Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 44/18
Data wyroku: 2018-03-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Nalepa
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, Środki karne, Warunkowe umorzenie postępowania
Podstawa prawna: art. 66 § 1 i 2 kk, art. 67 § 1 kk

Sygn. akt II K 44/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 marca 2018 roku
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Rafał Nalepa
Protokolant: sekr.sądowy Witold Wojtak
przy udziale Prokuratora: xxx
po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 roku sprawy
J. B.s.P.iJ.z domuK.ur. (...)wP.
oskarżonego o to, że:
w dniu 16 stycznia 2018 r. w miejscowościT., gm.T., woj.(...)znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadzącym o godzinie 09:24 do stężenia 0,29 mg/l i o godz. 09:42 do stężenia 0,26 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował w ruchu lądowym motocyklem marki(...)onr rej. (...)
tj. o czynart. 178 a § 1 kk
orzeka

1
oskarżonegoJ. B.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i na podstawieart. 66 § 1 i 2 kk,art. 67 § 1 kkpostępowanie karne warunkowo umarza na okres próby 1 (jednego) roku;

2
na podstawieart. 67 § 3 kkw zw. zart. 39 pkt 7 kkorzeka wobec oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 2000 (dwóch tysięcy) złotych;

3
na podstawieart. 67 § 3 kkw z zw. zart. 39 pkt 3 kkorzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku;

4
na podstawieart. 63 § 4 kkna poczet orzeczonego zakazu zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 16 stycznia 2018 roku;

5
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu wydatków oraz wymierza mu opłatę w kwocie 60 (sześćdziesięciu) złotych.

UZASADNIENIE
ROZSTRZYGNIĘCIA O WARUNKOWYM UMORZENIU
OskarżonyJ. B.kierował motorowerem w stanie nietrzeźwości, co uzasadniało przyjęcie, że wyczerpał znamiona występku zart. 178 a § 4 kk.
Przypisany oskarżonemu czyn nie cechowała znaczna społeczna szkodliwość, ponieważ poruszał się motorowerem a więc pojazdem należącym do kategorii mniej niebezpiecznych, pokonał krótki odcinek nie powodując niebezpiecznej sytuacji na drodze i co najważniejsze stopień intoksykacji alkoholowej jego organizmu niewiele przekroczył ustawowy próg 0,25 mg/l od którego mamy do czynienia z przestępstwem zart.178a § 1 kkOskarżony nie był w przeszłości karany, przyznał się do sprawstwa , wyraził skruchę. Pozwala na pozytywne rokowania prognostyczne i założenie, że naruszenie porządku prawnego miało charakter incydentu, który nie powtórzy się w przyszłości.
Jednocześnie kara grożąca za przypisany występek nie przekracza 5 lat pozbawienia wolności.
Spełnione zostały zatem formalne i materialne przesłanki do uwzględnienia wniosku o warunkowe umorzenie postępowania zart. 66 § 1 i 2 kk.
Okres próby ustalono na rocznym poziomie uznając, iż brak jest podstaw do dłuższego kontrolowania oskarżonego.
W oparciu oart. 67 § 3 kkorzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 2000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Na podstawieart. 67 § 3 kksąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku z uwagi na naruszenie zasady trzeźwości w ruchu, która ma charakter priorytetowy.
Z uwagi na stosunkowo niewielki stopień intoksykacji alkoholowej organizmu oskarżonego w czasie czynu, nie było celowym eliminowanie oskarżonego z ruchu na dłuższy okres.
Oba zastosowane środki mają spełnić wobec oskarżonego zadania represyjne i penalne, stanowiąc realną dolegliwość w związku z popełnionym przestępstwem. Realizują również walor wychowawczy wdrażając  oskarżonego do przestrzegania zasad ruchu drogowego.
Uprzedzając zastrzeżenia prokuratora pod adresem wyroku, które mógł lojalnie wyrazić stawiając się na posiedzenie w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania, mówiąc o tym wprost, sąd wskazuje że w przypadku warunkowego umorzenia postępowania podstawą prawną orzekania obowiązków, zakazów, nawiązki i świadczenia pieniężnego jestjedynie przepisart. 67 § 3 kk. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z 6 lutego 2014 r. w sprawie III KK 481/13 i postanowieniu z 29 stycznia 2002 r. w sprawie I KZP 33/01 (opublikowane w Legalis) uzasadniając swoje twierdzenie tym, żeart. 67 § 3 kkjest przepisem szczególnym doart. 42 § 2 kk, który nie może być podstawą orzekania zakazu, gdyż stosujemy go tylko w przypadku skazania a warunkowe umorzenie nie jest skazaniem. Zbieżny pogląd można znaleźć w piśmiennictwie (por. Komentarz do Kodeksu Karnego pod red. A. Grześkowiak wyd. z 2018 r.)
Skoro, jak stwierdził Sąd Najwyższy,jedynie ten przepisjest podstawą prawną zakazu, to błędem jest uzupełnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia o inne przepisy w tymart. 42 § 2 kk. Odnieść to należy, w ocenie sądu rejonowego, również do pozostałych rozstrzygnięć, które w swojej treści przewidujeart. 67 § 3 kkbędący swojego rodzaju arsenałem środków probacyjnych, do stosowania, wobec sprawcy przy warunkowym umorzeniu postępowania, gdyż brak racjonalnego uzasadnienia, aby różnicować zasady ich stosowania. W konsekwencji nie ma prawnego uzasadnienia, aby w przypadku orzekania świadczenia pieniężnego powoływać dodatkowo przepisuart. 43 a kk. Przepis ten przewiduje materialną podstawę orzeczenia świadczenia pieniężnego tylko w razie skazania a nie warunkowego umorzenia postępowania. Jeśli ustawodawca życzy sobie nawiązania do innego przepisu, który ma być zastosowany, niż ten w którym stanowi podstawę orzeczenia wyraźnie go wskazuje.Art. 67 § 3 kkodsyła przy świadczeniu pieniężnym doart. 39 pkt 7 kki co najwyższej tylko ta norma, zgodnie z wolą autora ustawy, może uzupełniać podstawę prawną orzeczenia o świadczeniu pieniężnym a nie żadna inna. Gdyby ustawodawca chciał inaczej to by to napisał, a sąd rejonowy, tak jak każdy sąd nie ma prawa nadinterpertować przepisów i bez racjonalnej podstawy dekodować, że ustawodawca chciał żeby powoływać jeszcze jakiś inny przepis.
Warto też wspomnieć, iż nie ma praktycznych podstaw do odwoływania się do treściart. 43 a kk. Takie istniałyby, gdyby wart. 43 a kkznajdowała się taka treść bez której nie można byłoby skonstruować wykonalnego orzeczenia. Jak napisano, autonomia instytucji zart. 67 § 3 kkoznacza, że sąd stosując go, po pierwsze może a nie musi orzekać świadczenia pieniężnego przy przestępstwie zart. 178 a § 1 kk, po drugie nie wiążą go granice wysokości świadczenia zart. 43 a kk. Nie ma więc czego importować zart. 43 a kk, gdyż wart. 67 § 3 kkw zasadzie wszystko jest inaczej niż wart. 43 a kkpoza nazwą środka. Gdyby przyjąć zdanie odmienne, należałoby w przypadku każdego stwierdzenia sprawstwa oskarżonego powoływać w wyrokuart. 1 kk(żeby oddać, że wyczerpał znamiona czynu zabronionego i ponosi winę), wymierzenia każdej kary powoływać przepisart. 31 kk(żeby pokazać katalog kar z których sąd mógł korzystać) w przypadku grzywnyart. 33 § 1 i 3 kk(bo określa liczbę stawek i to co bierzemy przy mierzeniu stawki), w przypadku kary pozbawienia wolności 37kk(żeby czytający wyrok wiedział, który przepis mówi o jednostkach w jakich wymierza się tą karę) itp. z czym sąd rejonowy nigdy się nie spotkał w orzecznictwie sądów powszechnych, ani Sądu Najwyższego a także działalności prokuratury. Są to bowiem rzeczy oczywiste. Mimo takich „opuszczeń” i „braków” tysiące wyroków funkcjonuje w obrocie i jest wykonywane bez potrzeby wykładni czy też wyjaśniania wątpliwości w trybieart. 13 § 1 kkw.
Na podstawie art. 63 § 4 orzeczono o zaliczeniu oskarżonemu czasu zatrzymania prawa jazdy na poczet środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Sąd w oparciu o art. 627 obciążył oskarżonego kosztami postępowania w sprawie. Na wydatki w sprawie złożyły się:
- ryczałt za doręczenia w kwocie po 20 złotych za postępowanie przygotowawcze i sądowe ustalony w oparciu o treść§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(Dz.U.03.108.1026);
- opłata za wydanie z Krajowego Rejestru Karnego danych o karalności w kwocie 30 złotych ustalona na podstawie§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego(Dz.U.03.151.1468),
- opłata w wysokości 60 złotych, którą wymierzono na podstawieart 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych( Dz. U. z 1983 roku , Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).