Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 303/18
Data wyroku: 2018-04-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Hanna Bartkowiak, Piotr Gerke, Leszek Matuszewski

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 kwietnia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Hanna Bartkowiak
Sędziowie: SSO Leszek Matuszewski (spr.)
SSO Piotr Gerke
Protokolant: st. prot. sąd.B. G.
przy udziale: Prokuratora Prokuratury Okręgowej w PoznaniuI.K.
po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r.
sprawyP. K.
oskarżonego zart. 286 § 1 kkw związku zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Szamotułach
z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. akt II K 70/17

1
utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy,

2
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 zł tytułem zwrotu wyłożonych kosztów postępowania odwoławczego i wymierza mu opłatę w kwocie 980 zł za II instancję.

SSO Leszek Matuszewski SSO Hanna Bartkowiak SSO Piotr Gerke

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Szamotułach, wyrokiem z dnia 28 grudnia 2017 roku, sygn. akt II K 70/17 uznał oskarżonegoP. K.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1w związku zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.w związku zart.4 § 1 k.k.warunkowo zawiesił na okres 1 roku tytułem próby.
Sąd I Instancji na podstawieart. 33 § 2 k.k.wymierzył podsądnemuP. K.karę grzywny w ilości 200 stawek dziennych grzywny, przyjmując, że jedna stawka dzienna odpowiada kwocie 20 złotych.
Na podstawieart. 72 § 2 k.k.zobowiązanoP. K.do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w części nienaprawionej, przez oskarżonegoM. S., tj. w kwocie 3.000 złotych na rzecz(...) SAz siedzibą weW.w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku.
W tym samym wyroku uznano podsądnegoM. S.za winnego przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w związku zart. 12 k.k.i za to przestępstwo na podstawieart. 286 § 1 k.k.wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 §1 i 2 k.k.iart. 70 §1 k.k.w związku zart. 4 § 1 k.k.warunkowo zawieszono na okres 1 roku. Na postawieart. 33 §2 k.k.wymierzono podsądnemuM. S.karę 100 stawek dziennych grzywny, przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny odpowiada kwocie 10 złotych.
Z powyższym wyrokiem nie zgodził się obrońcaP. K., składając apelację. Skarżący zarzucił orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych, a także obrazę przepisów postępowania.
Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonegoP. K.nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Przedmiotem rozważań Sądu były dowody zarówno na korzyść oskarżonego, jak i wszelkie dowody im przeciwne. Uzasadnienie wyroku odpowiada zaś wymogomart. 424 k.p.k.i w pełni pozwala na kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia.
Wina i sprawstwo podsądnego, co do przypisanego mu współsprawstwa w popełnieniu oszustwa nie budzą żadnych wątpliwości Sądu II Instancji. Wskazują na to częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. K.( k.264-266), a także relacje procesowe złożone przez podsądnegoM. S.( k.462). Ocena tych dowodów utrzymuje się w granicach sądowej swobody oceny dowodów
Wbrew temu, co sugeruje obrońca, w toku postępowanie zgromadzono wystarczający materiał dowodowy do uznania oskarżonego za winnego przypisanego mu przestępstwa. W świetle przepisówkodeksu postępowania karnego, przesądzenie winy i sprawstwa podsądnego nie jest uzależnione od ilości dowodów obciążających, lecz od tego, czy w świetle dyrektyw sądowej swobody oceny dowodów są wiarygodne, czy też nie. Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że powyższe dowody są wystarczające do ustalenia prawdy materialnej. Rzeczone oświadczenia dowodowe w sposób wyczerpujący i rzeczowy przedstawiają okoliczności popełnienia inkryminowanego czynu.
Sądmeritisłusznie uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonegoP. K.złożone w postępowaniu przygotowawczym, odmawiając wiarygodności jego wyjaśnieniom złożonym w toku przewodu sądowego. Prawdą jest, że podejrzany był poszukiwany listem gończym i decyzją Sądu Rejonowego w Szamotułach z dnia 18 grudnia 2008 roku zastosowano wobec niego w związku z tym środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 14 dni ( k.186). Była to zapewne sytuacja stresująca dla podsądnego. Jednakże tego rodzaju napięcie psychiczne jest naturalne w wypadku osób znajdujących się w takim położeniu, jak oskarżony i nie wyłącza automatycznie swobody wypowiedzi w trakcie składania relacji procesowych w postępowaniu przygotowawczym . Co istotne,P. K.w dniu 6 października 2016 roku stawił się w jednostce prokuratury w obecności swojego obrońcy, przyznał się do stawianego mu zarzutu, złożył wyjaśnienia i zaproponował sankcje karne. Wyjaśnienia, jakie złożył podejrzany i to w obecności swojego obrońcy jawią się jako spójne i rzeczowe, a nie, jako wynik szoku spowodowanego zatrzymaniem, czy strachem przed izolacją aresztową.
Ani obrońca, ani podsądny nie podważali prawidłowości tej czynności, czy swobody wypowiedzi podsądnego, czy też nie wnioskowali o ponowne przesłuchanie podejrzanego w toku postępowania przygotowawczego. Co więcej obrońca podsądnego w dniu 19.01.2017r na posiedzeniu poświęconym rozpoznaniu wniosku o skazanie bez rozprawy oznajmił, że jego mandant wyraża zgodę na dobrowolne poddanie się karze ale wnioskuje o orzeczenie kary grzywny, w niższym wymiarze, niż ustalono z prokuratorem.
Przyznanie się do winy podsądnego w postępowaniu przygotowawczym znajduje umocowanie w relacjach procesowychM. S., który również przyznał się do winy i konsekwentnie opisywał rolę podsądnego, jako osoby wydającej gotówkę, zamiast leasingowego sprzętu. Nie ma wątpliwości, że podsądny wskazał właśnieP. K.jako współsprawcę popełnionego wraz z nim oszustwa i w tej postawie trwał on do zakończenia postępowania dowodowego przed Sądem I instancji
Bez znaczenia jest waga protokołu zdawczo-odbiorczego podkreślana przez obrońcę. Z wiarygodnych wyjaśnieńM. S.wynika istotnie, że podpisywał dokumentację, lecz po otrzymaniu gotówki od oskarżonego, zamiast sprzętu komputerowego, wynikającego z umowy leasingu. Podjęcie tej czynności nie podważa w żadnym stopniu winy oskarżonego. Złożenie podpisu nie dowodziło zatem tego, że oskarżeni wykonali umowę leasingu, lecz oznaczało jedynie pozorowanie przed zainteresowanymi podmiotami ( bankiem-leasingodawcą, czy organami skarbowymi), że doszło do wykonania umowy. Z wyjaśnień podsądnego wprost wynika, że „Podpisałem trzy protokoły zdawczo-odbiorcze pomimo, że sprzętu nie odebrałem( k.43).
Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił zeznaniaM. K., jako niewiarygodne. Świadek ten ma oczywisty interes w zatajaniu szczegółów zajścia z uwagi na możliwość poniesienia odpowiedzialności karnej z racji uwikłania w przestępczy proceder. Wyżej wymieniona nie została ujęta w akcie oskarżenia, jako osoba oskarżona wraz podsądnymi i trwają nadal jej poszukiwania. Przestępcze zachowania oskarżonego wynikają jednoznacznie z oświadczeń dowodowychM. S.iP. K..
Sąd Okręgowy nie znalazł powodów, aby reformować sankcje karne wymierzona oskarżonemu wyroku z uwagi na ich rażącą surowość.
Rażącą niewspółmierność kary ma miejsce wówczas, gdy orzeczona kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, ale nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy- gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą (vide:wyrok SN z dnia 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 7-8/1985, poz.60). Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę ocen co do jej wymiaru, ale różnice tak zasadniczej natury, że karą dotychczas wymierzoną nazwać można by niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (vide: wyrok SN z dnia 2 lutego 1995 r. II KRN 198/94).
Kara 1 roku pozbawienia wolności stanowi umiarkowaną odpłatę za wyrządzone zło. Podsądny zdecydował się popełnić wyrachowane oszustwo, doskonale zdając sobie sprawę ze znaczenia podejmowanych działań. Tego rodzaju zachowanie nie tylko doprowadziło do wyłudzenia mienia, ale również mogło podważyć zaufanie do osób zajmujących się działalnością gospodarczą, polegającą na prowadzeniu handlu sprzętem komputerowym.
Oskarżony nie jawi się jako osoba do cna zdemoralizowana. Sąd I instancji słusznie zdecydował się na zastosowanie wobec niego środka probacyjnego na okres 1 roku próby. Kara grzywny będzie wzmocnieniem orzeczonego środka probacyjnego. Również pozostałe rozstrzygnięcia, jako odpowiadające prawu utrzymano w mocy.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy:

1
utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

2
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 złotych tytułem zwrotu wyłożonych kosztów postępowania i wymierzył mu opłatę w kwocie 980 zł za II instancję.

SSO Leszek Matuszewski SSO Hanna Bartkowiak SSO Piotr Gerke