Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 450/18
Data wyroku: 2018-07-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Ciężar dowodu
Podstawa prawna: art. 6 kpc

Sygn. akt III Ca 450/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2017 roku wydanym w sprawie z powództwaE. K.przeciwkoB. K. (1)iL.B. M.o zapłatę Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zasądził odL.B. M.na rzecz powódki kwotę 38.000 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 17 stycznia 2014 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 4.317 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu , przy czym wyrok ten z stosunku do pozwanejL.B. M.jest zaoczny co skutkowało orzeczeniem rygoru natychmiastowej wykonalności . Jednocześnie Sąd Rejonowy oddalił powództwo w stosunku doB. K. (1)i nie obciążył powódki kosztami procesu wobec tej pozwanej .
Sąd I instancji dokonał następujących ustaleń :
B. K. (1)jest właścicielką kilku nieruchomości na terenieŁ., między innymi nieruchomości położonej przyul. (...). W dniu 23 sierpnia 2007 rokuB. K. (1)zawarła zR. M., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwąA.-Lex umowę o zarządzanie nieruchomością m.in. położoną wŁ.przyul. (...). Firmę tę prowadziłR. M.jako zarejestrowany przedsiębiorca , a w jego imieniu przy negocjacjach zakończonych podpisaniem umowy z dnia 23 sierpnia 2007 roku działa jego matkaL. M.. Właścicielka nieruchomości udzieliła równieżL.M.pełnomocnictwa do zarządzania majątkiem i w ramach tego pełnomocnictwaL. M.za wiedzą i zgodąB. K. (1)wykonywała czynności zarządu nieruchomościami , w tym zawierała umowy najmu z najemcami . ToL. M.decydowała o tym jakiem mieszkanie będzie wynajęte , za jaką kwotę , z jakim lokatorem będzie podpisana umowa .L. M.pobierała od najemców kaucje mieszkaniowe , których wysokość sama ustalała , z tym , że umowy najmu nie zawierały postanowień dotyczących kaucji , zaśB. K. (1)nie była informowana o tej praktyce . Dokumentacja dotycząca kaucji była przechowywana w oddzielnym segregatorze , do którego dostęp miała wyłącznieL. M..
W dniu 4 lipca 2008 roku powódka zawarła jako najemca zB. K. (1)reprezentowaną przezL.B. M.jako wynajmującą umowę najmulokalu nr (...)położonego wŁ.przyul. (...). Dla zabezpieczenia należności wynikających z umowy najmu najemczyni zobowiązała się do dostarczenia notarialnie podpisanego „oświadczenia o poddaniu się rygorowi egzekucji „ , ale umowa nie przewidywała postanowienia dotyczącego kaucji .L. M.poinformowała ustnie powódkę , że kaucja jest obowiązkowa i że bez jej uiszczenia nie zostanie zawarta umowa najmu . Powódka wpłaciła tytułem kaucji 38.000 złotych. Pokwitowanie zostało opatrzone pieczęciąB. K. (1)i znalazł się podpisL.M.. Przy przekazaniu kaucji nie uczestniczyłaB. K. (1), a jedynieL. M..
W listopadzie 2011 roku powódka zwróciła się doL.M.o zaliczenie części kaucji w kwocie 10.000 złotych na poczet czynszu .L. M.wyraziła na to zgodę . W 2012 rokuB. K. (2)zaczęła podejrzewać , że nieruchomości nie są zarządzane prawidłowo ponieważ stopniowo spadała wysokość przychodów wykazywanych przezL.M.. Zatrudniony przezB. K. (1)windykator potwierdził , że część osób figurujących na liście przekazanej przezL.M.posiada pokwitowania zapłaty czynszów , a część lokatorów powołuje się na zapłaconą kaucję .
W dniu 27 sierpnia 2013 roku powódka ponownie zwróciła się o potrącenie części kaucji na poczet czynszu . Wówczas pozwanaB. K. (1)zwróciła się do powódki o dostarczenie dokumentacji dotyczącej najmu lokalu , a w piśmie z dnia 20 listopada 2013 roku zakwestionowała przyjęcie kaucji w swoim imieniu , wskazując , żeL. M.nie była upoważniona do pobierania kaucji od lokatorów . W tym samym okresie okazało się , że jeden z lokatorów wystąpił ze sprawą do Sądu przeciwkoB. K. (1)o zwrot kaucji i uzyskał wyrok zaoczny , ponieważ jako adres do doręczeń dla pozwanej była wskazanafirma (...). Pozwana nie dostała natomiast wyroku zaocznego , aL. M.nie poinformowała jej o wyroku . Po wszczętej przeciwkoB. K. (1)egzekucji z zapadłego wyroku zaocznegoB. K. (1)odwołała pełnomocnictwo udzieloneL.M..
Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi w sprawie IV K 34/14L. M.została uznana winną m.in. tego ,że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła szereg osób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem po uprzednim wprowadzeniu pokrzywdzonych w błąd co do możliwości wystąpienia w przyszłości o zwrot kaucji i możliwości uzyskania jej zwrotu od właścicielki nieruchomościB. K. (1).
Po tak ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji zasądził kwotę dochodzoną pozwem odL.M., oddalając powództwo w stosunku doB. K. (1). Sąd po pierwsze powołał się na treśćart. 6 ust 1 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowych zasobach gminy i zmianieKodeksu Cywilnego( Dz U z 2014 poz. 150 ze zm ) , który normuje instytucję kaucji mieszkaniowej zabezpieczającej pokrycie należności z tytułu najmu przysługujących wynajmującemu w dniu opróżnienia lokalu i zwrócił uwagę na fakt, że w myśl tych przepisów kaucja nie może przekraczać dwunastokrotności miesięcznego czynszu za dany lokal według stawki z dnia zawarcia umowy . W związku z tym tylko w zakresie pobrania kaucji w wysokości dwunastokrotności czynszu jest czynnością zwykłego zarządu , natomiast pobranie jej w wysokości 38.000 złotych , przy czynszu w wysokości 600 zł czyniło czynność pobrania kaucji w wysokości przekraczającej 7.200 złotych czynnością nieważną zgodnie zart. 58 § 1 kc, przekraczającą zakres zwykłego zarządu . NatomiastB. K. (1)udzielając pełnomocnictwa ogólnego upoważniłaL.M.tylko do dokonywania czynności zwykłego zarządu . Skoro zatemL. M.pobrała kaucję od powódki z przekroczeniem zakresu pełnomocnictwa czynność taka powinna być potwierdzona przez udzielającą pełnomocnictwaB. K. (1). Brak takiego potwierdzenia uzasadnia zastosowanieart. 103 § 3 kc, zgodnie z którym kto zawarł umowę w cudzym imieniu , nie będąc do tego umocowany , obowiązany jest do zwrotu tego , co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy oraz do naprawienia szkody , jaką osoba poniosła przez to , że zawarła umowę , nie wiedząc o braku umocowania lub przekroczenia tego zakresu . Ten wywód prowadzi do konstatacji , że obowiązaną do zwrotu kaucji jestL. M..
Sąd I instancji podkreślił ponadto , że spośród konkurujących podstaw odpowiedzialności deliktowej pozwanejB. K. (1)do rozważenia pozostają przepisyart. 430 kciart. 429 kc .PozwanaB. K. (1)powierzyła zarządzanie swoją nieruchomościąR. M.prowadzącemu działalność gospodarczą obejmującą zarządzenie nieruchomościami . Pozwana wiedziała również , żefirma (...)zatrudnia licencjonowanego zarządcę . W ocenie sąduart. 429 kcwyłącza odpowiedzialność powierzającego wykonanie czynności wtedy , gdy powierza on profesjonalnemu podmiotowi wykonanie czynności w sposób całkowicie samodzielny .R. M.orazL. M.jako jego pracownik w ramach zwykłego zarządu podejmowali samodzielnie czynności zarządu nieruchomością , poczynając od zawierania umów z dostawcami mediów, zawierania umów z lokatorami , dokonywaniem napraw czy usuwaniu awarii .B. K. (1)nie wydawała żadnych wiążących poleceń tym podmiotom , a zatem podmioty te były samodzielne w swoich działaniach zarządczych . NatomiastR. M.miał firmę zajmująca się profesjonalnym zarządzaniem nieruchomością , która działała na rynku od 2005 roku ,miał stałe biuro firmy . Pozwana powierzyła zarząd swoimi nieruchomościami osobie , przedsiębiorstwu lub zakładowi , które w zakresie swej działalności zawodowej trudnią się wykonywaniem takich czynności , a więc nie można przypisać jej winy w wyborze , a tym samymB. K. (1)uwolniła się od odpowiedzialności za działania podmiotu zarządzającego nieruchomościami . Jeżeli podmiot ten wyrządził szkodę powódce – pobrał pieniądze bez podstawy umownej i nie rozliczył się z tych środków – za szkodę tę odpowiada podmiot profesjonalnie zarządzający , a nie pozwanaB. K. (1).
W ocenie Sądu I Instancji przytoczone powyżej argumenty wykluczają także odpowiedzialność właścicielki nieruchomości na podstawieart. 471 kcw związku zart. 474 kcponieważL. M., nadużywając zaufania mocodawczyni i zagarniając pobrane od lokatorów pieniądze , nie brała udziału w wykonywaniu zobowiązania wynikającego z ważnej i skutecznej umowy o pobranie kaucji mieszkaniowej zawartej pomiędzyB. K. (1)a powódką . Nie powstała zatem więź obligacyjna skutkująca zwrotem kaucji po stronie właścicielki .
Ostatecznie Sąd I instancji uznał , że podmiotem odpowiedzialnym za zwrot nienależnie pobranej kaucji mieszkaniowej jestL. M., a jej odpowiedzialność deliktowa wynika z treściart. 415 kc .Żądając kwoty 38.000 złotych kaucji mieszkaniowejL. M.działała z naruszeniemart. 6 ustawy o ochronie praw lokatorów, co skutkuje nieważność umowy o pobranie kaucji , a to z kolei wskazuje na zawinione wyrządzenie powódce szkody .
O odsetkach sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 kcuznając , że pozwanaL. M.będąc sprawczynią umyślnego deliktu powinna naprawić szkodę bezzwłocznie , nawet bez wezwania .
O kosztach poniesionych przez powódkę Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 kpc, natomiast na podstawieart. 102koc sąd nie obciążył powódki kosztami procesu na rzeczB. K. (1)uznając , że powódka wytaczając powództwo mogła mieć uzasadnione przekonanie , że osobą odpowiedzialną za zwrot kaucji jest wyłącznieB. K. (1).
Apelację od wyroku wywiodła powódka , zaskarżając go w zakresie rozstrzygnięcia oddalającego powództwo wobecB. K. (1)i wnosząc o jego zmianę i zasądzenie solidarnie od pozwanychB. K. (1)iL.M.na rzecz powódki kwoty 38.000 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17 stycznia 2014 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie solidarnie kosztów procesu za I i II instancję .
Zaskarżonemu wyrokowi apelacja zarzuciła naruszenie :
1. przepisów prawa procesowego tjart. 233 § 1 kpcpoprzez przyjęcie dowolnej , a nie swobodnej oceny dowodów, w której nie przyjęcie, że umowa z dnia 23 sierpnia 2007 roku o administrowanie nieruchomości ma charakter pozorny , a na podstawie pełnomocnictwa z dnia 23 sierpnia 2007 rokuL. M.była upoważniona do dokonania wszelkich czynności prawnych związanych z zarządem nieruchomościami . Ponadto apelacja zarzuca ,że Sąd I instancji nieprawidłowo przyjął, żeB. K. (1)nie wiedziała o pobranych kaucjach , a pobrane kwoty nie wpłynęły do jej majątku , a ponadto , że pozwanaB. K. (1)dołożyła należytej staranności w wyborze na administratora swoich nieruchomościL.M.w sytuacji , gdy umowa zawarta zR. M.miała charakter pozorny . Ponadto apelacja zarzuca naruszenieart. 253 zd. 1 kpcpoprzez przerzucenie ciężaru dowodu udowodnienia prawdziwości dokumentu tj pokwitowania z dnia 8 lutego 2012 roku na stronę powodową , w sytuacji gdy to strona pozwana jest stroną zaprzeczającą jego prawdziwości .
2. przepisów prawa materialnego tj .
-Art. 65 § 1 kcpoprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie błędnej wykładni oświadczeń stron w zakresie umowy z dnia 23 sierpnia 2007 roku oraz pełnomocnictwa z tej samej daty , w rzeczywistości nie uznając , że umowa ta w rzeczywistości upoważniałaL.M.do pobrania kaucji od nowych lokatorów
-art. 83 § 1 kcpoprzez jego niezastosowanie , podczas gdy umowa o administrowanie nieruchomościami z dnia 23 sierpnia 2007 roku miała charakter pozorny
-art. 103 § 3 kcpoprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie , że pozwanaL. M.przyjmując kaucję od powódki działała jakofalsus procurator, w sytuacji gdyL. M.była upoważniona do pobierania w imieniuB. K. (1)kaucji od nowych lokatorów ;
-art. 415 kcpoprzez jego niezastosowanie i nieprzypisanie odpowiedzialności pozwanejB. K. (1)za zawinione zachowanieL.M.oraz przyjęcie że do zwrotu wpłaconej przez powódkę kaucji może dojść wyłącznie w sytuacji wpłynięcia kaucji do majątku pozwanejB. K. (1)
-art. 429 kcpoprzez jego niezastosowanie w sytuacji , gdyB. K. (1)powierzyła bezpośrednioL.M.administrowanie swoimi nieruchomościami , w tym do pobierania kaucji , a nie posiadała kompetencji do zarządzania nieruchomościami ;
-art. 471 kcpoprzez jego niezastosowanie i nie przypisanieB. K. (1)odpowiedzialności za zwrot wpłaconej przez powódkę kaucji w związku z zawarciem umowy najmu z dnia 4 lipca 2008 roku pomimo , żeL. M.przy zawieraniu tej umowy działała w imieniu i na rzecz pozwanejB. K. (1)
-art. 474 kcpoprzez jego niezastosowanie w sytuacji , gdyB. K. (1)powierzyłaL.M.administrowanie swoimi nieruchomościami , w tym pobieranie kaucji , a druga z pozwanych nie miała kompetencji do wykonywania powierzonych obowiązków ani nie zatrudniała osoby posiadającej kompetencje do takiego zarządzania ;
-art. 6 ust 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorówpoprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie , że w przypadku pobrania kaucji zabezpieczającej w wysokości większej niż wskazana w ustawie osoba , w imieniu której pobrano kaucję na podstawie ważnego pełnomocnictwa jest zwolniona z obowiązku zwrotu wpłaconej kaucji , ponieważ pełnomocnictwo obejmujące upoważnienie do dokonana czynności jest sprzeczne z prawem i jest nieważne .
W odpowiedzi na apelację pozwanaB. K. (1)wniosła o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanejB. K. (1)zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego według norm prawem przepisanych
Sąd Okręgowy zważył , co następuje :
Apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu .
Wbrew twierdzeniom skarżącej ocena wiarygodności i mocy dowodów , przeprowadzonych w sprawie została przez Sąd Rejonowy dokonana w sposób rzetelny , zgodnie z kryteriami zakreślonymi wart. 233 § 1 kpc. Zgodnie z utrwalona wykładnią kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów grupuje się następująco : 1/ doświadczenie życiowe, 2/ inne źródła wiedzy 3/ poprawność logiczna 4/ prawdopodobieństwo wersji .
W apelacji strona powodowa nie wykazała , aby doszło do oceny dowodów zgromadzonych w sprawie z uchybieniem któregokolwiek z kryteriów , o których mowa powyżej . Skuteczne postawienie takiego zarzutu nie może bowiem polegać na stawianiu odmiennych ustaleń faktycznych pozostających subiektywną oceną skarżącej . Podnieść należy , że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym , to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać , choćby w równym stopniu , na podstawie tego materiału dowodowego dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w wypadku , gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego , jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych , to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 II CKN 817/00 LEX nr 56906 )
W ocenie Sądu Okręgowego apelacja powódki nie zawiera argumentacji , która mogłaby skutecznie podważyć dokonaną przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego . W utrwalonej linii orzeczniczej wskazywano bowiem , że swobodna sędziowska ocena dowodów może być podważona jedynie wówczas , gdyby okazała się rażąco wadliwa lub oczywiście błędna ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 1997 II UKN 77/96 , z dnia 27 lutego 1997 I PKN 25/97 OSNAPiUS nr 21 poz. 420 )
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy uznał , że w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów , a Sąd I instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne , zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego myślenia . Z okoliczności ustalonych przez Sąd I instancji wynika bowiem , żeL. M.wykorzystywała powierzoną przezB. K. (1)funkcję administratorki do osiągnięcia korzyści majątkowej w sposób sprzeczny z prawem , co starała się skutecznie ukryć przed swoją mocodawczynią . Sąd I instancji między innymi w oparciu o zeznania świadkówE. S.,A. B.iD. K.ustalił ,żeL. M.prowadziła dodatkową dokumentację obejmującą umowy najmu i pobierania kaucji mieszkaniowej , bez wiedzy i zgodyB. K. (1). Właścicielka nieruchomości nie była informowana o procederze pobierania kaucji , a środki tak uzyskane nie były jej przekazywane . Umowy potwierdzające pobranie kaucji były w wyłącznej dyspozycjiL.M., a administratorka ingerowała również w sporządzane raporty kasowe . O tym , że administratorkaL. M.prowadziła proceder przestępczy w opisanym zakresie dowodzi również fakt prawomocnego jej skazania wyrokiem karnym . Dowody te potwierdziły w całej rozciągłości wiarygodność przedstawionej przezB. K. (1)wersji wydarzeń , a w szczególności fakt , że nie wiedziała ona o pobieranych kaucjach, w tym o pobranej od powódki kaucji 38.000 złotych .
Za dowód odmiennego założenia nie mogła służyć natomiast dopisana na piśmie powódki z dnia 13 stycznia 2012 roku zgoda na zaliczenie części kaucji na rzecz czynszu . Rzeczywiście , pozwanaB. K. (1)zaprzeczyła faktowi , że dokonała tego zapisu , natomiast do akt sprawy została załączona jedynie kserokopia bez poświadczenia jej za zgodność z oryginałem , a wiec dokument , który nie może ostać się jako dowód w sprawie . Strona powodowa nie złożyła natomiast oryginału tego pisma z dopiskiem . W tym stanie rzeczy nie może ostać się rozumowanie strony skarżącej , żeB. K. (1)wiedziała o pobieranych od lokatorów , w tym od powódki kaucji i zaakceptowała fakt , że jej pełnomocnik przywłaszcza sobie pieniądze lokatorów . Nie może bowiem umknąć uwadze fakt , żeB. K. (1)odkryła proceder zawłaszczenia pieniędzy pochodzących od lokatorów przezL.M.po ustaleniach poczynionych przez windykatora wynajętego przezB. K. (1)i odkryciu , że w sposób przed nią ukryty doszło do egzekucji sądowej na skutek prawomocnego zasądzenia zwrotu kaucji innego lokatora . Należy wiec uznać , że Sąd I instancji dokonał wnikliwej i trafnej oceny przedstawionych w sprawie dowodów , w oparciu o które wyprowadził prawidłowe wnioski jurydyczne wykluczające przyjęcie odpowiedzialności przezB. K. (1). Skarżąca nie przedstawiła natomiast jakichkolwiek merytorycznych argumentów , które pozwalałyby wyprowadzić inne niż tego dokonał Sąd I instancji ustalenia oraz trafność zapadłego w sprawie orzeczenia . Dla podważenia dokonanej przez Sąd oceny dowodów oraz poczynionych w oparciu o nią ustaleń nie jest wystarczające wyprowadzenie ze zgromadzonego materiału dowodowego takich wniosków co do okoliczności faktycznych danej sprawy , które pozostają w sprzeczności z logiką i doświadczeniem życiowym .
Nie można podzielić stanowiska skarżącej w kwestii naruszeniaart. 103 kc .Należy bowiem przypomnieć , że do potwierdzenia pobrania kaucji nie doszło , a powołany przepis pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie . Przepisart. 103 kcstanowi o potwierdzeniu przez mocodawcę czynności prawnej dokonanej w jego imieniu przez rzekomego pełnomocnika z osobą trzecią jako na przesłankę ważności czynności . Umowa ta bowiem jest nieważna z innych przyczyn . W doktrynie przyjmuje się najczęściej , że skoro w umowie przewidziano wpłatę kaucji w wysokości przekraczającej dwunastokrotność miesięcznego czynszu najmu , to dokonana czynność prawna jest nieważna w całości jako sprzeczna z ustawą w związku z treściąart. 58 § 1 kcw związku zart. 6 ust 1zd IIustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów , mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego( Dz U z 2016 poz. 1610 ze zm ) . Nie można uznać takiej umowy za ważną tylko częściowo , tj w zakresie kwoty przekraczającej ustawowo dopuszczalny próg , bowiem nie przewiduje tego wyraźna regulacja ustawowa . Jeżeli więc przyjąć , że umowa kaucji jest nieważna jako sprzeczna z prawem z uwagi na występujące w niej postanowienia , to bez znaczenia jest kwestia ewentualnego usanowania tych braków , które to braki mają przyczynę w fakcie zawarcia czynności przez nieumocowanego pełnomocnika .
Nie jest również uzasadniony zrzut stawiany w apelacji naruszeniaart. 430 kcprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji , że szkoda jaką poniosła powódka powstała jedynie przy okazji powierzonych czynności w ramach udzielonego pełnomocnictwa . Zarzut ten został oparty na twierdzeniu powódki , że pobieranie kaucji przezL.M.od najemców pozostawało w związku przyczynowym z administrowaniem nieruchomością . Doprowadzenie lokatorów przez administratorkę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem dla osiągniecia korzyści majątkowej nie można zaliczyć do powierzonych przez właścicielkę czynności związanych z zarządzaniem nieruchomością . Sąd I instancji prawidłowo więc uznał , że szkoda , którą poniosła powódka powstała jedynie przy okazji wykonywania przezL.M.powierzonych jej w ramach udzielonego pełnomocnictwa czynności , które administratorka wykorzystała wywołując u powódki przeświadczenie , że pobieranie kaucji następuje w imieniu wynajmującej i zgodnie z jej wolą .
W tym stanie sprawy , uznając bezzasadność postawionych zarzutów Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 kpc. oddalił apelację .
O kosztach apelacyjnych Sąd orzekła na podstawieart. 98 kpc, obciążając obowiązkiem ich zwrotu powódkę na rzeczB. K. (1). Na koszty te składa się wynagrodzenie pełnomocnika na podstawie § 2 pkt 5 oraz § 10 pkt 1 ppkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz U z 2015 poz. 1800 ze zm ) .