Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1008/18
Data wyroku: 2018-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosław Kędzierski-sprawozdawca
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 131 ustawy o ochronie przyrody

Sygn. aktIV Ka 1008/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 grudnia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Mirosław Kędzierski - sprawozdawca
Protokolant st. sekr. sądowy Aleksandra Deja - Lis
przy udziale ----------------------------
po rozpoznaniu dnia 4 grudnia 2018 r.
sprawyR. C.s.R.iL.ur. (...)wB.
obwinionego z art. 131 pkt 14 Ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 6 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 19 września 2018 r. sygn. akt III W 65/18

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Sygn. aktIV Ka 1008/18

UZASADNIENIE

R. C.obwiniony został o to, że w okresie od 1 lipca 2017r. wB.przyul. (...), będąc właścicielemfirmy (...)R. C.z siedzibą wB.przyul. (...), poprzez przeprowadzenie prac remontowych elewacji budynku od strony frontowej budynku bez zezwolenia naruszył zakaz niszczenia siedlisk w stosunku do objętego ścisłą ochroną gatunku ptaka kawka (łac. Corvus monedula) , czym spowodował zniszczenia siedlisk wymienionego gatunku ptaka, tj. o czyn z art.131 pkt 14 Ustawy o ochronie przyrody w zw. §6 ust.1 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt.
Wyrokiem z dnia 19 września 2018r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy w sprawie III W 65/18 obwinionegoR. C.uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu; kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżyciel publiczny.
Na podstawieart.103§2 kpwiart.438 pkt 3w zw. zart.109§2 kpwzarzucił zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia polegające na ustaleniu przez Sąd, że obwiniony nie popełnił zarzucanego mu czynu, kiedy w rzeczywistości zebrany materiał dowodowy potwierdza fakt popełnienia przez obwinionego wykroczenia opisanego we wniosku o ukaranie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawieart.437§1 kpkwniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelację oskarżyciela należało uznać za bezzasadną.
W ocenie Sądu Okręgowego, brak jest jakichkolwiek podstaw do postawienia Sądowi meriti zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych.
Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonując następnie zgodnej z wszelkimi wymogami i zasadami procesowymi, prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Sąd odwoławczy podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, pragnie się do niej odwołać
Uzasadnienie to pozwala zorientować się w sposobie rozumowania i argumentowania sądu pierwszej instancji, zwłaszcza w zakresie ustalonej podstawy faktycznej orzeczenia, uwzględniającej wszystkie okoliczności ujawnione na rozprawie i wpływające na przekonanie sądu w tym względzie. Dokument ów daje logiczną odpowiedź na pytanie, dlaczego właśnie taki, a nie inny wyrok został wydany.
Stwierdzić należy, iż apelacja nie dostarcza rzeczowych argumentów co do tego, z jakich to powodów należało zakwestionować przekonujące wywody tego sądu stwierdzające brak zawinienia obwinionego w kontekście zarzucanego mu wykroczenia. a uznać za przekonujący skrajnie lakoniczny zrzut zawarty w apelacji.
W tym miejscu przytoczyć należy kilka uwag natury ogólnej odnośnie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych jaki postawił wyrokowi skarżący. Zgodnie z utrwalonym od lat poglądem, wyrażanym tak w doktrynie jak też w judykaturze, ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywomart. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Zarzut obrazy przepisuart. 7 k.p.k.i w związku z tym dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszy zasady logicznego rozumowania, nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., i brak będzie podstaw do kwestionowania dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia, gdy nadto sąd nie orzeknie z obraząart. 410 k.p.k.i424 § 2 k.p.k.oraz nie uchybi dyrektywieart. 5 § 2 k.p.k.(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2003 V KK 119/02, LEX nr 76996, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 listopada 2008 r., II AKa 176/03, KZS 2009/5/65).
Uwzględniając powyższe zastrzeżenia Sąd Okręgowy stwierdził, że oskarżyciel tego rodzaju argumentacji i na takim poziomie jej przekonywalności, nie przedstawił. Co więcej skarżący, stawiając stosowny zarzut nie przedstawił żadnej argumentacji, która podważałaby rozstrzygnięcie Sądu. A jest oczywistym, że dla skuteczności zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie wystarczy wysłowienie własnego stanowiska, odmiennego od ustaleń Sądu meriti. Konieczne jest natomiast wykazanie w oparciu o dowody i ich wnikliwą ocenę, że ustalenia te są błędne, wskazanie możliwych przyczyn powstałych błędów i uargumentowanie własnego odmiennego stanowiska. W konsekwencji należy przyjąć, że skarżący w żaden sposób nie wykazał aby ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nosiła cechy dowolności wykraczając tym samym poza granice ocen swobodnych zakreślone dyrektywamiart. 7 k.p.k.a poczynione na tej podstawie ustalenia faktyczne błędne.
Co więcej Sąd Okręgowy działając także niejako z urzędu, w niniejszej sprawie tego rodzaju uchybień nie stwierdził.
W tym kontekście Sąd Okręgowy pragnie jednoznacznie zaaprobować argumentację Sądu, a która sprowadza się do konstatacji, iż w niniejszej sprawie nie sposób przypisaćR. C.winy w zakresie zarzucanego mu czynu.
Powyższa konstatacja wynika z jednoznacznych ustaleń w sprawie jako, że w okresie lęgowym corvus monedula (tj. do 30 czerwca 2017r.) nie były wykonywane żadne prace remontowe, zostały wstrzymane na polecenieA. K., gdy zarzut dotyczy okresu już po tej dacie, tj. od 1 lipca 2017r. Pełnomocnik inwestora zobowiązał obwinionego do wstrzymania prac na okres do końca okresu lęgowego, a po tej dacie polecił mu kontynuowanie prac na ścianie frontowej budynku, wcześniej okazując decyzję Dyrektora Ochrony Środowiska wB.z 15 maja 2017r., w której zezwolono na zniszczenie trzech siedlisk kawki pod warunkiem wywieszenia trzech skrzynek lęgowych w miejsce dotychczasowego otworu w ramach kompensacji za utracone miejsce lęgowe. Co więcejA. K.zapewnił przy tym obwinionego, że postara się też o zniesienie i warunku wywieszenia owego skrzynek. Wreszcie przed przystąpieniem do pracA. K.w rozmowie z obwinionym powoływał się na opinię ornitologa, zgodnie z którą w przedmiotowym otworze nie miało już być żadnych ptasich gniazd, a obwiniony wszedł na rusztowanie i sprawdził czy w tym otworze znajdują się ślady ptaków i dopiero po stwierdzeniu ich braku przystąpił do kontynuowania prac remontowych.
W konsekwencji nie sposób przyjąć, iż obwiniony popełnił zarzucane wykroczenie.
Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.