Sąd Rejonowy w Kędzierzynie Koźlu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 804/17
Data wyroku: 2018-03-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II K 804/17

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
K. A.pozostaje w związku małżeńskim z oskarżonymR. A., małżonkowie są w trakcie sprawy rozwodowej. W dniu 07 sierpnia 2017 rokuK. A.wraz z małoletnim synemD. A./urodzonym (...)/ wyprowadziła się do(...)Ośrodka (...)dlaO.Przemocy w Rodzinie wK..
W dniu 28 sierpnia 2017 roku państwoA.umówili się na spotkanie w celu zakupienia ubranka do Chrztu Świętego dla syna. Pierwsza na umówione miejsce przybyłaK. A., przebywała w sklepie. Następnie podjechał samochodem oskarżony.K. A.wyszła przed sklep, bo w telefonicznej rozmowie oskarżony zasugerował, że muszą – jak to określił - pogadać.
Oskarżony przed sklepem zacząłK. A.wypominać to, że pali papierosy i paliła je będąc w ciąży. Wywiązała się między nimi kłótnia. Oskarżony krzyczał naK. A.i w związku z takim zachowaniem oskarżonegoK. A.wykonała telefon doJ. P. (1)– pracownika(...)Ośrodka (...)dlaO.Przemocy w Rodzinie wK.. Ta jej poradziła, by zakończyła spotkanie z mężem i odeszła.K. A.jednak pozostała i nadal rozmawiała z oskarżonym choć w nim nerwowość narastała. Podczas kłótni oskarżony zdjął i zabrał jej bransoletkę, którą od niego dostała, mówiąc, że na nią nie zasłużyła.

Kontynuowali rozmowę, podczas rozmowyK. A.karmiła dziecko i była odwrócona tyłem do oskarżonego; ten kategorycznie zażądał, by odwróciła się do niego przodem, kiedy z nim rozmawia. Dalej bez powodu zwracał się do niej słowami „kurwa, szmata, suko”, na coK. A.odparła „spierdalaj”.

Wówczas oskarżony uderzyłK. A.z otwartej ręki w twarz, na jej lewym policzku pozostało zaczerwienienie. Po tym, oskarżony wsiadł do auta i odjechał.K. A.zadzwoniła do siostry oskarżonegoA. A. (2)i przedstawiła całą sytuację.

Wieczorem oskarżony zadzwonił doK. A.z przeprosinami i prośbą, by ta nie zawiadamiała policji.

/dowód:
- zeznania świadkaK. A., k – 91, 13-15
- zeznania świadkaJ. P. (2), k – 93-94, 20-21
- zeznania świadkaR. P., k – 92-93
- zeznania świadkaA. A. (2)w części - k- 94, 35-36
- wyjaśnienia oskarżonegoR. A.w części , k – 89-90
- zeznania świadkaA. B., k - 92/
Z opinii sądowo – psychiatrycznej wynika, żeR. A.nie jest chory psychicznie, ani upośledzony umysłowo. Badany wykazuje objawy zespołu zależności alkoholowej. Brak jest podstaw by kwestionować poczytalność badanego w odniesieniu do zarzucanych mu czynów w rozumieniuart. 31 § 1 k.k.czyart. 31 § 2 k.k.. W aktualnym stanie zdrowia psychicznego jest zdolny do udziału w toczącym się postępowaniu karnym i do prowadzenia obrony w sposób samodzielny i rozsądny.
/dowód:
- opinii sądowo – psychiatryczna, k – 40/
OskarżonyR. A.nie był dotychczas karany sądownie. Legitymuje się średnim wykształceniem. Pracuje zawodowo i miesięcznie zarabia około 4.200,00 złotych. Jest żonaty, trwa sprawa o rozwód, ma jedno dzieckourodzone (...).
/dowód:
- karta karna, k – 31/
OskarżonyR. A.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów, zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed Sądem. /Wyjaśnienia oskarżonego, k – 32-33, 89-90/

Sąd zważył, co następuje.
Wina i sprawstwo oskarżonego w zarzucanym czynie zdaniem Sądu nie budzą wątpliwości. Wina oskarżonego jawi się w tym, że oskarżony mając pełną zdolność do rozumienia znaczenia czynu i mając możliwość pokierowania swoim postępowaniem, nie dał posłuchu normom prawnym i złamał obowiązujący porządek prawny.
Sprawstwo oskarżonego wynika z dowodów zgromadzonych w sprawie. Przede wszystkim Sąd stan faktyczny ustalił w oparciu o zeznania świadkówK. A., która opisała przebieg całego zdarzenia oraz zachowanie oskarżonego. Sytuacja miała miejsce między małżonkamiK.iR. A.. Wskazała ta świadek konkretnie i szczegółowo w jaki sposób zachowywał się wobec niejR. A., w jaki sposób zachowywała się ona, przy czym niezmiennie podtrzymywała taką samą wersje od chwili złożenia zawiadomienia w sprawie.
Jej zeznania odnośnie awantury, także obrażeń ciała potwierdziłaJ. P. (3), która widziała zaczerwienie na twarzy pokrzywdzonej. Sytuację, jaka zaistniała między małżonkami pokrzywdzona przekazała także w rozmowie telefonicznejR. P., takżeA. A. (2).
R. P.w złożonych zeznaniach zrelacjonowała treść opisanej przez pokrzywdzoną sytuację i wersje były zgodne z innymi dowodami, którym Sąd dał wiarę. NatomiastA. A. (2), siostra oskarżonego co do istoty przekazała przebieg sytuacji zasłyszanej zarówno do brata – oskarżonego jak i pokrzywdzonej. Zdaniem Sądu zeznania, w których zrelacjonowała przekaz pochodzący do pokrzywdzonej jest rzetelny. Dlatego Sąd dał jej wiarę jedynie w części tej, w której opisała przebieg zdarzenia dany przezK. A.. Oskarżony bowiem już przed siostrą, która następnie zeznawała, próbował umniejszyć swoją rolę, zaprzeczając uderzeniu żony, a także opisując, że wyzwiska były wzajemne. Z tego też względu Sąd nie dał wiary także wyjaśnieniom oskarżonego, bo ten próbuje wybronić się z zarzutów aktu oskarżenia. Stąd Sąd wyjaśnieniom oskarżonegoR. A.– za wyjątkiem tych, w których opisał miejsce i czas spotkania nie zasługują na wiarę, nie skorzystał Sąd z tychże treści. Nie ma racji oskarżony twierdząc, że jedynie groził ręką pokrzywdzonej, bo wyraźnie pokrzywdzona zeznała, że została uderzona, a ślad był widoczny, między innymi widziała go osobą postronna -J. P. (2). WprawdzieA. A. (2)zeznała że żadnego śladu po uderzeniu nie widziała u pokrzywdzonej, to zdaniem Sądu to jest jedynie jej przekaz, tak naprawdę mający służyć ochronie brata. Pokrzywdzona przyznała, że odparła oskarżonemu wulgarnie by „spierdalał”, lecz zaprzeczyła od początku by wyzywała i znieważała oskarżonego. Zdaniem Sądu jej relacja była na tyle spontaniczna, odnosząca się również do zapomnienia niektórych faktów, że jej zeznania są prawdziwe, nie noszące cech niewiarygodnych czy kłamliwych.A. B.z kolei dowiedziała się o całym zajściu pod sklepem po jakimś czasie odK. A.i także przekazała, że ta opowiedziała jej, że była kłótnia i potem dostała w twarz. Tak więc pokrzywdzona zarówno postronnym osobom jak i przed Sądem podała jedną wersję zdarzeń. Zasługują więc jej zeznania na wiarę w całości, absolutnie nie można wysnuć tezy, że zostały stworzone lub zmienione jedynie po to by dokuczyć oskarżonemu.
Przestępstwa zart. 217 par. 1 k.k.dopuszcza się ten, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną.
Zdaniem Sądu oskarżony niewątpliwie dopuścił się popełnienia przestępstwa naruszenia nietykalności cielesnej. Jak wynika z materiału dowodowego oskarżony uderzył pokrzywdzoną w twarz z otwartej dłoni, a takie zachowanie niewątpliwie wypełnia znamiona przestępstwa zart. 217 par. 1 k.k.
Z kolei przestępstwa zart. 216 par. 1 k.k.dopuszcza się ten, kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze aby zniewaga do osoby tej dotarła.
Oskarżony podczas awantury używał wobec pokrzywdzonej słów wulgarnych – kurwa szmata, tym samym poniżył ją, znieważył jej i ubliżył.
Zgodnie zart. 66 § 1 k.k.sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa, dalej§ 2  k.k.stanowi, że warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności. Przestępstwa zart. 217 par. 1 k.k.iart. 216 par. 1 k.k.zagrożone są odpowiednio karami grzywny lub ograniczenia wolności oraz karą grzywny, ograniczenia wolności i pozbawienia wolności do 1 roku.
W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki ku temu by postępowanie karne wobec oskarżonegoR. A.warunkowo umorzyć. Zdarzenia miały miejsce jakiś czas temu i w zasadzie od czasu prowadzenia postępowania w tej sprawie oskarżony wyciszył negatywne zachowania wobec pokrzywdzonej. Jak wynika z opinii sądowo psychiatrycznej oskarżony miał w odniesieniu do zarzucanych czynów pełną zdolność rozpoznania ich znaczenia i możliwość pokierowania swoim postępowaniem. W ocenie Sądu stopień winy oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości tego czynu nie są znaczne. Doszło do awantury i zarzutów podniesionych przez oskarżonego pokrzywdzonej, która w sposób dynamiczny przybrała na sile i agresji. Po całej sytuacji oskarżony zreflektował się i w rozmowie telefonicznej przeprosił pokrzywdzoną.
Oskarżony nigdy nie był dotychczas karany sądownie, nie pracuje, utrzymuje się z emerytury, jego obecne zachowanie i postawa wskazują na to, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania karnego przestrzegał będzie porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
Z uwagi na to, że oskarżony pracuje, otrzymuje regularnie wynagrodzenie Sąd obciążył oskarżonego kosztami postępowania, uznając, że konieczność uiszczenia kosztów w wysokości przewidzianej przepisami prawa nie zmieni sytuacji finansowej oskarżonego na tyle, by spowodowała uszczerbek w zakresie jego niezbędnego utrzymania.
Zarządzenia:
1. odnotować uzasadnienie
2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obrońcy
3. kal. 14 dni od doręczenia