Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 208/17
Data wyroku: 2018-09-10 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON

Sygn. akt III K 208/17

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa wW.III Wydział Karny

z dnia 03 sierpnia 2018 r.
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 15 października 2016 rokuM. K.zadzwonił doP. D.i spytał się go, czy będzie mógł pojechać z nim doW., pytając również czy może im towarzyszyć jego kolega -Ł. M..P. D.zgodził się na toi w tym samym dniu prowadzonym przez niego pojazdem markiB.onr rej. (...)czworo mężczyzn udało się doW..P. D.już wcześniej planował wyjazd doW.w celu zakupu odzieży.
Pierwszym obiektem, w którym mężczyźni zamierzali dokonać zakupów byłoCentrum Handlowe (...). Po przyjeździe na miejsce i wejściu do centrum handlowego mężczyźni rozdzielili się w ten sposób, żeP. D.iŁ. Z.udali się na zakupy, natomiastM. K.iŁ. M.wspólnie poszli w innym kierunku, udając się m.in. dosklepu (...). Mężczyźni ukradli z tego sklepu parę butówmarki N.o wartości 405,00 zł.P. D.iŁ. Z.po obejrzeniu produktów znajdujących się w kilku sklepach uznali, że nie znaleźli rzeczy, które będą chcieli kupići postanowili opuścićCentrum Handlowe (...)wyjściu z obiektuP. D.zadzwonił odM. K.i poinformował go o tym, że wrazzŁ. Z.zamierzają pojechać do kolejnego centrum handlowego. Po chwiliM. K.iŁ. M.pojawili się na parkingu. Mężczyźni posiadali przy sobie czarne torby przewieszone przez ramię. W jednej z nich znajdowała się skradziona para butówmarki N..
Po opuszczeniuF.A.prowadzonym przezP. D.pojazdem markiB.czwórka mężczyzn udała się doCentrum Handlowego (...)wP.. Po wejściu do obiektu mężczyźni ponownie rozdzielili się w ten sposób, żeM. K.iŁ. M.poruszali się razem. Mężczyźni udali się m.in. dosklepu (...), skąd jeden z nich zabrał kurtkęmarki T.o wartości 599,99 zł, odcinając i pozostawiając na miejscu chip zabezpieczający kurtkę przed kradzieżą. NastępnieM. K.iŁ. M.udali się dosklepu (...), skąd ukradli bluzę z kapturem o wartości 586,00 zł. Mężczyźni weszli jeszcze dosklepu (...), w którym również dokonali kradzieży.M. K.iŁ. M.dokonali zaboru z tego sklepu trzech par butów sportowych, kurtki oraz dwóch koszulek. Łączna wartość przedmiotów skradzionych zesklepu (...)wyniosła 1 744,00 zł. Ostatnim sklepem, w którym mężczyźni dokonali kradzieży byłT. R., skąd mężczyźni zabrali kurtkę z kapturem i bezrękawnik o łącznej wartości 558,00 zł. Skradzione przedmiotyM. K.iŁ. M.włożyli do czarnych toreb, które przez cały czas posiadali przy sobie.P. D.pierwszy opuścił Centrum Handlowe,a potem zadzwonił doM. K.iŁ. M.pytając ich czy pojadą razem z nim do kolejnegoCentrum Handlowego – Galerii (...)wW.. Mężczyźni powiedzieli, że też chcą tam jechać i po chwili dołączyli doP. D.stojącego na parkingu. Następnie dołączył do nichŁ. Z., a po wejściu do samochodu markiB., mężczyźni pojechali doGalerii (...). Po wejściu do pojazduM. K.iŁ. M.wyjęli z toreb skradzione przedmioty i włożyli je do pojazdu markiB..
Po przyjeździe doGalerii (...)mężczyźni ponownie rozdzielili się, aM. K.iŁ. M.udali się dosklepu (...). Mężczyźni posiadali przy sobie folię aluminiową, której kawałki włożyli w nogawki czterech par spodniR.. Folia umieszczona we wnętrzu zapobiegła włączeniu się alarmu antykradzieżowego, co umożliwiłoŁ. M.iM. K.kradzież spodni. Oprócz nich mężczyźni ukradli trzy koszule. Łączna wartość skradzionych produktówmarki R.wyniosła 619,93 zł. Po opuszczeniusklepu (...)udali się dosklepu (...). Mężczyźni ukradli kurtkę ww. marki o wartości 239,00 zł. W tym czasieP. D.iŁ. Z.chodzili po innych sklepach, ale nic nie kupili. Około godziny 20:00 wychodząc z Galerii spotkali oniM. K.i wraz z nim udali się do samochodu, gdzie czekali naŁ. M..M. K.umieścił czarną torbę, w której znajdowały się skradzione przedmioty do bagażnika pojazdu markiB.. W pewnym momencie do samochodu podeszli funkcjonariusze Policji i w związku z informacją o kradzieżach dokonanych na terenieGalerii (...)przystąpili do wylegitymowania mężczyzn. W tym samym czasie podszedł do nichŁ. M.. Funkcjonariusze Policji przystąpili wówczas do przeszukania bagażnika samochodu markiB.onumerze rejestracyjnym (...).W toku ww. czynności funkcjonariusze ujawnili w bagażniku ww. pojazdu przedmioty skradzione przezM. K.iŁ. M.w sklepach znajdujących się na obszarzeF.A.,F.(...)P.orazGalerii (...), a także dwie torby koloru czarnego, trzy kawałki folii aluminiowej oraz obcęgi. W związku z uzasadnionym podejrzeniem, żeŁ. M.iM. K.są sprawcami kradzieży, funkcjonariusze Policji dokonali zatrzymania obydwu mężczyzn.
Dowody: wyjaśnieniaŁ. M.(k. 120, 596v), wyjaśnienia oskarżonegoM. K.(k. 114, 597); zeznania świadków:P. D.(k. 92-94),Ł. Z.(k. 96-97),A. S.(k. 176-177),K. K.(k. 71-72),B. B.(k. 79),M. H.(k. 83),I. I.(k. 100-101),N. M.(k. 37-38) orazM. M.(k. 41-42); dowody z dokumentów: protokoły zatrzymania osoby (k. 3-4, 10-12, 17-18, 24-25, 108-109, 115-116), protokoły przeszukania osoby (k. 7-9, 13-16, 20-23, 28-30), protokół przeszukania pojazdu (k. 31-33), protokół oględzin rzeczy (k. 48-50), protokoły przeszukania pomieszczeń (k. 55-70), protokół zatrzymania rzeczy (k. 123-127), protokoły przeszukania (k. 168-175), protokoły okazania(k. 181-182, 185-186) oraz opinie sądowo-psychiatryczne (k. 468-474, 477-480).
Ł. M.ma 33 lata. Z zawodu jest cukiernikiem. Obecnie nie pracuje, odbywa karę pozbawienia wolności do 2022 r.Ł. M.jest kawalerem, nie ma dzieci ani innych osób pozostających na jego utrzymaniu. Mężczyzna nie leczył się psychiatrycznie ani w związkuz uzależnieniem od alkoholu.Ł. M.jest osobą uzależnioną od heroiny. Mężczyzna zażywał ww. środek odurzający oraz inne substancje psychoaktywne od około 15 lat.Ł. M.wielokrotnie podejmował próby leczenia odwykowego, jednak po jakimś czasie wracał do nałogu. W dniu zdarzenia będącego przedmiotem postępowania oskarżony był w ciągu heroinowym, jednak nie ograniczyło to zdolności rozpoznania znaczenia zarzucanego mu czynu ani pokierowania swoim postępowaniem. ObecnieŁ. M.utrzymuje abstynencję. Oskarżony był wielokrotnie karany, głównie za przestępstwa przeciwko mieniu (kradzieże, kradzież z włamaniem), a także przestępstwa zustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Pierwszy razŁ. M.został skazany w 2004 roku przez Sąd RejonowywP.. Przed dniem popełnienia czynu będącego przedmiotem niniejszego postępowania mężczyzna skazany został za przestępstwo kradzieży popełnione w warunkach recydywy (wyrok Sądu Rejonowego w Pułtusku z dnia 16 marca 2016 r., data uprawomocnienia się 28 maja 2016 roku). Ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego w Pułtusku z dnia 15 listopada 2010 roku (sygn. akt II K 974/09)Ł. M.skazany został na karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności obejmującą skazania za dwa przestępstwa kradzieży w wymiarze 6 i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżony karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności odbywał w okresie od dnia1 grudnia 2014 roku do dnia 1 lipca 2015 roku.
M. K.ma 30 lat. Posiada wykształcenie średnie ogólne. Z zawodu jest elektrykiem i pracuje jako specjalista do spraw technicznych osiągając z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie 4000 zł netto miesięcznie. Jest kawalerem, nie ma dzieci ani innych osób pozostających na jego utrzymaniu.M. K.od kilkunastu lat zażywał narkotyki. W 2010 roku leczył się odwykowo w związku z uzależnieniem od heroiny. Po kilku latach oskarżony wrócił do nałogu, w okresie, w którym doszło do popełnienia zarzucanego mu czynu znajdował się w ciągu narkotykowym, zażywając codziennie heroinę. Mimo powyższego oskarżony był w stanie rozpoznać znaczenie zarzucanego mu czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Obecnie oskarżony nie zażywa środków odurzających.M. K.był dwukrotnie karany za przestępstwa kradzieży (wyroki Sądu Rejonowego w Pułtusku, wydanew 2016 roku). Wobec mężczyzny Sąd orzekł kary o charakterze wolnościowym (grzywnai ograniczenie wolności).
Dowody: dane osobopoznawcze, dane dotyczące karalności oskarżonych – k. 131-136, k. 537-541,k. 547-548, odpisy wyroków – k. 141-149, k. 152-165, opinie sądowo-psychiatryczne dotyczące oskarżonych – k. 468-474, 477-480.
OskarżonyM. K.przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 114).
Na rozprawieM. K.podtrzymał swoje stanowisko procesowe przyznając się do zarzuconego mu czynu. Na rozprawie oskarżony potwierdził wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego. Złożył też krótkie wyjaśnienia, w których stwierdził, że bardzo żałuje popełnionego czynu. Dodał, że w dniu jego popełnienia znajdował się w ciągu narkotykowym, zażywając codziennie heroinę. W związku z powyższym nie myślał wtedy logicznie i w celu zdobycia narkotyków „był w stanie zrobić wiele głupot”. Oskarżony wyraził również chęć dobrowolnego poddania się karze (k. 597).
OskarżonyŁ. M.w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, odmawiając jednocześnie składania wyjaśnień (k. 120). Oskarżony podtrzymał swoje stanowisko w toku postępowania sądowego, ponownie korzystając z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Oskarżony wyraził również chęć dobrowolnego poddania się karze (k. 596v).
Wyjaśnienia oskarżonegoM. K.zasługują na miano wiarygodnych Dodać należy, że oskarżony oświadczył iż odbywał leczenie odwykowe w związkuz uzależnieniem od substancji psychoaktywnych. W związku z powyższym oskarżony został poddany badaniu sądowo-psychiatrycznemu na okoliczność ustalenia czy z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych jego zdolność rozpoznania znaczenia zarzuconego mu czynu lub kierowania swoim postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona. Biegli w oparciu o wynik badania oraz załączoną do akt sprawy dokumentację medyczną stwierdzili, żeM. K.w czasie popełnienia zarzuconego mu czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia zarzuconego mu czynui pokierowania swoim postępowaniem. Z opinii wynika bowiem, że mimo stwierdzonegou oskarżonego uzależnienia od substancji psychoaktywnych, nie stwierdzono u niego objawów psychodegradacji. Ponadto biegli wskazali, że stan psychiczny oskarżonego pozwala na jego udział w postępowaniu oraz prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny (opinia –k. 477-480).
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, żeM. K.był świadomy treści złożonych wyjaśnień, zatem jego przyznanie się do winy nie budzi wątpliwości pod tym względem. Sąd nie miał również wątpliwości co do treści lapidarnych wyjaśnień złożonych przez oskarżonego, w których wskazał on, że w dniu objętym zarzutem zażywał narkotyki. Ze zgromadzonej dokumentacji medycznej i opinii sądowo-psychiatrycznej wynika, że oskarżony jest osobą uzależnioną od środków odurzających. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika by ww. okoliczność była w jakikolwiek sposób kwestionowana. Dodać należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na to, żeM. K.dopuścił się zarzuconego mu czynu.
Wątpliwości Sądu nie budziło również przyznanie się do winy oskarżonegoŁ. M.. Oskarżony podobnie jakM. K.oświadczył, że odbywał leczenie odwykowe w związku z uzależnieniem od substancji psychoaktywnych. Dodał, że w okresie objętym zarzutem zażywał ciągami heroinę. W związku z powyższymŁ. M.poddany został badaniu sądowo-psychiatrycznemu, na okoliczność ustalenia czy z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych jego zdolność rozpoznania znaczenia zarzuconego mu czynu lub kierowania swoim postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona. Biegli w oparciu o wynik badania oraz załączoną do akt sprawy dokumentację medyczną stwierdzili, żeŁ. M.w czasie popełnienia zarzuconego mu czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia zarzuconego mu czynui pokierowania swoim postępowaniem (opinia – k. 468-474). Z uwagi na powyższe przyznanie się oskarżonego do zarzucanego mu czynu nie budziło wątpliwości. Na jego sprawstwo wskazuje również zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
W ocenie Sądu na miano wiarygodnych zasługują zeznania świadków przesłuchanychw toku postępowania przygotowawczego:P. D.(k. 92-94),Ł. Z.(k. 96-97),A. S.(k. 176-177),K. K.(k. 71-72),B. B.(k. 79),M. H.(k. 83),I. I.(k. 100-101), a takżeN. M.(k. 37-38) iM. M.(k. 41-42).
P. D.iŁ. Z.znali oskarżonych z widzenia. KiedyM. K.iŁ. M.dowiedzieli się, że świadkowie wybierają się doW.na zakupy, spytaliP. D.czym mogą wybrać się z nimi do stolicy. Świadek zgodził się na powyższe i w dniu 15 października 2016 roku czwórka ww. mężczyzn udała się w podróż prowadzonym przez świadka pojazdem markiB..P. D.iŁ. Z.nie byli bezpośrednimi świadkami zarzucanych oskarżonym czynów, niemniej jednak wskazali że wraz z oskarżonymi udali się do obiektów handlowych, na terenie którychŁ. M.iM. K.dokonali kradzieży. Zeznania ww. świadków były szczegółowe, logicznei spójne. ŚwiadekŁ. Z.nie zeznał wprawdzie, żeŁ. M.iM. K.przebywali wCentrum Handlowym (...), jednak sami oskarżeni przyznali, że ww. okoliczność miała miejsce, a świadek nie miał obowiązku jej pamiętać. Dodać należy, że nie ujawniły się żadne okoliczności, które podważałyby wiarygodność tych świadków. Wiarygodne były również zeznania pozostałych świadków, pracowników obiektów, na terenie których doszło do kradzieży przedmiotów wskazanych w akcie oskarżenia. ŚwiadekA. S.(k. 176-177) była kierownikiem działusklepu (...)znajdującego się wCentrum Handlowym (...).A. S.nie była bezpośrednim świadkiem kradzieży, a o ww. zdarzeniu dowiedziała się do kierownika sklepu. Świadek rozpoznała parę butów marki(...)jako przedmiot stanowiący własność tego sklepu. Kolejnymi osobami przesłuchanymiw charakterze świadków byli pracownicy obiektów znajdujących się na terenieCentrum Handlowego (...)wP., tj.B. B.,M. H.iI. I.. Świadkowie ci zeznali, że o kradzieżach dokonanych na tereniesklepów (...), Adidas iT. R.dowiedzieli się od pracowników ww. sklepów poinformowanych z koleio kradzieżach przez funkcjonariuszy Policji. Po okazaniu ww. osobom przedmiotów zatrzymanych przez Policję świadkowie rozpoznali je jako własność ww. sklepów. Podobny charakter miały zeznaniaK. K., która dowiedziała się o kradzieży dokonanejw kolejnym sklepie (T.) znajdującym się na obszarzeF.(...)od pracownika tego sklepu. Świadek ujawniła brak kurtki wśród przedmiotów przeznaczonych na sprzedaż, ponadto w sklepie znajdował się chip zabezpieczający do ubrań. Świadkowie w osobachN. M.orazM. M.byli pracownikami sklepów znajdujących się na obszarzeGalerii (...), tj. odpowiednio(...)iR.. Świadkowie poinformowani zostali o kradzieży przez pracowników ochrony obiektu. Po uzyskaniu ww. informacji udali się oni do pomieszczenia ochrony. ŚwiadekM. M.wśród okazanych mu przedmiotów rozpoznał te, które stanowiły własnośćsklepu (...).N. M.stwierdziła z kolei, że zatrzymana kurtka stanowi własnośćsklepu (...).
Wskazać należy, że podobnie jak w przypadku świadkówP. D.iŁ. Z., żadna z osób będących pracownikami sklepów z odzieżą i obuwiem nie była naocznym świadkiem czynu zarzucanego oskarżonym. Niemniej jednak świadkowie, jako osoby obce dla oskarżonych nie miały żadnych powodów, żeby fałszywie oskarżać któregokolwiek z ww. mężczyzn.
Odnosząc się do zeznań świadków dodać należy, że Sąd uznał, że ich przesłuchanie na rozprawie nie jest konieczne, a strony postępowania nie sprzeciwiły się powyższemu. W związku z powyższym mając na uwadze treśćart. 392 § 1 k.p.k.w zw. zart. 394 § 2 k.p.k., Sąd uznał ich zeznania za ujawnione bez odczytywania.
Dodać w tym miejscu należą że istotne uzupełnienie zeznań świadków stanowiły zgromadzone w postępowaniu dokumenty, wśród których wskazać należy zwłaszcza protokół przeszukania pojazdu użytkowanego przez świadkaP. D.(k. 31-33), protokół oględzin rzeczy zabezpieczonych w toku ww. przeszukania (k. 48-50), a także protokoły okazania (k. 181-182, k. 185-186). Z treści protokołu przeszukania oraz oględzin wynika, że w bagażniku pojazdu markiB.znajdowały się przedmioty skradzione ze sklepów znajdujących się na obszarzeF.A.,F.(...)orazGalerii (...), na co wskazują oznaczenia ww. przedmiotów wskazujące na wyprodukowanie ich przez określonych producentów.Z dokumentu wynika również, że w bagażniku ww. samochodu znajdowała się folia aluminiowa oraz obcęgi. W protokołach okazania (k. 181-182, 185-186) odnotowano z kolei, że pracownicysklepów (...)orazT.potwierdzili, że skradzione przedmioty ww. marek pochodzą ze sklepów, w których dokonano kradzieży.
Dokumenty, o których mowa powyżej sporządzone przez osoby do tego uprawnione, stosownie do regulacji określających ich formę i treść, a tym samym Sąd uznał je za odzwierciedlające w sposób wierny okoliczności w nich opisane. Sąd nie znalazł podstaw, by dowodom tym odmówić wiarygodności. Strony postępowania również nie kwestionowały ich treści. Z tych samych względów Sąd za wiarygodne uznał pozostałe dokumenty zaliczone do materiału dowodowego, w tym zwłaszcza dane o karalności oskarżonych (k. 131-136, k. 537-541, k. 547-548), a także odpisy wyroków orzeczonych wobecŁ. M.(k. 152-165).
W ocenie Sądu opinie sądowo-psychiatryczne dotycząceŁ. M.orazM. K.należy uznać za sporządzone w sposób prawidłowy. Zostały one przygotowane przez osoby legitymujące się wiedzą i doświadczeniem z dziedziny psychiatriiw oparciu o dokumentację medyczną zawierającą dane zgromadzone przez specjalistów z zakresu uzależnień oraz o badanie sądowo-psychiatryczne. Ponadto opinie zostały przedstawionew sposób przejrzysty i należycie uzasadnione. W ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do podważania ustaleń i wniosków wynikających z tej opinii. Nie ujawniły się również żadne okoliczności, które podważałyby kompetencje biegłych.
Nie budziły wątpliwości Sądu pozostałe dowody i dokumenty, zgromadzone w aktach sprawy. Dowody te zgromadzone zostały prawidłowo, zaś rzetelności, prawdziwości i fachowości powyższych dokumentów strony nie kwestionowały, zaś Sąd nie znalazł podstaw, aby tych cech owym dokumentom odmówić.
Analizując tak ustalony stan faktyczny, zgodnie z poczynioną oceną materiału dowodowego, Sąd zważył co następuje:
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił uznać oskarżonychŁ. M.orazM. K.za winnych tego, że wspólnie i w porozumieniu w dniu 15 października 2016 roku działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem:
- wW.przyul. (...)na terenie CHGaleria (...)dokonali zaboru w celu przywłaszczenia zesklepu (...)odzieży w postaci trzech sztuk koszul oraz czterech sztuk spodni o łącznej wartości 619,93 zł, czym działali na szkodę(...) S.A, zesklepu (...)kurtkio wartości 239,00 zł, czym działali na szkodę(...) sp. z o.o.,
- wP.przyul. (...)na terenie CHF.(...)dokonali zaboru w celu przywłaszczenia zesklepu (...)kurtki o wartości 599,99 złotych, czym działali na szkodę(...) S.A., zesklepu (...)bluzy z kapturem o wartości 186,00 złotych, czym działali na szkodę(...) sp. z o.o., zesklepu (...)trzech par butów sportowych, kurtki oraz dwóch koszulek o łącznej wartości 1 744,00 złotych, czym działali na szkodę(...) sp. z o.o.oraz zesklepu (...)kurtki i bezrękawnika o łącznej wartości 558,00 złotych, czym działali na szkodę(...) sp. z o.o.,
- wW.przyul. (...), na terenie CHF.A.dokonali zaboru w celu przywłaszczenia jednej pary butówN.o wartości 405,00 złotych, czym działali na szkodę(...) sp. z o.o.,
przy czymŁ. M.dodatkowo czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne. Tym samym zachowanieM. K.należało zakwalifikować jako czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., a zachowanieŁ. M.jako czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Zgodnie z treściąart. 278 § 1 k.k.odpowiedzialność karną ponosi ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą. Za zabór uznaje się z kolei wyjęcie rzeczy spod władztwa innej osoby i objęcie jej we władanie przez sprawcę wbrew woli osoby dysponującej i bez podstawy prawnej. Kradzież jest przestępstwem umyślnym i kierunkowym. Sprawca tego przestępstwa działa w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, co oznacza że zamierza traktować ją jaką własną czyli włączyć ją do swojego majątku (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1998 roku, IV KKN 98/98). Przepisart. 12 k.k.stanowi natomiast, że dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony.
W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala uznać za udowodnione sprawstwo oskarżonegoŁ. M.co do zarzucanego mu czynu. Oskarżony przyznał się do jego popełnienia, a na jego sprawstwo wskazują również zeznania świadków oraz dowody z dokumentów. Nie ulega wątpliwości, żeŁ. M.dopuścił się kradzieży, zabierając w celu przywłaszczenia produkty różnych marek ze sklepów znajdujących się na obszarzeW.iP.. Skradzione przedmioty ukryte zostały w bagażniku samochoduP. D., bez jego wiedzy i zgody.
Do tożsamych wniosków Sąd doszedł analizując zachowanie drugiego oskarżonegoM. K., który dopuścił się kradzieży przedmiotów wskazanych w akcie oskarżenia działając wspólnie i w porozumieniu zŁ. M..
W oparciu o zeznaniaP. D.iŁ. Z.Sąd ustalił, że oskarżeni zwrócili się do pierwszego z ww. mężczyzn, który zamierzał pojechać samochodem doW., z prośbą o zabranie ich ze sobą. Mężczyzna wyraził zgodę i czworo mężczyzn poruszając się pojazdem markiB.prowadzonym przezP. D.pojechaliw pierwszej kolejności docentrum handlowego (...)znajdującego się wW.w dzielnicyB.. Po przyjeździe na miejsce kierujący pojazdem markiB.wrazzŁ. Z.udali się na zakupy, natomiast oskarżeni w tym czasie weszli dosklepu (...)kradnąc z niego parę butów ww. marki o wartości 405 zł. Następni pojazdem prowadzonym przezP. D.mieszkający wN.mężczyźni pojechali doP.i udali się wspólnie doCentrum Handlowego (...). Po wejściu do budynkuŁ. M.iM. K.ponownie odłączyli się od znajomych i udali się dosklepów (...),P., Adidas iT. R.zabierając z nich w celu przywłaszczenia odzież i buty różnych marek. W dalszej kolejności po opuszczeniu Centrum Handlowego oskarżeni i ich znajomi pojechali do znajdującej się wW.Galerii (...). Po wejściu na teren obiektuŁ. M.iM. K.udali się dosklepów (...)orazR., skąd ukradli kolejne przedmioty. O kradzieżach powiadomieni zostali funkcjonariusze Policji, którzy dokonali zatrzymania oskarżonych w pobliżuGalerii (...). Skradzioną odzieżi obuwie oskarżeni umieścili w bagażniku pojazdu markiB., bez wiedzy i zgody kierującego, tj.P. D..
Mając na uwadze powyższe Sąd nie miał wątpliwości, żeŁ. M.iM. K.dopuścili się zarzuconego im czynu działając wspólnie i w porozumieniu. Oskarżeni wspólnie poruszali się po obiekcie, unikając jednocześnietowarzystwa (...)iŁ. Z.. Ponadto z niekwestionowanych przez oskarżonych zeznańP. D.wynika, żeŁ. M.iM. K.znali się, aM. K.spytał świadka czy może zawieźć doW.drugiego z oskarżonych, który był jego kolegą. Oskarżeni nie kwestionowali także wskazanej przezP. D.okoliczności, że w czasie poruszania się po centrach handlowych obydwaj oskarżeni posiadali przy sobie czarne torby, ujawnione następnie w czasie przeszukania bagażnika pojazdu markiB.. Biorąc zatem pod uwagę wspólny wyjazd mężczyzn doW., wspólne poruszanie się po obiektach, na terenie których znajdowały się sklepy z odzieżą i obuwiem, a także posiadane przez oskarżonych przedmioty (torby, folia aluminiowa), Sąd nie miał wątpliwości, żeŁ. M.iM. K.dopuszczając się zarzucanego im czynu działali wspólniei w porozumieniu.
Sąd ustalił również, że kradzieże dokonywane przez oskarżonych stanowiły jeden czyn zabroniony w rozumieniuart. 12 k.k.(czyn ciągły).Ł. M.iM. K.dokonali ww. kradzieży jednego dnia, dlatego z całą pewnością należy uznać, że zachowania te miały miejsce w krótkich odstępach czasu. Oskarżeni dokonali siedmiu zachowań przestępnych (kradzieży). Nie budzi również wątpliwości zamiar dokonania przez oskarżonych ww. kradzieży. W celu dokonania tego występkuŁ. M.iM. K.udali się doW.wiedząc, żeP. D.iŁ. Z.jadą tam w celu zakupu butów. Będąc na miejscu wspólnie dokonali kradzieży używając do tego celu zabranych ze sobą przedmiotów (kawałki folii aluminiowej), a następnie zostawiając skradzione przedmioty w bagażniku pojazduP. D.i nie informując go o ww. fakcie. Sposób zachowania oskarżonych jednoznacznie wskazuje zatem na towarzyszący im zamiar zaboru odzieży i obuwia w celu przywłaszczenia. Dodać należy w tym miejscu, żeŁ. M.dopuścił się zarzuconego mu czynu w warunkach opisanych w treściart. 64 § 1 k.k.Stosownie do treści tego przepisu jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.Ł. M.dopuścił się kradzieży będącej przedmiotem niniejszego postępowania w dniu 15 października 2016 roku. Miało to miejsce w ciągu 5 lat po odbyciu kary za inną kradzież,a więc tożsame przestępstwo. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Pułtusku z dnia 15 listopada 2010 roku, sygn. akt II K 974/09,Ł. M.skazany został na karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności obejmującą skazania za dwa przestępstwa kradzieży w wymiarze 6 i 4 miesięcy. Następnie wyrokiem łącznym z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II K 165/12 kary orzeczone ww. wyroku zostały połączone z karą orzeczoną w sprawie o sygn. akt II K 559/09. Oskarżony karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności odbywał w okresie od dnia 1 grudnia 2014 roku do dnia 1 lipca 2015 roku. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, żeŁ. M.dopuścił się zarzucanego mu czynu działając w warunkach recydywy zwykłej, dlatego też czyn będący przedmiotem niniejszego postępowania stanowił przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.w zw.zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Przy wymiarze kar Sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1 i 2 k.k.Według treściart. 53 § 1 k.k.sąd wymierza karę według swego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawczei wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Stosownie do treści przepisuart. 53 § 2 k.k.Sąd wymierzając karę uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się sprawcy po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
Wina oskarżonegoŁ. M.co do przypisanego mu czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.nie budzi wątpliwości. Oskarżony ze względu na swój wiek, stopień dojrzałości oraz rozwoju umysłowego, jest osobą od której można wymagać zachowania się zgodnego z normami prawnymi. Nie zachodziła przy tym żadna okoliczność wyłączająca bezprawność czynu albo winę oskarżonego. Żaden z przeprowadzonych dowodów nie wskazuje, aby nie można było wymagać od niego zachowania zgodnego z prawem w tej konkretnej sytuacji. Ponadto mimo stwierdzonego uzależnienia od środków odurzających biegli psychiatrzy nie stwierdzili bytempore criminiswprawił się on w stan odurzenia, którego skutków oskarżony nie mógł przewidzieć na podstawie wiedzy ogólnej i własnych doświadczeń. Jego zachowanie – mimo wcześniejszej karalności - wskazywało na zupełnie bezkrytyczne podejście do zasad porządku publicznego sankcjonowanych przepisami ustawy karnej. W momencie dokonania przypisanych czynów zabronionych oskarżony miał niczym niezakłóconą możliwość podjęcia decyzji i zachowania się w sposób zgodny z prawem. Nie zaszła także żadna z okoliczności wyłączająca winę czy bezprawność czynów.
Do podobnych wniosków Sąd doszedł w przypadku oskarżonegoM. K., którego czyn wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.Wiek, stopień dojrzałości oraz rozwoju umysłowegoM. K.uzasadnia stwierdzenie, że należy od niego oczekiwać przestrzegania porządku prawnego. Sąd nie dopatrzył się też żadnej okoliczności wyłączającej bezprawność albo winę. Z materiału dowodowego nie wynika by zaistniała okoliczność usprawiedliwiająca zachowanie niezgodne z prawem. Stwierdzone uzależnienie od środków odurzających nie spowodowało u oskarżonego ograniczenia poczytalności, biegli wykluczyli by zarzucanego mu czynu oskarżony dopuścił sięw stanie tzw. „głodu narkotykowego”.M. K.miał zatem niczym niezakłóconą możliwość podjęcia decyzji i zachowania się w sposób zgodny z prawem, a jednak postąpił inaczej.
Przypisane oskarżonym czyny cechują się również wysokim stopniem społecznej szkodliwości. Oskarżeni działali z zamiarem bezpośrednim w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, ponadto z akt sprawy nie wynika by w stosunku do któregokolwiek z nich zachodziła sytuacja uzasadniająca zrozumienie ze strony Sądu. Z pewnością za taką nie może zostać uznana konieczność zdobycia środków finansowych na zakup środków odurzających, a na taką motywację towarzyszącą dokonaniu przestępstwa wskazywał oskarżonyM. K..
Okolicznością obciążającą w przypadkuŁ. M.jest jego wielokrotna karalność. Ze zgromadzonych w postępowaniu dokumentów dotyczących jego karalności wynika, że oskarżony dopuścił się wielu przestępstw, w tym występków zustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomanii, a także występków przeciwko mieniu (głównie przestępstwa kradzieży).Ł. M.w okresie czterech lat poprzedzających wydanie wyroku był dziesięciokrotnie skazywany za kradzieże na kary pozbawienia wolności (bezwzględnegoi z warunkowym zawieszeniem) i ograniczenia wolności. Ponadto czynu będącego przedmiotem niniejszego postępowaniaŁ. M.dopuścił się w warunkach opisanych wart. 64 § 1 k.k., tj. w ciągu 5 lat po odbyciu kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne. Okolicznością łagodzącą z pewnością jest przyznanie się oskarżonego do winy i skrucha, którą Sąd uznał za szczerą.
OskarżonyM. K.również był wcześniej karany, jednak w odróżnieniu odŁ. M.dopuścił się jedynie dwóch przestępstw, a Sądy nie orzekały wobec niego kar pozbawienia wolności. Jeden z wyroków wydanych w ww. sprawach zapadł ponadtow trakcie toczącego się postępowania. Podobnie jakŁ. M.,M. K.okazał szczerą skruchę, co stanowi okoliczność łagodzącą.
Czyn, którego dopuścili się oskarżeni, tj. przestępstwo kradzieży zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Mając na uwadze, iż oskarżonyŁ. M.dopuścił się go w warunkach recydywy zwykłej, stosownie do treściart. 64 § 1 k.k., Sąd mógł wymierzyć mu karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 7 lat i sześciu miesięcy (górna granica zagrożenia za czyn zart. 278 § 1 k.k.zwiększona o połowę).
Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd uznał oskarżonegoŁ. M.za winnego zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za na podstawie ww. przepisów skazał go, a na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu kara pozbawienia wolnościw takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak również uwzględnia fakt, iżŁ. M.dopuścił się zarzucanego mu czynuw warunkach określonych wart. 64 § 1 k.k.Postępowanie oskarżonego prowadzi do wniosku, że nie szanuje on porządku prawnego. Mimo kilkukrotnego wymierzenia mu zarówno kar wolnościowych (ograniczenia wolności), jak też kar bezwzględnego pozbawienia wolności,Ł. M.nie wyciąga wniosków dotyczących swojego zachowania i ponownie wchodzi w konflikty z prawem. Powyższa okoliczność prowadzi do wniosku, że wymierzane oskarżonemu kary nie wypełniały swoich celów. Ustawowo deklarowanym celem wykonywania kary pozbawienia wolności jest wzbudzanie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu do przestępstwa (art. 67 § 1 k.k.w.). Wielokrotna karalnośćŁ. M.prowadzi do wniosku, że wymierzone mu kary nie osiągnęły swoich celów. Z powyższych względów Sąd uznał, że zasadne będzie wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wymiarze wyższym niż orzekane do tej pory, uwzględniającego również fakt iżŁ. M.zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach recydywy i wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności (punkt I wyroku).
OskarżonemuM. K.Sąd wymierzył karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych. Zdaniem Sądu wymierzonaM. K.kara uwzględnia stopień winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się oskarżony.M. K.w odróżnieniu odŁ. M.nie dopuścił się zarzucanego mu czynu w warunkach recydywy. Ponadto oskarżony był wprawdzie dwukrotnie karany, jednak nie została wobec niego orzeczona kara pozbawienia wolności, a wyroki skazujące orzeczone zostały w 2016 roku. Powyższa okoliczność prowadzi do wniosku, że czyn będący przedmiotem niniejszego postępowania, nie świadczy o tym, że oskarżony przejawia lekceważenie dla porządku prawnego, zaś dokonane przez niego przestępstwa uznać można za chwilowe następstwa uzależnienia od narkotyków, któreM. K.stara się zwalczać. Obecnie oskarżony pracuje, dlatego należy uznać że zdaje sobie sprawę z popełnionych błędów, a jego postawa uzasadnia przekonanie, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał że wystarczające będzie wymierzenie oskarżonemuM. K.kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych i w ten sposób orzekł w punkcie II wyroku.
W punkcie III wyroku Sąd na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuŁ. M.na podstawieart. 63 § 1 i 5 k.k.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci zatrzymania od dnia 15 października 2016 roku, godz. 19:40 do dnia 17 października 2016 roku, godz. 16:00. W punkcie IV wyroku Sąd zaliczył okres pozbawienia wolności w niniejszej sprawie w postaci zatrzymania od dnia 15 października 2016 roku, godz. 19:40 do dnia 17 października 2016 roku, godz. 15:30, na poczet kary grzywny orzeczonej wobecM. K.. W związku z zaliczeniem ww. okresu zatrzymania na poczet ww. kary, Sąd uznał ją za wykonaną w wymiarze 4 stawek dziennych.
Wskazać należy, iż Sąd nie nakładał na oskarżonych obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych (art. 46 § 1 k.k.), albowiem wszystkie skradzione przedmioty zostały odzyskane, a następnie zostały zwrócone do sklepów, w których oskarżeni dopuścili się przestępstwa kradzieży. Zwrot przedmiot został potwierdzony pisemnymi oświadczeniami upoważnionych pracowników sklepów, które to oświadczenia znajdują się w aktach sprawy.
Mając na uwadze, iż oskarżonemuŁ. M.wyznaczono obrońcę z urzędu, Sąd w punkcie V wyroku na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatW. F.kwotę 588,00 złotych tytułem wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej oskarżonemu. Podstawą przyznania wynagrodzenia w ww. wysokości była treść rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z treścią § 17 ust. 2 pkt 3 opłata za obronę z urzęduw postępowaniu zwyczajnym przed sądem rejonowym wynosi 420,00 złotych. Mając na uwadze, iż adwokat obecna była na trzech rozprawach należało przyznać jej wynagrodzenie obliczone wg wzoru 420 (stawka za udział w rozprawie) + 2 x 84,00 zł (20% stawki w sprawach, w których rozprawa trwa dłużej niż jeden dzień - § 20 Rozporządzenia), a więc w kwocie 588,00 złotych powiększonej o stawkę należnego podatku od towarów i usług VAT.
Z powyższych względów, na tej samej podstawie, biorąc pod uwagę iż obrońca oskarżonegoM. K.,J. F.obecny był również na trzech rozprawach, Sąd w punkcie VI wyroku przyznał mu wynagrodzenie w tej samej wysokości jakie przyznano obrońcy oskarżonegoŁ. M., tj. w kwocie 588,00 złotych powiększonej o stawkę należnego podatku od towarów i usług VAT (punkt VI wyroku).
Mając na uwadze, iż jeden z podmiotów pokrzywdzonych przestępstwem ((...) sp. z o.o.) ustanowił pełnomocnika reprezentującego jego interesy jako oskarżyciela posiłkowego, Sąd zasądził od każdego z oskarżonych na rzecz tego podmiotu kwotę 840 (ośmiuset czterdziestu) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem tego pełnomocnika (pkt. VII wyroku). Podstawą przyznania ww. wynagrodzenia były przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Zgodnie z treścią § 11 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia stawka minimalna za obronę przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym wynosi 840 złotych. Przepis ten stosuje się odpowiednio do pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Jeżeli rozprawa trwa dłużej niż jeden dzień, to wówczas wynagrodzenie jest podwyższane o 20% (§ 17 pkt 1 ww. rozporządzenia). Mając na uwadze iż pełnomocnik obecny był na sześciu terminach rozprawy, zasadne było przyznanie mu wynagrodzenia w kwocie 1 680,00 zł [840,00 zł +(5 x 164,00 zł)], w ten sposób że od każdego z oskarżonych zasądzono kwotę po 840,00 złotych.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd zwolnił obydwu oskarżonychz ich ponoszenia przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Sąd miał na uwadze iżŁ. M.w związku z koniecznością odbycia kary pozbawienia wolności pozbawiony będzie możliwości zarobkowania. Z kolei oskarżonyM. K.nie jest wprawdzie osobą pozbawioną wolności, jednak osiągane dochody w pierwszej kolejności powinien przeznaczyć na zapłatę orzeczonej kary grzywny oraz wynagrodzenia zasądzonego na rzecz pełnomocnika jednego z pokrzywdzonych przestępstwem podmiotów ((...) sp. z o.o.).
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku.

ZARZĄDZENIE
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć obrońcy oskarżonegoŁ. M..