Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 8/18
Data wyroku: 2018-04-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 kc

Sygnatura akt III Ca 8/18

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 roku, wydanym w sprawie sygnatura akt I Ns 546/16, Sąd Rejonowy w Zgierzu oddalił wniosekM. F.o zasiedzenie udziału o wielkości 14/18 w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oznaczonej jakodziałka nr (...)położonej wA.naul. (...), dla której prowadzona jestksięga wieczysta (...)o pow. 0,0452 ha. oraz o zasiedzenie udział o wielkości 14/18 w prawie własności budynków oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: 230;1, 230;2, 230;3 i 230;4 wzniesionych na powyższej działce gruntu.
Sąd Rejonowy swoje rozstrzygnięcie oparł na następujących ustaleniach i zważył co następuje:
W dniu 16 stycznia 1969 r. Skarb Państwa – Prezydium Powiatowej Rady Narodowej wŁ.ustanowił na nieruchomości położonej naul. (...)wA., dla której prowadzona byłaksięga wieczysta KW nr (...)prawo użytkowania wieczystego i sprzedałŁ. F. (1)budynek jednorodzinny położony na przedmiotowej nieruchomości.
Ł. F. (1)miała troje dzieci:S. F.,E. F. (1)iL. F..
W 1971 r.Ł. F. (1)zameldowała się na przedmiotowej nieruchomościwraz z synemS. F., jego żonąZ. F.oraz dziećmiM.iE. F. (2). Na nieruchomości zamieszkiwaliS. F.,Z. F.,Ł. F. (1)i jej partnerE. K. (1). W latach 1976-1982 na nieruchomości zamieszkiwałM. F.wraz z żonąU. F.i dziećmi.
Ł. F. (1)pozostawała w nieformalnym związku zE. K. (1). W dniu 24 kwietnia 1985 r. wzięli ślub kościelny. Nie mieli ślubu cywilnego.E. K. (1)nie miał własnych dzieci. Traktował dzieci i wnukiŁ. F. (1)jak własne. Członkowie rodziny nazywali go dziadkiem.
Ł. F. (1)zmarła 12 maja 1985 r. Spadek po niej na podstawie ustawy nabyli synowie:S. F.iE. F. (1)w udziałach po 1/3 części oraz wnukowie:G. W.iJ. M.w udziałach po 1/6 części spadku każde z nich. Po śmierciŁ. F. (1)S. F.opłacał podatki i ponosił koszty opłatza media i wywozu nieczystości, dokonywał remonty na nieruchomości, dbał o nią.S. F.informował brataE. F. (1)o tym, jakie planuje wykonać remonty.E. F. (1)wyrażał zgodę na planowane prace, nie partycypował w kosztach.S. F.nie ograniczał członkom rodziny korzystania z nieruchomości. Na przełomie 1989/1990 r.P. F.- synE. F. (1)trzymał na nieruchomości swój samochód. Wcześniej swoje auto na posesji parkował mąż uczestniczkiG. W.. Od 1987 r. do późnych lat 90-tychM. F.wraz z żonąU. F.prowadził na nieruchomości działalność gospodarczą.
E. K. (1)mieszkał na nieruchomości do swojej śmierci w 1992 r. Zajmował się usługami krawieckimi. Nie zajmował się posesją, nie partycypował w kosztach jej utrzymania, nadużywał alkoholu.S. F.zmarł 26 września 2004 r. Spadek po nim nabyli: żonaZ. F.oraz dzieci:M. F.iE. S.po 1/3 części każde z nich. Po śmierci ojca,M. F.wraz z rodziną zajmował się nieruchomością, opłacał podatki, wykonywał remonty. Zrobił m. in. kanalizację, wymienił okna, naprawił dach, bramę, ogrodzenie. Pozostali współwłaściciele zostali wezwani pisemnie do zapłaty za remonty nieruchomości, jednakże nie partycypowali w tych kosztach.
W dniu 14 maja 2015 r.Z. F.darowałaM. F.przysługującyZ. F.udział wynoszący 1/9 w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej wA.naul. (...)oznaczonej jakodziałka nr (...)oraz taki sam udział w prawie własności stanowiących odrębną własność budynków wzniesionych na nieruchomości uregulowanych wksiędze wieczystej KW (...).
Obecnie wksiędze wieczystej (...)prowadzonej dla nieruchomości położonej wA.naul. (...)jako współużytkownicy wieczyści ujawnieni są:Ł. F. (1)w udziale wynoszącym 1/9,E. F. (1)w udziale 1/3,G. W.w udziale 1/6,J. M.w udziale 1/6,M. F.w udziale 2/9. W wypisie z rejestru budynków współwłaścicielami budynków położonych na działce oznaczonych w rejestrze numerami: 230;1, 230;2, 230;3 i 230;4 są:E. F. (1)(6/18),M. F.(4/18),J. M.(3/18),E. S.(2/18) iG. W.(3/18).
Sąd Rejonowy zważył, że materialną podstawą roszczenia stanowi przepisart. 172 k.c.Sąd Rejonowy zważył dalej, że w niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, aby posiadał nieruchomość ponad przysługujący mu udział od śmierciŁ. F. (1). Wówczas nieruchomością zajmował się również ojciec wnioskodawcyS. F., który konsultował z bratem planowane remonty na nieruchomości. Nie zabraniał również uczestnikom korzystania z nieruchomości. Po jego śmierci nieruchomością zajął się wnioskodawca, jednakże również nie uzewnętrznił wobec współwłaścicieli, aby rozszerzył zakres posiadania nieruchomości ponad przysługujący mu udział. Dokonywał na nieruchomości remonty i opłacał podatki, jednakże korzystał przy tym z nieruchomości, gdyż prowadził na niej działalność gospodarczą. Poza tym, pozostali współwłaściciele wzywani byli do partycypowania w kosztach remontów. Wnioskodawca jak i jego rodzice respektowali zatem prawa pozostałych współwłaścicieli względem nieruchomości. W tym stanie faktycznym zdaniem Sądu Rejonowego wniosek o zasiedzenie podlegał oddaleniu.
Powyższe rozstrzygniecie zaskarżył apelacją wnioskodawca zarzucając:
- naruszenie prawa materialnego to jest:
a)art. 336 k.c.w związku zart. 172 § 2 k.c., poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w nieprawidłowym zinterpretowaniu pojęcia samoistnego posiadania polegającym na uznaniu w rozpoznawanej sprawie, że za przeszkodę dla przyjęcia takiej kwalifikacji władania przez wnioskodawcę nieruchomością położoną wA.przyul. (...)był brak wykazania aby zarówno wnioskodawca jak i jego poprzednik prawny-S. F., władali nieruchomością jako posiadacze samoistni ponad przysługujący im udział przez wymagany czas do stwierdzenia zasiedzenia t. j. od śmierciŁ. F. (1);
b)art. 176 k. c.poprzez jego niezastosowanie w ustalonym w sprawie stanie faktycznym i niezaliczenie do okresu posiadania samoistnego przez wnioskodawcę okresu posiadania nieruchomości przez jego poprzednikaS. F., który władał nieruchomością wspólnie z wnioskodawcą od śmierciŁ. F. (1)t. j. od 12 maja 1985r.;
- sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału w skutek naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicieart. 233 § 1 k.p.c.poprzez dokonanie oceny dowodów:
a) w sposób sprzeczny ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym który powołano w uzasadnieniu wyroku jedynie wybiórczo, niekompletnie i niedokładnie, uwzględniając jako wiarygodne fragmenty zeznań uczestników postępowania, bez oceny kontekstu w jakim zostały złożone i całokształtu materiału dowodowego, co do którego ( na k. 4 ) Sąd zastrzegł, że zeznający w sprawie świadkowie, pozaM. D.iB.EIjasik, są członkami rodziny uczestników osobiście zaangażowanymi w wynik sprawy, mimo to swoje poglądy w sprawie oparł w znacznej mierze na tych właśnie dowodach, a nie na zeznaniach bezstronnych świadków, co z kolei spowodowało błędną interpretację Sądu w przedmiocie powodów i przesłanek stanowiących podstawę oddalenia wniosku o stwierdzenie zasiedzenia;
b) w sposób niewszechstronny i niepełny, bowiem nie oceniono w całości i nie uwzględniono istotnych treści dowodu z dokumentu w tym dokumentacji pochodzącej z różnych urzędów, a wskazujących na to, ze wnioskodawca i jego poprzednik prawny podejmowali decyzje i działania jako właściciele całej nieruchomości uzewnętrzniając przez to swoja wolę traktowania ich przez otoczenie jako jedynych właścicieli;
c ) w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania w odniesieniu do dowodu z zeznań uczestników postępowania kwestionujących wniosek o stwierdzenie zasiedzenia, których zeznania są rozbieżne i wewnętrznie sprzeczne (vide m. in. zeznaniaE. F. (1)) w szczególności w zakresie odnoszącym się do wykonywania praw przez uczestników wynikających ze współwłasności, danie wiary tym zeznaniom bez krytycznego zweryfikowania ich wiarygodności w oparciu o zeznania drugiej strony, zeznania obiektywnych, niezaangażowanych w sprawie świadków i dowody z dokumentów;
- naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicieart. 328 § 2 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu postanowienia, którym dowodom Sąd przyznał wiarygodność i na których oparł swoją ocenę, a którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz z jakich przyczyn nie uwzględnił, uznanych za wiarygodne, zeznań świadkówB.EIjasik iM. D.wskazujących na rozszerzenie zakresu posiadania samoistnego nieruchomości przez wnioskodawcę i jego poprzednika poprzez podejmowanie względem całej nieruchomości czynności wykraczających poza zakres zwykłego zarządu i bieżącego utrzymania, które wskazywały na wolę rozszerzenia posiadania samoistnego poza przysługujący im udział;
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez:
- stwierdzenie, żeM. F., synS.iZ., nabył z dniem 13 maja 2015r. w drodze zasiedzenia 14/18 udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej nadziałce nr (...)obręb nr(...)A.3 o powierzchni 0,0452 ha (czterysta pięćdziesiąt dwa metry kwadratowe) położonej WA.przyul. (...), zabudowanej budynkami oznaczonymi w ewidencji numerami 230;1, 230;2 , 230;3 , 230;4, dla której Sąd Rejonowy w Zgierzu V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą nr Kw (...);
- stwierdzenie, żeM. F., synS.iZ., nabył z dniem 13 maja 2015r. w drodze zasiedzenia 14/18 udziału w prawie własności budynków oznaczonych w ewidencji numerami 230;1, 230;2, 230;3, 230;4 wzniesionych nadziałce gruntu nr (...)obręb nr(...)A.3 o powierzchni 0,0452 ha położonej przyul. (...)wA., dla której Sąd Rejonowy w Zgierzu V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą nr Kw (...)oraz o obciążenie uczestników kwestionujących wniosek o stwierdzenie zasiedzenia kosztami postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych, również w postępowaniu apelacyjnym.
Pełnomocnik uczestnikówJ. M.,E. F. (1)iG. W.wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania.
Sąd Okręgowy ustalił dodatkowo, że wnioskodawcaM. F.pozostaje w związku małżeńskim zU. F.. Związek małżeński wnioskodawcy iU. F.został zawarty przed śmierciąŁ. F. (1).
Nadto Sąd Okręgowy ustalił, że w dniu 16 października 2015 roku, w Sądzie Rejonowym w Zgierzu został złożony wniosek o zniesienie prawa współużytkowania wieczystego i współwłasności budynków objętych wnioskiem o zasiedzenie. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą I Ns 1701/15.
Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja jest bezzasadna.
Oceniając zarzuty apelacji na wstępie wskazać należy, że zarówno w sferze przepisów procesowych, jak i materialnoprawnych sprowadzają się one do wykazania, że materiał dowodowy przedmiotowej sprawy pozwala na uwzględnienie wniosku o zasiedzenie. Uwzględniając treść wywiedzionego środka odwoławczego wydaje się pożądanym, aby zarzuty dotyczące naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.rozpoznać łącznie z zarzutami dotyczącymi naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego tj.art. 336 k.c.w związku zart. 172 § 2 k.c.iart. 176 k.c.Uwzględniając okoliczności sprawy niezbędnym jest dokonanie weryfikacji przeprowadzonej oceny dowodów wraz z jednoczesnym omówieniem prawidłowości ustaleń w zakresie istnienia przesłanek decydujących o uznaniu przedmiotowego wniosku za zasadny. Skarżący, zarzucając naruszenie przepisów procesowych, jednocześnie kwestionuje także ustalone przez Sąd fakty w kontekście relewantnych przepisów prawa materialnego, co tym bardziej powoduje konieczność dokonania łącznej analizy.
Sąd Okręgowy w zasadzie podziela dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne i rozważania w zakresie oceny materiału dowodowego oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przyjmując je za podstawę także własnego rozstrzygnięcia i odwołuje się do nich bez potrzeby ich powtarzania, choć wymaga zaznaczenia, że ocena stanu prawnego przedmiotowej sprawy wymagała pogłębionej analizy.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do naruszeniaart. 328 § 2 k.p.c.w związku zart. 13 § 2 k.p.c.
Zarzut należy uznać za nieuzasadniony. Przepisart. 328 § 2 k.p.c.wymienia konstrukcyjne elementy uzasadnienia wyroku, które wyjaśnia przyczyny, dla jakich orzeczenie zostało wydane. Zarzut naruszeniaart. 328 § 2 k.p.c.może być usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych okolicznościach, w których treść uzasadnienia orzeczenia sądu drugiej instancji nie posiada wszystkich wymaganych elementów, uniemożliwia całkowicie dokonanie rekonstrukcji toku rozumowania Sądu I instancji i w rezultacie czyni niemożliwym przeprowadzenie kontroli tego orzeczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2008 r. IV CSK 48/08, z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999 r. nr 4, poz. 83, z dnia 27 czerwca 2007 r. II CSK 122/07, niepubl., z dnia 27 czerwca 2001 r., II UKN 446/00, OSNAPiUS 2003, nr 7, poz. 182; z dnia 5 września 2001 r., I PKN 615/00, OSNAPiUS nr 15, poz. 352). Sąd Okręgowy nie dostrzegł w uzasadnieniu takich okoliczności. Sąd I instancji wprawdzie niezmiernie lapidarnie, ale omówił zgromadzone dowody i przytoczył argumentację skutkującą oddaleniem wniosku. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wyjaśnił powody rozstrzygnięcia, w sposób pozwalający Sądowi Okręgowemu na skontrolowanie jego prawidłowości.
Odnosząc się do zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.podnieść należy co następuje;
W utrwalonej linii orzeczniczej wielokrotnie zaznaczono, że swobodna sędziowska ocena dowodów może być podważona jedynie wówczas, gdyby okazała się rażąco wadliwa lub oczywiście błędna. Wskazanym wyżej wymogom skarżący jednak nie sprostał, albowiem ograniczył się on jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji, przedstawiając korzystną dla siebie wersję wydarzeń. Ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy choć lakoniczna, pozwala jednak prześledzić tok rozumowania Sądu I instancji.
Zeznania świadków spoza kręgu rodzinnego na które powołuje się skarżący nie pozwalają na poczynienie pewnych i jednoznacznych ustaleń w sprawie. ŚwiadekM. D.jest sąsiadem zainteresowanych od 22 lat i z tego powodu nie posiada wiedzy jak wyglądała sytuacja na nieruchomości przez 1996 rokiem, a więc w okresie kluczowym dla oceny zasadności wniosku.
Natomiast wiedza świadkaB. E. (1)jest w ocenie Sądy Okręgowego fragmentaryczna zwłaszcza co do sposobu korzystania z nieruchomości w latach kluczowych dla oceny zasadności wniosku. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest żeM. F.wraz z rodziną zajmował się nieruchomością. Okoliczności te nie są przez uczestników kwestionowane. Zeznania świadkaB. E.potwierdzają przedmiotowe okoliczności, lecz ze względu na brak szerszej wiedzy świadka nie były one decydujące dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Dla rozstrzygnięcia kluczowym jest wykazanie, że bezpośrednio po śmierciŁ. F. (1)wnioskodawca i jego poprzednik prawny –S. F.uzewnętrznili wolę posiadania całości nieruchomości w sposób dostrzegalny otoczenia zwłaszcza dla pozostałych współspadkobiercówŁ. F. (1).
Osobowe źródła dowodowe przedstawią stan faktyczny w tym zakresie wzajemnie sprzecznie. Natomiast z dowodów dokumentarnych dołączonych do wniosku nie wynika, abyS. F.lubM. F.w latach 1985 -1996 opłacali podatki od przedmiotowej nieruchomości czy dokonywali na nieruchomość nakładów.
Za niewiarygodne i sprzeczne z doświadczeniem życiowym uznać należy, twierdzenia wnioskodawcy w zakresie sposobu korzystania z nieruchomości przez zamieszkującego na nieruchomościE. K. (1).
Z załączonej do wniosku książki meldunkowej wynika bezspornie, że na sporne nieruchomości od 18 maja 1971 roku do swojej śmierci w dniu 27 lipca 1992 roku zamieszkiwał i prowadziłzakład (...). Wprawdzie nie E.K.formalnie nie pozostawał w związku małżeńskim zŁ. F. (1), ale co bezsporne był traktowany przez zainteresowanych jako członek rodziny, a co więcej w 1985 roku zawarł zŁ. F. (1)kościelny związek małżeński. Jak wynika z zeznań świadkówP. F.iI. F.oraz zeznań uczestnikówE. F. (1),G. W.E. K. (1)do swej śmierci nie tylko użytkował nieruchomość, lecz co więcej partycypował kosztach utrzymania nieruchomości oraz przeprowadzanych remontach. Wprawdzie w opozycji do zeznań przywołanych świadków i zainteresowanych pozostają zeznania wnioskodawcy,U. F.iZ. F., lecz z punktu widzenia logiki i zasad doświadczenia życiowego trudno uznać żeE. K.osoba zamieszkująca od dziesięcioleci na nieruchomości i prowadząca tam działalność gospodarczą nie partycypuje w kosztach jej bieżącego utrzymania, niezbędnych remontach, nie interesuje się jej losem, choćby w minimalnym stopniu a przebywa na nieruchomości jako „lokator” jak przedstawia wnioskodawca i osoby z jego kręgu rodzinnego.
Zdaniem Sądu Okręgowego wbrew obowiązkowi wynikającemu z treściart. 6 k.c.wnioskodawca w sposób przekonywujący nie wykazał, że po śmierciŁ. F. (1), pozostali współspadkobiercyŁ. F. (1)jak i zamieszkujący na nieruchomości do 1992 rokuE. K. (1)ustąpili ze swego animus co do całości nieruchomości, na rzecz wnioskodawcy lubS. F., a co więcej wnioskodawca nie wykazał, aby w okresie 12 maja 1985 – 15 października 1985 w sposób rzeczywisty, samodzielny i niezależny od woli pozostałych spadkobiercówŁ. F.iE. K. (1)władał nieruchomością w sposób, wypełniający znamiona samoistnego posiadania w rozumieniuart. 336 k.c.
Wymaga zaznaczenia, że w wypadku dziedziczenia nieruchomości przez kilku spadkobierców spadkobierca władający całą nieruchomością, czyni to zwykle w imieniu własnym i pozostałych spadkobierców, chyba, że w jednoznaczny sposób uważa się za samoistnego posiadacza całej nieruchomości. Z reguły więc spadkobierca władający staje się posiadaczem samoistnym w zakresie przysługującego mu na podstawie dziedziczenia udziału oraz dzierżycielem w zakresie pozostałych udziałów (art. 338 k.c.). Z chwilą otwarcia spadku może wprawdzie samowolnie zawładnąć nieruchomością i stać się w ten sposób posiadaczem samoistnym całości, ale wtedy początkiem biegu terminu zasiedzenia jest dzień, w którym ujawnił swą wolę posiadania jej całej dla siebie w sposób jawny i dostrzegalny dla otoczenia /por. uzasadnienie Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2014 r. w sprawie II CSK 622/13/.
Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy podkreślić należy, że strona wnioskująca nie udowodniła, aby wnioskodawca i jego poprzednicy prawni – w tym wypadku ojciecS. F.po dniu 12 maja 1985 roku rozszerzyli zakres swego samoistnego posiadania ponad realizację uprawnienia wynikającego zart. 206 k.c.oraz że w dostatecznie wyraźny sposób uzewnętrznił tę zmianę w stosunku do pozostałych współspadkobierców.
Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla oceny zasadności wniosku, bowiem w dniu 16 października 2015 roku, w Sądzie Rejonowym w Zgierzu został złożony wniosek o zniesienie prawa współużytkowania wieczystego i współwłasności budynków objętych wnioskiem o zasiedzenie. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą I Ns 1701/15.
Zgodnie zart. 175 k.c.w zw. zart. 123 § 1 pkt 1 k.c.bieg zasiedzenia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpatrywania spraw danego rodzaju, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia roszczenia. Jako utrwalony i jednolicie przyjmowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i doktrynie prawa uznać można pogląd, że wniosek o zniesienie współwłasności lub dział spadku przerywa bieg zasiedzenia w stosunku do współspadkobiercy będącego posiadaczem nieruchomości objętej wspólnym prawem ( tak: uchwała Sądu Najwyższego z 18.06.1968r., III CZP 46/68, publ. OSNC 1969/4/62).
Jak przyjęto w orzecznictwie, przerwę zasiedzenia powoduje każda akcja zaczepna właściciela podjęta przeciwko posiadaczowi, która zmierza do pozbawienia go posiadania nieruchomości, względnie do ustalenia prawa własności ( por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 25.05.212r., I CSK 474/11, LEX nr 1254619; z 5.04.2012r., II CSK 395/11, LEX nr 1170227; z 29.10.2010r., I CSK 705/09, LEX nr 784900 ).
Uwzględniając powyższe, w sprawie w dniu 16 października 2015 roku doszło do przerwania biegu terminu zasiedzenia. Rolą wnioskodawcy było zatem udowodnienie, że 30 letni termin zasiedzenia upłynął przed 16 października 2015 roku. Wnioskodawca przedmiotowemu obowiązkowi ewidentnie nie sprostał. W sprawie absolutnie nie udowodniono, że począwszy od następnego dnia po śmierciŁ. F. (1)tj. 13 maja 1985 roku, najpóźniej do dnia 15 października 1985 rokuS. F.lubM. F.w sposób jawny dali wyraz temu, że rozszerzyli swój zakres posiadania ponad realizację uprawnień zart. 206 k.c.w zw. zart. 1035 k.c.
Niezależnie od powyższego, wniosek podlegał oddaleniu również z innej przyczyny, którą całkowicie umknęła uwadze Sądu Rejonowego.
Zgodnie z treścią uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2017 roku, wydanej w sprawie III CZP 49/17 zaznaczył, że stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości w postępowaniu unormowanym wart. 609 i 610 k.p.c., służącym – co Sąd Najwyższy w uchwale składu powiększonego z dnia 11 czerwca 2015 r., III CZP 112/14, wyraźnie podkreślił – przede wszystkim realizacji indywidualnych interesów poszczególnych osób przez orzeczeniu o nabyciu własności, może nastąpić tylko na rzecz osoby wskazanej przez wnioskodawcę lub innego uczestnika postępowania, także wtedy, gdy z ich twierdzeń oraz ustaleń sądu wynika, że na skutek zasiedzenia nieruchomość weszła do majątku wspólnego wnioskodawcy oraz jego małżonka, którego wniosek nie dotyczył. W takiej sytuacji sąd powinien jednak zwrócić uwagę uczestników na ewentualną potrzebę zmiany wniosku, czyniąc to w sposób gwarantujący uczestnikom pełną swobodę podjęcia decyzji. Oczywiście, odmowa lub zaniedbanie modyfikacji wniosku może spowodować ujemne konsekwencje procesowe, oddalenia wniosku nie wyłączając.
Jak ustalono, w niniejszej sprawie wnioskodawca reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł o stwierdzenie zasiedzenia jedynie na swoją rzecz. Tymczasem jak bezspornie ustalano, wnioskodawcaM. F.pozostaje w związku małżeńskim zU. F.. Związek małżeński wnioskodawcy iU. F.został zawarty przed śmierciąŁ. F. (1). W takiej sytuacji, w przypadku uwzględnienia wniosku nieruchomość weszłaby do majątku wspólnego wnioskodawcy oraz jego małżonka.
Wadliwa konstrukcja żądania oraz treśćart. 383 k.p.c.uniemożliwia uwzględnienie wniosku niezależnie od podniesionych argumentów we wniosku i samej apelacji.
Mając wszystko powyższe, uznać należy, że rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego odpowiada prawu i z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy zgodnie zart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną.
Nie znajdując podstaw do odstąpienia od zasady obciążania uczestników postępowania nieprocesowego kosztami związanymi z ich udziałem w sprawie o kosztach postępowania apelacyjnego postanowiono zgodnie zart. 520 § 1 k.p.c.
Na podstawieart. 350 § 1 i 3 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.Sąd Okręgowy z urzędu sprostował oczywistą niedokładność w komparycji postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 6 lipca 2017 roku, w ten sposób, że w miejsce słowa „ i innych” wpisał dane pozostałych uczestników t.j.Z. F.,J. M.,Z. S.,A. L.,A. K.,G. W.i GminęA..