Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 275/18
Data wyroku: 2018-05-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Majka
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygnatura akt IV Ka 275/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 maja 2018 roku

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Waldemar Majka

Protokolant:

Magdalena Telesz

przy udziale Elżbiety Reczuch Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 rkou
sprawyJ. K.
synaJ.iD.z domuK.
urodzonego (...)weW.
oskarżonego zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich
z dnia 25 stycznia 2018 roku, sygnatura akt II K 487/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 180 zł opłaty za to postępowanie.

Sygnatura akt IV Ka 275/18

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich wystąpił z aktem oskarżenia przeciwkoJ. K.oskarżając go o to, że w dniu 20 stycznia 2015 roku w miejscowościT.woj.(...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w celu użycia za autentyczny podrobił podpisA. K.na umowie o świadczenie usług z platformą satelitarną(...)o nr(...), a następnie po otrzymaniu sprzętu przywłaszczył dekoderP.wraz z kartą cyfrową i dyskiem zewnętrznymm-ki S.o łącznej wartości 1160 PLN, wprowadzając tym samym przedstawiciela(...)w błąd co do osoby zawierającej umowę
tj. o czyn zart. 286 § 1 kkiart. 270& 1kkw zw. zart. 11& 2kk
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 roku (sygn. akt II K 487/16) Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich:

I
oskarżonegoJ. K.uznał winnym popełnienia czynu opisanego wyżej i za czyn ten na mocyart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 37 a kkwymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności, zaś na podstawieart. 34 § 1 a pkt 1 kkw zw. zart. 35 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego nieodpłatną kontrolowaną pracę na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym przez czas trwania kary;

II
na mocyart. 44 § 2 kkw zw. zart. 195 kkworzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego wpisanego do księgi dowodów rzeczowych tut. Sądu pod poz. 127/16 zarządzając pozostawienie go w aktach sprawy;

III
zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty w sprawie, zaś uzasadnione wydatki poniesione przez Skarb Państwa zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od wskazanego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w zakresie orzeczenia z punktu I dyspozycji zarzucając:
1) Naruszenie przepisów postępowania w rozumieniuart. 438 pkt. 2 k.p.k.
a)art. 6 k.p.k.w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w zw. zart. 42 Konstytucji RPpoprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenie rozprawy podczas nieobecności oskarżonego w dniu wydania wyroku, co uniemożliwiło realizację przysługującego mu prawa do obrony.
b)art. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.poprzez naruszenie zasady obiektywizmu oraz zasad logiki i doświadczenia życiowego i uwzględnienie wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego a pominięcie okoliczności zmniejszających stopień jego winy w tym przyznanie się oskarżonego do winy i złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej;
c)art. 132 k.p.k.poprzez przyjęcie, iż zawiadomienia o pierwszym terminie rozprawy głównej wysyłane po kilkukrotnym jej odroczeniu nie może odebrać dorosły domownik.
d)art. 350 § 1 k.p.k.w zw. zart. 45 ust. 1 Konstytucji RPi art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez niczym nieuzasadnioną zmianę sędziego sprawozdawcy przez Prezesa Sądu Rejonowego w Ząbkowicach.
e)art. 390 § 1 k.p.k.polegające na rozpoznaniu sprawy przed Sądem Rejonowym w Ząbkowicach Śląskich pod nieobecność oskarżonego, co do którego uznano, iż zawiadomienie niepodjęte w terminie doręczono skutecznie, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia, określoną wart. 439 § 1 pkt. 11 k.p.k.
f)art. 404 § 2 k.p.k.poprzez prowadzenie rozprawy przez nowo wyznaczonego sędziego sprawozdawcę w dalszym ciągu mimo, że powinna być ona prowadzona od początku.
Z uwagi na wskazanie uchybienia wyroku sądu I instancji, na zasadzieart. 427 §1 k.p.k.iart. 437 §2 k.p.k.apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcie o kosztach procesu przez Sąd I instancji.

Sąd Okręgowy zważył:

apelacja nie jest zasadna.
Sąd I Instancji nie dopuścił się wskazanych w apelacji uchybień, zaś lektura apelacji prowadzi do wniosku, iż skarżący podnosi zarzuty nieadekwatne do sytuacji procesowej oskarżonego albo wręcz odnoszące się do sytuacji nie mających miejsca.
Odwołując się do art.6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zgodnie z którymkażdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej,skarżący w istocie nie wykazuje w czym przejawiać się miało naruszenie wskazanego przepisu w procedowaniu sądu I instancji. Podobnie rzecz się przedstawia jeśli chodzi o przywołanyart.42 Konstytucji RPstanowiący, iżodpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego (ust.1). Każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu (ust.2) Każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu (ust.3).
Dziwić musi tak sformułowany zarzut apelacji skoro ani prawo do sądu (art.45 Konstytucji RP) ani też prawo do obrony oskarżonego w niniejszym postepowaniu nie zostało naruszone, zaś oskarżony odczuł skutki prawne własnych zaniechań i ignorancji stosowanych do niego pouczeń.
Prawdą jest, iż oskarżony wyrażał wolę zakończenia niniejszego postępowania bez przeprowadzenia rozprawy składając stosowny wniosek w postepowaniu przygotowawczym (k.74). Prokurator jednak nie skorzystał z możliwości przewidzianej wart.335 kpk, a skoro złożenie takiego wniosku ma charakter fakultatywny, to nie sposób czynić z odstąpienia od wywiedzenia tegoż wniosku przedmiotu apelacyjnego zarzutu.
Prawo oskarżonego do udziału w postepowaniu jak też podjęcia obrony zostało ze wszech miar zagwarantowane, jednakże oskarżony z prawa tego po prostu nie skorzystał. Skarżący odwołując się do brzmieniaart.374 kpkodnosi się do brzmienia tego przepisu obowiązującego do 30 czerwca 2015 roku. Z dniem 1 lipca 2015 roku wobec nowej treściart. 374 § 1 kpk(znowelizowanego przez art. 1 pkt 120 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2013 r. poz. 1247), obecność oskarżonego na rozprawie głównej przestała być obowiązkowa (poza wyjątkiem wskazanym wart. 374 § 1a kpk, co wynika z literalnego brzmienia tego przepisu i jakakolwiek szersza wykładnia w tym zakresie pozostaje zbędna(tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2015 roku, III KK 132/15). Obecność ta jednak uznana być może za konieczną, na co pozwala brzmieniezdania drugiego art.374§1 kpk.
Oskarżony sprawstwa swego nie kwestionował (k.100) wyrażając wolę zakończenia procesu bez przeprowadzenia rozprawy, a zatem brak było powodów do uznania obecności oskarżonego za obowiązkową. Co za tym idzie odwoływanie się do bezwzględnej przyczyny odwoławczej opisanej wart.439§1 pkt 11 kpkstanowi swoistego rodzaju nieporozumienie.
Odnośnie zaś naruszenia przywołanych w uzasadnieniu apelacjiart.133 kpkiart.139§1 kpk, to również nie sposób uznać aby był to zarzut trafny. Oskarżony oczywiście ma prawo wyjechać do Niemiec w celach zarobkowych i podejmować tam pracę, pamiętać jednak musi o obowiązkach ciążących na nim w toku postępowania. O tychże pouczany był w toku postępowania (k.65). Wśród przepisów do których odnosiło się pouczenie opróczart.133 kpk, był też przepisart.138 kpk, co zdaje się przemilczać skarżący. Zgodnie zart.138kpkstrona, a także osoba niebędąca stroną, której prawa zostały naruszone, przebywająca za granicą, ma obowiązek wskazać adresata dla doręczeń w kraju; w razie nieuczynienia tego pismo wysłane na ostatnio znany adres w kraju albo, jeżeli adresu tego nie ma, załączone do akt sprawy uważa się za doręczone.Sąd I instancji nie miał zatem obowiązku wysyłania korespondencji przeznaczonej dla oskarżonego do Niemiec i właściwie stosował rygor przewidziany wart.139§1 kpk, który w niniejszej sprawie stosowany był wespół zart.138 kpk, a zatem nie można mówić o nieprawidłowościach w doręczaniu oskarżonemu korespondencji sądowej, skoro w piśmie z 9 stycznia 2017 roku (k.143) wskazał adres do korespondencji, a następnie uczynił to ponownie w piśmie z dnia 26 lutego 2018 roku (k.198), zaś sąd I instancji kierował korespondencję pod wskazane adresy.
Zupełnie nieuzasadnione pozostają również zarzuty naruszenia przepisów postępowania w związku ze zmianą składu sądzącego w niniejszym postepowaniu. W istocie skład ulegał zmianie ale miało to uzasadnienie i nie nastąpiło z naruszeniem przepisów postepowania. Zarządzeniem z 18 października 2016 roku sprawę przydzielono do rozpoznania SSR(...), a z powodu długotrwałej choroby sędziego (na mocy zarządzenia z dnia 23 stycznia 2017 roku – k.151) przydzielono sprawę do referatu SSR(...)który jednak nie rozpoczął przewodu sądowego (k.155) i na mocy zarządzenia z dnia 10 lipca 2017 roku (k.160) sprawę przydzielono do referatu SSR(...)(k.160) odwołując się do zarządzenia Prezesa SR w Ząbkowicach Śląskich z 3 lipca 2017 roku (A-202-13/17), którego treść ujawniono w toku rozprawy odwoławczej (k.236). Postępowanie Prezesa pozostawało zatem w zgodzie ze wskazaniami wówczas obowiązującegoart.351§1 kpki zmierzało do szybkiego, merytorycznego rozpoznania sprawy, natomiast podnoszony zarzut naruszeniaart.350§1 kpkma się nijak do realiów niniejszej sprawy.
Sędzia SR(...)rozpoczęła przewód sądowy 25 stycznia 2017 roku (k.187) prowadząc rozprawę od początku i wydając wyrok w sprawie, a zatem zarzut naruszeniaart.404 kpkjest również co najmniej niezrozumiały.
Nie znajdując zatem eksponowanych w apelacji naruszeń przepisów postępowania zaskarżony wyrok utrzymano w mocy (art.437§1 kpk), mając na względzie także, iż kara wymierzona oskarżonemu nie może być uznana za rażąco niewspółmiernie surową.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśliart. 636§1 kpkzasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty związane z tym postępowaniem, a na podstawieart.8 i art.2 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzono mu opłatę w kwocie 180 złotych.