Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 154/18
Data wyroku: 2018-09-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Wildowicz

Sygn. akt II K 154/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 września 2018 r.
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący:  SSR Krzysztof Wildowicz
Protokolant: Karolina Szapiel
po rozpoznaniu w dniach 20 czerwca, 22 sierpnia i 17 września 2018 r. sprawy:
M. Ł., synaW.iH. z domu Ł.,urodzonego (...)wB.,
oskarżonego o to, że:
w dniu 8 kwietnia 2018 roku około godziny 21.30 w miejscowościK.gm.B., działając w sposób umyślny dokonał zniszczenia samochodu osobowego markiM. (...)onr. rej. (...)w ten sposób, że obłamał lewe przednie lusterko, kopiąc spowodował wgniecenia na powierzchni tylnej klapy bagażnika, uderzając pięścią dokonał wgniecenia nadwozia powyżej tylnych lewych drzwi oraz spowodował wgniecenia na dachu, następnie dokonał zniszczenia samochodu osobowego markiS. (...)onr. rej. (...)poprzez obłamanie lewego lusterka oraz uszkodził maskę pojazdu powodując na jej powierzchni wgniecenia, co spowodowało straty o łącznej wartości 2430 zł. na szkodęA. D.,
tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.

I
oskarżonegoM. Ł.w ramach zarzucanego mu czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 8 kwietnia 2018 r. około godziny 21.30 w miejscowościK.w gminieB., umyślnie uszkodził samochód osobowy markiM. (...)onr. rej. (...)w ten sposób, że ułamał zewnętrzne lewe lusterko, wgniótł tylną klapę bagażnika oraz wgniótł nadwozie powyżej tylnych lewych drzwi, a także umyślnie uszkodził samochód osobowy markiS. (...)onr. rej. (...)w ten sposób, że ułamał zewnętrzne lewe lusterko, powodując straty o łącznej wartości 1214 zł. na szkodęA. D.,to jest popełnienia czynu zart. 288 § 1 k.k.i za to na mocyart. 288 § 1 k.k.skazuje go, a na mocyart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.wymierza mukarę 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywnyustalając wysokość jednej stawki dziennejna kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

II
na mocyart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonego obowiązek naprawienia w części wyrządzonej przestępstwem szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoA. D.kwoty 614 (sześćset czternaście) złotych;

III
na mocyart. 63 § 1 i § 5 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zalicza oskarżonemu zatrzymanie od godziny 22.35 w dniu 8 kwietnia 2018 r. do godziny 13.35 w dniu 9 kwietnia 2018 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;

IV
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (stu pięćdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.

Sędzia:
Sygnatura akt II K 154/18

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ujawnionego w toku przewodu sądowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. Ł.zamieszkuje wB.. W dniu 8 kwietnia 2018 r. obchodził święta wielkanocne, w ramach których odwiedzał rodzinę, między innymi wB.. W trakcie tych odwiedzin spożywał alkohol. Około godziny 21.30, będąc już w stanie nietrzeźwości, wraz ze swoją znajomąA. A.udał się do miejscowościK.w gminieB., do swojej kuzynkiJ. D.. Tam spotkał jej mężaA. D.. Między mężczyznami doszło do kłótni oraz szarpaniny gdyżM. Ł.miał pretensje o to jakA. D.traktuje swoją żonę. W trakcie tego, w pewnym momencie,M. Ł.podbiegł do zaparkowanego na ulicy, przed posesją, samochodu osobowego markiM. (...)onr. rej. (...)i ułamał w nim zewnętrzne lewe lusterko, a następnie uderzając w nadwozie tego pojazdu wgniótł tylną klapę bagażnika oraz wgniótł nadwozie powyżej tylnych lewych drzwi. Po chwili podbiegł do stojącego na posesji samochodu osobowego markiS. (...)onr. rej. (...)i ułamał w nim zewnętrzne lewe lusterko. W między czasie na miejsce zdarzenia wezwana została Policja, która zatrzymałaM. Ł.. Łączna wartość szkód spowodowanych przezM. Ł.wyniosła 1214 zł. Oba pojazdy należały doA. D..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o część wyjaśnień oskarżonegoM. Ł.(k. 21v – 22, 32v – 33, 55v – 56), zeznania świadkaT. O.(k. 65v), część zeznań świadkówA. D.(k. 4 – 5v, 23v, 56v – 57),J. D.(k. 12v – 14v, 35v, 57 – 57v),A. A.(k. 57v – 58), a także notatkę urzędową (k. 1), protokół zatrzymania osoby (k. 8), protokół badania stanu trzeźwości (k. 9), protokół oględzin rzeczy (k. 10 – 11a) oraz wycenę kosztów naprawy (k. 25).
M. Ł.podczas pierwszego przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu 8 kwietnia 2018 r. obchodził święta w związku z czym wspólnie ze swoją dziewczyną odwiedził rodzinę między innymi wB.gdzie spożywał alkohol. Z miejscowości tej odwieźli siostrę cioteczną oskarżonegoJ. D.wraz z jej dziećmi do jej miejsca zamieszkania, tj. miejscowościK.. W drodze oskarżony całkowicie stracił pamięć i nie wiedział co się działo. Pamiętał jedynie urywkowo zdarzenia, tj. że uszkodził samochodyJ. D.i jej mężaA. D., a mianowicieM. (...)nr rej. (...)orazS. (...)nr rej. (...). Nie wiedział jak doszło do spowodowania tych uszkodzeń (k. 21v – 22). Podczas kolejnego przesłuchania również przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Nie zgadzał się jednak z zakresem uszkodzeń. Był pewien bowiem, że nie uszkodził dachu wM.oraz maski wS., która była zniszczona wcześniej przez dzieciA. D.(k. 32v – 33). Przed Sądem oskarżony również przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W dalszym ciągu utrzymywał, że wS.uszkodził jedynie lusterko, nie zniszczył wówczas maski. WM.z kolei uszkodził lusterko oraz spowodował wgniecenia na tylnej klapie. Nie wykluczył również, że w tym pojeździe uszkodził także tylny lewy słupek. Wskazał, że do zdarzenia doszło gdyż się zdenerwował tym jakA. D.traktował swoją żonę.M. Ł.chciał naprawić spowodowaną szkodę ale w rozsądnych granicach. Początkowo pokrzywdzony wskazywał na kwotę 600 zł, którą oskarżony akceptował ale później kwota ta znacznie wzrosła (k. 55v – 56).

Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wina i okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu nie budziły jakichkolwiek wątpliwości.
Bezspornym w sprawie było, że w dniu 8 kwietnia 2018 r. około godziny 21.30 w miejscowościK.w gminieB.doszło do zdarzenia, w trakcie któregoM. Ł., będący w stanie nietrzeźwości, umyślnie uszkodził samochody osobowe markiM. (...)onr. rej. (...)orazS. (...)onr. rej. (...)należące doA. D.. Okoliczności te wynikają zarówno z zeznań pokrzywdzonego, jego żonyJ. D., świadkaA. A.jak też notatki urzędowej (k. 1), protokołu oględzin rzeczy (k. 10 – 11a) oraz protokołu badania stanu trzeźwości (k. 9). Co istotne oskarżony nie zaprzeczał powyższym okolicznościom.
Kwestią sporną pozostawało to jakie konkretnie uszkodzenia w w/w pojazdach swoim zachowaniem spowodowałM. Ł..
Z zawiadomienia o przestępstwie oraz pierwszych zeznańA. D.wynika, że w wyniku tego zdarzenia w pojeździeS. (...)ułamane zostało lewe boczne lusterko, a w pojeździeM. (...)również zostało ułamane lewe boczne lusterko oraz wgnieciona została tylna klapa i nadwozie powyżej tylnych lewych drzwi (k. 4 – 5v). W kolejnych zeznaniachA. D.wskazał, że w dniu 9 kwietnia 2018 r. ujawnił w w/w autach kolejne uszkodzenia, tj. wS.wgniecioną przednią maską, a wM.wgnieciony dach. Dach miał być wgnieciony przez uderzanie pięściami, a maska w wyniku upadku na nią przez oskarżonego. Podał, że naprawa obu aut w zakresie wszystkich uszkodzeń została wyceniona na łączną kwotę 2430 zł. (k. 23v). Na rozprawie głównej podtrzymał zakres uszkodzeń, których miał dopuścić sięM. Ł.. Dodał, że maska wS.była wcześniej w pewnym zakresie uszkodzona, a wyceniony koszt jej lakierowania dotyczy całości tego elementu. Wskazał również, że w obu pojazdach wymienił już lusterka, za te wS.zapłacił 184 zł,, a za te wM.80 zł. (k. 56v – 57).
Z zeznańJ. D.złożonych w postępowaniu przygotowawczym wynika, że widziała, iż w trakcie tego zajścia oskarżony uszkodził zewnętrzne lusterka w obu w/w pojazdach. Ponadto gdy próbował uderzyćA. D., przewrócił się i upadł na przednią maskęS.powodując jej wgniecenie. Dodała, że maska ta była również wcześniej uszkodzona przez jej dzieci (k. 12v – 14). Przed Sądem podtrzymała w/w twierdzenia. Dodała, że oskarżony wskoczył na dachM. (...)w ten sposób go wgniótł (k. 57 – 57v).
W ocenie Sądu zeznania powyższych świadków należało uznać za wiarygodne jedynie częściowo. Osoby te były zgodne, co do tego, że w obu pojazdach oskarżony ułamał boczne lusterka.M. Ł.nie przeczył temu.A. D.od samego początku, konsekwentnie podawał również, że w wyniku tego zdarzenia wgnieciona została tylna klapa w pojeździeM.(oskarżony przyznał tę okoliczność) oraz wgniecione zostało nadwozie pojazduM.powyżej tylnych lewych drzwi (oskarżony nie wykluczał tego). Powyższy zakres uszkodzeń obu pojazdów był więc w istocie bezsporny, a co więcej okoliczności te znalazły potwierdzenie w innych dowodach zgromadzonych w sprawie i dlatego Sąd uznał, że zeznania w/w świadków w tym zakresie są wiarygodne.
W oparciu o zeznania w/w świadków brak było podstaw do przyjęcia, żeM. Ł.w trakcie tego zdarzenia uszkodził, i to umyślnie, również dach w pojeździeM.oraz maskę w samochodzieS..A. D.początkowo w ogóle nie wspominał o tych uszkodzeniach, zarówno relacjonując przebieg zdarzenia interweniującym funkcjonariuszom Policji (por. k. 1), jak i w swoich pierwotnych zeznaniach. Co istotne owe uszkodzenia nie zostały również stwierdzone w trakcie czynności oględzin rzeczy (k. 10 – 11a), a z zeznańT. O.– funkcjonariusza Policji, który tę czynność przeprowadził wynika, że każdy element karoserii w obu pojazdach został poddany oględzinom, uszkodzenia wskazywał pokrzywdzony i nie miał on zastrzeżeń do wyników oględzin (k. k. 65v). Zdaniem Sądu zeznaniaT. O.są wiarygodne albowiem pochodzą one od osoby zupełnie obcej zarówno dla oskarżonego jak i pokrzywdzonego, a więc nie mającej jakiegokolwiek interesu w podawaniu nieprawdy.
JakkolwiekA. D.w późniejszych zeznaniach podawał, że jednak uszkodzeniu uległ również dach wM.oraz maska wS.to okoliczności uszkodzenia dachu wskazane przez niego iJ. D.diametralnie się różniły. Jeżeli chodzi o maskę wS.to z relacji pokrzywdzonego iJ. D.wynika, że, jeżeli rzeczywiście została ona uszkodzona, to doszło do tego w istocie przypadkowo.
Mając więc na uwadze niekonsekwentne zeznaniaA. D., ich rozbieżność z relacjamiJ. D.oraz fakt, że ich treści nie potwierdzają obiektywne dowody w postaci wskazanej notatki urzędowej oraz protokołu oględzin rzeczy, Sąd uznał, iż brak był jednoznacznych i nie budzących jakichkolwiek wątpliwości dowodów na to, żeM. Ł.uszkodził również dach w pojeździeM.oraz maskę w samochodzieS..
A. A., która była przy przedmiotowym zdarzeniu potwierdziła, że oskarżony uszkodził lusterka w obu pojazdach oraz tylną klapę w pojeździeM.. Świadek nie widziała by doszło do spowodowania innych uszkodzeń (k. 57v – 58). Zdaniem Sąd zeznania świadka należało uznać za wiarygodne gdyż korespondują one z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Zauważyć należy, że zeznania te nie wykluczają w żaden sposób, że oskarżony wgniótł nadwozie pojazduM.powyżej tylnych lewych drzwi.
Jeżeli chodzi wartość szkody wyrządzonej przezM. Ł.to Sąd ustalił ją w oparciu o wycenę przedłożoną przezA. D.(k. 25; 500 zł. - lakierowanie tylnej klapy, 450 zł. – lakierowanie tylnego błotnika) oraz podane przez niego wartości obu lusterek (184 zł. i 80 zł.).
W toku postępowania w charakterze świadków przesłuchano również interweniujących w dniu 8 kwietnia 2018 r. funkcjonariuszy Policji,E. M.(k. 61v) iM. B.(k. 61v – 62). Zdaniem Sądu ich zeznania nie wniosły nic istotnego do sprawy i nie przyczyniły się do jej rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że wyjaśnienia oskarżonego w których przyznał się do uszkodzenia lusterka w pojeździeS.oraz uszkodzenia lusterka w samochodzieM. (...)wgniecenia tylnej kalpy i nie wykluczał uszkodzenia również tylnego lewego słupka w samochodzieM.są wiarygodne gdyż znalazły potwierdzenie w innych dowodach zgromadzonych w sprawie. Brak było również podstaw do zakwestionowania wyjaśnieńM. Ł., w których przekonywał, że nie dokonał innych uszkodzeń.
Reasumując, opisane dowody uzupełniają się i tworzą logiczną całość, nie pozostawiając zdaniem Sądu jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu. Dowody te potwierdziły, że w dniu 8 kwietnia 2018 r. około godziny 21.30 w miejscowościK.w gminieB., umyślnie uszkodził samochód osobowy markiM. (...)onr. rej. (...)w ten sposób, że ułamał zewnętrzne lewe lusterko, wgniótł tylną klapę bagażnika oraz wgniótł nadwozie powyżej tylnych lewych drzwi, a także umyślnie uszkodził samochód osobowy markiS. (...)onr. rej. (...)w ten sposób, że ułamał zewnętrzne lewe lusterko, powodując straty o łącznej wartości 1214 zł. na szkodęA. D.. Zachowaniem swoim wyczerpał więc ustawowe znamiona przestępstwa przewidzianego wart. 288 § 1 k.k.
W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu kara grzywny jest odpowiednia biorąc pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące, a także warunki i właściwości osobiste sprawcy. Nadto jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i zawinienia oskarżonego.
Okolicznością łagodzącą jest niewątpliwie to, że oskarżony nie był dotychczas karany sądownie (k. 29).
Niewątpliwie występek, którego dopuścił sięM. Ł.cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości i wysoki stopień zawinienia. Oskarżony dopuścił się zamachu na integralność i nienaruszalność cudzej rzeczy oraz związaną z daną rzeczą zdolność do niezakłóconego użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem, co jest atrybutem prawa własności. Ponadto mając możliwość rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia czynu, mając możliwość zgodnego z prawem zachowania, nie będąc przez nikogo zmuszanym, zdecydował się popełnić przestępstwo.
Przy wymierzaniu oskarżonemu kary grzywny Sąd wziął także pod uwagę cele prewencji indywidualnej i generalnej, które winna spełniać ta kara. Zdaniem Sądu orzeczona kara zapobiegnie w przyszłości ponownym czynom oskarżonego i będzie oddziaływać na niego wychowawczo, ponadto ukształtuje wyobrażenie społeczeństwa o konieczności przestrzegania norm prawnych i nieuchronności kary.
W ocenie Sądu w przypadku oskarżonego, wobec ustalonej przez Sąd wysokości spowodowanej szkody, brak było podstaw do zastosowania instytucji o jakiej mowa wart. 295 § 1 k.k.Po pierwsze nie można było przyjąć, że czynM. Ł.stanowił wypadek mniejszej wagi. Faktem jest, że oskarżony przekazał pokrzywdzonemu kwotę 600 zł. (k. 64), która jednak nie pokrywa ustalonej szkody w całości. Sąd orzekając wobec oskarżonego uznał, że kara przewidziana wart. 288 § 1 k.k.będzie zbyt dolegliwa w związku z czym zastosował wobec niegoart. 37a k.k.i orzekł karę łagodniejszego rodzaju.
Kierując się dyspozycjąart. 46 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoA. D.kwoty 614 zł., co uwzględnia uiszczoną przezM. Ł.kwotę 600 zł.
Kierując się dyspozycjąart. 63 § 1 i § 5 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet kary grzywny okres jego zatrzymania w sprawie, tj. od godziny 22.35 w dniu 8 kwietnia 2018 r. do godziny 13. 35 w dniu 9 kwietnia 2018 r.
O kosztach postępowania orzeczono na mocyart. 627 k.p.k., a o opłacie na zasadzieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., nr 49 poz. 223 ze zm.).
Sędzia: