Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI P 500/14
Data wyroku: 2018-04-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Sałacińska
Słowa kluczowe: Wynagrodzenie za pracę
Podstawa prawna: art. 80 kp

Sygn. akt VI P 500/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 kwietnia 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSR Maria Sałacińska
Protokolant: protokolant sądowy Lena Fremmel
po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 roku w Warszawie na rozprawie
sprawy z powództwaK. R.
przeciwkoR. J.
o wynagrodzenie
uchyla wyrok zaoczny Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Południe w Warszawie VI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 1 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt VI P 500/14 i powództwo oddala.
SSR Maria Sałacińska
Sygn. akt VI P 500/14

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 17 lipca 2014 roku (data prezentaty) oraz z pismem z dnia 9 września 2014 roku (data prezentaty) powódM. R. (1)wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanegoR. J.należnego wynagrodzenia za pracę w łącznej kwocie 4 600,00 zł za okres od 8 października 2012 roku do 30 listopada 2012 roku (1 600,00 zł netto za miesiąc październik 2012 roku oraz 3 000,00 zł netto za listopad 2012 roku). W uzasadnieniu swojego żądania powód wskazał, że otrzymał tylko częściowe wynagrodzenie za miesiąc październik 2012 roku w wysokości 1 400,00 zł, za miesiąc listopad nie otrzymał wynagrodzenia, gdyż pozwany poinformował go, że nie wypłaci mu wynagrodzenia, dlatego, że stwierdził kradzież paliwa przez powoda. Powód ponosi, że miał otrzymywać wynagrodzenie za pracę w wysokości 3 000,00 zł do 3 500,00 zł miesięcznie.
(pismo z dnia 9 września 2014 roku – k.1; pozew – k. 2-3)
W dniu 1 grudnia 2014 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie VI P 500/14 po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2014 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwaK. R.przeciwkoR. J.wydał wyrok zaoczny, w którym zasądził od pozwanegoR. J.na rzecz powodaK. R.następujące należności – 1 600,00 zł netto tytułem wynagrodzenia za październik 2012 roku oraz 3 000,00 zł netto tytułem wynagrodzenia za listopad 2012 roku. Wyrokowi Sąd nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
(wyrok zaoczny z dnia 1 grudnia 2014 roku – k. 18)
Pismem z dnia 10 grudnia 2014 roku pozwany złożył sprzeciw od wyroku zaocznego. Pismem z dnia 25 listopada 2014 roku pozwany wniósł o wyznaczenie nowego terminu rozprawy w której był pozwany przezK. R., motywując, że na poprzednim terminie rozprawy nie mógł się stawić z powodu umówionego wcześniej spotkania na Ukrainie z kontrahentem. Również w tym dniu pozwany złożył odpowiedź na pozew wnosząc o znanie za bezzasadny, gdyż zaliczki które pobrał powód w kwocie 3 400,00 zł netto i skradzione przez powoda paliwo w ilości ponad 1500 litrów znacznie przewyższają wynagrodzenie należne powodowi za okres od 8 października 2012 roku do 30 listopada 2012 roku.
(pismo z dnia 10 grudnia 2014 roku – k. 21; pismo z dnia 25 listopada 2014 roku – k. 23; odpowiedź na pozew – k. 24-26)
Na rozprawie w dniu 10 lipca 2015 roku powód zmodyfikował roszczenie wnosząc o zasądzenie 1 600,00 zł netto tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za październik 2012 roku i 1 500,00 zł netto tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za listopad 2012 roku.
(stanowisko powoda na rozprawie z dnia 10 lipca 2015 roku – protokół rozprawy z dnia 10 lipca 2015 roku od 00:16:51 do 23:24)

Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:
PowódK. R.w dniu 8 listopada 2012 roku zawarł z pozwanymR. J., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą(...)umowę o pracę na okres próbny od 8 października 2012 roku do 7 stycznia 2013 roku na stanowisku kierowcy, w miejscach pracy wskazanych przez pracodawcę, w pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem 1 500,00 zł brutto. Powód rozpoczął pracę w dniu zawarcia umowy.
(umowa o pracę – k. 27)
Powód był zatrudniony u pozwanego od 8 sierpnia 2012 roku do 30 listopada 2012 roku w wymiarze czasu pełen etat, jako kierowca. Umowa o pracę, zawarta z powodem została rozwiązana za porozumienia stron -art. 30 § 1 ust. 1 k.p.W okresie zatrudnienia powód wykorzystał urlop wypoczynkowy w wymiarze 5 dni roboczych.
(świadectwo pracy – k. 4)
W 2012 roku od pozwanego powód z tytułu umowy o pracę uzyskał przychód w wysokości 2 673,91 zł łącznie (dochód 2 451,41 zł) - za miesiąc październik 2012 roku przychód brutto wynosił 1 173,91 zł, a za miesiąc listopad 2012 roku brutto 1 500,00 zł.
Obliczone i należne powodowi wynagrodzenie za pracę w miesiącu październiku 2012 roku wynosiło 883,80 zł netto, a za miesiąc listopad 2012 roku 1 111,86 zł netto.
(informacja o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2012 – k. 57; karta przychodów za 2012 rok – k. 28; lista płac nr(...)i nr(...)– k. 59-60)
W dniu 8 października 2012 roku powód otrzymał zaliczkę w wysokości 2 000,00 zł na poczet wynagrodzenia w obecnościK. S.oraz kwotę 1 400 zł tytułem wynagrodzenia zapłaconą przez pozwanego w dwóch częściach 400 zł netto w październiku 2012 roku oraz 1000 zł w listopadzie 2012 roku. Obie kwoty powód otrzymał w gotówce do ręki nie kwitując ich odbioru.
(zeznania świadkaM. R. (2)na rozprawie z dnia 11 marca 2016 roku – protokół rozprawy z dnia 11 marca 2016 roku od 00:04:31 do 00:10:45; zeznania powoda na rozprawie z dnia 10 lipca 2015 roku – protokół rozprawy z dnia 10 lipca 2015 roku od 00:16:51 do 00:23:24; zeznania świadkaK. S.na rozprawie z dnia 18 listopada 2016 roku – protokół rozprawy z dnia 18 listopada 2016 roku od 00:45:28 do 00:53:44; zeznania powoda na rozprawie z dnia 18 listopada 2016 roku – protokół rozprawy z dnia 18 listopada 2016 roku od 00:14:10 do 00:17:31)
Powyższy stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie oraz zeznań świadkaK. S.i stron z tym, że wiarę powodowi Sąd dał tylko w zakresie, w jakim nie przyznał mu racji przy kwalifikowaniu zeznań biorąc je za podstawę przy ustalaniu stanu faktycznego.
W ocenie Sądu zeznania świadkaK. S., a także zeznania przesłuchanego w charakterze strony pozwanejR. J.są wiarygodne, spójne i wzajemnie się uzupełniają. Sąd dał im wiarę bowiem, gdyż brak jest dalszej współpracy świadka z pozwanym w zakresie zawartej pomiędzy nimi umowy o pracę. Zeznania świadka nie były stronnicze i nie odbiegały od rzeczywistości. W części w jakiej pozwany deklarował, że przelał na rachunek bankowy żony powoda kwotę 700 zł lub 1000 zł Sąd nie dał mu wiary, gdyż z przedstawionego wyciągu z rachunku bankowego (k.105) nie wynika, aby takie środki zostały na nim zaksięgowane.
W ocenie Sądu zeznania powoda w znaczącej części w odmienny sposób kształtują się z zeznaniami świadka , stanowiskiem pozwanego oraz okolicznościami ustalonymi na podstawie dowodu z dokumentów. Zeznania powoda w zakresie, w jakim podnosił, że ustalił z pozwanym kwotę wynagrodzenia w wysokości 3 000,00 – 3 500,00 zł w formie umowy ustnej, w ocenie Sądu, nie zasługują na przymiot wiarygodności, gdyż są sprzeczne ze spójnymi, logicznymi i wzajemnie korespondującymi ze sobą zeznaniami pozwanego, których przymiot wiarygodności w tym zakresie wynika z zawartej umowy o pracę z powodem. Ponadto zeznaniom powoda należy odmówić waloru wiarygodności oraz wewnętrznej spójności, gdyż powód nie potrafił dokładnie określić, jakie kwoty otrzymywał od pozwanego zmieniając zeznania co do terminu i wysokości otrzymanych środków. Ponadto Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda w zakresie sposobu naliczania wynagrodzenia, gdyż na podstawie dowodów z dokumentów i zeznań ustalił, że powód z pozwanym zawarli umowę, na podstawie której miało odbywać się wypłacanie wynagrodzenia i zasady jego naliczania.
Sąd dał wiarę powołanym wyżej dowodom z dokumentów składanych w toku sprawy, które nie były kwestionowane przez strony i nie wzbudzały wątpliwości Sądu.

Sąd zważył, co następuje:
Powód w niniejszej sprawie dochodził roszczenia z tytułu niewypłaconego wynagrodzenia za pracę za miesiąc październik 2012 roku w kwocie 1 600,00 zł netto oraz za miesiąc listopad 2012 roku w kwocie 1 500,00 zł netto.
Zgodnie zart. 22 § 1 k.p.immanentną cechą stosunku pracy jest zatrudnienie przez pracodawcę pracownika za wynagrodzeniem. Odpłatny charakter stosunku pracy ściśle wiąże się z obowiązkiem ustalenia przez strony wysokości wynagrodzenia (zart. 22 § 1, art. 29 § 1 pkt 3, art. 13 i art. 84 k.p.). Przepisykodeksu pracynie dopuszczają do zatrudnienia i zawarcia stosunku pracy w przypadku którego za wykonaną pracę pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie. Mając powyższe na względzie orazart. 80 k.p.w przypadku wykonywania przez pracownika pracy na podstawie umowy o pracę kształtującej stosunek pracy przysługuje mu wynagrodzenie za pracę wykonaną. Zgodnie z akceptowaną w środowisku pracodawców praktyką, pracownik może zwrócić się do pracodawcy o wypłatę części wynagrodzenia na poczet przyszłego wynagrodzenia. Taka przedterminowa wypłata zwyczajowo nazywana jest zaliczką. Nie jest to zaliczką w rozumieniuart. 87 § 1 pkt 3 KPczęść wynagrodzenia wypłaconego na poczet wynagrodzenia przyszłego przed terminem jego wymagalności, o ile strony umowy o pracę nie umówiły się inaczej(tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2001 roku o sygn. I PKN 552/00, OSNP 2003/12/291).Wypłata pracownikowi części wynagrodzenia na poczet wynagrodzenia przyszłego jest częściowym spełnieniem przez pracodawcę świadczenia przed terminem jego wymagalności. Wypłacone kwoty podlegają zarachowaniu na poczet wynagrodzenia należnego za okres obrachunkowy, a w terminie wypłaty wynagrodzenia nie dochodzi do potrącenia z wynagrodzenia, ale do wypłacenia jego części uzupełniającej – do pełnej kwoty.
Mając na względzie powyższe regulacje prawne przedmiotem ustaleń Sądu w pierwszej kolejności było czy powód otrzymał od pozwanego w pierwszej kolejności zaliczkę w wysokości 2 000,00 zł na poczet przyszłego wynagrodzenia, a w drugiej czy otrzymał kwotę 1 400,00 zł tytułem wynagrodzenia wypłaconego przez pozwanego. Mając na względzie rozłożenie ciężaru dowodu poprzez odpowiednie zastosowanieart. 6 k.c.w zw. zart. 300 k.p.w przypadku wykazania, że powód otrzymał zaliczkę obowiązek dowiedzenia tego spoczywał na pozwanym. W ocenie Sądu na podstawie ustaleń dokonanych w toku sprawy jest jasne, że taka zaliczka została powodowi wypłacona w formie gotówkowej bez pokwitowania pozwanemu. Mając na względzie powyższe zeznania świadkaK. S.który zeznał w toku sprawy, że był przy spotkaniu powoda z pozwanym w trakcie którego pozwany wręczył powodowi gotówkę tytułem zaliczki, Sąd uznał ten fakt za udowodniony w dostateczny sposób, aby zważyć, że powodowi została wypłacona zaliczka na poczet przyszłego wynagrodzenia. Odnosząc się do drugiej okoliczności to jest otrzymania przez powoda kwoty 1 400,00 zł łącznie płatnej w dwóch częściach (400,00 zł i 1 000,00 zł) Sąd zważył, że w toku rozprawy powód przyznał, iż taką kwotę łącznie od pozwanego otrzymał. Znajduje to również potwierdzenie w zeznaniach jego żony i świadka w sprawieM. R. (2). Świadek potwierdził, że powód otrzymał od pozwanego powyższe kwoty łącznie 1 400,00 zł gotówką do ręki. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd ustalił, że powód otrzymał od pozwanego łącznie kwotę 3 400,00 zł tytułem wynagrodzenia za miesiące październik 2012 roku oraz listopad 2012 roku.
Powód w trakcie postępowania podtrzymywał, że z pozwanym na podstawie umowy ustnej uzgodnił miesięczne wynagrodzenie w wysokości oscylującej od 3 000,00 zł do 3 500,00 zł. W tym przypadku ciężar dowodu spoczywał na powodzie, który z tego faktu wywodził skutki prawne. Okolicznością udowodnioną za pomocą dokumentu, którego waloru żadna ze stron nie kwestionowała jest to, że strony zawarły umowę o pracę z dnia 8 listopada 2012 roku, w której określono wynagrodzenie na kwotę 1 500,00 zł. Powód w toku sprawy nie przedstawił żadnych dokumentów, na podstawie których można by ustalić wyższe wynagrodzenie jakiego żądał. Nie udowodnił ponadto tej okoliczności w drodze dowodu z zeznań świadków. Ponadto jak wynika z doświadczenia życiowego Sądu oraz z zeznań świadkaK. S.zatrudnionego jako kierowca międzynarodowy uprzednio u pozwanego, kierowcy nie są zazwyczaj istotnie różnicowani w zakresie wypłacanego im wynagrodzenia. Okolicznością, która zdaniem Sądu nadto przemawia za bezzasadnością roszczenia o tak wysokie wynagrodzenie jest to, że powód był zatrudniony u pozwanego na okres próbny.K. S.również jako kierowca międzynarodowy posiadający - jak wynika z jego zeznań - ponad 2- letni staż pracy u pozwanego (k.101v) otrzymywał wynagrodzenie w kwocie około 2 000,00 zł netto. Mając na względzie całokształt powyższych rozważań Sąd uznał, że powód był zatrudniony u pozwanego na stanowisku kierowcy międzynarodowego z wynagrodzeniem w kwocie 1 500,00 zł brutto.
Zestawiając należne do wypłaty wynagrodzenie netto dla powoda łącznie 1 995,66 zł za miesiąc październik 2012 roku i listopad 2012 roku oraz otrzymaną przez powoda od pozwanego kwotę 3 400,00 zł tytułem wynagrodzenia Sąd uznał, że roszczenie o zapłatę wynagrodzenia nie zasługiwało na uwzględnienie w całości.
W niniejszej sprawie w dniu 1 grudnia 2014 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wydał wyrok zaoczny. PozwanyR. J.nie odebrał wysłanego do niego odpisu wyroku zaocznego (przesyłka awizowana 15 grudnia 2014 roku, powtórnie awizowana 23 grudnia 2014 roku, nie została podjęta w terminie 31 grudnia 2014 roku). Z pisma pozwanego z dnia 10 grudnia 2014 roku wynika, że w tym dniu dowiedział się on o wyroku zaocznym i złożył od niego sprzeciw. Zgodnie zart. 344 § 1 k.p.c.pozwany, przeciwko któremu zapadł wyrok zaoczny, może złożyć sprzeciw w ciągu dwóch tygodni od doręczenia mu wyroku. W wyniku złożonego sprzeciwu Sąd ponownie rozpoznaje sprawę i zgodnie zart. 347 k.p.c.następstwem tego jest utrzymanie wyroku zaocznego w całości lub w części albo uchylenie go i orzeczenie o żądaniu pozwu. Sąd mając na względzie całokształt okoliczności oraz powyższe ustalenia zgodnie z tą regulacją uchylił wyrok zaoczny z dnia 1 grudnia 2014 roku i oddalił powództwo.