Sąd Okręgowy w Kaliszu
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Ca 99/18
Data wyroku: 2018-07-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Vogt, Barbara Mokras, Anna Krysicka

Sygn. akt II Ca 99/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
K., dnia 04 lipca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Wojciech Vogt (spr.)

Sędziowie:

SSO Barbara Mokras
SSR del. Anna Krysicka

Protokolant:

st. sekr. sąd. Jolanta Bąk

po rozpoznaniu w dniu 04 lipca 2018r. w Kaliszu
na rozprawie
sprawy z powództwaM. S.
przeciwkoM. K.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu
z dnia 23 listopada 2017r. sygn. akt I C 3216/16

1
oddala apelację,

2
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

SSO Barbara Mokras SSO Wojciech Vogt SSR del. Anna Krysicka
II Ca 99/18

UZASADNIENIE
PowódM. S.wniósł o zasądzenie od pozwanegoM. K.kwoty 10.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda na skutek pobicia i znieważenia go przez pozwanego w nocy z 9 na 10 listopada 2015 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 13.04.2016 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
PozwanyM. K.w odpowiedz, na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Rejonowy w Kaliszuwyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r. zasądził od pozwanegoM. K.na rzecz powodaM. S.kwotę 10.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 13 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia w związku ze zdarzeniem z dnia 09/10.11.2015 r. i orzekł o kosztach postępowania.
Apelacjęod tego rozstrzygnięcia złożył pozwany zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił:

1
błędy w ustaleniach faktycznych będących podstawą zaskarżonego wyroku, polegające na:

a
przyjęciu że obrażenia powoda powstały na skutek szamotaniny, podczas której doszło do zadania uderzeń rękoma i pięściami z użyciem conajmniejśredniej siły, podczas gdy z treści wydanej w toku postępowania przygotowawczego opinii sądowo-lekarskiej znajdującej się na k. 13 akt RSD 902/15, załączonych do akt niniejszej sprawy, wynika wprost, że ustalone obrażenia powstały na skutek szamotaniny, podczas której doszło do zadania uderzeń rękoma i pięściami z użyciem conajwyżejśredniej siły;

b
przyjęciu, że u powoda w związku ze zdarzeniami z dnia 9/10 listopada 2015 r. rozpoznano nasilone zaburzenia adaptacyjne, podczas gdy we wnioskach opinii biegły lekarz psychiatra stwierdził, że uM. S.w związku ze zdarzeniami z dnia 9/10 listopada 2015 r. rozpoznaje nieznacznie nasilone zaburzenia adaptacyjne;

2
naruszenie przepisu postępowania , które miało wpływ na wynik sprawy, to jestart. 233§ 1 k.p.c.przez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, co skutkowało błędami w ustaleniu faktów,

3
naruszenie prawa materialnego –art. 448 k.c.i481 § 1 k.c.przez uznanie zasądzonej kwoty za odpowiednie zadośćuczynienie i zasądzenie odsetek od daty poprzedzającej wydanie orzeczenia.

W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę orzeczenia przez oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów za obie instancje.
Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Należy podkreślić, że wskazane w apelacji błędy w ustaleniach faktycznych nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż wysokość zasądzonego zadośćuczynienia nie zależało od tego, czy uderzenia rękoma i pięściami były zadawane z użyciem co najmniej średniej siły, czy co najwyżej średniej siły oraz czy rozpoznano nasilone zaburzenia adaptacyjne , czy nieznacznie nasilone zaburzenia adaptacyjne. W niniejszej sprawie odpowiedniość zasądzonego zadośćuczynienia determinuje umyślność działania sprawcy, naruszenie godności poszkodowanego, jego czci i poczucia własnej wartości.
Skarżący podnosi w swojej apelacji zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.Zarzut ten nie jest uzasadniony.
W myślart. 233 § 1 k.p.c.sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału. Sąd Rejonowy dokonując tej oceny nie naruszył reguł oznaczonych w powołanym tu unormowaniu, dającym wyraz obowiązywaniu zasady swobodnej oceny dowodów.
Cechą istotną swobodnej oceny dowodów jest ich bezstronna ocena (por. np. K. Piasecki, w:Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz do artykułów 1 – 505, pod red. K. Piaseckiego, Warszawa 2006, t. I, s. 1026). Takiej właśnie – tj. bezstronnej oceny – dokonał Sąd I instancji.
Wszechstronne rozważenie zebranego materiału oznacza uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, a mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności (por. W. Siedlecki,Realizacja zasady swobodnej oceny dowodów w polskim procesie cywilnym,NP. 1966, nr 4, s. 20). Sąd Rejonowy wszechstronnie rozważył zebrany w tej sprawie materiał.
Swoje twierdzenia Sąd I instancji przekonująco i należycie uzasadnił. Sąd oparł się na zeznaniach świadków nie zainteresowanych wynikiem postepowania, które korespondowały z nagraniami monitoringu.
Kwota zasądzonego zadośćuczynienia nie naruszaart. 448 k.c.i jest odpowiednia do doznanej przez powoda krzywdy.
Skarżący podnosi, że odsetki powinny być zasądzone od chwili wyrokowania. Pogląd ten nie jest trafny i zdecydowanie sprzeczny z treściąart. 481 k.c.Zart. 481 k.c.wyraźnie wynika, że odsetki należą się za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Nie ulega wątpliwości, że wyrok zasądzający zadośćuczynienie jest wyrokiem deklaratoryjnym (por. orzeczenie Sądu Najwyższego II CSK 595/13, Lex 1504837).
W wyroku z dnia 18 września 1970 r. Sąd Najwyższy podkreślił, że z charakteru świadczenia w postaci zadośćuczynienia, którego wysokość zależna jest od oceny rozmiaru doznanej krzywdy , ze swojej istoty trudno wymiernej i zależnej od szeregu okoliczności związanych z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia wynika, że obowiązek jego niezwłocznego spełnieniapowstaje po wezwaniu dłużnika(II PR 257/70, OSN C 1971, z.6, poz. 103). Jest to moment wymagalności świadczenia, które zresztą powstało wcześniej, bo w momencie wyrządzenia szkody. Zobowiązany niespełniając świadczenia w tym terminie dopuszcza się opóźnienia, za które należą się odsetki ustawowe.
Sąd Okręgowy nie podziela poglądu, że w takiej sytuacji odsetki należą się od chwili wyrokowania. Obowiązek zapłaty zadośćuczynienia powstał w chwili wyrządzenia szkody, a opóźnienie w spełnieniu świadczenia od momentu wezwania dłużnika do spełnienia świadczenia. W literaturze broniony jest pogląd mocniejszy, mówi się mianowicie że w wypadku czynu niedozwolonego zobowiązanie dłużnika powinno być spełnione niezwłocznie, a wynika to z właściwości zobowiązania ( por. Marcin Lemkowski,Odsetki cywilnoprawne, Warszawa 2007.s, 271 – wówczas odsetki byłyby liczona od dnia szkody).
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie zart. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie zart. 98 k.p.c.
Anna Krysicka Wojciech Vogt Barbara Mokras