Sąd Rejonowy w Chełmnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 268/16
Data wyroku: 2018-03-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jakub Wąwoźny
Teza: skazanie na karę ograniczenia wolności , orzeczenie nawiązki na rzecz pokrzywdzonego oraz opłaty i koszty .

Sygn. akt II K 268/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 marca 2018 roku
Sąd Rejonowy w Chełmnie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący –  SSR Jakub Wąwoźny
Protokolant – stażystaA. K. (1)
przy udziale Prokuratora –
po rozpoznaniu w dniu 9.03.2017, 12.10.2017, 18.01.2018, 8.03.2018, 20.03.2018r
sprawy:G. M. (1),synaS.iS.zd.Ś.,urodzonego (...)wG.,
oskarżonego o to, że:
w dniu 21 maja 2016 roku około godz. 3:00 wS.działając wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą, co do której wyłączono materiały do odrębnego postepowania, dokonał uszkodzenia mienia tj. porysowania za pomocą nieustalonego narzędzia powłoki lakierniczej pojazduR. (...)onr rej. (...)powodując straty w łącznej kwocie 2300 zł na szkodęM. K. (1),
tj. o czyn zart. 288 § 1 kk
orzeka:

I
uznaje oskarżonegoG. M. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest występku zart. 288§1 kki za to po myśliart. 37a kki na podstawieart. 288§1 kkiart. 34§1 i §1a pkt 1 kkiart. 35§1 kkwymierza mu karę 10/dziesięciu/ miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20/dwudziestu/ godzin w stosunku miesięcznym,

II
na podstawieart. 46§2 kkzasądza nawiązkę na rzeczM. K. (1)w kwocie 2300 zł;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa(Sądu Rejonowego w(...)) kwotę 180(stu osiemdziesięciu) zł tytułem opłaty, oraz obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 70(siedemdziesiąt) zł.

II k 268/16

UZASADNIENIE
W dniu 20 maja 2016 rM. K. (2)wraz zA. M. (1)udał się autemR. (...)onr. rej (...)należącym doM. K. (1)doT.. Był z nimi równieżP. S. (1)zP. M. (1)samochodemP.. Około godz. 2.00 w nocy z 20/21 maja 2016 r. ww. wrócili i zaparkowali auta kilka metrów od siebie wS.nieopodal miejsca zamieszkania sióstrM..M. K. (2)udał się zA. M. (1)do jej mieszkania, zaśP. S. (1)pozostał w aucie zP. M. (1). Po chwili oboje siedzący w aucie usłyszeli charakterystyczny pisk rysowanej karoserii auta. Zwrócili uwagę na dwóch mężczyzn, którzy rysowali bliżej nieustalonymi narzędziami karoserięR. (...)onr. rej (...)w kilku miejscach jednocześnie. Oboje wysiedli z auta iP. M.rozpoznała w świetle ulicznych lamp jednego ze sprawców, z uwagi, iż miał odsłoniętą twarz. Widział go równieżP. S. (1). Okazał się nimG. M. (1). Twarzy drugiego mężczyzny świadkowie nie widzieli. Obaj sprawcy na widok świadków uciekli.P. M.przebiegła krótki odcinek za oskarżonym i zauważyła po chwili, że obaj sprawcy wsiadają do srebrnegoA. (...)i odjeżdżają.P. M.wraz zP. S.udali się do mieszkania i poinformowaliM. K.iA. M.o zaistniałym zdarzeniu. Właściciel autaM. K. (1)uzyskał wycenę szkody z firmy ubezpieczeniowej na kwotę 2300 zł, dokonał również wyceny naprawy przez firmę naprawcząA.Sp. zoo na kwotę 4.809,13 zł.
Dowód:
(zeznaniaM. K., k. 2-3, 129 protokół oględzin, k. 8-9, zeznaniaM. K., k. 16, 48, 129 materiał poglądowy, k. 22-24, 27, zeznaniaP. M., k. 30-32, 129v-130 zeznaniaA. M., k. 35-36, 130 zeznaniaP. S., k. 40-42, 130 tablica poglądowa, k. 45, protokół okazania, k. 46-47, kalkulacja naprawy, k./ 50-55, protokoły konfrontacji, k. 76-83)
Przesłuchany w sprawie oskarżony nie przyznał się do winy. Złożył wyjaśnienia mające wskazywać na fakt, iż w godzinach zdarzenia przebywał w miejscu zamieszkania. Jego wyjaśnienia w tym zakresie są niespójne oraz sprzeczne z zeznaniami wiarygodnych świadków. Sąd w całości uznał je za przyjętą linię obrony.
Oskarżony przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnił, iż osobą, która może potwierdzić, iż o godz. 3.00 był w domu jest jego matka,S. M. (1). Dodał ponadto, że w dniu 20.05.2016 r. ok. godz. 19.00 był wC., a o godz. 23.30 - 0.00 matka własnym samochodem przywiozła go zC.do miejsca zamieszkania. Później do godz. 1.00 przebywał na terenie szkolnym wW., wrócił do domu i poszedł spać. O ile pobyt między 0.00 a 1.00 w nocy przy szkole potwierdziły zeznaniaM. J. (1)iJ. J. (1), to zdarzenia przed tymi godzinami pozostawiają w świetle zeznańS. M.masę wątpliwości, natomiast wydarzenia po godz. 1.00 w świetle zeznań wiarygodnych świadków przedstawiają się zupełnie inaczej.
Zauważyć należy, iż w swych pierwszych zeznanychS. M.stwierdziła, iż zawoziła syna doC.około godziny 20.00, co jest pierwszą nieścisłością. Najważniejsze jest jednak to, że świadek zeznał, że poszedł spać około 2-3.00 w nocy. Ani oskarżony, ani tym bardziejS. M.nie wspomnieli również nic na tematD. Ł., który miał z nimi samochodem również jechać. Co więcej, samD. Ł.zeznając po raz pierwszy również nie wspomniał nic o wspólnej jeździe z oskarżonym i jego matką. Sam oskarżony dopiero składając wyjaśnienia przed sądem przypomniał sobie oD. Ł.i wspólnej jeździe. Tak samoS. M.złożyła przed sądem zeznania wspominając dopiero w tym momencie oD. Ł.. Nie byłby to może fakt o istotnym znaczeniu dla sprawy gdyby nie zeznania samegoŁ.. Jak wspomniano wyżej w postępowaniu przygotowawczym świadek ten nic na temat jazdy z oskarżonym i jego matką nie mówił. Ale kiedy już złożył zeznania (k. 142 v) to okazało się, że jego zdaniem taka wspólna jazda miała miejsce, ale o godzinie 15.00, a widzieć się z oskarżonym świadek po raz ostatni miał o godzinie 16.00. SamaS. M.jeszcze w postępowaniu przygotowawczym i w trakcie konfrontacji zmieniła swoje wcześniejsze zeznania dotyczące godziny zaśnięcia i zaczęła twierdzić, że o godzinie 2-3.00 nie tyle zasnęła, co jeszcze nie spała i w sumie – jak można –wywnioskować z jej zeznań – nie spała do rana, czuwając przy śpiącym synu. Jednak kluczową nieścisłością w zeznaniachS. M.jest fakt przypomnienia sobie dopiero przed Sądem, że złożyć jej miał w bliżej nieokreślonej przeszłości wizytęD. Ł.i przyznać się do samodzielnego uszkodzenia przedmiotowego auta. Świadek nie potrafiła wytłumaczyć, dlaczego nie poinformowała o tym fakcie organów ścigania, dlaczego – pomimo faktu, iż oskarżony miał być wtedy w domu – nie poprosiła żeby był świadkiem tej rozmowy. Dlaczego, ostatecznie nie zawiadomił o tym fakcie organów ścigania sam oskarżony. Oczywiście przeprowadzona konfrontacja z udziałemD. Ł.iS. M.nie wyjaśniła żadnej z tych wątpliwości. Złożone wówczas zeznaniaD. Ł.są ewidentnie sprzeczne wewnętrznie. Twierdził on początkowo, iż nie wiedział do końca czy w trakcie tej rozmowy się przyznał do czegokolwiek, ale jego intencją było namówienieS. M.do rezygnacji z udziału obrońcy, gdyż – jego zdaniem, ani oskarżony, ani on nie byli sprawcami uszkodzenia samochodu.D. Ł.nie był w stanie podać skąd posiadał takie informacje, skoro – zgodnie z jego zeznaniami – w momencie zdarzenia miał przebywać wT.. Nie mówiąc już o tym, że skoro nie był sprawcą, to nie miał powodów bać się ani o siebie, ani tym bardziej o oskarżonego, z którym nawet na ten temat nie porozmawiał. Wszystkie te wątpliwości poczynione tylko na podstawie zeznań 2 świadków i wyjaśnień oskarżonego wskazują, żeD. Ł.celowo złożył takie a nie inne zeznania, gdyż od początku próbował uniknąć odpowiedzialności za własne czyny, przy okazji usiłując zapewnić w nieudolny sposób alibi swojemu koledze.
Nie ulega wątpliwości, iż z zeznań wiarygodnych świadków wynika, iż sprawcy przestępstwa uciekli srebrnymA. (...). Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw do wnioskowania kategorycznego czyj to był samochód. Z informacji zgromadzonych w aktach wynika, iż jedyne źródło monitoringu nie jest w stanie dostarczyć żadnych informacji(k. 39). Jednak w sprawie dało się ustalić, iż właścicielem podobnego auta jestP. K. (1). Całe przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż tak jakS. M.iD. Ł.złożyli fałszywe zeznania dotyczące zdarzeń sprzed godziny 3.00, toP. K.,A. K.,O. D.razem zD. Ł.złożyli fałszywe zeznania dotyczące, co najmniej godziny powrotu do domu w nocy z 20/21.05.2016 r. Oczywistym jest, że w/w świadkowie mieli na celu osłaniać oskarżonego, ale nie ulega również wątpliwości, iż ich celem była ochrona osób, które wymienili wiarygodni świadkowie. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw do ustalenia pozostałych sprawców przestępstwa zniszczenia samochodu. Sąd jednak przeanalizował całość materiału dowodowego, którego rezultaty wskazują, co najmniej na fakt czynnego lub biernego udziałuD. Ł.iP. K.w popełnieniu przestępstwa przezG. M.. Brak jednak kategorycznych wniosków, aby poczynić stosowne ustalenia odmiennie niż zaproponował to oskarżyciel a akcie oskarżenia, stąd zapis o udziale innej nieustalonej osoby. Wydaje się jednak, iż ustalenia niniejszego postępowania w powiązaniu z ewentualnymi innymi dowodami, które mogą się dopiero ujawnić pozwolą na kategoryczne ustalenia w przyszłości.
SamD. Ł.zeznając w postępowaniu przygotowawczym odnośnie tego gdzie przebywał w momencie zdarzenia stwierdził, iż noc z 20/21.05.2016 r spędził wT.. Jednak, co najbardziej znamienne, stwierdził, iż był tam na Juwenaliach ze znajomymi zT.. Co więcej, miał tam spać. Nie potrafił wtedy nie tylko odpowiedzieć, co robił oskarżony, ale również nie potrafił powiedzieć, co wtedy robiłP. K.. Z jego pierwszych zeznań wynika, iż nie było z nim żadnej z osób, o których zaczął opowiadać przed Sądem. O tym, że nie było tych osób z nim, czyli:P. K.,A. K.iO. D.wynika również z zeznań samegoP. K.. W postępowaniu przygotowawczym świadek ten stwierdził, iż pamięta, iż dowiedział się o zniszczeniu auta, że miało to miejsce w „jakiś” weekend i – co najważniejsze- nie wie, co robił wtedyD. Ł.. Potwierdził ponadto, iż jest właścicielemA. (...). Złożone w postępowaniu przygotowawczym zeznania obu świadków wskazują ewidentnie, że w nocy z 20/21.05.2016 r przebywali co najmniej razem, między innymi około 3.00 wS..
Przed sądemD. Ł.nadmienił, iż wT.był razem zP. K.,A. K.iO. D.. Sąd przesłuchał wskazane osoby zarządzając między nimi konfrontację. Ich zeznania wzajemnie się wykluczały, były niespójne. Świadkowie ci świadomie złożyli fałszywe zeznania.
Przesłuchany przed SądemP. K.zmienił swoje zeznania z postępowania przygotowawczego i próbował potwierdzić wersjęD. Ł.. Jego zdaniem był na juwenaliach wT.razem zA. K.,O. D.iD. Ł.. Wyjechali około 20-21.0, a wrócili o 11.00. Pojechali jego autem, czyli srebrnymA. (...), które prowadziłA. K..
Przesłuchany tego samego dniaD. Ł.dalej upierał się, że w kierunkuC.był wieziony przezS. M.wraz z oskarżonym, ale tym razem około 16-17.00. ZdaniemD. Ł.spotkał się później po wypiciu piwa zP. K., ale niestety zapomniał gdzie. Nie pamiętał jak dostał się do domu. Zapamiętał jednak, że doT.jechali około 21.00. Nie pamiętał również jak spotkał się zO. D.iA. K.. Jego zdaniem wrócili dnia następnego około godz. 11.00 do domu. Z Juwenaliów zapamiętał jedynie koncert zespołuo nazwie M., który odbył się przed północą. Zapamiętał również, iż spali w samochodzie i czekali ażA. K.wytrzeźwieje. Jego zdaniem posiłek miał spożyć dopiero nad ranem wŻ..
PrzesłuchanyA. K.zeznał, iż miał przebywać razem z pozostałymi w/w. Jego zdaniem spotkał się z nimi, tylko nie pamiętał gdzie, około 20-21.00. Pamiętał, że poD. Ł.pojechał doS.. Ale, co najistotniejsze – zapamiętał, iż pojechał najpierw doK.poP. K.iO. D.. Jego zdaniem miał się przespać w samochodzie, a pozostali mieli do niego dojść między 7-8.00 rano i czekali aż wytrzeźwieje. Świadek stwierdził, iżP. K.wcześniej swoje auto przyprowadził do niego. Jego zdaniemP. K.pił alkohol już przed wyjazdem, samA. K.miał pić, jak dojechał na miejsce. Zdaniem świadka rzadko jeździł samochodemP. K..A. K.zeznał, iż w trakcie całego pobytu wT.nic nie jadł tylko pił alkohol.
O. D.zeznał, że był w nocy z 20/21.05.2016 r wT.i zapamiętał, że jechał samochodem należącym doP. K., który prowadziłA. K.. Jego zdaniem wyjazd doT.nastąpił między 19.00 a 20.00, a do domu wrócili około 11.00.
Pobieżne porównanie zeznań w/w czterech świadków z zeznaniamiD. Ł.iP. K.z postępowania przygotowawczego wskazuje, że zeznania złożone przed Sądem są całkowicie odmienne. Przeprowadzona konfrontacja nie wyjaśniła wątpliwości. Począwszy od tego, kto był pomysłodawcą wyjazdu, dlaczegoP. K.zeznał odmiennie w sądzie odA. K.na okoliczność przekazania auta, spożywanych posiłków, miejsca pobytu, godziny spotkania wT.przy aucie, czy też godziny powrotu. Gdyby zeznaniaP. K.iA. K.potraktować dosłownie to uznać należałoby, żeP. K.w dniu 20.05.2016 r prowadził pojazd pod wpływem alkoholu, zaśA. K.nic nie jedząc w nocy i spożywając duże ilości alkoholu wT.niewątpliwie pod wpływem alkoholu wracał do domu prowadząc auto. Sąd dokonał sprawdzenia w Internecie na stronie(...)T.jak wyglądał plan występów w nocy z 20/21.05.2016 r na obchodzonych wówczas Juwenaliach. Wynika z niego, że ostatni zespół wystąpiło godzinie 0.30. Na pewno występ nie mógł trwać dłużej niż 1,5 do 2 h, co wynika z godzin występów pozostałych, wcześniejszych zespołów. Z zeznań świadków nie sposób, zatem wywnioskować, co robili do prawie 10.00 rano. Dlatego też zeznaniaD. Ł.,P. K.,A. K.iO. D.należy uznać za całkowicie niewiarygodne. Zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do wykluczenia, iż któryś z wymienionych świadków był na Juwenaliach wT., na pewno jednak, co najmniejP. K.własnym autem mógł w okolicach godziny 3.00 dojechać do domu A iP. M.wS.. A przypuszczać należy, iż był tam na pewno zG. M.i całkiem możliwe, że zD. Ł.. Brak jest dowodów by kategorycznie przesądzać te okoliczności, jednak istnieje duże prawdopodobieństwo, że tak było. Brak jest również kategorycznych dowodów, że osobą nieustaloną biorącą udział w przestępstwie był D.Ł.. Niewątpliwie w samochodzie mógł byćA. K.i niewykluczone, że on również znajdował się w samochodzie z pozostałymi, w tym zO. D.. Zdaniem Sądu niekonsekwencja i sprzeczności w zeznaniachA. K.iP. K.dotyczące przekazania auta mogły wynikać z tego faktu, iż obie te osoby chciały wprowadzić w błąd organy ścigania na wypadek przypadkowego zarejestrowania wizerunku auta na którymś z monitoringów. Wniosek taki jest uprawniony wobec faktu wyjątkowej niespójności wersji wszystkich świadków. Najistotniejsze są jednak sprzeczności w zeznaniachD. Ł.. Nie wiadomo, dlaczegoS. M.zgłosiła wątek jego hipotetycznego przyznania się do winy, dlaczego w ogóle (o ile taka sytuacja miała miejsce)D. Ł., jako osoba niezainteresowana, niemająca wiedzy, kto samochód zniszczył prowadziła na ten temat rozmowy i dlaczego akurat zS. M.. Dlaczego to właśnie w zeznaniachD. Ł.jest najwięcej wątpliwości, co do godzin wyjazdów i powrotów. A podkreślić należy, że w świetle zeznańP. M.iP. S.opis osoby nieustalonej w kapturze teoretycznie pasuje do sylwetkiD. Ł.. Ponadto świadkowie ci wskazują motyw, którymG. M.iD. Ł.mogli się kierować. Podkreślić jednak należy raz jeszcze, że do Sądu należało rozstrzygnięcie winy tylko, co do oskarżonego. Należy jednak stanąć na stanowisku, że o ile sposób, w jakiG. M.dostał się do miejsca zaparkowania auta pokrzywdzonego i sposób, w jaki miejsce to opuścił jest dla jego zawinienia obojętny, to mając na względzie zgromadzone dowody należy przypuszczać, że mógł być z nimD. Ł., a na miejsce zdarzenia przyjechali samochodemP. K., gdzie niewykluczone, iż znajdowali się w nim równieżA. K.iO. D..A. (...)jest samochodem 5-osobowym.
Zasadność takiego wnioskowania podkreślają zeznania wiarygodnych świadków, tj.P. M.,A. M.,P. S.iM. K. (2). Jednym elementem, który sąd uwzględnił analizując zeznania sióstrM.była uprzednia relacja międzyA. M.aD. Ł.. Okoliczności tejD. Ł.nie kwestionował, nie kwestionował również przyjaźni z oskarżonym. Tyle, że informacja ta uzasadnia sprawstwoG. M., a nie podważa wiarygodności zeznań sióstrM.. NatomiastP. S.iM. K.dlaG. M.są osobami obcymi. Sąd nie stwierdził żeby istniał pomiędzy nimi jakikolwiek konflikt, który mógłby rzutować na wiarygodność świadków.A. M.iM. K.zrelacjonowali dokładnie to, co przekazała imP. M.iP. S.. Co do wiarygodności i trafności spostrzeżeńP. M.sąd nie ma żadnej wątpliwości. Ich zeznania zostały potwierdzone prawidłowym rozpoznaniemG. M.na zdjęciach i w trakcie konfrontacji.P. S.oskarżonego wówczas w nocy widział prawdopodobnie pierwszy raz w życiu, nie sposób, więc uznać by „odgadł” prawidłowy wizerunek oskarżonego w trakcie okazania.
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaM. K.. Prokurator słusznie przyjął na podstawie jego zeznań wysokość poniesionej szkody. Dołączone do akt dokumenty od serwisu wskazywały tylko na hipotetyczny koszy naprawy, co do której miejsca wykonania i faktycznych kosztów brak jest danych.
Sąd uznał za nieistotne dla sprawy zeznaniaM. J.iJ. J.. Niewykluczone, że oskarżony w okolicznościach przez nich opisany z nimi się spotkał.
Brak jest podstaw, aby kwestionować wiarygodność zgromadzonych w sprawie dokumentów. Są one jasne i czytelne, zostały sporządzone zgodnie z przepisami prawa przez właściwe osoby. Żadna ze stron ich nie kwestionowała.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznałG. M.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. występku zart. 288§1 kk. Oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim zniszczenia auta pokrzywdzonego.
Tym samym Sąd wymierzył oskarżonemu karę po myśliart. 37a kk10 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Sąd na podstawieart. 46§2 kkzasądził nawiązkę na rzeczM. K. (1)w kwocie 2300 zł oraz orzekł w przedmiocie kosztów postępowania zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa(Sądu Rejonowego w(...)) kwotę 180 zł tytułem opłaty, oraz obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 70 zł.
Sąd orzekając w ten sposób kierował się dyrektywamiart. 53 kkprzy uwzględnieniu wszelkich okoliczności łagodzących i obciążających. Do okoliczności obciążających zaliczyć należy wysoką szkodliwość społeczną popełnionego przez oskarżonego czynu, zaś do okoliczności łagodzących uprzednią niekaralność(k. 70).
Sąd wymierzając karę oskarżonemu miał na uwadze fakt, iż dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. W doktrynie podkreśla się nadrzędność powyższej dyrektywy wobec innych ogólnych dyrektyw wymiaru kary. W przedmiotowej sprawie uznać należy, że stopień zawinienia oskarżonego jest wysoki. Działał niewątpliwie z zamiarem umyślnym. W zasadzie istniały podstawy do uznania, że oskarżony działał publicznie bez powodu albo z oczywiście błahego powodu. Jednak pora nocna i owa zerwana relacjaD. Ł.zA. M.nie pozwoliła oskarżycielowi zaostrzyć kwalifikacji prawnej, dlatego też, wobec braku odmiennych ustaleń sąd odstąpił od zmiany kwalifikacji czynu z uwzględnieniemart. 57a kk.
Sąd wziął pod uwagę dyrektywę wymiaru kary nawiązującą do stopnia społecznej szkodliwości czynu. W przedmiotowej sprawie jest ona niewątpliwie duża. Zachowanie oskarżonego nie ograniczyło się do jednego zarysowania, ale uszkodzenia wielu elementów karoserii pokrzywdzonego.
Sąd wymierzając karę wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które powinna ona osiągnąć. Kara w orzeczonym wymiarze powinna niewątpliwie odstraszyć oskarżonego od ponownego wejścia na drogę przestępstwa i spełnić swój cel prewencji indywidualnej. Z drugiej zaś strony orzeczona kara powinna ukształtować jego postawę. Orzeczona kara spełnić powinna również swoje cele, jeśli chodzi o kształtowanie świadomości społecznej. Podkreślić należy, że społeczność lokalna, wśród której orzeczenia Sądu Rejonowego kształtują politykę karną, musi mieć świadomość tego, że przestępstwo nie popłaca a z drugiej strony wymiar kary ma kształtować postawy społecznie akceptowane. Chodzi, więc o utwierdzenie społeczeństwa w przekonaniu, że prawo karne nie pozostaje na papierze, i że każdy poniesie odpowiedzialność w wypadku jego naruszenia. Wiąże się to oczywiście z poczuciem sprawiedliwości społecznej, która oczekuje od sądu by kara ze wszech miar była sprawiedliwa.
Sąd wymierzając karę miał na uwadze sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa. Analizując tę dyrektywę należy zwrócić przede wszystkim uwagę na kwestię uprzedniej niekaralności.
Mając na uwadze stanowisko SN(wyrok z 27.01.1970 III KR 232/70), iż wymierzenie kary równej najniższej przewidzianej sankcji karnej może mieć miejsce tylko wówczas, gdy okoliczności łagodzące w sposób bezwzględny dominują nad okolicznościami obciążającymi - Sąd wymierzył karę ograniczenia wolności. W świetle wszystkich przedstawionych argumentów wymierzenie innej kary, byłoby bezcelowe. Kara ta, a zwłaszcza jej charakter, powinny wpłynąć wychowawczo na niewątpliwie jeszcze bardzo młodego człowieka, jakim jest oskarżony. Mając na uwadze powyższe uwagi Sąd wymierzył oskarżonemu karę oscylującą w dolnych granicach ustawowych, uznając, że wymierzenie innej kary nie spełniłoby swoich celów, zaś kara wyższa niż orzeczona nie odpowiadałaby dyrektywomart. 53 kk.
Sąd mając na względzie zeznania właściciela auta uznał, iż brak jest materiału dowodowego do zasądzenia kwoty wynikającej z dołączonej do akt kalkulacji naprawy, jak również brak jest danych informujących o wypłacie odszkodowania. Dlatego też, wobec faktu, iż strony nie kwestionował kwoty 2300 zł sąd uznał, że w stopniu wystarczającym na etapie procesu karnego będzie zasądzenia nawiązki w oparciu oart. 46§2kk.
O kosztach sąd orzekł na podstawieart. 626 kpk, a o opłacie na podstawieart. 2.3 i 2.2 ustawy o opłatach w sprawach karnych z 23.06.1973 r.