Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 961/17
Data wyroku: 2017-12-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Anna Szeląg
Słowa kluczowe: Wyrok
Podstawa prawna: art. 280 § 1 kk

Sygn. akt II K 961/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 05 grudnia 2017 roku
Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Anna Szeląg
Protokolant Kinga Grzywacz
w obecności
Prokuratora Edyty Ulatowskiej Stojak
po rozpoznaniu dnia 05.12.2107r. .
sprawyR. M. (1),urodz. (...)wL.
synaW.iL.z d.S.
orazD. B. (1),urodz. (...)wN.
synaM.iM. z d. S.
oskarżonych o to, że: w dniu 03.09.2017r. wL., woj.(...)naul. (...)usiłował dokonać działając wspólnie i w porozumieniu rozboju na osobieR. D. (1)w ten sposób, że w/w sprawcy używając przemocy i grożąc natychmiastowym jej użyciem zażądali od niego wydania telefonu komórkowegom-ki i. (...)o wartości 2400 zł, szarpiąc jednocześnie pokrzywdzonego za ubranie, próbując go uderzyć oraz przewrócić na ziemię, przy czym zamierzonego celu przywłaszczenia mienia nie osiągnęli z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego, działając w ten sposób na szkodęR. D. (1); -
tj. o czyn zart.13§1kkw zw. zart.280§1kk
orzeka:
oskarżonychR. M. (1)orazD. B. (1)uznaje za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, przy czym ustala, że oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu usiłowali dokonać rozboju i za to na podstawieart.13§1kkw zw. zart.280§1kkskazuje oskarżonych, a na podstawieart.14§1kkw zw. zart.280§1kkwymierza każdemu z oskarżonych karę po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności; -
- na podstawieart.46§1kkzasadza od oskarżonychR. M. (1)orazD. B. (1)na rzecz pokrzywdzonegoR. D. (2)po 500 zł (pięćset) tytułem zadośćuczynienia; -
- na podstawieart.63§1kkna poczet orzeczonej wobec obu oskarżonych kary pozbawienia wolności zalicza okres ich tymczasowego aresztowania od dnia 03.09.2017r. godz. 08:10 do dnia 05.12.2017r.;
- na podstawieart.624§1kpkzwalnia oskarżonychR. M. (1)orazD. B. (1)od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i obciąża nimi Skarb Państwa.
Sygn. akt II K 961/17
UZASADNIENIE– ograniczone do oskarżonegoD. B. (1)
W oparciu o ujawniony w sprawie materiał dowodowy Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 03.09.2017r. około godziny 08:00 pokrzywdzonyR. D. (1)stał na przestanku autobusowym wL.przyul. (...). W tym czasie w kierunku pobliskiego postoju taksówek szli oskarżeniR. M. (1)orazD. B. (2). Zachowanie oskarżanych, którzy głośno ze sobą rozmawiali, przeklinali, zaniepokoiło pokrzywdzonego, dlatego schował do rękawa bluzy, należący do niego telefonmarki I. (...)o wartości około 2400 zł. Następnie obaj oskarżeni podeszli doR. D. (3)i używając słów wulgarnych zażądali od niego wydania telefonu. Gdy pokrzywdzony odmówił, wówczas zaczęli go szarpać, ciągnęli za bluzę, jak również próbowali uderzyć w głowę, w twarz, przewrócić, co jednak się nie udało w wyniku skutecznych uników pokrzywdzonego. Ponieważ oskarżeni mieli przewagę,R. D. (1)uciekł do bloku przyul. (...), gdzie wbiegł do otwartej klatki schodowej i zablokował od środka prowadzące do niej drzwi. Widząc reakcję pokrzywdzonego,R. M. (1)orazD. B. (1)pobiegli za nim, jednak nie mogli otworzyć w/w drzwi, więc uderzając w nie krzyczeli, abyR. D. (1)wyszedł do nich, grożąc mu przy tym pozbawieniem życia. W tym czasie pokrzywdzony wbiegł na wyższe piętro, gdzie zadzwonił do mieszkaniaA. W., prosząc ją o pomoc.A. W.obawiając się o własne bezpieczeństwo nie wpuściła pokrzywdzonego do mieszkania, jednakże zadzwoniła po numer alarmowy 112 zgłaszając zaistniałą sytuację. Po przybyciu na miejsce funkcjonariuszy policji, pokrzywdzony udał się nimi na w/w przystanek autobusowy, jednak oskarżonych już tam nie było. Po kilku minutach drugi patrol okazałoR. D. (1)zatrzymanych wcześniejR. M. (1)orazD. B. (1), w który bez żadnych wątpliwości rozpoznał on obu napastników.
Na skutek działania oskarżonych, pokrzywdzony nie odniósł żadnych obrażeń, jak i nie doznał żadnej szkody materialnej.
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie zeznań świadków:R. D. (1)(k.8-9),A. W.(k.14-15),D. B. (3)(k.34-35),R. S.(k.37),A. S.(k.107-108), jak również na podstawie dowodów w postaci notatki urzędowej (k.1, 24-26, 42, 43, 44), protokołu zatrzymania (k.2, 5), protokołu użycia alkometra (k.4, 7), zawiadomienia o przestępstwie (k.8-10), protokołu oględzin (k.20-21), zdjęcia (k.21a), karta karna (k.22, 23), protokół przeszukania (k.28-29, 31-32), opinii (k.123-127) oraz częściowo na podstawie wyjaśnień oskarżonychR. M. (1)(k.255),D. B. (1)(k.255-256).
OskarżonyD. B. (1)początkowo nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, zaś już w toku rozprawy przyznał się i wyjaśnił, że „nie pamiętam tej nocy, bo byłem pijany” (k.255). Jednocześnie oskarżony złożył wniosek w trybieart.387kpki wniósł o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu kary 2 lat pozbawienia wolości oraz zobowiązanie do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł na rzecz pokrzywdzonego. Sąd wniosek uwzględnił.
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniomD. B. (1)w zakresie w jakim przyznał się on do winy, gdyż korespondują one z pozostałym ujawnionym w sprawie materiałem dowodowym, a zwłaszcza z zeznaniami świadków, w tym głównie z zeznaniamiR. D. (1).
Sąd nie miał wątpliwości, że w dniu 03.09.2017r., znajdując się w stanie nietrzeźwości, oskarżony usiłował dokonać rozboju na osobie pokrzywdzonego. Wszystkie te okoliczności znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadkaR. D. (1),A. W.,D. B. (3),R. S.,A. S.. Sąd w całości dał wiarę zeznaniom w/w świadków, gdyż ocenił je, jako logiczne i precyzyjne, są to osoby postronne. Żadna ze stron nie kwestionowała treści ich zeznań, jak również nie stawiano zarzutu, że ktokolwiek z tych świadków, łącznie z pokrzywdzonym, posiadał interesu w tym, by obciążać oskarżonego ponad jego rzeczywiste działanie. Wszystkie te okoliczności powodują, że w ocenie sądu, zeznania te zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności.
Potwierdzeniem tych ustaleń jest także opinii biegłego z zakresu genetyki sądowej, który jednoznacznie stwierdził, że na śladzie zabezpieczonym w trakcie oględzin miejsca zdarzenia, wykazano obecność ludzkiej krwi. Natomiast materiał genetyczny poprany odR. M. (1)z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością pochodzi właśnie od tego oskarżonego (k.12-127). Jednocześnie należy w tym miejscy podnieść, że prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia ujawnionych w sprawie dowodów nieosobowych, w tym także w/w opinii, nie była przedmiotem zarzutów stron oraz nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd nie odmówił im wiarygodności.
Reasumując, w świetle poczynionych przez sąd ustaleń wina oskarżonegoD. B. (1)nie budzi żadnych wątpliwości i czynem swoim wyczerpał on dyspozycjęart.13§1kkw zw. zart.280§1kk. W dniu 03.09.2017r. wL.naul. (...)usiłował dokonać, działając wspólnie i w porozumieniu zR. M. (1), rozboju na osobieR. D. (1)w ten sposób, że w/w sprawcy używając przemocy i grożąc natychmiastowym jej użyciem zażądali od niego wydania telefonu komórkowegom-ki i. (...)o wartości 2400 zł, szarpiąc jednocześnie pokrzywdzonego za ubranie, próbując go uderzyć oraz przewrócić na ziemię, przy czym zamierzonego celu przywłaszczenia mienia nie osiągnęli z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego. Należy w tym miejscu podnieść, że przy tak ustalonym stanie faktycznym, nie ma także żadnych wątpliwości, że oskarżony stosował przemoc wobec osoby, która polega na fizycznym oddziaływaniu na ciało człowieka w postaci co najmniej naruszenia nietykalności cielesnej ukierunkowanym na zmuszenie pokrzywdzonego do znoszenia zaboru rzeczy (por. wyr. SA w Katowicach z 23.10.2003 r., II AKa 292/03, Prok. i Pr. – wkł. 2004, Nr 7–8, poz. 31). Przy czym nie ma znaczenia, czy środki rozbójnicze poprzedzają kradzież czy też są użyte w trakcie kradzieży i ją ułatwiają, przełamując lub uniemożliwiając opór ze strony pokrzywdzonego (por. wyr. SN z 13.5.2008 r., IV KK 489/07, OSNwSK 2008, Nr 1, poz. 1061).D. B. (1)swoim działaniem także zrealizował drugie zmamię w/w występku, tj. kradzież w rozumieniuart.278kk. Jednocześnie wobec faktu, że na skutek działania pokrzywdzonego, oskarżeni nie osiągnęli zamierzonego celu w postaci przywłaszczenia telefonu, ich czyn został zakwalifikowany jako usiłowanie rozboju.
Kwestią wymagającą szczegółowego ustalenia jest także to, czyR. M. (1)orazD. B. (1)działali wspólnie i porozumieniu. Podstawowym elementem takiej formy współdziałania jest wykonywanie czynu zabronionego w porozumieniu z inną osobą, przy czym nie ma żadnych dodatkowych wymogów odnośnie sposobu porozumienia. Porozumienie może dojść do skutku w każdej formie, nawet w sposób dorozumiany. Dlatego wystarczyło, że w/w oskarżeni objęli swoją świadomością fakt, że dokonywane jest przestępstwo rozboju i traktował to zachowanie jako własne. Nie jest wymagane, aby każdy z oskarżonych zrealizował wszystkie znamiona przestępstwa określonego w treściart.280§1kk, wystarczyło, że objęli oni swoim zamiarem całość zachowania określonego znamionami w/w typu czynu zabronionego. SkoroR. M. (2)orazD. B. (2)byli razem w tym samym czasie i miejscu, to nie sposób przyjąć, że któryś z nich mógł popełnić przestępstwo niejako w ukryciu przed drugim. Jednakże zdaniem sądu najważniejsze jest tutaj to, że jak zeznałaR. D. (1)był on atakowany przez obu napastników. Z takich zeznań wynika jeden wniosek, że wszyscy sprawcy brali czynny udział w popełnieniu przedmiotowego przestępstwa. Na marginesie należy stwierdzić, że żaden z oskarżonych w jakikolwiek sposób nie zademonstrował przeciwnej postawy.
W tym miejscu należy także podnieść, że sąd rozważał przyjęcie wypadku mniejszej wagi, ale stwierdził brak ku temu podstaw. Oceny, czy konkretny czyn stanowi wypadek mniejszej wagi przestępstw wymienionych wart.283kk, należy dokonywać na podstawie kryteriów zart.115§2kk, przy czym przestępstwo rozbójnicze można zakwalifikować jako wypadek mniejszej wagi dopiero wówczas, gdy przemawiają za tym względy dotyczące zarówno sposobu działania sprawcy, jak i zamachu na mienie (L. Wilk, w: Królikowski, Zawłocki (red.), Kodeks karny. Część szczególna, t. II, 2013, s. 612; G. Łabuda, w: Giezek (red.), Kodeks karny. Część szczególna, 2014, s. 1097). Sąd w całości podzielił pogląd, że o stopniu społecznej szkodliwości rozboju decyduje od strony przedmiotowej nie tyle wartość zabranej rzeczy (ta jest bowiem często przypadkowa, niezależna od zamiaru sprawcy, sięgającego po prostu po to, co ofiara miała przy sobie), ile stopień zagrożenia dla zdrowia (lub nawet życia) napadniętego. Im bardziej sprawcy rozboju przekraczają próg przemocy wobec osoby, któryin concretoniezbędny był do obezwładnienia ofiary, tym wyżej należy ocenić stopień społecznej szkodliwości poddawanego prawnokarnemu wartościowaniu czynu (por. wyr. SA w Lublinie z 14.9.2009 r., II AKa 124/09, KZS 2010, Nr 1, poz. 49; podobnie wyr. SN z 2.2.1995 r., II KRN 198/94, OSNKW 1995, Nr 5–6, poz. 33; zob. też wyr. SA w Krakowie z 5.11.2013 r., II AKa 559/13, niepubl.). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, to należy przyjąć, że działanie oskarżonych było brutalne i nacechowane dużą, niczym nieuzasadnioną agresją, próbując otworzyć drzwi do w/w klatki chodowej, wybili nawet szybę w drzwiach.
WymierzającD. B. (1)karę 2 lat pozbawienia wolności, sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 kk. Oskarżony jest osobą stosunkowo młodą, a przez to niedoświadczoną życiowo, nie były uprzednio karany sądownie, co uznać należy za okoliczności łagodzące. Nie zmienia to jednak faktu, żeD. B. (1)mając 25 lat powinien zdawać sobie sprawę z naganności swojego postępowania oraz skutków, jakie może to za sobą pociągnąć. Działań oskarżonego w żaden sposób nie może tłumaczyć fakt, że był on wówczas w stanie nietrzeźwości i jak sam stwierdził, to nie pamięta przebiegu przedmiotowych zdarzeń. Skoro alkohol wywołuje u oskarżonego takie objawy, to tym bardziej nie powinien go nadużywać, w czasie zatrzymania stwierdzono u niego aż 1,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu (k.4). Okolicznościami obciążającymiD. B. (2)jest niewątpliwie bardzo wysoka szkodliwość społeczna czynu, który popełnił oraz fakt, że popełnił go przy użyciu przemocy z bardzo niskich pobudek. Sposób działaniaD. B. (2)był nacechowany dużą agresją oraz brakiem, jakiegokolwiek poszanowania pokrzywdzonego. Przestępstwo usiłowania rozboju jakiego się dopuścił, nie wynikało z jakiegoś nagłego, bezmyślnego „pomysłu”, ale było to przestępstwo, którego realizacja była rozciągnięta w czasie i jego postawa cechowała się dużą brutalnością. Obu oskarżonych nie powstrzymał fakt, że pokrzywdzony uciekł do pobliskiego bloku, gdzie schował się na klatce schodowej, nie tylko za nim pobiegli, ale także dobijali się do zaryglowanych drzwi, grożąc przy tym pokrzywdzonemu pozbawieniem życia. Jednakże mimo powyższych ustaleń sąd wymierzyłD. B. (2)minimalną karę 2 lat pozbawienia wolności, a to z uwagi na postawę oskarżonego jaką wykazał w trakcie rozprawy, ostatecznie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, złożył wniosek w trybieart.387kpk, jak również przeprosiłR. D. (1), który przeprosiny przyjął oraz zadeklarował pokrzywdzonemu zapłatę 500 zł tytułem zadośćuczynienia.
W ocenie sądu taka kara spełni zarówno cele w zakresie oddziaływania na samego oskarżonego, jak i wpłynie pozytywne na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Wysokość wymierzonej kary powinna być wystarczająca do przeprowadzenia procesu resocjalizacjiD. B. (1)i pozwoli mu na zmianę swojego postępowania, poprzez poszanowanie norm prawnych.
Na podstawieart.624§1kpksąd zwolnił obu oskarżonych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i obciążył nimi Skarb Państwa.