Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 28/18
Data wyroku: 2018-02-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Połyniak
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt IV Ka 28/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 lutego 2018 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Połyniak

Protokolant:

Marcelina Żoch

przy udziale Grzegorza Howorskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2018 r.

    sprawyS.
B.z domuP.

córkiJ.iK. z domu L.
urodzonej (...)wW.
oskarżonej za zart. 177 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 24 października 2017 r. sygnatura akt II K 1050/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II

    zasądza od Skarbu Państwa na rzeczJ.W.840 złotych tytułem zwrotu kosztów udziału jej pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;

III
kosztami procesu związanymi z postępowaniem odwoławczym obciąża Skarb Państwa.

Sygnatura akt IV Ka 28/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 24 października 2017r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu, w sprawie o sygn. akt II K 1050/16, na podstawieart. 66§1 i 2 k.k.orazart. 67§1 k.k.warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwkoS.B.na 2 – letni okres próby o czyn zart. 177§1 k.k.polegający na tym, że w dniu 16.03.2016 r. przyulicy (...)wW.(przyF.) około godziny 6.05 kierując samochodem markiB.numer rejestracyjny (...), wyjeżdżając z parkingu przyzakładowego i kierując się w stronęulicy (...)nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie zachowała szczególnej ostrożności podczas omijania pieszej poruszającej się po tymże parkingu i nienależycie obserwowała przestrzeń drogi, wskutek czego doprowadziła do potrącenia przednim lewym narożnikiem kierowanego pojazdu pieszejJ.W., w wyniku czego doznała ona obrażeń w postaci złamania kostki w lewej nodze, tj. doznała obrażeń naruszających czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni.
Na podstawieart. 67§3 kkorzekł wobec oskarżonejS.
B.zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonejJ.W.w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych.
Zasądził od oskarżonejS.
B.na rzecz oskarżycielki posiłkowej subsydiarnejJ.W.uzasadnione wydatki poniesione przezeń z tytułu ustanowienia w sprawie pełnomocnika w kwocie 841,32 zł, jak również z tytułu opłaty w kwocie 300 zł.
Zwolnił oskarżonąS.B.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków poniesionych w toku postępowania, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, jak również nie wymierzył mu opłaty.
Z rozstrzygnięciem tym nie pogodził się Prokurator Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, który zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonej zarzucając:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść polegający na uznaniu przez Sąd, że zachowanieS.
B.w zakresie rozpoznawanym niniejszą sprawą wypełniło znamiona występku zart. 177§1 kk, w sytuacji gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy uzasadnia tezę, iż brak jest dowodu jednoznacznie wskazującego, na sprawstwo oskarżonej, tj. na fakt, iż jej działanie zainicjowało sytuację wypadkową na drodze, w wyniku którejJ.
W.doznała obrażeń kwalifikowanych zart. 157§1 kk, natomiast jego całościowa analiza nie pozwala na określenie odpowiedzialności karnej oskarżonej za spowodowanie tego zdarzenia, wszak zarówno z opinii biegłej z zakresu medycyny sądowej z dnia 30 maja 2016 roku oraz kompleksowej opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej z dnia 30 maja 2016 roku oraz kompleksowej opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej i rekonstrukcji wypadków drogowych z dnia 5 czerwca 2017 roku wskazano na prawdopodobieństwo istnienia dwóch równoważnych wersji zdarzenia, co w połączeniu z zeznaniami bezpośrednich świadków, tj.A. L.,S. W.iM.Ś., winno prowadzić do wniosku o istnieniu nie dających się usunąć wątpliwości, które winny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonej.
W konsekwencji skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonej od zarzuconego jej czynu, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie go do ponownego rozpoznania

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew stanowisku prokuratora zgromadzony materiał dowodowy uprawniał sąd meriti do uznania, żeS.B.dopuściła się czynu zart. 177§1 k.k., jak też do warunkowego umorzenia postępowania karnego przeciwko niej na wskazany okres próby.
Sąd I instancji, dysponując materiałem dowodowym, z którym zapoznał się także prokurator, przeprowadził nadto dowód z kompleksowej opinii zespołu biegłych, tj. zakresu kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków komunikacyjnych, techniki samochodowej oraz z lekarza specjalisty chirurgii ogólnej (k. 42 -50). Na podstawie tego dowodu, w powiązaniu z osobowymi źródłami dowodowymi oraz opisem stanu samochodu oskarżonej i obrażeniami, doznanymi przez pokrzywdzoną, sąd ten wyprowadził jedynie słuszny wniosek, że oskarżona nienależycie obserwowała to, co działo się przed jej samochodem, dojeżdżając do wyjazdu z parkingu przyzakładowego i zamierzając włączyć się do ruchu, nie dostrzegła pieszejJ.W., którą uderzyła (potrąciła) lewym narożem samochoduB., w wyniku czego piesza upadła i doszło do „stabilizacji” przez oponę lub podwozie pojazdu jej stopy, w efekcie czego, prócz spowodowania stwierdzonych obrażeń, doszło do oderwania podeszwy obuwia.
Wskazać trzeba, że biegli przeanalizowali relacje oskarżonej oraz świadków pod kątem mechanizmu powstania obrażeń ciała, którychJ.W.doznała (jak też innych dowodów) i przedstawili swoje wnioski w tym zakresie, wskazując, że jakkolwiek materiał dowodowy nie pozwala na pełną rekonstrukcję zdarzenia (bez oceny osobowych źródeł dowodowych), to by w ogóle doszło do takich obrażeń pojazd oskarżonej

    musiał byćw ruchu, a nadto przedstawione przez pokrzywdzoną okoliczności ich doznania są bardziej prawdopodobne aniżeli to, na co wskazywała oskarżona (i częściowo świadkowie, którzy jednakże samego momentu upadku nie widzieli). Biegli akcentowali, że gdyby doszło do pośliźnięcia się pokrzywdzonej i przewrócenia się jej, nie doszłoby do uszkodzenia obuwia (k. 50).
Z tego też względu sam fakt, że biegli (w tym biegłaD.
K.– k.52-53 i 102- 103 akt PR1 Ds.1551.2016.D) wskazywali, że możliwe jest powstanie takich obrażeń, jak stwierdzone u pokrzywdzonej, nie tylko na skutek potrącenie przez samochód, ale także na skutek upadku, czy niewłaściwego stąpnięcia, to jednakże pozostałe okoliczności, w tym uszkodzenie obuwia i rozległość złamania (opiniaD. K.k.53), pozwala na wskazanie jednego z tych mechanizmów, jako tego, który zaistniał w tym przypadku. Tym samym twierdzenie, że oba warianty podane przez biegłych są równoważne, nie może być zaaprobowane.
Z takim rozumowaniem i oceną tego, co wynika z całości materiału dowodowego, w ocenie sądu odwoławczego, należy się zgodzić. Tylko ten wariant racjonalnie wyjaśnia zarówno uszkodzenie buta, jak też to, że pokrzywdzona znalazła się w miejscu, gdzie doszło do potrącenia (wszak nie pojawiła się znikąd, jakby to wynikał z wyjaśnieńS.B.). Piesza przeszła ponad połowę odcinka od jednego krańca wyjazdu z parkingu do drugiego. Gdyby zatem oskarżona należycie obserwowała to, co działo się przed jej samochodem i po lewej stronie, dostrzegłaby idącą pieszą.
Nielogicznie brzmi przy tym wersja, że pokrzywdzona pojawiła się nagle i wpadła na stojący samochód, a potem jeszcze przemieściła się. Takie zachowanie analizowali biegli i także mieli zastrzeżenia co do miejsca upadku wskazanego przez oskarżoną.
Z tego też względu zasadnie odmówił sąd I instancji przymiotu wiarygodności wyjaśnieniomS.
B.oraz osobom jadącym wraz z nią samochodem, jak teżM.Ś., która przedstawiła zupełnie inny przebieg wydarzeń, nieprzystający ani do wersji oskarżonej, ani pokrzywdzonej (k.111). Z argumentami przedstawionymi w tym zakresie przez sąd a quo, sąd ad quem w pełni się zgadza, są one bowiem logiczne i uwzględniają całokształt sprawy, wyłaniający się z oceny wszystkich dostępnych dowodów.
W sytuacji kiedy oskarżona, jak wynika z ustaleń interweniujących funkcjonariuszy Policji, w sposób niewłaściwy przygotował samochód do jazdy, tj. nie usunęła z przedniej szyby warstwy szronu, czy lodu (o bocznych szybach nawet nie wspominając), a jedynie przetarła niewielki fragment przed sobą, to nie dziwi, że nie widziała pieszej, przechodzącej z jednego krańca wyjazdu z parkingu na drugi i to mimo, że ta przeszła przez część pasa dla przeciwnego kierunku jazdy i dlatego też następnie zahaczyła kobietę narożem pojazdu. Dopiero odbijająca się od maski postać pieszej, stała się dla oskarżonej widoczna i spowodowała reakcję, tj. zatrzymanie samochodu.
Nietrafnie uznał jednakże sąd, żeS.B.wykonywała manewr „ominięcia” pieszej. Zgodnie z brzmieniemUstawy prawo o ruchu drogowymominąć można jedynie przeszkodę stojącą, tj. nieruchomą (art. 2 pkt 27), niemniej błąd ten nie ma wpływu na trafność oceny całej sytuacji, w tym prawnokarnych aspektów zachowania oskarżonej.
Reasumując, materiał dowodowy uprawniał do dokonania pewnych i jednoznacznych ustaleń w sprawie i nie można zgodzić się z prokuratorem, że wystąpiły jakiekolwiek nie dające się usunąć wątpliwości, które należałoby interpretować na korzyśćS.B.. Także sąd odwoławczy wątpliwości w tym zakresie nie ma.
Z tego tez względu zaskarżony wyrok, jako trafny, utrzymany został w mocy.
Z uwagi na wynik postępowania odwoławczego, jak też to, ze oskarżycielka posiłkowa reprezentowana była przez pełnomocnika ustanowionego z wyboru, sąd odwoławczy orzekł o kosztach procesu, tj. zasądził do Skarbu Państwa na rzeczJ.W.840 złotych tytułem zwrotu tych kosztów (§11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie), które poniosła z tego powodu, także obciążył ją wydatkami związanymi z tym postępowaniem na rzecz Skarbu Państwa (art. 636§1 k.p.k.).