Sąd Okręgowy w Łodzi
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 15/18
Data wyroku: 2018-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: 278§1 kk

Sygn. akt IV K 15/18

UZASADNIENIE
Firma (...)z siedzibą weW.jest firmą rodzinną zajmującą się między innymi produkcją i sprzedażą początkowo srebrnej, a w ostatnim czasie także złotej biżuterii. Pracowali w niej jej właścicielU. S., jego żonaG. O.oraz pasierb U.S.Ł. O. (1). Firma ta współpracowała z firmami na terenie całej Europy. Posiadała kontrahentów także na terenie Polski. Od dwunastu lat do Polski jako przedstawiciel handlowy przyjeżdżałŁ. O. (1).
(zeznania świadkaŁ. O.k 6, 161, k 276-281 t. II sądowy,R. R. (1)k 16odw., k 326-336 t. II sądowy , lista kontrahentów k 423-426, 431)
W ostatnich latach towarzyszył mu w tych służbowych wyjazdachR. R. (1).R. R. (1)pracę wfirmie (...)zaczął w 2011r, dziękiŁ. O. (1), którego poprosił o protekcję u jego rodziców.R. R.wiedział, że przedstawiciele firmy jeżdżą do Polski i zajmują się sprzedażą biżuterii a on chciał jeździć do Polski, bo wcześniej miał możliwość jeździć do Polski tylko dwa razy w roku na święta.R. R. (1)był w pokrzywdzonej firmie kierowcą i zajmował się sprzedażą srebra. Wyjazdy służbowe trwały po 2 tygodnie.
(zeznania świadkaR. R.k 313 t. II sądowy, k 326-336 t. II sądowy,Ł. O.k 161, k 276-281 t. II sądowy,K. C.k 435odw., k 258 t. II sądowy )
R. R. (1)w październiku 2016 roku poznał przez portal randkowy siostrę oskarżonegoM. D. (1)P. P. (1), która po jakimś czasie zamieszkała z nim weW..
(zeznania świadkaR. R.k 326-336 t. II sądowy,P. P.k337-341 t. II sądowy ,Ł. O.k 161odw., k 276-281 t. II sądowy,)
W maju 2017 r.R. R. (1)skontaktował się telefonicznie z oskarżonymM. D. (1). Spotkali się następnie weW..R. R.poinformował wówczasM. D., że w lipcu 2017r przyjedzie do PolskiW., że samochód którym się zawsze porusza toM. (...), że będzie z wyrobami jubilerskimi, że będzie także gotówka. Zapytał, czy oskarżony podejmie się dokonania kradzieży z otwartego, zaparkowanego samochodu dwóch walizek, które będą z przodu samochodu i pieniędzy, które będą schowane w schowku. W schowku miało być według słówR. R.120 000 zł i to miała być dola oskarżonego.R. R.uprzedził oskarżonego, że wartość strat będzie większa, ale że dla niego będzie te 120 000 zł. Oskarżony się zgodził. Co do szczegółów sprawcy umówili się na telefon w późniejszym terminie.
W połowie lipca oskarżony dostał telefon odR. R., żeby w dniu 18 lipca w godzinach porannych między 7.00 a 8.00 przyjechał naautostradę (...)w kierunkuG., około 40 km zaŁ.. Tam miał się zatrzymać i iść do toalety. W toalecie miała na niego czekać kartka za muszlą klozetową z informacją kiedy ma przyjechać doŁ., o której godzinie i gdzie.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 266-267, k 245-252 t. II sądowy, protokół okazania k 952-955, tablica poglądowa 956)
W lipcu 2017r.Ł. O. (1)iR. R. (1)odbywali jedną z takich powyżej opisanych podróży do kontrahentów w Polsce. Poruszali się samochodemM. (...)o włoskichnr rej. (...)odwiedzając klientów w wielu miastach.
(zeznania świadkaŁ. O.k 6, 161, k 276-281 t. II sądowy,R. R. (1)k 16odw., k 314-319, k 326-336 t. II sądowy)
W dniu 14 lipca 2017 r.M. D. (1)skontaktował się zR. Ć. (1), który był jego klientem, na stoisku owocowo – warzywnym, któreM. D.prowadził. Ponieważ wiedział, żeR. Ć. (2)nie miał stałej pracy, pracował jedynie dorywczo, to zaproponował mu, żeby pojechał z nim zaW.na kradzież. OskarżonyR. Ć. (2)miałM. D. (1)zawieźć na miejsce kradzieży swoim samochodem, za swój udział miał dostać 1 000 zł. R.Ć.zgodził się.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 246 t. II sądowy)
W dniu 18 lipcaM. D. (1)wykonał polecenie, udał się do umówionej toalety i znalazł kartkę o treści „19 lipiec 2017 godz. 9.00-10.00,M. (...)ul. (...)wŁ.,G.(...). Po przeczytaniu oskarżony kartkę tę spuścił od razu w toalecie. Jeszcze tego samego dniaM. D.pojechał na rozpoznanie doŁ., sprawdzić, gdzie jest ten adres wskazany na kartce.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 267, k 245-252 t. II sądowy, zdjęcia z monitoringu miejskiego płytą k 419-420 )
W dniu 18 lipca 2017r.M. D.potwierdziłR. Ć. (1), że następnego dnia jadą. Sprawcy umówili się na godz. 7.00 rano.M. D. (1)wręczyłR. Ć. (1)przed wyjazdem 200 zł na paliwo. Dola R.Ć.za jego udział miała wynosić 1 000 zł.R. Ć. (2)udał się doŁ.wraz zM. D.samochodemA. (...)onr rej. (...), który pożyczył w dniu 15 lipca 2017r. od swojej sąsiadkiW. M. (1).
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 266-268, k 245-252 t. II sądowy, oskarżonegoR. Ć.k 89-90, k 253-255 t. II sądowy zeznania świadkaW. M. (1)k 44odw.-45, k 260-261t. II sądowy)
W dniu 18 lipca 2017r. wieczoremŁ. O. (1)iR. R. (1)przyjechali doŁ.. Zanocowali whotelu (...), a następnego dnia około godz. 9.00 opuścili hotel i udali się na spotkanie z właścicielemfirmy (...)K. C. (2)naul. (...).R. R. (1)zaparkował samochódM. (...)przyul. (...)przy siedzibie firmy jubilerskiej. Wzięli ze sobą 10 toreb z towarem i udali się na spotkanie z klientem. Dwie torby podróżne z ich rzeczami osobistymi oraz ze złotem, któreŁ. O.miał w swojej torbie, przełożone zostały z części bagażowej na przedni fotel.R. R. (1)drzwi pojazdu pozostawił otwarte.
(zeznania świadkaŁ. O.k 6-7, 161, k 276-281 t. II sądowy,R. R. (1)k 17, k 314-319, 326-336 t. II sądowy,A. L.k 20, k 298-298odw. t. II sądowy,K. C.k 435odw., k 258-259 t. II sądowy)
Oskarżeni podjechali wŁ.naul. (...)o umówionej porze. Jak podjechali, to okazało się, że obokM. (...)kręciło się dwóch mężczyzn i dlatego oskarżeni zrobili rundkę dookoła. Potem wjechali jeszcze raz naul. (...).M.był zaparkowany po lewej stronie.M. D. (1)kazał stanąćR. Ć. (1)po prawej stronie.M. D.wysiadł, podchodził dwukrotnie doM., miał wówczas na rękach założone czarne rękawiczki. R.Ć.siedział cały czas w aucie na miejscu kierowcy. OskarżonyM. D.z otwartego samochoduM.przez przednie drzwi od strony pasażera najpierw wziął dwie torby podróżne, które były ułożone pomiędzy siedzeniami.M. D.dwie torby podróżne wrzucił do bagażnikaA.. Następnie ponownie podszedł doM. (...)i zabrał torbę foliową, tak jak miał wcześniej wskazane, ze schowka. NastępnieM. D. (1)kazałR. Ć. (1)odjechać.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 267-269, k 245-252 t. II sądowy, oskarżonegoR. Ć.k 89, k 253-255 t. II sądowy, zeznania świadkaK. S. (1)k 22 odw.-23, k 256-257 t. II sądowy, protokół eksperymentu procesowego k 124-126, płyta z monitoringu miejskiego k 159)
Pojechali Senatorską, następnie kiedy przejeżdżali oboksalonu (...),M. D. (1)kazał R.Ć.się zatrzymać, wysiadł z samochodu, wyjął skradzione rzeczy, czyli dwie torby podróżne i torbę foliową, aR. Ć. (1)kazał odjechać.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 268, k 245-252 t. II sądowy, oskarżonegoR. Ć.k 89-90, k 253-255 t. II sądowy, zdjęcia z monitoringuB.i płyta z zapisem monitoringu k 231a-234,)
Kiedy po pewnym czasieŁ. O. (1)wrócił do samochodu, aby zabrać kolejne wyroby w celu zademonstrowania ich klientowi, zastał uchylone w samochodzieM. (...)drzwi od strony pasażera i stwierdził kradzież mienia ze schowka oraz dwóch toreb podróżnych znajdujących się na przedzie pojazdu .
(zeznania świadkaŁ. O.k 7, k 276-281 t. II sądowy,R. R. (1)k 17, k 326-336 t. II sądowy ,A. L.k 20, k 298-298odw. t. II sądowy , protokół oględzin samochodu k 10-12, płyta z oględzin k 12a)
Z samochoduM. (...)skradzione zostało wówczas 1197 g złota czystego próby 999 o wartości 174 127,59 zł, 196 g wyrobów złota próby 585 o wartości 16 677,64 zł, pieniądze w kwocie 75 000 euro (stanowiące równowartość 315 000 zł) i pieniądze w kwocie 120 000 zł na szkodęfirmy (...)z siedzibą weW., karty bankomatowe i kredytowe z dwóch banków włoskich wystawione na nazwiskoŁ. O. (1), rzeczy osobiste w postaci ubrań i butów należących doŁ. O. (1)o wartości 1 000 euro, zostało także zabrane prawo jazdy polskie o nr(...)wystawione na nazwiskoŁ. O. (1).
(zeznania świadkaŁ. O.k 160odw.-161, k 276-281 t. II sądowy,R. R.k 326-336 t. II sądowy, ustalenie policji dotyczące kursów euro i złota k 33, wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 269, k 245-252 t. II sądowy)
Po odjeździeR. Ć. (1)M. D. (1)skontaktował się z czekającym już na niego w tym miejscu szwagremT. T. (1). Oskarżony dzień wcześniej poprosił T.T.najpierw o pożyczenie należącego do niego(...)nr rej. (...). Oskarżony przypuszczał. że jeśli będzie wracał drugim autem, to będzie lepiej dla ukrycia śladów, przypuszczał, że nie zostanie wytropionyT. T. (1)nie zgodził użyczyć oskarżonemuS., ale zaproponował, że podwiezie oskarżonego.M. D.powiedział T.T., że będzie go zabierał zŁ.z częściami samochodowymi, tak jak już wcześniej się zdarzało. Oskarżony w dniu zdarzenia weW.rano wbił w nawigacjęT. T. (1)adres wŁ.. Wytłumaczył mu też, że jest tamsalon (...)i tam miał na niego czekać.
M. D. (1)po odjeździe R.Ć.zapakował doS. (...)skradzione dwie torby podróżne i foliowy worek, wsiadł do samochodu z tyłu, powiedział T.T., żeby szybko jechał naW.. Oskarżony schował się pod kocem. W czasie jazdy poinformował T.T., że ma szybko jechać, bo wiezie cztery bańki. W tym momencie T.T.domyślił się, żeM. D.nie wiezie części samochodowych. Kiedy zatrzymali się na(...).D.chciał byT. T. (1)kupił coś łatwo palnego.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 267-270, k 245-252 t. II sądowy, zeznania świadkaJ. P.k 204-205, k 288-289 t. II sądowy, T.T.k 243-246, k 284-286 t. II sądowy, zdjęcia z monitoringuB.i płyta z zapisem monitoringu k 231a-234, opinia biegłego z zakresu informatyki k 370-413)
T. T. (1)zawiózł oskarżonegoM. D. (1)doW., do domu, naul. (...).M. D.z tymi torbami wysiadłem.M.dolata poszedł do domu. Złoto wraz z pieniędzmi wrzucił do worka czarnego. Wykąpał się i zszedł z torbami oraz z tym czarnym workiem, do którego przerzucił skradziony towar, do samochodu szwagra. Następnie T.T.zawiózłM. D. (1)do mechanika, aby oskarżony odebrał busa –F. (...), który znajdował się w naprawie. Za tę przysługęT. T. (1)otrzymał odM. D.1.000 zł. Oskarżony torby podróżne i worek przerzucił zeS.do busa. Zabrał też wówczas z bagażnikaS.czarne rękawiczki.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 267-270, k 245-252 t. II sądowy, zdjęcia z monitoringu miejskiego i płyta z zapisem monitoringu k 165-168, zeznania świadkaT. T.k 246-248, k 835, k 284-286 t. II sądowy,T. P.k 194odw.-195, faktura k 198, opinia biegłego z zakresu informatyki k 370-413)
Oskarżony busem udał się w stronęO., po drodze wyrzucając do kosza jedną ze skradzionych toreb podróżnych, a wO.wyrzucił drugą torbę. Pakunek z pieniędzmi i zlotemM. D.zawiózł do swojego magazynu warzywnego weW.przyul. (...). Ten łup był tam do dnia, kiedyM.dolata został aresztowany.M. D. (1)nie miał zR. R. (1)ustalonej daty odbioru skradzionych rzeczy, mieli się spotkać po całej sytuacji jak wszystko przycichnie i mieli się podzielić.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 269-270, k 245-252 t. II sądowy,),
Kiedy oskarżeni spotkali się w dniu 20 lipca 2017r.M. D.wręczył R.Ć.1 000 zł, powiedział też wówczas doR. Ć., że musi to auto, którym jechali doŁ.zezłomować. WówczasR. Ć. (2)zaproponował, że zawiezieA.na wieś do rodziców i tam rozbierze je na części.M. D.zgodził się na takie rozwiązanie. Na posesji rodziców R.Ć.zabrał z samochoduA.wszystko co nie należało do niego, a następnie busemM. D.wrócili doW..
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 268, k 245-252 t. II sądowy, oskarżonegoR. Ć.k 90, k 840-841, k 253-255 t. II sądowy)
Policja dokonała zatrzymaniaM. D. (1)iR. Ć. (1)w dniu 21 lipca 2017 r.
(protokoły zatrzymań k 49, 61)
W wyniku przeszukania oskarżonegoM. D.i jego mieszkania zatrzymano dwa telefony komórkowe i mikrokarty podczas zabezpieczania których ujawniono w aplikacji WhatsApp kontakt telefoniczny z włoskim numerem należącym doR. R. (1)oraz przypisanym do niego zdjęciemR. R. (1)
(protokół przeszukania k 63-67, 70-72, protokół oględzin k 115, opinia biegłego z zakresu informatyki k 370-413, )
OskarżonyR. Ć.był kilkakrotnie karany, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu. OskarżonyM. D.jest obecnie osobą niekaraną.
(dane o karalności k 313-314, 315-316, k 228, 237-239, wyroki R.Ć.k 677-678, 682, 739, wyrokiM. D.k 679-680,684, 685 )
OskarżonyM. D. (1)przesłuchiwany po raz pierwszy w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 114)
Na posiedzeniu w przedmiocie tymczasowego aresztowania oskarżony także odmówił składania wyjaśnień.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 132)
Podczas kolejnego przesłuchania oskarżonyM. D.wyjaśniał, że w dniu 19 lipca 2017r. około godz. 9.00-9.30 przyjechał do miastaŁ.naul. (...), że jechał razem zR. Ć. (1)pożyczonym przezR. Ć.samochodemA. (...). Podawał, że dzień wcześniej pytał R.Ć., czy zawiezie go około 200 km odW.. Podkreślał, że oczywiście uprzedził go, że nie będzie brał udziału w żadnym przestępstwie. Następnie prostował, że źle to ujął, że mówił mu tylko, że ma go zawieźć. R.Ć.się zgodził. Do samego końca nie wiedział gdzie jadą, że kazał mu kierować się naW., a przed samąŁ.kazał skręcić naŁ.. Około godz. 9.30 dotarli naul. (...)wŁ.. Był tam zaparkowanyM. (...)o włoskich numerach rejestracyjnych, ale ponieważ siedzieli w nim dwaj mężczyźni, kazał R.Ć.jechać dalej, potem skręcić w prawo i ponownie w prawo, aż z powrotem znaleźli się naul. (...).
Wyjaśniał, że około dwóch miesięcy temu zadzwonił do niego mężczyzna z numeru prywatnego, nie przedstawiając się i poprosił o spotkanie, że spotkał się z nim pod swoim domem weW.. Twierdził, że widział tego mężczyznę pierwszy raz w życiu i nie zna go z imienia i nazwiska, a nawet nie jest w stanie opisać jego wyglądu. Mężczyzna ten powiedział, że dwóchW.przyjedzie do Polski, konkretnie doŁ.w lipcu i zapytał, czy oskarżony nie dokona kradzieży z zaparkowanego samochodu dokładnie dwóch walizek i pieniędzy, które będą schowane w schowku. W schowku miało być 120 000 i to miała być dola oskarżonego. Oskarżony się zgodził, a co do większych szczegółów umówili się na telefon w późniejszym terminie. Mężczyzna uprzedził go, że wartość strat będzie większa, ale że dla niego będzie dola 120 000 zł, a reszta i tak będzie zgłoszona do ubezpieczalni. Następnie prawdopodobnie ten sam mężczyzna zadzwonił do niego kilka dni przed zdarzeniem i poinformował go, żeby w dniu 18 lipca w godzinach porannych między 7.00 a 8.00 przyjechał naautostradę (...)w kierunkuG., około 40 km zaŁ.. Tam miał się zatrzymać i iść do toalety. W toalecie miała na niego czekać kartka za muszlą klozetową z informacją o treści „19 lipiec 2017 godz. 9.00-10.00,M. (...)ul. (...)wŁ.,G.(...). Podawał, że kartkę tę spuścił od razu w toalecie po przeczytaniu. Od razu udał się pod wskazany na kartce adres, na rozpoznanie. Na miejscu był około paru sekund, a następnie wrócił doW.. Z nikim się nie kontaktował, ani nikt się nie kontaktował z nim, czy otrzymał wiadomość. Pod koniec dnia zadzwonił doT. T. (1), celem poproszenia go czy pojedzie z nim w pewne miejsce po części samochodowe, umówił się z nim na 19 lipca, ale jak przyjechał to oskarżony poinformował go, że sam pojedzie doŁ., bo on musi jeszcze coś załatwić na stoisku. GdyT.pojechał doŁ.oskarżony zadzwonił doR. Ć. (1)i dowiedział się, że czeka na niego. Przed wyjazdem wbił w swój telefon R.Ć.gdzie ma jechać a sam położył się na tylnej kanapie w samochodzie, bo był zmęczony.
Wyjaśniał, że na miejscu dostał się do wnętrza pojazduM. (...), który był otwarty, bez żadnego zabezpieczenia, że wiedział, iż drzwi będą otwarte, bo było tak napisane na kartce, którą otrzymał w toalecie. Z wnętrzaM.wyjął dwie walizki oraz pieniądze w kwocie 120 000 zł. Walizki wraz z torebką włożył doA. (...), którym przyjechał z R.Ć., który nawet nie wychodził z auta. Podawał, że dostał się doM., kiedy zauważył, że dwóch mężczyzn weszło doG.P.wŁ.przyul. (...). Wcześniej dlatego przejechał dookoła, bo zauważył, że przyV.kręciło się dwóch mężczyzn. Twierdził, że cała ta akcja trwała paręnaście sekund. Twierdził, że gdyby samochód był zamknięty, to by odpuścił. Następnie wsiadł do samochoduR. Ć. (1)i kazał mu jechać, a naul. (...)na wysokościsalonu (...)wyjął walizki i torbę prawdopodobnie z pieniędzmi i kazał mu jechać już samemu doW.. Podawał, że wcześniej dał R.Ć.200 zł. na paliwo, a po powrocie doW.dał mu około 1000 zł. Wyjaśniał, że gdy wysadził go R.Ć.oskarżony przesadził się do auta T.T.. R.Ć.wiedział, że oskarżony wraca z kimś innym, ale nie wiedział dokładnie z kim. Gdy T.T.podjechał, to oskarżony włożył do bagażnika walizki i torebkę z pieniędzmi. Podawał, że na tym zdarzeniu był w czarnych rękawiczkach z fluo odblaskami. Wyjaśniał, że kiedy wsiadł do pojazdu położył się z tyłu na siedzeniach, bo był zmęczony i kazał T.T.kierować się naW.i jechać w miarę szybko, bo mają cztery bańki ze sobą.T.pytał, co oskarżony ma w walizkach, a oskarżony kazał mu się nie interesować. Gdy dojechali doW., to poprosił T.T.o podwiezienie do swojego miejsca zamieszkania. Wyjął z samochodu walizki i torebkę, udał się na górę, T.T.czekał w samochodzie, bo miał oskarżonego podwieźć do mechanika.N.oskarżony przejrzał co jest w torbach. W walizce były same ubrania natomiast w foliowej torebce były pieniądze o różnych nominałach. Nie był w stanie podać dokładnej kwoty, gdyż jak twierdził nie liczył, mogło to być 120 000 -125 000 zł. W torebce tej był również pakunek zawinięty w strunową torebkę, w której znajdowało się złoto, około 1 kg. Była to sztabka o wymiarach 5x5x1 cm, na torebce widniał napis „zwroty dlaŁ.” oraz inne wyroby: kawałki łańcuszków, listki złota, zapięcia. Po zobaczeniu co jest w środku, ze wszystkim z powrotem zszedł do samochodu, doT. T., w mieszkaniu jedynie przepakował w foliową torebkę „zrywkę”, całe pieniądze i złoto. Następnie wsiadł do auta i kazał T.T.jechać m.in. do warsztatu, gdzie miał do odebraniaF. (...). Na parkingu przepakował walizki z torebką ze złotem i pieniędzmi do odebranegoF. (...). Następnie busem udał się w stronęO.. Wyjaśniał, ze wyrzucił walizki, jedna na wysokościB.do kosza na śmieci, a drugą wO., również do kosza na śmieci. Pakunek z pieniędzmi i złotem zawiózł do swojego magazynu, który znajduje się weW.przyul. (...), tam cały worek schował do magazynu, w którym trzyma warzywa. Nadmienił, żeT. T.za podróż zapłacił około 1 000 zł, bo chciał mu zwrócić za paliwo, a T.T.wziął te pieniądze. Twierdził, żeT. T.i R.Ć.są niewinni, nie wiedzieli po co przyjechali doŁ., nie byli tego świadomi. Dodawał, że nie chce mówić, kto mu zlecił tę kradzież, ponieważ obawia się o swoje życie i zdrowie.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 266-270)
Na ostatnim przesłuchaniu w czasie śledztwa oskarżony odmówił składania wyjaśnień i oświadczył, iż rozważa dobrowolne poddanie się karze w trybieart. 335 kpk.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 830-831)
Na rozprawie oskarżonyM. D. (1)przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Wyjaśniał, żeR. Ć. (2)wiedział gdzie jadą i po co, wiedział o tym, że jadą na tzw. numer, kradzież. Podawał, że skontaktował się z nim dwa miesiące wcześniej w maju 2017r osoba o imieniuR.telefonicznie, że spotkaliśmy się też weW.. Powiedział, że w lipcu 2017r przyjedzieW.do Polski. Przed samym przyjazdem oskarżony dostanie informację, że będzie to naautostradzie (...)zŁ.doP., na parkingu w toalecie, za toaleta będzie kartka z napisem, kiedy ma przyjechać doŁ., o której godzinie i gdzie. W lipcu, bodajże w połowie, 14 lub 10 lipca, dostał telefon, że ma podjechać na ten parking 18 lipca rano. Po głosie poznał, że to telefon odR.. Wiedział, że tenW.będzie miał wyroby jubilerskie, że ma zabrać torbę, w której będzie 120.000 zł w gotówce i dwie torby podróżne. Tam ostatecznie okazało się, że w tych torbach były ciuchy i woreczek ze złotem o wadze jakieś pół kilograma. W prokuraturze powiedzieli, że tam było 1,3 kg, ale on tego nie ważył. 14 lipca skontaktował się zR. Ć. (1). Znał go z tego, żeR.jest jego klientem, bo on prowadzi stoisko owoce - warzywa. Wiedział, że nie ma on pracy, pracuje tylko dorywczo, dlatego zapytał go, czy pojedzie z nim zaW.na kradzież, za którą miał on dostać około 10.000. Spytałem, czy ma swoje auto, powiedział że ma. Cieszył się, że zarobi, że będzie mógł sobie kupić jakieśA.. Twierdził, że nie pojechał swoim autem, bo ono jest używane w jego działalności, było załadowane warzywami i owocami, a generalnie to nie jest jego auto, bo jest zarejestrowane na jego konkubinę, a on je tylko używa.R. Ć. (2)się zgodził. W dniu 18 lipca potwierdził R.Ć., że jadą, umówili się na następny dzień na 7.00 rano. W dniu 18 lipca oskarżony był rano sam wŁ.po tę kartkę i z tej kartki wynikało, że to będzie 19 lipca pomiędzy godziną 9, a 10 rano naul. (...), że to będzieM. (...)na włoskich numerach rejestracyjnych. Oskarżeni pojechali doŁ.. Twierdził, żeR. Ć.Otrzymał od niego wtedy 1000 zł. Wypłacił mu to z własnej kieszeni na paliwo i jako zaliczkę, mimo iż nie był, aż taki pewny swojego zarobku, najwyżej by stracił. DlaM. D.miało być 120.000 zł, czyli cała gotówka, która miała się znajdować w tym samochodzie. Tak obiecywał muR.. Podjechali wŁ.naul. (...). Jak podjechali, to okazało się, że akurat dwóch mężczyzn było koło tego auta i dlatego kazałR.objechać dookoła. Potem wjechali jeszcze raz naul. (...). Kazał stanąćR.po prawej stronie.M.był zaparkowany po lewej stronie.M. D.wysiadł, podszedł do tego auta.R. Ć. (2)siedział jako kierowca i siedział cały czas w aucie. Podszedł do auta, otworzył drzwi od strony pasażera z przodu.(...)było otwarte. Wziąłem te dwie walizki, które były ułożone pomiędzy siedzeniami, w schowku była reklamówka. Podawał, że nie wiedział dokładnie gdzie to wszystko będzie, ale widział, że w schowku, długo szukać nie musiał. Zabrał reklamówkę i dwie torby i skierował się doA.. Dwie torby podróżne wrzucił do bagażnika. Nie był pewny, czyR.wysiadał z samochodu. KazałR.odjechać. Odjechali. Pojechali Senatorską prosto. Potem na pewno gdzieś przejeżdżali kołosalonu (...).M. D. (1)wysiadł z samochodu. KazałR.jechać. Zabrał te rzeczy, czyli dwie torby podróżne i reklamówkę.R.odjechał, a on poprosiłem dzień wcześniej byłego szwagraT. T. (4)o pożyczenie auta,S. (...). On się wtedy nie zgodził, ale zaproponował, że go podwiezie. W ten sposób oskarżony go wmieszał, chodź T.T.jest niewinny. Powiedział T.T., że będzie go zabierał zŁ.z częściami samochodowymi, a to się wcześniej już zdarzało. On wtedy przygotował ten samochód, poskładał siedzenia. Oskarżony weW.tego dnia rano wbił mu w nawigację „firma (...)”ul. (...)i tam miał na niego czekać. Wytłumaczył mu, że jest tamsalon (...)i ma na niego czekać. Czekał. Wsiadł z dwoma walizkami i workiem z tyłu. Powiedział, żeby jechał doW.. Zapytał się tylko, czy w tych walizkach są części samochodowe. Oskarżony powiedział, że tak. Zawiózł go doW., do oskarżonego do domu, naul. (...). Jak przyjechali naul. (...)prosił, żeby poczekał, bo on ma do odebrania samochód od mechanika, żeby go zawiózł do tego mechanika. Oskarżony z tymi torbami wysiadłem. Poszedł do domu. Okazało się, że w walizkach jest złoto. Myślał, że jest tylko reklamówka z pieniędzmi. Nie było żadnych dokumentów, żadnego portfela. Złoto wraz z pieniędzmi wrzucił do worka czarnego. Wykąpał się i zszedł z torbami oraz z tym czarnym workiem, do którego przerzucił skradziony towar i wrócił do samochodu szwagra. Potem szwagier wysadził go u mechanika. Odebrał samochód, torby podróżne plus worek i wrzucił do busa. Pojechał do swojej pracy. Twierdził, że zostawiłem ten łup w magazynie warzywnym, nie w tym dużym, który przeszukiwała policja, ale w drugim mniejszym. Ten łup cały czas tam był do dnia, kiedy został aresztowany. Tam był do 21 lipca, wtedy policja go aresztowała. Jak jechał w sierpniu doW.na wizję to on policję zaprowadził do lokalu byłej mojej narzeczonej, natomiast przejeżdżał wtedy obok magazynu, gdzie był pozostawiony ten łup i tam nie było, ani kłódki, ani łańcucha. Nie wie co się później z tym stało, być może cały czas tam to leży. Podawał, że zR.więcej się nie widział, może on sobie to odebrał. On się do niego potem nie zgłosił. Nie miał z nim ustalonej żadnej daty odbioru skradzionych rzeczy. Po prostu miał przyjechać, jak będzie w Polsce. Z tego co mi wiadomo to on mieszka weW.. On był kierowcą tegoM. (...). To jest chłopak jego siostry. Nie wiedział, co się stało ze skradzionymi rzeczami. Nikomu opróczR. Ć. (1)więcej nie opowiadał o tym. Między 19 a 21 lipcaR.dostał 10.000 zł.M. D. (1)wypłacił to z tych pieniędzy co zostały ukradzione. Na pewno nic więcej nie wyjął. Bardzo żałował tego co zrobił, twierdził, że popełnił błąd. Podawał, że prowadzi działalność gospodarczą, że ma na chleb.
Wyjaśniał, że poprosił szwagra, bo myślał, że jak będzie wracał drugim autem, to będzie lepiej dla ukrycia śladów, że nie zostanie wytropiony. Twierdził, że mówił policjantom, żeby jechali jeszcze do tego drugiego magazynu, ale oni byli tak zdenerwowani, że nie chcieli, a on widząc, że tam nie ma kłódki i łańcucha, to uznał, że to i tak by nie zrobiło różnicy, bo i tak by tam nic nie znaleźli. Przyznał, że tak naprawdę to on poprosił, żeby pojechać tam z policją, bo sam chciał, sprawdzić to miejsce, a potem się wkurzył widząc, że nie ma kłódki i łańcucha. Podawał, że ten magazyn ma od 17 lat, odkąd prowadzi działalność gospodarczą. Wszyscy o tym wiedzą. Zdarzały się już wcześniej włamania do tego magazynu. Mogło to być jedno z wielu normalnych włamań, ale mogło to być po to też, aby zabrać ten łup. Twierdził, że do tego magazynu mógł się udać tenR., po ten łup. Wnioskował to z tego, że jego rodzina cała się na niego wypięła. A tak jak powiedział, to był chłopak siostry, więc dlatego tak to łączy. Twierdził, że nie pamięta od kiedy siostraP.mieszkała weW., mogło to być rok, dwa. Nie wiedział, kiedy zaczęła się spotykać zR.. Podawał, że oni chyba mieszkali razem weW.. Kontaktowali się od czasu do czasu z siostrą, natomiast zR.sporadycznie. Czasem jak dzwonił do siostry to dawałaR., żeby z nim porozmawiał. Raz, czy dwa razy byli na obiedzie u jego byłej narzeczonej, w Polsce. Podawał, że on nie był weW.u siostry i jej chłopaka. Nie wiedział, czy siostra weW.pracowała, ale chyba nie, była na utrzymaniuR. R.. Dowiedział się co robiR.z dnia na dzień. Wie, że pracował na terenieW., że przyjeżdżał od czasu do czasu do Polski, że czymś handlują, ale dokładnie nie wiedział. W 2017r był u niegoR. R.z wizytą w maju, bez siostry.
Wyjaśniał, że jak byłR. R. (1)był u niego w Polsce toR.chciał się spotkać. Spotkali się i wtedy podał, że w lipcu będzie ten samochód z wyrobami jubilerskimi i że zawsze jeżdżąM. (...). Mówił, że będzie jakaś gotówka, 120.000 zł i że ma to wziąć po prostu. Po całej sytuacji jakby to przycichło to mieli się spotkać. Mieli się podzielić. Oskarżony miał wziąć 120.000, a on resztę. To złoto. Twierdził, że nie wie, czy tam były wyroby, czy jakieś sztabki, on tego dokładnie nie widział. Miałem to schować, przetrzymać do spotkania. Powiedział, że to schowa w magazynie u siebie, aR. R.wiedział, gdzie on ma ten magazyn, bo jak był w 2016r to on mu pokazywał jaką działalność prowadzi i gdzie. Pokazał stoisko i obok magazyn. Nie wiedział, gdzie obecnie mieszka jego siostra, nie znał adresu siostry, nawet tego weW..
Wyjaśniał, że RR.informował go, że auto będzie otwarte, że torby, które należy ukraść będą z przodu. Twierdził, że nie widział żadnych dokumentów, kart płatniczych i prawa jazdy. Podawał, że nie posiada broni. Nie był w czasie zdarzenia pod wpływem środków odurzających.
Wyjaśniał, żeR. Ć. (1)zna z 7 lat. Chyba raz mu pomagał R.Ć.przy czerwonymA.i w pierogarni, pomagał mu też przy remoncie. Nie przypominał sobie, żeby jeździł z nim po części samochodowe. Do domu też raz goR.podwoził. Twierdził, że powiedziałĆ., że jedą doŁ.na numer, na kradzież, on wiedział, że go podwiezie i dostanie za to określoną kwotę pieniędzy, ale że on jedzie coś tam ukraść. Raz przekazywał mu pieniądze 19 lipca rano, potem dał mu w dwóch ratach po 5.000 zł. Jak ja mu powiedział, że tam było 120.000 zł to on potem 20 lipca dzwonił, że chce więcej. Podawał, że nie przekazywałR., że ktoś więcej będzie wtajemniczony, że on wtajemniczałĆ.bo znał jego kartotekę.
Po odczytaniu początkowych wyjaśnień nie potrafił wytłumaczyć dlaczego początkowo się nie przyznawał. Podawał, że rok czasu w takim przybytku w jakim jest daje dużo do zrozumienia, daje dużo do myślenia.
Potwierdzał kolejne odczytane mu wyjaśnienia. Dodawał,  że dzisiaj wyjaśnił tak jak rzeczywiście było, bo się zastanowił i stwierdził, że nie będzie za to odpowiadał sam. Podawał, że dałR.więcej, dopiero wtedy, kiedy on się dowiedział jaka kwota jest. Twierdził, że wcześniej mu mówił, że dostanie od 1.000 do 10.000 zł, ale on się strasznie wypytywał co tam było i jak się dowiedział to chciał więcej. Tłumaczył, że tego wcześniej nie mówił, bo po prostu chciałem to wszystko wziąć na siebie.T.to jego szwagier, więc mimo, że nie wiedział po co on tam pojechał, to dał mu 1.000 zł, bo mu zawsze dobrze płacił, jak jeździł z nim po części. Wyjaśniał, że mówił dzisiaj, że pół kilograma to ważyła chyba sama ta sztabka oraz, że dowiedział się w prokuraturze, że tam było 1,3 kg, natomiast sam nie wie ile tam było, bo tego nie ważył.
Wskazywał, że w tym odczytanym protokole podał prawidłowy adres, bo wszystkie te pomieszczenia, magazyn warzywny, jak też inne pomieszczenia, są właściwie pod tym samym adresem, bo są to budynki znajdujące się obok siebie. Ten magazyn do którego zaprowadził policję znajduje się w odległości około 50 metrów od magazynu byłej narzeczonej, w którym schował łup. Policja odmówiła wtedy pójścia tam, bo stwierdzili, że już tam byli. Tylko, że oni byli w magazynie gdzie są warzywa, a nie w tym co stoi obok. Oni tam mieli przeszukiwać ten magazyn zaraz po moim zatrzymaniu, a on z nimi w magazynie narzeczonej był na początku sierpnia. Natomiast policjanci mówili, że w tamtym drugim magazynie byli jakiś tydzień wcześniej.
Twierdził, żeT.był w szoku, że go aresztowali i trochę nakoloryzował. Policjantka zadawała oskarżonemu takie pytania, które były jednocześnie właściwie odpowiedzią i dlatego to tak zostało ujęte w tym protokole np. o tych czterech bańkach, bo tak mówiłT.i tak ona się o to zapytała. Wyjaśniał, ze widocznie w tych odczytanych wyjaśnieniach pominąłem, że rozmawiałem z R.Ć.dwukrotnie również 14 lipca. ProsiłemĆ.o przysługę i on powiedział, że pojedzie bo są mu potrzebne pieniądze.
OskarżonyM. D. (1)złożył na rozprawie wniosek w trybieart. 387 kpki wnosił o wymierzenie mu kary w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności oraz obowiązek naprawienia solidarnie ze wszystkimi oskarżonymi kwoty 641.839,71 zł.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 245-252 t. II sądowy)
Dodawał także, że on nie kazał likwidować samochodu, R.Ć.sam go prosił, żeby go od rodziców odebrać, bo sam chciał ten samochód na części rozebrać.
(wyjaśnienia oskarżonegoM. D.k 255 t. II sądowy)
OskarżonyR. Ć. (2)zarówno w postepowaniu przygotowawczym, jak i przed sądem nie przyznał się do zarzucanego mu czynu.
Przesłuchiwany po raz pierwszy w postepowaniu przygotowawczym wyjaśniał, że znaM. D. (1)od około 7 lat bo naprzeciwko jego kamienicy prowadzi stragan z warzywami. Podawał, że w dniu 18 lipca 2017r.M. D.wyszedł z propozycją by z nim w dniu 19 lipca oskarżony pojechał w jedno miejsce, nie mówiąc dokładnie gdzie będą jechać. Oskarżony na to się zgodził. Kiedy powiedziałM. D., że nie ma pieniędzy na benzynę, ten odpowiedział, że zwraca koszty podróży. Wyjaśniał, że w dniu 19 lipcaM. D.przyjechał do niego swoim samochodem markiA., następnie udali się samochodem także markiA., który R.Ć.kilka dni wcześniej pożyczył od sąsiadkiW. M. (1), w kierunkuW.. Mniej więcej wP.trasyM. D.polecił kierowanie się naŁ.. Nie rozmawiali w trakcie podróży, gdyżM. D.zajął tylną kanapę i spał, bądź udawał, że śpi. WŁ.M. D.mówił mu cały czas jak ma jechać. Po dojechaniu na miejsce przestępstwa, zrobili rundę między znajdującymi się tam uliczkami, następnie zatrzymał się tam, gdzie kazał muM. D.. Podawał, żeM. D.wysiadł i udał się do tyłu w kierunkuM. (...), a on widział jak on podchodzi do auta we wstecznym lusterku auta, którym jechali. Twierdził, że nie widział samego momentu, jak on otwiera drzwi odM., ponieważ zajął się ustawianiem radia, że usłyszał tylko po kilku sekundach, jak klapa odA.trzasnęła i do środka auta wsiadł z powrotemM.. Wsiadając zajął tylną kanapę i powiedział, aby R.Ć.jeszcze chwilę poczekał. NastępnieM. D.ponownie udał się w kierunkuM.otworzył normalnie od niego drzwi pasażera i coś z niego wyciągnął. Kiedy szedł w kierunkuA., to w ręku trzymał zwykłą foliówkę.M. D.ponownie wsiadł doA.na tylną kanapę i kazał mu jechać. R.Ć.odjechał drogą jaką życzył sobieM. D.. Po przejechaniu około 600-700 metrów M. dolata kazał mu się zatrzymać, wysiadł z samochodu, otworzył tylną klapę bagażnika i wtedy R.Ć.przez okno zobaczył, że oprócz torebki ma dużą walizkę.M. D.powiedział, że zostaje, a on udał się w kierunku drogi powrotnej do domu. Wtedy pośród zaparkowanych aut rzuciło mu się w oczy srebrne auto na(...)nr rejestracyjnych, aM. D.szedł w kierunku tego parkingu. Podawał, że doŁ.wjechali około 9.00, a na miejscu przestępstwa byli kilka minut po dziewiątej. Wyjaśniał, że w domu był o godz. 10.30. Wyjaśniał, że zM. D.spotkali się w dniu 20 lipca około godz. 14.30, wtedyM. D.wyciągnął 1000 zł. Powiedział doR. Ć., że musi to auto, którym jechali doŁ.zezłomować, więc on odpowiedział, że w takim razie auto zawozi do rodziców na wioskę i tam będzie je rozbierać.M. D.zgodził się na takie rozwiązanie. Wyjaśniał, że na posesji rodziców zabrał z samochoduA.wszystko co nie należało do niego, a następnie busemM. D.wrócili do jego miejsca zamieszkania. Podawał, żeA. (...)jest samochodem jego sąsiadkiW. M. (1), która kilka dni przed wyjazdem doŁ.pożyczyła mu go, aby mógł nim jeździć do pracy. Wyjaśniał, że jest w posiadaniu swojego samochoduO. (...), ale obecnie jest on zepsuty i nim nie jeździ. Wiedział już wcześniej, żeW. M.chce sprzedać to auto za 1 000 zł, więc jak dostał ten tysiąc złotych odM.za jazdę doŁ.to te pieniądze przekazałW.. Twierdził, że chciał z nią w dniu dzisiejszym podpisać umowę sprzedaży, ale nie zdążył, bo został zatrzymany. Twierdził, że nie wie po co jechał doŁ.zM., że nie dostał żadnych innych pieniędzy oprócz tego 1 000 zł, za które kupił nieformalnie toA.. Chciał by potraktowano go jako ofiarę i przypadkową osobę, która została w to wszystko wmieszana. Wyjaśniał, że nie chce mieć konfliktów z prawem, ma dwoje dzieci i konkubinę, muszą sobie jakoś radzić ponieważ maja ciężką sytuację finansową.
(wyjaśnieniaR. Ć. (1)k 88-90)
Na kolejnym przesłuchaniu w śledztwie stwierdził jedynie, że jest niewinny i nie ma nic do dodania.
(wyjaśnieniaR. Ć. (1)k 123)
Na posiedzeniu w przedmiocie tymczasowego aresztowania oskarżony także odmówił składania wyjaśnień, podkreślał jedynie, że był nieświadomy, że ktoś poprosił go o przysługę.
(wyjaśnieniaR. Ć. (1)k 140)
Na ostatnim w postepowaniu przygotowawczym przesłuchaniu odpowiadając na pytania przesłuchującego wyjaśniał, że nie znaA. R., nie znaR. R. (1), ani osoby o imieniuP.. Podawał, że siostręM. D. (1)widział parę razy, jak robił zakupy uM. D.. Wskazywał, że w dniu zdarzenia po powrocie doW.spotkał przypadkowoM. D. (1)na podwórku, nie pytał go czym wracał doŁ., bo go to nie interesowało, ponieważ miał go tylko tam zawieźć, nie było mowy, żeby go R.Ć.odbierał. Wyjaśniał, że następnego dnia też się spotkali, bo przeprowadzałA.zW.do Kliniczna i poprosiłM. D., żeby pojechał z nim odstawić toA., bo niemiałby, jak wrócić z tej wsi. Twierdził, że nie rozmawiali wówczas o tym zdarzeniu, że nie miał doM. D.żadnych pytań. Podawał, że po drodze nigdzie się nie zatrzymywali, a na posesji rodzicówM. D.wysiadał z busa
Przed sądem początkowo odmówił składania wyjaśnień, jednak po odczytaniu mu wyjaśnień złożonych wcześniej potwierdził je i wyjaśniał, że po powrocie doW.dostał 1.000 zł.M. D. (1)poprosił go o przysługę, podwiezienie go w jedno miejsce. Nie zdziwił się, że dostał 1 000 zł, bo to było 500 km. Wskazywał, że wcześniej rozmawiał zW. M. (1), że jak odłoży trochę grosza to odkupi od niej auto, z wykonywanych cały czas prac dorywczych. Twierdził, że zdziwiło go, że ma zezłomować samochód, dlatego zawiózł go do rodziców i tam miał je rozebrać na części. Twierdził, że dopytywał sięM., czy popełnił jakieś przestępstwo i on zaprzeczał. Wskazywał, iż mówił paniW., że rozbierze samochód na części, bo na ich sprzedaży wyjdzie lepiej.
Dodawał, że ma prawo jazdy z 15 lat, że często jeździ samochodem. Przeliczając ceny taryf weW.2,50 zł za km, to wychodzi około 1000 zł za taką trasę. Podawał, że nie świadczył usług taxi w tamtym czasie, że na paliwo wtedy wydał dokładnie 200 zł, żeM. D.powiedział, iż zapłaci za paliwo i za jego czas. Przyznawał, że nie często świadczy takie usługi za takie kwoty, że była to pierwsza taka propozycja i skończyła się na tym, co jest. Wyjaśniał, że kiedy udawali się na miejsce on się kierował wskazaniami telefonuM. D.. Twierdził, żeM. D. (1)mówił, że jedzie odebrać przesyłkę, a on nie wnikał, nie dopytywał. Nie interesowało go to. Wyjaśniał, że nie rozmawiali, jak będzie wyglądał powrót i dlatego się zdziwił kiedy podjechali w uliczkę i on wysiadł. Przed aresztowaniem mieli dobre relacje zM. D. (1), widywali się nawet codziennie. Pomagał mu przy rozkładaniu warzyw, przy remoncie samochodu. Raz dostał od niego jakieś pieniądze jak pomagał przy remoncie samochodu, natomiast za pomoc w rozkładaniu warzyw dostawał warzywa. Innych usług nie świadczyłM. D.. Podawał, że raz pożyczył odM. D.busa na przeprowadzkę sąsiada, a raz odwoził go też do domu. Raz poprosił z koleiM. D., żeby odebrał go z miejscowościK.. Twierdził, że MD.przekazał mu pieniądze na podwórku przed kamienicą, około godziny 16.00 tego samego dnia co byli wŁ.. Nie pytał, jak to się stało, że on tak szybko jest z powrotem weW.. Twierdził, że dla niego to co mówiM. D. (1)jest pomówieniem, w nic go nie wtajemniczał. Gdyby się na coś takiego zgodził to na pewno nie zabrałaby swojego samochodu, gdzie są numery rejestracyjne, tylko wyrwałby jakieś inne tablice rejestracyjne od innych samochodów.
Wyjaśniał, że jak zaparkowali wŁ.samochód, toM. D. (1)cofnął się jakieś 15 metrów do tyłu, że nie pamięta, nie zwracał uwagi, czy miał rękawiczki na rękach. To wszystko trwało z 4 minuty, razem z tym drugim podejściem do samochoduM. (...). Nadal nie zwracał uwagi na jego ręce.M. D.mówił, że jedzie odebrać przesyłkę, podszedł do auta. Było otwarte, nikogo tam nie było. Twierdził, że trochę go to zdziwiło. Wyjaśniał, że nic nie wie, czyM. D. (1)posiadał samochód markiM. (...). Podawał, że jak jechali następnego dnia do jego rodziców to go zapytał, co było ciekawego w walizkach, a on powiedział, że nie wie. Twierdził, że nie zwrócił uwagi, czyM. D. (1)miał rękawiczki, jak przesiadał się do drugiego samochodu. Podawał, że nie wysiadał z samochodu, aby otwierać bagażnik, że od wyjazdu doŁ.wysiadł dopiero w drodze powrotnej tankując na(...)nie. Jeszcze raz wskazywał, że zdziwiło go, żeM. D.daje mu 1.000 zł, ale darowanemu koniowi w zęby się nie zagląda. Wyjaśniał, że nie wie skądM. D.może znać jego sytuację, bo on duże zakupy u niego robił, dziennie jakieś 100 zł i zawsze płacił gotówką, nie brał na kreskę. Jak wracali od jego rodziców nie domagał się odM. D.dodatkowych pieniędzy.
(wyjaśnieniaR. Ć. (1)k 253-255 t. II sądowy)
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych jedynie w takim zakresie w jakim pozostawały w zgodności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W pozostałym zakresie tej wiarygodności odmówił i potraktował wyłącznie jako wyraz ich linii obrony przyjęty na użytek toczącego się postępowania.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obu oskarżonych w tej części, w której wskazywali, że znają się wiele lat, boM. D. (1)naprzeciwko kamienicy R.Ć.prowadzi stragan z warzywami, którego R.Ć.był klientem. Ponadto, żeR. Ć.pomagałM. D.przy naprawie samochodu, w pierogarni, a także przy remoncie, że raz podwoziłM. D.domu. Potwierdzają to bowiem także zeznania świadkówW. M. (1)iW. K..
Zasługują na wiarę zeznania pokrzywdzonegoŁ. O.i zbieżne z nimi zeznania świadkaR. R., żefirma (...)była firmą rodziną, żeR. R. (1)kilka lat temu był dziękiŁ. O.zatrudniony w tej firmie i od tego czasu w podróże służbowe do kontrahentów w Polsce jeździli razem, i że tak też było w czasie tego zdarzenia. Kwestię wspólnych wyjazdów służbowych potwierdzają także zeznania licznych klientów tej firmy m.in. świadkówK. C. (2),A. W. (1),P. B.,A. Ł.,Ł. C.,A. B. (1),A. B. (2),M. K.,J. Z.,B. K.,M. S.,W. S.,M. L..
Jako wiarygodne sąd ocenił zbieżne ze sobą zeznania świadkówŁ. O. (1),R. R. (1)iP. P. (1), że od końca 2016r. kiedyR. R.poznał siostrę oskarżonegoM. D.P. P. (1)tworzyli oni związek.
Jako wiarygodne sąd ocenił twierdzenia oskarżonegoM. D., że spotkał się zR. R.w maju 2017r. i wówczas padła z ustR. R.propozycja okradzenia Włocha, który będzie w lipcu w Polsce, na którą oskarżony się zgodził, a także, że został przezR. R.poinstruowany, w którym miejscu zostawi dla niego kartkę ze szczegółami, co do czasu i miejsca. Uprawdopodobnienie tej wersji stanowią zeznania świadkaŁ. O., z których wynika, że w maju 2017r. także odbywała się podróż służbowa do Polski z ramieniafirmy (...).R. R.miał więc możliwość osobistego spotkania się zM. D.. Sąd nie dał tym samym wiary twierdzeniomM. D.z postępowania przygotowawczego, że zadzwonił do niego mężczyzna z numeru prywatnego, nie przedstawiając się i poprosił o spotkanie, że widział tego mężczyznę pierwszy raz w życiu i nie zna go z imienia i nazwiska, a nawet nie jest w stanie opisać jego wyglądu. Poza tym, że jest to sprzeczne z późniejszymi depozycjami oskarżonego i innymi dowodami w sprawie, to jest to twierdzenie całkowicie absurdalne, by ktoś całkowicie obcy nagle zaproponował mu dokonanie kradzieży.M. D.na koniec tego przesłuchania w śledztwie przyznał, że nie chce powiedzieć, kto mu zlecił tę kradzież. Co prawda całkowicie nieprawdopodobnie uzasadniał to obawą o swoje życie i zdrowie, gdy z dowodów wynikało, iż rzeczywistym powodem było powiazanie tej osoby z siostrą oskarżonego, której oskarżony nie chciał zapewne mieszać w to postępowanie.
Sąd nie dał tym samym wiary zeznaniom świadkaR. R., że nie zna brataP. P. (1), ani nigdy go nie widział i świadkaP. P. (1), która także twierdziła, że jej bratM. D. (1)nie znałR. R. (1)i nie wie nawet jak wygląda.. Przeczą temu choćby dane w telefonie oskarżonego zabezpieczonym przez policjantów w trakcie zatrzymania oskarżonego, na którym ujawniono w aplikacji WhatsApp kontakt telefoniczny z włoskim numerem oraz przypisanym do niego imieniemR.i zdjęciemR. R. (1)(którego funkcjonariusze poznali w dniu zdarzenia, wiec wiedzieli jak wygląda przeglądając kontakty w telefonie oskarżonego).
Z tego tez względu sąd uznał za całkowicie nieprzekonujące zeznaniaR. R. (1), że co prawda te numery telefonów, które są w aktach, to są jego numery, ale to nie on dzwonił do oskarżonegoM. D. (1)tylkoP. P. (1)w swoich sprawach.
Przede wszystkim jednak, tym powyższym twierdzeniom, o tym, że oskarżony iR. R.nigdy się nie widzieli iM. D.nie wie jak wyglądaR. R., przeczy wynik okazania, podczas którego oskarżonyM. D.na zdjęciach rozpoznał wizerunekR. R. (1).
Sąd nie dal wiary zeznaniom świadkaR. R. (1)złożonym na rozprawie, że dopiero w dniu 18 lipca wieczorem dowiedział się, że wfirmie (...)będą znajdować się w dniu 19 lipca około godz. 9.00. Po pierwsze jest to sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonegoM. D., który wskazywał, że już w dniu 18 lipca rano udał się po umówioną kartkę pozostawioną dla niego w toalecie na trasie doŁ., a jak oskarżony wskazywał, pozostawienie tej karteczki, jak też cały „skok” uzgodnił z R.R.. Co więcej samR. R.nie jest konsekwentny w podawaniu tej okoliczności, albowiem wcześniej na przesłuchaniu w Prokuraturze wskazywał, że o tym terminie miał się dowiedzieć dopiero w dniu 19 lipca rano. Ponadto, jak wynika z zeznań świadkaŁ. O.poinformował onK. C. (2)właścicielafirmy (...), kiedy będzie u niego z towarem kilka dni wcześniej, a zatemR. R.już wówczas mógł znać plan trasy.
Podkreślić należy, iż sam fakt, żeM. D. (1), tak doskonale wiedział, czym się będą poruszaliR. R.iŁ. O., dokładnie wiedział gdzie i kiedy się będą znajdowali, oraz w którym dokładnie miejscu w samochodzie będą rzeczy, które miały zostać skradzione, świadczy o tym, iż informacji tych udzieliła mu osoba, podróżująca wówczas tym samochodem. Nie jest możliwe by tak dokładną wiedzę mieli np. kontrahencifirmy (...)zW., co sugerowali w swych zeznaniachR. R., a także siostra oskarżonegoP. P., próbując od siebie oddalić podejrzenie.
Oczywistym jest, iż nie mógł to być okradzionyŁ. O., gdyż on i firma jego ojczyma nic by na tym nie zyskali. Jak wynika z zeznańŁ. O.skradzione pieniądze nie były ubezpieczone, bo nie można ich było ubezpieczyć, a także złoto nie było jeszcze przez firmę ubezpieczone. Podnieść w tym miejscu należy, iż być możeR. R.przypuszczał planując to przestępstwo, że złoto ubezpieczone już będzie. Jak bowiem wynika z wyjaśnień oskarżonegoM. D.R. R.miał go poinformować, że wartość strat będzie większa, niż jego dola, ale reszta i tak będzie zgłoszona do ubezpieczalni. PokrzywdzonyŁ. O.zeznawał, że firma nie zdążyła złota ubezpieczyć. Co potwierdza, że były takie plany, o których wiedziałR. R., i w maju kiedy zaproponowałM. D.dokonanie kradzieży, mógł przypuszczać, że do lipca umowa ubezpieczenia zostanie już zawarta. To, że tak się nie stało wynika nie tylko z zeznańŁ. O. (1), ale takżeR. R. (1), który zeznał, na rozprawie, że złoto w momencie kradzieży nie było ubezpieczone.
Podkreślić także należy, iż jak słusznie zauważył składając zeznania na rozprawieŁ. O. (1), firma ubezpieczeniowa nie pokryłaby im żadnych strat nawet gdyby złoto było ubezpieczone, albowiem w umowie ubezpieczenia wymogiem są zamknięte drzwi pojazdu. Co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, gdyż drzwi samochoduM. (...)były pozostawione otwarte.
Sąd nie dał także wiary twierdzeniom świadkaR. R., który z jednej strony wskazywał, że kondycja firmy była dobra, ale z drugiej podawał, że mieli też jakieś długi, że członkowie rodziny miedzy sobą kłócili się o pieniądze, a nawet odnosił wrażenie, iżŁ.ze swoją mamą za plecamiU.robili swoje interesy. Jest to zdaniem sądu jedynie nieudolna próba uniknięcia odpowiedzialności.
Przypomnieć w tym miejscu należy, iż to wyjaśnienia oskarżonegoM. D.przede wszystkim są dowodem obciążającymR. R. (1).M. D. (1)nie miał zaś żadnego powodu, by bezpodstawnie obciążaćR. R. (1). Nie podaje takiego powodu samR. R., a takżeP. P. (1), którzy zeznawali, żeP. P. (1)nie jest co prawda w bliskim kontakcie z bratem, ale nie była też z nim w tamtym czasie skonfliktowana. Gdyby przyjąć za prawdziwą wersję podawaną przezR. R.i jego konkubinę, że oskarżonyM. D.nie znał nawetR. R., to tym bardziej nie miałby powodu, byR. R.kłamliwie pomawiać.
Ponieważ z wyjaśnień oskarżonegoM. D.wynikało, iż był poinstruowany przezR. R., że ma zabrać z zaparkowanego samochodu dokładnie dwie walizki i pieniądze, które będą schowane w schowku, że wówczas usłyszał, że w schowku będzie 120 000 zł i to miała być dola oskarżonego, ale że wartość strat będzie większa, to sąd nie dał wiary twierdzeniom świadkaR. R. (1), iż zdziwiło go, dlaczegoŁ. O. (1)miał w swojej torbie złoto, a nie trzymał go w schowku, który był zakamuflowany wM.w oparciu siedzenia pasażera, nie dał mu także wiary, że po powrocie doW.Ł. O. (1)wyciągnął ze schowka w oparciu fotela reklamówkę z pieniędzmi i schował do szafy pancernej. Wręcz przeciwnie skoroR. R.nakazał oskarżonemu zabranie toreb podróżnych i torebki ze schowka znajdującego się na przodzie pojazdu, to doskonale zdawał sobie sprawę, że tam właśnie będzie znajdować się mienie warte kradzieży, a nie w schowku za fotelem, do którego nie miałby dostępu nakłoniony do kradzieżyM. D.. Jak trafne były te obserwacjeR. R. (1)świadczy fakt, iż jak sam świadek zeznawał,Ł. O. (1)natychmiast po kradzieży lamentował, że w schowku miał pieniądze w reklamówce oraz w walizce sztabkę złota, a ponadto, jak wynika z wyjaśnień oskarżonegoM. D., ze wskazanych przezR. R.miejsc dokonał zaboru pieniędzy i złota.
Jako wiarygodne sąd ocenił wyjaśnieniaM. D.złożone na rozprawie, że zaproponowałR. Ć. (1)udział w kradzieży polegający na podwiezieniu go na miejsce zdarzenia, że zaproponował mu to w dniu 14 lipca 2017r.. Sam fakt wyjścia przezM. D.z propozycją podwiezienia go potwierdza oskarżonyR. Ć.. R.Ć., co prawda wskazuje, iż propozycję tę usłyszał dopiero w dniu 18 lipca 2017r., tak wskazywał takżeM. D.w postępowaniu przygotowawczym, jednak sąd tym twierdzeniom nie dał wiary. Uznać należy, żeM. D. (1)musiał wcześniej przygotować się do dokonania przestępstwa, że nie pozostawił na ostatnia chwilę kwestii transportu, a zatem jego twierdzenie zaprezentowane przed sądem jest zgodne z doświadczeniem życiowym i kategorią racjonalnego rozumowania. Ponadto uprawdopodabnia to fakt, iż właśnie wtedy, bo 15 lipca 2017r. (co wynika z zeznańW. M.) oskarżonyR. Ć.pożyczył odW. M. (1)samochódA., którym sprawcy udali się na miejsce przestępstwa.
Sąd bowiem jako wiarygodne ocenił twierdzenia oskarżonegoR. Ć.i oskarżonegoM. D., że udali się doŁ.samochodemA.pożyczonym przezR. Ć.odW. M. (1). Potwierdza te okoliczności świadekW. M. (1). Tym samym kompletnie niezrozumiałe jest twierdzenie oskarżonegoR. Ć., że gdyby się na coś takiego zgodził to na pewno nie zabrałaby swojego samochodu, gdzie są numery rejestracyjne, tylko wyrwałby jakieś inne tablice rejestracyjne od innych samochodów. OskarżonyR. Ć. (2), o czym zdaje się zapominać, nie zabrał swojego samochodu, tylko samochód należący doW. M. (1).
W tym miejscu podnieść należy, iżR. R. (1)kiedy planował ten czyn i proponował jego dokonanieM. D., a ten następnie R.Ć., mógł być przekonany, że nie będzie możliwym ustalenie sprawców, gdyż w maju 2017r. nie było tam w okolicy jeszcze zainstalowanego monitoringu. Jak wynika z zeznańŁ. O. (1), po ujawnieniu kradzieży został on przez klienta poinformowany, że od niedawna są kamery i można zobaczyć co się stało.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoM. D., że kiedy dojechali na miejsce przestępstwa, to przy samochodzieM. (...)kręciło się dwóch mężczyzn, dlatego kazał R.Ć.objechać ulice dookoła. Korelują z tym bowiem wyjaśnienia oskarżonegoR. Ć., który wskazywał, że po dojechaniu na miejsce przestępstwa, zrobili rundę między znajdującymi się tam uliczkami, i dopiero po tym, zatrzymał się tam, gdzie kazał muM. D..
Zasługują na wiarę wyjaśnienia oskarżonych, co do sposobu w jaki doszło do dokonania przestępstwa, a mianowicie, że po torby doM. (...)udał się oskarżonyM. D., żeM.był otwarty, że były dwie torby podróżne i torba foliowa, tak jak miałM. D.przekazane przeR. R., żeR. Ć.czekał na wspólnika w samochodzie. Potwierdzają to także depozycje świadkaK. S. (1), która widziała jednego sprawcę odchodzącego od samochodu koloruE., który następnie wsiadł do drugiego samochodu markiA.koloru czerwonego, a następnie odjechał. Co prawda świadekK. S.nie widziała, by sprawca coś niósł, ale wobec tego, że jak sama mówi widziała go tylko od tyłu, nie można wykluczyć, że torbę foliową trzymał on wówczas w jednym ręku przed sobą, tak, że nie była widoczna dla świadka.
Odmienności w depozycjach oskarżonych odnośnie tej kwestii dotyczą jedynie czasu trwania samego momentu kradzieży,M. D.określa ją na kilkanaście sekund, a R.Ć.na około 4 minuty. Sąd mając na uwadze, że samochody były jednak trochę od siebie oddalone, aM. D.podchodził doM. (...)dwukrotnie, to czynności te musiały trwać kilka minut, a nie sekund jak to określiłM. D..
Jako niewiarygodne sąd ocenił twierdzenia świadkaR. R., że zamknął pilotem drzwi samochodu, gdyż jest to całkowicie sprzeczne z wyjaśnieniamiM. D. (1)i R.Ć..R. R. (1)przesłuchiwany na rozprawie kategorycznie twierdził, że zamknął drzwi samochodu i wskazywał, że nie potrafi wytłumaczyć jak to się stało, że były otwarte, choć na początku postępowania był mniej kategoryczny, dopuszczał możliwość, że drzwi się nie zamknęły, aczkolwiek także podtrzymywał wersję, że drzwi pilotem zamknął, twierdził jedynie, że nie sprawdzał, czy się zamknęły. Nie potrafił odnieść się do tej kwestii pokrzywdzonyŁ. O., gdyż on otrzymał jedynie informacje odR. R., że ten drzwi zamknął. Jak jednak wynikało z obejrzanego przezŁ. O.nagrania z monitoringu, nie było na nim widać błysku świateł, który powinien być w momencie zamykania samochodu pilotem.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaŁ. O.odnośnie okoliczności dotyczących przyjazdu dofirmy (...)w dniu zdarzenia, rozmów z klientem i momentu, w którym odkrył kradzież. Korelują bowiem z tymi twierdzeniami zeznania świadkówA. L.,K. C. (2), a takżeR. R..
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaŁ. O. (1)złożonym w dniu 25 lipca 2017r. odnośnie rodzaju skradzionego mienia i jego wartości. Co prawda wcześniej świadek wskazywał inną wartość skradzionej gotówki oraz podawał, że skradzione zostały także wyroby ze srebra, jednak świadek racjonalnie wytłumaczył, że początkowo nie wiedział dokładnie co zostało skradzione. Zgodzić się należy z pokrzywdzonym, że na gorąco, zaraz po zdarzeniu nie był w stanie wskazać co skradli sprawcy, że żeby to określić musiał najpierw wszystko sprawdzić, pozostały towar zliczyć, przeliczyć transakcje. Podkreślić należy, iżŁ. O. (1)od razu przesłuchiwany w dniu 19 lipca wskazywał, że dopiero po powrocie doW.będzie mógł podać dokładną wartość strat, a ta podawana przez niego na początku wartość była jedynie szacunkowa. Pamiętać również należy, iż zaraz po zdarzeniuŁ. O.był jeszcze zapewne w szoku, jako ofiara dokonanego przestępstwa. Jest to całkowicie zrozumiałe.
Dlatego sąd uznał, że zeznania odnośnie skradzionego mienia złożone po przeprowadzeniu remanentu w firmie weW.zasługują na wiarę.
GdybyŁ. O. (1), chciał obciążyć oskarżonych ponad miarę, to z całą pewnością nie wycofałby się z twierdzenia, że skradzione zostało także srebro o wadze 50 kg srebra o wartości 70 000 euro. A jednak po przeprowadzonym remanencie przyznał, ze srebro nie zostało przez sprawców skradzione.
Zeznania pokrzywdzonego potwierdzone są w znacznej części wyjaśnieniami samego oskarżonegoM. D.. Podawał on bowiem w postępowaniu przygotowawczym, że kiedy przejrzał co jest w torbach, to stwierdził, że były tam pieniądze o różnych nominałach, że był również pakunek zawinięty w strunową torebkę, w którym znajdowało się złoto, około 1 kg, w tym sztabka o wymiarach 5x5x1 cm oraz inne wyroby tj. kawałki łańcuszków, listki złota, zapięcia. Na rozprawie oskarżony początkowo wskazywał, że nie wie, czy tam były wyroby, czy jakieś sztabki, że on tego dokładnie nie widział oraz, że woreczek ze złotem miał wagę jakieś pół kilograma, a w prokuraturze powiedzieli, że tam było 1,3 kg złota, ale on tego nie ważył. Dopiero po odczytaniu mu wcześniejszych wyjaśnień stwierdził, iż mówiąc wcześniej na rozprawie, że było pół kilograma, to że tyle ważyła chyba sama ta sztabka. Tłumaczenie to jest kompletnie nieprzekonujące zważywszy, że jak powyżej zacytowano, oskarżony twierdził wówczas, że nie wie czy tam były wyroby, czy jakieś sztabki. Jedynym zatem racjonalnym wytłumaczeniem tych odmienności jest to, że oskarżony nieudolnie, próbował pomniejszać ilość skradzionego złota. Z całą pewnością jednak uznać należy za przekonujące, iż oskarżony nie wiedział dokładnie ile tego złota było, podawał jedynie szacunkową wagę około 1 kg, gdyż tego nie ważył.
Podobnie rzecz ma się z pieniędzmi, których jak sam oskarżony przyznaje nie liczył, a zatem nie byłby w stanie podać kwoty. Z tego względu sąd jako kompletnie nieprzekonujące uznał podawaną przez niego wartość od 120 000 do 125 000 zł. Oskarżony nie licząc gotówki nie mógłby „na oko” stwierdzić, że w torbie foliowej jest wskazywana przez niego kwota. To twierdzenie wynika raczej zapewne z faktu, że wcześniej usłyszał odR. R., że taka kwota tam na pewno będzie i to będzie dola oskarżonego.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, co do wskazywanej przez niego kwoty skradzionych pieniędzy, gdyż jak już wyżej wskazano były sprzeczne z zeznaniamiŁ. O. (1). Pokrzywdzony od samego początku wskazywał, że zostały skradzione oprócz pieniędzy w złotych również pieniądze w euro o bardzo dużej wartości.
Podnieść należy, iż oskarżony wyrażał chęć dobrowolnego poddania się karze bez przeprowadzania rozprawy i wnosił m.in. o zasądzenie wobec niego obowiązku naprawienia szkody w kwocie ponad 600.000 zł. Gdyby oskarżony nie ukradł takiej gotówki o jakiej mowa w zarzucie, to całkowicie niezrozumiałym byłaby chęć przyjęcia na siebie takiego zobowiązania.
Uprawdopodabniają tę wersje pokrzywdzonegoŁ. O.także zeznaniaR. R. (1), który podczas pierwszego przesłuchania, kiedy jeszcze nie wiedział, że zostanie ujawniona jego rola w tym przestępstwie, zeznał, że skradziona została jakaś duża gotówka, wskazywał jedynie, że nie wie ile tego mogło być, bo nie zajmował się pieniędzmi. Nie podnosił wówczas, że pieniądze pokrzywdzony winien mieć w schowku za siedzeniem, tak jak to przedstawiał przed sądem.
Ponadto przesłuchiwany na rozprawieR. R.podawał, że te pieniądze, które zbierali u klientów były w reklamówce, bo do reklamówki wkładał jeŁ. O.odbierając gotówkę od klientów. A co więcej wskazywał, że klienci płacili różną walutą, część w złotówkach część w euro. Te depozycje potwierdzają zeznaniaŁ. O. (1), że skradzione zostały także pieniądze w walucie euro, że dysponował takimi pieniędzmi.
Sąd nie dał natomiast wiary zeznaniom świadkaŁ. O.złożonym na rozprawie, że skradziona kwota euro, to były pieniądze nie tylko z utargu, ale także firmowe, które zabrał zW.na różne potrzeby, zakupy, a nawet na otwarcie hurtowni w Polsce, które mieli w planach. ŚwiadekŁ. O.bowiem w postępowaniu przygotowawczym nie wspominał o takiej okoliczności, jak przywiezienie zW.dużej gotówki m.in. na otwarcie hurtowni. Podawał jedynie, że z uwagi na fakt, iż był to 10 dzień podróży, to ta gotówka miała równowartość około 450 000 zł. Jego późniejsze twierdzenie jest ponadto kompletnie nieprzekonujące, gdy weźmie się pod uwagę fakt, iż to była już końcówka tego wyjazdu służbowego, aŁ. O.jednak nie spożytkował tych pieniędzy zgodnie ze wskazywanym na rozprawie celem.
Można jedynie domniemywać, iż wersja przedstawiona przed sadem wynikała z faktu, że pokrzywdzona firma nie potrafiła przedstawić dokumentów potwierdzających transakcje zawarte na wskazywaną w zeznaniachŁ. O.kwotę. Załączona została bowiem do akt jedna faktura z tego okresu tj. z dnia 13 lipca 2017r. na kwotę 25 226,05 euro wraz z dowodem przelewu na taką kwotę.
Przesłuchiwani kontrahencifirmy (...)nie podawali ani konkretnych dat, ani kwot z ewentualnych zawartych wówczas zfirmą (...)transakcji. Wyłącznie w zeznaniach świadkaW. S.pada stwierdzenie, że w dniu 18 lipca 2017r. jego dwie firmy zakupiły od pokrzywdzonej firmy wyroby za kwotę 39 000 euro. W zeznaniach innych przesłuchanych klientów, jeśli w ogóle wskazywano, to jedynie wartości transakcji, jakie zwykle zawierali z pokrzywdzoną firmą. Pojawiały się w tych stwierdzeniach kwoty jednorazowych transakcji o wartości 10 000 euro, czy 50 000 zł., choć także i niższe.
Dla przykładu wskazać należy, iż świadekA. W.podawał, że jednorazowo transakcje mały wartość 4-8 tyś. Euro,J. K.podawała wartość 20-40 tyś. zł,Ł. C.podawał wartość jednorazowych transakcji w kwocie ok 50 tyś. zł,K. W.wskazywał, że transakcje jednorazowe zaczynają się od kwoty 5 do 10 tyś euro,B. N.podawał wartość od 30 do 50 tyś. zł.
Mając na uwadze podawane przez niektórych świadków kwoty, jest jak najbardziej realne, że w momencie kradzieżyŁ. O. (1)dysponował kwotą 75 000 euro i 120 000 zł w gotówce.
Więcej światła na te okoliczności związane z brakiem dokumentów potwierdzających wartość zawartych transakcji rzucają zeznania świadkaR. R. (1), w których podawał, że być możeŁ. O.woził pieniądze na czarno i były niefakturowane. Akurat w tym względzie sąd dał wiarę twierdzeniomR. R. (1). Nie było bowiem w jego interesie, jako osobie stojącej pod zarzutem współsprawstwa, która będzie być może odpowiadać za wyrządzoną szkodę, podawać okoliczności potwierdzające, że pokrzywdzona firma mogła mieć dużą ilość gotówki, której nie jest w stanie potwierdzić fakturami. A zatem skoro to zeznał, to nie ma podstaw by kwestionować takie twierdzenia. Tym bardziej, iż są zeznania kontrahentów pokrzywdzonej firmy, z których wynika, że płacili nie tylko przelewem, ale także gotówką. Tak zeznał świadekJ. S., który widział się zŁ. O. (1)w połowie lipca 2017r.
Potwierdzeniem zeznańŁ. O. (1), że został mu wówczas skradziona cała gotówka jaką dysponował, są także zeznania świadkaB. B., z których wynikało, że w dniu 20 lipca 2017r. zadzwonił do niegoŁ. O. (1)i poprosił go, aby uregulował należności powstałe po dostawie towaru, ponieważ potrzebował pieniądze, gdyż został okradziony. Oczywistym jest zatem, że gdyby rzeczywiście, tak jak próbował przekonywaćR. R.Ł. O. (1)miał nadal w schowku pieniądze, to nie musiałby prosić o uregulowanie należności z uwagi na to, że są mu te pieniądze potrzebne. W świetle tych zeznań mało prawdopodobnym jest także, byŁ. O.rzeczywiście tak jak zeznałR. R.znalazł później w samochodzie kartę płatniczą, którą dokonywał płatności.
Sąd dał wiaręŁ. O. (1)odnośnie tego, gdzie przechowywał skradzione złoto i gotówkę w momencie kradzieży. Skoro bowiem oskarżonyM. D.dostał instrukcje, by z wnętrza zabrać torby, które będą się znajdowały na przednim siedzeniu oraz torbę foliową ze schowka, to rzeczywiścieR. R. (1)wiedział, że tam będzie się znajdowało złoto i pieniądze. Tym samym sąd nie dał wiary zeznaniomR. R. (1), że pieniądze powinny być w schowku za fotelem, że nawet po przyjeździe doW.były z tego schowka wyjmowane. Gdyby to rzeczywiście było zgodne z prawdą, to nie nadał by oskarżonemu takiego jak wyżej opisany sposobu dokonania tego przestępstwa. Uznać należy, iżR. R., który obecnie stoi pod zarzutem współdziałania w tym przestępstwie, miał powód by umniejszać straty pokrzywdzonych.
PonieważŁ. O. (1)w swoich zeznaniach przeliczał skradzione złoto po cenach w euro, sąd odnośnie wartości skradzionego złota oparł się na ustaleniach policji, z których wynikało, iż na dzień 19 lipca 2017r. według danych Narodowego Banku Polskiego cena złota wynosiła 145,47 zł za gram, zostało to bowiem przez sąd zweryfikowane na internetowych stronach NBP. Podkreślić jednak należy, iż wskazana cena złota dotyczyła złota próby 1000. Ponieważ skradzione zostało nie tylko 1197 gramów złota o tej najwyższej próbie, ale także złoto o próbie 585 w ilości 196 gramów, to sąd odpowiednio pomniejszył wartość skradzionego złota niższej próby i ustalił, że złoto miało w momencie kradzieży wartość 16 677,64 zł. Wskazać bowiem należy, iżŁ. O. (1)przeliczał skradzione złoto jedynie po cenie za gram kruszcu, nie wskazując zwiększonej wartości z uwagi na to, iż część tego złota była w wyrobach.
Również jeśli chodzi o wartość waluty sąd oparł się na ustaleniach policji, z których wynikało, iż na dzień 19 lipca 2017r. według danych Narodowego Banku Polskiego kurs 1 euro wynosił 4,20 zł, co także zostało przez sąd zweryfikowane na internetowych stronach NBP. Tym samym wartość 75 000 euro stanowiło równowartość 315 000 zł.
Sąd uznał za przekonujące twierdzenia pokrzywdzonegoL. O.także w zakresie pozostałych rzeczy, które zostały zabrane przez sprawców, a mianowicie karty bankomatowe i kredytowe wystawione przez dwa banki włoskie, prawo jazdy należące doŁ. O. (1), a także inne jego rzeczy osobiste, takie jak ubrania, czy buty. Przede wszystkim uznać należy, iż pokrzywdzony nie miał żadnego powodu, by podawać nieprawdziwe okoliczności odnośnie zabranych kart płatniczych oraz dokumentu w postaci prawa jazdy, albowiem nic na takim pomówieniu by nie zyskał. Ponadto twierdzenia pokrzywdzonego korelują z zeznaniami świadkaR. R., który wskazywał, że po ujawnieniu tej kradzieżyŁ. O. (1)informował go, że został mu skradziony portfel, że musi zatelefonować do banku, żeby poblokować karty oraz podawał, że pojechali następnie zŁ. O.doG.., czyli miejscowości skąd pochodził pokrzywdzony, by wyrobił sobie nowe prawo jazdy.
Ze względu na powyższe sąd jako niewiarygodne ocenił twierdzeniaM. D., że oprócz złota i pieniędzy w torbach były same ubrania, kwestionując tym samym zabór kart płatniczych i prawa jazdy.
Odnośnie podawanej przez pokrzywdzonego wartości rzeczy osobistych sąd dał także w pełni wiarę zeznaniomŁ. O.uznając, iż wskazywana przez niego kwota 1 000 euro (równowartość 4200 zł) jest wartością nie wygórowaną i jak wskazuje doświadczenie życiowe odpowiadającą realnej wartości takich rzeczy.
Zasługują także na wiarę wyjaśnienia oskarżonegoM. D., że wyrzucił walizki do koszy na śmieci pozaW., a pakunek z pieniędzmi i złotem zawiózł do swojego magazyn, który znajduje się weW.przyul. (...). Ponieważ, jak sam oskarżony wskazywał, zostawił ten łup nie w tym dużym magazynie warzywnym, który przeszukiwała policja, ale w drugim mniejszym budynku, nie został on przez funkcjonariuszy ujawniony w trakcie czynności w prowadzonym postępowaniu. Okoliczności, że oskarżony stracił kontrolę nad łupem potwierdza fakt, iż oskarżony poprosił o przeprowadzenie wizji lokalnej pod pozorem wskazania miejsca przechowania skradzionych rzeczy, chcąc tak naprawdę sprawdzić jedynie to miejsce, bo w czasie tej wizji przejeżdżał obok tego magazynu, gdzie był pozostawiony ten łup.
Jako niewiarygodne sąd ocenił twierdzenia oskarżonegoR. Ć., że robił wówczas jedynie przysługę podwiezieniaM. D., że nie wiedział po co jedzie naprawdę doŁ.. Jest to bowiem przede wszystkim sprzeczne z wyjaśnieniamiM. D.złożonymi na rozprawie, w których wskazuje on, że poinformował R.Ć., że jadą na kradzież. OskarżonyM. D. (1)w czasie śledztwa podawał, co prawda, że kiedy poprosił o to R.Ć.to zapytał go wówczas, czy go zawiezie 200 km odW.. Natychmiast jednak dodawał, że oczywiście uprzedził R.Ć., że nie będzie brał udziału w żadnym przestępstwie. Oczywiste jest dla sądu jedynie to, że gdyby rzeczywiście rozmowa dotyczyła tylko podwiezienia, toM. D.nie musiałby zapewniać R.Ć., ze nie będzie brał udziału w przestępstwie. Co samo w sobie świadczy już o kompletnej nieprawdziwości tej wersji, żeR. Ć.miał tylkoM. D. (1)podwieźć nie wiedząc w jakim celu.
Sam oskarżonyM. D.zorientował się jak absurdalnie zabrzmiało jego zapewnienie, dlatego natychmiast prostował, że źle to ujął, że mówił R.Ć.tylko, że ma go zawieźć.
Tym wyjaśnieniomM. D.jednak sąd nie dał wiary i potraktował wyłącznie jako próbę ochronienia R.Ć.. Podkreślić należy, iż mimo, że w postępowaniu przygotowawczym M. dolata i R.Ć.twierdzą, żeR. Ć.miał podwieźćM. D.i nie wiedział, że w celu kradzieży, to jednocześnie żaden z nich nie wskazuje, jaki miał być powód wyjazduM. D.doŁ.. Byłoby to naturalne prosząc kogoś o zawiezienie w określone miejsce wskazać powód wyjazdu. Taka konstatacja jest uprawniona choćby w kontekście drugiego z mężczyzn, który wówczas podwoziliM. D.. Drugiemu z nich tj.T. T. (1)oskarżonyM. D.wskazywał, że będą jechać po części samochodowe. Dlaczego zatem nie ma w wyjaśnieniach oskarżonych takiego powodu podawanego R.Ć.? Jedyna racjonalna odpowiedź jaka w kontekście tego porównania się nasuwa, to ta, żeR. Ć.znał prawdziwy powód wyjazdu i nie miał podawanego żadnego zmyślonego.
Taki powód pojawia się w wyjaśnieniach R.Ć.dopiero w wyjaśnieniach złożonych przed sądem kiedy twierdził, żeM. D.jechał odebrać przesyłkę. Ten wątek zostanie jednak omówiony poniżej wraz z innymi przesłankami świadczącymi o tym, iż oskarżonyR. Ć.zdawał sobie doskonale sprawę w czym uczestniczy.
Zasługują natomiast na wiarę twierdzenia oskarżonegoR. Ć., że za swój udział otrzymał 1000 zł. potwierdza to w złożonych w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnieniach samM. D. (1). Ta okoliczność tym bardziej wskazuje, iż nie mogło chodzić o zwykłą przysługę podwiezienia. Jak sam oskarżonyR. Ć.przyznaje nie prowadził usług taksówkarskich, a zatem nie ma podstaw by przeliczać koszty takiej przysługi po kursie pobieranym przez taksówkarzy. GdybyM. D.miał zapłacić za zwykłą przysługę tyle co za taksówkę, to już samo to powinno wzbudzić podejrzenie, dlaczegoM. D.nie skorzystałby z taksówki, a fatygował R.Ć.. Ponadto oskarżonyM. D.nie należał raczej do osób hojnie wynagradzających za udzielaną mu pomoc, skoro jak sam R.Ć.wyjaśnia kiedy pomagał mu przy rozkładaniu warzyw, to za tę pomoc otrzymywał warzywa, że tylko raz dostał od niego jakieś pieniądze, kiedy pomagał mu przy remoncie samochodu.
Tym samym sąd jako niewiarygodne ocenił wyjaśnienia oskarżonegoM. D.złożone przed sądem, że dał oskarżonemuR. Ć.najpierw kwotę 1 000 zł, a następnie 10 000 zł w dwóch ratach, kiedy ten dowiedział się co było przedmiotem kradzieży. Z całą pewnością bowiem już po fakcie oskarżonyM. D.nie miał żadnego powodu, by wtajemniczać R.Ć., jak cenny był uzyskany łup, skoro nie informował go o tym wcześniej, narażając się tym samym na zwiększenie się po stronie wspólnika żądań co do wysokości jego udziału.
Na marginesie podnieść należy, iż w świetle powyżej wskazanych wyjaśnień oskarżonegoR. Ć., z których wynikało, iż dorabiał u oskarżonego rozkładając warzywa w zamian za produkty żywnościowe, zdziwienie budzą jego późniejsze twierdzenia, żeM. D.nie może znać jego sytuacji, bo on duże zakupy u niego robił, wydając dziennie jakieś 100 zł i zawsze płacił gotówką.
Sąd dał natomiast wiarę oskarżonemuR. Ć.że pieniądze w kwocie 1 000 zł otrzymał odM. D.już po powrocie doW., uznając za nieprzekonujące twierdzenia oskarżonegoM. D.złożone przed sądem, że dał te pieniądze przed wyjazdem. Jak bowiem wynika z wyjaśnień samego oskarżonegoM. D.złożonych w śledztwie, przed wyjazdem dał R.Ć.200 zł. na paliwo, co było całkowicie uzasadnione faktem, że jak wyjaśnia sam R.Ć., był on w ciężkiej sytuacji finansowej i nie miał pieniędzy nawet na paliwo do samochodu, a po dokonaniu kradzieży i powrocie doW.dał mu 1 000 zł. Jest całkowicie przekonujące także w świetle doświadczenia życiowego, że oskarżonyM. D., wbrew temu co twierdzi przed sądem, nie wypłacałby R.Ć.jego doli z własnej kieszeni, tylko dopiero z pieniędzy skradzionych. Jest całkowicie nieprawdopodobnym, gdy jak sam mówi, nie był, aż taki pewny swojego zarobku, by ryzykował stratę własnych pieniędzy. Podobnie zresztą rzecz się miała z T.T., któremu przecież także oskarżony nie wypłacił pieniędzy z góry, tylko dopiero po powrocie doW..
Sąd jak już wskazywano powyżej jako wiarygodne ocenił wyjaśnienia oskarżonegoR. Ć.w tej części, w której opisywał jak dokonane zostało to przestępstwo, a mianowicie, że kiedy zaparkowali wŁ.samochód, toM. D. (1)cofnął się jakieś 15 metrów do tyłu, że to wszystko trwało z 4 minuty, razem z tym drugim podejściem do samochoduM. (...), żeM. D.podszedł do auta, które było otwarte i nikogo tam nie było.
Opis ten w oczywisty sposób wskazuje, iż oskarżonyR. Ć.nie mógł uważać, że oskarżonyM. D.odebrał w taki sposób jakąkolwiek przesyłkę. Podchodząc do samochodu przy którym nie było żywego ducha. Tym bardziej, o czym także nie należy zapominać, że kiedy przyjechali na miejsce to przy tym samochodzie byli mężczyźni, dlatego oskarżeni robili rundę pomiędzy uliczkami zanim zaparkowali na miejscu.
Z całą pewnością by odebrać przesyłkę nie musieliby także oskarżeni parkować kilkanaście metrów od samochodu, z którego następnieM. D.musiał taszczyć dwie torby podróżne i worek. Mogliby podjechać i zaparkować obokM. (...).
W takich okolicznościach oskarżonyR. Ć.nawet jeśli jechałby doŁ.niczego nie świadom, to z całą pewnością na miejscu już nie mógł mieć żadnych wątpliwości w czym uczestniczy. SamR. Ć. (2)wyjaśniał, że trochę go to zdziwiło, bo zdał sobie najwyraźniej sprawę, że ta sytuacja nijak nie pasowała do lansowanej przez niego teorii, że podwoził wówczasM. D. (1)po odbiór przesyłki.
Tym bardziej, iż, jak wynika z zeznań świadkaK. S. (1), a także samego oskarżonegoM. D. (1),M. D. (1)dokonując tej kradzieży miał na rękach czarne rękawiczki.K. S.podkreślała, że rękawiczki zwróciły jej uwagę, bo na dworze było wówczas ciepło, a na sobie mężczyzna miał koszulkę z krótkim rękawem. Taka okoliczność tym bardziej musiałaby wzbudzić podejrzenia uR. Ć. (1), czyli niczego nie świadomej osoby, która miała jedynie podwieźć znajomego. Fakt, że oskarżony miał wówczas przy sobie rękawiczki potwierdzają także zeznania świadkaT. T., który podawał, że znajdowały się one razem ze skradzionymi rzeczami w bagażniku jego samochodu i oskarżony potwierdził, że należą do niego.
OskarżonyR. Ć. (2)mimo, iż podaje, że cała sytuacja trwała krótko około 4 minut, to bardzo dokładnie obserwowałM. D., skoro widział, że podchodził do samochodu, który był otwarty, przy którym nikogo nie było, żeM. D. (1)dwukrotnie udawał się doM. (...)po torby. Nie mógł zatem nie dostrzec czarnych rękawiczek na jego dłoniach, skoro dostrzegła je z dużo dalszej odległości osoba postronna.
Dlatego zdaniem sądu kompletnie nieprzekonujące są wyjaśnienia R.Ć., najpierw, że nie pamięta, a następnie, że nie zwracał uwagi, czyM. D.miał rękawiczki na rękach.
Co więcej o tym, iż oskarżonyR. Ć.doskonale wiedział, żeM. D.nie odbierał wówczas żadnej przesyłki świadczy wypowiedziane przez niego na rozprawie zdanie, że zapytałM. D., kiedy następnego dnia jechali do jego rodziców, co było ciekawego w walizkach, a on powiedział, że nie wie. Oczywistym jest bowiem, że gdybyM. D. (1)odbierał przesyłkę, dla siebie przeznaczoną, to już jadąc po nią wiedziałby co w niej jest. Fakt zadania przezR. Ć.takiego pytania oskarżonemuM. D.świadczy o tym, iż kiedy udawali się na miejsce przestępstwa, to nie wiedzieli co dokładnie będzie w skradzionych torbach. Jak wynika z wyjaśnieńM. D.nie informował on wówczas R.Ć., co będzie przedmiotem kradzieży, sam zresztą dokładnie nie wiedział, co poza pieniędzmi w kwocie 120 000, które miały być dla niego, będzie się tam znajdowało. Całkowicie racjonalne jest zatem, żeR. Ć.wcześniej nie będąc wtajemniczony co to będzie za łup, dopiero następnego dnia zapytał, co było w walizkach. Sąd dał wiarę oskarżonemuR. Ć., że uzyskał wówczas odpowiedź, żeM. D.nie wie, jak już bowiem powyżej wskazywanoM. D.nie miał żadnego interesu w tym, by R.Ć.o tym szczerze informować.
Jak niewiarygodne są wyjaśnienia oskarżonegoR. Ć.co do jego świadomości, świadczy choćby fakt, że w postępowaniu przygotowawczym podawał odmienny w szczegółach opis swoich obserwacji dokonywanej kradzieży. Podawał, że obserwował, jakM. D.podchodzi doM. (...)we wstecznym lusterku , a jednocześnie twierdził, że nie widział samego momentu, jak on otwiera drzwi odM., ponieważ zajął się ustawianiem radia, że usłyszał tylko po kilku sekundach, jak klapa odA.trzasnęła i do środka auta wsiadł z powrotemM., że następnieM. D.ponownie udał się w kierunkuM.otworzył normalnie od niego drzwi pasażera i coś z niego wyciągnął, a kiedy szedł w kierunkuA., to w ręku trzymał zwykłą foliówkę i że dopiero kiedyM. D.wysiadł zobaczył, że oprócz torebki ma dużą walizkę. Ewidentnie w tych wyjaśnieniach oskarżony próbował ukryć fakt, iż widział jakM. D.wyciąga torby podróżne z otwartego samochodu, choć w świetle jego wyjaśnień złożonych przed sądem, że auto było otwarte i że następnego dnia zapytałM. D.co było w walizkach, wiedział dokładnie jak wyglądała kradzież i co zostało przezM. D.zabrane z otwartegoM.. A skoro próbował to w postępowaniu przygotowawczym ukryć, to tym bardziej świadczy o tym, iż zdawał sobie sprawę, iż ta wiedza stawia go w złym świetle.
O nieprawdziwości twierdzenia oskarżonegoR. Ć., iż nie wiedział on, że uczestniczy w dokonaniu przestępstwa, świadczą także inne odmienności w wyjaśnieniach oskarżonego. W postepowaniu przygotowawczym podczas ostatniego przesłuchania oskarżonyR. Ć.podawał, że kiedy spotkał przypadkowoM. D. (1)na podwórku jeszcze tego samego dnia po powrocie doW., nie pytał go czym wracał doŁ., bo go to nie interesowało, ponieważ miał go tylko zawieźć doŁ., nie było mowy, żeby go R.Ć.odbierał. Natomiast przed sądem twierdził już, że był bardzo zdziwiony, żeM. D.wysiadł z samochodu. Tę pierwsza wersję potwierdzają wyjaśnienia oskarżonegoM. D., który podawał, żeR. Ć.wiedział, żeM. D.będzie wracał z kim innym, choć nie wiedział z kim. Świadczy ona o tym, iż R.Ć.doskonale zdawał sobie sprawę w czym uczestniczy, że był w to wprowadzony przezM. D.. Gdyby tak nie było to jak podpowiada doświadczenie życiowe, R.Ć.musiałby jednak zdziwić się tym, żeM. D.po przejechaniu kilkuset metrów, od miejsca w którym wyjmował torby, wysiadł i kazał R.Ć.odjechać. Zapewne sam R.Ć.uznał swoje wcześniejsze wyjaśnienia za nieracjonalne, skoro na rozprawie zmienił ich treść twierdząc, że był tym faktem zdziwiony. Tym bardziej, że przed sądem R.Ć.lansował teorię, że miał wówczas podwieźćM. D.po odbiór przesyłki. Po odebraniu przesyłki z całą pewnościąM. D.nie musiałby zostawać wŁ.a R.Ć.nakazywać odjazdu.
Sąd dał także wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoR. Ć., że po dokonanej kradzieży oskarżonyM. D. (1)kazał mu zezłomowaćA.. Gdyby rzeczywiście nie był w nic przezM. D.wtajemniczony, to nie przystałby na wydane mu przezM. D., bez żadnego w świadomości R.Ć.powodu, polecenie zniszczenia samochodu, który przecież nawet do niego nie należał i za który właścicielowi nie zapłacił. To natomiast, że oskarżony zamierzał polecenie wykonać jest bezsporne, gdyż zaprowadził tenże samochód na posesję rodziców w celu jego rozebrania na części, o czym sam wyjaśnia.
OskarżonyM. D.twierdził wprawdzie, że nie kazał likwidować samochodu, że to R.Ć.sam go prosił, żeby go stamtąd od rodziców odebrać, bo sam chciał ten samochód na części rozebrać. Mając jednak na uwadze fakt, iż toM. D.był osobą decydującą o sposobie dokonania tego przestępstwa, a R.Ć.nie był przez niego wtajemniczony we wszystkie szczegóły przestępczego przedsięwzięcia, uznać należy, iż to wyjaśnienia R.Ć.zasługują w tym zakresie na wiarę.
W korelacji z twierdzeniami o podjętej decyzji o zlikwidowaniu samochodu, stoją zeznaniaW. M., która wskazywała, że kiedy zapytała R.Ć.o samochód, ten odparł, że samochodu nie ma i przekazał jej jedynie przedmioty, które znajdowały się we wnętrzu jej samochodu. Sam oskarżonyR. Ć.wskazywał, że z wnętrzaA.wyjął wszystkie rzeczy, które nie należały do niego.
OskarżonyR. Ć. (2)dopiero przed sądem twierdził, że zdziwiło go, że ma zezłomować samochód, dlatego właśnie zawiózł go do rodziców i tam miał go rozebrać na części. Jednak dla oceny świadomości i postępowaniaR. Ć. (1)nie ma tu znaczenia, czy samochód miał być zezłomowany, czy rozebrany na części. Zarówno bowiem jeden, jak i drugi sposób dotyczył pozbycia się tego samochodu. Samochodu, na który, jak sam oskarżonyR. Ć.wyjaśniał, ciułał pieniądze z wykonywanych prac dorywczych, bo wcześniej rozmawiał z paniąW., że jak odłoży trochę grosza to odkupi od niej auto.
Nie ma oparcia w rzeczywistości podawana przezR. Ć.okoliczność, iż mówiłW. M., że rozbierze samochód na części, bo na ich sprzedaży wyjdzie lepiej. Po pierwsze sprzeczne z tą wersja są zeznaniaW. M., która nie wspominała, by oskarżony informował ja, że ma zamiar rozebrać samochód na części. Powyżej wskazano już, żeW. M.uzyskała odR. Ć.jedynie informację, że samochodu nie ma. Dopytywana o ten fakt na rozprawie zeznała, że to po jej stronie była taka opcja rozłożenia samochodu na części, bo to miało się jej lepiej opłacać, ale to była taka luźna rozmowa kiedy się zastanawiała, czy go rozebrać, czy go sprzedać i rozmowa ta była dużo wcześniej, niż ten samochód trafił na posesję ojca oskarżonego.
Ten całkowicie odmienny opis okoliczności wskazuje na nieprawdziwość wersji oskarżonegoR. Ć.. Ponadto jest to wersja całkowicie nieracjonalna jeśli się weźmie pod uwagę fakt, iż oskarżonyR. Ć.nie był właścicielem tego samochodu, nie kupił go odW. M., nie zapłacił za niego, a zatem nie mógł podejmować decyzji co do ewentualnego rozebrania tego samochodu na części, jedynie informując właścicielkę, że tego właśnie dokonuje.
ŚwiadekW. M., co prawda w postępowaniu przygotowawczym twierdziła, zbieżnie z wyjaśnieniami R.Ć.złożonymi w śledztwie, iż R.Ć.zapłacił jej wówczas za ten samochód 1000 zł, jednak są to twierdzenia niewiarygodne po pierwsze dlatego, iż nieprawdopodobnym jest by takie mienie jak samochód, podlegający rygorom rejestracji, sprzedany został (jak to się wyraził R.Ć.nieformalnie) bez sporządzenia pisemnej umowy, a takową umową nie dysponowali i wskazywali, że taka umowa nie została wówczas spisana. Ani oskarżony, ani świadekW. M.nie podają żadnego racjonalnego powodu, dla którego nie mogli spisać umowy w momencie rzekomego wręczania pieniędzy. Co więcejW. M.twierdziła, że na pytanie co się stało z samochodem (jeszcze zanim otrzymała rzekomą zapłatę) uzyskała odpowiedź R.Ć., że samochód kupił jego kolega. W wersji tej świadek bez jakiejkolwiek refleksji przechodzi do porządku dziennego nad tym, że oskarżony nie będąc właścicielem samochodu nie mógł go sprzedać komukolwiek. Już same te okoliczności wskazują na całkowitą nierealność tej wersji. Podkreślić należy także, iż mimo, że świadek w czasie śledztwa twierdziła, że sprzedała samochód R.Ć., to odebrała go od funkcjonariuszy policji i pokwitowała odbiór wskazując, że samochódA. (...)nr rej. (...)jest jej własnością.
Po drugie sama świadekW. M.zaprzeczyła przedstawianej w postępowaniu przygotowawczym wersji podając przed sądem, że zabrała ten samochód z posesji ojca oskarżonego, a kiedy skończył się przegląd ostatecznie sprzedała samochód innej osobie. Gdyby oskarżony kupił od niej wcześniej ten samochód, a co więcej zapłacił za niego ustaloną cenę, samochód ten nie należałby już do niej i nie mogłaby nim rozporządzić na rzecz innej osoby. ŚwiadekW. M.mimo, iż na rozprawie próbowała zasłaniać się niepamięcią, odnośnie tego jakie były ustalenia z R.Ć., czy oskarżony przyniósł jej 1.000 zł i kupił samochód, to ostatecznie przyznała, że nie sprzedała wcześniej oskarżonemu tego samochodu, próbując na przesłuchującego ją funkcjonariusza zrzucić odpowiedzialność za odmienności w swych depozycjach.
Podkreślić należy, iż zamiar pozbycia się samochodu także wskazuje, iż oskarżeni byli przekonani, że to zatrze ślady i utrudni możliwość dotarcia do nich przez organy ścigania. Czy przekonanie to było racjonalne, to już inna kwestia
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoM. D., że dzień wcześniej poprosił T.T.o zabranie go swoim samochodem zŁ.liczył bowiem na to, iż w ten sposób zatrze ślady. W korelacji z tymi wyjaśnieniami pozostają bowiem zeznania świadkaT. T. (1), który przyjechał wówczas doŁ.poM. D. (1), by go zabrać z powrotem doW..
Okoliczność, żeM. D.już dzień wcześniej poprosił T.T.o zabranie go swoim samochodem zŁ., potwierdziła także w swoich zeznaniach świadekJ. P..
Sąd jako wiarygodne ocenił także wyjaśnienia oskarżonegoM. D., że poinformował swojego szwagra, iż będzie wiózł części samochodowe. Potwierdził to bowiem T.T.. Jak jednak wynika z zeznań świadkaT. T. (1), domyślił się on, że nie wiezie części samochodowych, w szczególności po tym, kiedy oskarżony powiedział, żeby jechał szybko, bo wiezie cztery bańki. T.T.ponadto wyraził przypuszczenie, że pieniądze, które otrzymał za tę przysługę od oskarżonego mogą pochodzić z przestępstwa.
Z zeznań świadkaJ. P.również wynika, że po całym zdarzeniuT. T. (1)podejrzewał, że wbrew temu co powiedział muM. D. (1), w walizkach wiezionych przezT. T.nie znajdowały się części samochodowe.
Sformułowanie o „czterech bańkach”, potwierdził w swoich wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym oskarżonyM. D.. Wyjaśniał wówczas, że kiedy wsiadł doS., to kazał T.T.kierować się naW.i jechać w miarę szybko, bo mają cztery bańki ze sobą. Co więcej wskazywał, że kiedy T.T.pytał, co oskarżony ma w walizkach, to oskarżony kazał mu się nie interesować. Co także musiało uświadamiać T.T.nielegalność pochodzenia wiezionego mienia. Co prawda oskarżonyM. D.na rozprawie wycofał się z wyjaśnień w zakresie sformułowania o czterech bańkach, jednak nie potrafił racjonalnie wytłumaczyć tej odmienności. Twierdzenie bowiem, żeT.był w szoku, że go aresztowali i trochę nakoloryzował, a policjantka zadawała oskarżonemu takie pytania, które były jednocześnie właściwie odpowiedzią i dlatego to tak zostało ujęte w tym protokole o tych czterech bańkach, jest całkowicie nieprzekonujące.
Podkreślić należy, iż wypowiedziane przezM. D.doT. T.sformułowanie, że wiezie cztery bańki świadczy o tym, że oskarżony był przekonany o bardzo dużej wartości skradzionego mienia. Dużo większej nawet niż się okazało w rzeczywistości.
Nie zasługują na wiarę twierdzenia świadkaR. R. (1), że nie ukrywał się przed wymiarem sprawiedliwości. Świadek bowiem nie stawił się na przesłuchanie, tak jak obiecywał pokrzywdzonym, że gdy będzie miał urlop, to będąc w Polsce złoży zeznania. Całkowicie nieprzekonująca jest wersja, że nie przyjechał wtedy na przesłuchanie, bo zadzwonił do policjantki i ona mu powiedziała, że idzie na urlop, że mam się nie martwić oraz, że nie otrzymywał żadnych wezwań, a z Polski wyjechał tylko dlatego, że nie mógł znaleźć pracy. Po pierwsze jest to twierdzenie niewiarygodne, gdyż świadek konsekwentnie nie potrafi wskazać kto zainicjował ten telefoniczny kontakt. Najpierw twierdził, że to on zadzwonił do policjantki, a w dalszej części przesłuchania podawał, że to policjantka dzwoniła do niego. Z całą pewnością jednak nieobecność jednej z policjantek, nie byłaby żadną przeszkodą do przesłuchania go przez innego funkcjonariusza, gdyby rzeczywiście świadek chciał złożyć zeznania. Jeśli chodzi o nieotrzymywaną rzekomo korespondencję, to dziwnym trafem doR. R. (1)dotarła jednak korespondencja o zajęciu na poczet ewentualnych należności jego własnościowego mieszkania. Dopiero wówczas, gdy zagroziły mu poważne finansowe konsekwencjeR. R. (1)postanowił jednak zawalczyć przedstawiając organom ścigania swoja wersję zdarzenia.
Sąd jako wiarygodne sąd ocenił zeznania świadkaJ. T., choć pominął je przy ustalaniu stanu faktycznego, gdyż nic do sprawy nie wniosły.
Sąd dał także wiarę zeznaniom funkcjonariuszyA. K.iK. G., choć także pominął je przy ustalaniu stanu faktycznego, gdyż dotyczyły one jedynie opisu wykonywanych wówczas przez tych policjantów czynności.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że możnaM. D. (1)iR. Ć. (1)postawić zarzut winy co do zarzucanego im czynu, gdyż w tych warunkach jakie istniały mogli zachować się zgodnie z nakazem normy prawnej. W rozpoznawanej sprawie nie ma okoliczności, które wskazywałyby na istnienie szczególnej sytuacji motywacyjnej, która wyłączałaby winę sprawców.
Przestępstwo zarzucane oskarżonym popełnione było umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Oskarżeni wiedzieli, że dokonują czynu zabronionego i chcieli go dokonać.
Swoim zachowaniem oskarżeni wyczerpali dyspozycjęart. 278 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kk,art. 278 § 5 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 2 kk. Podkreślić należy, iż Każdy ze sprawców miał określoną rolę w tym czynie.R. R. (1)je zaplanował i umożliwił pozostawiając otwarte drzwi w samochodzieM. (...),M. D. (1)dokonał zaboru mienia z samochodu, aR. Ć. (2)zapewniłM. D.transport na miejsce przestępstwa i umożliwił szybkie oddalenie się z tego miejsca. Co więcej udział R.Ć.w pożyczonym samochodzie, miał utrudnić organom ścigania ustalenie sprawców, tak zresztą, jak kolejna zmiana samochodu naS. (...).T., w czasie powrotu doW..
Zgodnie z dyspozycjąart. 278 § 1 kkkarze w nim określonej podlega osoba, która dopuszcza się zaboru cudzej ruchomości w celu jej przywłaszczenia. Oskarżeni wraz zR. R. (1)dokonali zaboru złota i rzeczy osobistych w postaci ubrań i butów posiadających określoną wartość wyrażoną w pieniądzu i mogących uczestniczyć w obrocie, a nadto stanowiących własnośćfirmy (...), a także pieniędzy w walucie polskiej i obcej tj. w euro. Wszystkie wskazane rzeczy bez wątpienia korzystają z ochrony należnej cudzym ruchomościom, a przewidywanej przez przepisy prawa karnego. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniem obrońcy oskarżonegoM. D., która w glosach końcowych podnosiła, iż nie zasługuje na ochronę osoba, która prowadzi działalność nieewidencjonowaną. Kwestia nie odprowadzania podatków od zawieranych transakcji jest zupełnie innym tematem, którym winny się ewentualnie zając inne organa ścigania. Bezprawnemu zaborowi cudzego mienia niewątpliwie towarzyszył cel przywłaszczenia, czyli wyjęcia rzeczy spod władztwa osób uprawnionych, włączenie do swojego majątku i postąpienia jak z własną.
Ponieważ skradzione mienie miało wartość powyżej 200 000 zł., co stanowiło mienie znacznej wartości w rozumieniuart. 115 § 5 kk, czyn oskarżonych wypełnił także dyspozycjęart. 294 § 1 kk. Całkowicie niezrozumiały jest także kolejny wniosek obrońcy oskarżonegoM. D., by wyeliminować ten przepis z kwalifikacji czynu. W wyjaśnieniach swych oskarżonyM. D.konsekwentnie wskazywał, że ukradł złoto o wadze około 1 kg i co najmniej 120 000 zł., a zatem już tylko to bezspornie wskazywane przez samego oskarżonego mienie miało wartość zdecydowanie przekraczającą kwotę 200 000 zł. wskazaną wart. 115 § 5 kk. Abstrahując nawet od tego, że oskarżonyM. D., jak to już podnoszono, chciał naprawić szkodę w wysokości wskazanej w zarzucie, to nawet w świetle jego własnych wyjaśnień nie ma podstaw do wyeliminowaniaart. 294 § 1 kk.
Ponieważ sprawcy dokonali także zaboru kart bankomatowych i kart kredytowych z dwóch banków włoskich wypełnili także dyspozycjęart. 278 § 5 kk, zgodnie z którym przepisy o kradzieży cudzej rzeczy ruchomej stosuje się odpowiednio także do kradzieży karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego.
Sąd nie podzielił natomiast poglądu prokuratora, że sprawcy wyczerpali tez dyspozycjęart. 275 § 1 kk, zgodnie z którym karze podlega osoba, która kradnie dokument stwierdzający tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe. Dokument w postaci prawa jazdy nie jest ani dokumentem stwierdzającym tożsamość ani stwierdzający prawa majątkowe. Dokument ten stwierdza jedynie uprawnienia danej osoby, w tym przypadkuŁ. O. (1), do kierowania pojazdami. Dlatego zdaniem sądu jego zabór przez sprawców wypełnia dyspozycjęart. 276 kk. Sankcji określonej wart. 276kkpodlega ten, kto niszczy, uszkadza, czyni bezużytecznym, ukrywa lub usuwa dokument, którym nie ma prawa wyłącznie rozporządzać. Sprawcy usunęli spod władztwaŁ. O. (1)jego prawo jazdy, czyli dokument którym z całą pewnością nie mieli prawa rozporządzać. Dokument ten po dokonanym czynie nie został przez nich zwrócony pokrzywdzonemu, nie przekazali go też organowi urzędu gminy, który wystawiał ten dokument. A zatem trwale usunęli go spod władztwa osoby uprawnionej do dysponowania tym dokumentem.
Podkreślić należy, iż sprawcy kradnąc torbę podróżną, w której zwyczajowo znajdują się rzeczy osobiste właściciela torby, musieli zdawać sobie sprawę, że może być wśród nich portfel, a w nim dokumenty, czy karty płatnicze. Dlatego zdaniem sądu oskarżeni wypełnili wszystkie powyżej wskazane przepisykodeksu karnego.
W myślart. 11 § 2 kkten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. Jak zostało wykazane działanie oskarżonych, to jeden czyn jednak wyczerpujący znamiona określone w kilku przepisach ustawy karnej. Z tego względu w niniejszej sprawie Sąd zgodnie zart. 11 § 2 kkskazał oskarżonych za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
Przesądzając o winieM. D.Sąd uznał, że karą adekwatną do stopnia jego zawinienia będzie kara 3 lat pozbawienia wolności, a przesądzając o winieR. Ć. (1)kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd przychylił się tu do stanowiska samego oskarżonegoM. D., który o wymierzenie kary w takiej wysokości wnosił, uznając iż jest to kara adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości popełnionego czynu.
Na niekorzyść oskarżonych przemawiał bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego im przestępstwa, nagminność przestępstw przeciwko mieniu na terenie całego kraju, bardzo wysoka wartość szkody, trzykrotnie przekraczająca próg wskazany wart. 115 § 5 kki okoliczność, że szkoda ta nie została naprawiona nawet w części, fakt, iż pokrzywdzone tym czynem zostały dwa podmioty, a także wypełnienie jednym czynem kilku przepisów ustawy, ponadto fakt, że było współdziałanie przestępcze, a co więcej czyn ten był zaplanowany.
Na korzyśćM. D.Sąd zaliczył obecną niekaralność oskarżonego, albowiem wcześniejsze skazania uległy już zatarciu.
Sąd zaliczył na niekorzyść R.Ć.jego uprzednią karalność, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu. Wymierzył mu jednak karę niższą niżM. D.mając na względzie jego mniej znaczącą rolę w tym przestępstwie. Sąd miał na uwadze także, iż korzyść oskarżonegoR. Ć.jaką miał uzyskać z tego przestępstwa, była już w momencie zaproponowania mu przezM. D. (1)udziału w nim, niewielka, w porównaniu do korzyści jaką mieli odnieść z tego przestępstwa oskarżonyM. D., czyR. R. (1).
Sąd w oparciu oart. 46 § 1 kkuwzględnił wniosek pokrzywdzonego i zasądził na rzeczFirmy (...)kwotę 621 605,23 zł, czyli wartość szkody jaką odniósł ten pokrzywdzony ustalonej przez sąd. Z urzędu także sąd zasądził od oskarżonych na rzeczŁ. O. (1)kwotę 4 200 zł, czyli wartość skradzionych mu rzeczy. Tym bardziej, iż oskarżonyM. D.w swoim wniosku o poddanie się karze chciał by zobowiązać go do naprawienia całości wyrządzonej szkody. W oparciu o przepisy prawa cywilnego, które w tym przypadku stosuje się odpowiednio sąd orzekł solidarne naprawienie szkody od obu oskarżonych.
W ocenie Sądu orzeczone w tej wysokości kary spełnią cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara winna spełniać.
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonymM. D.i R.Ć.okres tymczasowego aresztowania od dnia 21 lipca 2017r. do dnia 11 czerwca 2018r.
Na podstawie § 4 ust. 1, § 17 ust. 2 pkt 5, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1714 ) Sąd zasądził na rzecz adwokatA. P.kwotę 1697,40 zł. tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu oskarżonegoR. Ć., uwzględniając charakter sprawy i ilość terminów.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkSąd zasadził od oskarżonych kwoty po 500 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów sądowych, w pozostałej części zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych uznając, że ich uiszczenie w całości byłoby dla nich zbyt uciążliwe (zważywszy na znaczna wysokość tych kosztów, jedna opinia z zakresu genetyki kosztowała bowiem 3 455,14 zł) ze względu na obciążenie finansowe wynikające z niniejszego wyroku oraz orzeczoną bezwzględna karę pozbawienia wolności.