Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
VIII Wydział Cywliny
Sygnatura akt: VIII C 1920/15
Data wyroku: 2018-04-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Anna Bielecka-Gąszcz

Sygn. akt VIII C 1920/15

WYROK (częściowo zaoczny)

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 kwietnia 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący:  SSR Anna Bielecka-Gąszcz
Protokolant:  st. sekr. sąd. Anna Zuchora
po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwa GminyŁ.–(...)wŁ.
przeciwko pozwanymE. C.,M. C. (1),T. C.,M. C. (2)z domuH.iA. C.
o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego

1
nakazuje pozwanymT. C.,M. C. (2)z domuH.iA. C.opróżnienielokalu mieszkalnego numer (...)położonego przyulicy (...)wŁ.;

2
orzeka, że pozwanymT. C.,M. C. (2)z domuH.iA. C.przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego;

3
nakazuje wstrzymanie eksmisji pozwanychT. C.,M. C. (2)z domuH.iA. C.z lokalu wymienionego w punkcie 1 (pierwszym) do czasu złożenia im przez MiastoŁ.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego;

4
oddala powództwo w stosunku do pozwanychM. C. (1)iE. C.;

5
stwierdza, że wyrok jest zaoczny w stosunku do pozwanejM. C. (2)z domuH.;

6
nadaje wyrokowi w punkcie 1 (pierwszym) w stosunku do pozwanejM. C. (2)z domuH.rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem wynikającym z punktu 3 (trzeciego);

7
zasądza od pozwanychT. C.,M. C. (2)z domuH.iA. C.solidarnie na rzecz GminyŁ.–(...)wŁ.kwotę 150 zł (sto pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VIII C 1920/15

UZASADNIENIE
W dniu 4 maja 2015 roku powód GminaŁ.– Administracja Zasobów KomunalnychŁ.wŁ., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wytoczył przeciwko pozwanymE. C.,M. C. (1),T. C.iM. C. (2)(poprzednioH.) powództwo o nakazanie opróżnienialokalu mieszkalnego nr (...)położonego wŁ.przyulicy (...)oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powód podniósł, żeE. C.była najemcą lokalu, o którym mowa wyżej. W lokalu tym pozwana zamieszkuje wraz z pozostałymi pozwanymi. Umowa najmu, po wcześniejszym wezwaniu do zapłaty, została wypowiedziana najemczyni ze skutkiem na dzień 31 marca 2015 roku z powodu zaległości czynszowych. Pomimo wypowiedzenia umowy najmu pozwani nie opuścili zajmowanego lokalu.(pozew k. 2-5)
Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 roku pełnomocnik powoda oraz pozwanaM. C. (2)nie stawili się. PozwaniE. C.,M. C. (1)iT. C.wnieśli o oddalenie powództwa w całości, przy czymE. C.iM. C. (1)oświadczyli, że nie mieszkają w przedmiotowym lokalu.T. C.potwierdził powyższą okoliczność, dodając, że w lokalu zamieszkuje wraz z pozwanąM. H.i małoletnimA. C.. Postanowieniem wydanym w toku rozprawy Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanegoA. C..(protokół rozprawy k. 38-39, postanowienie)
W toku dalszego postępowania w sprawie stanowiska procesowe stron nie uległy zmianie, przy czymM. C. (2)nie stawiła się na żadnej rozprawie, nie zajęła również stanowiska w sprawie. Dodatkowo, na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2018 roku pozwanyT. C.w imieniu własnym oraz w imieniu małoletniegoA. C.wniósł o przyznanie lokalu socjalnego na wypadek orzeczenia eksmisji.(protokół rozprawy k. 80-80v, k. 97-98, k. 111-112)

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
PozwanaE. C.na podstawie umowy najmu z dnia 1 marca 2010 roku zawartej z poprzednikiem prawnym powoda zamieszkała wlokalu numer (...)położonym wŁ.przyul. (...). Umowa została zawarta na czas nieoznaczony. Zgodnie z treścią umowy, wynajmujący zobowiązał się wydać najemcy przedmiotowy lokal do używania, aE. C.zobowiązała się do uiszczania czynszu i opłat eksploatacyjnych, które to świadczenia na dzień zawarcia umowy wynosiły łącznie 351,25 zł i podlegały zapłacie z góry do dnia 10-go każdego miesiąca. Solidarnie z najemcą za zapłatę czynszu oraz innych opłat odpowiadały mieszkające z nim osoby pełnoletnie. Wynajmujący mógł wypowiedzieć umowę najmu na miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego, jeśli najemca był w zwłoce z zapłatą czynszu i opłat, co najmniej przed trzy pełne okresy płatności, pomimo uprzedzenia dokonanego przez wynajmującego na piśmie o zamiarze wypowiedzenia najmu i wyznaczenia dodatkowego miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności.
Do około 2014 roku w przedmiotowym lokalu zamieszkiwali wszyscy pozwani, jak również małoletniA. C.– synT. C.iM. C. (2). NastępnieE. C.wraz z synemM. C. (1)opuścili lokal wraz ze swoimi rzeczami i zamieszkali wlokalu nr (...)przyul. (...)wŁ.. Po jakimiś czasieM. C. (1)opuścił mieszkanie matki i przeprowadził się dolokalu nr (...)przyul. (...)wŁ., gdzie mieszka do chwili obecnej.
Pismem z dnia 19 stycznia 2012 roku wynajmujący wezwałE. C.do zapłaty kwoty 7.676,25 zł (w tym należności czynszowej w kwocie 6.909,32 zł), znacznie przewyższającej trzymiesięczny czynsz, w terminie 30 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu, zaś w piśmie z dnia 22 stycznia 2015 roku złożył oświadczenie o wypowiedzeniu umowy najmu ze skutkiem na dzień 31 marca 2015 roku.(umowa o najem lokalu mieszkalnego k. 7-8v, karta lokalu k. 9, oświadczenie o wypowiedzeniu wraz z potwierdzeniem odbioru k. 12-12v, kartoteka konta k. 14, k. 15-22, okoliczności bezsporne)
PozwanyT. C.ma 32 lata, zaśM. C. (2)lat 26 lat. Oboje pracują.(okoliczności bezsporne)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił jako bezsporny, jak również na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów z dokumentów, które nie budziły wątpliwości, co do prawidłowości ani rzetelności ich sporządzenia, nie były także kwestionowane przez żadną ze stron procesu.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo było zasadne i zasługiwało na uwzględnienie w stosunku do pozwanychM. C. (2),T. C.iA. C., natomiast w stosunku do pozwanychE. C.iM. C. (1), jako niezasadne, podlegało oddaleniu.
Podstawą żądania nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego jestart. 222 § 1 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. W myśl zaś przepisuart. 675 § 1 k.c., po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie niepogorszonym.
Jak ustalono w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego, pozwanaE. C.wraz z synemM. C. (1)od około 2014 roku nie przebywają i nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, nie posiadają w nim również swoich rzeczy. Osoby te zamieszkały wlokalu nr (...)przyul. (...)wŁ., a następnie pozwanyM. C. (1)wyprowadził się od matki i zamieszkał wlokalu nr (...)przyul. (...)wŁ.. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że powód nie przytoczył żadnego dowodu, poza wydrukiem z karty lokalu, który wskazywałby na fakt zamieszkiwania tychże pozwanych pod adresem oznaczonym w pozwie. Za oczywiste należy przy tym uznać, iż okoliczność zameldowania w danym miejscu w żadnym razie nie może wyłącznie przesądzać o faktycznym miejscu zamieszkania osoby. Skoro zatemE. C.iM. C. (1)nie zamieszkują wlokalu nr (...)położonym wŁ.przyul. (...), powództwo w stosunku do tych pozwanych, jako bezprzedmiotowe, musiało podlegać oddaleniu, co też Sąd uczynił orzekając jak w punkcie 4 sentencji wyroku.
PozwaniT. C.,M. C. (2)iA. C.w dalszym ciągu zaś władają rzeczą cudzą, będącą własnością GminyŁ., reprezentowanej w tej sprawie przez jednostkę organizacyjną, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie. Tym samym, żeby skutecznie przeciwstawić się żądaniu pozwu, pozwani ci winni wykazać, że przysługuje im tytuł prawny do zajmowania lokalu, o którym mowa w sprawie. Sąd ustalił jednak, że taka okoliczność w niniejszej sprawie wobec pozwanych, o których mowa wyżej, nie istnieje.
Stosownie do treści przepisu zart. 11 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(t.j. Dz.U. 2014, poz. 150), zwanej dalej ustawą, znajdującego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie umowy winno być dokonane - pod rygorem nieważności - na piśmie i określać przyczynę wypowiedzenia; właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny na miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego, jeżeli lokator jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie co najmniej za trzy pełne okresy płatności, pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności.
Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, wszystkie wskazane wyżej wymogi rozwiązania przedmiotowej umowy najmu zostały spełnione przez wynajmującego.E. C., będąca jako najemczyni przedmiotowego lokalu mieszkalnego, zobowiązana do zapłaty czynszu i opłat eksploatacyjnych, prawidłowo, ale bezskutecznie, była wezwana do spłaty zadłużenia w ustawowym terminie, pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu, a w dacie wypowiedzenia umowy najmu zaległość najemcy z zapłatą czynszu i innych opłat za używanie lokalu znacznie przekraczała trzy pełne okresy płatności. Samo wypowiedzenie zaś zostało sporządzone na piśmie i wskazywało przyczynę wypowiedzenia, a więc zostało dokonane prawidłowo. Z upływem okresu wypowiedzenia, a więc od dnia 31 marca 2015 roku, powód mógł się skutecznie domagać od osób zajmujących lokal jego opróżnienia, gdyż umowa najmu uległa rozwiązaniu. Po tej dacieT. C.,M. C. (2)iA. C.zajmują lokal bez tytułu prawnego.
W ocenie Sądu, brak było podstaw do oddalenia powództwa w niniejszej sprawie na podstawieart. 5 k.c., a zatem w oparciu o to, iż roszczenie powoda jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego lub społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Powód był wynajmującym i jest jednocześnie właścicielem przedmiotowego lokalu. Prawo własności jest zaś prawem chronionym przezKonstytucjęi równocześnie jednym z fundamentalnych praw ustrojowych. Wobec tego, jak wynika z utrwalonego, aktualnego stanowiska judykatury i doktryny, stosowanieart. 5 k.c.w ogóle, a w przypadku roszczeń związanych z prawem własności w szczególności, winno mieć charakter wyjątkowy i winno być szczególnie uzasadnione.
Na podstawieart. 14 ust. 1, ust. 4 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów…, Sąd orzekł, że pozwanymT. C.,M. C. (2)iA. C.przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego. Zgodnie z brzmieniem wskazanych przepisów, w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy (art. 14 ust. 1 ustawy). Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego m.in. wobec małoletniego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą. Zgodnie z ustalonym w sprawie stanem faktycznym, pozwanyA. C.jest osobą małoletnią, natomiast pozwaniM. C. (2)iT. C.sprawują nad nim opiekę i wspólnie z nim zamieszkują, w konsekwencji Sąd był zobligowany do orzeczenia względem w/w pozwanych o ich uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego.
Zgodniezart. 14 ust. 6 ustawy o ochronie praw lokatorów…, orzekając o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, Sąd nakazał wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia pozwanymT. C.,M. C. (2)iA. C.przez MiastoŁ.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.
W przedmiotowej sprawie Sąd wydał wyrok zaoczny w stosunku do pozwanejM. C. (2), z uwagi na spełnienie przesłanek zart. 339 § 1 k.p.c.iart. 340 k.p.c.Jednocześnie Sąd nadał wyrokowi w punkcie 1 w stosunku do tej pozwanej rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem wynikającym z punktu 3.
Powód wygrał proces wobec pozwanychM. C. (2),T. C.iA. C.w całości, a zatem należy mu się od tych pozwanych zwrot kosztów procesu, w myśl zasady odpowiedzialności stron za wynik procesu (art. 98 § 1 k.p.c.).
Mając powyższe na względzie, Sąd zasądził od w/w pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 150 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, na które złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika - radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego w sprawie w stawce minimalnej - 120 złotych (§ 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, t.j. Dz.U. 2013, poz. 490) oraz opłata sądowa od pozwu w wysokości 30 złotych.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.