostawców broni i w Czechach i w Niemczech i tylko z powołaniem się na nich możliwe było jej nabycie.
O organizacji działań oskarżonego iZ. M. (1)zeznawał takżeK. P. (1)i on wskazywał na ich współdziałanie oraz zajmowanie się handlem bronią palną. Jego zeznania o tym, że mieli oni spółkę, która od lat dziewięćdziesiątych zajmowała się przerabianiem broni gazowej na ostrą są w tym zakresie jednoznaczne. Wyraźnie i stanowczo oraz w sposób nie budzący wątpliwości wskazywał on, że„(…)w naszym środowisku powszechnie było wiadomo, żeM.iW.od lat zajmują się przerabianiem broni gazowej na ostrą i jej sprzedażą.”(k. 3108, t. XVI).
Te wskazane wyżej okoliczności faktyczne przyłożone do wzorca, który sformułowany został przez judykaturę, a przywołany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 38, 39 uzasadnienia) pozwala na stwierdzenie, że zachowania i oskarżonego i pozostałych wymienionych w przypisanych mu czynach stanowiły o działalności w ramach grupy przestępczej.
Jeśli nadto uwzględni się i tę okoliczność, że powodem działania oskarżonego i jego wspólnikaZ. M. (1)była chęć uzyskania i to w sposób nielegalny środków pieniężnych, aby spłacić należności sądowe wynikające z grożącej kary za wcześniejsze działania przestępcze, to nie może być skutecznie podważane twierdzenie wynikające z aktu oskarżenia a finalnie z wyroku Sądu I instancji, że oskarżony był nie tylko uczestnikiem, ale także organizatorem i kierującym grupą przestępczą. To z nim (iZ. M. (1)) kontaktowali się nabywcy broni choćbyA. O. (1),S. S. (1),P. T. (1),P. S.czyR. K. (1)i inni. To on decydował o konieczności wyjazdu na zakupy broni za granicę, on podejmował decyzję o zakupie określonej ilości broni i przekazywał na ten cel określone środki. On też sprzedawał ją umówionym nabywcom, i on także polecał przerabianie broni wykonawcy, czyliR. M..
Nie budzą żadnych wątpliwości ustalenia Sądu, że był on kierującym działaniami poszczególnych członków grupy, a zatem zarzuty błędnego ustalenia jego roli i znaczenia w strukturze osób powiązanych z przemytem, przerabianiem i obrotem bronią są chybione i to zarówno w zakresie dotyczącym błędnego ustalenia tego faktu, obrazy prawa materialnego oraz obrazy procedury poprzez niewyjaśnienie powodów takiego rozstrzygnięcia. Co do tego ostatniego zarzutu, to jak już wyżej stwierdzono uzasadnienie nie jest doskonałe, lecz akurat w tym omawianym tu zakresie Sąd zbliżył się najbardziej do standardu, który wynika zart. 424 k.p.k.
Wobec wymowy materiału dowodowego dotyczącegoM. W. (1)apelacja obrońcy oskarżonego nie mogła zmienić oceny trafności orzeczenia zapadłego wobec niego.

III
Odnośnie do apelacji obrońcy oskarżonegoP. T. (1).

Na początku należy uznać zasadność części motywów apelującego zawartych w uzasadnieniu jego skargi. Podnosi się w tej części apelacji, że inny był stan prawny w czasie, gdy oskarżony miał popełnić zarzucone mu zachowanie związane z bronią palną oraz inny porządek prawny obowiązywał w chwili wyrokowania.P. T. (2)zarzucono naruszenieart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 k.k.i popełnienie takiego czynu przypisał mu w pkt. LIII orzekający Sąd. Trafnie zwrócił jednak uwagę – w kontekście tu rozważanym – obrońca oskarżonego, że czyn ten oskarżony miał popełnić w latach 1996 – 1997, a zatem do ostatniego dnia grudnia 1997 roku – (zob. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 27 września 2011 roku III KK 89/11 OSNKW 2012 nr 2, poz. 12, str. 1, Biul. SN 2012 nr 2, KZS 2012 nr 3, poz. 7). W czasie, gdy oskarżony dopuścił się tego czynu obowiązywałk.k. z 1969 roku, który nie znał typu czynu zabronionego sankcjonującego zachowania polegające nahandlu bronią. W zakresie ochrony porządku publicznego represjonowane było nielegalne posiadanie broni oraz jej wyrób. Regulował tę kwestię przepisart. 286 k.k. z 1969 roku.
Należy także odnieść się do obowiązującej w czasie popełnienia zarzucanego zachowania ustawy z dnia 31 stycznia 1961 roku, o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz.U.1961.6.43), a konkretnie do art. 28, który w ustępie 1. po zmianach nadanych przepisami wprowadzającymik.k. z 1997 rokuod 1 września 1998 roku zawierał stwierdzenia:
1. Kto bezprawnie pozbywa broń palną lub amunicję do takiej broni albo materiały wybuchowe lub przyrządy wybuchowe
- podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Istotne jest w analizowanej tu sytuacji, że przepis art. 28 ust. 1 obowiązywał do chwili utraty mocy tej ustawy, czyli do 12 kwietnia 2003 roku, kiedy to zdecydowano o tym mocą ustawy z 14 lutego 2003 roku (DZ. U. 2003. 52. 451). Jasnym jest w tych okolicznościach, że w okresie od 1 września 1998 roku do 12 kwietnia 2003 roku równolegle funkcjonowały dwa stany prawne odnoszące się do broni oraz jej przekazywania. Pierwszy wynikający z ustawy z 1961 roku mówił o bezprawnym pozbywaniu broni i drugi sankcjonujący wart. 263 § 1 k.k.handel bronią. Nie może być wątpliwości, że dotyczyły one dwóch różnych zachowań represjonowanych przez przepisy karne. Jeśli pierwsza ustawa odnosiła się do bezprawnego pozbywania broni (jej przekazania, czy nawet sprzedaży przez osoby mające zezwolenie na jej posiadanie) to druga odnosiła się do nielegalnego, bez zezwolenia obrotu bronią, handlowania nią, czyli kupnem od jednego dostawcy i sprzedaży innym nabywcom. Nie może być zatem wątpliwości, że osoby które nie miały zezwolenia na posiadanie broni, a handlowały nią nie mogły być podmiotami przestępstwa z art. 28 ust. 1 ustawy z 1961 roku, mogły natomiast do 1 września 1998 roku odpowiadać w oparciu o normyk.k. z 1969 roku.
W tych okolicznościach obowiązkiem Sądu było dokonanie analizy sytuacji prawnejP. T. (1)przez pryzmat obu ustaw (obowiązującej w chwili czynu i w czasie wyrokowania) i ustalenie, która z nich, ewentualnie, jest dla sprawcy względniejsza. Jest oczywistym, że oskarżony nie mógł ponosić odpowiedzialności za handel bronią tak jak zostało to opisane w zarzucie, przypisane i zakwalifikowane przez Sąd I instancji, skoro zachowanie handlu bronią nie było w czasie zarzuconym oskarżonemu penalizowane (art. 1 § 1 k.k.).P. T. (2)mógł natomiast odpowiadać za nielegalne posiadanie broni.
W tym miejscu należy odnieść się do stwierdzeń obrońcy oskarżonego o tym, że nie sposób przypisać oskarżonemu posiadanie broni.Nota beneskarżący popada w wewnętrzną sprzeczność. Wszak w motywacyjnej części apelacji w pierwszym punkcie wykazuje, iż zachowanie oskarżonego winno być zakwalifikowane zart. 263 § 2 k.k., bo odpowiada tenże przepis swą treścią temu, który obowiązywał w czasie popełnienia tego czynu przezP. T. (1)tj.art. 286 d.k.k., aby w kolejnym punkcie stwierdzić, że nie wykazano iżby oskarżony posiadał te przedmioty w rozumieniu prawa cywilnego. Po pierwsze, zauważyć należy, że zupełnie chybione jest twierdzenie obrońcy, że dla potrzeb badanej tu odpowiedzialności karnej oskarżonego należy odwoływać się do regulacji cywilnoprawnych dotyczącychprawa rzeczowegoposiadania i jego pochodnych. Zarówno doktryna jak i judykatura od dawna wypracowały jednoznaczne stanowisko, że instytucja posiadania w znaczeniu przyjętym przez prawo cywilne nie ma zastosowania w prawie karnym, podobnie zresztą jak nie ma istotnego znaczenia cel posiadania broni. (zob. W. Świda, Prawo Karne, Warszawa 1978, PWN, s. 669; J. Bafia (red.) Kodeks Karny Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1978, t. 2. s. 483; Z. Ćwiąkalski, [w:] A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część szczególna, t. II, 2013, s. 1432; zob. także wyrok Sądu Najwyższego z 21.1.2009 r., II KK 197/08, OSNK 2009, Nr 4, poz. 30; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 27.6.2002 r., II AKa 149/02, KZS 2002, Nr 7–8, s. 47). W tym kontekście zasadnym będzie także przywołanie orzeczenia tutejszego Sądu, który sformułował tezę, żePojęcie posiadania zawartego wart. 263 § 2 KKto pojęcie oderwane od cywilistycznego ujęcia. Odpowiada znaczeniu nadawanemu mu w języku etnicznym oznaczając każde faktyczne władanie czymś zarówno jak właściciel, ale i bez chęci zatrzymania dla siebie np. tylko by używać krótkotrwale, czy za kogo innego.(wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 1 lipca 2014 roku, II AKa 161/14, opublikowany w OSA 2015/4/9).
Po wtóre zaś, zupełnie nie przystają do realiów badanej sprawy twierdzenia obrońcy, że oskarżony nie posiadał broni. WypowiedziZ. M. (1)świadczą o tym dobitnie i jednoznacznie wskazują, że to właśnieP. T. (1)był tym, któremu on dostarczał i przekazywał broń palną przerobioną z broni gazowej. Wystarczy odwołać się choćby do jego relacji na k. 3299, t. XVII, gdzie stwierdza„Oprócz tego, jeszcze trzy razy zanosiłem pistolety – każdorazowo po cztery sztukiT.do Lombardu. (…) Z tych 12 sztuk które mu dostarczyłem, on oddał mi 2 sztuki.”Już ten opis podważa twierdzenia apelującego, że oskarżony nie był osobą, która posiadała broń. Nadto uzupełnić należy te twierdzenia wypowiedziamiD. B. (1), który podał choćby, że„(…)koszt zakupu tego kompletu czyli pistoletu plus tłumika plus amunicji kosztował 2500 zł. Broń przekazałemP. T. (1)a ten dał jąS..”(k. 2348, t. XII) i dalej na kolejnej karcie„Początkowo umówiliśmy się na dostawę ok. 20 sztuk pistoletów. Ostry przynosił je później (…)po kilka sztuk, za każdy razem do lombarduP.iP.płacił mu za tą broń.”Podobnej treści wypowiedzi zawarte są na k. 2429, t. XIII. Te dowody potwierdzają w sposób jednoznaczny, że oskarżony był posiadaczem broni w znaczeniu, jaki wymagany jest dyspozycją przepisów chroniących porządek publiczny i to zarówno w oparciu ok.k. z 1969 roku, jak ik.k. z 1997 roku. Był jej posiadaczem, który następnie dysponował nią sprzedając innym osobom i tym samym wykonując władcze czynności z tymi przedmiotami. Niewątpliwie był on sprawcą nielegalnego posiadania broni.
Wracając natomiast do zagadnienia prawnego, które zostało poruszone w apelacji obrońcy oskarżonego należy zastanowić się na problemem, która ustawa jest dla oskarżonegoP. T. (1)względniejsza. Tej kwestii obrońca poświęcił w istocie jedno zdanie, konkludując, że względniejsza jest ustawa z 1997 roku w postaci przepisuart. 263 § 2 k.k.
Rozważając o poruszanej tu kwestii należy stwierdzić, że badanie względności ustawy dla sprawcy musi odnosić się do całości stanu prawnego określonej ustawy i konieczności zastosowania tylko jednej z nich bez możliwości wybierania części rozwiązań z jednej jako względniejszych, zaś innych z konkurującego aktu prawnego, bowiem one są względniejsze (korzystniejsze) dla sprawcy. W zakresie właściwego stosowania przepisuart. 4 § 1 k.k.sąd musi dokonać wyboru między konkurującymi ustawami i zastosować całościowo jedną z nich - tę którain concretojest względniejsza dla sprawcy. (wyrok Sądu Najwyższego z 17 listopada 2016 roku, II KK 351/16, LEX nr 2151421)
Sam rodzaj i wysokość zagrożenia karnego przewidziane za określone zachowanie wcale nie są wystarczającymi wyznacznikami koniecznego wyboru określonej ustawy, jako względniejszej. Niezbędne jest ich zbadanie przez pryzmat choćby recydywy, przedawnienia, dodatkowych obostrzeń, skutków skazania. Badając, która z ustaw jest "względniejsza" w rozumieniuart. 4 § 1 k.k., należy oczywiście brać pod uwagę całokształt konsekwencji wynikających z zastosowania konkurujących ze sobą ustaw, np. rodzaj możliwych albo koniecznych do orzeczenia środków karnych czy okres wymagany do zatarcia skazania. (wyrok Sądu Najwyższego z 5 stycznia 2017 r. IV KK 188/16, LEX nr 2188430).
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że nie ma racji obrońca oskarżonego twierdząc, że względniejszy dla oskarżonego jest obowiązującyk.k., co winno skutkować zastosowaniem kwalifikacji zart. 263 § 2 k.k.
Jak już wyżej stwierdzono, w przypadku konkurencyjności ustaw wybór jednej z nich, jako względniejszej, rodzi konieczność stosowania wszystkich przewidzianych w niej instytucji, które w odniesieniu do sprawcy należy w oparciu o nią orzec. Zwraca uwagę w tej sytuacji okoliczność, że oskarżonemu – gdyby przyjąć wariant zaproponowany przez obrońcę i uznać, że doszło do naruszeniaart. 263 § 2 k.k.– zarzucono popełnienie przestępstwa, z którego uczynił sobie stałe źródło dochodu, a zatem działał w warunkachart. 65 § 1 k.k.To rodzi dla sprawcy takiego zachowania określone w tym przepisie konsekwencje. Zgodnie z jego treścią należałoby wobec takiego sprawcy zastosować przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie przewidziane wobec sprawcy określonego wart. 64 § 2 k.k.Jest to sytuacja prawna, która w sposób oczywisty jest dla takiego sprawcy niekorzystna, choćby poprzez konieczność wymierzenia kary powyżej dolnej ustawowej granicy zagrożenia przewidzianego za przypisane mu zachowanie. Warunkowe przedterminowe zwolnienie takiego sprawcy możliwe byłoby po odbyciu przez niego ¾ kary (art. 78 § 2 k.k.), a okres próby nie mógłby być krótszy niż 3 lata (art. 80 § 2 k.k.). Sprawca skazany w warunkachart. 64 § 2 k.k.nie mógłby korzystać z możliwości odbycia kary w warunkach dozoru elektronicznego (art. 43la§ 1 pkt. 1 k.k.w.). Następstwem zastosowaniaustawy k.k.byłaby także niezbędność orzeczenia o przepadku korzyści majątkowej lub jej równowartości, o czym mówi przepisart. 45 k.k.Abstrahując od faktu, żein concretoSąd I instancji, choć oparł swoje orzeczenie ok.k.takiego orzeczenia nie wydał.
W tych okolicznościach uznając, że względniejsza dlaP. T. (1)jest ustawa obowiązująca w chwili popełnienia przez niego przypisanego mu przestępstwa czyn jego zakwalifikowano wedługk.k. z 1969 roku, jako występek zart. 286 d.k.k.niezależnie od tego, że zagrożenie karą według tej normy jest wyższe niż wart. 263 § 2 k.k.i wniosku w tym zakresie obrońcy oskarżonego. Bez znaczenia dla oceny względności konkurujących przepisów ma przyjęcie przez Sąd Apelacyjny, iż przestępstwoP. T. (1)było przestępstwem ciągłym, o którym mowa wart. 58 d.k.k.Następstwaart. 65 § 1 k.k.i konsekwencje wynikające z obowiązku zastosowania regulacji przewidzianych wart. 64 § 2 k.k.byłyby dalej idące niż te, które zawieraart. 58 d.k.k.Biorąc pod uwagę, iż oskarżony dopuszczając się zachowań opisanych w pkt. XXXIX części wstępnej zaskarżonego wyroku miał z góry powzięty zamiar (sprzedaży jednostek broni), jego zachowanie za każdy razem godziło w to samo dobro prawem chronione jakim jest porządek publiczny i wszystkie z tych zachowań, następujących po sobie, tworzyły pewien ciąg w czasie wykorzystywanej tej samej trwałej sposobności, uznanie, że było to przestępstwo ciągłe było w tych okolicznościach naturalną, narzucającą się wręcz konsekwencją. To, że nie wyeliminowano z opisu przypisanego oskarżonemu czynu zachowania polegającego na handlu bronią nie ma żadnego znaczenia, poza redakcyjnym, gdyż ta okoliczność nie stanowiła znamienia ustawowego typu czynu zabronionego opisanego wart. 286 d.k.k.i w tych realiach zapis ten jest irrelewantny dla ustalenia znamion ustawowych tego przestępstwa, a ma znaczenie, co najwyżej przy wymiarze kary, jako okoliczność obciążająca (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 roku, V KK 193/11, LEX nr 1044072).
Mimo zmiany podstaw ustawowych oceny prawnej zachowania przypisanego oskarżonemu Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, że nie sposób dostrzec konieczność zmiany i obniżenia kary wymierzonej oskarżonemu. Jest on zdeklarowanym przestępcą, który uznał, że popełnianie przestępstw będzie sposobem na zdobywanie środków finansowych. Wielokrotna karalność za różne przestępstwa, dopuszczanie się ich we współdziałaniu z innymi świadczy o jego bardzo wysokim poziomie demoralizacji i w żadnym razie nie może być mowy o tym, że należałoby mu wymierzyć niższą karę. Można nawet pokusić się o stwierdzenie, patrząc na drogę życiową (przestępczą) oskarżonego, że kara mu wymierzona jest, jeśli nie rażąco łagodna, to na pewno łagodna. Okoliczności związane z motywem, dla którego oskarżony wchodził w posiadanie tak znacznej ilości sztuk broni jedynie utwierdzają w przekonaniu, że w żadnym razie nie może być mowy o rażąco surowym potraktowaniu oskarżonego za przypisane mu przestępstwo.
Sąd Okręgowy przypisując temu oskarżonemu popełnienie przestępstwa posłużył się zwrotem„(…)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIX części wstępnej wyroku(…)”– pkt. LIII części rozstrzygającej. Takie sformułowanie niesie za sobą określone konsekwencje, w tym przyjęcie, że zapisy zawarte w czynie opisanym w części wstępnej stają się ustaleniami Sądu orzekającego. Tymczasem w opisie tego czynu znajdującym się w części wstępnej zawarto sformułowanie o tym, żeP. T. (1)popełnił je wraz zeS. S. (1). Sąd Okręgowy przeoczył jednak fakt, że przecież sam postanowił, 29 czerwca 2016 roku (k. 9045, t. XLVI), sprawęS. S. (1)(H.) wyłączyć do odrębnego rozpoznania i w chwili wyrokowania była ona prowadzona przed Sądem Okręgowym w Świdnicy pod sygnaturą III K 62/16. Tym samymS. S. (1)jako osoba nieskazana nie może być z imienia i nazwiska wymieniony w przypisanymP. T. (1)występku jako jego współsprawca, bowiem przesądzona zostałaby jego odpowiedzialność za zachowanie, które nie zostało jeszcze osądzone. Wyeliminowano także zapis zawarty w opisie tego czynu w części wstępnej tego wyroku„P. T. (1)i”jako że przecież opis tego czynu dotyczył właśnieP. T. (1)i jak się wydaje stanowił oczywistą omyłkę pisarską autora aktu oskarżenia.
IV. Co do rozstrzygnięć Sądu Apelacyjnego o czynie XXIIIA. O. (1)przypisanym w pkt. XXXII oraz czynie XXIVA. O. (2)przypisanym w pkt. XXXIII zaskarżonego wyroku oraz co do apelacji obrońcy oskarżonejM. O..
1.Na wstępie konieczna jest uwaga dotycząca podstaw rozstrzygnięcia przez Sąd Apelacyjny w zakresie korygującym przesłanki prawne orzeczenia dotyczące wymienionych wyżej oskarżonych, co do czynów im zarzuconych i przypisanych, a określonych wyżej.
Obrońca oskarżonegoA. O. (1)zaskarżył wyrok w całości, a zatem nie tylko co do winy i kary, ale także prawidłowości ocen prawnych przypisanych oskarżonemu zachowań. Stosując regułę wyrażoną wart. 433 § 1 k.p.k.i fakt zwrócenia skargi apelacyjnej przeciwko całości wyroku konieczne stało się zbadanie zgodności kwalifikacji prawnej zachowaniaA. O. (1)z obowiązującym stanem prawnym przez pryzmatart. 4 § 1 k.k.Wykorzystując uprawnienia wynikające zart. 433 § 1 k.p.k.w zw. zart. 447 § 1 k.p.k.uznano za konieczne dokonanie korekty kwalifikacji prawnej zachowaniaA. O. (1)ocenionego jako nielegalny handel bronią, o którym to typie czynu zabronionego mówiart. 263 § 1 k.k.
Uwagi przytoczone wyżej, w toku analizy oceny prawnej zachowaniaP. T. (1)związanego z handlem bronią palną mają swoje identyczne znaczenie dla oceny trafności rozstrzygnięcia dotyczącegoA. O. (1), a poprzez wykorzystanie podstawy prawnej zart. 435 k.p.k.także, co doA. O. (2), który rozstrzygnięcia o jego odpowiedzialności nie zaskarżył. Obu tym oskarżonym zarzucono wszak popełnienie czynów handlu bronią w okresie 1996 – 1997 wŚ.. Przy czym w zakresie sprzedaży jednego pistoletuD. B. (1),A. O. (1)iA. O. (2)mieli ze sobą współdziałać. Okoliczności relewantne dla oceny zachowań obu oskarżony są identyczne jak w odniesieniu do omówionych już wyżej dotyczącychP. T. (1). Także wobec obu wymienionych oskarżonych istotne jest, że w czasie ich działania obowiązywał k.k. z 1996 roku (d.k.k.) nie zawierający w typie czynu sankcjonowanego znamienia handlu bronią. Z przyczyn powołanych w tej części niniejszego uzasadnienia, które spowodowały korektę oceny prawnej podobnego zachowaniaP. T. (1)dokonano także zmiany kwalifikacji prawnej zachowańA. O. (1)iA. O. (2).
Sąd Apelacyjny odwołuje się do wywodów tam zawartych uznając za wystarczające takie postąpienie, bowiem zbędne jest powtarzanie identycznej argumentacji uzasadniającej zapadłe i omawiane tu rozstrzygniecie.

    2.Apelujący obrońca, oskarżonychA. O. (1)iM. O., podnosi także zarzuty związane z niewłaściwą oceną wartości dowodowej zeznańD. B. (1)orazZ. M. (1). Sygnalizując już wyżej konieczność takich rozważań Sąd Apelacyjny w tym miejscu uznaje za konieczne przeprowadzenie krytycznej analizy argumentacji apelującego, co do zasadności oparcia rozstrzygnięcia o te właśnie źródła dowodowe.
Odwołując się do pierwszego ze świadków stawia zarzut oparcia ustaleń o wypowiedzi świadka koronnego w sytuacji, gdy zeznania innych świadków oraz współoskarżonych nie potwierdzają zeznańD. B. (1).
Nie sposób uznać tego zarzutu za skuteczny, jeśli uwzględni się treść wypowiedziD. B. (1)opisującego szczegółowo kontakty zA. O. (1)i sprzedażą przez niego broni nie tylkoS. S. (1)iP. T. (2), ale także samemuD. B. (1). Świadek jednoznacznie identyfikuje oskarżonego, jako sprzedawcę broni i wskazuje, że sam od niego kupował broń (k. 2348, t. XII, k. 2413, t. XIII). Odnośnie natomiast sprzedaży broni na zamówienieP. T. (1)iS. S. (1)opisuje okoliczności kontaktu z oskarżonym oraz powody ataku na niego ze stronyS. S. (1). Opis ten nie jest odosobniony, bo wszak o powodach i przebiegu oraz skutkach atakuS. S. (1)na oskarżonego mówi nie tylkoD. B. (1), ale zeznania w tym zakresie złożył takżeK. P. (1)(k. 3080, k. 3113, t. XVI). Nie można także pominąć wypowiedziZ. M. (1)(k. 3350, t. XVII). Jeśli zestawi się wypowiedzi tych trzech osób to nie jest możliwe przyjęcie za treścią apelacji, że brak jest dostatecznych dowodów potwierdzających wiarygodność tych osób, a w konsekwencji sprawstwo oskarżonego. Takie dowody, wymienione wyżej, są i nie tylko na poziomie dostatecznym, lecz w stopniu pewnym potwierdzają sprawstwo oskarżonego, co do zarzuconych mu czynów.
3.Podważając ustalenia o odpowiedzialnościM. O.apelujący zwraca uwagę, że oparto je na jednym i jedynym dowodzie, a to zeznaniachZ. M. (1). Według skarżącego nie jest prawidłowym takie postąpienie, bo po pierwsze świadek ten był w przeszłości skazany za pomówienie, a po drugie tylko jego wypowiedzi dowodzą sprawstwaM. O..
Co do pierwszego z argumentów apelacji należy stwierdzić, że niewątpliwie fakt skazaniaZ. M. (1)za pomówienie ma znaczenie dla oceny wartości jego wypowiedzi i to w sensie osłabiającym zaufanie do jego relacji. Rzecz jednak w tym, żeZ. M. (1)swoje wyjaśnienia dotyczące działalności przestępczej własnej oraz innych zdecydował się złożyć w sytuacji, gdy uprzednio został skazany na surową karę i mając świadomość iż nie została rozliczona jego przestępcza przeszłość istnieje możliwość ponownego skazania za inne jeszcze zachowania oraz finalnie wydłużenia okresu pozbawienia wolności w ramach orzeczonych kar. Jeśli prześledzi się jego postawę choćby w procesie III K 16/08 i stanowcze zaprzeczanie stawianym tam zarzutom to także jego zachowanie zwieńczone końcowo skazaniem w sprawie II K 572/09 Sądu Rejonowego wŚ., do którego odwołuje się skarżący jest oczywistym elementem jego linii obrony. Zaprzeczał on działalności przestępczej, którą mu zarzucono i stosował różne metody w ramach obrony, w tym i takie, które nosiły cechy przestępstwa, co stało się powodem ocen w przywołanym przez obrońcę postępowaniu. Swoje zeznania, w których oświadczył o chęci rozliczenia się z przeszłością oraz wyraził nadzieję na skorzystanie z dobrodziejstwaart. 60 § 4 k.k.przedstawił w czasie, gdy toczył się proces o pomówienie. Jest naturalnym, że w tych okolicznościach musiał się liczyć z tym, że tylko wtedy możliwe będzie wykorzystanie instytucji, o której mowa wart. 60 § 4 k.k.jeśli złoży jedynie prawdziwe zeznania i to poddające się weryfikacji. Świadomość, że może nie zostać uznany za wiarygodnego zwłaszcza, gdy toczyło się postępowanie o pomówienie innych o nieprawdziwe zachowania jest w tych okolicznościach oczywista. Tylko składając prawdziwe i weryfikowalne zeznania mógł liczyć na wykorzystanie normy zawartej wart. 60 § 4 k.k.
To, że został uznany za winnego w tym postępowaniu nie oznacza, że z powodu skazania należya priorizdyskredytować wszystkie jego wypowiedzi, w tym i te, które zawierają informacje o działalności przestępczej jego samego oraz innych osób. Taki dowód jak zeznania osoby uprzednio skazanej za składanie fałszywych wypowiedzi musi być oceniany jak każdy inny i poddany analizie z uwzględnieniem reguł poprawnego rozumowania, doświadczenia życiowego oraz wskazań wiedzy. Nie jest także niczym szczególnym i nieakceptowanym oparcie ustaleń na wypowiedziach tylko jednego świadka. Brak jest w prawie procesowym reguły, która wykluczałaby możliwość takich ustaleń, w tym czynienia ich na podstawie zeznań tylko jednego świadka nawet wtedy, gdy w przeszłości był on skazany za pomówienie czy fałszywe zeznania.
Tak dokonując oceny tego zarzutu obrońcy oskarżonych podnoszącego niezasadne danie wiary świadkowi skazanemu w przeszłości za pomówienie prokuratora należy stwierdzić, że przywołane argumenty odnoszą się również do zastrzeżenia wyartykułowanego w motywacyjnej części apelacji obrońcy oskarżonegoJ. R.(s. 11 i 12 apelacji) lecz także obrońcyR. K. (1)zamieszczone w pkt. 4 zarzutów i rozwiniętego na s. 11 apelacji.
Jeśli zatem zważy się na konsekwencję wypowiedziZ. M. (1)(k. 3351, 3429, 3535, t. XVIII) jednoznacznie identyfikującego oskarżoną, jako osobę, z udziałem której on sam popełnił przestępstwo oraz opisującego jej rolę w jego toku, to zarzut apelacji nie mógł przekonać o nietrafnym przypisaniu oskarżonej przestępczej działalności. Jest tak tym bardziej, że zeznania te mają swoje wzmocnienie w wypowiedziachD. B. (1), który opisując rolęA. O. (1)(ten opis pokrywa się z relacjamiZ. M. (1)) wskazuje, że gdy ten podjeżdżał do wytwórni amfetaminy, to czynił to wraz z żoną (k. 2407, t. XIII). Dowodzi to wprowadzenia oskarżonej w przestępczy proceder jej męża i jej wiedzy na temat osób oraz przedmiotu przestępstwa.
Sąd Okręgowy był uprawniony do przypisania oskarżonej popełnienie tego czynu. Nie jest w tych okolicznościach tak, jak to przedstawia obrońca, że ustalenia o uczestnictwie oskarżonej w obrocie środkami narkotycznymi to sfera przypuszczeń, lecz znajduje ona oparcie w konkretnym dowodzie, wzmocnionym dodatkowo zeznaniamiD. B. (1).
4.Nie może być wątpliwości co do tego, że działania oskarżonej dotyczyły znacznej ilości środków odurzających. Apelujący podnosi, że Sąd ustaleń w tym zakresie nie poczynił. Zarzut ten należy uznać za chybiony, bowiem wbrew twierdzeniom apelacji takie ustalenie Sądu Okręgowego zostało uczynione. Wszak Sąd I instancji uznał oskarżoną za winną czynu opisanego w pkt. XXII części wstępnej wyroku, a w nim zawarte są znamiona ustawowe uczestnictwa w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej. Dla oceny prawidłowości ustaleń relewantne znaczenie ma opis czynu przypisanego sprawcy, a nie rozważania o nim (czy nawet brak takich rozważań) w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. To opis czynu przypisanego zawiera jednoznaczne ustalenia i one wyznaczają granice przestępczej działalności sprawcy, w tym czas oraz sposób działania, wskazują czynności sprawcze oraz przedmiot czynności sprawczych.
Jeśli zważyć, że oskarżonej przypisano nabycie odZ. M. (1)nie mniej niż 500 gramów amfetaminy to nie może być wątpliwości co do tego, że jest to ilość znaczna środka psychotropowego.
I choć są poglądy judykatury, że „znaczną ilością” środków odurzających lub substancji psychotropowych w rozumieniuustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(odnosić należy je także do stanu prawnego związanego zustawą z 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomaniistanowiącej podstawę prawną skazaniaM. O.) jest ilość pozwalająca na sporządzenie, co najmniej kilkuset jednorazowych porcji, mogących odurzyć, co najmniej kilkaset osób(wyrok SA we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2008 roku w sprawie II AKa 10/08, Orzecznictwo Apelacji Wrocławskiej,(...), Nr 1(9))bądź jeszcze dalej idące stanowisko Sądu Apelacyjnego w Krakowie, który w wyroku z dnia 30 maja 2007 roku (II AKa 85/07, KZS 2007, z. 6, poz. 50) uznał, że znaczna ilość to taka, która wystarcza do odurzenia jednorazowo kilkudziesięciu tysięcy osób, to jednak dominującym i wiążącym stanowiskiem Sądu Najwyższego jest, że ilość znaczna to taka, która pozwala odurzyć, co najmniej kilkadziesiąt osób. Jeżeli przedmiotem czynności wykonawczej przestępstw określonych wustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.) jest taka ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, która mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby, co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych, to jest to "znaczna ilość" w rozumieniu tej ustawy(postanowienie z 23 września 2009 roku Sądu Najwyższego w sprawie I KZP 10/09, OSNKW 2009/10/84, podobnie wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 2008 roku, III KK 30/08, OSNKW 2008/8/65).
Przyjmuje się, że do odurzenia jednej osoby uzależnionej wystarcza porcja od 0,1 grama środka narkotycznego w postaci amfetaminy (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2000 r., II AKa 124/00, KZS 2000, z. 11, poz. 48, podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 lutego 2006 roku, II AKa 14/06, LEX nr 179040) przez 0,15 grama (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2012 roku, II AKa 413/11, LEX nr 1112421) do 0,2 grama (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2012 roku, II AKa 92/12, KZS 2012/7-8/68). Przyjęcie nawet tej ostatniej ilości, jako podstawy wyliczeń prowadzi do wniosku, że ilość amfetaminy w obrocie której uczestniczyła oskarżona, odwołując się do akceptowanego przez Sąd Apelacyjny poglądu Sądu Najwyższego, pozwalała odurzyć co najmniej 2.500 osób. W tych okolicznościach nie może być wątpliwości co do tego, że oskarżona uczestniczyła w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego czyli wypełniła to znamię ustawowe zawarte wart. 43 ust. 3 ustawy z 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Ustawa ta, posiadająca kwalifikowany typ przestępstwa, nakładała obowiązek surowszego karania za obrótznacznymiilościami środka odurzającego, nie zaś, jak to ujęto w apelacji, wyjątkowo wysoką ilością, od takiego stanu uzależniając surowszą odpowiedzialność.
5.Apelujący obrońcaM. O.podnosi także zarzut nietrafnego kwalifikowania zachowania oskarżonej w oparciu o przepisart. 65 § 1 k.k.
Godzi się zauważyć, że oskarżonej nie przypisano naruszenia tego przepisu w postaci, którą wyraził w apelacji obrońca. W pkt. XXX części rozstrzygającej przypisanoM. O.naruszenieart. 65 k.k., nie zaśart. 65 § 1 k.k.
Już na wstępie konieczne jest w tym kontekście zwrócenie uwagi, że ten ostatni przepis obowiązuje od 1 maja 2004 roku. Treść tego przepisu została mu nadanaustawą o zmianie ustawy - kodeks karny oraz niektórych innych ustaw z dnia 16 kwietnia 2004 roku(Dz. U. z 2004 r. Nr 93, poz. 889). Od tej daty ma on brzmienie:Art. 65.
§ 1. Przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego w art. 64 § 2, stosuje się także do sprawcy, który z

popełnienia przestępstwa

uczynił sobie stałe źródło dochodu lub popełnia przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa oraz wobec sprawcy przestępstwa o charakterze terrorystycznym.
§ 2. Do sprawcy przestępstwa z art. 258 mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące sprawcy określonego w art. 64 § 2, z wyjątkiem przewidzianego w tym przepisie zaostrzenia kary.
Dla czynionych tu rozważań istotne jest jednak to – poprzez pryzmatart. 4 § 1 k.k.– jaka była treść tej normy przed tą datą.
Do 30 kwietnia 2004 rokuart. 65 k.k.miał następującą treść:Przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego wart. 64 § 2, stosuje się także do sprawcy, który zpopełniania przestępstwuczynił sobie stałe źródło dochodu lub popełnia przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnianie przestępstw.(podkreślenia SA).
Porównanie tych dwóch norm wskazuje, że przed 1 maja 2004 roku rozszerzonej i surowszej odpowiedzialności karnej podlegał sprawca (m.in.) czyniący sobie stałe źródło dochodu z popełnianiaprzestępstwzaś pod tej dacie odpowiadał jak wielokrotny recydywista ten, kto z popełnieniaprzestępstwauczynił sobie stałe źródło dochodu. Aby objętym być surowszymi następstwami karnymi, o których mowa wart. 64 § 2 k.k.w zw. z regulacją zawartą wart. 65 k.k.sprawca dopuszczający się działalności przestępczej musiał popełnić co najmniej dwa przestępstwa, z których każde przynosiło mu stały dochód, zaś po dacie zmiany tej normy wystarcza popełnienie jednego przestępstwa byle było on źródłem stałego dochodu.
W sytuacji faktycznej i prawnejM. O., ale nie tylko jej, istotne jest to, że zarzucono jej i przypisano popełnienie jednego przestępstwa w roku 2000, a zatem pod rządami przepisuart. 65 k.k.obowiązującego do 1 maja 2004 roku. Oznacza to, że obowiązkiem Sądu orzekającego było zbadanie, z uwagi na regułę zart. 4 § 1 k.k., w kontekście treściart. 65 k.k., przed i po zmianie, która ustawa jest względniejsza dla oskarżonej.

⚫

Do 30 kwietnia 2004 roku uczynienie sobie przez sprawcę stałego źródła dochodu odniesione było do "popełniania przestępstw", zaś od 1 maja 2004 r. do "popełnienia przestępstwa" (Dz. U. z 2004 r. Nr 93, poz. 889). Zmiana ta umożliwia zastosowanie konsekwencji przewidzianych dla multirecydywistów, nie tylko dla sprawców co najmniej dwóch przestępstw, ale również dla sprawców jednego przestępstwa, byleby stwierdzone zostało, iż stanowi ono stałe źródło dochodu. W poprzednim stanie prawnym niemożliwie było stosowanie kary nadzwyczajnie obostrzonej wobec sprawcy jednego przestępstwa kwalifikowanego w oparciu o art. 12 (tzw. czyn ciągły). Obecnie nie istnieją ku temu przeszkody(Giezek Jacek, Kłączyńska Natalia, Łabuda Grzegorz, komentarz, LEX 2007, Komentarz do art. 65 Kodeksu karnego,podobnieM. Królikowski,R. Zawłocki,Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz do artykułów 32-116. Tom II, Warszawa 2010, teza II. 2, zob. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z 16 stycznia 2014 roku, II KK 176/13, Legalis Numer 797006 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 12 lutego 2015 roku, II AKa 271/14, OSASzcz 2015 nr 2, poz. 70, KZS 2015 nr 7-8, poz. 69, Legalis).

Ergomając na uwadze konieczność badania trafności rozstrzygnięcia w całości, wobec określonego w ten sposób zakresu kontroli odwoławczej w skardze apelacyjnej obrońcy oskarżonej, powinnością Sądu odwoławczego było także ustalenie trafności przypisania oskarżonej wypełnienia znamionart. 65 k.k.
In concretow odniesieniu doM. O.nieodzownym stawało się ustalenie, że wobec zarzucenia jej oraz przypisania popełnienia w roku 2000jednegoprzestępstwa nie było prawidłowym uznanie, że wypełniła ona znamionaart. 65 k.k.w brzmieniu sprzed 1 maja 2004 roku. Z tego powodu wyeliminowano zapis o uczynieniu sobie przez oskarżoną z popełnionego, a przypisanego jejprzestępstwa, stałego źródła dochodu zaś z kwalifikacji prawnej tego zachowania przepisart. 65 k.k.
Choć więc argumentacja obrońcy oskarżonej nie była trafna to jednak zastrzeżenia w niej zawarte, w tym kontekście, doprowadziły do zmiany zaskarżonego orzeczenia.
Z identycznych powodów konieczne stały się podobne zmiany w rozstrzygnięciach odnoszących się do:J. B. (1),R. B. (2),P. Ł.,P. M. (1),J. R.,P. S.(na podstawieart. 435 k.p.k.),A. S. (1).
Wymaga rozwinięcia w tym miejscu, z uwagi na przytoczone wyżej wywody, okoliczność dotycząca zmiany orzeczenia w sposób wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w zakresie, który dotyczyP. M. (1). Oskarżonemu zarzucono łącznie popełnienie 4 przestępstw. Dla prowadzonej tu analizy istotne znaczenie mają czyny opisane w pkt. XVII i XX części wstępnej zaskarżonego orzeczenia. W pkt. XVII części wstępnej wyroku zawarty jest zapis, iż popełnił on czyn czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu. W pkt. XX zarzucono mu handel środkami narkotycznym w okresie od 2000 roku do końca 2002 roku i było to działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Skoro jednak nie zarzucono oskarżonemu i nie przypisano uczynienia sobie z popełnienia tego przestępstwa stałego źródła dochodu nie jest możliwe ustalenie przez Sąd odwoławczy wypełnienie przez oskarżonego tego znamienia ustawowego, które wyrażone było wart. 65 k.k.przed 1 maja 2004 roku. Tym samym skonstatować należy, że oskarżonemu w istocie zarzucono popełnienie jednego przestępstwa, które stanowiło źródło stałego dochodu. Jest to przestępstwo opisane w pkt. XVII części wstępnej. Taka sytuacja zaś nie pozwalała na gruncie prawa materialnego obowiązującego w chwili popełnienia przestępstwa przyjęcie, że wypełnił on także zaostrzające odpowiedzialność znamionaart. 65 k.k.Dla Sądu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że także i czyn XX (opisany w części wstępnej zaskarżonego orzeczenia) dostarczał oskarżonemu stały dochód. Działanie w tym punkcie opisane czynione dla osiągnięcia korzyści majątkowej i podejmowane przez okres dwóch lat było źródłem dochodu i nawet jeśli był on minimalny to wypełniał znamię stałości zarobku. Jednak zmianę w tym zakresie uczynić mógł tylko Sąd I instancji, skoro zaś tego nie zrobił konsekwencją treści przypisanego oskarżonemu zachowania było dokonanie korekty opisu tego czynu i eliminacjaart. 65 k.k.z podstawy kwalifikacji przestępstwa, które mu przypisano oraz z opisu tego czynu omawianego tu znamienia ustawowego tej normy.
Sąd odwoławczy uznaje także za konieczne wyjaśnienie, w tym miejscu, jeszcze jednej zmiany zawartej w wyroku.
Należy zauważyć, że oskarżonymM. L. (1),R. M.iM. W. (1)przypisano działanie w ramach grupy przestępczej zaśR. K. (1)iI. W. (3)popełnienie po dwa czyny, z których uczynili sobie stałe źródło dochodu. W odniesieniu do tych oskarżonych uprawniona była kwalifikacja zart. 65 k.k.w brzmieniu sprzed 1 maja 2004 roku i tak też stało się w podstawie skazania tychże za przypisane im zachowania. Niezbędne jednak było także zawarcie tego przepisu w podstawie wymiaru kary. Wszak przecieżart. 65 k.k.stanowił (podobnie czyni to obecnie obowiązującyart. 65 § 1 k.k.), że uwarunkowania dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego wart. 64 § 2 k.k.stosuje się także (między innymi) do sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu lub działał w grupie przestępczej. Jednym z zasadniczych elementów wymiaru kary według reguł ustalonych wart. 64 § 2 k.k.jest konieczność wymierzenia kary powyżej dolnej ustawowej granicy zagrożenia, co powoduje, że podstawą wymiaru kary nie może być jedynie przepis części szczególnej, ale właśnie, także normaart. 65 k.k.i powinnością Sądu orzekającego jest przywołanie tego przepisu w postawie wymiaru kary.
V. Co do apelacji obrońcy oskarżonegoI. W. (1).
Konieczne jest obecnie odniesienie się do zarzutu apelacji, w którym stawia się tezę, żeI. W. (1)został oskarżony oraz skazany po raz kolejny za to samo zachowanie, które było przedmiotem wcześniejszego procesu, w którym tenże został uniewinniony. Apelujący swą tezę motywuje stwierdzeniem, że„(…) świadkami w w/w sprawie byliD. B.iK. P.. Oparcie oskarżenia o te same dowody w przypadku ponownego oskarżenia jest niedopuszczalne.”Takie jednozdaniowe uzasadnienie zasadniczej kwestii dotyczącej powagi rzeczy osądzonej, którą skarżący wymienia, jako podstawę postulowanego rozstrzygnięcia, w żadnym razie nie może być uznane za przekonujące.
Istotnie, w sprawie III K 154/06I. W. (1)występował, jako oskarżony i zarzucono mu wówczas, że:

CX.

w  okresie od połowy 1999 roku do 2003 roku wŚ.i innych miejscowościachD., działając czynem ciągłym, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom określonym w art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci marihuany, w ten sposób, że wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami objętymi odrębnym postępowaniem karnym regularnie, w wyżej wymienionym okresie czasu odbierał odD. S.1 kilogram marihuany miesięcznie o wartości nie mniejszej niż 15.000,00 złotych, a następnie wprowadzał ją do obrotu sprzedając nieustalonym dotychczas osobom, przy czym w wyżej wymienionym okresie czasu wprowadził do obrotu łącznie nie mniej niż jedynaście kilogramów marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 165.000,00 złotych–
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz.U.Nr 179,poz.1485) w zw. zart. 91 kkiart. 65 kk

CXI.

w  1999 wŚ., w woj.(...), działając czynem ciągłym, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom określonym w art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, w ten sposób, że wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami objętymi odrębnym postępowaniem karnym, odebrał odD. S.150 gramów amfetaminy o wartości nie mniejszej niż 3000 złotych, a następnie wprowadził ją do obrotu sprzedając nieustalonym dotychczas osobom -
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U.Nr 179, poz.1485) w zw. zart. 91 kkiart. 65 kk
Wyrokiem z 13 czerwca 2007 roku oskarżony został uniewinniony od popełnienia zarzuconych mu czynów, a 28 czerwca 2007 roku w sprawie II AKa 67/07 Sąd Apelacyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego w Świdnicy w zakresie uniewinnieniaI. W. (1).
W sprawie obecnie kontrolowanej oskarżonemu zarzucono działanie w okresieod połowy 1996 roku do końca 2000 roku, współuczestniczenie zR. K. (1)w obrocie znacznymi ilościami amfetaminy nabywanej odZ. M. (1)iM. W. (1)(czyn XLI części wstępnej zaskarżonego wyroku).
W takiej też postaci czyn oskarżonego został mu przypisany, lecz wykorzystując regułęart. 4 § 1 k.k.Sąd I instancji zakwalifikował zachowanie oskarżonego zart. 43 ust. 3 ustawy z 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Jeśli porówna się zagrożenie karne w tym przepisie oraz przepisie stanowiącym podstawę kwalifikacji zarzuconego oskarżonemu czynu to jasnym się staje, że postąpienie Sądumeritibyło prawidłowe. Obecnie obowiązująca od 9 grudnia 2011 roku ustawa będąca podstawą kwalifikacji czynu zarzuconego oskarżonemu sankcjonuje takie zachowanie,karą grzywny i pozbawienia wolności od lat 2 do 12.Przepisart. 43 ust. 3 ustawy z 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, przewidywał zagrożeniegrzywną i karą pozbawienia wolności do 10 lat. Nie może być więc wątpliwości, że słusznie ustalił pod względem prawnym korzystniejszą ustawę i zastosował ją w odniesieniu do oskarżonego. Zresztą nikt kwestii tej nie podnosi ani też nie podważa tej oceny prawnej.
Aby rozstrzygnąć o zarzucie apelacji obrońcy oskarżonego należy porównać postawione mu zarzuty w sprawie obecnie badanej oraz tej, do której odwołuje się skarżący. Zauważyć trzeba, że uprzednio (w sprawie III K 154/06 Sądu Okręgowego w Świdnicy) oskarżonemu zarzucono zupełnie inne zachowania niż to, które było przedmiotem osądu obecnie badanego procesu. W pierwszym procesie zarzucono mu współdziałanie zD. S.polegające m.in. na wprowadzeniu do obrotu 150 gramów amfetaminy (odnośnie czynu CX należy pominąć jego analizę biorąc pod uwagę, że obecnie nie zarzuca mu się handlu marihuaną jak w pkt. CX w sprawie III K 154/06). Stwierdzenia Sądu I instancji w sprawie III K 154/06 są jednoznaczne. Sąd ten przyjął, że:„Nie ustalono by oskarżonyI. W. (1)uczestniczył w obrocie środkami narkotycznymi.”(s. 47, uzasadnienia III K 154/06).
Motywacyjna część tego orzeczenia sprowadza się do stanowiska, że: „Postępowanie niniejsze nie dostarczyło jednak dowodów nakazujących wnioskowanie, iż oskarżonyI. W. (1)brał udział w obrocie środkami narkotycznymi, a w szczególności, że środki takie odbierał odD. S.i następnie wprowadzał do obrotu sprzedając je innym osobom. Takie podejrzenie faktycznie istniało, jednakże opieranie się tylko na wiedzy odD. S.jaką miał miećD. B. (1)iż jest to jego diler, jest zbyt ogólna by można było w świetle uwag poczynionych wyżej przyjąć skonkretyzowane sprawstwo i winę tego oskarżonego.”(s. 110 uzasadnienia III K 154/06).
Zwraca uwagę, że aktualnie poddane osądowi zachowanie oskarżonego dotyczyło znacznie dłuższego okresu niż to, od którego został uniewinniony. Po wtóre, obecnie został skazany za uczestnictwo w obrocie amfetaminą, którą odbierał odZ. M. (1)iM. W. (1), a uprzednio zarzucono mu, że czynił to odbierając ją odD. S.. Odrębność podmiotów współsprawczych w porównywanych czynach nie pozwala na przyjęcie, iż są to tożsame zachowania objęte dwoma różnymi postępowaniami. To, że oskarżony został uniewinniony od popełnienia czynu współuczestnictwa w obrocie amfetaminą wespół zD. S.oznacza, że nie popełnił takiego czynu, nie oznacza jednak, że nie może być pociągnięty do odpowiedzialności za odrębne zachowanie nawet dotyczące takiego samego środka narkotycznego, nabywanego również wŚ.w sytuacji, gdy jego działania były ukierunkowane na uzyskiwanie tego narkotyku odZ. M. (1)iM. W. (1)i pozostawały poza obszarem kontaktów z innym dostawcą, którym miał byćD. S.. Innymi słowy, jeśli oskarżony miał, jako dostawcówZ. M. (1)iM. W. (1)i odbierał od nich amfetaminę, w okresie od 1996 roku do końca 2000 roku to nie oznacza, że jeśli miałby w określonym i krótkim odcinku czasowym – także zawartym w tym przedziale – innego jeszcze dostawcę, iż jest to jedno i to samo przestępstwo. Przedmiotem osądu w sprawie III K 154/06 było współdziałanie oskarżonego zD. S.i ustalono, że nie popełnił takiego przestępstwa natomiast obecnie rozpatrywano kwestię jego odpowiedzialności za odrębne zachowanie współuczestniczenia w obrocie amfetaminą zM. W. (1)iZ. M. (1).
Nie podzielono zarzutu obrońcy oskarżonego.
VI. Co do apelacji obrońcy oskarżonegoS. P..
1.Zarzut naruszeniaart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.jest oczywiście trafny.
Apelujący stwierdza w tym zarzucie, że ściganie przestępstw oskarżonego oznaczonych w części wstępnej nr XXV i XXVI, a popełnionych w 1996 roku uległo przedawnieniu, czego nie dostrzegł Sąd I instancji i tym samym popełnił błąd mający postać bezwzględnej przyczyny odwoławczej opisanej wart. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k.
Zauważyć wypada, że przedawnienie karalności zależało i zależy od zagrożenia karą za dane zachowanie i ustala czas, kiedy ono ustaje w korelacji do określonego zagrożenia karą pozbawienia wolności bądź karą ograniczenia wolności lub grzywny (art. 101 k.k.).In concretow sprawie oskarżonego należy zauważyć, że w akcie oskarżenia zarzucono temu sprawcy dwukrotne naruszenieart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Sankcja za te zachowania mieści się w granicach od 2 do 12 lat pozbawienia wolności i grzywny. Sąd I instancji uznał, że wobec popełnienia tych czynów w 1996 roku konieczne jest zastosowanie ustawy obowiązującej w chwili popełnienia zarzuconych mu czynów, jako względniejszej dla oskarżonego (art. 4 § 1 k.k.) i przyjął, że oskarżony popełnił czyny, które winny być kwalifikowane zart. 30 ust. 3 ustawy z 31 stycznia 1985 roku o zapobieganiu narkomanii. Tak klasyfikowane zachowania podlegały karze pozbawienia wolności od roku do 10 lat i grzywnie.
Skarżący wskazuje, że czynS. P.został popełniony przez oskarżonego w roku 1996, co winno skutkować zastosowaniem obowiązującej w owym czasie ustawy, czylik.k. z 1969 roku(dalejd.k.k.) i regulacji o przedawnieniu karalności według przepisów tegod.k.k.Kwestię ustania karalności przestępstw określał wd.k.k.rozdział XIV, a w nim istotne znaczenie dla rozpoznawanego tu zarzutu miały przepisyart. 105 d.k.k.iart. 106 d.k.k.Oskarżonemu przypisano naruszenieart. 30 ust. 3 ustawy z 31 stycznia 1985 roku o zapobieganiu narkomanii, tj. czynu zagrożonego karą pozbawienia wolności od roku do lat 10 i grzywny. Tym samym według reguły określonej wart. 105 § 1 pkt. 2 d.k.k.karalność tego przestępstwa ustawała po 10 latach, jednakże należy uwzględnić także treśćart. 106 d.k.k., według któregoJeżeli w okresie przewidzianym wart. 105wszczęto postępowanie, karalność przestępstwa ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.Stosownie do reguł wykładni tego przepisu przedłużenie okresu przedawnienia karalności o 5 lat stanowiło wszczęcie postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie. Analiza akt sprawy, w której finalnie znalazł się oskarżony wskazuje, że postępowanie wszczęto w formie dochodzenia 25 marca 2003 roku (k. 27, t. I) i potem sukcesywnie było ono przedłużane, po tym jak 21 lipca 2003 roku wszczęto w tej sprawie śledztwo (k. 29, t. I), a zakres tego śledztwa nieustannie się rozrastał zarówno pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym obejmując w pewnym momencie takżeS. P., któremu 4 marca 2005 roku przedstawiono zarzuty dotyczące posiadania broni, udziału w grupie przestępczej, posiadania środków narkotycznych, udziału w obrocie nimi (k. 4700, t. XXIV).
Zestawienie dat wymienionych wyżej dowodzi, że przed upływem okresu 10 lat w sprawie, która finalnie dotyczyłaS. P.zostało wszczęte postępowanie. To zaś oznaczało, że okres, o którym mowa wart. 105 § 1 pkt. 2 d.k.k.uległ przedłużeniu o czas wskazany wart. 106 d.k.k.
Uchwalony w 1997 roku nowykodeks karnyzaczął obowiązywać od 1 września 1998 roku i materię przedawnienia karalności reguluje wrozdziale XI.Przepisy wprowadzającek.k.ustawą z 6 czerwca 1997 roku(Dz. U. Nr 88, poz. 554) wart. 15stanowiły, żeDo czynów popełnionych przed wejściem w życieKodeksu karnegostosuje się przepisy tego kodeksu o przedawnieniu i zatarciu skazania, chyba że termin przedawnienia już upłynął.
Jeśli zatem uwzględnić treść tego przepisu to jasnym się staje, że w odniesieniu do sytuacji faktycznej i prawnej oskarżonego winny mieć zastosowanie przepisy dotyczące przedawnienia określone wk.k., a ten wart. 101 § 1 pkt. 3stanowił w owym czasie, podobnie zresztą jak przepisyd.k.k., iż przedawnienie karalności przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, ustawało po upływnie 10 lat od jego popełnienia. Natomiastart. 102 k.k.przedłużał okres przedawnienia o lat 5, tak jak czynił to przepisart. 106 d.k.k.Zarówno więc według uprzednio obowiązujących przepisów jak i obowiązujących od 1 września 1998 roku nie upłynął okres przedawnienia regulowanego tymi aktami prawnymi w chwili gdy w sprawie, w której status podejrzanego, a następnie oskarżonego otrzymałS. P.. Skutkowało to w dalszej perspektywie możliwością ściganiaS. P.za przestępstwa przez niego popełnione, a objęte postępowaniem wszczętym 25 marca 2003 roku. Należy przypomnieć, że przepisyart. 101 k.k.ulegały szeregu modyfikacjom, lecz zasadnicze znaczenie dla odpowiedzialności oskarżonego ma pierwsza ich zmiana wprowadzona ustawą z 3 czerwca 2005 roku (Dz. U. 05.132.1109) wchodząca w życie 3 sierpnia 2005 roku. Według tej ustawy dodanopkt. 2a, który przyjął, że jeśli czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat ustanie karalności następuje po 15 latach. Nie mniej istotne było także uregulowanie w art. 2 tej ustawy, które stanowiło, żeDo czynów popełnionych przed wejściem w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisyKodeksu karnegoo przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął.Jeśli uwzględnić te okresy przedawnienia, a to zart. 101 § 1 pkt. 2a oraz art. 102 k.k.(także ten, który określony został ustawą z 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz.U.2015.396 z 20 marca 2015 roku) to nie może być wątpliwości, że przedawnienie przestępstwa popełnionego w 1996 roku nastąpiło w chwili wyrokowania. Modyfikacja przepisuart. 102 k.k.obowiązująca od 1 lipca 2015 roku określającego przedłużony okres przedawnienia powodowała, iż karalność za czyn opisany w pkt. XXV części wstępnej zaskarżonego orzeczenia (zresztą także jak i ten opisany w pkt. XXVI tej części wyroku) uległa przedawnieniu.
Istotne jest, że przepisart. 102 k.k.obowiązujący od 1 lipca 2015 do 2 marca 2016 roku skracał czas przedłużenia okresu przedawnienia, co do przestępstw określonych wart. 101 § 1 pkt. 1 – 3 k.k.z lat 10do lat 5.Ergow tym okresie przedawnienie karalności zachowaniaS. P.opisanego wpkt. XXVczęści wstępnej orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy wynosiło 20 lat (15 lat – według przepisuart. 101 § 1 pkt. 2ai 5 lat – wedługart. 102 k.k.obowiązującego od 1 lipca 2015 roku do 2 marca 2016 roku). W sprawie tej zasadnicze znaczenie ma opis czynów zarzuconych i przypisanych oskarżonemu w tym zwłaszcza czas ich popełnienia. Zawierają one stwierdzenia, a w konsekwencji ustalenia Sądu I instancji, że oskarżony popełnił te czyny w roku 1996, nie ustalono precyzyjnie czy było to na początku tego roku, czy na końcu czy też działanie przestępcze oskarżonego trwało przez cały rok. W tym kontekście należy zauważyć, że w wypadku niedających się usunąć wątpliwości dotyczących czasu popełnienia czynu - a takie właśnie wątpliwości były przecież przyczyną przyjęcia, że czyn mógł być popełniony w każdym czasie mieszczącym się w ustalonym okresie - zastosowanie regułyin dubio pro reo(art. 5 § 2 k.p.k.) prowadzi do stwierdzenia, żetermin przedawnienia biegnieod chwili stanowiącej początek tego okresu. (podkreślenie SA). W sferze wątpliwości natury faktycznej regułain dubio pro reoznajduje bowiem zastosowanie nie tylko w zakresie, w jakim niemożność ich usunięcia dotyczy bezpośrednio kwestii winy lub jej stopnia, wpływając na treść orzeczenia, lecz także w zakresie, w jakim wątpliwości takie przesądzać mogą o konieczności przyjęcia, że zachodzi negatywna przesłanka procesowa. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2007 roku, IV KK 281/07 LEX nr 341867 i akceptujące ten pogląd stanowisko: Zoll Andrzej i Tarapata Szymon. Art. 101. (w:): Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V. Wolters Kluwer, 2016, t. 33 do art. 101; Bojarski Tadeusz. art. 12. W: Kodeks karny. Komentarz, wyd. VII. LEX, 2016; Gaberle Andrzej. II. Zasada in dubio pro reo. (w:) Dowody w sądowym procesie karnym. Teoria i praktyka. Oficyna 2010, teza 1.2.).
Tym samym przedawnienie karalności zachowań opisanych w pkt. XXV i XXVI części wstępnej zaskarżonego wyroku, skoro ustalono, bez sprecyzowania okresu działania oskarżonego, że czyny te popełnił w roku 1996,nastąpiło z pierwszym dniem 2016 roku, czyli przed datą zmiany treściart. 102 k.k.ustawą nowelizującąk.k.z dniem 2 marca 2016 roku.
Taka konstatacja musiała skutkować uchyleniem zaskarżonych orzeczeń (art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k.) i umorzeniem postępowania o te czyny (art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.) oraz obciążeniem Skarbu Państwa wydatkami związanymi z tą częścią postępowania (art. 632 pkt. 2 k.p.k.).
–
2.Za chybiony uznano natomiast zarzut oznaczony jako III. Wbrew twierdzeniom apelującego nie sposób przyjąć, że nieprawidłowo oparto ustalenia o sprawstwie oskarżonego, co do przypisanych mu czynów, na zeznaniachK. P. (1),D. B. (1)iZ. M. (1).
W apelacji obrońcy oskarżonego jest charakterystyczne, że postawiono w niej zarzut bezkrytycznego przyznania cech wiarygodności trzem wymienionym wyżej świadkom, lecz w rozwinięciu tego zarzutu oraz w motywacyjnej części apelacji skarżący poddaje krytyce tylko te oceny Sądu orzekającego, które dotycząK. P. (1).
W tym zakresie uzasadnia swoje stanowisko szeroko, lecz w istocie sprowadza się ono do stwierdzenia, że bezzasadnie dano wiarę przestępcy, którym jestK. P. (1)i nie zasługuje na wiarę jego relacja, bo nie została ona potwierdzona innymi dowodami, w tym nie została potwierdzona przez oskarżonego i współoskarżonych. Jest oczywistym, że sytuacja prawna i faktycznaK. P. (1), ale iD. B. (1)jest specyficzna i rację ma skarżący, że ich wypowiedzi związane są z ich przestępczą działalnością. Nie może to jednak, jak stara się przekonać apelujący, stanowić tylko z tego powodu argumentu podważającego wiarygodność wypowiedzi tych osób. Mają oni status świadków koronnych. Nadano im go w oparciu o reguły określone przez ustawodawcę. Wśród niech jest właśnie ich uprzednia działalność przestępcza. To w związku z tą działalnością mogli oni taki status uzyskać, jeśli spełnili wymogi określone wart. 3 ustawy z 25 czerwca 1997 roku o świadku koronnym(tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 1197). Nie jest to jednak decyzja nieodwracalna i w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy, możliwe jest podjęcie postępowania oraz doprowadzenie takiej osoby przed Sąd oraz jej osądzenie i ukaranie za zachowania przestępcze, w których tenże uczestniczył oraz o których zeznawał, ale także za zeznanie nieprawdy.
Jeśli jednak nie dojdzie do takiej sytuacji to zeznania takiej osoby są pełnoprawnym dowodem w toku postępowania prowadzonego wobec innych i podlegają takiej samej ocenie jak każdy inny dowód. Nie mają specjalnej wartości tylko dlatego, że złożone zostały przez świadka koronnego.
Nie można jednak nie zauważyć, że świadek koronny ma interes w ujawnieniu wszystkich znanych mu okoliczności dotyczących własnej, ale i innych działalności. Wszak w przypadku zatajenia prawdy lub podania nieprawdy może utracić status świadka koronnego i ponieść odpowiedzialność za swoje czyny, bo przestaje wówczas działać przepisart. 9 ustawy o świadku koronnymi będzie on ponosił odpowiedzialność karną za swoje zachowania, co do których umorzono postępowanie.
W tych okolicznościach twierdzenia obrońcy, iż świadekK. P. (1)bezzasadnie pomówiłS. P.ograniczające się do stwierdzenia, że uczynił tak, bo chciał poprawić swoją sytuacje prawną są niewystarczającymi do podważenia oceny wiarygodności tego dowodu ubogo uzasadnionej przez Sąd orzekający. Należy stwierdzić, że bezzasadne pomówienie kogokolwiek o popełnienie przestępstwa byłaby w sytuacjiK. P. (1)zupełnie nieopłacalne, bowiem skutki takiej postawy byłyby dla niego wyjątkowo drastyczne zważywszy, że wyjaśniał on także o swoich przestępczych powiązaniach z szeregiem innych osób, którym postawiono zarzuty. Nawet przyjęcie, że wymyślił on sobie wszystkie przestępcze zachowania swoje i innych prowadziłoby do konieczności poniesienia odpowiedzialności, za składanie fałszywych zeznań, pomówienie innych o niepopełnione przestępstwa, tworzenie fałszywych dowodów dla obciążenia innych.
Choć obrońca oskarżonego rozważa tylko o niezasadnym daniu wiaryK. P. (1)to przecież, poza jego zeznaniami, o przestępczej działalnościS. P.zeznał takżeD. B. (1). Wyraźnie i jednoznacznie stwierdził nie tylko, że zaprzyjaźnił się z oskarżonym, ale także, że na własne oczy widział iż ten zajmuje się handlem marihuaną oraz amfetaminą oraz że oskarżony i nabywca marihuany wymieniony w pkt. XXVI części wstępnej wyrokuT. P.to koledzy z jednego podwórka (k. 2411, 2412, t. XIII). Na temat handlu przez oskarżonego narkotykamiD. B. (1)podał także na k. 2478, t. XIII i sprecyzował wówczas, że oskarżony w latach 1996 – 1998 prowadził taką działalność na dużą skalę. Nie jest więc tak, że tylkoK. P. (1)obciążał oskarżonego, bo także drugi ze świadków koronnych takie relacje przekazał, a wobec niego poza ogólnym podważeniem jego wiarygodności apelujący nie przestawił argumentacji mogącej zasiać niepewność co do trafności oceny wartości jego zeznań.
W sytuacji, gdy oskarżony oraz pozostali oskarżeni przeczyli stawianym im zarzutom w tym i tym, które oparte zostały o wypowiedziK. P. (1), ale takżeD. B. (1)czyZ. M. (1)nie jest niczym wyjątkowym, a wręcz jest naturalnym, że okoliczności wynikające z wypowiedzi tych osób, jak to ujął obrońca„(…) nie zostały przyznane czy potwierdzone przez niego ani też przez innych współoskarżonych.”(s. 6 apelacji).
Nie sposób także uznać, żeK. P. (1)ma oczywisty interes w tym, aby obciążać jak największą ilość oskarżonych, co winno podważać jego wiarygodność.K. P. (1)jak i pozostali składający obciążające oskarżonych wypowiedzi świadkowie, mieli interes aby skorzystać z dobrodziejstwustawy o świadku koronnymlub instytucji opisanej wart. 60 § 3 lub 4 k.k.tylko pod takim warunkiem że będą mówić prawdę. To nie ilość wskazanych przez nich przestępstw oraz oskarżonych decydowała o możliwości wykorzystania rozwiązań zustawy o świadku koronnymiart. 60 § 3 lub 4 k.k., lecz konieczność wskazania wszystkich znanych im przestępczych zachowań osób uczestniczących w tych zachowaniach oraz istotnych okoliczności ich popełnienia, w tym także własnej przestępczej roli.
Stwierdzić należy, że motywacja towarzysząca świadkom koronnym orazZ. M. (1)jest prawnie dozwolona, a tym samym nie może ona stanowić o podstawie zarzutu w stosunku do osoby, która korzysta z prawnie dopuszczalnej drogi. Każdy z oskarżonych sprawców zarzuconych im przestępstw w tym postępowaniu miał prawo, przy spełnieniu przesłanek, o jakich mowa wart. 60 § 3 k.k., liczyć na nadzwyczajne złagodzenie kary. To od nich samych zależało, czy z możliwości tej skorzystają, czy też nie.
Ta część argumentacji odnosi się także do zarzutu apelującego obrońcy oskarżonegoP. Ł., który jako okoliczność dezawuującą wartość dowodowa wypowiedziZ. M. (1)podnosił, że jest to osoba, która obciąża innych, bo chce skorzystać z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Tak jest w istocie, a wobec prawnej dopuszczalności takiego postąpienia i skorzystania z drogi stworzonej przez ustawodawcę argument obrońcy nie mógł przekonać o nieprawdziwości wypowiedzi świadka, a w konsekwencji o niezasadnym przypisaniuP. Ł.popełnionych przez niego zachowań.
Fakt, że oskarżeni w tym iS. P.nie przyznali się do popełnienia zarzuconych im zachowań oraz że ich przebieg można ustalić w oparciu o zeznania świadków koronnych orazZ. M. (1), ale takżeK. K. (1)iS. W. (1), nie zwalnia z obowiązku krytycznej i szczegółowej analizy materiału dowodowego, a ta prowadzi do wniosku, że trafnie przypisano oskarżonym popełnienie zarzucanych im zachowań. Zarzuty podnoszone przez obrońcęS. P.są jedynie polemiką z wymową dowodów, w tym zwłaszcza zeznańK. P. (1), bo do pozostałych świadków apelujący nie użył żadnych argumentów mogących podważyć oceny ich wiarygodności.
Apelujący odwołując się do powodów, dla których według niegoK. P. (1)pomówiłS. P.wskazuje, że między nimi istniał konflikt, co spowodowało złożenie takiej, a nie innej treści przez świadka koronnego. Taki argument sprowadzony do prostego i niczym niepopartego stwierdzenia w żadnej mierze nie może być uznany za podważający ustalenia Sądu I instancji. Oczekiwanie, że wskazanie na konflikt między obu mężczyznami doprowadzi do podważenia wartości wypowiedzi świadka koronnego nie może się ziścić. Należy zauważyć, że świadek koronny jest zobowiązany mówić prawdę na każdym etapie postępowania. Nie miał on żadnego interesu w tym, aby obciążyć niewinnego człowieka tylko z zemsty za jakiś trudny do weryfikacji konflikt. W przypadku uznania jego relacji co doS. P.za nieprawdziwą złożoną z powodu konfliktu jego wiarygodność zostałaby zniweczona i odpowiedzialność karna dotykająca jego samego byłaby naturalną konsekwencją za jego zachowanie. W jego interesie leżało więc podanie prawdy, a nie obciążanie niewinnego człowieka. Jest regułą w procesach, w których występują świadkowie koronni, że oskarżeni, którzy uzyskali taki status z powodu zeznań świadka koronnego, starają się pomniejszyć jego znaczenie, a zwłaszcza zdyskredytować jego wiarygodność. W tym procesie, w odniesieniu doK. P. (1)stwierdzano, że jego zeznania są nic nie warte, bo on sam chce uniknąć odpowiedzialności. I jest prawdą, że motywacja nim kierująca, na co już wyżej wskazano, to chęć uniknięcia odpowiedzialności za czyny, w których on sam, jako ich współsprawca brał udział. Należy jednak wskazać, że przecież oskarżony nie przeczy, że znaK. P. (1)(k. 4704, t. XXIV). I choć podaje, że jest to znajomość z widzenia to wszak świadek koronny zeznał, że znają się od lat 80 – tych. Opisuje także, że w klatce schodowej domu, w którym mieszkaS. P.wystrzeliła mu broń, którą miał w kurtce, a pocisk utkwił w schodach, tę broń oskarżony ukrył gdzieś w ziemi (k. 2688, 2689, t. XIV). Jeśli uwzględnić fakt, że oskarżony w swych pierwszy wyjaśnieniach w tej sprawie nie wspominał o konflikcie zK. P. (1)i określił go jako znajomego z widzenia, a jedynie odnosił się doD. B. (1), to jego późniejsze twierdzenia oK. P. (1)i jego zeznaniach jako efekcie konfliktu między nimi muszą zostać odrzucone i argumenty apelacji nie przekonują o niewłaściwej ocenie wartości dowodowej zeznań tego świadka koronnego. Jest tak tym bardziej, że pierwsze zarzuty oskarżonemu postawiono nie w oparciu o wypowiedziK. P. (1), lecz jego zeznania na tematS. P.zostały złożone przez tego świadka (k. 2685, t, XIV – 26. 10. 2006) po tym jak status podejrzanego miał już oskarżony (K. 4699, t. XXIV – 4.03.2005). Nie było zatem potrzeby wspierania się zeznaniamiK. P. (1)skoro oskarżyciel dysponował już materiałem dowodowym obciążającym oskarżonego. Jeśli zatemK. P. (1)złożył zeznania dotycząceS. P.to tylko dlatego, że chciał zrealizować zobowiązania wynikające zustawy o świadku koronnym, a nie po to aby obciążyć Bogu ducha winnego człowieka.
Apelacja w tym zakresie okazała się nieskuteczna.
Wobec braku wskazań podstaw zastrzeżeń co do dwóch pozostałych świadków, Sąd Apelacyjny jest zwolniony od rozważań w tym zakresie, bowiem nie jest jego zadaniem domyślanie się powodów, dla których kwestionowane są oceny wartości dowodowej ich wypowiedzi. Jest tak tym bardziej, że przecież w zakresie odpowiedzialnościS. P.Sąd Okręgowy nie oparł się na zeznaniachD. B. (1)iZ. M. (1). Ustalenia dotyczące jego sprawstwa zawarte są na s. 12 i 13 uzasadnienia i ani jeden ani drugi świadek nie są podstawą tych ustaleń. Zważywszy przy tym na finalne rozstrzygnięcie, co do czynów opisanych w pkt. XXV i XXVI części wstępnej zaskarżonego orzeczenia, dalsze wywody w tych okolicznościach uznać należy za zbędne.
VII. Co do apelacji obrońcy oskarżonegoR. K. (1).
Apelujący obrońca tego oskarżonego wpkt. 10 i 11apelacji postawił zarzut obrazy prawa materialnego i wskazał na przepisart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.w zw. zart. 101 § 1 pkt. 2 a) k.k.w zw. zart. 102 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.(zarzut 10) orazart. 43 ust. 3 ustawy z 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 k.k.w zw. zart. 101 § 1 pkt. 2 a k.k.w zw. zart. 102 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.(zarzut 11).
Odnosząc się do tak postawionych zarzutów należy zauważyć, że jeśli doszłoby, w kontekście tu omawianym, do obrazy prawa materialnego to tylko w zakresie dotyczącymart. 101 i 102 k.k.nie zaś pozostałych przywołanych w zarzutach apelacji. To te bowiem przepisy regulują kwestię przedawnienia karalności przestępstw i niewykorzystanie ich dyspozycji prowadzić będzie do ich naruszenia, nie zaś przepisów części szczególnejk.k.czy też innej ustawy, w których zawarte są znamiona ustawowe typów czynów zabronionych.
Tę uwagę czyni się jedynie dla uporządkowania. Zarzuty zaś apelującego odczytane winny zostać przez pryzmatart. 118 § 1 k.p.k.zgodnie z ich treścią nie zaś niewłaściwego określenia naruszonych przepisów sankcjonujących.
Ustosunkowując się do zarzutów obrońcy oskarżonegoR. K. (1)należy pomocniczo odwołać się do rozważań poczynionych na kanwie zarzutu oraz uwag Sądu Apelacyjnego sformułowanych w odniesieniu do apelacji obrońcyS. P.w zakresie, w jakim związane są one z materią przedawnienia.
Gwoli przypomnienia należy podkreślić, żeR. K. (1)zarzucono (pkt. VII części wstępnej zaskarżonego wyroku) i przypisano (pkt. IX części rozstrzygającej) naruszenieart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 k.k., a zatem przestępstwa zagrożonego karą od roku do 10 lat pozbawienia wolności. W pkt. X części rozstrzygającej przypisano natomiast oskarżonemu naruszenieart. 43 ust. 3 ustawy z 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.i w zw. zart. 12 k.k.oraz w zw. zart. 65 k.k., czyli zachowanie zagrożone karami: grzywny i pozbawienia wolności do lat 10.
Jednak pomiędzy sytuacjąS. P.iR. K. (1)występuje zasadnicza różnica faktyczna, a w konsekwencji i prawna. W odniesieniu do tego pierwszego oskarżonego ani oskarżyciel ani też Sąd I instancji nie przyjęły działania oskarżonego w ramach przestępstwa ciągłego (choć przesłanki takiego postąpienia były oczywiste w zakresie czynów XXV i XXVI). Natomiast, co doR. K. (1)oskarżyciel zarzucił działanie tego sprawcy w warunkach czynu ciągłego i to zarówno co do czynu VII jak i czynu VIII opisanych w części wstępnej. Takie też działania zostały oskarżonemu przypisane w pkt. IX i X części dyspozytywnej. Sądmeritiuznał go za sprawcę dwóch czynów ciągłych. Co więcej, istotne znaczenie dla czynionych tu rozważań ma i ta okoliczność, że jeśliS. P.zarzucono działanie w roku 1996 bez sprecyzowania, czasu jego działania, toR. K. (1)zarzucono i finalnie przypisano popełnienie dwóch czynów; VII do końca 2002 roku, zaś VIII do końca 2000 roku. Rodzi to w sferze rozważań o przedawnieniu określone konsekwencje. Wypada zauważyć, że choć oskarżonemu zarzucono w pkt. VII części wstępnej wyroku działanie od 1996 roku to ustalenia Sądu odwoławczego spowodowały przyjęcie, że czyn ten możliwy jest do przypisania oskarżonemu jako popełniony od 1 września 1998 roku. Do tej kwestii Sąd Apelacyjny odniesie się w dalszej części uzasadnienia rozważając o zastrzeżeniach obrońcy wyrażonych w pkt. 9 apelacji. Jeśli zaś mowa o kolejnym przypisanym oskarżonemu przestępstwie to przypisano oskarżonemu działanie od 1996 roku. Ważne jednak przez pryzmat zarzutu obrońcy o przedawnieniu jest nie to, kiedy oskarżony rozpoczął swoją działalność przestępczą, lecz kiedy ją zakończył. W tym zakresie ustalenia Sądu I instancji pozwoliły na przyjęcie, że handel bronią oskarżony popełnił do 2002 roku zaś brał udział w obrocie narkotykami do roku 2000.
Jeśli uwzględnić przywołane już wyżej stanowisko Sądu Najwyższego w sprawie IV KK 281/07 to jasnym się staje, że nawet przyjęcie iż handel bronią został zakończony w pierwszym dniu roku 2002 zaś udział w obrocie narkotykami w pierwszym dniu roku 2000 nie mogło prowadzić do uznania przedawnienia karalności zachowań oskarżonego. Tym bardziej, że w przeciwieństwie do sytuacjiS. P.działanieR. K. (1)zostało sprecyzowane. Kwestia przedawnienia w kontekście wystąpienia przesłanek do uznania, że nastąpiło przedawnienie karalności (zagrożenia karą za określone zachowania, upływu czasu od popełnienia przestępstwa wymaganego do przedawnienia, jego wydłużenia, zmian prawa), o których mowa wart. 101 i 102 k.k.była przedmiotem rozważań w odniesieniu do apelacjiS. P..
Jak już jednak wyżej podkreślono między opisem zachowań tego oskarżonego iR. K. (1)zachodzi istotna różnica. Wszak, gdy temu pierwszemu zarzucono popełnienie czynów opisanych w pkt. XXV i XXVI w roku 1996 bez sprecyzowania konkretnego okresu działania, to drugiemu z oskarżonych ten okres działania uściślono i wskazano, że popełnił jedo końca roku 2002(czyn VII) ido końca roku 2000(czyn VIII). Należy zatem zadać pytanie, w którym momencie zakończyło się działanie oskarżonego odnośnie przypisanych mu czynów, bo ma to znaczenie dla ustalenia początku biegu przedawnienia, czy było to z pierwszym czy ostatnim dniem grudnia. Odwołać się trzeba w tej sytuacji do orzecznictwa Sądu Najwyższego, który stwierdził, że„Przy braku wskazania w opisie czynu ciągłego konkretnego dnia miesiąca (albo innego punktu czasowego), podanego w wyroku jako końcowy moment zachowania sprawcy, za czas popełnienia tego przestępstwa, w rozumieniuart. 6 § 1 KK, uznać należy ostatni dzień tego miesiąca.”(postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 27 września 2011 roku, III KK 89/11, OSNKW 2012 nr 2, poz. 12). W realiach natomiast rozpatrywanej sprawy, skoro wskazano, że czyny oskarżonego zostały popełnione do końca roku to oczywistym jest, co do czynu VII, że był to ostatni dzień roku 2002, zaś co do czynu VIII ostatni dzień roku 2000. Od tych momentów należy zatem liczyć bieg terminów przedawnienia w sprawieR. K. (1). Z istoty czynu ciągłego wynika pozostawanie poszczególnych zachowań objętych znamieniem ciągłości w ścisłym związku podmiotowo-przedmiotowym. Czyn ciągły oparty jest na założeniu materialnej niepodzielności przestępstwa, która przejawia się m.in. w tym, że bieg terminów przedawnienia karalności rozpoczyna się od chwili ukończenia ostatniego przestępnego zachowania się sprawcy (por. wyrok SN z dnia 29 stycznia 1992 r., II KRN 423/91, OSNKW 1992, nr 5-6, poz. 39;zob. także tezy 67, 68, Kardas Piotr, art. 12. (w:) Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Cześć I. Komentarz do art. 1-52, wyd. V. Wolters Kluwer, 2016).
W tym miejscu natomiast, poprzez uwagi poczynione wyżej, przedstawić należy konkluzję tych rozważań, która stanowi, że nie nastąpiło przedawnienie karalności zachowań przypisanych oskarżonemu. Bo choć od 1 lipca 2015 roku przepisart. 102 k.k.modyfikował okres wydłużenia biegu przedawnienia i redukował go do lat 5, to jednak od 2 marca 2016 roku, a zatem przed upływem okresu przedawnienia zachowań zarzuconych oskarżonemu, przepisart. 102 k.k.regulował kwestię przedłużenia okresu przedawnienia karalności przestępstwa poprzez określenie, że karalność przestępstw wymienionych wart. 101 § 1 k.k.ustaje z upływem 10 lat. Ustawa z 15 stycznia 2016 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny, w art. 2. znów jednak zawierała unormowanie, według któregoDo czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął.
Przywołane wyżej regulacje prowadzą do ostatecznego wniosku, że przedawnienie karalności przestępstw zarzuconychR. K. (1), co do których apeluje obrońca oskarżonego podnosząc zarzut obrazy przepisów kwalifikujących zachowanie oskarżonego oraz norm regulujących przedawnienie karalności, nastąpi odpowiednio: czyn opisany w pkt. IX w 2027 roku zaś czyn opisany w pkt. X w 2025 roku.
Wszystkie przywołane w rozważaniach dotyczących zarzutu przedawnienia podniesionego w apelacji obrońcyS. P.podstawy prawne powiązane z argumentacją przytoczoną wyżej, a odnosząca się do apelacji adwokataJ. K. (4)mają zastosowanie także doR. K. (1). Są to te racje, które związane są z zagrożeniem karą przewidzianą za zachowania związane z uczestniczeniem w obrocie znacznymi ilościami środków narkotycznych. Natomiast co do zachowania związanego z zarzutem dotyczącym broni palnej zagrożenie karą determinujące ustawowy termin przedawnienia jest tożsame skoro zagrożenie karą jest identyczne i wynosi, jak już przedstawiono to wyżej, w pierwszym jak i drugim przypadku 10 lat pozbawienia wolności. Różnica między sytuacjąR. K. (1)iS. P.jest taka, że przedawnienie karalności przestępstwa nielegalnego handlu bronią (czyn VII części wstępnej wyroku) w odniesieniu doR. K. (1)nastąpić może dopiero z ostatnim dniem 2027 roku natomiast uczestnictwo w obrocie narkotykami (czyn VIII części wstępnej) z końcem 2025 roku, bowiem końcowy moment jego działalności uszczegółowiono zaś nie uczyniono tego wobecS. P., co skutkowało rozstrzygnięciem o uchyleniu dwóch rozstrzygnięć skazujących tego oskarżonego i umorzeniu w tym zakresie postępowania.
Argumentacja prawna przeprowadzona w zakresie przedawnienia karalności, w odpowiedzi na zarzut obrońcyS. P., jest identyczna w odniesieniu do zarzutów obrońcy oskarżonegoR. K. (1), bo identyczne są okoliczności dotyczące zagrożenia karą, okresów przedawnienia karalności, zmian przepisów regulujących tę kwestię, a różni je czas popełnienia przestępstw i to spowodowało niemożność uznania zasadności apelacji obrońcyR. K. (1)w tym zakresie. Zbędne jest odrębne prowadzenie rozważań w tej sferze byłoby to bowiem jedynie powtórzenie tego co zostało sformułowane już wyżej.
Odrębną natomiast kwestią, która wymaga analizy i ustosunkowania się jest zarzut oznaczony nr 9.
Zarzut postawiony przez apelującego w tym punkcie jest zasadny, ale tylko częściowo. Nie jest uprawniona teza, że z uwagi na treść przepisówk.k. z 1969 roku(d.k.k.) czyn oskarżonego popełniony w okresie od połowy 1996 roku do końca 2002 roku nie stanowił czynu zabronionego.
Istotnie,R. K. (1)zarzucono nielegalny handel bronią w okresie od połowy 1996 roku do końca 2002 roku i zakwalifikowano to zachowanie, jako naruszające normęart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 k.k.Godzi się zatem zauważyć, że w okresie do 31 sierpnia 1998 roku obowiązywałd.k.k., który, jak trafnie wskazuje obrońca, nie penalizował handlu bronią, lecz jedynie jej posiadanie i wyrób. Takie zachowania były sankcjonowane na mocyart. 286 d.k.k.O znaczeniu normy wynikającej zart. 28 ust. 1 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych z dnia 31 stycznia 1961 roku, (Dz.U.1961.6.43) rozważano już wyżej i uwagi tam poczynione mają swoje znaczenie także w kontekście analizy prowadzonej obecnie. Jak już podniesiono, rozważając o apelacji obrońcy oskarżonegoP. T. (1), i co należy powtórzyć, handel bronią wiąże się ściśle z jej posiadaniem w znaczeniu, jakie nadaje mu prawo karne. ZeznaniaZ. M. (1)(choćby k. 3300, t. XVII, k. 3409, 3427, 3469, 3518 t.XVIII), ale i zeznaniaD. B. (1)(k. 2497, t. XIII) orazM. D. (2)(k. 1645 – 1647, t. IX) utwierdzają w przekonanie o posiadaniu broni w owym czasie przezR. K. (1). Jednakże nie oznacza to, że można obecnie – w toku postępowania odwoławczego – przyjąć za słuszny osąd prawny czynu opisanego w części wstępnej zaskarżonego orzeczenia. Jest tak z powodu następującego. Do 1 września 1998 roku zachowanie, jakie przypisano oskarżonemu nie było przestępstwem. Nielegalne było posiadanie broni. Nawet przyjęcie, jak uczynił to Sąd Okręgowy, że oskarżony działał w warunkach czynu ciągłego (art. 12 k.k.) nie powoduje, iż należy oceniać to zachowanie przez pryzmatk.k., skoro skończyło się ono w 2002 roku, a więc pod rządami nowegok.k.Należy wszak zauważyć, że początkowe działania oskarżonego w postaci, jaką nadano im w opisie czynu zarzuconego i finalnie przypisanego, aż do 31 sierpnia 1998 roku nie były zagrożone karą. Dopiero te od 1 września 1998 roku były sankcjonowane przepisemart. 263 § 1 k.k.Ergooskarżony nie mógł być skazany za zachowania do 1 września 1998 roku, w takiej postaci jak opisano to w części wstępnej wyroku w pkt. VII, bo tak określone postąpienia nie były wówczas przestępstwem. Jak to ująłP. K. (2)w komentarzu doart. 12 k.k.[W. W. (3)(red.),Z.A.(red.),Kodeks karny. Część ogólna.T. C.I. Komentarz do art. 1-52, wyd. V, Art. 12., wyd. V.W. K., 2016, teza 56] „W przypadku wprowadzenia kryminalizacji zachowań składających się na czyn ciągły w trakcie jego realizacji, a więc w sytuacji, gdy pierwsze zachowanie składające się na czyn ciągły popełnione zostało w czasie, kiedy zachowania takie nie były zagrożone pod groźbą kary, natomiast ostatnie w chwili, kiedy obowiązywała już ustawa wprowadzająca karalność takich zachowań, kwestie odpowiedzialności za czyn ciągły rozstrzygać należy zgodnie z zasadąnullum crimen sine lege(art. 1 k.k.iart. 42 ust. 1 Konstytucji RP). Przyjęcie konstrukcji czynu ciągłego nie może prowadzić do przełamania zasadylex retro non agit. Oznacza to, iż podstawę odpowiedzialności stanowić mogą tylko te zachowania, które zostały przez sprawcę podjęte już po wejściu w życie ustawy wprowadzającej ich kryminalizację (por. A. Zoll (w:) K. Buchała, A. Zoll,Kodeks..., s. 132; A. Wąsek,Czyn..., s. 52 i n.; tenże,Kodeks..., t. 1, s. 818; T. Bojarski,Przestępstwo..., PIP 1995, z. 3, s. 36; A. Zoll,Problemy..., s. 53)”.
Nie oznacza to jednak, że zachowania oskarżonego od połowy 1996 roku do 31 sierpnia 1998 roku nie były czynami bezprawnymi i karalnymi. Jak stwierdzono wyżej, oskarżony był w owym czasie posiadaczem broni i w związku z tym, za takie zachowanie winien odpowiadać. Nie jest jednak możliwe, w sytuacji procesowej, która jest wynikiem złożenia apelacji na korzyść oskarżonego i braku skargi na jego niekorzyść, naprawienie tego uchybienia Sądu I instancji. Jedyna możliwa sytuacja, jaka się rodziła w związku z omawianymi tu problemami stosowania prawa karnego w przypadku zmiany tegoż prawa w czasie popełnienia przestępstwa pozwalała Sądowi I instancji na podzielenie zachowania oskarżonego. Pierwszym właściwym i możliwym do przypisania typem czynu zabronionego było nielegalne posiadanie broni do 31 sierpnia 1998 roku (naruszenieart. 286 d.k.k.) i kolejnym handel bronią od 1 września 1998 roku (występek zart. 263 § 1 k.k.). W realiach sprawy i układzie procesowym w jakim przychodzi rozstrzygać w tej sprawie, Sąd Apelacyjny nie jest w stanie poprawić błędu jaki został stworzony orzeczeniem pierwszoinstancyjnym. Jedynym możliwym rozwiązaniem jest ograniczenie czasowe działania oskarżonego, jako wypełniającego znamiona występku zart. 263 § 1 k.k.i przyjęcie, jako daty początkowej tego zachowania 1 września 1998 roku. Nie jest dopuszczalne w postępowaniu odwoławczym w sytuacji procesowej będącej udziałem oskarżonego przypisanie mu, że popełnił dwa różnie kwalifikowane występki i wymierzenie mu za nie dwóch kar. Byłoby to działanie, w stopniu rażącym, na niekorzyść oskarżonego. Tego Sądowi Apelacyjnemu uczynić nie wolno. Stąd też zmiana zaskarżonego wyroku, jaką uczyniono korygując rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w Świdnicy.
Mimo ograniczenia ram czasowych przestępczego zachowania oskarżonego w żadnym razie nie jest możliwe, konieczne i potrzebne korygowanie rozstrzygnięcia o karze wymierzonej temu oskarżonemu. Skala przestępczego działania tego sprawcy wyrażająca się czasem popełnienia przestępstwa, ilością sprzedanej broni, motywacją działania (chęć zysku), świadomością możliwości użycia tej broni w celach przestępczych utwierdza w przekonaniu, że mimo korektury rozstrzygnięcia, kara mu wymierzona oddaje istotę i rozmiar szkodliwości społecznej przypisanego mu zachowania.

VIII.  Odnośnie do apelacji obrońcyJ. R..
Apelacja ta w części, w której podnosi zarzut obrazy prawa materialnego została uznana za niesłuszną. Jej wywody dotyczące zarzutu sformułowanego w pkt. II apelacji mają swoją wagą i są akceptowane przez Sąd Apelacyjny. Nie oznacza to jednak konieczności uwzględnienia postulatu apelującego.
Uzupełniając na potrzeby uzasadnienia Sądu Apelacyjnego motywację zawartą w apelacji obrońcy oskarżonegoJ. R.dotyczącą zbiegu przestępstw należy zauważyć, że kwestia ta nie jest w sposób ustawowy uregulowana. Wymaga ona od orzekającego Sądu wykorzystania reguł wykładni i rozstrzygnięcie z ich wykorzystaniem problemu czy wielość zarzuconych oskarżonemu zachowań przekłada się na konieczność przyjęcia popełnienia przez niego wielości przestępstw i reakcji prawnokarnej na każde z nich. Zarówno doktryna jak i orzecznictwo sądowe wypracowało akceptowalne metody ocen wielu zachowań sprawcy prowadzące do ich redukcji poprzez wykorzystanie konstrukcji czynów współukaranych. W odniesieniu do tej kwestii istotne znaczenie ma orzeczenie Sądu Najwyższego z 25 lutego 2002 roku, który stanął na stanowisku, żeRedukcja ocen prawnokarnych, przeprowadzona z punktu widzenia tego, czy jakiś czyn jest, czy też nie jest czynem następczym współukaranym (tak zresztą, jak i redukcja ocen z punktu widzenia ewentualnego stwierdzenia współukaranego czynu uprzedniego), jest zawsze problemem teleologicznym, którego właściwe rozwiązanie może być dokonane nie w formie abstrakcyjnej, lecz z uwzględnieniem realiów konkretnej sprawy.(postanowienie Sądu Najwyższego z 25 lutego 2002 roku, I KZP 1/02, OSNKW 2002 nr 5-6, poz. 35). Odwołując się do tego stanowiska Sąd ten w swym kolejnym judykacie dotyczącym redukcji wielu zachowań sprawcy przez pryzmat ocen prawnokarnych każdego z nich sformułował pogląd, który należy przytoczyć, bo choć został on wyrażony na kanwie związku czyn główny – czyn następczy, to jego uniwersalność może być wykorzystana także do sytuacji zachowania uprzedniego i czynu głównego. Odwołał się w motywacyjnej części swego orzeczenia nie tylko do cytowanego już wyżej postanowienia tego Sądu z 25 lutego 2002 roku, ale także do poglądów doktryny. Sąd Najwyższy stwierdził, żeNie może być uznane za współukarane przestępstwo następcze takie przestępstwo, które znacznie przewyższa stopniem społecznej szkodliwości czyn, który stanowi podstawę skazania i wymierzenia kary, a więc w istotny sposób "wzmaga" skutek wywołany przestępstwem głównym.(Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2010 roku, III KK 276/09, LEX nr 577201).
W realiach niniejszej sprawy jest oczywistym, że opis czynuJ. R.odnoszący się do posiadania broni palnej typuS.oraz kolejnego przestępczego zachowania handlu bronią palną, a w tym sprzedaż także karabinuS.dotyczy tego samego okresu oraz tego samego rodzaju karabinu. Typ czynu zabronionego handlu bronią nosi w sobie znacznie wyższy stopień szkodliwości społecznej niż jej posiadanie. Wskazuje na to choćby wysokość zagrożenia karą za takie zachowanie. Bardziej niebezpieczne społecznie jest dysponowanie bronią palną i dostarczanie jej innym osobom, bez pewności do czego może ona być użyta, przy uwzględnieniu motywacji towarzyszącej sprawcy w takiej sytuacji, którą co oczywiste, jest chęć osiągnięcia korzyści majątkowej. Ugruntowuje to przekonanie o wyższej skali zagrożenia społecznego ze strony takiego sprawcy niż takiego, który broń „tylko” posiada. Nie oznacza to jednak, że możliwe było przyjęcie postulatu skarżącego potraktowania zarzuconych oskarżonemu dwóch odrębnych typów czynów zabronionych, jako jednego występku opisanego wart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.
Nie do spełnienia jest postulat obrońcy oskarżonego kwalifikowania całości zachowań oskarżonego, jako jednego typu czynu zabronionego nielegalnego handlu bronią i uznanie, że pochłonięciu przez ten czyn uległ inny, polegający na posiadaniu broni.In concretonie byłoby to możliwe (gdyby odnieść się do oczekiwań skarżącego) choćby z powodów, które zostały wymienione w tej części uzasadnienia, w której rozważana była kwestia dwóch różnych, konkurujących ze sobą ustaw karnych i regulacji w nich odpowiedzialności za popełnione przestępstwa związane z bronią palną, w tym także w przypadku uznania, że były to działania w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i podjęte w krótkich odstępach czasu. Była ona poruszana w tej części uzasadnienia, która dotyczyłaA. O. (1)(iA. O. (3)),R. K. (1), ale przede wszystkimP. T. (1). Należy jedynie skrótowo powtórzyć, zasadniczą część tych wywodów, a to, że do 1 września 1998 roku nielegalny handel bronią nie był karany, karane było posiadanie bez zezwolenia broni palnej.
Przede wszystkim jednak, w odniesieniu doJ. R., w tych konkretnych okolicznościach, niezbędne jest zauważenie warunków faktycznych związanych z działalnością oskarżonego. W sprawie odpowiedzialności oskarżonego zasadnicze znaczenie mają wypowiedziZ. M. (1)i z ich treści wynika, żeJ. R.w okresie ustalonym w przypisanych mu czynachposiadałnie jeden karabinS., który następnie sprzedał, alebył posiadaczem dwóch takich karabinów(k. 3308, t. XVII). Jeden z tych karabinów zamienił na dwa pistoletyR.zeZ. M. (1), a ten odsprzedał goD. W., natomiast drugi także komuś odsprzedał, aleZ. M. (1)nie wiedział komu. Tym samym konieczna jest konkluzja, że karabin, o którym w pkt. XXIX oraz o którym mowa w pkt. XXX to nie ten sam karabin, lecz takie same dwa karabiny. Choć oczywiście z treści części ustalającej uzasadnienia Sądu Okręgowego wynikałoby, że chodziło o jeden karabin (s. 7 uzasadnienia). W realiach jednak tej sprawy oraz przypisanych oskarżonemu zachowań taki zapis pozostający w oczywistej sprzeczności nie tylko z przypisanymi oskarżonemu czynami, ale i materiałem dowodowym nie pozwolił na akceptację tej części wywodów apelacji i zmianę orzeczenia w kierunku wskazanym w tej skardze. Te zapisy, do których odwołuje się skarżący, to wynik niedochowania staranności i wymogów w sporządzeniu uzasadnienia, o czym Sąd Apelacyjny rozważał w pkt. I swych pisemnych motywów.
W konsekwencji nie jest możliwe przyjęcie, że oskarżony popełnił drugi z tych czynów jako uprzedni, współukarany wymierzoną karą za pierwsze zachowanie. W tych warunkach prawidłowe było rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego o obarczeniu go odpowiedzialnością za nielegalne posiadanie karabinuS.(innego niż ten, który oskarżony sprzedał) od listopada 1996 roku do końca 2000 roku niezależnie od tego co się z tą bronią stało. Jako, że jest to przestępstwo trwałe [

    Zbigniew Ćwiąkalski (w:) Andrzej Zoll (red:)Kodeks karny, Część szczególna, Tom II, Komentarz doart. 117 – 277 k.k., Warszawa 2013, Lex, s. 1434
] tym samym rozpoczęcie przestępczego procederu pod rządamid.k.k.i przejście tego stanu na okres po 1 września 1998 roku i trwanie do końca 2000 roku zobowiązywało do oceny tego zachowania w postaci, jaką nadano w akcie oskarżenia i przypisano oskarżonemu przez pryzmat przepisówk.k.obowiązujących od tej daty. Natomiast od tej daty tj. 1 września 1998 roku do końca 2000 roku zachowania, które były udziałemJ. R.dotyczące broni palnej związane z jej posiadaniem, w tym i kolejnego karabinu oraz przede wszystkim handlu nią i tym karabinem stanowiły jedno przestępstwo w kształcie, jaki nadano w części wstępnej kontrolowanego orzeczenia oraz przypisano oskarżonemu w pkt. XXXIX części rozstrzygającej.
Powtórzyć zatem należy, że uwzględniając zmiany stanu prawnego związanego z penalizacją zachowania polegającego na handlu bez zezwolenia bronią palną w omówionym wyżej zakresie uznano za konieczne dokonanie stosownej korekty tej części orzeczenia, która dotyczyła czasu popełnienia występku handlu bronią. Niezbędne stało się ustalenie, że działo się tak od 1 września 1998 roku tj. od momentu, gdy handel bronią stał się przestępczym zachowaniem objętym sankcjąart. 263 § 1 k.k.
W tym miejscu należy także odnieść się do stwierdzeń zwartych w apelacji obrońcy oskarżonego kwestionującego brak wsparcia dowodowego dla przypisania oskarżonemu znamienia strony przedmiotowej określającego czynność sprawczą handlu bronią. Apelujący konkluduje, że nawet przyjęcie wiarygodności wypowiedziZ. M. (1)(co konsekwentnie podważa) prowadzić winno do ustalenia, żeJ. R.jedynieposiadałbroń, a nie że ją zbył. Jeśli jednak wczytać się w zeznaniaZ. M. (1)to jasnym się staje, że ustalenie Sądu I instancji o tym, że oskarżony kupował broń po to aby ją następnie odsprzedać jest prawidłowe. Wszak świadek podał, poza okolicznościami do których odwołuje się skarżący w dalszej części tego samego przesłuchania, że 24 pistolety, które sprzedałJ.zJ.ten„(…) kupował „naZ.”(…)”(k. 3310, t. XVII). Ta wypowiedź uprawniała do przyjęcia, że oskarżony dokonywał handlu bronią wypełniając znamiona strony przedmiotowej występku zart. 263 § 1 k.k.Takie przekonanie o trafności tego ustalenia wzmacnia także dalsza wypowiedźZ. M. (1), który wszak w toku konfrontacji z oskarżonym, w obecności jego obrońcy podał także, że podczas jednej z transakcji zakupu 4 pistoletów, zostały mu one przekazane i następnie„J.pojechał gdzieś z nimi do klienta. (…)Po przyjeździeJ.zapłacił nam za ta partia czterech pistoletów (…)”(k. 3508, t. XVIII).
Nie jest zatem trafne stwierdzenie obrońcy o braku podstaw dowodowych przypisania oskarżonemu handlu bronią.
Konieczne staje się także odniesienie do zawartego w motywacyjnej części apelacji stwierdzenia, że Sąd pominął twierdzenia oskarżonego o tym, iż przez część okresu obejmującego czas popełnienia przestępstw on przebywał za granicą. Istotnie, oskarżony zawarł takie stwierdzenie w toku konfrontacji zeZ. M. (1)(k. 3509, t. XVIII). Nie mniej ważne jest jednak to, że oskarżony podał również wówczas, że„Na ta okoliczność w późniejszym czasie podłożę do postępowania stosowne dokumenty to potwierdzające.”W dalszej części tego akapitu apelacji znajduje się zapis, że oskarżony w tym zakresie sformułował wniosek dowodowy na okoliczność że w owym czasie przebywał za granicą, a mimo tego Sąd nie wydał żadnego w tym zakresie rozstrzygnięcia. Po pierwsze, należy stwierdzić, że oskarżony swój wniosek dowodowy sformułował na piśmie 6 grudnia 2011 roku (k. 5336, t. XXVII) został on złożony organowi prowadzącemu wtedy postępowanie tj. Prokuraturze Apelacyjnej. Po wtóre, wbrew twierdzeniom apelacji, wniosek nie dotyczył poczynienia ustaleń o pobycie oskarżonego w czasie zarzucanego mu przestępczego zachowania poza granicami kraju, lecz dołączenia dokumentów z innego postępowania, a to w sprawie III K 163/00 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze bez wskazania okoliczności, które miały być udowodnione. Po trzecie, zaś w tym zakresie oskarżony nie tylko nie złożył takiego wniosku, lecz sam – w obecności swego obrońcy – zobowiązał się do przedstawienia stosownych dokumentów, czego nie uczynił. Po czwarte, mimo złożenia takiej deklaracji 1 marca 2012 roku i zwolnienia z aresztu oraz przebywania od 30 kwietnia 2012 roku na wolności tej deklaracji nie zrealizował. Po piąte, 10 stycznia 2017 roku oskarżony ponowił swój wniosek dotyczący protokołów przeszukania jego mieszkania i włączenia do akt, sprawy z inwigilacji z lat 1996 – 2000, a zatem nie dotyczył on ustaleń o pobycie oskarżonego w inkryminowanym czasie za granicą. Po szóste, także 24 marca 2017 roku nie wystąpił z wnioskiem o ustalenie czasu pobytu za granicą, lecz odwołał się do swego wniosku z 6 grudnia 2011 roku oraz zawarł twierdzenie o tym, że od czerwca 1997 roku do grudnia 1997 roku przebywał za granicą. Nie tylko więc nie wykazał on tego faktu, choć taką deklarację złożył, ale nawet nie domagał się weryfikacji tej okoliczności odwołując się jedynie do akt sprawy III K 163/00.
Mimo tych konstatacji należy przyznać rację skarżącemu, że Sądmeritinie dochował wymogów proceduralnych i nie rozstrzygnął o wniosku oskarżonego, który dotyczył jednak dołączenia wskazanych przez niego 6 grudnia 2011 roku protokołów. Natomiast nie był zobowiązany do rozstrzygania o wniosku związanym z pobytem oskarżonego za granicą, bo taki wniosek nie został złożony.
I choć w części związanej z brakiem reakcji Sądu Okręgowego w zakresie wniosku oskarżonego z 6 grudnia 2011 roku (ponowionego na rozprawie) należy przyznać rację obrońcy oskarżonego i potraktować zaniechanie Sądu orzekającego, jako błąd proceduralny to wypada stwierdzić, że nie dostrzeżono jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Oskarżony domagający się dołączenia protokołów przeszukania, choć tego nie zwerbalizował chciał – jak się wydaje – wykazać, że w wyniku tych przeszukań nie znaleziono czegokolwiek potwierdzającego stawiane mu zarzuty. Gdyby było inaczej trudno przypuszczać iżby wystąpił z takim wnioskiem. Jest oczywiste, że w takich okolicznościach twierdzenia oskarżonego, (nie znalezienia obciążających go przedmiotów), jeśli prawidłowo odczytać jego intencje, zostałyby potwierdzone protokołami przeszukań. Tym samym, przyjmując, iż protokoły nie dały podstaw do ustaleń o odnalezieniu w przeszukiwanych miejscach niedozwolonych przedmiotów, a na kanwie obecnie badanej sprawy, fałszywych dolarów i broni palnej, jego twierdzenia należało uznać za prawdziwe, a tym samym wniosek mógł zostać oddalony wobec udowodnienia jej w oparciu o twierdzenia oskarżonego zgodnie z jego postulatem. Co wcale nie oznacza, że wyniki tych przeszukań wykazały, że oskarżony nie popełnił zarzuconych mu czynów. One dowiodły jednie, że w miejscach przeszukań i w czasie ich dokonywania nie znaleziono materiału obciążającego oskarżonego, i tylko tyle.
Jasnym się staje w tych okolicznościach, że to uchybienie Sądu Okręgowego nie wpłynęło na treść wyroku i podniesione w uzasadnieniu apelacji zastrzeżenie nie mogło doprowadzić do spełnienia żądania obrońcy.
Jest tak tym bardziej, że przecież Sąd Apelacyjny zmodyfikował okres przestępczej działalności oskarżonego w zakresie handlu bronią i przyjął, że miało to miejsce od 1 września 1998 roku zaś jej posiadanie przypisane w kolejnym punkcie dotyczyło przestępstwa trwałego, a zatem nawet jeśli oskarżony był poza Polską przez okres 6 miesięcy to nie zwalnia go to z odpowiedzialności za ten występek popełniony od listopada 1996 roku do końca 2000 roku. Podobnie należy ocenić, w tym kontekście, przypisanie oskarżonemu popełnienie typu czynu zabronionego opisanego wart. 310 § 2 k.k.Nawet przyjęcie, że oskarżony istotnie przebywał w tym czasie, o którym wyjaśnił, za granicą nie może prowadzić do wyłączenia jego odpowiedzialności za inny okres przestępczej działalności związanej z przyjęciem fałszywych pieniędzy.
Jeśli przy tym uwzględni się i ten fakt, że oskarżony przyjmował odZ. M. (1)iM. W. (1)kilkukrotnie partie po 5.000 fałszywych dolarów zamawiając je u nich, jak opisał toZ. M. (1)(k. 3410, t. XVII), to nie sposób uznać, że kupował on je odZ. M. (1)iM. W. (1), aby gromadzić fałszywe pieniądze. Zwłaszcza, że raz kupił pierwszą partię, a potem zamówił kolejną i znów następne. Takie zachowanie uprawnia do stwierdzenia, że kupował je w celu wprowadzenia do obiegu i nie jest to domniemanie, lecz wyprowadzenie jedynego logicznego wniosku, wynikającego z oceny informacji przekazanych przezZ. M. (1), w oparciu o doświadczenie życiowe.
W tych warunkach niezbędne jest także rozstrzygnięcie czy kara wymierzona za te zachowania, uwzględniając modyfikację okresu popełnienia przestępstwa przypisanego w pkt. XXXIX, jest karą sprawiedliwą i zbadanie czy nie jest ona, wobec zakresu apelacji, rażąco surowa. Sąd Apelacyjny akceptuje wysokość tej kary za przypisany oskarżonemu czyn handlu bronią. Zawiera ona odpowiednią odpłatę za przestępcze zachowanie oskarżonego.
Mając na uwadze, że dokonano w istocie skrócenia okresu przestępczego zachowania oskarżonego, konieczne stało się zbadanie czy także kara łączna jest orzeczoną w odpowiednim wymiarze. Zauważając przede wszystkim przeszłość oskarżonego, fakt, że jest on osobą uprzednio już karaną, a także uwzględniając długi okres jego przestępczej działalności mający prawie 4 – letni wymiar oraz różnorodność dóbr prawnych naruszonych zachowaniami oskarżonego przyjęto, że kara łączna na pewno nie jest rażąco surowa, co nakazuje utrzymanie jej w mocy.
IX. Co do apelacji obrońców oskarżonychJ. A. (1)iR. L. (1).
Apelacje obu obrońców podnoszą istotny z punktu widzenia trafności rozstrzygnięcia o odpowiedzialności obu oskarżonych zarzut obrazy przepisów postępowania i nieuwzględnienie w toku wyrokowania istotnych okoliczności faktycznych wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego. Swoją argumentację opierają na faktach zawartych w materiale dowodowy zgromadzonym w toku postępowania. Według obrońców obaj oskarżeni nie mogli popełnić przypisanych im zachowań w okresie zakreślonym w opisie czynów przypisanych, bowiem w owym czasie nie mieli żadnych faktycznych możliwości wspólnego kontaktu, a tym samym nie mogli wspólnie i w porozumieniu popełnić przypisane im występki. Skarżący wskazują zgodnie, że w czasie, gdy według ustaleń Sądu oskarżeni mieli popełnić przypisane im czyny przebywali pozbawieni wolności w jednostkach penitencjarnych.
Na wstępie należy wyrazić zdziwienie, iż Sąd Okręgowy, który dokonał modyfikacji czasu popełnienia przez oskarżonych zarzuconych im czynów i przyjął, że zarówno posiadanie broni jak i posiadanie materiału wybuchowego nastąpiło od czerwca 1999 roku do końca 2002 roku, ograniczając czas popełnienia przestępstwa w stosunku do określonego w części wstępnej wyroku, w żadnym miejscu nie uzasadnił swego stanowiska i tego ustalenia. Nie wiadomo zatem, dlaczego tenże Sąd tak postąpił i na jakich dowodach się oparł korygując czas popełnienia przestępstw przez oskarżonych.
Tymczasem z zawartych w aktach sprawy danych, na które wskazują obrońcy oskarżonych wynikło już w toku procesu, że w czasie, gdy mieli według Sądu I instancji popełnić zarzucone im zachowania, byli oni pozbawieni wolności.
Na k. 5911 – 5913, t. XXX znajdują się dane o skazaniuR. L. (1)w sprawie III K 187/94 oraz odbyciu przez niego od31 maja 1994 roku do 22 czerwca 1994roku oraz od14 grudnia 1995 roku do 15 czerwca 1999roku kary 5 lat pozbawienia wolności.
Odnośnie natomiastJ. A. (1)dane dotyczące odbywania przez niego kar pozbawienia wolności w okresie związanym z przypisanymi mu czynami znajdują się na k. 6110, t. XXXI. Wynika z nich, że odbywał on karę w sprawie II K 575/96 Sądu Rejonowego w Wałbrzychu w okresie od6 kwietnia 1994 roku do 9 kwietnia 1994roku oraz od8 czerwca 1999 roku do 5 grudnia 2000roku, ale dalsze dowody wskazują, żeod 5 grudnia 2000 roku do 27 czerwca 2003roku odbywał kolejną karę tym razem 3 lat pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy w sprawie III K 48/00 (k. 6121, t. XXXI). Te dane były i są zwarte w aktach sprawy, a mimo tego nie zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu okresu popełnienia przez oskarżonych zarzuconych im czynów, choć Sąd zauważył kwestię konieczności modyfikacji okresu popełnienia przez oskarżonych zarzucanego im czynu. Uzupełnienie tych danych i dołączenie dokumentów przez Sąd Apelacyjny potwierdza zasadność okoliczności podnoszonych przez obrońców oskarżonych.
Ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego. Ograniczenie czasu popełnienia przestępstw przez oskarżonych do okresu od czerwca 1999 roku do końca 2002 roku powoduje, że tylko w tych ramach czasowych może poruszać się Sąd Apelacyjny, bowiem związany jest normamiart. 433 k.p.k.iart. 434 § 1 k.p.k.i nie może orzec na niekorzyść oskarżonych zmieniając czas popełnienia przez nich zarzuconych im zachowań. Takie działanie byłoby dopuszczalne tylko wtedy gdyby na niekorzyść oskarżonych wywiedziono apelacje oraz postawiono w nich zarzuty niezasadnego ograniczenia czasu popełnienia przez nich przypisanych im czynów zabronionych.
Skoro jednak takiej apelacji brak i brak jest konkretnego zarzutu stawiającego tę kwestię jest oczywiste, że żadnych korekt w tym zakresie nie mógł poczynić Sąd odwoławczy. Ma to swoje realne konsekwencje sprowadzające się do stwierdzenia, że oskarżeni w czasie, który ustalono jako okres ich współdziałania przestępczego, nie mogli popełnić zarzuconych im zachowań bo obaj przebywali w warunkach izolacji. Konstrukcja zarzutów im postawionych sprowadzająca się do popełnienia ich w określonym, a ustalonym przez Sąd I instancji czasie powoduje, że należy przyjąć, iż nie mogli oni wspólnie w tym okresie popełnić czynów im zarzuconych. Musiało to prowadzić do zmiany tego rozstrzygnięcia, które dotyczyło tych oskarżonych i uniewinnienia ich od popełnienia zachowań w postaci, która nadał im Sąd I instancji.
Sąd odwoławczy nie wyklucza, a wręcz z pełnym przekonaniem stwierdza, że oskarżeni popełnili zachowania, o które ich oskarżono. Zgormadzony materiał dowodowy w postaci zeznańZ. M. (1)świadczy o tym dobitnie. W postaci jednak, jaka została nadana ich czynom przypisanie tych zachowań było wykluczone, co doprowadziło Sąd Apelacyjny do rozstrzygnięcia w odniesieniu do tych oskarżonych.
Podstawą rozstrzygnięcia o wydatkach związanych z tą częścią postępowania karnego był przepisart. 632 pkt. 2 k.p.k.
X. Odnośnie do apelacji obrońcy oskarżonegoA. S. (1)adwokataD. Ż.oraz pozostającej w związku z tą apelacją zmianą rozstrzygnięcia wobecM. S. (1).
Należy przyznać rację obrońcyA. S. (1), że opis czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. XLVI oraz czynu przypisanego w pkt. XLVII dotknięty jest błędem ustaleń faktycznych. Opisy tych czynów w części wstępnej sformułowane w akcie oskarżenia zostały bezrefleksyjnie zaakceptowane i przeniesione do części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, skoro Sąd I instancji uznał oskarżonego za winnego zachowań opisanych w części wstępnej tego wyroku.
Znów należy zauważyć, że pominął tenże Sąd zgromadzone w sprawie dowody i przeoczył iż oskarżony w okresieod 12 czerwca 1996rokudo 1 lipca 1996roku orazod 24 października 1997rokudo 21 lipca 2000roku przebywał w zakładzie karnym. Notatka urzędowa z k. 3416, t. XVIII jest tego dowodem, co więcej wskazujący na oskarżonego jako sprawcę przestępczych zachowańZ. M. (1)został zapoznany z jej treścią i odnosił się do okoliczności dotyczących czasu popełnienia przestępstwa. Niestety te okoliczności przeoczył autor aktu oskarżenia, a za nim Sąd Okręgowy, co skutkowało błędnym przypisaniem oskarżonemu czasu popełnienia przestępstwa. Wobec kierunku apelacji możliwe było dokonanie korekty tego okresu przestępczego działania oskarżonego i skrócenie go w ramach postawionych zarzutów. Konsekwencją uwzględnienia tych danych, ale i wypowiedziZ. M. (1)mówiącego o tym, co działo się z fałszywymi dolarami po tym czasie, gdy izolowany zostałA. S. (1)konieczna była korekta zapisów o współdziałaniu oskarżonego zM. S. (1)i czasu tego współdziałania.
Z. M. (1)opisując zachowania związane z fałszywymi dolarami oraz ich zbyciem jednoznacznie wskazywał, że 5.000 $ jako pierwszy zamówiłJ.zJ.(tj.J. R.– dopisek SA) i taką kwotę on iM. W. (1)wzięli odA. S. (1)i przekazaliJ.zJ.. Po czym, gdy wrócili po dalsze partie fałszywych $ okazało się, żeA. S. (1)przebywa w Areszcie Śledczym wŚ.. Jego wypowiedzi dotyczące dalszych zachowań związanych z fałszywymi dolarami jednoznacznie wskazują, żeM. S. (1)skontaktowała się z oskarżonym, ale nie wiedział on (Z. M. (1)) czy uzyskała zgodę na dalszą kooperację w przekazywaniu dolarów. Jego relacje wskazują na awanturę między małżonkami oraz naM. S. (1), jako dystrybuującą dolary w dalszym czasie, w tym zD. W.. (k. 3410, 3411, t. XVIII). Nie jest więc możliwe ustalenie, że oskarżony zbywał czy współdziałał z żoną w zbywaniu pozostałych fałszywych dolarów, gdy był izolowany. Pewne jest natomiast, że zbył on 5.000 $ i dlatego ograniczono nie tylko czas popełnienia przez niego tego występku, ale także ograniczono kwotę, którą zbył.
Notatka urzędowa, o której mowa wyżej (k. 3416, t. XVIII) wskazuje także na konieczność modyfikacji czasu popełnienia przestępstwa opisanego w pkt. XXXIV części wstępnej zaskarżonego wyroku, a mającego polegać na nielegalnym handlu bronią od połowy 1996 roku do końca 2002 roku.
Zwraca uwagę, że oskarżonemu zarzucono działanie od połowy 1996 roku do końca 2002 roku, lecz jego czyn w akcie oskarżenia został zakwalifikowany, jako naruszający jedynie przepisart. 263 § 1 k.k.Nadano temu zachowaniu tylko taką ocenę prawną mimo, że w odniesieniu doJ. B. (1),E. B. (1),R. B. (2),R. K. (1),P. Ł.,J. R.,P. S.,I. W. (1)iM. W. (1)działających w podobnym czasie przyjęto zachowanie w ramach czynu ciągłego i kwalifikacje ich postąpień poszerzono o przepisart. 12 k.k.
Tej niekonsekwencji w odniesieniu doA. S. (1)nie dostrzegł Sąd Okręgowy i uznał, że oskarżony popełnił ten czyn w postaci, która została sformułowana w akcie oskarżenia (…uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIV części wstępnej wyroku,…).
Znów należy powtórzyć, że handel bronią nie był penalizowany do 31 sierpnia 1998 roku. Konsekwencją tego stwierdzenia – rozwiniętego we wcześniejszych częściach uzasadnienia – jest niezbędność zmiany granic czasowych popełnionego przez oskarżonego przestępstwa. W tym układzie procesowym jedynym możliwym rozwiązaniem było przyjęcie, że od tej daty do określonej w pkt. XXXIV części wstępnej oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwo. Inne działania Sądu odwoławczego wiązałyby się z działaniem na niekorzyść oskarżonego i są prawnie niedopuszczalne.
I o tym Sąd Apelacyjny sygnalizował już we wcześniejszej części swych wywodów.
XI. Co do apelacji obrońcy oskarżonejE. B. (1).
Apelacja obrońcy podnosząca zarzut obrazyart. 170 k.p.k.jest ze wszech miar słuszna. Nie sposób przyjąć argumentacji Sądu Okręgowego zawartej w w postanowieniu zapadłym w toku rozprawy 26 stycznia 2017 roku (k. 9418, t. XLVIII), iż nie ma znaczenia dla sprawy dowód, w postaci danych z paszportu, na okoliczność pobytu oskarżonej w Kanadzie.
Jest wprost przeciwnie. Obowiązkiem Sądu jest dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikacji (art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k.). Jednym z elementów dokładnego opisu takiego czynu, mającego istotne znaczenie dla określenia sprawstwa, jest czas popełnienia tego przypisanego zachowania. Jeśli przy tym do wyroku przenosi się opis i kwalifikację czynu, który został oskarżonemu zarzucony to już normaart. 332 § 1 pkt. 3 k.p.k.jednoznacznie nakazuje określenie czasu popełnienia zarzucanego zachowania. Powiązanie tych reguł bez wątpliwości wymaga jak najbardziej starannego ustalenie czasu przestępczego działania sprawcy. W pojęciu dokładnego określenia czynu przypisanego – o czym mowa wart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.– mieści się m.in. precyzyjne, tak jak to możliwe w realiach danej sprawy, określenie czasu popełnienia przestępstwa (wyrok Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2017 r., V KK 39/17, LEX nr 2278335). Jak to ujmuje się także w literaturze [

    Grzegorczyk Tomasz,art. 413. (w:)Kodeks postępowania karnego. Tom I. Artykuły 1-467. Komentarz. LEX, 2014] opis czynu przypisanego (§ 2 pkt 1)to, podobnie jak opis czynu zarzucanego, dokładne określenie danego zachowania przestępnego ze wskazaniem jego czasu, miejsca, sposobu i okoliczności popełnienia oraz skutków, w tym wysokości szkody, jeżeli wiąże się ona z owym zachowaniem, a przy tym tak, aby ukazywał wszystkie niezbędne znamiona danego przestępstwa, czyli komplet tych znamion, które zostały wypełnione ustalonym zachowaniem sprawcy (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego: z 23 czerwca 2010 r., III KK 373/09, LEX nr 598844; z 22 marca 2012 r., IV KK 375/11, OSNKW 2012, nr 7, poz. 78; z 29 maja 2012 r., III KK 87/12, Prok. i Pr.-wkł. 2012, nr 12, poz. 15, s. 10).
Jeśli przy tym oskarżona broni się i podaje, że w 1999 roku przebywała w Kanadzie, co więcej te je wyjaśnienia zostały dostrzeżone przez Sąd, który cytuje je w swym uzasadnieniu, gdy przedstawia wypowiedziE. B. (1), to nie jest zrozumiałe, dlaczego wniosek obrońcy oskarżonej oddalono. Tym bardziej, że przecież tenże obrońca złożył wraz z wnioskiem paszport, do którego odwołuje się w jego treści. I przeprowadzenie tego dowodu sprowadzało się do przejrzenia jego zapisów oraz uwzględnienia danych w nim zawartych (k. 7681, t. XXXIX). I tak na s. 9 paszportu oskarżonej znajduje się wiza kanadyjska, z której wynika, że wydano ją wW., a jej ważność trwała od 3 grudnia 1999 roku do 28 lutego 2000 roku. Nie mniej ważne są jednak zapisy na s. 8 tego dokumentu, bo wynika z nich, że odnotowano w paszporcie wjazd do Kanady 11 grudnia 1999 roku oraz opuszczenie tego kraju 10 stycznia 2000 roku.
Jeśli uwzględni się fakt, że oskarżonej zarzucono działanie od połowy 1996 roku do końca 2000 roku to ewidentnie widać, porównując daty z paszportu z okresem zarzucanego przestępczego działania, że pobyt w Kanadzie mieści się w przedziale wyznaczonym datami nie tylko zarzuconego, ale też przypisanego przestępstwa. Ten czas natomiast nie może być okresem występku oskarżonej, skoro przebywała ona pozaŚ.iZ., gdzie miała popełnić to przestępstwo. Jak już stwierdzono ustalenie w miarę precyzyjnie czasu przestępstwa jest powinnością organów śledczych, ale zwłaszcza Sądu. Winien to uczynić w oparciu o dostępne dane jak najbardziej ściśle.
Nie do akceptacji jest także uznanie, że oskarżona działała wŚ.iZ.jak przypisano w zaskarżonym wyroku. ZeznaniaZ. M. (1)są wyraźne i stanowcze. Podaje on, na temat transakcji z oskarżoną, że miała ona miejscepo śmierci jej męża(ta nastąpiła 21 czerwca 1998 roku, k. 6636, t. XXXIV) oraz że była totransakcja jednorazowasprzedaży 4 sztuk broni typuR., za które oskarżona od razu zapłaciła, a nadto, że transakcja taodbyła się wZ., a zatem nie wŚ.(k. 3308, t. XVII i k. 3574, t. XVIII). Nie jest w tych okolicznościach zrozumiałe, dlaczego przypisano oskarżonej działanie także wŚ.i to od 1996 roku. Tym bardziej, że nawet w swym uzasadnieniu, jak już wskazano w pkt. I rozważań jednoznacznie niedoskonałym, Sąd Okręgowy ustala, żeE. B. (1)kupowała broń odZ. M. (1)iM. W. (1)po wypadku drogowym, w którym zginął jej mąż (s. 6 uzasadnienia). Zebrane dane, w tym zwłaszcza zeznaniaZ. M. (1)oraz skrócony odpis aktu zgonuJ. B. (3), pozwalały na doprecyzowanie czasu przestępczej działalności oskarżonej i wobec braku takiego orzeczenia Sądu I instancji konieczna była w tym zakresie korekta Sądu odwoławczego.
Uznano także za niemożliwe zaakceptowanie stanowiska Sądumeriti,który przyjął, że działanie oskarżonej stanowiło jej stałe źródło dochodu. Znów konieczne jest odwołanie się do wypowiedzi zasadniczego dla czynionych ustaleń świadka w tej sprawie, a toZ. M. (1). W jego wypowiedziach, przywoływanych już wyżej, zawarty jest opis transakcji między nim a oskarżoną. Wynika z niego, że oskarżonajednorazowokupiła od niego orazM. W. (1)4 pistolety i jak podał„(…) z tego co mi wiadomo tą broń kupiła dla jakichśR.. Szczegółów ja nie znam.”(k. 3308, t. XVII). Te informacje nie pozwalają na ustalenie, że działanie oskarżonej było wielokrotne, regularne, a poszczególne czynności przestępcze dokonywane były w krótkich odstępach czasu, co charakteryzuje stałość źródeł dochodu. Jak to przyjmuje się literaturze tematu: Zwrot "uczynienie sobie z popełnienia przestępstwa stałego źródła dochodu" oznacza trwałość oraz ciągłość uzyskiwanego dochodu. Sprawca powinien dopuszczać przestępstwa wielokrotnie i z pewną regularnością. Nie musi to być ani źródło główne, ani też jedyne (wyr. SN z 20.12.1971 r., I KR 249/71, OSNKW 1972, Nr 5, poz. 87; wyr. SN z 29.5.1980 roku, I KR 100/80, GPr. 1980, Nr 20, s. 403; post. SN z 13.2.2008 r., III KK 369/07, OSNKW 2008, Nr 6, poz. 46). Nie jest istotna wysokość tego dochodu, jak również cel, na jaki przeznaczył on osiągniętą z przestępstwa korzyść majątkową. Decydujący dla oceny, czy mamy do czynienia z realizacją tego znamienia jest sposób, w jaki doszło do pozyskania tej korzyści (sprzeczny z obowiązującym porządkiem prawnym, długotrwały, powtarzalny), natomiast późniejsze przeznaczenie tych bezprawnie uzyskanych środków jest obojętne z punktu widzenia treści przepisuart. 65 § 1 KK. Okres osiągania dochodu nie jest oczywiście bez znaczenia, ale uznania go za stały ustawodawca nie obwarował trwaniem przez określony czas (por. wyr. SA w Białymstoku z 27.3.2012 r., II AKa 10/12, Legalis; wyr. SA w Krakowie: z 27.11.2013 r., II AKa 175/13, Legalis; z 2.7.2014 r., II AKa 62/14, Legalis; z 31.3.2015 r., II AKa 34/15, Legalis; wyr. SA w Lublinie z 9.10.2013 r., II AKa 172/13, Legalis; wyr. SA w Katowicach z 4.7.2013 r., II AKa 159/13, Legalis). I dalej; O stałym dochodzie sprawcy będziemy mówić, gdy sprawca dopuszcza się przestępstwa wielokrotnie i z pewną regularnością, a takie zachowania stanowią dla niego sposób na uzyskiwanie dochodu. W orzecznictwie SN wskazuje się, że: "stałość źródła dochodu"musi się łączyć z wielokrotnością i systematycznością działalności przestępnej nacelowanej na uzyskanie dochodu.Nie może się zatem "materializować" w pojedynczym akcie czynu sprawcy(zob. wyr. SN z 20.4.2005 r., III KK 27/05, OSNwSK 2005, Nr 1, poz. 804; post. SN z 13.2.2008 r., III KK 369/07, OSNKW 2008, Nr 6, poz. 46). W innym judykacie wskazano, że: "stałe źródło dochodu nie jest równoznaczne z wyłącznym źródłem dochodu, może więc to być źródło dochodu współistniejące z innymi, byleby miało charakter stały a nie sporadyczny.
Rację ma SN, gdy twierdzi, że określenie "stałe źródło dochodu", zamieszczone w tym przepisie jest poprzedzone słowami "(...) do sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie (...)". Oba te sformułowania charakteryzują zarówno zamiar, jak i sposób oraz skutek działania sprawcy. Oznaczają, że sprawca uruchomił takie przestępcze działanie, któregomodus operandizapewnia powtarzalność osiągania bezprawnego dochodu. Przestępstwo jest wtedy dla sprawcy źródłem korzyści majątkowych, funkcjonującym permanentnie i w zasadzie przez czas nieokreślony. Ta właściwość przestępstwa, wyrażająca się w osiąganiu dochodu przez sprawcę, przejawia się w całym okresie jego dokonywania i stanowi realizację celu sprawcy. Jako taka wypełnia od początku ustawowy warunek nadzwyczajnego obostrzenia kary. Dlatego też przerwanie procederu z przyczyn niezależnych od sprawcy, np. przez organy ścigania, nie odbiera przestępstwu omawianej cechy. (M. Królikowski, R. Zawłocki, (red.) Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Art. 1–116. Wyd. 4, Warszawa 2017, komentarz do art. 65, tezy 3, 4).
W realiach materii dowodowej zgromadzonej i przeprowadzonej w toku postępowania, poddanej kontroli, w żaden jednoznaczny i pewny sposób nie da się ustalić, żeE. B. (1)z prowadzonej działalności przestępczej uczyniła sobie stałe źródło dochodu. Po pierwsze, jej zachowanie było jednorazowe, a po wtóre brak jest dowodów, że 4 kupione pistolety sprzedała pojedynczo, w krótkich odstępach czasu i za każdą tę transakcję uzyskała określony dochód, co umożliwiałoby ewentualnie uznanie jej działania odpowiadające znamionom przedmiotowym zachowania, o którym mowa wart. 65 k.k.Po trzecie zaś nie można pominąć w tym miejscu także tych rozważań, które czyniono analizując zarzut apelacyjny czy raczej jego uzasadnienie, co do odpowiedzialnościM. O., a w nim kwestię stanu prawnego dotyczącego przepisuart. 65 k.k.sprzed 1 maja 2004 roku. Analiza stanu prawnego na czas popełnienia przez oskarżoną zarzucanego jej czynu wyrażona wpkt. IV. 5.tych wywodów jest aktualna także na kanwie stanu faktycznego dotyczącegoE. B. (1). Uznać należy, bez potrzeby powtarzania tych argumentów, że znajduje ona swoje zastosowanie także wobec sytuacji faktycznej odnoszącej się do tej oskarżonej. Wobec tego, że zarzucono jej popełnienie jednego przestępstwa i tak też przypisano, w świetle treściart. 65 k.k.obowiązującego w chwili czynu czyli przed 1 maja 2004 roku, nie może być mowy o objęciu jej skutkami zaostrzającymi odpowiedzialność karną za działania przynoszące jej stały dochód z jednego przypisanego jej czynu karalnego. Przepis ten nakładał dodatkowe obostrzenia wobec sprawców czyniących sobie stałe źródło dochodu, ale z popełniania przestępstw a nie jednego przestępstwa.
Choć jest to wysoce prawdopodobne to jednak nie jest jednoznacznie pewne, że sprzedała pistolety czterem różnym osobom w różnym czasie, bo nie można wykluczyć, że transakcja była jednorazowa, tak jak zamówienie 4 sztuk broni i jej zakup podczas pojedynczej transakcji.
Uwagi, które poczynił Sąd odwoławczy dotyczące znamienia ustawowego źródła stałego dochodu odnoszą się także do tych okoliczności, które w tym zakresie związane są z rozstrzygnięciem dotyczącymM. L. (1), a co sygnalizowano wyżej rozważając o zarzutach jego obrońcy oraz okolicznościach dotyczących normyart. 65 k.k.
Jeszcze jedna okoliczność wymaga omówienia w tej części uzasadnienia, która dotyczyE. B. (1). Nie można uznać za wykazane zebranym materiałem dowodowym, że oskarżona działała w krótkich odstępach czasu oraz z góry powziętym zamiarem. Znów bowiem konieczne byłoby wykazanie, że takich przestępczych zachowań oskarżonej było kilka oraz że z góry zakładała ona zakup kilkukrotnie broni. Wskazane już wyżej uwarunkowania wykluczają takie ustalenie, bo przecież transakcja zakupu broni była tylko jednorazowa, co nie pozwala na uznanie, że spełnione zostały wymogi wystąpienia działania oskarżonej w ramach czynu ciągłego (art. 12 k.k.).
Te okoliczności doprowadziły Sąd Apelacyjny do przekonania, że opis czynu przypisanego oskarżonej wymaga korekty i tak też uczyniono uwzględniając wyżej przytoczone fakty i rozważania o nich.
XII. Co do orzeczeń o karach.
Zgodnie z brzmieniemart. 440 k.p.k., obowiązkiem Sądu odwoławczego jest dokonanie badania orzeczenia także poza granicami zaskarżenia i treścią zarzutów w tym m.in. czy oskarżonemu wymierzono sprawiedliwą karę. Powinnością Sądu Apelacyjnego wobec treści apelacji, w istocie skierowanych przeciwko całości wyroku obowiązkiem Sądu było zbadanie także trafności rozstrzygnięć o sankcjach nałożonych na oskarżonych.
Sąd Apelacyjny nie doszukał się uchybień w zakresie rozstrzygania o sankcjach nałożonych na oskarżonych za przypisane im zachowania.
Sąd odwoławczy podziela argumentację Sądu I instancji w zakresie wyboru rodzaju kar. Trafnie Sądmeritirozstrzygnął o karach jednostkowych oraz karach łącznych pozbawienia wolności i ich charakterze. W odniesieniu do oskarżonych którym (pozaE. B. (1),M. O.,M. S. (1)) wymierzono kary bezwzględne pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje takie rozstrzygnięcia Sądumeriti. Nie można nie zauważyć, że oskarżeni to osoby działające przez długi czas i z łamania prawa czyniący sobie sposób na życie. Nie liczyli się z nikim i z niczym. Argumentacja przywołana przez ten Sąd jest pełna i dogłębna i zyskuje akceptację Sądu Apelacyjnego. Nie mogły tej oceny zmienić nawet dokonane przez Sąd odwoławczy korekty orzeczeń odnoszące się do niektórych oskarżonych, co do których doszło do umorzenia postępowania z powodu przedawnienia. Kary jednostkowe wymierzone tym oskarżonym za pozostałe zachowania w żaden sposób nie mogły być uznane za rażąco surowe, a tylko wtedy konieczna byłaby ich zmiana. Co do części z oskarżonych Sąd Apelacyjny już wypowiedział się w zakresie, który dotyczy wymierzonych im kar i tam wyrażone oceny podtrzymuje. Wszyscy oskarżeni jawią się jako zdeklarowani przestępcy i bez znaczenia jest fakt, że od czasu gdy dopuścili się oni przypisanych im czynów upłynął już długi okres. Skala ich przestępczej działalności poprzez fakt osądzenia ich wszystkich w jednym procesie jawi się jako olbrzymia. Zasadniczym elementem tego procesu było rozstrzygnięcie o działaniach oskarżonych w odniesieniu do broni palnej. Ilość tych przestępstw, ilość broni, którą obracali jawi się, jako bardzo duża i wymagająca jednoznacznej, stanowczej i surowej represji, aby nie tylko oskarżonym, ale i osobom z ich kręgu uświadomić, że takie zachowania są nieakceptowane społecznie i spotykają się z adekwatną surową odpowiedzią Państwa na tego rodzaju przestępcze zachowania. Jak niebezpieczne było działanie oskarżonych świadczy kwestia wynikająca z relacjiM. D. (2)o zakupie broni odR. K. (1)i użycia jej następnie w trakcie zabójstwa w okolicach Szczytnej.
Sąd Apelacyjny nie doszukał się żadnych okoliczności łagodzących mogących doprowadzić do zmiany rozstrzygnięć o karach wobec któregokolwiek z oskarżonych.
Wskazane przez Sąd I instancji powody rozstrzygnięcia o karach wobec oskarżonych przekonują i Sąd odwoławczy je potwierdza.
XII. Odnośnie do apelacji prokuratora.
Apelacja jest niezasadna.
Skarżący domaga się uzupełnienia zaskarżonego wyroku poprzez nałożenie na oskarżonychA. O. (1),A. O. (2)iS. P.środka karnego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej w wyniku popełnienia przestępstw im przypisanych.
Na wstępie należy zauważyć, żeA. O. (1)w zakresie apelacji prokuratora zarzucono w pkt. XXIII części wstępnej wyroku, a przypisanym w pkt. XXXII jego części dyspozytywnej popełnienie czynu w okresie od 1996 roku do 1997 roku.A. O. (2)przypisano w pkt. XXXIII popełnienie w okresie od 1996 roku do 1997 roku czynu opisanego w pkt. XXIV wyroku. NatomiastS. P.został uznany za sprawcę czynu popełnionego w 1996 roku, a opisanego w pkt. XXV części wstępnej wyroku i przypisanego w pkt. XXXIV części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku.
Cechą wspólną tych zachowań jest, że wszystkie popełnione zostały pod rządamik.k. z 1969 roku. W tym akcie prawym nie występował środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej w wyniku popełnienia przestępstwa. To po pierwsze, po wtóre z przyczyn wskazanych w tej części niniejszego uzasadnienia oczywistym jest, że w odniesieniu do tych oskarżonych konieczne było rozważanie o względności ustaw wobec ich zmiany i obowiązywania innej w czasie popełnienia przestępstwa oraz w czasie orzekania. Sąd Apelacyjny we wcześniejszych wywodach wyjaśnił motywy, dla których konieczne było, przez pryzmatart. 4 § 1 k.k., ustalenie, że korzystniejsza dla oskarżonych jestustawa k.k.z 1969 roku. Te argumenty mają znaczenie także wobec apelacji oskarżyciela publicznego. I co ma zasadnicze znaczenie także dla apelacji prokuratora skierowanej na niekorzyśćS. P.istotne jest, że wobec tego oskarżonego postępowanie o czyn przypisany w pkt. XXXIV co do którego apeluje oskarżyciel publiczny zostało umorzone z powodu przedawnienia (podobnie zresztą jak postępowanie o czyn przypisany w pkt. XXXV). Z tej przyczyny apelacja odnosząca się do tego oskarżonego nie mogła zostać uwzględniona.
Konkluzja, jaka jest naturalna w tych okolicznościach, nakazuje uznanie, że nie jest możliwe spełnienie postulatu apelującego oskarżyciela, bowiem byłoby to działanie, któregok.k. z 1969 rokunie przewidywał, a ta ustawa musiała być wobec oskarżonych uznana za podstawę ich odpowiedzialności.
XIII. Odnośnie orzeczeń o wynagrodzeniu obrońców z urzędu.
Rozstrzygając o wynagrodzeniu uczestniczących w postępowaniu odwoławczym obrońców oskarżonych:J. A. (1),E. B. (1),R. L. (1),P. T. (1)iM. W. (1)wyznaczonych z urzędu, oparto się o przepisart. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku prawo o adwokaturze(Dz. U. Nr 16, poz. 124 z p. zm.) w zw. z § 2 i § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 1 pkt. 5 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2016, poz. 1714).
Na osobny komentarz zasługuje stanowisko obrońcy oskarżonegoM. W. (1), która kwestionowała w apelacji rozstrzygnięcie o zasądzeniu na jej rzecz podwyższonego do 150% wynagrodzenia za obronę oskarżonego.
Argumentacja obrońcy nie przekonała o tym, że w tej konkretnej sprawie nakład pracy obrońcy był jakoś szczególnie znaczny. Wszak oskarżonemu pośród innych oskarżonych występujących w tej sprawie przedstawiono 5 zarzutów, których wykazanie opierało się w istocie na wypowiedziach trzech zasadniczych osób, a toZ. M. (1),D. B. (1)iK. K. (1)i dodatkowoK. P. (1)oraz częściowoP. S.. Wbrew twierdzeniom obrońcy sprawa nie mieści się w kategoriach spraw zawiłych. Jest ona sprawą, która została w postępowaniu przygotowawczym objęta 37 tomami, w odniesieniu do pozostałych tomów zostały one wytworzone w toku postępowania sądowego. Nie jest więc tak, że w chwili przygotowywania się do obrony wymagała ona zapoznania się z 50 tomami. Nie do akceptacji jest także argument, że ilość rozpraw była powodem żądania specjalnego, podwyższonego wynagrodzenia. Należy bowiem mieć na uwadze treść § 20 przywołanego wyżej rozporządzenia, które nakazuje podwyższenie wynagrodzenia obrońcy o 20% za każdy następny dzień jeśli rozprawa trwa dłużej niż jeden dzień. I tak stało się w sprawie, w której występowała przed Sądem I instancji obrońcaM. W. (1). Jeśli zważyć, że obrońca oskarżonego ma siedzibę kancelarii w tej samej miejscowości, w której znajduje się areszt śledczy, w którym przebywał oskarżony to uciążliwość wizyt u oskarżonego w tej jednostce nie może być wykładnikiem trudności sprawy i niedogodności w jej prowadzeniu. Należy także zauważyć, że w spawie tej występowało 5 obrońców z urzędu i żaden inny poza obrońcąM. W. (1), choć także musiał zmagać się z tą samą materią zawartą w tej samej ilości tomów akt, z takim wnioskiem nie wystąpił, co utwierdza w przekonaniu, że żądanie adwokatJ. B. (2)nie może być uznane za zasadne.
XIV. Co do orzeczeń o kosztach sądowych.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych oparto na podstawieart. 634 k.p.k.i w zw. zart. 627 k.p.k.orazart. 633 k.p.k.iart. 636 k.p.k.a takżeart. 8, art. 2 ust. 1 pkt. 5 i 6w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 z p.zm.).
Wszystkie przytoczone wyżej rozważania doprowadziły Sąd odwoławczy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
SSA Jerzy Skorupka SSA Wiesław Pędziwiatr SSO(del.do SA) Maciej Skórniak