Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 574/17
Data wyroku: 2018-02-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartosz Kasielski

Sygn. akt I C 574/17

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 lutego 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, I Wydział Cywilny, w składzie:
Przewodniczący:S.S.R. Bartosz Kasielski
Protokolant:sekretarz sądowy Sylwia Wróblewska
po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaM. B.
przeciwkoZ. K.
o zapłatę
oddala powództwo.
Sygn. akt I C 574/17

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 26 czerwca 2017 rokuM. B.wystąpił przeciwkoZ. K.o zapłatę kwoty 30.000 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 8 kwietnia 2013 roku tytułem zadośćuczynienia oraz odszkodowania.
Uzasadniając swoje stanowisko procesowe powód zaznaczył, że na skutek fałszywego pomówienia o popełnienie przestępstwa, a także złożenie zeznań niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy został on zatrzymany, a następnie skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w sprawie sygn. akt IV K 600/13.

(pozew k.2)
Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zwolniłM. B.od kosztów sądowych w całości oraz oddalił jego wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 5 września 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego oddalające wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu dla powoda.

(postanowienie z dnia 8 sierpnia 2017 roku k.11, postanowienie z dnia 5 września 2017 roku k.18 – 19)
W wyznaczonym terminieZ. K.nie złożyła odpowiedzi na pozew ani nie zajęła merytorycznego stanowiska w sprawie.

(dowód doręczenia odpisu pozwu k.24, dowód doręczenia powiadomienia o terminie rozprawy k.97)
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny :
Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2014 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa wŁ.w sprawie sygn. akt IV K 600/13 uznał oskarżonegoM. B.za winnego tego, że w dniu 8 kwietnia 2013 roku wŁ.przyulicy (...), dokonał zniszczenia szyb okiennych – poprzez ich wybicie kamieniem oraz zniszczenia drzwi wejściowych do kamienicy – poprzez ich wyłamanie, powodując przez to szkodę w wysokości nie mniejszej niż 600 złotych na rzeczZ. K., przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej względem niego wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, zapadłym w sprawie o sygn. IV K 548/07, obejmującym wyroki Sadu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi w sprawach IV K 334/06 i XVII K 441/06 za umyślne występki podobne, tj. występki zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.oraz zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.to jest o czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i skazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.

(wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2014 roku k.62 – 63)

Z. K.jest osobą, która złożyła ustne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przezM. B., a w sprawie o sygn. akt IV K 600/13 występowała w charakterze świadka.

(protokół ustnego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa k.33 – 38, protokół rozprawy z dnia 24 marca 2014 roku k.57 – 58)

Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 roku Sąd Okręgowy w Łodzi w sprawie sygn. akt V Ka 1467/14 utrzymał w mocy zaskarżony przezM. B.wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2014 roku, wydany w sprawie sygn. akt IV K 600/13.

(wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 15 stycznia 2015 roku k.71 – 72)

Wnioskiem z dnia 7 listopada 2016 rokuM. B.wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2014 roku, wydanego w sprawie sygn. akt IV K 600/13 z uwagi na jego oparcie o fałszywych zeznaniach i pomówieniach ze stronyZ. K..

(wniosek o wznowienie postępowania k.78 – 81)

Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 roku Sąd Apelacyjny w Łodzi w sprawie sygn. akt II AKo 281/16 odmówił przyjęcia wniosku skazanegoM. B.o wznowienie postępowania jako oczywiście bezzasadnego.
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2017 roku Sąd Apelacyjny w Łodzi w sprawie sygn. akt II AKz 32/17 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 5 stycznia 2017 roku.
Postanowieniem z dnia 25 października 2017 roku Sąd Apelacyjny w Łodzi w sprawie sygn. akt II AKo 215/17 pozostawił bez rozpoznania wniosekM. B.o wznowienie postępowania.

(postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 5 stycznia 2017 roku k.82, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 1 lutego 2017 roku k.83, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 25 października 2017 roku k.85)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zawarte w aktach sprawy IV K 600/13.
Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny prawa cywilnego i karnego oraz o poddanie pozwanej badaniom psychiatrycznym jako bezzasadne. Nie dokonując samej oceny merytorycznej poprawności zgłoszonych wniosków, należy zaznaczyć, że w kontekście załączonych dokumentów prowadzenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie było bezcelowe i nie mogłoby wpłynąć w żadnej mierze na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Jednocześnie, gdyby nie brak zajęcia merytorycznego stanowiska ze strony pozwanej, a tym samym konieczność wydania wyroku o charakterze zaocznym, ziściłyby się wszelkie przesłanki do zakończenia niniejszego postępowania poprzez wydanie orzeczenia na posiedzeniu niejawnym (art. 1481§ 1 k.p.c.).
Sąd Rejonowy zważył, co następuje :
Powództwo podlegało oddaleniu w całości.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że w toku niniejszego postępowania strona pozwana nie zajęła merytorycznego stanowiska w sprawie, co w konsekwencji prowadziło do wydania rozstrzygnięcia o charakterze zaocznym. Wydanie wyroku zaocznego co do zasady opiera się na przyjęciu za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa –art. 339 § 2 k.p.c.Przewidziane w treści wskazanego przepisu domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i zastępuje postępowanie dowodowe. Domniemanie to nie ma jednak charakteru bezwzględnego, gdyż nie obowiązuje, jeżeli twierdzenia powoda budzą uzasadnione wątpliwości lub zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Uwzględniając powyższe jako również podstawę faktyczną dochodzonych roszczeń brak było jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia powództwa.
Stosownie do treściart. 11 zd. 1 k.p.c.ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. W świetle przytoczonego przepisu nie można stracić z pola widzenia, żeM. B.został prawomocnie skazany na karę pozbawienia wolności przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w sprawie sygn. akt IV K 600/13 za przestępstwo popełnione na szkodęZ. K.. Co więcej, przedmiotowe rozstrzygnięcie było przedmiotem kontroli instancyjnej ze strony Sądu Okręgowego w Łodzi (sprawa sygn. akt V Ka 1467/14), zaś kolejne wnioski powoda o wznowienie zakończonego prawomocnie postępowania karnego w związku z podnoszonymi zastrzeżeniami co do pomówienia i nieprawdziwych zeznańZ. K.(sprawy Sądu Apelacyjnego w Łodzi o sygn. akt II AKo 281/16, II AKz 32/17, II AKo 215/17) nie prowadziły do oczekiwanych przezM. B.efektów.
W niniejszym postępowaniu powód dążył w istocie do ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym, w szczególności zanegowania zeznańZ. K., a w konsekwencji zakwestionowania prawomocnego wyroku wydanego w sprawie IV K 600/13, który stanowił podstawę odbycia przezM. B.kary pozbawienia wolności. Z oczywistych względów Sąd w przedmiotowej sprawie nie był uprawniony do przeprowadzenia kolejnej analizy tych kwestii. Skutkowałoby to bowiem niedozwoloną ingerencją w treść zapadłego prawomocnego orzeczenia, godziło w stabilność systemu jurydycznego, a przy tym otwierało nieuzasadnioną drogę do podważania prawomocnych wyroków karnych na drodze postępowania cywilnego.
Na marginesie warto zaznaczyć, że o ileM. B.ma prawo do subiektywnego przekonania o niezasadnym skazaniu jego osoby na podstawie fałszywego pomówienia i zeznańZ. K., o tyle obiektywna ocena stanu faktycznego w niniejszej sprawie wyklucza możliwość skutecznego dochodzenia od pozwanej roszczeń o zapłatę, czy to z tytułu wyrządzonej szkody, czy też odczuwanej krzywdy. W obu przytoczonych przypadkach podstawą ewentualnej odpowiedzialności (art. 415 k.c.w zw. zart. 363 k.c.,art. 444 k.c.,art. 445 k.c., czy teżart. 448 k.c.w zw. zart. 24 k.c.) pozostaje zawinione działania lub zaniechanie pozwanej, którego nie można jej przypisać z uwagi na treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi wydanego w dniu 18 sierpnia 2014 roku w sprawie sygn. akt IV K 600/13.
Z tych wszystkich względów powództwo podlegało oddaleniu w całości.