Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 436/18
Data wyroku: 2018-10-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Tomasz Skowron, do Jarosław Staszkiewicz
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437§1i2kpk

Sygnatura akt VI Ka 436/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
11 października 2018 roku
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Tomasz Skowron
Sędziowie SO Waldemar Masłowski
SSR del. do SO Jarosław Staszkiewicz (spr.)
Protokolant Katarzyna Witkowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lwówku ŚląskimA. K. (1)
po rozpoznaniu 28 września 2018 roku
sprawyK. K.
urodzonego (...)wL.
synaJ.iC. z domu S.
oskarżonego zart. 279 § 1 k.k.i innych
z powodu apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim
z 17 kwietnia 2018 roku, sygn. akt II K 247/17

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoK. K.w ten sposób, że:

- uznaje, że zachowania, opisane wpunktach 1 i 2części wstępnej stanowiły jeden czyn, będący występkiem zart. 279 § 1 k.k.i za ten czyn, na podstawieart. 279 § 1 k.k., wymierza oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
- czyny, opisane wpunktach 3 i 7-9części wstępnej uznaje za wypadki mniejszej wagi, to jest występki zart. 283 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.przyjmując, że stanowiły one elementy ciągu przestępstw i za to, na podstawieart. 283 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k., wymierza oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;
- czyn, opisany wpunkcie 5części wstępnej uznaje za wypadek mniejszej wagi, to jest występek zart. 278 § 3w zw. z§ 1 k.k.i za ten czyn, na podstawieart. 278 § 3 k.k., wymierza oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;
- przyjmuje, że wartość akumulatorów, o których mowa wpunkcie 6części wstępnej wynosiła 1.000 złotych, a czyn opisany w tym punkcie kwalifikuje zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.;
- ustala, że czyny, opisane wpunktach 4 i 6części wstępnej stanowiły elementy ciągu przestępstw i za nie, na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k., wymierza oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;
- na podstawieart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 2 k.k., łączy orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i wymierza mu łączną karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności;
- w punkcie II części dyspozytywnej wskazuje, że okres zatrzymania podlega zaliczeniu na poczet łącznej kary pozbawienia wolności;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. K.kwotę 516,60 złotych, w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług;

IV
zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygnatura akt VI Ka 436/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z 17 kwietnia 2018 roku w sprawie II K 247/17 skazanoK. K.za to, że:
- w nocy z 17/18 listopada 2016 roku wK.gm.M.w powiecie(...), po uprzednim zerwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi garażowe dostał się do jego wnętrza skąd zabrał celem przywłaszczenia: cztery koła stalowe odV. (...)z oponami zimowymiK., 4 opony letnieK.o wymiarach 185x 65x 14, akumulator o mocy 45ah 12 v nieznanej marki, oryginalne koło zapasoweS. (...)cali, prostownik w obudowie koloru szarego, hydrofor o pojemności 30 litrów koloru czerwonego, nawigacjam-ki M. (...), o łącznej wartości 2350 złotych na szkodęA. K., tj. za czyn zart. 279 § 1 k.k.;
- w nocy z 17/18 listopada 2016 roku wK.w powiecie(...), z zaparkowanego w garażu samochodu osobowego m-kiS. (...)onr rej. (...)po uprzednim włamaniu poprzez wywiercenie otworów w zbiorniku paliwa, dokonał zaboru paliwa, w celu przywłaszczenia ok. 20 litrów paliwa(...)o wartości ok. 100 złotych na szkodęA. K., tj. za czyn zart. 279 § 1 k.k.;
-w nocy z 15/16 listopada 2016 roku wM.w powiecie(...), po uprzednim wyłamaniu zamka korka wlewu paliwa, dostał się do zbiornika paliwa w samochodzie ciężarowym markiM.o nr rej.(...)(...), skąd zabrał celem przywłaszczenia około 60 litrów oleju napędowego wartości 300 złotych na szkodęfirmy (...), tj. za czyn zart. 279 par 1 k.k.;
- w nocy z 22/23 listopada 2016 roku wG.w powiecie(...)z zaparkowanego naul. (...)pojazdu m-kiM.onr rej. (...), dokonał kradzieży 2 sztuk akumulatorówm-ki F. (...)o wartości 1400 złotych na szkodęA. C., tj. za czyn zart. 278 § 1 k.k.;
-w nocy z 23/24 listopada 2016 roku wG.w powiecie(...)z samochodumarki S.onr. Rej. (...)dokonał kradzieży lewarka słupowego o udźwigu 20T, lampy halogenowej, węża ciśnieniowego oraz klem akumulatora czym spowodował łączne straty na kwotę 600 złotych na szkodę pracownikaFirmy (...), tj. za czyn zart. 278 § 1 k.k.;
- w nocy z 23/24 listopada 2016 roku wG.w powiecie(...)po uprzednim zerwaniu kabli, klem i uszkodzeniu obudowy akumulatorów usiłował dokonać ich kradzieży, ale zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na skuteczne zabezpieczenie akumulatorów przed kradzieżą, czym działał na szkodę pracownikaFirmy (...), tj. za czyn zart. 279 § 1 k.k.;
- w nocy z 23/24 listopada 2016 roku wG.w powiecie(...)poprzez podważenie zamka, dokonał kradzież z włamaniem do skrzynki narzędziowej zamontowanej w samochodziem-ki S.onr rej. (...)z wnętrza której dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 4 sztuk pojemników z gazem stosowanym do kuchenek turystycznych oraz klucza z grzechotką przystosowanego do podnoszenia kabiny, czym spowodował łączne straty na kwotę 50 złotych na szkodę pracownikafirmy (...), tj. za czyn zart. 279 § 1 k.k.;
- w nocy z 23 na 24 listopada 2016 roku wG.w powiecie(...)z zaparkowanego przyul. (...)samochodu osobowego m-kiR. (...)onr rej. (...)po uprzednim włamaniu poprzez wywiercenie otworów w zbiorniku paliwa, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia ok. 20 litrów paliwa(...)o wartości ok. 100 złotych na szkodęJ. K., tj. za czyn zart. 279 § 1 k.k.;
- w nocy z 23/24 listopada 2016 roku wG.w powiecie(...)z zaparkowanego przyul. (...)samochodu osobowego m-kiP. (...)onr rej. (...)po uprzednim włamaniu się poprzez wywiercenie otworów w zbiorniku paliwa, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia ok. 20 litrów paliwa(...)o wartości ok. 90 złotych na szkodęA. A., tj. za czyn zart. 279 § 1 k.k.
W wyroku przyjęto, że wszystkie zarzucane czyny oskarżony popełnił w warunkach ciągu przestępstw w rozumieniu przepisuart. 91 § 1 k.k.i za nie, na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 kk., wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 63 § 1 k.k., zaliczono na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania oskarżonego od 18.11.2016 roku do 19.11.2016 roku i od 24.11.2016 roku do 25.11.2016 roku zaokrąglając je do dwóch pełnych dni i ustalono, że wyżej wskazany okres odpowiada dwóm dniom kary pozbawienia wolności.
Zasądzono też od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. K.588 złotych z tytułu obrony z urzędu oskarżonego oraz dodatkowe 135,24 złote tytułem podatku VAT. Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, a na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych, nie wymierzono mu opłaty.
Apelację od wyroku złożył oskarżony. Zarzucił w niej:
- błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, iż dopuścił się czynów, opisanych w punktach 1-3 i 9 części wstępnej orzeczenia, podczas gdy żaden dowód na to nie wskazywał,
- błędną ocenę jego wyjaśnień, mającą wpływ na treść wyroku, polegającą na uznaniu, że przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych czynów, podczas gdy podpisał protokół z takim oświadczeniem jedynie przez niedopatrzenie,
- rażącą surowość orzeczonej kary.
Wniósł o zmianę wyroku na łagodniejszy.
Od rozstrzygnięcia sądu rejonowego odwołał się też obrońca. Zarzucił w swojej apelacji:
- obrazęart. 91 § 1 k.k.poprzez przyjęcie, że czyny z punktów 5-9 części wstępnej wyroku popełniono w krótkich odstępach czasu, podczas gdy miały miejsce równolegle,
- błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż czyny zpunktów 1 i 2części wstępnej stanową osobne występki zart. 279 § 1 k.k., chociaż faktycznie były jednym czynem zart. 279 § 1 k.k.,
- rażącą surowość orzeczonej kary.
Obrońca wniósł o przyjęcie, że czyny zpunktów 1 i 2części wstępnej stanowią jeden występek zart. 279 § 1 k.k., przyjęcie, że czyny zpunktów 4 i 5części wstępnej należy uznać za wypadki mniejszej wagi, a więc występki zart. 278 § 1 i 3 k.k., przyjęcie, że czyn zpunktu 6jest wypadkiem mniejszej wagi, a więc zakwalifikowanie go zart. 283 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k., przyjęcie, że wypadkami mniejszej wagi są również czyny zpunktów 3 i 7-9, co sprawia, że powinny być zakwalifikowane zart. 283 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.Wniósł o wymierzenie za te wszystkie czyny kar pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia oraz o orzeczenie kary łącznej z zastosowaniem zasady absorpcji.
Sąd zważył, co następuje:
Apelacje zasługiwały na częściowe uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należało zająć się zarzutem oskarżonego, iż błędnie przyjęto w zaskarżonym wyroku, że dopuścił się czynów, o których mowa w punktach 1-3 i 9 części wstępnej. Skarżący podnosił, że nigdy świadomie nie przyznał się do ich popełnieniach, a brak jest innych dowodów, z których wynikałoby jego sprawstwo w tym zakresie. Zarzutu tego nie można było uwzględnić.
K. K.w apelacji nie powtórzył już swoich zastrzeżeń, co do dokumentacji czynności z postępowania przygotowawczego, prowadzonych z jego udziałem 16 grudnia 2016 roku ( k. 160-163 ). Sąd rejonowy badał, czy wypieranie się przez oskarżonego podczas rozprawy podpisania tamtych dokumentów było zgodne z prawdą. Oceny dowodów, dokonanej dla ustalenia tej okoliczności żaden z apelujących nie podważał. Trzeba ją zatem w całości zaaprobować, a w konsekwencji przyjąć, że toK. K.złożył podpisy na protokole przesłuchania i wniosku.
Oskarżony w trakcie wspomnianego przesłuchania przyznał się do popełnienia czynów, o których mowa w jego apelacji. Początkowo potwierdził wówczas dokonanie innych, zarzucanych mu wtedy przestępstw, ale po namyśle ( tak wprost zapisano w protokole z czynności ) przyjął odpowiedzialność również za kradzieże dokonane na szkodęA. K. (3),(...) SAwC.iA. A. (2). Wyjaśnił jednocześnie, że zabierane paliwo zużywał sam, odmówił podania, co zrobił z resztą skradzionych rzeczy. Tego samego dnia podpisał oświadczenie o zgodzie na wymierzenie za wszystkie zarzucane czyny kar pozbawienia wolności i łącznej kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Trudno te działania, podjęte przezK. K.uznać za efekt niedopatrzenia, o czym mowa w jego apelacji.
Oskarżony w czasie tych czynności z pewnością znał treść stawianych zarzutów. Odnosił się do nich konkretnie, początkowo przyznając się do popełnienia części zarzucanych czynów, a następnie do reszty. Podpisał też wspomniane oświadczenie, z którego wynikała liczba występków, za które miał ponieść odpowiedzialność i rozmiar proponowanych kar. Posiadał z pewnością pełną wiedzę, co do przedmiotu postępowania. Zdecydował się na przyznanie do wszystkich przestępstw po namyśle, osobno zaproponowano mu za nie kary. Nie można za zasadny uznawać jego uwag, że działał wówczas niedokładnie, że zaakceptował całość zarzutów przez niedopatrzenie. Przeciwnie – przebieg czynności, zapisany w protokołach przekonuje o działaniu przez niego z rozmysłem i pełną świadomością podejmowanych decyzji.
W tej sytuacji zarzut apelacjiK. K., że sąd I instancji nieprawidłowo przyjął jego sprawstwo w odniesieniu do czynów, opisanych w punktach 1-3 i 9 części wstępnej wyroku, w wyniku uznania, że przyznał się do ich popełnienia, był nietrafny. Oskarżony w pełni świadomie potwierdził swoje sprawstwo w tym zakresie, a sąd rejonowy był uprawniony na tej podstawie do przyjęcia, że popełnił on wspomniane występki.
Skoro można było zaakceptować ustalenia sądu I instancji, iżK. K.dopuścił się kradzieży i prób kradzieży, o których mowa w zaskarżonym wyroku, należało zająć się w drugiej kolejności zarzutami ich błędnej kwalifikacji oraz zarzutem nieprawidłowego przyjęcia, że dwa z tych czynów są w istocie elementami jednego występku. To ostatnie twierdzenie obrońcy zasługiwało na aprobatę. Sąd rejonowy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie tłumaczył, z jakiego powodu zachowania sprawcy – wejście do garażuA. K. (3), a następnie zabranie paliwa z auta, które tam się znajdowało – uznał za osobne czyny. Z opisu stanu faktycznego, zawartego w uzasadnieniu, wynika, że oba zachowania podjęto w tym samym miejscu i czasie. Wyjaśnienia oskarżonego nie dostarczają żadnych informacji, co do przebiegu zdarzenia. W tych okolicznościach trudno obronić ustalenie, żeK. K.najpierw dostał się do garażu pokrzywdzonego, a dopiero później podjął zamiar osobnego włamania do znajdującego się tam samochodu. Korzystniejsze dla niego było rozstrzygnięcie tej wątpliwości na jego korzyść - skoro nie można było tego uczynić na podstawie dostępnych dowodów - i przyjęcie, że od początku chciał z garażu zabrać wszystkie rzeczy, które nadawały się do ukradzenia, w tym paliwo z pojazdu.
W takiej sytuacji jego zachowanie, oceniane jako całość, stanowiło jeden czyn zart. 279 § 1 k.k.Dla przyjęcia odpowiedzialności za kradzież z włamaniem nie ma znaczenia liczba pokonywanych przez sprawcę zabezpieczeń mienia ( tak Małgorzata Dąbrowska-Kardas w Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278–363 – wydawnictwo WK 2016, komentarz pod redakcją Andrzeja Zolla ). Zaskarżony wyrok należało zatem zmienić uznając, że zachowania, opisane w jego punktach 1 i 2 części wstępnej stanowiły jeden czyn zabroniony zart. 279 § 1 k.k.
Kolejnym zarzutem, choć zawartym dopiero we wnioskach apelacji obrońcy, były zastrzeżenia, co do właściwej kwalifikacji prawnej czynów oskarżonego, opisanych w punktach 3-9 części wstępnej wyroku. Apelujący wywodził, że stanowiły one wypadki mniejszej wagi, a więc powinny być zakwalifikowane zart. 278 § 1 i 3 k.k.,art. 283 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.i zart. 283 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.Za argumentację w tym zakresie należy poczytywać stwierdzenia w ostatnim akapicie uzasadnienia jego odwołania. Podniósł tam, że wartość przedmiotów przestępstwa „nie była stosunkowo duża, a nawet w kliku przypadkach rażąco niska”. Trudno z tej wypowiedzi wnioskować, w odniesieniu do których czynów obrońca dostrzega tę oczywiście niewielką szkodę, spowodowaną przez sprawcę. Jego wniosek o zmianę kwalifikacji odnosi się do niemal wszystkich występków, przypisanychK. K..
W ocenie sądu odwoławczego omawiany zarzut - choć nienależycie uzasadniony - jest trafny. Czyny przypisane oskarżonemu, polegające wyłącznie na kradzieży paliwa ze zbiorników w samochodach ( z punktów 3 i 8-9 części wstępnej zaskarżonego wyroku ), doprowadziły do zaboru benzyny o wartości odpowiednio 300, 100 i 90 złotych. Polegały na przełamaniu materialnej bariery w postaci powłoki baku. Nie wymagało to wytężonych wysiłków, ani użycia specjalistycznych narzędzi. Zwiększało wagę tych czynów jednoczesne uszkodzenie pojazdów, które wymagały naprawy – wymiany lub załatania zbiornika paliwa. Łączna analiza tych okoliczności sprawia, że zasadnie można uznać je za wypadki mniejszej wagi, a więc czyny wypełniające znamiona zart. 283 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.
Podobnie należało zakwalifikować czyn oskarżonego, opisany w punkcie 7 części wstępnej wyroku sądu I instancji. Polegał on na dostaniu się do wnętrza skrzynki narzędziowej, a więc przełamaniu niezbyt solidnego zabezpieczenia, chroniącego niewielki pojemnik zawierający przedmioty o nikłej wartości. Samemu aktowi włamania nie można w tej sytuacji przypisywać istotnej wagi. Sprawca ze skrzynki zabrał przedmioty o wartości łącznej 50 złotych, a więc spowodował niedużą stratę. Brak przy tym okoliczności, podnoszących społeczną szkodliwość tego zachowania. Zasadnie obrońca wnosił o uznanie go za wypadek mniejszej wagi.
W ocenie sądu odwoławczego za wypadek mniejszej wagi należało też uznać czyn, opisany w punkcie 5 części wstępnej zaskarżonego wyroku. W wyniku działania sprawcy powstała szkoda w wysokości 600 złotych. Przedmioty zabrano z niestrzeżonego w nocy samochodu ciężarowego, nie miały one dla pokrzywdzonego szczególnej wartości. Nie były w żaden sposób zabezpieczone przed kradzieżą. Zachowanie sprawcy należało zakwalifikować zart. 278 § 3w zw.§ 1 k.k.
Obrońca kwestionował także kwalifikację prawną czynu, opisanego w punkcie 6 części wstępnej wyroku sądu rejonowego. Przesłuchanie przez sąd odwoławczyZ. S.przyniosło dodatkowe informacje, precyzujące okoliczności zdarzenia. Z relacji tego świadka wynika, że akumulatory, które chciał tamtej nocy zabrać oskarżony, nie znajdowały się w zamkniętym pomieszczeniu, czy pojemniku. Posiadały plastikową osłonę, lecz nie była ona w żaden sposób zamykana, nie stanowiła ich zabezpieczenia przed dostępem niepowołanych osób. Nie można w tej sytuacji działania sprawcy, który tę pokrywę zdjął, a następnie chciał wymontować akumulatory, oceniać jako włamania w rozumieniuart. 279 § 1 k.k.Brak dociekań w tym zakresie przez organy postępowania przygotowawczego, a później przez sąd I instancji doprowadził do błędnej kwalifikacji prawnej czynu sprawcy. Z jego wyjaśnień oraz innych dowodów, powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, że dążył on do zdemontowania akumulatorów o wartości 1.000 złotych, które później chciał zabrać w celu przywłaszczenia, lecz zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż mocowania baterii okazały się zbyt solidne. Jego zachowanie w tej sytuacji należało zakwalifikować zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.
W odniesieniu do czynu oskarżonego, o którym mowa w punkcie 4 części wstępnej zaskarżonego wyroku, brak było podstaw do zmiany kwalifikacji prawnej, zwłaszcza w sposób postulowany przez obrońcę.K. K.zdemontował i zabrał z samochodu ciężarowego dwa akumulatory o łącznej wartości 1.400 złotych. Nie jest to wartość niewielka, przedmioty te miały istotne znaczenie dla możliwości użytkowania całego pojazdu. Nie można zatem tego zachowania oskarżonego ocenić jako wypadku mniejszej wagi. Prawidłowo zatem sąd I instancji uznał je za występek zart. 278 § 1 k.k.
Zupełnie niezasadny był, podnoszony przez obrońcę, zarzut naruszenia przez sąd rejonowyart. 91 § 1 k.k.W apelacji powołano się na czas popełnienia czynów, o których mowa w punktach 5-9 części wstępnej zaskarżonego wyroku, zapisany w zarzutach. W każdym przypadku wskazano tam bowiem, jako moment ich dokonania, noc z 23 na 24 listopada 2016 roku. Już z opisu stanu faktycznego, zawartego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu I instancji wynika, że kolejne działania oskarżonego następowały po sobie. Jest to zresztą oczywiste, żeK. K.nie mógł jednocześnie ( jak zdaje się przyjmować obrońca ) zabierać przedmiotów z samochodów ciężarowych, zaparkowanych przyulicy (...)oraz paliwa z pojazdów stojących przyulicy (...)wG.. Założenie apelującego opiera się jedynie na tym, że w opisie czynów nie podano godziny ich popełnienia, a jedynie datę. Wynika to z niemożności określenia dokładnego czasu dokonania kolejnych kradzieży, nie oznacza natomiast, że miały miejsce w tym samym momencie. Skoro jednak do wszystkich doszło tej samej nocy, to z pewnością dzieliły je krótkie odstępy czasu, o których mowa wart. 91 § 1 k.k.
Nie oznacza to jednak, że przy wydawaniu zaskarżonego wyroku nie doszło do naruszeniaart. 91 § 1 k.k., choć zupełnie innego niż to, o którym mowa w apelacji. Sąd I instancji błędnie odczytał treść tego przepisu, skoro uznał, że elementami jednego ciągu przestępstw mogą być czyny zakwalifikowane zart. 278 § 1 k.k.oraz zart. 279 § 1 k.k.Stanowi on bowiem, że „jedną karę orzeka się na podstawie przepisu stanowiącego podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw”. Elementami ciągu, o którym tam mowa mogą być zatem jedynie czyny, co do których występuje owa tożsamość podstawy wymiaru kary. Warunku tego nie spełniają występki zart. 278 § 1 k.k.i zart. 279 § 1 k.k.– to te, różne przepisy są podstawą wymiaru kary. Uwaga ta ma charakter wyłącznie organizacyjny, skoro zmieniono kwalifikację prawną części z czynów oskarżonego i należało na nowo ustalać, czy i w jakim zakresie stanowią one elementy ciągu przestępstw.
Biorąc pod uwagę charakter i zakres zmian w zaskarżonym wyroku, wynikających z uwzględnienia niektórych zarzutów apelacji, konieczne było orzeczenie od nowa części kar za poszczególne czyny oskarżonego, jak również wymierzenie ewentualnie kary łącznej. Rozstrzygnięcie w tym zakresie oparto w większości o okoliczności, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – obciążająco oceniono dotychczasowy tryb życiaK. K.oraz to, że kolejnych przestępstw dopuścił się podczas kilku dni, poświęcając na nie trzy noce w tym okresie. Podobnie oceniono to, że włamania skutkujące zaborem paliwa z samochodów pokrzywdzonych przynosiły także dalej idące szkody – konieczność naprawy pojazdu. Okolicznościami łagodzącymi było przyznanie się oskarżonego do popełnienia części z tych przestępstw, a także, w niektórych przypadkach, niewielka wartość zabieranych przez niego rzeczy. Do uwag sądu I instancji dodać tu należy, jako okoliczności łagodzące, co do czynów z punktów 3 i 7-9 części wstępnej fakt forsowania przez sprawcę barier o niewielkiej trwałości, łatwych do przezwyciężenia, a w odniesieniu do czynu z punktu 6 to, żeK. K.jedynie usiłował dokonać kradzieży, nie spowodował żadnej szkody.
Aby móc orzekać o karach dla oskarżonego, konieczne było poddanie dokładniejszej analizie jego wcześniejszej karalności, do której odnosił się sąd rejonowy. Z siedmiu dotychczasowych skazańK. K.pięć dotyczyło czynów przeciwko mieniu. W każdym wypadku wymierzano mu karę pozbawienia wolności. Ostatnią z nich odbywał do marca 2015 roku. W 2016 roku trwał okres próby związany z inną karą pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem wykonania, orzeczoną za czyny przeciwko mieniu. Zatem ani niezbyt odległe odbywanie kary pozbawienia wolności, ani zagrożenie wykonaniem kolejnej takiej kary nie były w stanie powstrzymać oskarżonego od wielu zamachów na cudze mienie. Wydaje się zatem osobą zdemoralizowaną, zdeterminowaną do zdobywania środków na swoje potrzeby właśnie kosztem cudzego majątku. Nie dba przy tym o ewentualną odpowiedzialność za podobne działania. Musi być zatem surowo karany, nieskuteczne są wobec niego wolnościowe środki oddziaływania.
Z tych powodów za czyn popełniony na szkodęA. K. (3)wymierzono oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności – przekracza dolny próg ustawowego zagrożenia i oddaje w ten sposób ponadprzeciętną społeczną szkodliwość czynu oraz dostosowana jest do osobowości sprawcy. Czyny opisane w punktach 3 i 7-9 części wstępnej zaskarżonego wyroku uznano za elementy ciągu przestępstw – popełniono je w okresie kilku dni, przy wykorzystaniu takiej samej sposobności. Wymierzono za nie, na podstawieart. 283 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k., karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Jej wysokość uwzględnia to, że orzeczona została za cztery czyny oraz opisaną wcześniej dotychczasową postawę życiową oskarżonego. Za czyn, o którym mowa w punkcie 5 części wstępnej wyroku sądu rejonowego, po uznaniu go za wypadek mniejszej wagi, orzeczono wobecK. K.karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Uwzględnia ona przede wszystkim demoralizację oskarżonego i jego odporność na wcześniej stosowane kary.
Sąd odwoławczy uznał, iż czyny, opisane w punktach 4 i 6 części wstępnej zaskarżonego wyroku, biorąc pod uwagę to, że drugi z nich uznano za występek zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k., stanowiły elementy ciągu przestępstw. Dokonano ich dzień po dniu, polegały na udanej i nieudanej próbie kradzieży akumulatorów z samochodów ciężarowych. Za te czyny wymierzono oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, biorąc pod uwagę powtarzalność jego zachowań, ale też to, że jedno z nich nie przyniosło żadnego uszczerbku w mieniu pokrzywdzonego.
Przy wymierzaniu kary łącznej wzięto pod uwagę podobieństwo, ale nie identyczność czynów oskarżonego, ich dużą zbieżność czasową, ale także dotychczasową odpornośćK. K.na stosowane środki oddziaływania. Z tych powodów orzeczono ją z zastosowaniem zasady asperacji, nieco bliższej absorpcji, niż kumulacji. Jej wysokość ustalono na 2 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności. Wyrok sądu I instancji zmieniono także w ten sposób, że wskazano, iż okres zatrzymania oskarżonego podlega zaliczeniu na poczet łącznej kary pozbawienia wolności.
Z podanych powodów wyrok sądu rejonowego uległ zmianie w omówionym zakresie. Apelacje nie dostarczyły powodów do jego dalszej modyfikacji. Sąd odwoławczy nie dostrzegł powodów, aby w orzeczenie to ingerować z urzędu w większym zakresie. Stąd w pozostałej części utrzymano je w mocy.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 V 1982 roku prawo o adwokaturzeoraz § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. K.kwotę 516,60 złotych w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Ze względu na to, że oskarżony jest aktualnie pozbawiony wolności, nie posiada majątku i nie uzyskuje dochodów, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniono go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Nie byłby ich w stanie uiścić.