Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 727/18
Data wyroku: 2018-10-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Prażmowski., Krzysztof Ficek, Piotr Mika
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów, Dowody
Podstawa prawna: art. 437 kpk

Sygnatura akt VI Ka 727/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia30 października 2018r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SO Dariusz Prażmowski. (spr.)
Sędziowie SO Krzysztof Ficek
SO Piotr Mika
Protokolant Dominika Koza
przy udziale Katarzyny Preidl Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.

po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r.
sprawyK. H. (1)ur. (...)wG.
synaJ.iE.
oskarżonego zart. 200 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 18 maja 2018 r. sygnatura akt III K 443/17
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 634 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 4 wskazując jako podstawę orzeczenia środka karnegoart. 41a § 1 kk;

2
w pozostałej części utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. Z. (1)kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

4
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za II instancję w kwocie 300 (trzysta) złotych i obciąża go wydatkami za postępowanie odwoławcze w kwocie 536,60 zł (pięćset trzydzieści sześć złotych i sześćdziesiąt groszy).

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 maja 2018 r. sygn. III K 443/17 orzekał w sprawieK. H. (2)oskarżonego o popełnienie przestępstwa zart. 200 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Apelację od wyroku złożył obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

-

błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że na oskarżony swoim zachowaniem dopuścił się popełnienia przypisanego mu przestępstwa,

naruszenie przepisów proceduralnych w postaciart. 2 § 2 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, zasady obiektywizmu oraz wydaniu wyroku skazującego wbrew zasadzie „in dubio pro reo”.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Apelację od wyroku wniósł oskarżyciel publiczny, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na przyjęciu w punkcie 4 sentencji wyroku, że podstawą prawną orzeczenia zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej jestart. 41a § 2 k.k., w przypadku orzeczenia względem oskarżonego w punkcie 1 sentencji wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby.
Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 4 sentencji wyroku przez przyjęcie, że podstawą prawną orzeczenia zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej jestart. 41a § 1 k.k.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.
Apelacja zarzuca zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów prawa procesowego poprzez dowolną ocenę dowodów i wynikający z niej błąd w ustaleniu przez Sąd winy oskarżonego.
Odnosząc się do postawionego zarzutu przekroczenia zasad swobodnej oceny dowodów przez Sąd orzekający należy wskazać, iż zasadny byłby zarzut ten w sytuacji gdyby na podstawie prawidłowo zgromadzonych dowodów Sąd poczynił ustalenia faktyczne niezgodne wprost z zebranymi dowodami lub wysnuł wnioski sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, bądź wnioski wyprowadzone z zebranego materiału dowodowego nie zasadnie pomijają dowody przeciwne do stawianych tez czy ustaleń, lub bezzasadnie Sąd odmówił wiarygodności części dowodów.
Jednakże swobodna ocena dowodów jako jedna z naczelnych zasad prawa procesowego nakazuje aby Sąd orzekający oceniał znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego w sprawie na podstawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, przy czym obowiązująca procedura karna nie przewiduje zasady wartościowania dowodów ani też prymatu dowodów korzystnych dla oskarżonego nad dowodami przemawiającymi na jego niekorzyść. W tym zakresie ciężar spoczywa właśnie na dyrektywie zawartej w przepisieart. 7 k.p.k., która określa reguły obowiązujące przy dokonywaniu oceny dowodów i przyjmowania ich za podstawę dokonywanych ustaleń (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1997r. sygnatura akt II KKN 159/96; Prok. i Pr. 1998/2/7).
Podobnie również zasadain dubio pro reo– wyrażona w przepisieart. 5§2 k.p.k.– nie ogranicza utrzymanej w granicach racjonalności swobody oceny dowodów, a jeżeli z zebranego materiału dowodowego wynikają różne wersje przebiegu zdarzenia i oceny zachowania oskarżonego, to nie jest to jeszcze jednoznaczne z zaistnieniem nie dających się usunąć wątpliwości w rozumieniu tego przepisu, bowiem w takim wypadku Sąd jest zobowiązany do dokonania ustaleń właśnie na podstawie swobodnej oceny dowodów (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 1998r. sygnatura akt III KKN 407/96 Prok. i Pr. 1998/11-12/10).
Ponadto reguła ta naruszona zostaje jedynie wówczas, gdy sąd poweźmie niedające się usunąć wątpliwości i nie mogąc w żaden sposób ich wyjaśnić, rozstrzygnie je na niekorzyść oskarżonego (tak konsekwentnie Sąd Najwyższy: postanowienie z dnia 4 kwietnia 2008r. sygnatura akt V KK 24/08, LEX nr 395213, postanowienie z dnia 15 maja 2008r. sygnatura akt III KK 79/08, LEX nr 393949). Nie ma natomiast zasada ta zastosowania do wątpliwości, które podnosi strona postępowania, jeżeli analiza dowodów w ramach swobodnej oceny dowodów pozwala na rozstrzygnięcie tych wątpliwości.
W ocenie Sądu Okręgowego przeprowadzając szczegółowo postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, Sąd pierwszej instancji uchybień wskazanych w środku odwoławczym przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy nie dopuścił się, a zaskarżony wyrok ocenić należy jako trafny, zważywszy, że oparty został na właściwie zebranym i ocenionym materiale dowodowym, przy czym tok rozumowania Sądu I instancji w zakresie oceny dowodów, a szczególnie treści złożonych zeznań świadków jest logiczny i w żadnym razie nie nosi cech dowolności.
Nie jest prawdą jakoby inne osoby nie potwierdzały wersji pokrzywdzonej czy też kontestowały jej wiarygodność.
Zasadnie wskazał Sąd, iż pokrzywdzona powiedziałaM. Z. (2)iP. Z. (1), że ojczym się do niej dobierał - miał ją dotykać w miejscach intymnych. ŚwiadekM. Z. (3)uwierzyła pokrzywdzonej, według niej nie miała pokrzywdzona powodu by kłamać. RównieżP. Z. (2)uwierzyła pokrzywdzonej. NadtoP. Z. (2)zeznała, że będąc w domu u pokrzywdzonej, sama słyszała jak oskarżony „miał dziwne, sprośne żarty”. Rozmawiała też z matkąP., która potwierdziła, że widziała, jak oskarżony dotykałP.. Potwierdzenie zatem prawdziwości wersji przestawionej przez pokrzywdzoną płynęło z własnych obserwacji co do zachowania oskarżonego, jak i pośrednio potwierdzone zostało przez matkę pokrzywdzonej, zatem zasadnie przyjęto iż świadek nie miała powodu by wątpić w słowa pokrzywdzonej. Fakt iż zrelacjonowała to pokrzywdzona tym osobom tylko raz bynajmniej nie świadczy, iż była to nieprawda.
Zasadnie wskazał Sąd, iż zeznania pokrzywdzonej są spójne, logiczne i pozwalają na dokładne odtworzenie przebiegu wszystkich zdarzeń. Pokrzywdzona przekazała całą posiadaną wiedzę i choć zdarzenia pokrzywdzona opisywała bardzo emocjonalnie, wyraźnie okazując, że było to dla niej traumatyczne przeżycie, którego skutki odczuwa do tej pory, to jednak zeznania te były spójne i konkretne.
Wbrew twierdzeniom apelacji obrońcy oskarżonego również świadekA. F.- matka pokrzywdzonej i była żona oskarżonego przyznała, że widziała jak oskarżony dotykał pokrzywdzoną po piersiach i komentował, że „będzie miała takie cycki jak matka”, a zatem wskazała na zachowania takie jak te o których mówiła jej córka. Nie zmienia wymowy tego fakt, iż kiedy córka powiedziała jej, że ojczym dotyka ją w miejscach intymnych, początkowo jej nie uwierzyła, bowiem ostatecznie wskazała przecież, iż informacje córki uważa za w pełni wiarygodne.
Słusznie przyjęto więc, iż zeznania złożone przez świadków potwierdzają prawdziwość wersji pokrzywdzonej. W zeznaniach tych nie sposób dopatrzeć się sprzeczności ani też przekształcania faktów na niekorzyść oskarżonego. Podkreślić należy, iż pokrzywdzona identycznie relacjonowała przebieg zdarzeń, zarówno opowiadając o nich świadkom, jak i składając zeznania. Podobnie o prawdziwości twierdzeń pokrzywdzonej przekonana była pedagog szkolna, która miała z pokrzywdzoną kontakt.
Zasadnie skonkludował Sąd, że pokrzywdzona nie miała żadnych powodów, by bezpodstawnie oskarżaćK. H. (2), a powody podkreślane w apelacji trudno uznać za przekonywujące.
W ocenie Sądu Okręgowego przeprowadzając szczegółowo postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, Sąd Rejonowy zgromadził kompletny materiał dowodowy i na jego podstawie prawidłowo ustalił stan faktyczny poddając wnikliwej analizie zgromadzone dowody, w szczególności wyjaśnienia oskarżonego i zeznania pokrzywdzonej. Brak jest podstaw do ustalenia trafności zarzutu naruszenia przepisuart. 5 § 2 k.p.k.w sytuacji gdy nie zachodziły żadne niedające się usunąć wątpliwości, zaś relacje świadków zostały ocenione w zgodzie zart. 7 k.p.k.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd pierwszej instancji uchybień wskazanych w apelacji obrońcy oskarżonego przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy nie dopuścił się, a zaskarżony wyrok ocenić należy jako trafny, zważywszy, że oparty został na właściwie zebranym i ocenionym materiale dowodowym, przy czym tok rozumowania Sądu I instancji w zakresie oceny dowodów, a szczególnie treści złożonych zeznań świadków jest logiczny i w żadnym razie nie nosi cech dowolności. Jak wynika z wywodów zawartych w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku ocena ta była wszechstronna, wnikliwa i jako obiektywna nie nosi znamion dowolności.
Rozumowanie Sądu Rejonowego przedstawione w pisemnych motywach wyroku w pełni czyni zadość zasadom logiki i doświadczenia życiowego, zaś ocena taka mieszcząca się w granicach zakreślonych przepisemart. 7 k.p.k.w żadnym razie za dowolną uznana być nie może.
Reasumując stwierdzić stąd należy, że stan faktyczny został ustalony przez Sąd Rejonowy w sposób wnikliwy i dokładny, tak iż nie budzi on wątpliwości Sądu Odwoławczego.
Podobnie nie budzi wątpliwości zastosowana przez Sąd I instancji kwalifikacja prawna czynu oskarżonego, a także stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie ustaleń społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, które zasługuje na pełną akceptację.
W ocenie Sądu Odwoławczego również wymierzona oskarżonemu kara w pełnym zakresie uwzględnia wszelkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary, odzwierciedla prawidłowo stopień zawinienia i wykazanego przez oskarżonego natężenia złej woli.
Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku wskazał okoliczności, które miał na uwadze orzekając karę i wyważył je prawidłowo.
Zasadnie natomiast w apelacji prokuratora wskazano na naruszenieart. 41a § 2 k.k., przez przyjęcie tego przepisu jako podstawy prawnej orzeczenia zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej w punkcie 4 sentencji wyroku choć wymierzono oskarżonemu karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Konsekwencją wywiedzenia apelacji była zmiana wyroku przez przyjęcie, że podstawą prawną orzeczenia zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej jestart. 41a § 1 k.k.
Kierując się wskazanymi wyżej powodami Sąd Okręgowy w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, bowiem nie znalazł podstaw do kwestionowania trafności zaskarżonego wyroku w zakresie ustalonego stanu faktycznego i przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny dowodów, ani rozumowania w zakresie wymierzonej kary.
Wobec nieuwzględnienia apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego Sąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi postępowania odwoławczego, w tym wydatkami obejmującymi koszty obrony z urzędu.