Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 659/17
Data wyroku: 2018-01-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec
Słowa kluczowe: Przywłaszczenie
Podstawa prawna: art. 437 kpk

Sygn. akt V .2 Ka 659/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  18 stycznia 2018  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec
Protokolant: Monika Machulec
w obecności Ewy Świątkowskiej-Stec Prokuratora Prokuratury Rejonowej
w Wodzisławiu Śląskim
po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r.
sprawy:T. P./P./

synZ.iW.

ur. (...)wJ.

oskarżonego o przestępstwo zart. 284 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim
z dnia 12 września 2017r. sygn. akt II K 337/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 320,00 (trzysta dwadzieścia) złotych i zasądza od niego wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20,00 (dwadzieścia) złotych.

SSO Jacek Myśliwiec
Sygn. akt V. 2 Ka 659/17

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim wyrokiem z dnia 12 września 2017r. uznałT. P.za winnego tego, że w dniu 17.10.2014r. wW.przywłaszczył powierzoną mu w ramachumowy Leasingu Operacyjnego nr (...)z dnia 11.09.2013r. cudzą rzecz ruchomą w postaci agregatu hydraulicznegoH. (...)rok produkcji 2013 o wartości brutto 12.300,00 zł działając na szkodę(...) S.A.z/s weW.tj. o przestępstwo zart. 284 § 2 k.k .
Sąd na podstawieart. 284 § 2 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych.
Na mocyart. 69 § 1 i § 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat tytułem próby.
Na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonegoT. P.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, a to wydatki w kwocie(...),54 (jeden tysiąc czterysta osiemnaście złotych pięćdziesiąt cztery grosze) złotych i opłatę w kwocie 320,00 (trzysta dwadzieścia) złotych.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości i na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez przyjęcie, iż oskarżony dysponował i rozporządzał powierzoną mu rzeczą z zamiaremanimus rem sibi habendi, czyli jak właściciel, podczas gdy oskarżony takiego zamiaru nie miał, zaś z zebranego materiału dowodowego nie wynika, w jaki sposób oskarżony miał realizować owe atrybuty właścicielskie, co miało wpływ na treść orzeczenia w zakresie sprawstwa oskarżonego;

2
Obrazę przepisów prawa procesowego a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie oceny dowolnej, a nie swobodnej i wyciągnięcie nieuprawnionych i nielogicznych wniosków ze zgromadzonych dowodów, w tym uznanie, iż oskarżony nie chciał oddać agregatu i odmawiał jego wydania, podczas gdy oskarżony konsekwentnie powtarzał, że odda przedmiot i podejmował próby polubownego załatwienia sprawy, dodatkowo świadekP. M.te okoliczności potwierdził w swoich zeznaniach, co Sąd zupełnie pominął jak również Sąd wyciągnął nieuprawnione i nielogiczne wnioski z zachowania oskarżonego, uznając, iż skoro wezwany do wydania agregatu nie uczynił tego, to postępował z rzeczą tak jakby była jego własnością, nie bacząc na pozostałe okoliczności towarzyszące tej sytuacji, nadto, Sąd wyciągnął wniosek, że oskarżony nie reagował na monity, wezwania, liczne telefony i korespondencję, podczas gdy oskarżony w toku postępowania przedłożył szereg korespondencji prowadzonej z pokrzywdzonym i osobami działającymi w jego imieniu, co miało wpływ na treść orzeczenia w zakresie sprawstwa oskarżonego;

3
Obrazę przepisów postępowania, a toart. 424 § 1 k.p.k.poprzez niewyjaśnienie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku jakie konkretnie zachowania oskarżonego przemawiały za uznaniem, iż wypełnił on znamiona przestępstwa zart. 284 § 2 k.k., w szczególności które zachowania oskarżonego świadczą o tym, że zachowywał się on jak właściciel, albowiem Sąd ogólnikowo powtarza i przywołuje orzecznictwo i poglądy doktryny, jednak nie zestawia ich z konkretnymi okolicznościami niniejszej sprawy i konkretnym zachowaniem oskarżonego, co miało wpływ na treść orzeczenia w zakresie sprawstwa oskarżonego.

Mając na uwadze powyższe obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów obrony, wg norm przepisanych. Względnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała. Apelacja ta bowiem w zakresie w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona była słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, zaprzeczającego aby dopuścił się przypisanego mu czynu.
Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granicę swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające zart. 7 kpkprawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie wykazane że Sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania sądowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne z wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił albowiem Sąd ten wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia faktyczne a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I instancji mając do wyboru przeciwstawne oceny zachowania oskarżonego odniósł się do oceny normatywnej, zaś subiektywne odczuciom oskarżonego prezentowane również przez skarżącego uznał za nieprzekonywujące. Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego z resztą był zobowiązany- nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zwłaszcza zaś wart. 4 i 7 kpk. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego zaś swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Odnośnie wyjaśnień oskarżonego, to wyłącznie w sferze intencji oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, gdyż w sferze faktów ustalenia Sądu które w głównej mierze opierają się na dokumentach są bezsporne. Twierdzenia oskarżonego, który zaprzeczał by jego celem było „przywłaszczenie” przedmiotu leasingu są całkowicie nieprzekonywujące. Oskarżony w swoich wypowiedziach przed Sądem podkreślał wielokrotnie, iż postępował jak „uczciwy przedsiębiorca”. Trudno to jednak pogodzić z realiami niniejszej sprawy. Oskarżony doskonale znał treść umowy leasingu (nie była to jedyna umowa, którą dotychczas zawierał) oraz jej konsekwencje. Niepozostawiającym żadnych wątpliwości był zapis, iż już w przypadku zaniechania jednej z wpłat raty leasingu leasingodawca może odstąpić od umowy i zażądać zwrotu przedmiotu leasingu. Z treści pisma oskarżonego z dni 7 października 2014r. (karta 266) wynika jednoznacznie, iż miał on świadomość, że brak uregulowania wpłaty skutkować będzie wypowiedzeniem umowy. Jest to odpowiedź na pismo leasingodawcy z dnia 2 października 2014r., w którym wzywa on do uregulowania należności do dnia 6 października pod groźbą wypowiedzenia umowy. Skoro zatem oskarżony nie uregulował zaległości to nie mógł się spodziewać innej decyzji jak rozwiązanie umowy. O tym fakcie z resztą dowiedział się w trakcie rozmów telefonicznych przeprowadzonych z leasingodawcą, w trakcie których podobnie jak z treści pisma z dnia 6 października 2014r. wezwany został do zwrotu przedmiotu leasingu. Rozważania skarżącego co do zamiaru oskarżonego mają charakter czysto abstrakcyjny. Trudno sobie nawet wyobrazić stan psychiki i co miał na myśli „uczciwy przedsiębiorca”, który przez okres nieomal 2 lat bez uiszczenia rat leasingu czyli bez tytułu użytkuje, wypożycza nienależącą do niego rzecz. Ewidentnym jest zatem, że oskarżony symulując „pertraktacje” z leasingodawcą i zwodząc go co do uregulowania zaległości czy też zwrotu przedmiotu leasingu de facto korzystał z tej rzeczy jak właściciel. Takie właśnie zachowanie w ujęciu normatywnym wbrew wywodom skarżącego wyczerpuje znamiona przywłaszczenia w rozumieniuart. 284 § 2 kkSąd bowiem z oczywistych względów nie odwołuje się wprost do sfery przeżyć psychicznych oskarżonego lecz do tych okoliczności, na podstawie których zgodnie z regułami logiki i doświadczenia życiowego można realnie odtworzyć przebieg jego toku myślenia. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że oskarżony postępował z będącą w jego władaniu rzeczą jak właściciel i dopiero toczące się wobec niego postępowanie karne skłoniło go do naprawienia szkody, czyli zwrotu przywłaszczonego mienia.
Przechodząc do ostatniego z zarzutów a to naruszenia 424§ 1 kpkstwierdzić należy, iż o jakości uzasadnienia nie decyduje jego literacka obszerność lecz treść która realnie odnosi się do istotnych elementów przedmiotowych sprawy i pozwala prześledzić oraz zweryfikować tok analizy Sądu I instancji. Temu zadaniu sprostał Sądmeriti.
Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi, w żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego.
W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa.
Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności oraz kara grzywny, zwłaszcza iż ta pierwsza orzeczona została z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie noszą cech rażąco niewspółmiernie surowych, stąd też i w tym zakresie brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.
Z tych względów Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
SSO Jacek Myśliwiec