Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 255/18
Data wyroku: 2018-12-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosław Ziaja, Wojciech Kopczyński, Rafał Doros

Sygn. akt: II AKa 255/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 grudnia 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Mirosław Ziaja (spr.)

Sędziowie

SSA Wojciech Kopczyński
SSO del. Rafał Doros

Protokolant

Barbara Mol

przy udzialeProkuratora Prokuratury Okręgowej w Bielsku - Białej Zbigniewa Twardowskiego
po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2018 r. sprawy

1
R. J.s.A.iD.ur. (...)wK.oskarżonego zart. 258§1kk,art. 204§2kkw zw. zart. 65§1kk,art. 197§1kk,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kk,art. 263§2kk,art. 63 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 58 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

2
Z. P.s.J.iI.ur. (...)wK.oskarżonego zart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk;art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

3
M. B.s.T.iI.ur. (...)wB.oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk;art. 62 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk,

4
J. S.s.Z.iA.ur. (...)wB.oskarżonego zart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk,

5
F. W.s.B.iK.ur. (...)wB.oskarżonego zart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk,

6
P. S. (1)s.J.iM.ur. (...)wB.oskarżonego zart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk,

7
M. K. (1)s.Z.iK.ur. (...)wO.oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk;art. 62 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 63 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii,

na skutek apelacji obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku - Białej
z dnia 10 stycznia 2018 roku, sygn. akt III K 168/14

1
zmienia zaskarżony wyrok w pkt. 22 w ten sposób, że eliminuje z jego opisu stwierdzenie od słów: „i przy ul.” do słów:(...);

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Bielsku – Białej) na rzecz adwokataM. K. (2)– Kancelaria Adwokacka wB.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % podatku VAT, tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuP. S. (1)w postępowaniu odwoławczym;

4
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

SSA Wojciech Kopczyński SSA Mirosław Ziaja SSO del. Rafał Doros
Sygn. akt: II AKa 255/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem wydanym w dniu 10 stycznia 2018 roku w sprawie o sygn. akt III K 168/14 Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej:
- w pkt 21 uznał oskarżonegoR. J.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XI wyroku, to jest przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 258 § 1 k.k.skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności;
- w pkt 22 uznał oskarżonegoR. J.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XII wyroku, to jest przestępstwa zart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 maja 2014 r. w zw. zart.4 § 1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
- w pkt. 23 uznał oskarżonegoR. J.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XIII wyroku, to jest przestępstwa zart. 197 § 1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 197 § 1 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności;
- w pkt 24 uznał oskarżonegoR. J.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XIV wyroku, z tą zmianą, że przyjął, iż przekazałZ. G., na określonych wcześniej warunkach, do dalszej odsprzedaży innym osobom, co najmniej 60 kilogramów środka odurzającego w postaci ziela konopi (marihuany), w cenie od 19 złotych do 19 złotych 50 groszy za jeden gram oraz co najmniej 1500 gram substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w cenie po 14 złotych za jeden gram, to jest przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.skazał go na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę po 30 zł;
- wpkt 25na mocyart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoR. J.przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowejw kwocie 1 161 000 (jeden milion sto sześćdziesiąt jeden tysięcy) zł osiągniętej z przestępstwa opisanego w XIV;
- wpkt 26na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec oskarżonegoR. J.nawiązkę w wysokości 1.000 zł na rzeczFundacji (...)z siedzibą wB.przyul. (...)- nr rachunku bankowego(...) Bank (...) S.A.OddziałB.(...)
- w pkt 27 uznał oskarżonegoR. J.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XV wyroku, to jest przestępstwa zart. 263 § 2 k.k.i za ten czyn na mocyart. 263 § 2 k.k.skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności;
- wpkt 28na mocyart. 44 § 6 k.k.orzekł wobec oskarżonegoR. J.środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa karabinku CZ wz. 58 kal.7,62 mm produkcji czeskiej wraz z amunicją w postaci 93 sztuk nabojów kal. 7,62 x 39 mm;
- w pkt 29 uznał oskarżonegoR. J.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XVI wyroku, to jest przestępstwa zart. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za ten czyn na mocyart. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;
- w pkt 30 uznał oskarżonegoR. J.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XVII wyroku, z tą zmianą, że przyjął, iż udzieliłR. W.co najmniej 1 gram środka odurzającego w postaci kokainy, to jest przestępstwa zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za ten czyn na mocyart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
- wpkt 31na mocyart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.połączył oskarżonemuR. J.wymierzone w pkt 21, 22, 23, 24, 27, 29 i 30 kary pozbawienia wolności orzekając karę łączną 6 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności;
- wpkt 32na mocyart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuR. J.na poczet orzeczonej w pkt 31 kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 28 sierpnia 2012 r.do dnia 30 lipca 2013 r.;
- wpkt 33na mocyart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci suszu 9 sztuk rośliny konopi innych niż włókniste o masie netto 440 gram;
- w pkt 34 uznał oskarżonegoZ. P.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XVIII wyroku, to jest przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującymdo dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 zł;
- wpkt 35na mocyart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoZ. P.przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowejw kwocie 240 000 zł osiągniętej z przestępstwa opisanego w XVIII;
- wpkt 36na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec oskarżonegoZ. P.nawiązkęw wysokości 1.000 zł na rzeczFundacji (...)z siedzibą wB.przyul. (...)– nr rachunku bankowego(...) Bank (...) S.A.OddziałB.(...);
- w pkt 37 uznał oskarżonegoZ. P.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XIX wyroku, to jest przestępstwa zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za ten czyn na mocyart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności;
- wpkt 38na mocyart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.połączył oskarżonemuZ. P.wymierzone w pkt 34 i 37 kary pozbawienia wolności orzekając karę łączną 3 lat pozbawienia wolności;
- wpkt 39na mocyart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuZ. P.na poczet orzeczonej w pkt 38 kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 28 sierpnia 2012 r. do dnia 16 kwietnia 2013 r.;
- wpkt 40na mocyart. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej masie 994,90 grama netto;
- w pkt 44 uznał oskarżonegoM. B.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXI wyroku, to jest przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r.o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł;
- wpkt 45na mocyart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. B.przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej w kwocie 366 500 zł osiągniętej z przestępstwa opisanego w XXI;
- wpkt 46na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec oskarżonegoM. B.nawiązkę w wysokości 1.000 zł na rzeczFundacji (...)z siedzibą wB.przyul. (...)– nr rachunku bankowego(...) Bank (...) S.A.OddziałB.
(...)

- w pkt 47 uznał oskarżonegoM. B.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXII wyroku, to jest przestępstwa zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za ten czyn na mocyart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;
- wpkt 48na mocyart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.połączył oskarżonemuM. B.wymierzone w pkt 44 i 47 kary pozbawienia wolności orzekając karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności;
- wpkt 49na mocyart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuM. B.na poczet orzeczonej w pkt 48 kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 28 sierpnia 2012 r. do dnia 17 kwietnia 2013 r.;
- w pkt 50 uznał oskarżonegoJ. S.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXIII wyroku, z tą zmianą, że przyjął, iż nabył odZ. G., na określonych wcześniej warunkach, w celu dalszej odsprzedaży innym osobom, co najmniej 30 kilogramów środka odurzającego w postaci ziela konopi (marihuany) w cenie od 21 złotych do 21 złotych 50 groszy za jeden gram w celu dalszego wprowadzenia do obrotu przez siebie co najmniej 15 kg tego środka odurzającego oraz nabył odZ. G.w celu dalszej odsprzedaży co najmniej 1 kg substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w cenie 15 złotych za jeden gram, to jest przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł;
- wpkt 51na mocyart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoJ. S.przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowejw kwocie 311 000 zł osiągniętej z przestępstwa opisanego w XXIII;
- wpkt 52na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec oskarżonegoJ. S.nawiązkę w wysokości 1.000 zł na rzeczFundacji (...)z siedzibą wB.przyul. (...)– nr rachunku bankowego(...) Bank (...) S.A.OddziałB.(...);
- wpkt 53na mocyart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuJ. S.na poczet orzeczonej w pkt 50 kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 29 sierpnia 2012 r. do dnia 12 kwietnia 2013 r.;
- w pkt 54 uznał oskarżonegoF. W.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXIV wyroku, to jest przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za ten czyn na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł;
- wpkt 55na mocyart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoF. W.przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej w kwocie 90 250 zł osiągniętej z przestępstwa opisanego w XXIV;
- wpkt 56na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec oskarżonegoF. W.nawiązkęw wysokości 1.000 zł na rzeczFundacji (...)z siedzibą wB.przyul. (...)– nr rachunku bankowego(...) Bank (...) S.A.OddziałB.(...);
- wpkt 57na mocyart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuF. W.na poczet orzeczonej w pkt 54 kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 9 czerwca 2015 r.do dnia 10 grudnia 2015 r.;
- w pkt 62 uznał oskarżonegoP. S. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXVI wyroku, to jest przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011r. w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł;
- wpkt 63na mocyart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoP. S. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowejw kwocie 370 500 zł osiągniętej z przestępstwa opisanego w XXVI;
- wpkt 64na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec oskarżonegoP. S. (1)nawiązkę w wysokości 1.000 zł na rzeczFundacji (...)z siedzibą wB.przyul. (...)– nr rachunku bankowego(...) Bank (...) S.A.OddziałB.(...);
- wpkt 65na mocyart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuP. S. (1)na poczet orzeczonej w pkt 62 kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 23 października 2012 r. do dnia16 kwietnia 2013 r.;
- w pkt 80 uznał oskarżonegoM. K. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXXI wyroku, z tą zmianą, że przyjął, iż nabyłodZ. G., na określonych wcześniej warunkach, w celu dalszej odsprzedaży innym osobom, co najmniej 30 kilogramów środka odurzającegow postaci ziela konopi (marihuany) w cenie od 21 złotych do 21 złotych 50 groszy za jeden gram w celu dalszego wprowadzenia do obrotu przez siebie co najmniej 15 kg tego środka odurzającego, to jest przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r.o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł;
- wpkt 81na mocyart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. K. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej w kwocie 303 500 zł osiągniętej z przestępstwa opisanego w XXXI;
- wpkt 82na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec oskarżonegoM. K. (1)nawiązkę w wysokości 1.000 zł na rzeczFundacji (...)z siedzibą wB.przyul. (...)– nr rachunku bankowego(...) Bank (...) S.A.OddziałB.(...);
- w pkt 83 uznał oskarżonegoM. K. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXXII wyroku, to jest przestępstwa zart. 62 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za ten czyn na mocyart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
- w pkt 84 uznał oskarżonegoM. K. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XXXIII wyroku, to jest przestępstwa zart. 63 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za ten czyn na mocyart. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;
- wpkt 85na mocyart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.połączył oskarżonemuM. K. (1)wymierzone w pkt 80, 83 i 84 kary pozbawienia wolności orzekając karę łączną 3 lat pozbawienia wolności;
- wpkt 86na mocyart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuM. K. (1)na poczet orzeczonej w pkt 85 kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 11 marca 2014 r. do dnia 16 września 2014 r.;
- wpkt 87na mocyart. 70 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci środków odurzających - ziela konopi (marihuany) o łącznej masie 841,35 grama netto oraz suszu roślin ziele konopi innych niż włókniste o łącznej masie 70,45 grama netto;
- wpkt 96na mocyart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił w całości oskarżonychR. J.,Z. P.,M. B.,J. S.,F. W.,P. S. (1)iM. K. (1)od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych;
- wpkt 98na mocyart. 618 pkt 11 k.p.k.iart. 29 ust. 1 ustawy Prawoo adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. K. (2)- Kancelaria Adwokacka wB.tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuP. S. (1)z urzędu kwotę 2214 zł w tym 23% VAT.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoR. J., zaskarżając go w części dotyczącej punktów: 21, 22, 23, 24, 30 w całości, a w zakresie pkt 27, 29 i 31 w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając mu:

1
naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a mianowicie:

-art. 4 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonegoi nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na jego korzyść, wyrażające się w postępowaniu Sądu I instancji wbrew zasadzie obiektywizmu i bezstronności, a ponadto w pominięciu okoliczności korzystnych dla oskarżonego, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej, a które nie stanowią podstawy wyroku,
-art. 5 § 1 i 2 k.p.k.poprzez wydanie wyroku skazującego, pomimoże przeprowadzona na podstawie zebranego materiału dowodowego, prawidłowa ocena dowodów nie doprowadziłyby do udowodnienia winy oskarżonego za zarzucane mu czyny, a ponadto przez niepowzięcie przez Sąd uzasadnionych wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego, pomimo że na takie wątpliwości wskazuje prawidłowa ocena materiału dowodowego,
-art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która w przedmiotowej sprawie przybrała charakter dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonegoR. J., któremu Sąd odmówił wiary w zakresienie przyznania się do brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, czerpania korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji, wprowadzania do obrotu znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(zwanej dalej jako: „u.p.n."),
-art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która w przedmiotowej sprawie przybrała charakter dowolnej oceny osobowych źródeł dowodowych, tj.Z. G.,G. W.,Z. P.,J. S.,A. O.,A. K.,T. K.,P. S. (1),I. S.,M. B.,P. S. (2), które to Sąd uznał za wiarygodne w zakresie, w którym podawali oni okoliczności bezpośrednio bądź pośrednio obciążające oskarżonego co do brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, czerpania korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji, wprowadzania do obrotu znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych wbrew przepisom u.p.n.,
-art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która w przedmiotowej sprawie przybrała charakter dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonegoR. J., któremu to Sąd odmówił wiary w zakresie nie przyznania się do zgwałceniaR. W.oraz udzielenia jej co najmniej 1 grama środka odurzającego w postaci kokainy,
-art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która w przedmiotowej sprawie przybrała charakter dowolnej oceny zeznańR. W.oraz wyjaśnieńP. S. (2)co do sprawstwa oskarżonegoR. J.w zakresie zgwałceniaR. W.,
-art. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 k.p.k, przez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie okoliczności podnoszonych przez oskarżonegoR. J., co do manipulowania nim przez Policjęo postawieniu zarzutu zgwałceniaR. W.na wypadek braku współpracy z organami ścigania, jak również co do oświadczenia zgłoszonego na rozprawie dniu 28 grudnia 2017 r.,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyrokuw zakresie punktu XII wyroku, polegający na dowolnym ustaleniu, jakoby oskarżonyR. J.miał czerpać korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji w mieszkaniu przyul. (...)wA.przezK. S.w postaci udziału w części zarobionych pieniędzy podczas gdy z ustaleń zawartych uzasadnieniu wyroku wynika, że tego rodzaju proceder odbywał się bez udziału oskarżonegoR. J.,

3
rażącą niewspółmierność kar orzeczonych oskarżonemuR. J.w punkcie 27 oraz 29 zaskarżonego wyroku, albowiem prawidłowa ocena okoliczności dotyczących ich wymiaru, uzasadnia orzeczenie ich w niższej wysokości,

a z ostrożności procesowej zarzucił:

4
rażącą niewspółmierność kary łącznej orzeczonej oskarżonemuR. J.w punkcie 31 zaskarżonego wyrokupoprzez wymierzenie jejz zastosowaniem zasady asperacji zamiast zasady absorpcji,

5
obrazę przepisu prawa materialnego, tj.art. 258 § 1 k.k., polegającąna przypisaniu oskarżonym czynu opisanego w tym przepisie, pomimo braku precyzyjnego określenia przestępstwa, którego popełnianie miała na celu zorganizowana grupa przestępcza, w której miał brać udział oskarżony,co wyraża się w pominięciu charakteru korzyści czerpanych z uprawiania prostytucji oraz w pominięciu klauzuli odwołującej się do postępowania sprzecznego z przepisami art.art. 33-35, art. 37 oraz art. 40u.p.n.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokui uniewinnienie oskarżonego od czynów przypisanych im w punktach 21, 22, 23, 24i 30 zaskarżonego wyroku, w przypadku zaś uznania apelacji za uzasadnioną w części wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez obniżenie oskarżonemuR. J.kar jednostkowych za przestępstwa przypisane mu w punkcie 27 i 29 zaskarżonego wyroku lub przez wymierzenie oskarżonemuR. J.kar łącznych na zasadzie absorpcji, a ewentualnie, w razie gdyby Sąd odwoławczy uznał, że zachodzi którakolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub istnieje konieczność przeprowadzenia przewodu w całości od nowa, wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
W/w wyrok zaskarżył także drugi z obrońców oskarżonegoR. J., zaskarżając go w części dotyczącej pkt 21-26, 30-32 na korzyść oskarżonego, zarzucając mu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miały wpływ na jego treść, poprzez ustalenie stanu faktycznego w oparciuo jeden tylko dowód- wyjaśnieniaZ. G., będący w istocie pomówieniem, do tego wątpliwy co do swojej wiarygodności i nie potwierdzony żadnymi innymi dowodami zebranymi w sprawie,co skutkowało błędnym przyjęciem, żeR. J.swym zachowaniem wypełnił znamiona typu czynu zabronionego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, a w konsekwencji błędnym przypisaniem oskarżonemu odpowiedzialności karnej za czyn, którego nie popełnił;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miały wpływ na jego treść, poprzez ustalenie, że oskarżonyR. J.dokonał gwałtu naR. W., w sytuacji w której pokrzywdzona nie rozpoznała oskarżonegoR. J., nie wiedziała czy mi aj on tatuaże oraz w swobodnych zeznaniach na rozprawie nie wspomniała o drugim stosunku płciowym zR. J.,

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miały wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że oskarżonyR. J.udzieliłR. W.co najmniej 1 gram środka odurzającego w postaci kokainy, w sytuacji gdy prawidłowa analiza zebranych w sprawie dowodów we wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzi do wniosków odmiennych przy uwzględnieniu wyjaśnień oskarżonegoR. J.,

4
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miały wpływ na jego treść, poprzez przyjęcie, iżR. J.czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji w mieszkaniu przy
ul. (...)wB.przezR. W.,J. M.,A. G.,A. M.,K. S.w sytuacji w której jak wynika z wyjaśnień oskarżonegoR. J.był on w tym mieszkaniu tylko jeden raz i nie miał nic wspólnego z działalnością tego lokalu;

5
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miały wpływ na jego treść, poprzez ustalenie, żeR. J.brał udziałw zorganizowanej grupie przestępczej działającej od stycznia 2009 rokudo maja 2012 roku na terenieB.,W.,A.,K.,B.,K.i innych miejscowościach na terenie Polski,w sytuacji gdy prawidłowa analiza zebranych w sprawie dowodówwe wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzi do wniosków odmiennych,

6
naruszenieart. 5 § 2 k.p.k.poprzez naruszenie naczelnej zasady procesu karnego a przez to na roz­strzygnięciu niedających się usunąć wątpliwościna niekorzyść oskarżonego, polegają­cych na przyjęciu, żeR. J.przekazywał do rozprowadzaniaZ. G.narkotyki (co najmniej 60 kg marihuany i 1500 g amfetaminy), a w konsekwencji rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości, co do zaistnienia takiej sytuacji, a także ewentualnej ilości przekazywanych narkotyków na niekorzyść oskarżonegoR. J.zwłaszcza w sytuacji gdy depozycjeZ. G.są wewnętrznie sprzeczne, a nadto nie znajdują potwierdzenia w pozostałych dowodach zebranych w sprawie,

7
naruszenieart. 424 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2, art. 7 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez niewłaściwe, szczegółowo wybiórcze analizowanie ma­teriału dowodowego polegającego na dokonaniu przez Sąd I instancji nieprawidłowej, sprzecznej z zasadami logiki, prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowe­go - a co za tym idzie - w istocie dowolnej, arbitralnej, powierzchownej oraz wybiórczej oceny zebranych w sprawie dowodów, wyrażającej się zwłaszczaw bezkrytycznym przy­jęciu materiału dowodowego, głównie wyjaśnieńZ. G.oraz uznaniu jego depozycji w całości za wiarygodne przy pominięciu, iż zostały one dokonane przez osobę nieobiektywną z uwagi na fakt, że miał on osobisty interes w tym aby przerzucić na oskarżonegoR. J.ciężar winy, a nadto niedostrzeżeniu i w konsekwencji nie rozstrzygnięciu poważnych rozbieżności zachodzących w jego relacjach, dotyczących kwestii o fundamentalnym wręcz znaczeniu dla możliwości przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej za zarzucany mu czyn, skutkującą zaniechaniem dążenia do wyja­śnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w zgodzie z zasadą rzetelnego procesu karnego i zasadą prawdy materialnej, a w rezultacie - przypisanie oskarżonemuR.
J.zarzucanych mu czynów jedynie w oparciu o jeden tylko dowód, będący w istocie pomówieniem, do tego wątpliwy co do swojej wiarygodności i nie potwierdzony żadnymi innymi dowodami zebranymi w sprawie;

8
naruszenie 424§ 1 pkt 1 k.p.kzw. zart. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.poprzez dokonanie niewłaściwej, powierzchownej oceny materiału dowodowego polegającej w szczególności na naru­szeniu przez Sąd zasady obiektywizmu, wyrażającym się w dowolnym, sprzecznym z zasadami wiedzyi doświadczenia życiowego oparciu się przez Sąd I instancji wyłącz­niena okolicznościach obciążających oskarżonegoR. J., ocenianych za­wsze jedynie przez pryzmat niespójnych dowodów, przy braku należytego wyjaśnie­nia, dlaczego Sąd odmówił zasadności oraz wiarygodności dowodom przemawiają­cych na korzyść, co w konsekwencji doprowadziłodo przypisania oskarżonemu winy w sytuacji gdy z całości zgromadzonegow sprawie materiału dowodowego wynika, że jego rola w całym procederze poparta jest tylko materiałem osobowym w tym postę­powaniu- wyjaśnieniamiZ. G., a w szczególności polegającą nazanie­chaniu wyjaśnienia istnienia domniemanej grupy przestępczej, wskazania jej struktury i sposobów działania.

a z dalece posuniętej ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wyżej podniesionych zarzutów, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

9
rażącą niewspółmierność orzeczonych oskarżonemu kar jednostkowych,a w konsekwencji wymierzenia kary łącznej wynikającą z nieuwzględnienia przez Sąd I Instancji wszystkich dyrektyw jej wymiaru, co stanowi naruszenie dyrektyw wymiaru kary wskazanych wart. 53 k.k.

W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoR. J.od popełnienia czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Powyższy wyrok zaskarżył także obrońca oskarżonegoZ. P., zaskarżając go w zakresie punktów 34 do 40 na korzyść oskarżonego, zarzucając mu:

1
mające wpływ na treść wyroku naruszenieart. 7 kpkorazart. 5 § 2 kpk- poprzez przyjęcie pełnej wiarygodności obciążających oskarżonegoZ. P.depozycji współoskarżonegoZ. G.- mimoiż prawidłowa oraz sceptyczna ich analiza, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności, w jakim doszło do składania wyjaśnień przezZ. G.oraz przy uwzględnieniu faktu, iż depozycje te nie zostały poparte przez oskarżyciela jakimkolwiek innym materiałem dowodowym, prowadzić winna do ich podważenia;

2
mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętychza podstawę rozstrzygnięcia, sprowadzający się (w ślad za błędnym uznaniem depozycji współoskarżonegoZ. G.za wiarygodne) do nieuzasadnionego przyjęcia przez Sąd I Instancji, jakoby w zakresie kontaktów pomiędzy oskarżonymZ. P.oraz współoskarżonymZ. G.miało dojść do transakcji obrotu amfetaminą w ilości 16 kilogramów o wartości 240.000 złotych - podczas gdy należyta ocena zgromadzonych dowodów winna prowadzić do ustalenia, iż przedmiotem owych transakcji pozostawała amfetamina w ilości 200 gram o wartości 3.000 złotych, w dodatku nabyta oraz spożytkowana przez oskarżonegoZ. P.na własne potrzeby;

a na wypadek nieuwzględnieniu powyższych zarzutów, zarzucił mu:

3
naruszenie prawa materialnego - poprzez przyjęcie w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, jakoby czyn oskarżonego wskazany w punkcie XVIII części wstępnej wyroku wyczerpywał przedmiotowe i podmiotowe znamiona występku z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - mimo iż czyn ów winien być zakwalifikowany jako występek z art. 62 ust. 2 ustawy;

4
naruszenie prawa materialnego - poprzez nieuzasadnione zastosowaniew sprawie normyart. 45 § 1 kki orzeczenie przepadku równowartości korzyści majątkowej mającej pochodzić z przestępstwa - mimo braku ku temu podstaw.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynu określonego w punkcie XIX części wstępnej wyroku, zaś co do czynu określonego w punkcie XVIII części wstępnej wyroku przyjęcie, iż stanowił on występek z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i jego przedmiotem pozostawało 200 gram amfetaminy oraz stosownedo tego złagodzenie wymierzonej kary oraz uchylenie rozstrzygnięcia o przepadku równowartości korzyści majątkowej, względnie - z dalej idącej ostrożności - wniósło zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż oba występki zarzucane oskarżonemu stanowią czyny kwalifikowane z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a dodatkowo przedmiotem czynu opisanego w punkcie XVIII części wstępnej wyroku pozostawało 200 gram amfetaminy - i stosowne do tego złagodzenie wymierzonej kary oraz uchylenie rozstrzygnięcia w przedmiocie przepadku równowartości korzyści majątkowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
Powyższy wyrok zaskarżył także obrońca oskarżonegoM. B.w zakresie punktów 44, 45, 46 i 48 na korzyść oskarżonego, zarzucając mu:

1
mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że oskarżonyM. B.wyczerpał znamiona przestępstwa zart 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzemieniu obowiązującym do dnia 08 grudnia 2011 r. w zw. zart 12 kk, w zw. zart 4 § 1 k.k., w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, iż oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. G.oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, w ten sposób, że nabyłodZ. G., na określonych wcześniej warunkach, w celu dalszej odsprzedaży innym osobom, co najmniej 7 kg środka odurzającego w postaci ziela konopi (marihuany), w cenie od 21 zł. 50 groszy za jeden gram i co najmniej 14 kilogramów i 400 gram substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w cenie 15 złotych za jeden gram oraz substancji psychotropowej w postaci co najmniej 1000 sztuk tabletek z zawartością amfetaminy w cenie 3 złotych i 50 groszy za sztukę,

2
naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie:

-art. 5 k.p.k.poprzez skazanie oskarżonego na podstawie wyłącznie dowodu z wyjaśnień współoskarżonegoZ. G., mimo braku innych dowodów wskazujących na winęM. B.umożliwiających kategoryczną weryfikację twierdzeń oskarżonegoZ. G.
-art. 7 k.p.k.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonegow sprawie materiału dowodowego, wyrażającą się w sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, wybiórczej, bezkrytycznej i jednoznacznie ukierunkowanej na poniesienie odpowiedzialności karnej przez oskarżonego analizie zgromadzonych dowodów, w szczególności polegającej na przyjęciu, wyłącznie w oparciuo dowód z pomówienia współoskarżonegoZ., że oskarżonyM. B., dopuścił się opisanego w pkt XXI wyroku przestępstwa, pomimo że istnienie wyłącznie jednego dowodu z pomówienia, jako nieweryfikowalnego, nie pozwala na uznanie winy oskarżonego w oparciu o jego treść.
Mając powyższe zarzuty na uwadze wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. B.od popełnienia opisanegow pkt XXI wyroku czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
Wyrok ten zaskarżył także obrońca oskarżonegoJ. S., w całości na korzyść oskarżonego, zarzucając mu:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to:

- naruszenie przepisów postępowania, a toart. 424 k.p.k.na skutek niepełnego uzasadnienia wyroku, a w szczególności na skutek lakonicznego i ogólnikowego przedstawienia dowodów na których oparł się sąd wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie, bez przedstawienia procesu rozumowania oraz argumentów, jakie doprowadziły do uznania je za wiarygodne, jak również nie wskazanie przyczyn uznania, iż wyjaśnieniaZ. G.. pomimo tego, iż nie znalazły potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym stały się podstawą skazania oskarżonegoJ. S.,co w konsekwencji uniemożliwia pełną i prawidłową kontrolę odwoławczą, jak również przyczyniło się do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętychza podstawę wydanego orzeczenia a polegającego przede wszystkim na uznaniu, iż oskarżony dopuścił się czynów zarzucanych w akcie oskarżenia, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy z uwagi na liczne wątpliwości i rozbieżności nie pozwala na uznanie sprawstwa i winy oskarżonego,
- naruszenie przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k.poprzez dowolnąa nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bez przedstawienia procesu rozumowania oraz argumentów, jakie doprowadziłydo uznania je za wiarygodne, w zw. zart. 5 § 2 k.p.k.poprzez wydanie wyroku skazującego pomimo licznych wątpliwości, a to w szczególności:
- bezkrytyczne danie wiary wyjaśnieniomZ. G.pomimo tego, iż dowód ten nie tylko nie znalazł potwierdzenia w innych dowodach zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, ale inne dowody osobowe, a to wyjaśnienia pozostałych oskarżonych podważyły jego wiarygodność,
- brak dostatecznej analizy, przy ocenie dowodu z wyjaśnieńZ. G.. jego sytuacji procesowej, tj. ubiegania się o zastosowanie bądź korzystania z instytucji określonej wart. 60 § 3 i 4 k.k.w tej i innych toczących się postępowaniach, a tym samym korzyści jakie płyną dla tegoż oskarżonego z pomawiania innych osób, a dotychczasowa karalność świadka, treść jego zeznań wprost wskazuje, iż jest to osoba doskonale obeznana z mechanizmami procesu karnego, nastawiona w swoich działaniach na odniesienie korzyści, przedstawiające wersje wydarzeń w sposób zmierzający do skorzystania z dobrodziejstwaart. 60 § 3 i 4 k.k.;
- wybiórcze uznanie waloru wiarygodności dowodu z zeznań świadkaG. W.., tylko w takim zakresie, w jakim pozwalało to na skazanie oskarżonych, pomimo licznych wątpliwości wynikających z wyżej wskazanego dowodu osobowego, wyrażających się przede wszystkim w źródle czerpanych przez świadka informacji(informacje uzyskane odZ. G.) a także pozostawania w konflikcie z oskarżonymJ. S.;
- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 4 k,p.k. poprzez naruszenie zasady obiektywizmu procesowego przejawiającej się w uwzględnieniu jedynie okoliczności niekorzystnych dla oskarżonych, a pominięcie faktów i dowodów korzystnych, bez należytego uzasadnienia tegoż stanowiska, a to w szczególności poprzez brak właściwej analizy dowodu z wyjaśnień współoskarżonych, które to dowody wykluczały przebieg zdarzeń przedstawiony przezZ. G., w zw. z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka przez uchybienie zasadzie obiektywizmu, ignorowanie koniecznego nakazu sceptycyzmu, oparcie wyroku jedynie na pomówieniu, które pozostaje poza wszelką kontrolą przy jednoczesnym pominięciu dowodów przemawiających za wiarygodnością wyjaśnieńJ. S.oraz bez należytego przedstawienia takiego stanowiska.
a w razie nie uwzględnienia zarzutów wskazanych powyżej, zarzucił mu:

2
rażącą niewspółmierność kary orzeczonej w punkcie 50 przedmiotowego wyroku, a to mając na uwadze dyrektywy wymiaru kary, w tym cele, jakie ma ona spełniać zarówno w zakresie prewencji generalnej, jak i szczególnej, a także uwzględniając pozytywne zachowanie oskarżonego, młody wiek oskarżonego (nieukończone 20 lat w chwili popełniania czynu), brak rozważenia możliwości zastosowaniaart. 37 b k.k.i orzeczenie względem oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z karą ograniczenia wolności.

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokui uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowiI instancji.
Wyrok ten został zaskarżony także przez obrońcę oskarżonegoF. W., w całości na korzyść oskarżonego, który zarzucił mu:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, mianowicieart. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.iart. 5 § 2 k.p.k., polegającą na dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonegow sprawie, prowadzącej wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, przy jednoczesnym rozstrzygnięciu nie dających usunąć się wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, do uznania, że oskarżonyF. W.dopuścił się zarzucanego czynu zabronionego wspólnie i w porozumieniuz oskarżonymZ. G.i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, a ponadto, że wyjaśnienia współoskarżonegoZ. G.zasługują na przyznanie waloru wiarygodności i umożliwiają tym samym poczynienie ustaleń faktycznych na niekorzyść oskarżonegoF. W., co w konsekwencji skutkowało zakwestionowaniem wiarygodności złożonych przez niego wyjaśnień, w sytuacji gdy wyjaśnienia oskarżonegoZ. G.nie znajdują oparcia w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie w zakresie zarzutu dotyczącego oskarżonegoF. W., stanowiąc w istocie rzeczy jedyny dowód obciążający go;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść i polegający na sprzecznym z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznaniu, że oskarżonyF. W.posiadał kontakty w środowisku handlarzy narkotyków, a także wywiedzenie twierdzenia, że wyjaśnieniai zeznania złożone przezS. B.iG. W.mogą pośrednio stanowić dowód obciążający go oraz jedynie częściowe odniesienie się do treści zeznań złożonych przezW. R.

Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonegoF. W.za winnego popełnienia czynu zabronionego zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii orzeczenie względem niego łagodnego wymiaru kary, ewentualnieo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I Instancji.
Apelację od powyższego wyroku wniósł nadto obrońca oskarżonegoP. S. (1), zaskarżając go w całości na korzyść oskarżonego, zarzucając mu:

1
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonegoZ. G.i uznanie ich w całościza wiarygodne, podczas gdy logika i doświadczenie życiowe podajew wątpliwość możliwość zapamiętania dokładnych ilości sprzedawanych poszczególnych osobom substancji w blisko 2,5 rocznym okresie; oskarżonyZ. G.miał także powód, by obciążyćP. S. (1)ponad miaręz uwagi na istniejące pomiędzy nimi konflikty o podłożu finansowym,co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie ustalenia, że oskarżonyP. S. (1)uczestniczyłw obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w ilości 17 kg marihuany oraz 1 kg amfetaminy, podczas gdy oskarżonemuP. S. (1)można przypisać co najwyżej nabycie w/w środków w ilościach,do których sam się przyznał.

2
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.art. 7 k.p.k.poprzez odmowę uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonegoP. S. (1), podczas gdy oskarżony konsekwentnie zaprzeczał ilościom kupionych odZ. G.środków odurzających,co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętym za podstawę orzeczenia w zakresie ustalenia, że oskarżonyP. S. (1)uczestniczyłw obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w ilości 17 kg marihuany oraz 1 kg amfetaminy, podczas gdy zgodnie z tym co wyjaśnił oskarżonyP. S. (1)ilości te były wielokrotnie mniejsze,

3
rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonej kary z pominięciem dyrektyw wymiaru kary zart. 53 § 1 i 2 k.k., a w szczególności stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu oraz młodego wieku oskarżonego,

4
błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie wysokości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego i stanowiącej podstawę orzeczenia przepadku na rzecz Skarbu Państwa, polegający na błędnym rachunkowym wyliczeniu przedmiotowej korzyści,

5
niesłuszne zastosowanie przepadku równowartości korzyści majątkowej rzekomo osiągniętej przez oskarżonego, albowiem przepadek orzeczonow wysokości wielokrotnie przekraczającej osiągniętą korzyść.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokuw zakresie opisu czynu przypisanego oskarżonemu (tj. co do ilości środków odurzających zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonegoP. S. (1)) i orzeczenie kary łagodniejszej, a także o zmianę orzeczenia w zakresie przepadku korzyści majątkowej poprzez obniżenie tego obowiązku.
Apelację od powyższego wyroku wniósł również obrońca oskarżonegoM. K. (1), który zaskarżył to orzeczenie w całości na korzyść oskarżonego, zarzucając mu:

1
obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 56 ust 3 ustawyo przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez błędne przyjęcie, iż zachowanie oskarżonegoM. K. (1)wyczerpało znamiona czynu zabronionego opisanego w w/w przepisie w sytuacji kiedy z materiału dowodowego, zwłaszcza zaś logicznych i spójnych wyjaśnień oskarżonegoM. K. (1)wynika, iż nie nabywał on odZ. G.środków odurzających, ani nie brał udziału w ich odsprzedaży,

2
obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 45 § 1 kkpoprzez zastosowanie go w niniejszej sprawie w sytuacji w której brak jakichkolwiek dowodów aby oskarżonyM. K. (1)osiągnął jakikolwiek dochód z popełnienia przestępstwa w okresie objętym aktem oskarżenia a tym bardziej aby brał udział w handlu narkotykami,

3
naruszenie przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k., poprzez przyjęcie wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, że wyjaśnienia oskarżonegoZ. G.stanowią dowód na udział oskarżonegoM. K. (1)w kupowaniu od oskarżonegoG.i odsprzedaży środków odurzających, zwłaszcza zaś poprzez nieuzasadnione przyjęcie ilości środków odurzających na co najmniej 15 kilogramów podczas gdy nawet sam oskarżonyG.wyjaśnił że „...Dopiero na samej końcówce(...)powiedział, że mam ich liczyć osobno..” (tom XXI k. 195), a co za tym idzie nawet przy przyjęciu wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoG., brak podstaw do przypisania oskarżonemuK.wartości co najmniej 15 kg rzekomo zakupionych środków odurzających;

4
naruszenie przepisów postępowania w rozumieniuart. 438 pkt. 2 k.p.k.,to jestart. 424 k.p.k., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób sprzeczny z w/w przepisem i pominięcie szczegółowego wskazania na jakiej podstawie Sąd I instancji dokonał przypisania oskarżonemuK.wartości 15 kg środków odurzających rzekomo kupionych od oskarżonegoG., jakie ilości środków odurzających,w poszczególnych okresach czasu, oskarżonyK.rzekomo kupował,a także pominiecie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazania na jakiej podstawie Sąd I instancji przyjął, iż oskarżonyK.miał odsprzedawać kupione środki odurzające i komu;

5
rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonegoM. K. (1)poprzez wymierzenie mu kary łącznej bezwzględnego pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat, podczas gdy, nawet przy przyjęciu odpowiedzialności oskarżonegoK., zasadnym byłoby zastosowanie kary o charakterze wolnościowym lub kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczeniaw zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonegoM. K. (1)od zarzutu opisanego w pkt. XXXI wyroku, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary orzeczonej wobec oskarżonegoM. K. (1)i wymierzenie mu kary o charakterze wolnościowym lub innej łagodniejszej kary, ewentualnieo zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej środka karnego (pkt 81 wyroku) orzeczonego wobec oskarżonegoM. K. (1)poprzez odstąpienieod orzeczenia przepadku korzyści majątkowej lub zmniejszenie kwoty równowartości korzyści majątkowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Apelacje nie zasługiwały na uwzględnienie.
Analiza całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego pozwala przyjąć, że Sąd Okręgowy dokonał właściwej jego oceny z zachowaniem elementarnych zasad procesu karnego, w tym w szczególności reguł o jakich mowa w przepisachart. 5 i 7 k.p.k., czemu dał wyraz w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, spełniającym przesłanki, do których odnoszą się przepisyart. 424 k.p.k.
Zaoferowana przez sąd meriti ocena ujawnionych dowodów jest w pełni chroniona zasadą swobody, a co za tym idzie jest logiczna oraz zgodnaz doświadczeniem życiowym i zawodowym, a tym samym dowody wskazane w sprawie jako fundamentalne, mogły stanowić podstawę dokonanych ustaleń faktycznych i w konsekwencji finalnie, prawno – karnej oceny zachowania oskarżonych.
Oceny tej nie zmienia istotnie dostrzeżona przez sąd odwoławczy pewna niekonsekwencja rozważań sądu I instancji dotycząca oskarżonegoR. J.w odniesieniu do czynu zart. 204 § 2 k.k.przypisanego mu w punkcie 22 zaskarżonego wyroku, a podniesiona w apelacji jego obrońcy.
Niewątpliwie Sąd Okręgowy przypisując oskarżonemuR. J.odpowiedzialność za występek opisany w punkcie XII części wstępnej wyroku, uznał go za winnego czynu zart. 204 § 2 k.k.w całości opisanego w tym punkcie,co w szczególności miało dotyczyć też czerpania korzyści majątkowej z uprawniania prostytucji przezK. B.w mieszkaniu położonym przy
ul. (...)wA.(co miało mieć miejsce po zakończeniu podobnego co do istoty czynu wB.przyul. (...)), podczas gdy nie korespondowało to w tym fragmencie z odmiennymi ustaleniami faktycznymi, które nie zostały zaskarżone na niekorzyść. Niewątpliwie lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku oparta na depozycjachZ. G.(także z rozprawy głównej) pozwala przyjąć, że po zakończeniu czerpania korzyści majątkowych z prostytucji na tzw. domówce wB.przyul. (...), działalność ta była kontynuowana wA.z wykorzystaniemK. B., przy czym w przeciwieństwie do dotychczasowych udziałowców, w tym też oskarżonego
M. G., nie uczestniczył w niej już oskarżonyR. J., bo z uwagi na jego brutalność sprzeciwiały się temu kobiety świadczące usługi erotyczne, a co za tym idzie nie uczestniczył on już w podziale korzyści w tym zakresie, a zatem nie mógł czerpać tu korzyści z uprawniania prostytucji przez inną osobę. Powyższe skłoniło Sąd Apelacyjny do wyeliminowania z opisu czynu przypisanego oskarżonemuR. J.w punkcie 22 zaskarżonego wyroku wskazanego wyżej fragmentu opisu czynu, co nie miało jednak fundamentalnego wpływu na zasadność przypisania mu w pozostałym fragmencie odpowiedzialności za występek sutenerstwa. Jako, że orzeczoną za ten czyn karę uznać trzeba za łagodną, sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do obniżenia tej kary, mimo zmodyfikowania opisu pozwalającego na nieznaczne złagodzenie oceny stopnia jego społecznej szkodliwości. Dlatego też sąd ad quem zreformował ten wyrok jedynie w jego części opisowej, nie modyfikując jednocześnie orzeczonej kary, której nie sposób uznać za rażąco represyjną.
Gdyby przeanalizować fundamentalną część wszystkich apelacji obrońców oskarżonych nie sposób oprzeć się wrażeniu, że zasadniczo argumenty w nich zawarte sprowadzają się do kwestionowania waloru obiektywizmu i wiarygodności, pomawiających ich mandantów wyjaśnień złożonych przez współoskarżonegoZ. G., który w niniejszym postępowaniu skorzystał z dobrodziejstwa, jakie wynika z treści przepisuart. 60 § 3 k.k.
Jako, że argumentacja zawarta w apelacjach obrońców wszystkich oskarżonych, kontestująca wartość dowodową pomawiających wyjaśnień oskarżonegoZ. G.jest zbliżona, Sąd Apelacyjny nie znajduje racjonalnych powodów, aby w tym zakresie do podniesionych zarzutów nie odnieść się kompleksowo, bez potrzeby każdorazowego ponawiania tożsamych argumentów, tym bardziej, że nie znajduje też podstaw do uznania, by uzasadnienie pisemne zaskarżonego wyroku naruszało normę wyrażoną w przepisachart. 424 k.p.k., a co za tym idzie sąd ad quem w całości aprobuje racjonalny dobór okoliczności zaoferowanych przez sąd ad quo, pozwalających na uznanie wyjaśnieńZ. G.jako logicznego i zgodnego z doświadczeniem życiowym źródła dowodowego, umożliwiającego budowanie prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji też dokonanie właściwej prawno – karnej oceny zachowania poszczególnych oskarżonych.
Podkreślenia wymaga to, że sąd meriti miał bezpośredni kontakt, z wszystkimi istotnymi z orzeczniczego punktu widzenia dowodami, co niewątpliwie ułatwiło ukształtowanie poprawnego przekonania w przedmiocie wiarygodności określonych dowodów, w kontekście możliwości wykorzystania ich do formułowania ustaleń faktycznych z uwzględnieniem prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia,a zatem elementarnych przesłanek, do których odnosi się zasada wynikająca z przepisuart. 7 k.p.k.
Powyższe dotyczy też, a w istocie przede wszystkim, wyjaśnieńZ. G., które dezawuują wyjaśnienia pozostałych oskarżonych, podważających, bądź to fakt sprzedaży temuż marihuany lub amfetaminy, bądź też ich ilości lub nabycia od tego oskarżonego ww. narkotyków w ogóle lub w ilościach wskazanych przezZ. G., czy też celu, dla którego omawiane środki psychoaktywne nabywali. Obrońcy, a to dotyczy głównie oskarżonegoR. J., kwestionowali też ten fragment wyjaśnieńZ. G., który dotyczył funkcjonowania w formie zorganizowanej grupy przestępczej pseudokibiców klubu(...)B., rodzaju dokonanych przestępstw, rygorów związanych z istnieniem tej grupy, osób ją tworzących (między innymiR. J.), kierownictwa grupy, z którą uzgadniano między innymi rodzaj dokonywanych przestępstw, czy podział stref wpływów, grupowej ingerencji opartej na przemocy w sytuacjach naruszających interesy poszczególnych członków grupy, tworzenie się mniejszych struktur i osób w niej dominujących, a zatem tych okoliczności, które mają fundamentalne znaczenie z punktu widzenia treściart. 258 § 1 k.k.Nadto również obrońcy oskarżonegoR. J.podważali wartość dowodów, w tym też wyjaśnieńZ. G., pozwalających na przypisanie ich mandantowi odpowiedzialności karnej za przestępstwa sutenerstwa, czy zgwałcenia w typie podstawowym.
Zauważyć należy, że niniejsze postępowanie odwoławcze stanowiło jedynie fragment tak przedmiotowy, jak i podmiotowy przestępczej działalności grupy, o której mowa wyżej i osób z nią współpracujących, koncentrując się głównie na obrocie narkotykami i działalności sutenerskiej, przy czym część osób dobrowolnie poddało się karze w niniejszym postępowaniu, część nie zaskarżyła wyroku sądu I instancji , a część zachowań przestępczych była, bądź jest jeszcze przedmiotem innych postępowań karnych. Podkreślenia wymaga to, że i w tym zakresie oskarżonyZ. G.przyznał się do winy i złożył obszerne wyjaśnienia, znajdujące odzwierciedlenie w innych dowodach.
Apelacje wszystkich obrońców od strony głównie teoretycznej koncentrowały swoje uwagi na podstawowych przesłankach wyeksponowanych tak w doktrynie, jaki judykaturze dotyczących oceny dowodu z pomówienia, podnosząc, że jest to dowód szczególny, wymagający takiej też staranności w ocenie przez sąd orzekający, któremu to zadaniu według skarżących, nie sprostał Sąd Okręgowy.
Z tak lansowanym stanowiskiem nie zgadza się Sąd Apelacyjny, nie tylko po analizie lektury pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, ale też szczegółowej analizie akt sprawy.
Wbrew wrażeniom skarżących, sąd I instancji wszystkim dowodom poświęcił należytą uwagę, a swój brak akceptacji dla wyjaśnień oskarżonych, które nie znajdują odzwierciedlenia w innych obciążających dowodach, nie tylko przecież wyjaśnieniach oskarżonegoZ. G., racjonalnie ocenił w sposób chroniony zasadą wynikającą z przepisuart. 7 k.p.k.

  Nie sposób odebrać racji stanowisku wyrażonemu przez sąd meriti, który wskazał i racjonalnie omówił dowody z wyjaśnień współoskarżonych i zeznań świadków, którzy podjęli współpracę z organami ścigania (Z. G.,P. S. (2),A. K., czyA. O.), czy też zeznań świadków – kobiet świadczących usługi seksualne wykorzystywanych w procederze sutenerstwa (np.R. W.), które uznaneza wiarygodne, stanowiły podstawę ustaleń faktycznych i w następstwie tego, przypisania sprawstwa i zawinienia pozostałym oskarżonym, którzy „mieli interes procesowy w zaprzeczaniu obciążającym ich okolicznościom lub co najmniej w ich minimalizowaniu”.
Oceniając obciążające wyjaśnieniaZ. G., Sąd Okręgowy w pełni uwzględnił okoliczności pozwalające na ocenę tego dowodu, jako wiarygodnego środka pozwalającego na obiektywne i zgodne z prawdą (art. 2 § 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.) dokonanie ustaleń faktycznych, stanowiących punkt wyjścia do oceny zachowania poszczególnych oskarżonych od strony prawno – karnej.
Trafnie Sąd Okręgowy wyeksponował podnoszone przez obrońców okoliczności (korzystanie ze statusu „małego świadka koronnego”, z którym wiąże się nadzwyczajne złagodzenie kary, a co za tym idzie celowe wymyślanie okoliczności dotyczących dużej skali obrotu narkotykami i wiążące się z tym obciążanie wielu, w tym też niewinnych osób, podważanie waloru bardzo dobrej pamięci umożliwiającej odtworzenie mnogich „transakcji narkotykowych” z wieloma osobami, w różnych konfiguracjach i miejscach) dezawuujące wartość dowodową pomówieńZ. G.i nie budzi zastrzeżeń Sądu Apelacyjnego teza, że tak wyrażone stanowisko obrońców, bazujące w głównej mierze na wyjaśnieniach ich mandantów, jest chybione i może mieć jedynie walor polemiczny, nie podważający jednocześnie logiki wywodów sądu I instancji.
Zasadnie Sąd Okręgowy miał w polu widzenia to, że instytucja o jakiej mowawart. 60 § 3 k.k.ma na celu rozbicie przestępczej solidarności grupowej, dająca wymierne korzyści procesowe osobom, które same są przestępcami i współdziałająw ich popełnianiu z innymi osobami, a nadto złożyły wyjaśnienia pozwalającena dokonanie ustaleń co do wszystkich istotnych z prawnego punktu widzenia okoliczności, nie ukrywając również swojej w nim roli, a nadto w wyjaśnieniach tych były konsekwentne w toku całego procesu.
Taka postawa procesowa, będąca niewątpliwie także elementem ekspiacji i chęci zmiany dotychczasowego, negatywnie ocenianego trybu życia (czym chęć złożenia obszernych wyjaśnień motywował oskarżonyZ. G.), sama w sobie nie może stanowić powodu dyskwalifikującego wartość dowodową pomówienia, wbrew odmiennym zapatrywaniom obrońców. Podobnie z punktu widzenia zasady o jakiej mowa wart. 7 k.p.k.nie ma znaczenia, że określone depozycje procesowe pochodzą od osoby uprzednio karanej, której zachowanie mogło budzić społeczną dezaprobatę, a nadto gdy podawane, obciążające, poszczególne okoliczności, nie znajdowały bezpośredniego wsparcia w innych dowodach, w tym w szczególności wyjaśnieniach osób, które obciążały.
Zauważyć jednocześnie należy, że wyjaśnienia złożone w trybieart. 60 § 3 k.p.k.z reguły budzą dezaprobatę w środowisku przestępczym, co niewątpliwie jest niezwykle obciążające „małego świadka koronnego” i nie może pozostawać bez znaczenia przy ocenie wiarygodności jego wyjaśnień. Analiza wyjaśnieńZ. G.z rozprawy głównej jednoznacznie wskazuje, że w czasie pobytu w Areszcie Śledczym spotkał się on z groźbami środowiska przestępczego, w związku z podjęciem współpracy z organami ścigania, wzbudzającymi jego strach, co wymagało dodatkowej jego izolacji w warunkach więziennych do czasu uchylenia tymczasowego aresztowania.
Podkreślić również trzeba, że nieracjonalna wydaje się kardynalna teza obrony, iżZ. G.miał interes w wymyślaniu okoliczności obciążających pozostałych oskarżonych, które nie miały miejsca, a dotyczyły chociażby ilości transakcji narkotykowych, ilości nabywanych i sprzedawanych narkotyków, czy celu tych operacji, jeśli zważyć, że oskarżonyZ. G.nie minimalizował swojej roliw przestępczym procederze, a jego wyjaśnienia miały nie tylko wpływ na ocenę stopnia społecznej szkodliwości zachowania, ale nade wszystko rzutowały na wysokość orzeczonego w trybieart. 45 § 1 k.k.przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej, które w konkretnym wypadku obciążyły oskarżonego kwotą przekraczającą 2.570.000 złotych (punkt 7 zaskarżonego wyroku). Trudno sobie zatem wyobrazić sytuację, w której w interesieZ. G.leżało nieprawdziwe mnożenie transakcji narkotykowych, jeśli generowało to podwyższenie kwoty równowartości korzyści orzeczonej od niego na rzecz Skarbu Państwa.
Sąd Apelacyjny – nie zgadzając się z argumentami obrony podziela też stanowisko sądu a quo, w którym racjonalizuje powód podjęcia współpracyz organami ścigania przezZ. G.faktem, iż w dacie zatrzymania zarzucono mu czyny o relatywnie niższym stopniu społecznej szkodliwości, a tym samym łagodniejszym pułapie kary, a dążąc do zerwania z dotychczasowym trybem życia, ujawnił szereg innych czynów zabronionych, nie minimalizując w nich własnej roli, czy nie dążąc do eskulpacji, co niewątpliwie uwiarygadnia treść jego wyjaśnień, w tym też co do czynów, kiedy to samooskarżenie stanowiło podstawę zarzutu aktu oskarżenia.
Lektura akt sprawy pozwala na wyprowadzenie wniosku, że Sąd Okręgowyw toku kilku terminów rozprawy głównej z udziałem oskarżonegoZ. G., w których ten składał wyjaśnienia, ustosunkowywał się do treści wyjaśnień uprzednio złożonych, częściowo je modyfikował podając logiczne tego powody, czy odpowiadałna pytania obrońców, miał z dowodem tym bezpośredni kontakt, co – jak podkreślono wyżej – niewątpliwie miało znaczenie dla oceny jego wiarygodności, w tym też oceny możliwości zapamiętywania i odtwarzania postrzeżeń.
Sąd I instancji dostrzegając rozbieżności w wyjaśnieniachZ. G.dotyczące ilości nabywanych odR. J.(głównie marihuana) iM. G.(głównie amfetamina) narkotyków, zgodnie z regułami prawidłowego rozumowaniaw procesie dowodzenia, zasadnie uznał, że nie mogą one „dyskwalifikować wiarygodności” omawianych wyjaśnień in genere co do faktu nabycia przez niego narkotyków, ich rodzaju, posiadania siatki osób hurtowo kupujących od niego wspomniane środki psychoaktywne, za wyjątkiem oskarżonegoZ. P., płacących za nie w systemie komisowym i działających na terenie uzgodnionymz oskarżonymR. J.w ramach podziału wpływów grupy przestępczej, podziału przestępczej działalności na trzy okresy z podaniem częstotliwości transakcji, sposobu składania zamówień i miejsc ich realizacji oraz każdorazowo ilości narkotyków będącego przedmiotem sprzedaży, ich ceny, która była uzależniona od podażyoraz osiąganego zysku.

  Nie budzi zastrzeżeń sądu ad quem retoryka, którą posłużył się sąd meriti oceniając możliwości odtwarzania przezZ. G.poszczególnych zdarzeń związanych z obrotem narkotykami, czemu niewątpliwie sprzyjał przyjęty system rozprowadzania narkotyków, konieczność systematycznego rozliczania się w ciągu tygodnia za pobrany towar, konieczność bieżącego informowaniaR. J.o osobach uczestniczących w obrocie i ilościach dostarczanych im marihuanyi amfetaminy, realizacja konkretnych zamówień oraz stała ich powtarzalność. Niewątpliwie o prawidłowych zdolnościach zapamiętywania przezZ. G.określonych okoliczności świadczy też i to, że w toku śledztwa wielokrotnie uczestniczył w przeprowadzanych eksperymentach procesowych, wskazując miejsca zamieszkania poszczególnych oskarżonych (wówczas podejrzanych), miejsca transakcji, czy też rodzaj i kolor pojazdów, którymi oskarżeni mieli się poruszać.
Weryfikując wyjaśnienia oskarżonego z punktu widzenia ich obiektywizmunie sposób pominąć i tego, że oskarżonyZ. G.potwierdzał je w toku konfrontacji ze współoskarżonymi, a nadto wskazując na łączne ilości nabytychi sprzedawanych narkotyków zmodyfikował korzystnie dla nich te ilości, podnosząc,że był uczulony przez prowadzących śledztwo, aby bezpodstawnie nikogonie skrzywdził. Tym samym finalnie podał on wartości minimalne, co do którychnie miał wątpliwości, a na których sąd oparł zaskarżone rozstrzygnięcie.
Sąd Okręgowy prawidłowo wyeksponował też osobowe źródła dowodowe, wspierające określone fragmenty wyjaśnieńZ. G., co nie wymaga powtórzenia, a co dotyczy nie tylko obrotu narkotykami, ale także działalności sutenerskiej, (tzw. domówki), jej rozpoczęcia wB., osób w niej uczestniczących, w tym między innymiR. J.iM. G., okresu trwania, czy też sposobu rozliczania.
Mając powyższe w polu widzenia nie sposób uznać, że pomówieniaZ. G.stanowią konfabulację i bezpodstawnie obciążają skarżących wyrok oskarżonych.
Wyjaśnienia te złożone w toku mnogich czynności są spontaniczne, co do istoty konsekwentne, zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nie zawierają też informacji wzajemnie wykluczających się. Wprawdzie nie pochodzą one od osoby nieposzlakowanej etycznie, jednak świadomie dążącej do zerwania z niechlubną przeszłością, która jednocześnie obciąża się udziałem w inkryminowanych czynach,nie przerzucając bezkrytycznie odpowiedzialności karnej na inne osoby. Opisane wyżej pomówienia znajdują wsparcie w innych – wyartykułowanych trafnie przez Sąd Okręgowy dowodach – co nie oznacza, jak wywodzi w apelacji obrońca oskarżonegoJ. S., że każda z okoliczności objętych ustaleniami faktycznymi w świetleart. 424 k.p.k.iart. 7 k.p.k.winna znajdować wsparcie w co najmniej dwu zbieżnychze sobą dowodach.
Nie można zapomnieć tu, że w świetleart. 7 k.p.k.nawet jeden dowód,nie odpowiadający licznie innym odmiennym dowodom, może stanowić podstawę rozstrzygnięcia, o ile jego ocena odpowiada kryteriom logiki i doświadczenia życiowego i z tego punktu widzenia jest przekonująca.
BezspornieZ. G., korzystając z dobrodziejstwa o jakim mowaw przepisieart. 60 § 3 k.k., miał interes prawny w składaniu obszernych wyjaśnień, opisujących istotne okoliczności dotyczące przypisanych współoskarżonym przestępstw, co nie oznacza automatycznie, aby wyjaśnienia te były nieobiektywnei nieprawdziwe, a co za tym idzie, nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych tym bardziej, że tak wyartykułowany „interes” jest usankcjonowany i ma pełne uzasadnienie prawne.
W tym kontekście, w sytuacji, gdy obrońcy w złożonych apelacjach kontestowali wszystkie dowody obciążające i nie odpowiadające treści wyjaśnień reprezentowanych oskarżonych, nie sposób uznać, że przyjęta przez Sąd Okręgowy ocena całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, nie odpowiada treści przepisów zawartych wart. 410 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.
Sąd I instancji eksponując i omawiając dowody, które wspierały przyjęte ustalenia faktyczne i dając tym samym wyraz dezaprobaty dla tych wyjaśnień oskarżonych, które dowodom tym nie odpowiadają, wyraźnie zasygnalizował,że nie miał w tej mierze wątpliwości wymagających usunięcia zgodnie z zasadą in dubio pro reo. Sąd ten miał w polu widzenia prezentowaną przez oskarżonych, często modyfikowaną linię obrony, logicznie i w zgodnie z wiedzą oraz doświadczeniem ją ocenił, co nie nasuwa zastrzeżeń sądu odwoławczego – a tym samym stanowisko wyrażone przez obrońców uznać jedynie należy jako głos polemiczny, nie mogący wpłynąć na zmianę ustaleń faktyczno – prawnych, zgodnie z intencją skarżących.
Odnosząc się też zbiorowo do kolejnej kwestii sygnalizowanej przez obrońców, bądź to w zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych, bądź obrazy prawa materialnego, tj.art. 45 § 1 k.k., czy też kwestionowania wartości osiągniętych przez oskarżonych korzyści mającej odpowiadać znacznej ilości narkotyków będących przedmiotem obrotu, które nie znajdowały wsparcia w ich co najwyżej przeciętnej sytuacji finansowej, stwierdzić należy, że i w tym zakresie Sąd Apelacyjny podziela wywody sądu meriti, znajdujące wsparcie tak w poglądach doktryny, jak i orzecznictwa sądów, tym bardziej, że przyjmują wersję dla oskarżonych najkorzystniejszą, wszędzie tam gdzie nie zdołano ustalić wartości marihuany lub amfetaminy, za którą ci zbywali ten towar nabyty odZ. G.bliżej nieustalonym odbiorcom, którego cena – co logiczne nie mogła być niższa od ceny kupna. Taki zabieg, w sytuacji, gdy niewątpliwie znaczne ilości nabytych narkotyków, w zgodzie z doświadczeniem życiowym i logiką, nie mogły być li tylko przedmiotem posiadania celem użycia na własne potrzeby, a świadczyły, że musiały być one odsprzedawane przez oskarżonych dalej (i to niekoniecznie tylko na obszarze terytorialnym wyznaczonym przez grupę), jest dla oskarżonych korzystny, bo nie odzwierciedla nadto w cenie osiąganego przez nich zysku.
Wbrew twierdzeniom części skarżących (np. obrońcy oskarżonegoZ. P.) tak przyjęty cel nabywania przez oskarżonych, konkretnych, znacznych, hurtowych ilości narkotyków, z zachowaniem systematycznej częstotliwości poszczególnych transakcji (dalsza ich odsprzedaż), nie stanowi błędnego ustalenia pozwalającego na przypisanie odpowiedzialności karnej z art. 56 ust. 3 ustawyo przeciwdziałaniu narkomanii. Oceny tej nie może zmienić i to, że określona część kupionych narkotyków – relatywnie przecież niewielka do całości – mogła być przez część oskarżonych przeznaczona na własne potrzeby.
Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na dominującą w orzecznictwie wykładnię pojęcia równowartości „korzyści majątkowej” podlegającej przepadkowi w rozumieniu przepisuart. 45 § 1 k.k., z którą utożsamia się niniejszy skład orzekający. W tym ujęciu podlegająca przepadkowi równowartość korzyści majątkowej, którą sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa (stypizowanego w przepisach ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) w rozumieniu przepisuart. 45 § 1 k.k., to nie osiągnięty przez niego zysk łączący się z pomniejszeniem przysparzania majątku o koszty jego uzyskania, a ekwiwalent wyrażony pieniężnie, odpowiadający kwocie, rzeczy lub prawu uzyskanych ze zbycia, precyzyjnie określonego w przypisanym mu czynie środka odurzającego lub substancji psychotropowej (por. chociażby wyrok SA w Katowicach z dnia 25.01.2007r. sygn. II AKa 420/16, czy też postanowienie SA w Katowicach z dnia 12.12.2007r. sygn. II AKz 815/07).
W innym ze swoich wyroków (z dnia 21.12.2006r. sygn. II AKa 394/06) SAw Katowicach zwrócił uwagę, że korzyścią majątkową pochodzącą z przestępstwaw rozumieniuart. 45 § 1 k.k.są wszelkie składniki majątkowe pochodzące z danego przestępstwa (o ile nie podlegają przepadkowi przedmiotów wymienionych wart.44 § 1 i § 6 k.k.), a nie tylko osiągnięty zysk.
Tak więc za nieprawdziwe należało uznać wyliczenie kosztów, jakie sprawca zaangażował w przestępczy proceder (np. zakup narkotyków, które następnie sprzedał, przejazd po nie itp.), a potem pomniejszenie o tą wartość osiągniętej z przestępstwa korzyści, bo tego typu ekonomiczne kalkulacje w aspekcie zysku i strat są niedo przyjęcia.
Z kolei SA w Krakowie w wyroku z dnia 31.03.2015r. sygn. II AKa 34/15, nawiązując do w/w judykatów, zwrócił uwagę, że przepadek korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa obejmuje całość świadczenia uzyskanego z czynu zabronionego, a nie tylko zysk powstały po odliczeniu nakładów od uzyskanej ceny,a to kosztów zakupu narkotyków, kosztów przejazdu, zapłaty dla kurierów i innych. Przestępstwo nie jest działalnością gospodarczą, w której dla obliczenia zysku odejmuje się od przychodów koszty ich uzyskania; takie reguły można stosować tylkow działalności legalnej.
Korzyścią majątkową nielegalnie sprzedającego są wszelkie składniki majątkowe uzyskane przy popełnieniu tego przestępstwa, a nie tylko osiągnięty zysk.
Aprobując taką linię judykacyjną, odnieść można wrażenie, że nie dostrzegli jej obrońcy, kwestionując wysokość równowartości korzyści majątkowej podlegającej przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa, o czym orzekł sąd meriti w zaskarżonym wyroku wobec oskarżonych, w trybie o jakim mowa w przepisieart. 45 §1 k.k.
Sąd ten każdorazowo precyzyjnie obliczył wysokość tej korzyści mnożąc ilość nabywanych narkotyków przez ich cenę nabycia i ewentualnie zbycia, bazując w tym wypadku na informacjach pochodzących z wyjaśnieńZ. G., którym dano wiarę. W tym aspekcie brak jest podstaw do reformowania prawidłowych orzeczeńw tym przedmiocie poprzez argumenty zaoferowane przez obrońców nawiązującew tym wypadku do pojęcia zysku, a pośrednio też sytuacji majątkowej oskarżonych, będącej tegoż odzwierciedlenia.
Odnośnie pozostałych zarzutów zawartych w apelacjach obrońców zauważyć trzeba.

1
Co się tyczy oskarżonegoR. J..

Obrońcy kwestionowali w tym wypadku ustalenia faktyczne będące następstwem wskazanych przez Sąd Okręgowy dowodów obciążających, których wiarygodność podważali wobec odmiennych wyjaśnień oskarżonego, a dotyczących przypisanych czynów zart. 258 § 1 k.k.,art. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 197 § 1 k.k.,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(zwanej dalej upn) w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.orazart. 58 ust. 1upn, zasadniczo domagając się uniewinnienia oskarżonego, a z ostrożności procesowej adw.K.kontestowała też alternatywnie orzeczone kary jednostkowe, jako rażąco represyjne.
Co się natomiast tyczy czynów zart. 263 § 2 k.k.(posiadanie broni palnej – karabinka CZ i 93 sztuk amunicji bez wymaganego zezwolenia) – punkt 27 zaskarżonego wyroku i zart. 63 ust. 1upn (uprawa konopii innych niż włókniste o masie netto 440 g) – punkt 29 zaskarżonego wyroku, odnośnie których wobec ujawnienia tego w toku czynności przeszukania oskarżony przyznał się do winy, obrona kwestionowała jedynie wysokość orzeczonych kar jednostkowych.
Nadto obaj obrońcy z ostrożności procesowej podnieśli zarzut wynikający zart. 438 pkt 4 k.p.k., kwestionując jako nadmiernie surową wysokość orzeczonej kary łącznej 6 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Z podniesionymi zarzutami i wnioskami omawianej apelacji nie zgadza się sąd II instancji.
Jak podkreślono wyżej, wbrew retoryce zarzutów zawartych w apelacjach obrońców oskarżonego, brak jest podstaw do twierdzenia, że ocena ujawnionegow sprawie materiału dowodowego dokonana przez Sąd Okręgowy nie odpowiadała eksponowanym w zarzutach przepisom zawierających fundamentalne zasady postępowania dowodowego. Oceny tej nie zmienia fakt braku aprobaty dla wyjaśnień oskarżonegoR. J.w zakresie w jakim nie odpowiadały one depozycjom wynikającym z dowodów go obciążających, w tym głównie wyjaśnieńZ. G., zeznańR. W., czy wyjaśnieńP. S. (2), jak również dowodów je wspierających, które Sąd Okręgowy skonkretyzował.
W tej sytuacji, bazując w istocie na wyjaśnieniach swego mandanta, realizując przyjętą linię obrony, stanowisko wyrażone przez autorów obu apelacji uznać jedynie trzeba za głos polemiczny, skoro podniesione zarzuty – mimo stosunkowo obszernego uzasadnienia apelacji – są nader ogólne i nie przedstawiają żadnej logiczneji skonkretyzowanej dowodowo alternatywy sprzeciwiającej się przyjęciu sprawstwa oskarżonego w oparciu o dowody uznane za wiarygodne przez Sąd Okręgowy.
Tym samym też brak jest podstaw do czynienia sądowi meriti zarzutu naruszenia przepisuart. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 k.p.k., iż zaniechał z urzędu zweryfikowania prezentowanej przezR. J.linii obrony, jakoby miał być on manipulowany przez funkcjonariuszy Policji w innym postępowaniu postawieniem zarzutu zgwałceniaR. W., o ile tam nie przyzna się do winy, tym bardziej, że sami obrońcy w toku rozprawy głównej (a nawet odwoławczej) nie wystąpili w tej części z odpowiednio skonkretyzowanym i umotywowanym wnioskiem dowodowym. Brak zatem reakcji dowodowej sądu I instancji z urzędu trudno uznać za naruszenie w/w przepisów, pod kątem przydatności w niniejszym postępowaniu, mogącym ewentualnie deprecjonować rezultaty przyjętej oceny wiarygodności dowodów.
OskarżonyR. J.przeczył udziałowi w grupie przestępczej zorganizowanej przez pseudokibiców(...)B., którą miał kierowaćD. J..
Nawiązując do rozważań zawartych wyżej dotyczących wyjaśnień oskarżonegoZ. G.stwierdzić należy, że stanowisko oskarżonegoR. J.nie zasługuje na uwzględnienie, co klarownie opisane zostało w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku w początkowych jego fragmentach (str. 1 – 8 i 24 – 27), co nie wymaga ponownego powtórzenia. Sąd Okręgowy trafnie wyeksponował tu rodzaje przestępczej działalności preferowane przez omawianą grupę, podział stref wpływów, osoby w niej uczestniczące wraz z rolą oskarżonegoR. J., sposoby egzekwowania długów i nieposłuszeństwa zagrażające interesom grupy, oparte na przemocy (np. pobicie między innymiP. S. (1), czyP. S. (2)przezZ. G.iR. J., czy udział w tzw. ustawce zorganizowanej przez wyłączonegodo odrębnego postępowaniaM. G.), z czym wiązała się świadomość istnienia grupy, znajomość przynajmniej części jej członków i aprobata dla reguł w niej obowiązujących uzasadniająca znamię „udziału” w niej przez oskarżonegoR. J., pozwalająca na trafne przypisanie mu odpowiedzialności wynikającej z przepisuart. 158 § 1 k.k., jak uczynił to Sąd Okręgowy w punkcie 21 zaskarżonego wyroku. Także orzeczoną karę 1 roku pozbawienia wolności za ten czyn, bliższą dolnemu progowi ustawowego zagrożenia, jeśli uwzględnić szeroki przestępczy zakres grupy, wysoki poziom jej zorganizowania oparty na posłuszeństwie oraz stosunkowo wysoką w niej pozycję oskarżonego, a nadto uprzednią jego karalność i negatywnie postrzegany tryb życia, trudno uznać za rażąco represyjną.
W pełni prawidłowe było też sfalsyfikowanie przez sąd a quo wyjaśnień oskarżonego przeczących czasowi nawiązania znajomości zeZ. G., charakteru ich relacji, częstotliwości, dat i miejsc ich spotkań, a nade wszystko przeczących wprowadzaniu do obrotu wskazanych finalnie przezZ. G.łącznych ilości narkotyków (60kg marihuany i 1,5 kg amfetaminy) oraz ich cenyza 1 gram kształtującej się różnie w odmiennych okresach czasu, które ten odsprzedawał dalej hurtowo oraz głównie na zasadzie komisu „sieci” swoich odbiorców, uzgodnionej zR. J., a prawidłowo ustalonej przez Sąd Okręgowy, obejmujących osoby nie tylko objęte przedmiotowym postępowaniem odwoławczym.
Bezspornie, zasadnie ustalone zachowanie oskarżonego, będące elementem funkcjonowania opisanej wyżej zorganizowanej grupy przestępczej odpowiadałow warunkach czynu ciągłego, realizacji znamion określonych w przepisieart. 56 ust. 3upn iart. 65 § 1 k.k.
Także i w tym wypadku orzeczonej kary 5 lat pozbawienia wolności nie sposób uznać za rażąco niewspółmiernie surową, jeśli zważyć na stronę przedmiotową występku uzasadniającą przyjęcie wysokiego stopnia jego społecznej szkodliwości, sposób działania oskarżonego, jego rolę w przestępstwie i negatywnie oceniany tryb życia. Podobne uwagi odnieść można do relatywnie niskiej kary grzywny orzeczonej zaskarżonym wyrokiem, niejako fiskalnie kompensowanej orzeczeniem opartymna przepisieart. 45 § 1 k.k.
Orzeczenia tego, jak i przyjęcia wyżej opisanej odpowiedzialności karnejnie dewaluują argumenty obrony starające się podważyć stopień zamożnościR. J..
Oskarżony nie przyznał się także do winy w zakresie występku zart. 204 § 2 k.k.Jak podkreślono wyżej, przyznając rację obrońcy, brak jest podstaw do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za występek sutenerstwa, odnoszący się do agencji towarzyskiej mającej funkcjonować wA.przyul. (...), co nie oznacza, że w oparciu o dowód tożsamy, jakim są wyjaśnieniaZ. G., nie można ustalić, że w ramach grupy przestępczej o jakiej mowa wart. 258 § 1 k.k., wspólnie zK. B.,P. S. (2),M. G.iZ. G.zapoczątkował on taką działalność w ramach tzw. domówki wB.przyul. (...), funkcjonowania której to agencji towarzyskiej żadna ze stron nie kontestuje.

Z. G.stanowczo zeznał, że zorganizowaną tam działalnością sutenerską, realizującą znamionaart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., wspólniez oskarżonymR. J.iM. G.traktowali w kategoriach „interesu” mającego przynieść określony zysk i na działalność tą wyłożyli tytułem pożyczki 2.000 złotych (wynajem i przystosowanie mieszkania do świadczenia usług seksualnych), przy czym oskarżony nie chciał by oficjalnie łączono go z tą działalnością, cedując swe uprawnienia naZ. G..
Wyjaśnienia tego oskarżonego pozwoliły także na ustalenia co do roli poszczególnych oskarżonych, sposobu zarządzania tą działalnością, sposobu ewidencjonowania „obrotów”, ponoszonych kosztów, zysków i kwot odstępnego dla kobiet zatrudnionych do świadczenia usług erotycznych. Wyjaśnienia te znalazły wsparcie chociażby w depozycjachP. S. (2),R. W., któraR. J.traktowała jako jednego z szefów, czyT. K.i definitywnie przeczą prezentowanej przez oskarżonego linii obrony, iż z działalnością tą nie ma nic wspólnego, a w rzeczonej agencji był tylko raz na zorganizowanej imprezie towarzyskiej i zapłacił za skorzystanie z usługi seksualnej.
Zatem i w tej części brak jest podstaw do uwzględnienia argumentów prezentowanych przez obrońców, pozwalających na zreformowanie punktu22 zaskarżonego wyroku (poza tym co uczyniono w toku rozprawy odwoławczej)i ekskulpowanie oskarżonego od przypisanego mu czynu, także w zakresie orzeczonej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą w świetle okoliczności opisanychwart. 53 k.k.i skonkretyzowanych wyżej, uznać trzeba za łagodną.
Podobne argumenty można odnieść też do czynów przypisanych oskarżonemuw punktach 23 i 30 zaskarżonego wyroku.
Także i dla Sądu Apelacyjnego nie budzi zastrzeżeń to, że zeznaniaR. W.złożone głównie w postępowaniu przygotowawczym, a potwierdzone w toku rozprawy głównej w efekcie odebrania jej depozycji przez sąd meriti z wykorzystaniem wideokonferencji, co do faktu popełnienia czynów w wyroku opisanych, mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych, także w zakresie osoby oskarżonegoR. J., któremu przypisano sprawstwo. Dowód ten znajduje też stanowcze wsparcie w wyjaśnieniachP. S. (2), a także pośrednio w wyjaśnieniachZ. G., mimo, że ten nie wierzył, aby sprawcą mógł być oskarżony, natomiast o „incydencie” w agencji towarzyskiej dowiedział się odP. S. (2)
Oskarżony nie kontestował możliwości częstowania innych osób posiadanymi narkotykami, co w kontekście dowodów wymienionych wyżej nabiera określonego znaczenia, skoro wskazują one na to, że w trakcie opisanej przez Sąd Okręgowy imprezy towarzyskiej zorganizowanej w mieszkaniu wB., w której zorganizowano tzw. domówkę, częstował obecnych posiadaną kokainą, którą udostępnił rozsypując na talerzu, z czego skorzystać miała teżR. W..
ZeznaniaR. W.przeczą stanowczo wyjaśnieniom oskarżonego,iż w krytycznym miejscu i czasie odbył on z nią dobrowolny stosunek płciowy, płacąc za niego.
Bezsporne są zeznania pokrzywdzonej wskazujące na to, że wówczas oskarżony naruszył sferę jej wolności seksualnej, w sytuacji kiedy stanowczo i głośno nie wyrażała chęci spółkowania z nim, co spotkało się z interwencjąP. S. (2)Zauważyć należy, że kiedyP. S. (2)na polecenie oskarżonego opuścił mieszkanie udając się na zakupy, ten ponowił próbę odbycia stosunku płciowego zR. W., wszedł do pokoju, w którym przebywała i wbrew jej woli, przemocą związaną z przytrzymywaniem rąk, krępując jej ruchy i przygniatając własnym ciałem (wykorzystując też dysproporcję wzrostu, wagi i siły) doprowadził do obcowania płciowego z pokrzywdzoną w formie spółkowania, realizując tym samym znamiona przestępstwa zart. 197 § 1 k.k.Bezpośrednio po tym zdarzeniuR. W.opowiedziała o nimP. S. (2)
W toku rozprawy głównej pokrzywdzona potwierdziła ten fakt i aczkolwieknie wskazała bezpośrednio na oskarżonego dodała, że sprawcą była jedna z osób kierujących agencją. Zeznania te nie wskazywały natomiast żadną miarą bydo pierwszego – opisanego przez nią stosunku płciowego – doszło dobrowolnie,a nade wszystko, aby był on efektem świadczonych przez nią zarobkowo usług erotycznych. Sąd Okręgowy miał w polu widzenia powyższy fakt podnoszony przez obrońcę, jak i to, że oskarżony posiada wyraźne tatuaże na rękach z czym obrońcy wiązali konieczność ich zaobserwowania przez pokrzywdzoną, co wobec faktu, iż ta powyższą okoliczność pominęła w zeznaniach, winno stanowić o co najmniej pomyłce odnośnie sprawcy czynu.
Nie budzi natomiast zastrzeżeń fakt, że pokrzywdzona wyjaśnienia składała po upływie znacznego czasu od zdarzenia, trudni się zawodowo prostytucją, z czym wiązać trzeba mnogość relacji seksualnych z mężczyznami, a nadto zniekształcony był przekaz obrazu wideokonferencji, co trafnie dostrzegł Sąd Okręgowy, uwzględniającprzy ocenie zeznańR. W., tym bardziej, że ta potwierdziła swe zeznania ze śledztwa.
Sąd Okręgowy wprawdzie rozstrzygnął na niekorzyść wyjaśnienia oskarżonego, jednak nie były to wątpliwości tego organu, a wątpliwości podnoszone przez obrońców, co nie może mieć znaczenia z punktu widzenia zasady in dubio pro reo.
Przewrotnie brzmi też argumentacja obrońcy - podważająca zeznania pokrzywdzonej - oparta na założeniu, że skoroR. J.był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej to sprzecznym z doświadczeniem życiowym jest, byR. W.skłonna była oskarżonemu stawiać opór tym bardziej, że uchodził on za osobę agresywną i wysoko w grupie tej postawioną. W ocenie sądu ad quem jest to niedopuszczalne odwracanie sytuacji, sprzeczne z logiką, że ofiara przestępstwa, w tym osoba zatrudniona i wykonująca pracę nie powinna opierać się swemu szefowi , a co za tym idzie nie zyskuje aprobaty. Również kary orzeczone za omawiane tu przestępstwa w świetle okoliczności podniesionych przez Sąd Okręgowy a adekwatne do przesłanek zart. 53 kk.
Brak jest też podstaw do uznania, że Sąd Okręgowy obraził prawo materialne,a toart. 258§ 1 kkw związku z niedokładnym w świetleart. 413§ 1 pkt 4 kpkopisem czynu przypisanego. W ocenie sądu odwoławczego opis czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 21 zaskarżonego wyroku jest pełny i wystarczający do przypisania odpowiedzialności karnej zart. 258§ 1 kk, tym bardziej, ze syntetyczne jego ujęcie skonkretyzowane zostało w części motywacyjnej. Nie może zatem budzić wątpliwości, że celem działalności sutenerskiej grupy było czerpanie korzyści majątkowej, a nie innej np. osobistej, skoro była ona zorientowana na zysk w ujęciu ekonomicznym, natomiast wprowadzenie do obrotu znacznej ilości w opisanych w nim narkotyków nie miało charakteru legalnego, co z oczywistych względów nie wymaga wskazywania w opisie czynu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, do których w apelacji odwołuje się skarżący.
Wbrew wywodom obrońców orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowew pełni odwołują się do kryteriów określonych wart. 53 kk, przy uwzględnieniu okoliczności prawidłowo powołanych przez sąd meriti.
Czyny przypisane oskarżonemu w większości o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, popełnione zostały na przestrzeni długiego okresu czasu i naruszały różne dobra chronione prawem, co świadczy o wysokim poziomie zdemoralizowania oskarżonego, wymagającym dłuższego oddziaływania penitencjarnego w celach prewencyjnych. Tym samym nie sposób kary łącznej 6 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej na zasadzie asperacji, niewiele wykraczającej poza próg absorpcji uznać za nieakceptowalną społecznie i prawnie,a tym samym rażąco represyjną w rozumieniu przepisuart. 438 pkt 4 k.p.k., czemu trafnie dał wyraz Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku.
Nie znajdując zatem aprobaty dla przeważającej części zarzutów i wniosków zawartych w apelacjach obrońców, orzeczono, jak wyżej.

2
Co się tyczy apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoM. B..

Mając w polu widzenia zakres omawianego środka odwoławczego zauważyć należy, że obrońca nie zaskarża tu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 47 zaskarżonego wyroku dotyczącego posiadania przezM. B.5 gram amfetaminy nabytej odI. S., realizującego znamiona występku o jakim mowa w przepisie art. 62 ust. 1 upn, jak również orzeczonej za ten czyn kary 3 miesięcy pozbawienia wolności, co wobec braku apelacji prokuratora sprawia, ze rozstrzygnięcie to jako niekontrowersyjne, pozostaje poza zakresem szczegółowych rozważań sądu odwoławczego.
Jak wynika z retoryki apelacji, obrońca kwestionuje jedynie ustalenia faktyczne w zakresie sprawstwa, będące kwintesencją przyjętych przez Sąd Okręgowy dowodów głównie z pomawianiaZ. G., w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 44 zaskarżonego wyroku, dotyczącego przypisania mu odpowiedzialności karnej z art. 56 ust. 3 upn, kwestionując to, by jego mandant brał udział w obrocie marihuaną i amfetaminą, którą miał nabyć w ilościach i wartościach podanych w opisie odZ. G.. Tym samym podważał on wartość dowodową obciążających wyjaśnień tego oskarżonego, z punktu widzenia możliwości przypisania oskarżonemuM. B.odpowiedzialności karnej, konkludując swoje wywody wnioskiem o uniewinnienie.
Wbrew podniesionej retoryce, a co zbiorczo wyjaśnione zostało w części wstępnej niniejszego uzasadnienia, dowód z obciążających oskarżonego wyjaśnieńZ. G.starannie, logicznie i zgodnie z doświadczeniem życiowym oceniony przez Sąd Okręgowy, trafnie został wykorzystany jako podstawa dokonania ustaleń faktycznych, co żadną miarą nie narusza przepisów zawartych wart. 7 k.p.k.iart. 5 § 2 k.p.k.

Z. G.kojarzył oskarżonego ze środowiskiem handlującym narkotykami i zasadniczo od niego rozpoczął też własną działalność w tym zakresie, budując siatkę osób dalej dystrybuujących środki narkotyczne, nabywane przez niego odR. J.iM. G.. Podał on, że początkowo zbył oskarżonemu 100 sztuk tabletek z zawartością amfetaminy po 3 zł i 50 gr każda kupionych odM. G., by następnie przez okres następny 2 i pół roku sprzedać mu 7 kg marihuany i 14 kg i 400 gram amfetaminy ze wskazaniem cen tych produktów za 1 gram w różnych okresach czasu, tygodniowych ilości zamawianych i odbieranych przez oskarżonego produktów, sposobu rozliczeń i miejsc transakcji, a w następstwie tego minimalnie określonych łącznych ilości nabywanych od niego przez oskarżonego narkotyków z ustaleniem też globalnej wartości transakcji stanowiącej podstawę orzeczenia przepadku na rzecz Skarbu Państwa na podstawieart. 45 § 1 k.k.
Problematyka ta została szczegółowo omówiona w początkowych fragmentach uzasadnienia i nie dezawuują tego wywody omawianej apelacji, które odwołując siędo argumentów ogólnych, nie konkretyzują dowodowo potrzeby orzeczenia reformatoryjnego, zgodnego z intencją obrony.
Sąd Okręgowy dokonał tu precyzyjnych ustaleń faktycznych, które odzwierciedla lektura chociażby str. 16 – 18 pisemnego uzasadnienia, które aprobuje Sąd Apelacyjny bez konieczności jego powtarzania.
Sąd I instancji prawidłowo omówił też ocenę prawną zachowania oskarżonego, a nadto uwypuklił okoliczności rzutujące na wymiar kary, odwołujące się do trybu życia oskarżonego i wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu mu przypisanego, związanego z oceną okoliczności strony przedmiotowej. W tej mierze orzeczoną na stosunkowo niskim poziomie grzywnę trudno uznać za rażąco niewspółmiernie surową, natomiast kara pozbawienia wolności orzeczona w wymiarze 2 lat i 8 miesięcy, choć surowa, nie przekracza progu, do którego odwołuje się przepisart. 438 pkt 4 k.p.k.
W tym kontekście nie sposób za rażąco represyjną uznać kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w oparciu o zasadę absorpcji.
Jednocześnie odwołując się do argumentów powołanych na wstępie, nie sposób uznać, że możliwości przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za czyn z art. 56 ust. 3 upn, wyklucza to, że nie przedstawiono dowodów wskazujących komu oskarżony miał odsprzedawać narkotyki, jak i okoliczności, że nie jest on posiadaczem „żadnego majątku ani wartościowych ruchomości”.

3
Co się tyczy apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoP. S. (1).

Analizując zarzuty i wnioski omawianej apelacji pod kątem określenia jej granic, a co za tym idzie pola rozważań sądu odwoławczego, podkreślić trzeba, że obrona bazując na wyjaśnieniach częściowo przyznającego się do winy oskarżonego,nie kontestowała możliwości przypisaniaP. S. (1)odpowiedzialności za występeko jakim mowa w przepisieart. 56 ust. 3upn w zw. zart. 12 k.k., a domagała się jedynie zmiany ustaleń faktycznych w zakresie ilości marihuany i amfetaminy będących przedmiotem obrotu, nabytych przez oskarżonego odZ. G.. Obrońca nie kwestionował też okoliczności pobicia oskarżonegoP. S. (1)przezR. J.iZ. G.w związku z zaniechaniem terminowego rozliczania się z nabytej w systemie komisowym marihuany, podnosząc, żeZ. G.miał osobiste powody (dług 9.000zł wobec oskarżonego) i „ponad miarę obciążył oskarżonegoP. S. (1)”. W ocenie obrony przyjęcie ustaleń faktycznych opartych na wyjaśnieniach oskarżonego, iż nabył on odZ. G.nie więcej niż 3 kg marihuany, a nie 17 kg jak przyjął to Sąd Okręgowy i 100 gram amfetaminy, pozwoliłoby na złagodzenie stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu, a tym samym stosowne obniżenie orzeczonej kary, a także wysokości środka karnego określonego w przepisieart. 45 § 1 k.k.
Także i w tym wypadku, nawiązując do rozważań zaprezentowanych wyżej,nie sposób zgodzić się ze skarżącym, w części w jakiej podważa on walor dowoduz pomówieniaZ. G., głównie w zakresie możliwości obiektywnego określenia ilości narkotyków sprzedanych oskarżonemu, tym bardziej, że nie odwołują się do innych dowodów poza wyjaśnieniami mandanta dezawuujących przyjętą prawidłowo przez sąd I instancji ocenę dowodów.
Z. G.sprecyzował łączną ilość marihuany i amfetaminy sprzedanej oskarżonemu (odpowiednio 17 kg i 1 kg), ze wskazaniem ceny tych produktówza 1 gram, czasokresu przestępczej współpracy z oskarżonym, sposobu i częstotliwości zamówień narkotyków oraz ich odbioru, sposobu rozliczeń i miejsc transakcji, czym uwiarygodnił minimalną łączną ilość zbywanych oskarżonemu opisanych środków psychoaktywnych, pozwalając na odzwierciedlenie wartości finansowej tych transakcji, a tym samym ustalenia wartości korzyści majątkowej podlegającej przepadkowi w trybieart. 45 § 1 k.k., czego nie można kojarzyć z zyskiem, czy też sytuacją materialną oskarżonego.
Problematyka ta została odzwierciedlona trafnie i wystarczająco przez Sąd Okręgowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku o czym przekonuje ich lektura chociażby na str. 31 – 34 bez potrzeby ponawiania tych rozważań.
Oceny tej nie zmienia eksponowany przez obrońcę konflikt między oskarżonym, aZ. G., który przy ocenie dowodów miał w polu rozważań sąd a quo.
Tym samym też brak jest podstaw do zreformowania zaskarżonego wyroku zgodnie z argumentacją i w sposób pożądany przez obronę, także w części dotyczącej orzeczonej kary nawiązującej do przesłanek, do których odwołuje sięart. 53 k.k.,w kontekście trafnie wyeksponowanych przez Sąd Okręgowy okoliczności wpływających na wymiar kary, mającej zindywidualizowany przecież charakter. Niewątpliwie orzeczona kara musi być wewnętrznie spójna, ale takiej niespójnościnie sposób dostrzec w niniejszej sprawie, nawet jeśli przyjąć, że oskarżonemuJ. S.przypisano udział w obrocie znacznie większej ilości narkotyków, jeśli dodatkowo uwzględnić uprzednią karalność oskarżonegoP. S. (1)
Niewątpliwie kara orzeczona wobec oskarżonego, oscylując w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, nie narusza reguł zart. 53 k.k., a tym samym nie sposób uznać ją za nadmiernie represyjną.
Zatem orzeczono jak w części dyspozycyjnej.

4
Co się tyczy apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoF. W..

Także i w tym wypadku apelacja – kontestując wartość dowodową pomówieniaZ. G., a w konsekwencji udział oskarżonego „w jakimkolwiek obrocie środkami odurzającymi” i nabywanie też przez niego amfetaminy – domagającasię zmiany zaoferowanych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych, na rzecz przyjęcia, że oskarżony nabywał odZ. G.wielokrotnie jedynie marihuanę w ilościach od 1 – 5 gram z przeznaczeniem na własne potrzeby, co miałoby odzwierciedlać odpowiedzialność karną określoną w przepisie art. 62 ust. 1 upn, nie zasługiwała na uwzględnienie.
W odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu, który przy aprobaciedla przyjętych ustaleń faktycznych, realizował znamiona występku określonego w przepisie art. 56 ust. 3 upn, a nie art. 62 ust. 1 upn, stwierdzić należy, że poprzedzająca te ustalenia ocena dowodów, oparta na wyjaśnieniachZ. G., kwestionująca znaczną część depozycji oskarżonego, mieści się w zasadzie o jakiej mowa wart. 7 k.p.k., nie naruszając też reguł obiektywizmu i in dubio pro reo.
Wartość dowodowa pomówieniaZ. G.w kontekście skorzystania przez niego z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary omówiona została wyżej i nie wymaga powtarzania, tym bardziej, że argumenty zaoferowane przez skarżącego, oparte na analizie zeznańS. B.,G. W.iW. R., oceny tej w odniesieniu do omawianego występku nie podważają.
Zauważyć trzeba, że oskarżony nie kwestionował długoletniej znajomościzeZ. G., a apelacja nie kontestuje tego fragmentu ustaleń, z których wynika, że przebywał on w barze należącym doZ. G., gdzie ustalili oni formę współpracy przy transakcjach narkotycznych.
Wprawdzie zeznania świadkówS. B.iG. W.bezpośrednionie nawiązują do informacji dotyczącej łączenia oskarżonego ze środowiskiem handlarzy narkotyków, jednak wniosek taki nasuwa się logicznie i wprost jeśli przyjąć, że to on skontaktował w/w świadków zeZ. G., a więc osobą obracającą narkotykami.

  Nie można zgodzić się z argumentacją obrońcy, że uczestniczeniu oskarżonego w obrocie narkotykami przeczy to, że sam nie sprzedawał tym osobom narkotyków,a skontaktował je zeZ. G., jeśli zważyć, że tego oskarżonego interesowali odbiorcy hurtowni, zorganizowani w określoną sieć nabywców, a takiej pozycji nie osiągnąłF. W., nie mając też możliwości nabywania takiej ilości środków, która hurtowo zaspokajałaby innych.
WyjaśnieńZ. G.w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu nie falsyfikują też zeznaniaW. R., nawet jeśli przyjąć ich interpretację zgodną z intencją obrońcy, że po opuszczeniu aresztuZ. G.w trakcie przypadkowego spotkania zF. W.poinformował go, że złożył obciążające go wyjaśnienia w kwestii transakcji narkotykowych przed organami ścigania, nakłaniając jednocześnie do ukrycia, bowiem ewentualne rozbieżności dotyczą okoliczności nie związane z inkryminowanym zdarzeniem.
Zaznaczyć jednocześnie należy, że specyfika przestępstw związanychz nielegalnym obrotem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi łączy się z tym, że ich nabywcy nie ujawniają sprzedającemu je, swoich odbiorców, o ilenie dotyczą dbania o interes ekonomiczny zorganizowanej grupy przestępczej.W sprawach o tym charakterze niejednokrotnie wiedza co do finalnych odbiorców jest bądź szczątkowa, bądź żadna, co nie oznacza by nie można z materiału dowodowego, w tym też starannie ocenionych pomówień, wyciągnąć logicznych wniosków opartychna wiedzy i doświadczeniu życiowym i zawodowym.
W tym aspekcie – jak podkreślono to wyżej – nabywanie przez oskarżonych tak znacznej ilości narkotyków trudno łączyć z posiadaniem ich jedynie na własne potrzeby, nawet w sytuacji uzależnienia od tych środków i substancji (powyższa uwaga dotyczy też apelacji innych obrońców, w tym głównie oskarżonegoZ. P., którzy w braku ustalenia potencjalnych nabywców narkotyków kupowanych od oskarżonych, upatrywali braku możliwości przypisania występku uczestnictwa w obrocie nimi, na rzecz jedynie bezprawnego ich posiadania), a logicznie przemawia to za tym, że narkotyki te odsprzedawane były innym osobom.
Sąd Okręgowy miał w polu widzenia to, że oskarżony był legalnie zatrudniony jako kierowca, tą wiedzą dysponował teżZ. G.ustalając ilość narkotyków, którą sprzedawał onF. W., a zatem i ta okolicznośćnie podważa możliwości przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnejzart. 56 ust. 3upn w zw. zart. 12 k.k.w kształcie opisanym w punkcie 54 zaskarżonego wyroku.
W tej mierze trafnie Sąd Okręgowy, opierając się na wyjaśnieniachZ. G.uznał i ustalił, że oskarżony w okresie objętym zarzutem nabył od niego łącznie 0,5 kg marihuany i 7 kg 550 gram amfetaminy za kwotę 90.250 zł, stanowiącą wartość korzyści majątkowej podlegającej na podstawieart. 45 § 1 k.k.przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa.
Mając powyższe w polu widzenia nie sposób jednocześnie orzeczonej kary 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny po 20 złotych każda uznać za nadmiernie represyjną, czemu prawidłowy wyraz w świetleart. 53 k.k.dał Sąd Okręgowy konkretyzując pisemne okoliczności, na których w tym fragmencie oparł orzeczenie, sprzeciwiające się skorzystaniu z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary.
Podkreślić trzeba to, że w świetle przepisuart. 53 k.k.zachowanie oskarżonego zakłócające prawidłowy bieg postępowania karnego, torpedujące skutecznie czynności rozprawy głównej, oparte na przestępstwie związanym z posługiwaniem się fałszywymi dokumentami, jest okolicznością negatywnie kształtującą zachowanie oskarżonego po czynie, mogąca mieć wpływ na wymiar kary i to niezależnie od poniesionej odrębnie odpowiedzialności karnej za to przestępstwo, do którego znamion nie należały reperkusje procesowe z tym czynem się nie wiążące w innym postępowaniu. Powyższe trudno zatem łączyć tu instrumentalnie z niekorzystnym ponoszeniem przez oskarżonego podwójnej odpowiedzialności oraz dodatkowym karaniem.
Nie znajdując zatem aprobaty dla argumentów podnoszonych przez obronę,Sąd Apelacyjny orzekł, jak w części dyspozytywnej.

5
Co się tyczy apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoZ. P..

W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że zarzuty apelacji obrazy prawa materialnego, wyrażone alternatywnie, nie przystają do zasadniczego nurtu omawianego środka odwoławczego, kwestionującego przyjętą przez Sąd Okręgowy ocenę dowodów opartą, wbrew wyjaśnieniom oskarżonego, na dowodzie z pomówieniaZ. G., a w konsekwencji też ustalenia faktyczne poprzez podważenie ilości nabytej amfetaminy oraz celu i ilości transakcji narkotykowych (posiadanie jej na własny użytek, a nie dalsza odsprzedaż nieustalonym odbiorcom). Zarzut obrazy prawa materialnego byłby bowiem zasadny o tyle, o ile założyć poprawność przyjętych przez sąd meriti ustaleń faktycznych, a to jak wynika z retoryki skargi odwoławczej nie było intencją obrońcy. Dlatego też całość zarzutu traktować należy w kategoriach objętychart. 438 pkt 3 k.p.k.
Zauważyć jednocześnie trzeba tu, że Sąd Apelacyjny wypowiedział się wyżej, co do okoliczności związanych z możliwością przypisania w konkretnych, ustalonych okolicznościach, odpowiedzialności karnej zart. 56 ust. 3upn, mimo braku ustalenia jednocześnie dalszych odbiorców nabywanych w hurtowych ilościach narkotyków, jak też prawidłowości orzeczenia przepadku korzyści majątkowych na podstawieart. 45 § 1 k.k., co nie wymaga odrębnego, dodatkowego omówienia.
Analizując finalnie linię obrony oskarżonegoZ. P., opartą na jego rozbieżnych i niekonsekwentnych w toku całego toczącego się postępowania karnego wyjaśnieniach – co nie umknęło uwadze sądu w procesie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego – którą uwypukla apelacja, stwierdzić należy, że oskarżony zgodził się jedynie z tym, że dwukrotnie nabył na własne potrzeby w ilościach po 100 gram odZ. G.amfetaminę, co miałoby uzasadniać przypisanie jedynie odpowiedzialności karnej za jej bezprawne posiadanie.
Oskarżony przeczył też czynowi z art. 62 ust. 2 upn (posiadanie niemal 1 kg amfetaminy) wbrew oczywistym dowodom wynikającym z przeszukania jego mieszkania twierdząc, że narkotyk ten został mu podrzucony przez funkcjonariuszy Policji, mimo początkowych wyjaśnień, że nabył go od nieustalonej osoby i nie zdążył rozprowadzić jej dalej.
Sąd Okręgowy miał powyższe w polu widzenia i logicznie, a nade wszystkow zgodzie zart. 7 k.p.k.orazart. 5 § 2 k.p.k.w tym fragmencie wyjaśnieniom tym odmówił wiary, dając orzeczniczy prymat wyjaśnieniomZ. G., którego wartość dowodową omówiono zbiorczo wyżej.
Skarżący w apelacji – poza wyjaśnieniami oskarżonego – nie zaoferował żadnych innych dowodów i logicznie brzmiących argumentów, które stanowiskoto podważyłyby, a zatem brak jest powodów do poszerzenia przyjętych rozważań wskazujących na trafność ustaleń Sądu Okręgowego i zaskarżonego wyrokuw omawianym fragmencie.
Jednocześnie polemikę co do czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie37 zaskarżonego wyroku, wręcz uniemożliwia to, że oprócz wniosku o uniewinnienie obrońca w apelacji w istocie nie zaoferował żadnego zarzutu kwestionującego to orzeczenie, do którego rzeczowo mógłby odnieść się sąd odwoławczy.
Nadto też sąd I instancji, bazując na wyjaśnieniachZ. G.miałw polu widzenia, że poszczególne transakcje narkotykowe miały w tym wypadku charakter „gotówkowy”, jak i skłonności oskarżonego do nadużywania amfetaminy,co jednak nie miało wpływu na ustalenie okresu inkryminowanego czynu, częstotliwości transakcji oraz łącznej ilości nabytej przez oskarżonego amfetaminy(16 kg), a także globalnej tego wartości.
Akceptując tym samym ocenę prawną zachowania oskarżonego w odniesieniu do obu przypisanych oskarżonemu czynów, przy jednoczesnym przyjęciu, że jedenz nich realizował znamiona występku określonego w przepisieart. 56 ust. 3upn w zw. zart. 12 k.k., zasadne tym samym okazało się orzeczenie zawarte w punkcie 35 zaskarżonego wyroku.
Jeśli uwzględnić stronę przedmiotową przypisanych oskarżonemu występków, związaną głównie ze znaczną ilością narkotyków będących przedmiotem obrotui posiadania, wyznaczających wysoki stopień społecznej ich szkodliwości, nawet jeśli uwzględnić dotychczasową niekaralność oskarżonego, przyjąć należy, że orzeczone wobec niego kary jednostkowe odpowiadają kryteriom o jakich mowa wart. 53 k.k.i trudno uznać je za nieakceptowalne z prawnego i społecznego punktu widzenia.
Podobnie kara łączna pozbawienia wolności orzeczona na zasadzie asperacjii zbliżona do absorpcji kar jednostkowych odpowiada regułom prawidłowego kształtowania tej kary w polskim systemie prawa i także nie nosi cech rażąco niewspółmiernej surowości.
Orzeczona kara i jej wysokość uniemożliwiły podjęcie rozważań o warunkowym zawieszeniu jej wykonania.
Nie znajdując zatem w apelacji wystarczających argumentów do wzruszenia zaskarżonego wyroku zgodnie z intencją obrońcy, orzeczono jak wyżej.
Nadto na marginesie zauważyć trzeba, że wiarygodności przyjętych wyjaśnieńZ. G.nie może podważać argumentacja skarżącego, że ten był karanyi ukrywał się, dając tym samym wyraz braku woli „współpracy” z organami Państwa, skoro prokurator nie kwestionował prawidłowości zastosowania wobec tegożart. 60 § 3 k.k.na niekorzyść, a nie jest władny w konkretnym układnie procesowym czynić to autor omawianej apelacji, w sposób podważający prawomocnośći prawidłowość tego rozstrzygnięcia.

6
Co się tyczy apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoM. K. (1)iJ. S..

W pierwszej kolejności, zakreślając pole rozważań sądu odwoławczego, zwrócić uwagę należy, że podniesione w apelacji obrońcy oskarżonegoM. K. (1)zarzuty, w tym rażącej niewspółmierności kary łącznej, jak też wnioski tej skargi, pozwalają na wyprowadzenie wniosku, że niekontrowersyjne dla stron tak w zakresie przyjętych ustaleń faktyczno – prawnych, jak i orzeczonych kar jednostkowych okazały się orzeczenia zawarte w punktach 83 i 84 zaskarżonego wyroku (posiadanie bezprawne 841,35 gram marihuany i uprawa ziela konopii o łącznej masie 70,45 grama innych niż włókniste), a co za tym idzie za wystarczające uznać tu należy rozważania zaoferowane przez sąd meriti.
Omawiana apelacja natomiast skoncentrowała generalnie swoją uwagęna podważeniu ustaleń faktycznych dotyczących występku z art. 56 ust. 3 upn przypisanego oskarżonemu w punkcie 80 zaskarżonego wyroku.
Wyjaśnieniom oskarżonego w tej części, przeczącym aby nabywał on od oskarżonegoZ. G.marihuaną w łącznej ilości 30 kg, z czego co najmniej 15 kg wprowadził do dalszego obrotu odsprzedając dalej, przeczą obciążające go wyjaśnieniaZ. G., które – co uprzednio wielokrotnie podkreślano –w sposób chroniony zasadą wynikającą zart. 7 k.p.k., prawidłowo uznane zostały przez Sąd Okręgowy jako fundamentalny dowód przyjętych ustaleń faktycznych.
Problematyka oceny tego dowodu z punktu widzenia kontroli odwoławczej została omówiona na wstępie, przy czym argumenty obrońców, szerzej też opisywane w apelacji obrońcy oskarżonegoJ. S., któremu nadto przypisano dodatkowo nabycie i odsprzedanie dalej 1 kg amfetaminy po 15 zł za 1 g tej substancji, nie są tu zasadniczo odmienne od innych i nowatorskie w stopniu by wymagały wskazania dodatkowych argumentów.
To, że w odniesieniu do oskarżonegoJ. S.Sąd Okręgowy nadto wykorzystywał informacje pochodzące od świadkaG. W., nawet jeśli pośrednio pochodziły odZ. G., nie może podważyć wiarygodności depozycji tego ostatniego.
Podkreślenia wymaga, że zaskarżony wyrok nie naruszaart. 424 k.p.k.i tow stopniu, który dewaluowałby orzeczenie w omawianym fragmencie. Nadto trzeba też zauważyć, że w aktualnym stanie prawnym ewentualne naruszenieart. 424 k.p.k.nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia kasatoryjnego (art. 455a kpk).
To, żeZ. G., jako osoba karana, może być obeznany z mechanizmami funkcjonowania prawa karnego i chcąca finalnie osiągnąć korzyści procesowe jako tzw. mały świadek koronny, nie podważa wartości i wiarygodności tego dowodu w świetle zasad obiektywizmu, rzetelnego procesu i innych wynikających z ustawodawstwa europejskiego oraz krajowego.
Sąd Okręgowy omawiany dowód z pomówienia ocenił starannie i zgodniez elementarnymi kanonami procesu karnego, dynamicznie reagując na wątpliwości wynikające z częściowo rozbieżnych wyjaśnieńZ. G., preferując wersje dla oskarżonych najkorzystniejsze.
Obszerne wywody obrońcyJ. S., kwestionujące możliwości wykorzystania obciążających wyjaśnieńZ. G.jako obiektywnego źródła dowodowego, oparte na analizieart. 424 § 1 k.p.k., w czym upatrywał on konieczności wsparcia każdej okoliczności wynikającej z określonego i poddanego rzeczowej ocenie dowodu, innym dowodom, nie zyskała aprobaty Sądu Apelacyjnego, co omawiane zostało wcześniej.
Niewątpliwie oparcie się przez sąd na jednym dowodzie wymaga zachowania należytej staranności i ostrożności w jego ocenie, jednak w świetle zasady określonejw przepisieart. 7 k.p.k., nie jest to zabieg niedopuszczalny i „niebezpieczny dla demokratycznego państwa prawa”.
Niezrozumiałe też są wywody obrońcy dotyczące konfrontacji oskarżonegoJ. S.ze świadkiemG. W., w których ten pierwszy odmówił składania wyjaśnień wobec wiedzy świadka pochodzącej „z drugiej ręki” na temat zaopatrywania sięw narkotyki odZ. G.w kontekście skutecznego podważania omawianego pomówienia.
Także to, żeJ. S.utrzymywał się z legalnej pracy nie dyskredytuje możliwości popełnienia przez niego przypisanego mu występku bezprawnego uczestnictwa w obrocie opisanymi narkotykami.
Z logicznego punktu widzenia nic zatem nie wskazuje, aby wyjaśnieniaZ. G.obciążające obu oskarżonych złożone zostały po to, aby bezpodstawnie zrobić ich „kozłami ofiarnymi” w przedmiotowej sprawie, boz pewnością trudno odwoływać się tu do subiektywnie pojmowanego własnego interesu procesowego.
Z. G.stanowczo wyjaśnił, że początkowo obaj oskarżeni wspólnie odbierali od niego wcześniej zamawianą marihuanę rozliczając się w systemie komisowym, którą następnie dzielili się po połowie, a dopiero później pod koniec działalności, na wniosekJ. S., rozliczenia miały charakter odrębny.
Podał on też rodzaj, łączną ilość oraz cenę nabywanych narkotyków,co umożliwiło Sądowi Okręgowemu dokonanie tak prawidłowych ustaleń faktycznych, jak i prawnej oceny zachowania oskarżonych.
Znaczne ilości nabywanych narkotyków – jak artykułowano to wcześniej – logicznie przemawiają za konstrukcją dalszej odsprzedaży ich przez oskarżonych kolejnym odbiorcom.
Tym samym rozstrzygnięcie w omawianym fragmencie zasługiwałona akceptację, wobec braku aprobaty dla argumentów zaoferowanych przez obrońców.
Jeśli uwzględnić charakter przypisanych oskarżonemuT. K.czynów, wysokość orzeczonych kar jednostkowych i zastosowanie przy wymiarze kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności zasady asperacji, zbliżającej wymiar tej kary do zasady absorpcji, trudno tu mówić o rażącej (oczywistej) surowości tej kary w rozumieniu o jakim mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k.Nadto wymiar tej kary falsyfikuje możliwość warunkowego zawieszenia jej wykonania, nawet jeśli uwzględniając brzmieniekodeksu karnegoobowiązującego do 30 czerwca 2015 roku, niezależnie od sprzeciwu dla tego dobrodziejstwa w świetle zasady prewencji generalnej.
Podobne uwagi odnieść trzeba dla wywodów obrońcyJ. S.postulującego alternatywne zastosowanie kar łączonych na podstawieart. 37b k.k.
W ocenie sądu ad quem, nawet jeśli przyjąć niekaralność oskarżonego, aktualnie ustabilizowany tryb jego życia, częściowe pozbawienie wolności w ramach tymczasowego aresztowania w sprawie, brak jest podstaw do uznania, że wobec wysokiej społecznej szkodliwości przypisanego mu występku, jego skali i charakteru, bezwzględna kara pozbawienia wolności orzeczona zaskarżonym wyrokiem, skutkująca powrotem do warunków izolacji, jest pozbawiona racji prawnych i społecznych i wymaga fakultatywnej ingerencji w tym zakresie sądu odwoławczego w oparciu oart. 37b k.k.
Podzielając zatem stanowisko Sądu Okręgowego, przy jednoczesnej dezaprobacie dla argumentów obrony, orzeczono jak wyżej,
Reasumując część motywacyjną, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.
SSA Wojciech Kopczyński SSA Mirosław Ziaja SSO del. Rafał Doros