Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Hajnówce
Sygnatura akt: VII W 881/17
Data wyroku: 2018-03-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Front
Teza: brak

Sygn. akt VII W 881/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 marca 2018 roku
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VII Wydział Karny w Hajnówce
w składzie:
Przewodniczący: SSR Grzegorz Front
Protokolant: Piotr Jałoza
przy udziale oskarżyciela publicznego – starszego strażnika leśnegoP. W.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2018 r. w Hajnówce
sprawyR. G., synaZ.iL. z domu D.,urodzonego w dniu (...)wW.
obwinionego o to, że:
w dniu 30.05.2017 r. około godziny 12.40, na terenie oddziału(...)LeśnictwaP., NadleśnictwaB., gminaN., powiat(...), zaparkował pojazd mechaniczny w miejscu do tego nieprzeznaczonym,
to jest o wykroczenie z art. 161 kw

o r z e k a:

1
obwinionegoR. G.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu,

2
na podstawieart. 119 § 2 pkt 1 kpwkosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VII W 881/17

UZASADNIENIE
R. G.został obwiniony o to, że w dniu 30.05.2017 r. około godziny 12.40 na terenie oddziału(...)A LeśnictwaP.NadleśnictwaB.zaparkował pojazd mechaniczny w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Zachowanie obwinionego zakwalifikowano z art. 161 kw.
Jak ustalono, w dniu 25.05.2017 r.R. G.razem z innymi pasażerami poruszał się samochodem markiS.drogą leśną na terenie NadleśnictwaB.. Ruch pojazdów na tej drodze był dozwolony. W trakcie przejazdu w kierunku miejscowościB.jedna z pasażerek zgłosiła zatrzymał samochód, aby umożliwić jednej z pasażerek załatwienie potrzeby fizjologicznej. Kierujący oraz pozostali pasażerowie opuścili auto, nie oddalali się jednak od niego, przebywali w jego pobliżu. W tym czasie nadjechał patrol Straży Leśnej.R. G.zaproponowano mandat karny za zaparkowanie auta w miejscu niedozwolonym.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań świadków:Ł. M.(k. 35v-36) iB. W.(k. 35-35v) oraz pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności notatki urzędowej (k. 1) oraz materiału poglądowego (k. 3)
Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego wykroczenia. Kwestionował głównie wskazaną we wniosku o ukaranie datę jego popełnienia.

Sąd zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności jako nietrafne ocenić należało zarzuty obrony wskazujące na brak możliwości poczynienia odmiennych od zawartych we wniosku o ukaranie ustaleń dotyczących daty popełnienia czynu. Zasada skargowości nie ogranicza sądu w ustaleniach szczegółowych elementów faktycznych zdarzenia opisanego w akcie oskarżenia, ani w prawnej ocenie zarzucanego czynu. Z istoty tej fundamentalnej dla procesu karnego zasady wynika bowiem, że opis czynu zawarty w zarzucie skargi uprawnionego oskarżyciela stanowi jedynie procesową hipotezę, podlegającą ustawicznej weryfikacji w toku sądowego postępowania dowodowego. Rezultatem tych czynności oraz ocen dokonanych przez sąd jest opis czynu przypisanego oskarżonemu w orzeczeniu kończącym postępowanie (por. orz. SN z dnia 25.10.2017 r. sygn. IV KK 85/17). Poza tym, przedmiotem procesu nie jest opis czynu i jego kwalifikacja prawna zawarta w akcie oskarżenia, lecz czyn przestępny rozumiany jako historyczne zdarzenie faktyczne. Sąd nie jest związany ani opisem czynu, ani kwalifikacją prawną czynu, dokonaną przez oskarżyciela (por. orz. SA w Krakowie z dnia 29.03.2017 r. sygn. II AKa 271/16). Nieznacznie odmienne ustalenia faktyczne, np. co do daty popełnienia czynu zabronionego, tyczące tego samego zdarzenia, co opisane w akcie oskarżenia, nie naruszają zasady skargowości procesu, więc nie wymagają złożenia nowego aktu oskarżenia (por. orz. SA w Krakowie z dnia 17.03.2015 r. sygn. II AKa 24/15).
Biorąc powyższe pod uwagę, zawarte we wniosku o ukaranie stwierdzenie, że do zarzuconego czynu doszło w dniu 30.05.2017 r. nie uniemożliwiało sądowi poczynienia w tym zakresie odmiennych ustaleń faktycznych. Poruszając się bowiem w granicach określonego przez oskarżyciela zdarzenia historycznego, poza wszelką wątpliwością ustalono, że zarzucony czyn miał faktycznie miejsce w dniu 25.05.2017 r., o czym przesądzała treść notatki urzędowej z k. 1-2 oraz zeznania strażnika leśnegoŁ. M.. Z uwagi jednak na zachodzące w sprawie inne przyczyny prowadzące do wydania wyroku uniewinniającego, korygowanie opisu zarzuconego czynu było bezprzedmiotowe.
Zgodnie zart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach(Dz. U. 2017 poz. 788 t.j. ze zm.), ruch pojazdem silnikowym w lesie dozwolony jest jedynie drogami publicznymi, natomiast drogami leśnymi jest dozwolony tylko wtedy, gdy są one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Z kolei postój pojazdów na drogach leśnych jest dozwolony wyłącznie w miejscach oznakowanych (art. 29 ust. 3 ustawy o lasach). Korelatem powyższego unormowania miał być w założeniu przepis karny zamieszczony wart. 161 kodeksu wykroczeń, zgodnie z którym „kto, nie będąc do tego uprawniony albo bez zgody właściciela lub posiadacza lasu, wjeżdża pojazdem silnikowym, zaprzęgowym lub motorowerem do nienależącego do niego lasu w miejscu, w którym jest to niedozwolone, albo pozostawia taki pojazd w lesie w miejscu do tego nieprzeznaczonym, podlega karze grzywny.” Jak wynika jednak z porównania obu unormowań, nie są one ze sobą do końca spójne. Podczas gdyustawa o lasachposługuje się terminem „postoju pojazdu”, wkodeksie wykroczeńmowa jest o jego „pozostawieniu”. Zważywszy, że znamiona czynu zabronionego ukształtowane zostały w przepisie karnym, to jego należało poddać pogłębionej analizie, uzupełniająco jedynie odwołując się do regulacji zawartej wustawie o lasach.
Dekodowanie znamion typu czynu zabronionego należy rozpocząć od poddania przepisu wykładni językowej, albowiem zgodnie z naczelną dyrektywą preferencji, to do tej metody należy odwoływać się w pierwszej kolejności, sięgając do języka prawnego, a następnie do języka prawniczego i ogólnego.
Zwrot „pozostawiać” w języku ogólnym oznacza tyle, co „nie zabrać czegoś lub kogoś ze sobą”, „opuścić, porzucić kogoś, coś” (źródło -www. sjp.pwn.pl). Przytoczone definicje wskazują dość jednoznacznie, że chodzi tu o raczej długotrwałe zerwanie bezpośredniej więzi z przedmiotem lub osobą, brak osobistego kontaktu, pozbawienie możliwości kontrolowania i wpływania na przedmiot, np. poprzez zmianę jego położenia. Zwrot „postój” nie został wustawie o lasachodrębnie zdefiniowany. Pomocniczo można było się więc odwołać do definicji zawartej wart. 2 pkt. 30 ustawy Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. 2017 poz. 1260 t.j. ze zm.), gdzie „postój pojazdu” oznacza unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów ruchu drogowego, trwające dłużej niż 1 minutę. Tak sformułowana definicja poniekąd również sugeruje pewną długotrwałość zatrzymania pojazdu, które nie może być krótsze od 1 minuty.
Wyniki uzyskane przy pomocy wykładni językowej potwierdzały również rezultaty wykładni systemowej. Rodzajowym przedmiotem ochrony przepisu karnego zawartego wart. 161kw jest las. Indywidualnym przedmiotem ochrony są zasoby leśne, to jest ich ochrona przed działaniem pojazdów silnikowych, zaprzęgowych, i motorowerów. Zawarta wustawie o lasachregulacja kwestii poruszania się i postoju pojazdów mechanicznych ma charakter porządkowy, jednak jej celem jest przede wszystkim ochrona lasu i zasobów leśnych. W przeciwieństwie do regulacji zawartej wustawie Prawo o ruchu drogowym, której zasadniczym celem jest organizacja i dyscyplinowanie ruchu pojazdów po drogach publicznych. Przy takim spojrzeniu na pierwszy plan wysuwały się choćby względy przeciwpożarowe i w tym kontekście zakaz poruszania się i postoju pojazdów poza drogami i miejscami wyznaczonymi realizuje zadanie zapewnienia drożności dróg leśnych oraz kontrolę nad miejscami postoju pojazdów.
W świetle przytoczonej argumentacji oczywiste było, że znamię czynności wykonawczej z art. 161 kw „pozostawienia” pojazdu nie może być utożsamiane z każdym jego zatrzymaniem, choćby nie wynikało ono z warunków drogowych. Do realizacji tego znamienia niezbędna, zdaniem sądu, jest co najmniej zerwanie bezpośredniej styczności z zatrzymanym pojazdem, uniemożliwiające jego niezwłoczne przestawienie i odjechanie z miejsca postoju. Taki sposób rozumienia analizowanego znamienia koreluje z przedmiotem ochrony art. 161 kw. Dopóty dopóki kierujący ma możliwość usunięcia pojazdu, nie dochodzi bowiem do zagrożenia dóbr prawnych w postaci lasu lub zasobów leśnych.
Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. ObwinionyR. G.po zatrzymaniu auta znajdował się w jego pobliżu i przez cały czas miał możliwość jego usunięcia z tego miejsca. Jego zachowanie nie realizowało zatem znamion czynu zabronionego zart. 161kw. W konsekwencji sąd, kierując się wskazaniamiart. 5 § 1 pkt 2 kpww zw. zart. 62 § 3 kpw, uniewinnił go od popełnienia zarzucanego wykroczenia.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 119 § 2 pkt. 1 kpw, obciążając nimi Skarb Państwa.