Sąd Rejonowy w Płocku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 291/18
Data wyroku: 2018-05-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Kondzielewski

Sygn. akt II W 291/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 maja 2018 roku
Sąd Rejonowy w Płocku Wydział II Karny Sekcja ds. wykroczeniowych w składzie:
Przewodniczący SSR Dariusz Kondzielewski
Protokolant st. sekr. sąd. Monika Sieklucka
bez udziału oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu 28 marca 2018 roku, 7 maja 2018 roku sprawy przeciwkoJ. G. (1)synowiH.iM. z domu G.,urodzonemu (...)wW.
obwinionemu o to, że:
w dniu 07 października 2017r. około godz. 12.30 w miejscowościG., gm.M., pow.(...)prowadząc po drodze publicznej ciągnik rolniczymarki U.c(...)onr rej. (...)stworzył bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez gwałtowne hamowanie przed jadącą konnoA. C. (1).
tj. o wykroczenie z art. 86§1 kw

ORZEKA:

1
obwinionegoJ. G. (1)uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia;

2
kosztami postepowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II W 291/18

UZASADNIENIE
Komendant Miejski Policji w Płocku wniósł o ukaranieJ. G. (1)za to, że 7 października 2017 roku około 12.30 wG.w gminieM., prowadząc po drodze publicznej ciągnik rolniczyU.(...)onr rej. (...), stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez gwałtowne hamowanie przed jadącą konnoA. C. (1), tj. za czyn z art. 86§1 kw.
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
7 października 2017 rokuA. C. (1)wracała z konnej przejażdżki drogą gruntową wG.w gminieM.. Zbliżając się do swojej posesji zobaczyła nadjeżdżający z kierunku przeciwnego ciągnik, który był bardzo hałaśliwy i miał zamontowany z przodu tur. Zatrzymała więc konia i usunęła się z nim z drogi. W tym czasie nadjeżdżający ciągnik zahamował przed bramą posesjiA. C.i jej mężaW. B. (1), zaś kierujący nimJ. G. (1)zaczął wykrzykiwać w kierunku jej męża. NatomiastA. C.wjechała konno na posesję. Po chwiliJ. G.zawrócił ciągnikiem i odjechał z powrotem. Koń w trakcie tego zdarzenia zachowywał się spokojnie, nie spłoszył się, a zachowanieJ. G.wywołało jedynie niepokój wA. C..
Zawiadomienie o powyższym zdarzeniu, jako spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, złożył mążA. C., zaś ona sama policji nie zawiadamiała. Ponadto sąd ustalił, iż międzyJ. G., a mężemA. C.istnieje zagorzały konflikt osobisty.
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił przede wszystkim na podstawie zeznańA. C.(vide k. 72), podobny przebieg zdarzenia przedstawił jej mążW. B.(vide k. 72) – obydwoje wskazywali, że koń się nie spłoszył i był spokojny, a zachowanie obwinionego wywołało tak naprawdę jedynie ich wewnętrzny niepokój.
ObwinionyJ. G.nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wskazał, że jechał na pole i zatrzymał ciągnik widząc kobietę jadącą wierzchem. W tym czasieW. B.stojąc w bramie miał krzyczeć do niego, skutkiem czego obwiniony zdenerwował się i zawrócił do domu (vide k. 52-53, 71).
Wskazać ponadto należy, iż zgromadzone w aktach dokumenty sąd uznał za całkowicie rzetelne i obiektywne.
Sąd zważył co następuje:
Zgodnie z art. 86§1 kw, karze podlega ten, kto na drodze publicznej, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
W niniejszej sprawie, wziąwszy pod uwagę ustalony stan faktyczny, Sąd doszedł do przekonania, żeJ. G. (1)nie popełnił zarzucanego mu wykroczenia. Z przeprowadzonych dowodów nie wynika, aby obwiniony spowodował jakieś realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.A. C.jednoznacznie bowiem wskazała, że koń był spokojny, nie spłoszył się, a więc całkowicie nad nim panowała, skoro po chwili wjechała na swoją posesję. Również jej mążW. B.potwierdził, że koń był spokojny. Jeśli więc nawetA. C.zjechała z drogi na widok ciągnika, to było to zachowanie naturalne – zawsze jeździec musi liczyć się z tym, iż koń może się spłoszyć na skutek normalnych odgłosów przejeżdżających pojazdów mechanicznych. O tym, że zagrożenia bezpieczeństwa nie było świadczy zdaniem sądu również to, że zgłoszenie powyższego zdarzenia policji nie nastąpiło tuż po tym zajściu, co byłoby logicznym działaniem w przypadku zaistnienia jakiegoś realnego niebezpieczeństwa, ale nastąpiło dopiero pismem zredagowanym 9 października 2017 roku. Do tego zawiadomienie to złożyłW. B., a nie bezpośrednio zainteresowanaA. C., ewidentnie więc wcześniej przemyślał wszystko i zaplanował swoje działanie, podnosząc przy tym pod adresem obwinionego wiele innych zarzutów, nie mających z powyższym zarzutem bezpośredniego związku. Okoliczności te świadczą po prostu o tym, że międzyJ. G.aW. B.istnieje długotrwały i zaciekły konflikt osobisty, a przy okazji każdego osobistego kontaktu, panowie popadają w utarczki słowne i ciągle czynią sobie na złość. I tak było także tym razem – wywiązała się między sąsiadami sprzeczka, którąW. B.wykorzystał i sprokurował zawiadomienie o niebezpiecznym zdarzeniu drogowym. NatomiastA. C.akurat w tym czasie wracała z konnej przejażdżki i bezpiecznie wjechała na posesję.
Oczywiście zdarzenie to mogło zdenerwować wszystkich jego uczestników, jednak wyłącznie z powodu wzajemnie awanturniczej postawyJ. G.iW. B.. W żadnym razie nie sposób uznać, że obwiniony spowodował jakiekolwiek zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
W związku z uniewinnieniemJ. G. (1)od stawianego mu zarzutu, kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa.