Sąd Rejonowy w Bełchatowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 886/17
Data wyroku: 2017-12-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartłomiej Niedzielski

Sygn. akt II K 886/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 grudnia 2017 r.
Sąd Rejonowy w Bełchatowie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Bartłomiej Niedzielski
Protokolant: st. sekr. sąd. Jadwiga Jankowska
przy udziale Prokuratora: -------------------------
po rozpoznaniu na posiedzeniu 20 grudnia 2017 r.
sprawyJ. Ś. (1)urodzonego (...)wB.synaM.iB. z d. B.
oskarżonego o to, że:
w dniu 6 października 2017 roku o godz. 20:15 wB.na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...), województwa(...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem markiR.onr rej. (...)wykonał manewr skrętu w lewo zulicy (...)wul. (...)i nie ustąpił pierwszeństwa przechodzącej po oznakowanym przejściu dla pieszych, przy nadawanym z sygnalizatora świetle zielonym pieszejA. M., doprowadzając do jej potrącenia, w wyniku czego pieszaA. M.doznała obrażeń ciała w postaci: urazu uszkodzenia stawu barkowo-obojczykowego lewego, a są to obrażenia ciała naruszające czynności jej narządów na czas powyżej siedmiu dni spełniających dyspozycjęart. 157 § 1 kk,
to jest o czyn zart. 177 § 1 kk

1
uznajeJ. Ś. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wypełniającego dyspozycjęart. 177 § 1 kki za to na podstawieart. 177 § 1 kkw zw. zart. 37 a kkwymierza mu grzywnę w wysokości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych;

2
na podstawieart. 42 § 1 kkorzeka wobecJ. Ś. (1)zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 1 (jednego) roku;

3
na podstawieart. 63 § 4 kkzalicza oskarżonemu na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od 6 października 2017 r.;

4
pobiera odJ. Ś. (1)kwotę 80 (osiemdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (stu pięćdziesięciu) złotych tytułem zwrotu wydatków.

Sygn. akt II K 886/17

UZASADNIENIE
Sąd uznałJ. Ś. (1)za winnego tego, że: w dniu 6 października 2017 roku o godz. 20:15 wB.na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...), województwa(...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem markiR.onr rej. (...)wykonał manewr skrętu w lewo zulicy (...)wul. (...)i nie ustąpił pierwszeństwa przechodzącej po oznakowanym przejściu dla pieszych, przy nadawanym z sygnalizatora świetle zielonym pieszejA. M., doprowadzając do jej potrącenia, w wyniku czego pieszaA. M.doznała obrażeń ciała w postaci: urazu uszkodzenia stawu barkowo-obojczykowego lewego, a są to obrażenia ciała naruszające czynności jej narządów na czas powyżej siedmiu dni spełniających dyspozycjęart. 157 § 1 kk.
Zgodnie zart. 177 § 1 kkkarze podlega ten, kto naruszając, choćby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart. 157 § 1 kk. Zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym to pojęcie, którego znaczenie można sprowadzić do zespołu reguł określających sposób zachowania się w ruchu. Są to zarówno reguły zawarte w przepisach określających porządek poruszania się na szlakach komunikacyjnych i zachowanie się w typowych dla ruchu sytuacjach lub wyrażone przez przyjęte oznakowanie, oświetlenie i sygnalizację, jak i reguły nieskodyfikowane w sposób szczegółowy, a wynikające z wyżej wymienionych przepisów oraz istoty bezpieczeństwa w ruchu, które muszą znaleźć zastosowanie wszędzie tam, gdzie nie ma sprecyzowanego przepisu (uchwała pełnego składu Izby Karnej SN z dnia 28 lutego 1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975, nr 3-4, poz. 33). Powinny one minimalizować stopień niebezpieczeństwa związany z poruszaniem się pojazdem mechanicznym. Ruch ten bowiem związany jest zagrożeniem wyższym od przeciętnego dla takich dóbr chronionych prawem jak życie, zdrowie lub mienie.
Z treściart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(tj. z 8 czerwca 2017 r. Dz. U. 2017 poz. 1260) wynika, że uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. Natomiast według art. 26 ust. 1 i 2 wymienionej ustawy kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu, zaś kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pieszemu przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię drogi, na którą wjeżdża.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż nie ulegało wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, gdyż kierując samochodem markiR.onr rej. (...)podczas wykonywania manewru skrętu w lewo zulicy (...)wul. (...)i nie ustąpił pierwszeństwa przechodzącej po oznakowanym przejściu dla pieszych - przy nadawanym z sygnalizatora świetle zielonym - pieszejA. M..
Wynikiem powyższego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym było nieumyślne spowodowanie przez oskarżonego wypadku, gdyżJ. Ś. (1)potrącił piesząA. M., która doznała obrażeń ciała określonych wart. 157 § 1 kkw postaci urazu uszkodzenia stawu barkowo-obojczykowego lewego.
Powyższe oznacza, że oskarżony swoim czynem wyczerpał dyspozycję występku wypadku drogowego przewidzianego wart. 177 § 1 kk.
Przypisany oskarżonemu czyn miały charakter zawiniony. W ustalonym stanie faktycznymJ. Ś. (2)mógł zachować się zgodnie z prawem i nie zachodziły żadne okoliczności, które wyłączałyby jego winę. Ponadto, przypisany oskarżonemu czyn był bezprawny,a stopień jego społecznej szkodliwości był wyższy niż znikomy.
W przekonaniu Sądu wymierzona oskarżonemu na podstawieart. 177 § 1 kkw zw. zart. 37a kkgrzywna w wysokości 80 stawek dziennych po 10 złotych odpowiada przede wszystkim stopniowi winyJ. Ś. (1)oraz społecznej szkodliwości jego czynu, a także pozwala osiągnąć cele wychowawcze wobec oskarżonego i czyni zadość potrzebie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Zgodnie zart. 42 § 1 kkSąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwuw komunikacji, w szczególności, jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika,że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.
Orzekanie wymienionego środka celowe jest wtedy, gdy w czasie popełnienia przestępstwa ujawnią się takie właściwości osobiste sprawcy będącego kierowcą, z których wynika, że nie daje on gwarancji bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym. Może to wynikać, przykładowo biorąc, z naruszenia podstawowych zasad bezpieczeństwa ruchu, z uprzedniej karalności za przestępstwo lub wykroczenie drogowe, z faktu ucieczki sprawcy z miejsca wypadku lub nieudzielenia pomocy jego ofierze, w przypadku skazania za przestępstwo o skutku śmiertelnym, zwłaszcza wtedy, gdy sprawca okazał rażące lekceważenie dla zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. Uchwałę Pełnego Składu Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1975 r. V KZP 2/74 OSNKW 1975/3-4 poz. 33).
W związku z powyższym, uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał,iż celowym oraz uprawnionym jest orzeczenie względem oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku.J. Ś. (1)jadąc samochodem nie ustąpił bowiem pierwszeństwa pieszej przechodzącej na zielonym świetle okazując w ten sposób rażące lekceważenie istotnej zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zasadnym było zatem wyeliminowanie oskarżonego z ruchu drogowego na okres jednego roku na poczet, którego to czasu zaliczono stosownie do treściart. 63 § 4 kkokres zatrzymania prawa jazdy od 6 października 2017 r.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 627 kpki zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 zł tytułem opłaty (por.art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychtj. Dz. U. z 1983r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) oraz kwotę 150 zł tytułem zwrotu poniesionych w sprawie wydatków, na którą to sumę składa się: 80 zł za sporządzenie opinii przez biegłego z zakresu medycyny, 30 zł tytułem opłaty za uzyskanie informacji o osobie z(...)oraz po 20 zł tytułem zryczałtowanych kosztów doręczeń w postępowaniu przygotowawczym i sądowym.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku z 20 grudnia 2017 r.