Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I1 C 750/18
Data wyroku: 2018-06-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Kokowska-Kuternoga

Sygn. akt: I 1 C 750/18 upr.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 czerwca 2018 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Ewa Kokowska-Kuternoga
Protokolant:  starszy sekretarz sądowy Maja Żyrek
po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2018 r. w Gdyni
sprawy z powództwaGminy M.G.
przeciwkoB. Z.
o zapłatę
Izasądza odpozwanejB. Z.na rzecz powodaGminy M.G.kwotę 10.235,37 zł (dziesięć tysięcy dwieście trzydzieści pięć złotych 37/100) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 22 grudnia 2017 r. do dnia zapłaty;
IIumarza postępowanie w pozostałej części;
IIIzasądzoną w pkt I kwotę rozkłada na 33 raty po 300 zł i ostatnią w wysokości 335,37 zł, płatne poczynając od uprawomocnienia się wyroku do 10 dnia każdego miesiąca, z ustawowymi odsetkami w razie zwłoki w płatności każdej z rat;
IVnie obciąża pozwanej kosztami postępowania.

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 22 grudnia 2017 roku powód ,Gmina M.G., wniósł o zasądzenie kwoty 12.232 , 37 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu od pozwanego ,B. Z.. W uzasadnieniu powód wskazał, iż roszczenia dochodzi na podstawie łączącej strony umowy najmulokalu nr (...)położonego wG.przyulicy (...), zawartej w dniu 21 marca 1967 roku.
( pozew, k. 2-5)
Pismem z dnia 28.5.2018r powód sprecyzował, że dochodzi łącznie kwoty 10.235,37 zł za okres od 1.10.2011r do 30.11.2017r
( pismo powoda, k. 80, pismo powoda, k. 73-75)
Nakazem zapłaty z dnia 4.1.2018r Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu
( nakaz zapłaty, k. 51)
Pozwany ,B. Z., wniósł w sprzeciwie od w/w nakazu o oddalenia powództwa, ze względu na przedwczesność, przedawnienie, brak chęci powoda do polubownego rozwiązania sporu
( sprzeciw, k.53-55)
Pozwany przyznał, iż strony łączy umowa najmu lokalu oraz że nie płacił czynszu należnego w okresie objętym pozwem. Pozwany wskazał na złą sytuacje materialną, rodzinną i zdrowotną oraz fakt dokonania wpłat w miedzyczasie.
Na rozprawie w dniu 16.5.2018r powód zrzekł się wynagrodzenia pełnomocnika
( protokół rozprawy, k. 78)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Gminę M.G.(wynajmujący) iB. Z.(najemca) łączy umowa o najmu , której przedmiotem jestlokal mieszkalny nr (...), położony wG.przyulicy (...), stanowiący własność wynajmującego.
Zgodnie z zapisem § 5 i 20 umowy, strony ustaliły czynsz miesięcznie na 299, 50 zł miesięcznie. W latach następnych czynsz będzie aneksowany w razie zmiany wysokości.
Od października 2011rB. Z.nie uiszcza opłat za najem , mimo wezwań do zapłaty. Od 2013r , za zgoda powoda, miała uiszczać zaległość w ratach po 148, 26 zł miesięcznie, z czego się nie wywiązywała.
W dniu 20.9.2017rGmina M.G.wypowiedziała w/w umowę najmu z powodu braku zaległych opłat czynszowych ze skutkiem na dzień 30.11.2017r
niesporne, a nadto: umowa najmu, – k. 9-10v, aneks do umowy, k. 12, zawiadomienie o wysokości opłat , k. 29-39, wypowiedzenie, k. 14, korespondencja dotycząca rozłożenia na raty , k. 25-26, 28, wezwania do zapłaty, k. 37,38, 40, 41,42-48,uznanie k, 57,zestawienie , k. 75-76,
Łączna wysokość zadłużenia wynosiła na dzień wniesienia pozwu 12.235, 37 zł.B. Z.dokonała wpłat w dniach:
- 6.12.2017r-2000 zł,
- 6.2.2018r- 2000 zł,
- 10.5.2018r- 1000 zł , z czego dwie ostatnie wpłaty zostały zakwalifikowane na bieżący czynsz, a 2000 zł z dnia 6.12.2017r- na poczet zadłużenia objętego pozwem- zgodnie z wolą wpłacającego.
niesporne, a nadto: dowody wpłat, k. 81-83
B. Z.pracuje i zarabia ok. 3000 zł miesięcznie, nie ma nikogo na utrzymaniu, rozdzielność majątkową z mężem , miesięczne wydatki to kwota ok. 800 zł , jest dłużnikiem- reguluje zadłużenia pożyczkowe w wysokości łącznie 1300 zł miesięcznie, leczy się psychiatrycznie, na leki wydaje ok. 200 zł miesięcznie. Zadeklarowała możliwość spłaty w ratach po 300 zł miesięcznie.
dowód: oświadczenie pozwanego, k. 84,57, zaświadczenie, k. 58,59.

Sąd zważył, co następuje:
Ustaleń powyższego stanu faktycznego Sąd dokonał na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, które uznane zostały za wiarygodne w całości, albowiem nie budziły zastrzeżeń Sądu co do autentyczności i prawdziwości twierdzeń w nich zawartych, tym bardziej, że żadna ze stron nie kwestionowała ich mocy dowodowej.
Sąd pominął wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań pozwanego , choć nie dał temu wyrazu postanowieniem, albowiem uwzględnił fakt przyznania faktów wskazanych przez powódkę w pozwie oraz plik dokumentów złożonych do sprawy obrazujących sytuacje majątkową i zdrowotną pozwanego, dowód taki nie wniósł by niczego nowego do sprawy.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawał fakt, iż strony łączyła umowa najmu nieruchomości lokalowej położonej wG.przyulicy (...), jak również, to, że od października 2011r , do listopada 2017r pozwany nie uiszczał opłaty za najem, nie kwestionując wysokości w/w .
W związku z tym, iż pozwany przyznał fakty będące uzasadnieniem pozwu w zakresie ustalonej i zawarte w podpisanej umowie ,treści umowy, braku dokonywania wpłat w zakreślonym terminie, okoliczności te sąd uznał za przyznane, zaś stosownie do treściart. 229 k.p.c.okoliczności przyznane w toku postępowania, nie wymagają dowodu. Pozwany zadeklarował spłatę w ratach po 300zł miesięcznie, a powód zrzekł się wynagrodzenia pełnomocnika.
W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie , w zakresie, w jakim powód podtrzymał żądanie pozwu, tj. co do kwoty 10.235, 37 zł.
Przechodząc do zasadniczego zarzutu pozwanego jakoby doszło do przedawnienia dochodzonego w niniejszym postępowaniu roszczenia, należy wskazać, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Roszczenie o zapłatę czynszu najmu jestroszczeniem o świadczenie okresowei podlegatrzyletniemu terminowi przedawnieniana podstawie przepisuart. 118 Kodeksu cywilnego. Oznacza to, że należność z tytułu czynszu za każdy miesiąc przedawnia się w swoim własnym terminie. Roszczenie o zapłatę odsetek ustawowych z tytułu braku płatności w terminie także jest roszczeniem o świadczenie okresowe. Terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną (art. 119 K.c.). Termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg z dniem wymagalności roszczenia, czyli z dniem następnym po upływie terminu płatności każdego świadczenia (por.art. 120 § 1 K.c.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że łącząca pozwanego i powoda umowa wynika z umowy najmu.
Dzięki uznaniu roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje, można uniknąć przedawnienia - jest to jeden ze sposobów na przerwanie biegu terminu przedawnienia roszczeń (art. 123 § 1 pkt 2Kodeksu cywilnego). Po uznaniu długu przez dłużnika termin przedawnienia należy liczyć od początku (art. 124 § 1K.c.). Przedawnienie można w ten sposób przerywać wielokrotnie. W tej sprawie pozwana uznała dług wielokrotnie, wobec tego nie doszło jeszcze do przedawnienia roszczenia powoda.
Zgodnie zart. 659 § 1 k.c.przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Stosownie do treściart.669. kc§ 1. Najemca obowiązany jest uiszczać czynsz w terminie umówionym.
§ 2. Jeżeli termin płatności czynszu nie jest w umowie określony, czynsz powinien być płacony z góry, a mianowicie: gdy najem ma trwać nie dłużej niż miesiąc - za cały czas najmu, a gdy najem ma trwać dłużej niż miesiąc albo gdy umowa była zawarta na czas nieoznaczony - miesięcznie, do dziesiątego dnia miesiąca.
Zważyć należy, iż materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, ponad wszelką wątpliwość pozwala na ustalenie i przyjęcie, iż pozwany , nie wywiązał się z obowiązku uiszczanie co miesiąc czynszu, określonego treścią umowy i aneksów, o czym świadczy dokumentacja przedstawiona przez powoda, jak i również przyznanie tej okoliczności przez samego pozwanego.
Art. 6. k.c.stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Twierdzenia powoda, poparte, brzmieniem treści umowy najmu określającej obowiązki finansowe pozwanego z tytułu najmu, rozliczeniami za poszczególne miesiące z tytułu czynszu, są prawdziwe i zostały udowodnione . Pozwany natomiast nie wykazał , że dokonał wpłat zaległości , również w ratach ,na które powód się zgodził 23.5.2013r -z wyjątkiem przelewów
- 6.12.2017r-2000 zł,
- 6.2.2018r- 2000 zł,
- 10.5.2018r- 1000 zł , z czego dwie ostatnie wpłaty zostały zakwalifikowane na bieżący czynsz, a 2000 zł z dnia 6.12.2017r- na poczet zadłużenia objętego pozwem- zgodnie z wolą wpłacającego.
Skoro mamy do czynienia z łączącą strony umową najmu, a więc umową cywilnoprawną, Prezydent MiastaG.nie występuje tu we władczej roli organu administracji publicznej, lecz jako reprezentant osoby prawnej (Gminy M.G.) w wykonywaniu jej uprawnień majątkowych z zakresu prawa cywilnego, będąc równoprawnym drugiej stronie ( pozwany)podmiotem. A zatem łączący strony stosunek prawny podlega wyłącznie prawu cywilnemu i uregulowany jest wyłącznie treścią zawartej przez strony umowy. Z umowy tej wynika zaś obowiązek pozwanego do uiszczania miesięcznie czynszu najmu na rzeczGminy M.G..
Reasumując, skoro w chwili rozstrzygania sprawy , a Sąd bierze pod uwagę okoliczności sprawy z chwili zamknięcia rozprawy /art. 316.§ 1.k.p.c.:” Po zamknięciu rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy; w szczególności zasądzeniu roszczenia nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że stało się ono wymagalne w toku sprawy.”/, tj, na dzień 29.6.2018r, pozwany nie uiścił zaległych należności za okres objęty pozwem po uwzględnieniu ograniczenia pozwu w toku sprawy, to, na podstawieart. 669 kpcSąd w punkcie I wyroku zasądził łączną kwotę 10.235, 37 zł . Wobec treściart. 481 § 1 i 2 k.c.stanowiącego, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, natomiast jeżeli stopa odsetek nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe, przy czym gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy, powodowi , zgodnie z żądaniem pozwu, należały się odsetki ustawowe.
Art. 203.§ 1. kpcstanowi, że ,pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku.§ 2.Pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Na żądanie pozwanego powód zwraca mu koszty, jeżeli sąd już przedtem nie orzekł prawomocnie o obowiązku ich uiszczenia przez pozwanego.§ 3.W razie cofnięcia pozwu poza rozprawą przewodniczący odwołuje wyznaczoną rozprawę i o cofnięciu zawiadamia pozwanego, który może w terminie dwutygodniowym złożyć sądowi wniosek o przyznanie kosztów. Gdy skuteczność cofnięcia pozwu zależy od zgody pozwanego, niezłożenie przez niego oświadczenia w tym przedmiocie w powyższym terminie uważa się za wyrażenie zgody.
Zgodnie zart. 355 § 1 k.p.c.Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Przepisart. 355 § 2 k.p.c.stanowi, że postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew w piśmie procesowym albo gdy strony zawarły ugodę przed mediatorem, którą zatwierdził sąd. Odpowiedni stosuje się w/w przepisy do wniosków składanych w toku sprawy.
Sąd oceniając zaistniały w sprawie stan faktyczny doszedł do wniosku, że powód cofnął pozew w części , bo co do kwoty 2000 zł ,zrzekając się roszczenia i uczynił to będąc reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika ,więc mając pełną świadomość skutków prawnych swojego oświadczenia, dlatego uznał w/w za dopuszczalne i umorzył postępowanie w pk-cie II wyroku.
Wobec treściart. 320. Kpc:”W szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie, a w sprawach o wydanie nieruchomości lub o opróżnienie pomieszczenia - wyznaczyć odpowiedni termin do spełnienia tego świadczenia.”. Przepis zawiera szczególną zasadę wyrokowania, określaną jako "moratorium sędziego"; obok charakteru procesowego ma on także cechy normy materialnoprawnej (m.in.K. P.,M. P.). Podstawą zastosowania przepisu jest wyłącznie uznanie sądu, że zachodzą szczególnie uzasadnione wypadki. Ustanowiona wart. 320 k.p.c.norma ma charakter wyjątkowy i może być tym zastosowana jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Wynika to z faktu, iż dopuszcza ona znaczną ingerencję Sądu w stosunek cywilnoprawny stron procesu. W piśmiennictwie wyrażono przy tym pogląd, uznający wymienioną przesłankę za spełnioną jedynie wtedy, gdy w chwili wyrokowania są podstawy do przyjęcia, że ze względu na sytuację majątkową i rodzinną dłużnika oraz szczególny charakter sprawy, wyrok zasądzający całe świadczenie stanowiłby tytuł egzekucyjny bez szans na realizację. Prowadzenie egzekucji w tym zakresie narażałoby tylko wierzyciela na nieefektywne wydatki egzekucyjne, a dłużnika i osoby pozostające na jego utrzymaniu na utratę podstaw egzystencji (uchwała SN z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. III CZP 126/06, Biul. SN 2006/12/9), Sąd doszedł do przekonania , że problemy życiowe/ areszt/ i finansowe pozwanego są przejściowe i stanowią szczególną sytuację, w jakiej się znalazł w rozumieniuart. 320 kpci w związku z tym rozłożył zasądzoną należność na raty po 300 zł i ostatnia-11-ą wyrównawczą w wysokości 335, 37 zł.
O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawieart. 98 k.p.c.iart. 108 k.p.c.w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ,nie obciążając nimi pozwanego z tych samych powodów, co rozłożył należność na raty. Koszty procesu w niniejszej sprawie wynosiły łącznie 3917 złotych i obejmowały kwotę 300 złotych tytułem opłaty sądowej oraz kwotę 3600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł opłaty od pełnomocnictwa.

ZARZĄDZENIE

1
odnotować w kontrolce uzasadnień,

2
odpis uzasadnienia wraz z odpisem wyroku doręczyć wnioskodawcom,

3
akta przedłożyć z wpływem lub za 21 dni.