Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 795/18
Data wyroku: 2018-10-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437 kpk, 438 kpk, 109 § 2 kpw, 119 kpw

Sygnatura akt VI Ka 795/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia23 października 2018r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Arkadiusz Łata
Protokolant: Igor Ekert
przy udzialeM. K.Przedstawiciela Komendy Miejskiej Policji wG.

po rozpoznaniu w dniach 25 września 2018 r., 11 października 2018 r., 23 października 2018 r.
sprawyI. B.ur. (...)wO.
córkiJ.iJ.
obwinionej z art. 97 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 6 czerwca 2018 r. sygnatura akt III W 44/18
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 109 § 2 kpwiart. 119 § 1 kpw

1
zmienia punkt 1 zaskarżonego wyroku, przyjmując iż nieprawidłowe zaparkowanie samochoduS.numer rejestracyjny (...)miało miejsce przyulicy (...)wG.;

2
w pozostałej części utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;

3
zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych) oraz wymierza jej opłatę za II instancję w kwocie 30 zł (trzydzieści złotych).

Sygn. akt VI Ka 795/18

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Apelacja obwinionej okazała się skuteczna jedynie o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia należało zmienić pkt 1 zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że nieprawidłowe zaparkowanie samochoduS.numer rejestracyjny (...)miało miejsce przyulicy (...)wG..
Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uzupełniony następnie w postępowaniu odwoławczym uprawniał ponad wszelką wątpliwość na przedstawione niżej wnioski. I tak w pierwszym rzędzie samochód osobowyS.o wskazanym wyżej numerze rejestracyjnym, którego właścicielką była z całą pewnościąI. B.został krytycznego dnia zaparkowany nieprawidłowo – tj. w odległości mniejszej aniżeli dopuszczalne 10 metrów od oznaczonego pasami przejścia dla pieszych prowadzącego poprzezulicę (...)wG.– widocznego na mapie dołączonej do akt sprawy (vide: k – 30) oraz wskazanego szczegółowo na szkicu sytuacyjnym dostarczonym Sądowi Okręgowemu przez Komendę Rejonową Policji wG.(vide: k – 63) i opisanego w protokole oględzin (vide: k – 62). Pojazd pozostawiony został po prawej stronieul. (...)– patrząc od stronyul. (...).
Okoliczność niewłaściwego zaparkowania wozu była przy tym bezsprzeczna. Jednoznacznie i konsekwentnie podnosił ją w swych zeznaniach świadekD. P.. Dodatkowo informacja tej treści znalazła się w sporządzonej w dniu kolejnym – tj. 19 grudnia 2017 r. notatce urzędowej tego funkcjonariusza. Świadek przesłuchany uzupełniająco przez Sąd odwoławczy (vide: k – 68) wyraźnie wskazał na wspomnianej wcześniej mapie tak przedmiotowe przejście, jak i miejsce zaparkowania samochodu, choć nie był już pewny czy znajdowało się ono po prawej, czy po lewej stronieul. (...).
Niepewność ta pozostawała dla Sądu Okręgowego w pełni zrozumiała jako naturalne następstwo upływu czasu i efekt procesu zacierania się faktów w pamięci ludzkiej. W świetle relacji policjantki złożonych podczas czynności wyjaśniających i przed Sądem I instancji pewne jednak było, zaparkowanie wozu po prawej stronie.
ZeznaniaD. P.zasługiwały na pełną wiarygodność. Funkcjonariusze patrolu w skład którego wchodził świadek z całą pewnością nie ,,zainteresowaliby się” autem obwinionej, gdyby było ono zaparkowane prawidłowo – w dopuszczalnej odległości od przejścia dla pieszych. Był to jedyny powód interwencji. Policjanci nie podjęliby żadnych czynności w odniesieniu do przedmiotowego samochodu zwłaszcza wówczas, jeśliby pozostawiony on został w głębiulicy (...)(za załomem budynku oznaczonego na mapie k. 30 cyfrą arabską ,,(...)” i(...)) – zgodnie z sugestiamiI. B., gdzie faktycznie nie znajduje się jakiekolwiek oznakowane przejście dla pieszych. Nie byłoby ku temu najmniejszych podstaw.
Linia obrony obwinionej sprowadzała się natomiast do próby przekonania Sądu, jakoby pojazd zaparkowany był w tym ostatnim właśnie miejscu (tj. za załomem budynku oznaczonego cyfrą arabską: ,,(...)” i(...)przyul. (...)) – zgodnie z literalną treścią notatki urzędowej oraz zarzutu wniosku o ukaranie, a nadto jakoby policjant dążył do przypisania jej braku zachowania dopuszczalnej odległości od przejścia dla pieszych, jakiego tam nie ma.
W świetle zeznańD. P.i wskazania przezeń na mapie, w którym konkretnie rejonieul. (...)ujawniono nieprawidłowo zaparkowany pojazdS.należący doI. B., naprowadzony wyżej kierunek rozumowania w oczywisty sposób nie może się ostać.
Jedyne uchybienie funkcjonariusza podejmującego czynności (i spisującego w dniu kolejnym notatkę służbową) wyraziło się przeoczeniem, czy też brakiem dostrzeżenia, iż najbliższy budynek po lewej stronieul. (...)patrząc od stronyulicy (...)(oznaczony na mapie: k-30 cyframi arabskimi: ,,(...)” i(...)) nosi ,,podwójne” oznaczenie:(...)i(...).
Nie zmieniało to jednak istoty rzeczy, gdyż nie mogło budzić wątpliwości nieprawidłowe zaparkowanie wozu i punkt, w którym to nastąpiło, jak również, iż sprawcą tego wykroczenia była obwiniona przyznająca, że sama zawsze parkuje auto w tym rejonie.
Sąd Okręgowy zmodyfikował jedynie opis czynu przypisanegoI. B.dostosowując go do oznaczeń, jakie sama ona podawała.
Sąd Rejonowy prawidłowo natomiast ustalił, wskazał i ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary. Została ona dostosowana do stopnia zawinienia obwinionej oraz stopnia szkodliwości społecznej popełnionego przez nią czynu i nie zawiera cech represji nadmiernej.
Kara ta należycie spełni zatem swe cele zapobiegawcze, wychowawcze i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Sąd Okręgowy w pozostałej części utrzymał tym samym zaskarżony wyrok w mocy.
O wydatkach postępowania odwoławczego oraz o opłacie za drugą instancję orzeczono jak w pkt 3 wyroku niniejszego.