Sąd Rejonowy w Kaliszu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1170/17
Data wyroku: 2018-10-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zawiślak

Sygn. akt II W 1170/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 października 2018 r.
Sąd Rejonowy w Kaliszu II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Zawiślak
Protokolant: sekr. sąd. Sylwia Karkoszka
Oskarżyciel publiczny -----
po rozpoznaniu sprawy w dniu 7.02.2018r. i 1.10.2018r.
H. J.,c.M.iE.zd. Bąk,ur. (...)wW.

obwinionej o to, że:

W dniu 04 sierpnia 2017 r. o godz 17:40 kierując pojazdem markiM. (...)onr rej (...)na skrzyżowaniu o ruchu okrężnym narondzie (...)wK.nie ustąpiła pierwszeństwa podczas zmiany pasa ruchu pojazdowiP. (...)onr rej (...)znajdującemu się na pasie ruchu, na który chciała wjechać, czym doprowadziła do bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, doprowadzając do zderzenia się pojazdów.
tj. o wykroczenie z art. 86§1 k.w.

1
uznaje obwinionąH. J.za winną popełnienia zarzucanego jej czynu wypełniającego dyspozycję art. 86§1 k.w. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza jej karę 200 (dwustu) złotych grzywny,

2
zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 (sto trzydzieści) złotych tytułem kosztów sądowych.

SSR Anna Zawiślak
II W 1170/17

UZASADNIENIE
W dniu 4 sierpnia 2017r. obwinionaH. J.wjechała samochodem osobowym markiM. (...)a onr rej. (...)narondo (...)wK.od stronyul. (...). Poruszała się wewnętrznym pasem. Po okrążeniu całego ronda podjęła manewr zjazdu w kierunkuO.W.nie upewniwszy się czy może wykonać taki manewr. Zajechała drogę jadącemu prawidłowo zewnętrznym pasem ruchu pojazdowiP. (...)onr rej. (...)kierowanemu przezD. U..D. U.usiłowała podjąć manewry obronne i zjechać swoim samochodem maksymalnie w prawą stronę. Nie pozwoliło to jednak uniknąć kolizji. Do zderzenia doszło w obrębie ronda.
D. U.wykazała chęć polubownego załatwienia sprawy, obwiniona jednak odmówiła obawiając się reakcji teścia na sprawstwo kolizji. Powiedziała także pokrzywdzonej „pani sobie naprawi samochód z mojego ubezpieczenia a kto mi naprawi?”. Wezwano policję, funkcjonariusze zabezpieczyli materiał dowodowy, ustalili, iż uszkodzenia samochodów odpowiadają wersji przedstawionej przez pokrzywdzoną.
(dowód: notatka urzędowa k. 3, częściowo wyjaśnienia obwinionej – k. 61-62, 00:05:39-00:21:31, zeznania świadkaA. S.k. 62,00:23:37-00:31:52,A. G.k.62-63, 00:31:52-00:41:57,D. U.k. 75 , protokoły użycia urządzeń pomiarowych k. 4,5, protokół oględzin k. 6-7, dokumentacja zdjęciowa k. 8,9, notatka informacyjna o zdarzeniu k. 10 )
Obwiniona jest mężatką, matką 1 dziecka, pracuje jako sprzedawczyni, uzyskuje dochody w wysokości 2100 zł oraz zasiłek na dziecko w wysokości 500 zł. Dotychczas nie była karana za przestępstwa ani za wykroczenia.
(dowód: wyjaśnienia obwinionej – k. 61-62, 00:05:39-00:21:31, dane o karalności k.18).
Obwiniona nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. W toku czynności wyjaśniających podała iż przemieszczając się lewym pasem ruchu podjęła manewr zjazdu z ronda, gdy była już prawie na zewnętrznym pasie poczuła uderzenie w jej samochód. Natomiast w trakcie postępowania sądowego podała, iż jak prawie zjechała z ronda to poczuła uderzenie. Nie była w stanie wyjaśnić różnic w swoich twierdzeniach dotyczących miejsca kolizji. Nie widziała kierującej samochodemP.. Stwierdziła, że ten co jest na rondzie ma pierwszeństwo, skoro ona była pierwsza i miała zjechać z ronda to pokrzywdzona ją uderzyła a nie obwiniona pokrzywdzoną.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej tylko w tym zakresie, w którym są one zbieżne z ustalonym stanem faktycznym. W istocie rozbieżności pomiędzy twierdzeniami oskarżonej a świadków słuchanych w sprawie nie sprowadzają się do odmiennej relacji faktów lecz do interpretacji obowiązujących przepisów prawnych. Zauważyć przy tym należy, iż z zeznań świadków, pism procesowych oraz twierdzeń obwinionej złożonych w toku postepowania wynika, iż obwiniona jest przekonana o tym , iż w dniu zdarzenia na rondzie poruszając się wewnętrznym pasem ruchu – miała pierwszeństwo. Jak wynika z zeznań świadków –taką wersję przedstawiła nawet policjantom przybyłym na miejsce kolizji.
Za wiarygodne uznano zeznania wszystkich słuchanych w sprawie świadków albowiem są one zbieżne, wzajemnie się uzupełniają i znajdują pokrycie w dokumentacji dołączonej do akt sprawy. Drobne nieścisłości w opisie nazw ulic- zaobserwowane u świadkaD. U.– nie mają znaczenia dla rozpoznania sprawy skoro na miejscu zdarzenia sporządzono stosowny szkic a trasa przejazdu obu uczestniczek zdarzenia wynika z zeznań pozostałych świadków i zabezpieczonej dokumentacji. Oczywistym jest, że świadek nie będąc mieszkańcemK.może mieć problemy w nazwaniu wszystkich okolicznych ulic ( co sama podkreśla).
Sąd dał wiarę zgromadzonym w aktach sprawy dokumentom albowiem nie było podstaw do ich kwestionowania.
Reasumując uznać należy, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy wskazuje, iż obwiniona dopuściła się popełnienia zarzucanego jej wykroczenia. Nie ustąpiła pierwszeństwa poruszającej się zewnętrznym pasem ronda kierującej pojazdemP.i doprowadziła do zderzenia.. Wypełniła tym samym znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw.
Art. 86 § 1 k.w. penalizuje zachowanie polegające na nie zachowaniu należytej ostrożności, powodujące zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu. Dla odpowiedzialności z art. 86 § 1 k.w. konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował "należytej ostrożności", a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze. W niektórych sytuacjach ustawa wymaga jednak od uczestnika ruchu drogowego ostrożności szczególnej, a więc większej, niż zwykle wymagana. Taka szczególna ostrożność, to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestników ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie.(por. wyrok SN z 29.04.2003 r. III KK 61/03 LEX 77467).
Naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym dotyczy zarówno zasad skodyfikowanych w przepisachPrawa o ruchu drogowymjak i zawartych w regułach prakseologicznych bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym. Zgodnie z postanowieniamiart. 22  ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowymkierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności. Art. 22 ust 4 w/w ustawy stanowi, iż kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony.
Wykonując manewr skrętu w prawo – zjazdu ze skrzyżowania o ruchu okrężnym – poruszając się wewnętrznym pasem ruchu obwiniona miała obowiązek udzielenia pierwszeństwa kierującym pojazdom poruszającym się pasem zewnętrznym zgodnie z podstawową regułą obowiązującą wprawie o ruchu drogowymtzw. regułą prawej ręki. Sygnalizowanie manewru skrętu przez obwinioną nie upoważniał jej do zmiany pasa ruchu bez upewnienia się czy pas ruchu na który zamierza wjechać jest pusty i czy możliwe jest wykonanie zamierzonego manewru bez doprowadzenia do kolizji.
W ocenie sądu nie ma wątpliwości, iż obwiniona nie zachowała minimum staranności albowiem była niezasadnie przekonana o przysługującym jej pierwszeństwie. Jak wynika z zeznańD. U.wtargnęła na jej pas ruchu i nie podjęła żadnych manewrów obronnych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy obwiniona nie zachowała szczególnej ostrożności i naruszyła przepisyart. 22 ust 4 prawa o ruchu drogowym, na skutek czego doprowadziła do kolizji z samochodem markiP., a tym samym wypełniła przedmiotowe znamiona zarzucanego jej wykroczenia.
Stronę podmiotową tego czynu stanowiła umyślność. Stopień społecznej szkodliwości czynu należało uznać za umiarkowany. Obwiniona godziła w dobro jakim jest bezpieczeństwo i porządek w komunikacji.
Przy wymiarze kary kierowano się dyrektywami zawartymi w art. 33 k.w. uwzględniając stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał uprzednią niekaralność obwinionej za wykroczenia. Wymierzona kara spełni rolę zapobiegawczą i wychowawczą w stosunku do samej obwinionej, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu kara 200 zł grzywny jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu i leży niewątpliwie w granicach możliwości finansowych obwinionej.
Uwzględniając sytuację majątkową i wysokość dochodów obwinionej, Sąd uznał że uiszczenie przez niej kosztów postępowania w całości nie będzie dla niej zbyt uciążliwe i dlatego zasądził od obwinionej rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 złotych tytułem kosztów postępowania. Na omawiana kwotę złożyła się opłata ryczałtowa za postępowanie sądowe oraz oplata za skazanie na karę grzywny.