Sąd Rejonowy w Bełchatowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 203/17
Data wyroku: 2017-11-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Nowak

Sygn. akt II W 203/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 listopada 2017 roku
Sąd Rejonowy w Bełchatowie, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSR Piotr Nowak
Protokolant : st. sekr. sąd. Ewa Grabarz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 23 maja 2017 roku, 27 czerwca 2017 roku , 18 lipca 2017 roku , 03 października 2017 roku i 16 listopada 2017 roku
sprawy przeciwkoM. M. (1)/M./ s.J.iA. z domu W.urodzonego (...)wB.
obwinionego o to, że
w dniu 15.02.2017r. ok. godz. 14.15 na drodze(...)w miejscowościH.gm.B., woj.(...)jadąc jako kierujący na drodze publicznej samochodem osobowym markiS. (...)onr rej. (...), nie upewniając się co do warunków z tyłu zaczął ostro hamować powodując utrudnienie i tamowanie ruchu po czym zatrzymał się nie sygnalizując wcześniej manewru w miejscu niedozwolonym tj. na skrzyżowaniu – rozwidleniu dróg oraz w pobliżu linii podwójnej ciągłej P-4 zmuszając kierujących pojazdami wielośladowymi do najeżdżania na tą linię, jak również na linii pojedynczej P2 wyznaczającej krawędź jezdni oraz terenie wyłączonym z ruchu P-21, czym utrudniał i tamował ruch oraz stwarzał zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. i art. 90 k.w. w zw. z art. 19 ust. 2 pkt 2 prd oraz w zw. z art. 46 ust. 1 prd, art. 49 ust.1 pkt 1,4,5 prd i w zw. z § 90 pkt 5 rozporządzenia MT i GM oraz MSWiA w sprawie znaków i sygnałów drogowych

1
obwinionegoM. M. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 86 § 1 k.w. i art. 90 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. wymierza mu karę grzywny w rozmiarze 400 (czterysta) złotych;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.440 (jeden tysiąc czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz kwotę 40 (czterdzieści) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt II W 203/17

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 15 lutego 2016 roku została oddana do użytku obwodnicaB.w ciągu drogi(...)P.–W..

/dowód: zeznania świadkaP. W.k. 78 – 79
         /.
W tym dniu drogą(...)w kierunkuB.poruszał się samochodem osobowym markiS. (...)obwinionyM. M. (1). Pasażerką pojazdu była jego małżonkaE. M. (1). Około godz. 14.00 samochód oskarżonego znalazł się w miejscowościH., gdzie znajduje się pierwszy zjazd z obwodnicyB., do miejscowościD., a następnie do centrumB..

/dowód: wyjaśnienia obwinionegoM. M. (1)k. 56 – 57, zeznania świadkaE. M. (1)k. 30 – 31, 62 - 63/.

Bezpośrednio za pojazdem obwinionego w odległości około 30 metrów jechał ciągnik siodłowy markiV., ciągnący naczepę w postaci cysterny, kierowany przezM. A.. Z kolei za tym zestawem pojazdów jechał samochód ciężarowy markiM.kierowany przezM. F., a bezpośrednio za nim samochód marki(...)kierowany przezM. S.. Wszystkie pojazdy przemieszczały się ze stałą prędkością około 70 km/h, zbliżając się do pierwszego zjazdu z obwodnicyB., usytuowanego w miejscowościD..
Na wysokości zjazdu jezdnia dzieliła się na trzy pasy ruchu, albowiem obok pasów głównych (w stronęP.oraz w stronęW.) po prawej stronie rozpoczął się pas umożliwiający zjazd z obwodnicy i wjazd doD., a następnieB.. Na wysokości zjazdu doB.obwiniony nagle zaczął hamować samochód i ostatecznie zatrzymał swój pojazd na pasie jazdy w kierunkuW., na wysokości końca prawego pasa zjazdowego, tj. wykreślonego białymi liniami poprzecznymi fragmentu drogi wyłączonej z ruchu. Nie sygnalizował kierunkowskazem zamiaru skrętu, jednakże ustawienie pojazdu nieco skośnie, z przodem skierowanym w stronę pasa zjazdowego wskazywało, iż miał on zamiar zjechać z drogi głównej w kierunkuB..
By nie uderzyć wS.M. A.rozpoczął gwałtowny manewr hamowania. Udało mu się zatrzymać kierowany przez siebie zestaw pojazdów w odległości około 3-4 metrów przed samochodem obwinionego, tak że nie doszło do kontaktu między pojazdami. Manewr gwałtownego hamowania podjął równieżM. F.kierujący(...). Nie udało mu się jednak całkowicie wyhamować pojazdu, w skutek czego najechał przodem swojej ciężarówki na tym naczepy poprzedzającego go zestawu drogowego. Uderzenie spowodowało przesunięcie do przodu ciągnika
siodłowego kierowanego przezM. A.i w rezultacie uderzenie w tył stojącego na jezdni samochoduS. (...)kierowanego przez obwinionego.
Widząc gwałtowne hamowanie poprzedzającego go ciężarówki jadący samochodem(...)M. S.również zaczął hamować, ale gdy zorientował się, iż w ten sposób nie uda mu się uniknąć zderzenia, odbił w prawo na pas zjazdowy w kierunkuB., ominął z prawej strony wszystkie pojazdy uczestniczące w zdarzeniu i dopiero wówczas zatrzymał swój samochód.

/dowód: zeznania świadkaM. A.k. 22 – 23, 59 - 60, zeznania świadkaM. S.k. 26 – 27, 57 – 58, zeznania świadkaM. F.k. 28 – 29, 61 – 62, szkic miejsca zdarzenia k. 32/.

Przed przybyciem na miejsce zdarzenia Policji kierowcy pojazdów uczestniczących w kolizji rozmawiali ze sobą. Obwiniony oświadczył, iż jechał z małżonką do lekarza doB.. Nie poczuwał się do winy i stwierdził, że to jadący za nim powinni zachować właściwą odległość i uważać na jego zachowanie. Przed przyjazdem Policji obwiniony rozmawiał również z kimś przez telefon.

/dowód: zeznania świadkaM. S.k. 26 – 27, 57 – 58, zeznania świadkaM. F.k. 28 – 29, 61 - 62/

Przybyli na miejsce zdarzenia funkcjonariusze Policji stwierdzili winę kierującego samochodem ciężarowym markiM.M. F.i ukarali go mandatem karnym, za niezachowanie należytego odstępu od poprzedzającego go pojazdu. ObwinionyM. M. (1)nie poczuwał się do winy w zakresie zaistniałego zdarzenia drogowego. Wskazywał, że jechał z żoną do lekarza doB.. Nie zatrzymywał się, a jedynie zwolnił. W związku z powyższym funkcjonariusze Policji poinformowali go o skierowaniu do Sądu wniosku o ukaranie.

/dowód: zeznania świadkaS. O.k. 73, zeznania świadkaR. S.k. 89 – 90, zeznania świadkaM. F.k. 28 – 29, 61 – 62, notatki urzędowe k. 4, 5/

Na miejscu zdarzenia ujawniono szereg śladów materialnych powstałych w trakcie jego przebiegu, m.in. ślady hamowania oraz strefy szkieł i drobnych elementów pojazdów.

/dowód: protokół oględzin miejsca zdarzenia drogowego k. 8 – 10, szkic miejsca zdarzenia k. 32/.

W samochodzie ciężarowym markiM.nr rej. (...)na skutek zdarzenia popękaniu uległa przednia szyba czołowa, wgnieciony prawy bok kabiny w przedniej części na głębokość około 25-30 centymetrów, popękany przedni pas i zderzak, zniszczony prawy przedni reflektor, popękana atrapa silnika, popękany przedni prawy błotnik, pogięte przednie prawe drzwi, uszkodzone lusterko zewnętrzne prawe i elementy tapicerskie prawej strony kabiny oraz zagnieciony prawy narożnik dachu kabiny.
Natomiast w ciągniku ciężarowym markiV.nr rej. (...)oraz ciągniętej przez niego naczepienr rej. (...)stwierdzono uszkodzenia w postaci: wgniecenia zderzaka przedniego po prawej stronie oraz plastikowej nakładki zderzaka w okolicy reflektora prawego w ciągniku siodłowym, a także wyrwanego z mocowania zderzaka tylnego po prawej stronie, uszkodzonej lampy zespolonej tylnej z lewej strony, powgniatań skrzyni narzędziowej zamontowanej w tylnej części naczepy, powyginań drabiny serwisowej w tylnej części pojazdu oraz oderwanie i odsunięcie tylnej części cysterny z prawej strony.
Z kolei w samochodzie osobowym markiS. (...)nr rej. (...)uszkodzeniu uległy tylna szyba, pokrywa komory bagażnika oraz zderzak tylni.

/dowód: protokół oględzin pojazdu k. 11 – 12, k. 14 – 15, 17 0 18/.

Kierujący wszystkimi trzema pojazdami uczestniczącymi w kolizjiM. F.,M. A.iM. M. (1)byli w chwili zdarzenia trzeźwi.

/dowód: protokół użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego k. 19, 20, 21/.

Kierujący samochodem ciężarowym markiM.M. F., jadąc za zespołem pojazdówV.z naczepą typu cysterna, nie zachował bezpiecznego odstępu, pozbawiając się możliwości wyhamowania kierowanego pojazdu, a tym samym uniknięcia zderzenia z tym samochodem. Zachowanie to było bezpośrednią przyczyną zaistniałego zdarzenia drogowego, na skutek naruszenia zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określonej wart. 19 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym.
Kierujący samochodem osobowym marki(...)(...)wykonując, nieuzasadniony panującymi warunkami ruchu drogowego intensywny manewr hamowania pojazd, spowodował konieczność przeprowadzenia awaryjnego hamowania nadążającego za nim zespołu pojazdówV.z naczepą typu cysterna, którym to zachowaniem przyczynił się do zaistnienia przedmiotowego zdarzenia drogowego, naruszając w ten sposób zasady bezpieczeństwa określone wart. 19 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

/dowód: opinia biegłego w zakresie kryminalistycznej rekonstrukcji zdarzeń drogowych k. 94 – 123/.

ObwinionyM. M. (1)był uprzednio karany mandatem karnym za wykroczenie drogowe polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości.

/dowód: informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 36/.

Przesłuchany na etapie postępowania sądowegoM. M. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Wyjaśnił, iż jechał wspólnie z małżonką zP.w kierunkuW.. Około godz. 14.00 znalazł się w miejscowościH.przedB.. Warunki drogowe były bardzo dobre. Obwiniony jechał prosto, na łuku drogi zwolnił. Nie miał potrzeby się zatrzymywać. Nagle poczuł uderzenie w tył pojazdu, odbił wówczas nieco w prawo i się zatrzymał. Okazało się, że uderzył w niego samochód ciężarowy z beczką. Na skutek zdarzenia ani jemu, ani małżonce nic się nie stało. Przybyli na miejsce policjanci ustalili winę kierowcy ciężarówki i ukarali go mandatem. Żaden z policjantów nie chciał nałożyć mandatu jemu. Kierowca ciężarówki, która na niego najechała mówił, że go nie zauważył, gdyż oślepiło go słońce. Chwilę później podjechała samochodem osobowym jakaś trzecia osoba, która twierdziła, że obwiniony się zatrzymał na jezdni. Przed zdarzeniemM. M. (1)jechał z prędkością około 40 km/h, zamierzał jechać prosto w kierunkuW.. Nie wykonywał żadnych manewrów, nie włączał kierunkowskazów, został uderzony, gdy jego pojazd był w ruchu.

/dowód: wyjaśnienia obwinionegoM. M. (1)k. 56 – 57/.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Zebrany w sprawie materiał dowodowy doprowadził Sąd do wniosku, iż obwinionyM. M. (1)dopuścił się zarzucanego mu czynu.
Nie ulegało wątpliwości, że przedmiotowe zdarzenie miało miejsce. Co do zasady przebiegzdarzenia został przez wszystkich uczestników zdarzenia (tj. obwinionego,M. F.iM. A.) oraz jego naocznych świadków (tj.M. S.iE. M. (1)) przedstawiony wsposób tożsamy. Dotyczy to samego mechanizmu przebiegu zdarzenia, kolejności uderzeńposzczególnych pojazdów oraz pozdarzeniowego ich usytuowania, wreszcie skutków, jakie zdarzenie spowodowało w pojazdach w nim uczestniczących oraz u osób podróżujących tymi pojazdami. W tymzakresie wyjaśnienia obwinionego oraz zeznania wszystkich wskazanych powyżej świadkówkorespondują ze sobą, a ponadto znajdują potwierdzenie w rzeczowym materiale dowodowymzgromadzonych w sprawie w postaci protokołu oględzin miejsca zdarzenia, protokołów oględzinpojazdów, szkicu miejsca zdarzenia, zdjęć oraz notatek urzędowych.
W świetle tych dowodów niekwestionowanym jest, iż jedną z osób ponoszących winę za zaistnienie przedmiotowego zdarzenia, jest kierujący samochodem ciężarowym markiM.M. F., którynie zachował bezpiecznego odstępu od poprzedzającego go zestawu pojazdów i gdy ten podjął manewrnagłego hamowania, uderzył w jego tył i spowodował przesunięcie zespołu pojazdów do przodu,skutkującego najechaniem kabiny ciągnika siodłowegoV.na tył samochodu osobowegoS.kierowanego przez obwinionego.
Podkreślić przy tym należy, iżM. F.nie kwestionował swojego sprawstwa i już na miejscuzdarzenia przyjął mandat karny zaproponowany mu przez interweniujący patrol Wydziału(...)(...)wB..
Rozbieżności dotyczą jedynie dwóch kwestii, mających jednakże istotne znaczenie dlarozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w zakresie sprawstwa i winy obwinionegoM.M.. Sądowi zostały przedstawione dwie rozbieżne wersje zdarzeń dotyczące zachowania obwinionego bezpośrednio przed zaistnieniem przedmiotowego zdarzenia drogowego. Jednąprzedstawił obwiniony oraz jego żonaE. M. (2). Wskazali oni, iż obwiniony jechał ze stałąprędkością w kierunkuW., a gdy znalazł się na wysokości zjazdu z obwodnicyB.zwolniłprędkość jazdy. Nie zatrzymywał swojego pojazdu ponieważ nie miał takiej potrzeby. Wtedy doszło donajechania na tył jego samochodu.
Drugą wersję zdarzeń przedstawił kierujący zespołem pojazdówV.z naczepąM. A.oraz pośrednio potwierdzili jąM. F.iM. S.kierujący samochodami, które poruszałysię bezpośrednio za zespołem pojazdów.M. A.wskazał bowiem, iż przez pewien odcinek
drogi jechał ze stałą prędkością za samochodem osobowym. Gdy znaleźli się na wysokości zjazdu zobwodnicy w kierunku miejscowościD., kierującyS.nagle podjął manewr hamowania izatrzymał swój pojazd na wysokości końca pasa zjazdowego z obwodnicy. W ocenieM. A.obwiniony za późno zorientował się, iż w tym miejscu musiał skręcić, aby wjechać doB., stądtakie jego zachowanie. Świadek podjął manewr obronny gwałtownego hamowania, który zakończył sięsukcesem i zatrzymaniem ciągnika siodłowego bezpośrednio przed samochodem osobowym. Jednakże uderzenie z tyłu przez ciężarówkęM.spowodowało przesunięcie jego zespołu pojazdów do przodu i najechanie na tym samochodu osobowegoS..
Kolejna rozbieżność dotyczy miejsca, do którego w dniu zdarzenia zmierzał obwinionyM. M. (1). Z jego wyjaśnień składanych przed Sądem (na etapie czynności sprawdzających obwiniony nie był przesłuchiwany po przedstawieniu mu zarzutu) oraz z zeznań jego małżonki (także tych składanych na etapie postępowania przygotowawczego) wynika, iż jechali oni w stronęW.. Obwiniony i jego małżonka nie sprecyzowali jednakże, jaki był konkretny cel ich podróży.
Z kolei z zeznań świadkówM. S.iM. F.oraz z zeznań interweniujących na miejscu zdarzenia funkcjonariuszy Policji w osobachR. S.iP. W.wynika, iż bezpośrednio na miejscu zdarzeniaM. M. (1)miał wskazywać, że jechał z małżonką doB.do lekarza i pomylił zjazdy.
Rozstrzygając tę drugą wątpliwość Sąd przyjął, iż w dniu zdarzenia rzeczywistym celem jazdy obwinionegoM. M. (1)byłB.. W tym zakresie za wiarygodne uznać należy zeznania świadkówM. F.,M. S.,P. W.iR. S.. Trudno bowiem przyjmować, aby cztery nie znające się wcześniej osoby (oczywiście poza niekwestionowaną znajomością dwóch funkcjonariuszy(...)wB.) ustaliły niekorzystną dla obwinionego (dlaczego niekorzystną, o tym będzie poniżej) wersję i konsekwentnie ją w toku postępowania przedstawiały. Co więcej świadekR. S.nie znał treści zeznańM. F.iM. S.(w przeciwieństwie doP. W., który obu mężczyzn przesłuchiwał jako świadków na etapie postępowania przygotowawczego), nie miał dostępu do akt postępowania i nie był przesłuchiwany na etapie czynności sprawdzających, a mimo to złożył zeznania korespondujące w treści z depozycjamiM. F.iM. S..
Powyższe ustalenie w połączeniu z faktem, iż dzień 15 lutego 2017 roku był pierwszym dniem funkcjonowania obwodnicyB.w ciągu drogi(...)i związaną z tym nową organizacją
ruchu w zakresie wjazdu na teren miastaB.legło u podstaw zaistnienia przedmiotowego zdarzenia drogowego.
Zgodzić się bowiem należy ze wskazaniem świadkaM. A., który podniósł, iż w jego ocenie kierowca poprzedzającego go samochodu osobowego w ostatniej chwili zorientował się, iż w tym miejscu musi skręcić doB.i podjął próbę wykonania takiego manewru. W ocenie Sądu przebieg zdarzenia miał właśnie taki przebieg.M. M. (1)jechał z małżonką doB.do lekarza, nie zarejestrował faktu, iż w związku z oddaniem do użytku obwodnicyB.zmieniła się organizacja ruchu i gdy zorientował się, że mija właśnie wjazd do miasta gwałtownie zahamował, próbując zjechać w ostatniej chwili na właściwy pas ruchu.
Linia obrony obwinionego sprowadza się do kwestionowania tego, iż zatrzymał swój samochód. Ponadto na korzyść obwinionego jego obrońca próbował wykorzystać pewną rozbieżność w zeznaniach świadkaM. A.. Otóż na etapie postępowania przygotowawczego świadek stwierdził, iż udało mu się wyhamować kierowany przez siebie zestaw pojazdów tuż za samochodem obwinionego i dopiero uderzenie w tył ciągnionej cysterny przez samochódM. F.skutkowało przepchnięciem do przodu jego samochodu i kontakt z samochodemM. M. (1). Natomiast na etapie postępowania sądowego świadek wskazał „byłbym wyhamował i doszłoby do kolizji, ale nagle poczułem szarpnięcie i kabina podskoczyła do góry”. Z tego sformułowania obrona wywodzi wniosek, iż ciągnik siodłowyM. A.nie wytracił prędkości do zera.
W ocenie Sądu wypowiedź świadka wcale nie oznacza, iż neguje on fakt całkowitego wyhamowania swojego pojazdu, tym bardziej, iż potwierdził on w całości ujawnione mu później zeznania złożone na etapie czynności sprawdzających. Pamiętać w tym miejscu należy, iż zeznania te świadek składał w dniu zdarzenia, niespełna trzy godziny po jego zaistnieniu. Natomiast zeznania na rozprawie głównej miały miejsce ponad cztery miesiące po zdarzeniu. Naturalnym zatem jest, iż pewne okoliczności mogły się w pamięciM. A.zatrzeć.
Rozbieżność ta jednakże traci znaczenie w konfrontacji z zeznaniami świadkówM. F.iM. S.. Obaj ci mężczyźni – kierowcy pojazdów jadących za zestawem drogowym kierowanym przezM. A.– zgodnie zeznali, iż zestaw ten zatrzymał się. Brak podstaw, aby kwestionować wiarygodność tych wskazań, zwłaszcza jeżeli pamięta się, iż obaj świadkowie są całkowicie obcy dla obwinionego i dlaM. A.i nie mieli żadnych powodów, aby zeznawać w tym zakresie nieprawdę. Tym bardziej, iżM. F.został uznany za sprawcę (a w zasadzie współsprawcę) kolizji i ukarany mandatem karnym.
W świetle ustalenia, iż zestaw pojazdów kierowany przezM. A.wyhamował do zera i zatrzymał się przed uderzeniem w jego tył przez ciężarówkęM., za niewiarygodne uznać należy wskazania obwinionego i jego małżonki, iż ich samochód nie zatrzymał się, a kontynuował jazdę z niewielką prędkością. Gdyby sytuacja taka miała miejsce, to po zatrzymaniuV.nie doszłoby w ogóle do kontaktu między tym samochodem, aS.obwinionego. Uderzenie samochoduM.przesunęłoby co prawdaV.i cysternę do przodu, ale w tym czasie poruszająca sięS.pokonałaby pewną odległość, która spowodowałaby, iż do styku pojazdów w ogóle by nie doszło.
Prawem obwinionego jest kwestionowanie niekorzystnych dla siebie okoliczności, jednakże bezpodstawne jest zakładanie, iż zostaną one uwzględnione przez Sąd w sytuacji, gdy nie wytrzymują konfrontacji z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Sąd rozważał uwzględnienie wniosku obrońcy obwinionego o dopuszczenie dowodu z odczytu tachografu celem ustalenia, czy rzeczywiście doszło do całkowitego wyhamowania ciągnika siodłowegoV.. Jednakże z uwagi na treść zeznań świadkówM. F.iM. S., co do wiarygodności których Sąd nie miał jakichkolwiek wątpliwości, odstąpił od tej czynności uznając, iż spowoduje ona jedynie przeciągnięcie postępowania w czasie oraz bezcelowy wzrost wydatków postępowania (z urzędu bowiem Sądowi wiadomym jest, iż koszt takiej opinii to wydatek rzędu kilku, a nawet kilkunastu tysięcy złotych).
Tym bardziej, iż Sąd dysponował opinią biegłego do spraw kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych, której wnioski są korespondujące z ustaleniami Sądu poczynionymi w oparciu o osobowe źródła dowodowe. W ocenie Sądu opinia ta jest spójna, logiczna, nie zawierająca błędów i precyzyjnie oraz udzielająca odpowiedzi na zadane przez Sąd pytania. Tym bardziej, iż obrona nie dostarczyła tego typu argumentów, które podważałyby prawidłowość ustaleń poczynionych przez biegłego. Sam bowiem fakt, iżM. M. (1)uważa, że nie zatrzymał swojego pojazdu, nie miał zamiaru skręcać i kontynuował jazdę na wprost z niewielką prędkością nie może być podstawą do kwestionowania ustaleń biegłego. Zwłaszcza, że – jak wskazano powyżej – wersję lansowaną przez obwinionego Sąd uznał za niewiarygodną.
Za wiarygodne Sąd uznał zeznania świadkówM. A.,M. F.iM. S.. Przedstawiają one przebieg zdarzenia w zasadzie w tożsamy sposób, a pewne drobne rozbieżności należy kłaść na karb dynamiki zdarzenia oraz fakt, iż każdy ze świadków znajdował się w stanie zagrożenie i naturalnym jest, że wszystkie jego działania nakierowane były na uniknięcie zdarzenia drogowego, a nie na obserwowanie i zapamiętywanie zachowania pozostałych uczestników ruchu.
Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania świadkówP. W.,R. S.iS. O.– funkcjonariuszy Policji interweniujących na miejscu zdarzenia. Zwłaszcza istotne są wskazania dwóch pierwszych w zakresie tego, iżM. M. (1)podnosił, że celem jego podróży była wizyta lekarska z żoną wB..
Przymiotu wiarygodności Sąd natomiast odmówił zeznaniom świadkaE. M. (1). Świadek jest żoną obwinionego, a zatem – co naturalne – zeznania jest są nastawione na przedstawienie obwinionego w jak najlepszym dla niego świetle.
Za w pełni wiarygodny Sąd poczytał cały pozostały materiał dowodowy w postaci notatek urzędowych, danych z ewidencji kierowców, protokołów oględzin oraz protokołów badań urządzeniem kontrolno - pomiarowym. Wymienione dowody bowiem, zostały sporządzone przez uprawnione podmioty oraz nie budziły wątpliwości odnośnie wiarygodności okoliczności, których dotyczyły.
Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd uznał obwinionego za winnego tego, że w dniu 15 lutego 2017 r. około godz. 14.15 na drodze(...)w miejscowościH., gm.B., jadąc jakokierujący na drodze publicznej samochodem osobowym markiS. (...)onr rej. (...)nieupewniając się, co do warunków z tyłu, zaczął ostro hamować powodując utrudnienie i tamowanieruchu, po czym zatrzymał się nie sygnalizując wcześniej manewru w miejscu niedozwolonym, tj. naskrzyżowaniu – rozwidleniu dróg oraz w pobliżu linii podwójnej ciągłej P-4 zmuszając kierującychpojazdami wielośladowymi do najeżdżania na tą linię, jak również linię pojedynczą P-2 wyznaczającąkrawędź jezdni oraz teren wyłączony z ruchu P-21, czy utrudniał i tamował ruch oraz stwarzałzagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Sąd uznał, iż czyn popełniony przez obwinionego stanowi wykroczenie opisane wart. 86 § 1 kkorazart. 90kw. Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie zart. 86 § 1kw jest, aby uczestnik ruchu nie zachował należytej ostrożności i tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla bytu wykroczenia zart. 86 § 1kw - ze względu na skutek - znaczenie ma tylko takie zachowanie, które może zagrozić bezpieczeństwu ruchu. Zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego polega na stworzeniu takiej sytuacji, która grozi nastąpieniem ujemnych skutków dla ruchu drogowego. Takie skutki wystąpiły w niniejszej sprawie. Zachowanie obwinionego doprowadziło bowiem do konieczności gwałtownego awaryjnego hamowania przez jadący za nim zestaw pojazdów w postaci ciągnika siodłowegoV.z naczepą cysterną. To z kolei spowodowało konieczność podjęcia manewrów obronnych przez jadących w następnej kolejności kierowców(...)(nieskutecznych) oraz samochodu osobowego(...)(skutecznych). Swoim zachowaniemM. M. (1)zagroził zdrowiu osób uczestniczących w przedmiotowym zdarzeniu poprzez naruszenie zasad bezpieczeństwa określonych w art. 19 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy dnia 20 czerwca 1997 rokuPrawo o ruchu drogowym(Dz. Ust. z 1997 r., Nr 98, poz. 602 z późn. zm.).
Z kolei zachowanie obwinionego polegające na tym, że zatrzymał się nagle na prawym pasie jezdni drogi(...)(w kierunkuW.), czym spowodował zatamowanie ruchu na tej drodze wyczerpało dyspozycję art. 90 kw.
Wymierzając obwinionemu karę, Sąd kierował się przesłankami zawartymi w art. 33 kw oraz szczególnie w art. 24 § 1 i 3 kw i ustawowymi granicami zagrożenia przewidzianymi przez ustawodawcę, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynów jako średni, a także cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. Ponieważ zachowanieM. M. (1)wyczerpało jednocześnie znamiona dwóch przepisówKodeksu Wykroczeń, Sąd wymierzył karę – stosownie do dyspozycjiart. 9 § 1KW – na podstawieart. 86 § 1KW, albowiem ten przepis przewiduje surowszą sankcję karną.
Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 400 zł, uznając tę karę za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przedmiotowego wykroczenia. W ocenie Sądu wymierzona kara stanowi odpowiednią dolegliwość dla obwinionego i skłoni go do krytycznego zastanowienia się nad swoim postępowaniem, co w ocenie Sądu sprzyjać będzie przestrzeganiu przez niego porządku prawnego w przyszłości. Orzeczona kara w ocenie Sądu będzie oddziaływać wychowawczo naM. M. (1), jak i pozwoli na osiągnięcie celów kary na płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania, ugruntowując słuszne społeczne przekonanie, że sprawcy wykroczeń drogowych muszą liczyć się z odpowiednimi konsekwencjami niezgodnego z zasadamiprawa o ruchu drogowympostępowania.
Orzeczenie o kosztach postępowania (obejmujących zryczałtowane wydatki, ryczał za badanie stanu trzeźwości oraz koszty opinii biegłego) oraz o opłacie Sąd wydał na podstawieart. 118 § 1 i 3 kpww zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaiart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania, które w sprawie rozpoznanej na rozprawie wynoszą 1.440 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 40 zł.