Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 7/18
Data wyroku: 2018-03-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Hanna Bartkowiak

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 marca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny–Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Hanna Bartkowiak
Protokolant: p.o. staż. Nina Matok

    przy udziale Izabeli Wódz – Wawrzyniak Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań – Stare Miasto w Poznaniu

po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 r.
sprawyP. A.
oskarżonego zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu
z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt III K 463/17

1
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- w miejsce orzeczenia z punktu I, uznaje oskarżonego za winnego tego, że w dniu 31 grudnia 2016 r. wP.podrobił potwierdzenie przelewu kwoty 20 000 złotych ze swojego rachunku prowadzonego w(...) Bank (...) SAna konto bankowe pokrzywdzonegoA. Z.tytułem zapłaty za wynajem lokalu przyul. (...)lokal nr (...)wP., a następnie w celu użycia za autentyczny posłużył się nim przesyłając sfałszowane potwierdzenie przelewu pokrzywdzonemu za pośrednictwem poczty elektronicznej, tj. popełnienia przestępstwa zart. 270 § 1 kki za to na podstawieart. 270 § 1 kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 kkwymierza oskarżonemu karę grzywny w ilości 100 (sto) stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwotę 40 (czterdzieści) złotych,
- uchyla punkt II.

2
Utrzymuje zaskarżony wyrok w zakresie punktu III, tj. rozstrzygnięcia o kosztach, za wyjątkiem opłaty w kwocie 180 złotych, którą uchyla.

3
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 złotych i wymierza mu opłatę za obie instancje w kwocie 400 złotych.

Hanna Bartkowiak

UZASADNIENIE
P. A.został oskarżony o to, że w dniu 30 grudnia 2016 r. wP., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniemPrzedsiębiorstwo (...)poprzez wprowadzenie w błąd jego właściciela co do swego zamiaru wywiązania się ze zobowiązań wynikających z zawarcia umowy najmu lokalu użytkowego przyul. (...)pozostając w zwłoce z uregulowaniem należności z tytułu czynszu w kwocie 40.000 zł deklarując dokonanie wpłaty kwoty 20.000 zł, której wpłata stanowiła przesłankę wyrażenia zgody przez właściciela lokalu na dalsze jego użytkowanie przesyłając za pośrednictwem poczty elektronicznej podrobione przez siebie potwierdzenie przelewu kwoty 20.000 zł z własnego rachunku na konto bankowe pokrzywdzonego działając tym samym na szkodę ww. podmiotu, tj. przestępstwo zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto wP., wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r. wydanym w postępowaniu przeprowadzonym pod sygn. akt III K 463/17 uznałoskarżonegoP. A.za winnego tego, że w dniu 31 grudnia 2016 r. wP., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wprowadzając w błądA. Z.– właścicielaPrzedsiębiorstwa (...)do faktu uiszczenia na jego rzecz wpłaty kwoty 20.000 zł tytułem zaległego czynszu poprzez przesłanie mu za pośrednictwem poczty elektronicznej podrobionego przez siebie w celu użycia za autentyczny potwierdzenia przelewu kwoty 20.000 zł z własnego rachunku na konto bankowe pokrzywdzonego doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniemPrzedsiębiorstwo (...)w ten sposób, że pozbawił go prawa dysponowania stanowiącym przedmiot najmu lokalem położonym wP.przyul. (...)i korzyści z umowy najmu z(...) sp. z o.o.sp.k. z siedzibą wK.w kwocie co najmniej 42.000 zł, tj. przestępstwa zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 371 kkiart. 34 § 1, § 1a pkt 1, § 2 kkiart. 35 § 1 kkwymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Na podstawieart. 46 § 1 kkSąd orzekł wobec oskarżonegoP. A.środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczA. Z.kwoty 42.000 zł.
Na podstawie zaśart. 627 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 3w zw. zart. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 100 zł oraz wymierzono mu opłatę w kwocie 180 zł (k. 124-124v).
Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego w całości. Apelujący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu obrazę prawa materialnego, błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia oraz rażącą niewspółmierność orzeczonej kary.
Wskazując w ten sposób obrońca oskarżonego wniósł o wyeliminowanie z opisu przypisanego oskarżonemu czynu sformułowań odnoszących się do znamion przestępstwa oszustwa zart. 286 § 1 kk; wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego i przypisanego oskarżonemu oraz podstawy skazania zart. 286 § 1 kkiart. 11 § 2 kk; wyeliminowanie z podstawy wymiaru karyart. 11 § 3 kk; uchylenie wyroku w zakresie orzeczenia wobec oskarżonego środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody; orzeczenie na podstawieart. 270 § 1 kkwobec oskarżonego kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 40 zł każda; w pozostałym zakresie o utrzymanie wyroku w mocy (k. 138-143).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok zgodnie z wnioskami apelacji, jedynie kara grzywny za przypisany podsądnemu czyn zart. 270 § 1 kkzostała orzeczona na wyższym poziomie aniżeli wskazany przez skarżącego we wnioskach środka odwoławczego.
Przed odniesieniem się do konkretnych zarzutów apelacyjnych Sąd Okręgowy uważał za stosowne zaznaczyć, że przedmiotowa sprawa ma charakter nietypowy, co nakładało na Sąd I instancji obowiązek bardzo dogłębnej analizy prawnej zachowania oskarżonego pod kątem wyczerpania wszystkich ustawowych znamion przestępstwa zart. 286 § 1 kk, któremu to obowiązkowi Sąd Rejonowy nie sprostał, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.
Apelujący zasadniczo nie podważał ustaleń faktycznych Sądu I instancji, a wadliwości zaskarżonego orzeczenia upatrywał w błędnym uznaniu przez Sąd niższej instancji, że zostały wyczerpane wszystkie ustawowe znamiona przestępstwa stypizowanego wart. 286 § 1 kk. Zgodzić się zaś można z pełnomocnikiem oskarżyciela posiłkowego wyrażonym na rozprawie apelacyjnej, iż częściowo zarzuty odwoławcze miały charakter mieszany, gdyż dotyczyły sfery ustaleń odnośnie strony podmiotowej zachowań oskarżonego, co miało następnie przełożenie na ich ocenę prawną. Odnosząc się zaś do zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy uznał trafność stanowiska skarżącego, stwierdzając, że analiza zaskarżonego wyroku, w szczególności pod kątem opisu czynu przypisanego oskarżonemu nie pozwala uznać, że opis ten zawiera wszystkie znamiona omawianego przestępstwa. Ponadto i co najistotniejsze, w przyjętych przez Sąd I instancji ustaleniach faktycznych Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w czynie przypisanym oskarżonemu znamienia„niekorzystnego rozporządzenia mieniem” przez pokrzywdzonego. Z opisu czynu wynika, że owe niekorzystne rozporządzenie mieniem miałoby się przejawiać w pozbawieniuA. Z.przez oskarżonego prawa dysponowania stanowiącym przedmiot najmu lokalem oraz pozbawieniu pokrzywdzonego korzyści z umowy najmu z(...) sp. z o.o.sp.k. z siedzibą wK.w kwocie co najmniej 42.000 zł. Głębsza analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że obie wyżej opisane, niekorzystne dla mienia pokrzywdzonego sytuacje miałyby wynikać z faktu, żeA. Z.z uwagi na wprowadzenie go w błąd przez podsądnego poprzez przedstawienie podrobionego potwierdzenia przelewu kwoty 20 000 zł (część długu z tytułu zaległości zapłaty czynszu z umowy najmu) ostatecznie nie podjął dalszych kroków zmierzających do wypowiedzenia umowy najmu zawartej z oskarżonym. W tym miejscu należy wskazać na ugruntowane poglądy doktryny i orzecznictwa, akceptowane również przez Sąd Okręgowy, że „rozporządzenie mieniem” oznacza każdą czynność zadysponowania mieniem, kształtującą określony stan prawny, a także stan faktyczny w zakresie władania mieniem (red. A. Grześkowiak, Kodeks karny. Komentarz, 2018, wydanie 5, Legalis; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2016 r., I KZP 3/16, Legalis nr 1442847). Znaczenie ma także fakt, że oszustwo może być popełnione tylko umyślnie, a przy tym stanowi przestępstwo kierunkowe, znamienne celem, którego treścią jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Sprawca tego przestępstwa powinien obejmować wszystkie znamiona oszustwa zamiarem bezpośrednim, a więc powinien mieć świadomość, że wprowadzenie przez niego pokrzywdzonego w błąd doprowadzi do niekorzystnej dyspozycji majątkowej przez tego pokrzywdzonego. Przenosząc na grunt przedmiotowej sprawy powyższej przytoczone stanowiska, nie sposób stwierdzić, że znamię „niekorzystnego rozporządzenia mieniem” zostało wyczerpane. Sąd Rejonowy przyjął, że rozporządzenie mieniem miałoby się przejawiać przede wszystkim w podjęciu przez pokrzywdzonego decyzji o odstąpieniu od dalszych czynności zmierzających do wypowiedzenia oskarżonemu umowy najmu lokalu, która to decyzja spowodowała pozbawienieA. Z.przez oskarżonego prawa dysponowania lokalem oraz korzyści z umowy najmu z(...) sp. z o.o.sp.k. z siedzibą wK.. Warto przy tym zaznaczyć, że oba te skutki wskazują na działania oskarżonego, a nie działania pokrzywdzonego. Sąd odwoławczy uznał natomiast, że nie sposób traktować jako rozporządzenia mieniem wewnętrznej decyzji pokrzywdzonego o niepodejmowaniu dalszych czynności celem rozwiązania umowy, z którą to decyzją właściwie nie były związane żadne inne dodatkowe działania. Natomiast literalne brzmienie pojęcia „rozporządza” wskazuje na konieczność aktywności pokrzywdzonego przy dokonywaniu takiej czynności, nie można bowiem w sposób bierny, poprzez powstrzymanie się od jakichkolwiek działań, dokonać rozporządzenia swoim mieniem. Stanowisko powyższe podbudowują liczne orzeczenia sądowe, w tym przykładowo wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, w którym stwierdzono, iż „Pojęcie "rozporządzenia mieniem" rozumieć należy na gruncieart. 286 § 1 k.k.autonomicznie. Przez rozporządzenie mieniem rozumieć należywszelkie czynnościprowadzące do zmiany stanu majątkowego, w szczególności zmiany we władaniu mieniem” (tak: wyrok SA we Wrocławiu z dnia z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II AKa 216/15, LEX nr 1927506).
Ponadto w ocenie Sądu odwoławczego wątpliwym jest na gruncie przedmiotowej sprawy, co słusznie podniósł skarżący w apelacji, czy pokrzywdzony dysponował faktycznie możliwością wypowiedzenia umowy najmu z oskarżonym. Jak bowiem wynika z § 8 ust. 1 pkt a) umowy najmu lokalu użytkowego zawartej w dniu 18 czerwca 2016 r. „wynajmujący może wypowiedzieć niniejszą umowę w trybie natychmiastowym przed upływem okresu na jaki została zawarta w przypadku gdy najemca pozostaje w zwłoce z zapłatą czynszu w wysokości dwóch miesięcznych rat, pomimootrzymania pisemnego uprzedzenia o zamiarze rozwiązania umowy”. O ile niewątpliwym jest, żeP. A.zalegał wobec pokrzywdzonego z zapłatą czynszu w wysokości co najmniej dwóch miesięcznych należności, o tyle w tym procesie nie zgromadzono dowodów na to, że pokrzywdzony w inkryminowanym przedziale czasowym pisemnie uprzedził oskarżonego o zamiarze rozwiązania z nim umowy. NawetA. Z.w swoich zeznaniach mówił jedynie o przekazaniuP. A.ustnej informacji o zamiarze rozwiązania umowy najmu. Taka natomiast była, zgodnie z zapisami umowy, niewystarczająca dla rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym. Co prawda świadekR. Ś.zeznała, że w połowie grudniaA. Z.pojawił się w lokalu i wręczył wypowiedzenie umowy najmu ze skutkiem natychmiastowym, jednakże oświadczenie tego świadka stoi w sprzeczności z faktem, iż w dniu 3 kwietnia 2017 r. pokrzywdzony skutecznie wypowiedział oskarżonemu umowę najmu ze skutkiem natychmiastowym (k. 113). W związku z tym ta późniejsza czynność byłaby bezcelowa, gdyby umowa miała być już wcześniej wypowiedziana.
Nie bez znaczenia dla prawidłowej oceny prawnej zachowania oskarżonego pozostawał także zupełnie niedostrzeżony przez Sąd I instancji fakt, że podsądny nie miał wiedzy o tym abyA. Z.podjął rozmowy z inną firmą, zmierzające do zawarcia umowy najmu po rozwiązaniu aktualnie obowiązującej umowy zP. A.. W konsekwencji nawet w przypadku hipotetycznego uznania, że odstąpienie przez pokrzywdzonego od rozwiązania z oskarżonym umowy najmu można uznać za „rozporządzenie mieniem” niemożliwe byłoby przyjęcie, że podsądny obejmował swoim zamiarem bezpośrednim, iż wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd poprzez przedstawienie podrobionego potwierdzenia przelewu doprowadzi do szkody w mieniu pokrzywdzonego wynikającej z odstąpienia od zawarcia umowy najmu zespółką (...) sp. z o.o.sp.k. Na podstawie zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego nie sposób podważyć wersji oskarżonego, że jego jedynym celem, do którego zmierzał poprzez przedstawienieA. Z.podrobionego przez siebie potwierdzenia przelewu było odwleczenie w czasie rozwiązania umowy najmu oraz uzyskanie możliwości zorganizowania imprezy sylwestrowej w wynajmowanym od pokrzywdzonego lokalu w celu uzyskania środków umożliwiających uregulowanie wobecA. Z.chociażby części zadłużenia powstałego z tytułu nieuiszczonego czynszu.
Podsumowując powyższe rozważania Sąd odwoławczy stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie zostały wyczerpane wszystkie ustawowe znamiona przestępstwa zart. 286 § 1 kk. Sąd Rejonowy dopuścił się więc obrazy prawa materialnego poprzez zastosowanieart. 286 § 1 kki przypisanie oskarżonemu popełnienia tego przestępstwa, pomimo że poczynione w sprawie ustalenia faktycznie nie pozwalały na przyjęcie, żeP. A.swoim zachowaniem z dnia 31 grudnia 2016 r. wyczerpał wszystkie ustawowe znamiona przestępstwa zart. 286 § 1 kk. Uchybienie Sądu I instancji wpłynęło na wadliwość wydanego orzeczenia i spowodowało konieczność, wnioskowanej przez apelującego, istotnej ingerencji w zaskarżony wyrok w ramach jego kontroli instancyjnej. Koniecznym bowiem było usunięcie z opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej tej części, która dotyczyła przestępstwa zart. 286 § 1 kkoraz zastosowaniaart. 11 § 2 kk, a pozostawienie jedynie elementów dotyczących popełnionego przez oskarżonego przestępstwa zart. 270 § 1 kk. Na marginesie, kwestia podrobienia dokumentu przez oskarżonego i użycia go za autentyczny nie budziła żadnych wątpliwości zarówno stron postępowania, jak i organów orzekających.
W konsekwencji powyższych ustaleń i rozważań prawnych, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce orzeczenia z punktu I, uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 31 grudnia 2016 r. wP.podrobił potwierdzenie przelewu kwoty 20 000 zł ze swojego rachunku prowadzonego w(...) Bank (...) SAna konto bankowe pokrzywdzonegoA. Z.tytułem zapłaty za wynajem lokalu przyul. (...)lokal nr (...)wP., a następnie w celu użycia za autentyczny posłużył się nim przesyłając sfałszowane potwierdzenie przelewu pokrzywdzonemu za pośrednictwem poczty elektronicznej, tj. popełnienia przestępstwa zart. 270 § 1 kki za to na podstawieart. 270 § 1 kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 kkwymierzył oskarżonemu karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwotę 40 złotych.
Z uwagi na dokonaną zmianę zaskarżonego wyroku zaistniała konieczność określenia na nowo przez Sąd II instancji wymiaru kary za przypisanyP. A.czyn zart. 270 § 1 kk. Apelujący wnioskował o wymierzenie kary 50 stawek dziennych grzywny po 40 zł stawka. Sąd Okręgowy uznał jednak, że kara zaproponowana przez obrońcę nie byłaby odpowiednia i nie uwzględniałaby wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy. Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa zart. 270 § 1 kkbył stosunkowo wysoki, z uwagi na zakres podjętych czynności sprawczych - oskarżony z pełną świadomością dopuścił się podrobienia potwierdzenia przelewu i nie zawahał się w żaden sposób przed użyciem za autentyczny tak spreparowanego dokumentu, imitującego dokonanie przelewu bankowego. Prawdą jest, że podsądny zmierzał jedynie do czasowego przesunięcia terminu płatności długu wynikłego z nieuiszczanego czynszu najmu lokalu i zorganizowania imprezy sylwestrowej, z której dochody przekazał pokrzywdzonemu na poczet wspomnianego długu, jednakże nie bez znaczenia pozostaje fakt, że zadłużenie oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego z tytułu zaległości płatności czynszu najmu było znacznej wysokości, a kwota wskazana na podrobionym dokumencie potwierdzenia przelewu również była wysoka. Niewątpliwie na korzyść oskarżonego przemawiało to, że przyznał się do winy, nie był uprzednio karany sądownie i prowadzi ustabilizowany tryb życia. Sąd Okręgowy kształtując wymiar kary za czyn zart. 270 § 1 kkwziął pod uwagę ustawowe granice wymiaru kary za przypisane podsądnemu przestępstwo, dyrektywy wymiary kary wynikające zart. 53 § 1 i 2 kk, a także wszystkie okoliczności łagodzące i obciążające wymienione wyżej i uznał, że karą adekwatną do popełnionego czynu, spełniającą wszystkie ustawowe cele kary będzie kara 100 stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 40 zł.
Obrońca oskarżonego podniósł także zarzut naruszeniaart. 46 § 1 kkpoprzez jego niezasadne zastosowanie i orzeczenie wobec oskarżonego środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody w kwocie 42 000 zł podczas, gdy w rzeczywistości szkoda ta nie wystąpiła, a już z całą pewnością fakt jej wystąpienia oraz ewentualnej wysokości nie został udowodniony. Sąd Okręgowy uznał przedmiotowy zarzut za uzasadniony. Sąd Rejonowy orzekając o nałożeniu na oskarżonego środka kompensacyjnego wskazał, że skoro to na skutek działania oskarżonego nie doszło do wynajęcia lokalu kolejnemu najemcy i stał on pusty od stycznia do marca 2017 r. nie generując możliwego zysku, to oskarżony powinien pokryć ten uszczerbek w majątku pokrzywdzonego w postaci utraconych korzyści. Niewątpliwym jest, że orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawieart. 46 § 1 kkmożliwe jest tylko w sytuacji kiedy przestępstwo, którego popełnienia dopuścił się oskarżony doprowadziło do powstania szkody u pokrzywdzonego. Prawdą jest, że pokrzywdzony podpisał w dniu 9 grudnia 2016 r. list intencyjny zespółką (...) sp. z o.o.sp.k. dotyczący możliwości zawarcia umowy najmu lokalu zlokalizowanego przyul. (...)wP.. W tym miejscu konieczne jest przytoczenie, akceptowanego przez Sąd II instancji, stanowiska Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wspólny list intencyjny, zawierający oświadczenie woli obu stron, z reguły wyraża jedynie wolę zawarcia umowy po przeprowadzeniu negocjacji. W konsekwencji błędem byłoby traktowanie listu intencyjnego na równi z umową przedwstępną (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2011 r., V CSK 425/10, Legalis nr 418092). Brak możliwości potraktowania listu intencyjnego na równi z umową przedwstępną powoduje, że samo podpisanie listu intencyjnego przez pokrzywdzonego nie stanowi zapewnienia, że do zawarcia umowy najmu by doszło. Mając na uwadze powyższe należało się zgodzić z apelującym, że nie wykazano aby w skutek działania oskarżonego – popełnienia przestępstwa zart. 270 § 1 kk- doszło do powstania w majątku pokrzywdzonego szkody w postaci utraconych korzyści związanych z możliwością zawarcia umowy najmu ze spółką zK.. W konsekwencji orzeczenie przez Sąd Rejonowy środka kompensacyjnego stanowiło obrazę prawa materialnegoart. 46 § 1 kk. Wobec tego Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił punkt II tego orzeczenia.
W pkt 2 swojego wyroku Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżone orzeczenie w zakresie punktu III, tj. rozstrzygnięcia o kosztach, za wyjątkiem opłaty w kwocie 180 złotych, którą uchylił z racji wymierzenia nowej kary za występek zart. 270 § 1 kk.
Wpkt 3Sąd odwoławczy orzekł zaś o kosztach postępowania odwoławczego. Na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 627 kpkzasądził od oskarżonegoP. A.na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów procesu za postępowanie odwoławcze w wysokości 20 zł, tytułem zryczałtowanej opłaty za doręczenie wezwań i innych pism. Kwota ta wynika z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(Dz. U. z 2013r., poz. 663 ze zm.). Z kolei, na podstawieart. 10 ust. 1w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 ze zm.) została oskarżonemu wymierzona jedna opłata za obie instancje w wysokości 400 zł.
Hanna Bartkowiak