Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 1015/18
Data wyroku: 2018-11-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Artur Achrymowicz, Elżbieta Wierzchowska, Mariusz Jaroszyński

Sygn. aktXI Ka 1015/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 listopada 2018 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Mariusz Jaroszyński
Sędziowie SO Elżbieta Wierzchowska
SO Artur Achrymowicz (spr.)
Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Lewandowska
przy udziale Prokuratora Grzegorza Trusiewicza
po rozpoznaniu dnia 6 listopada 2018 roku
sprawy skazanegoN. P. (1)s.R.iB.zd.M.ur. (...)wR.
w przedmiocie wyroku łącznego
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Rykach
z dnia 31 lipca 2018 roku sygn. akt. II K 16/18
I Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
II Zwalnia oskarżonego od wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

    Elżbieta Wierzchowska  Mariusz Jaroszyński   Artur Achrymowicz

XI Ka 1015/18

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy połączył kary pozbawienia wolności wymierzoneN. P.wyrokami:

1
Sądu Rejonowego w Radomiu II K 345/17 – 2 lat i 6 miesięcy;

2
Sądu Rejonowego w Rykach II K 34/17 – 3 lat i 10 miesięcy;

orzekając karę łączną 6 lat pozbawienia wolności.
Obrońca, stawiając zarzut błędu w ustaleniach faktycznych poprzez zastosowanie zasady asperacji, choć skazany poddał się resocjalizacji, wniósł o złagodzenie kary do 3 lat i 10 miesięcy, bądź uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Mniemanie Skarżącego, jakoby uznanie przez Sąd I instancji określonego wymiaru kary łącznej, mieszczącego się w granicach zart. 86 § 1 K.k., za właściwy z punktu widzenia wymogówart. 85a K.k.(niezależnie od tego, czy taki proces myślowy określi się w języku prawniczym jako jakąś zasadę, czy metodę) było ustaleniem faktycznym, jest zupełnym nieporozumieniem.
Ustalenia – jak sama nazwa wskazuje – dotyczą wszak faktów. Natomiast przekonanie, że kara jest nieadekwatna do kodeksowych przesłanek jej wymiaru, stanowi w rzeczywistości zarzut zart. 438 pkt 4 K.p.k.
W przypadku Skarżącego przekonanie to oparte zostało na wadliwych założeniach, więc jest chybione.
Okoliczności dotyczące przebiegu izolacji skazanego zostały przez Sąd Rejonowy prawidłowo ustalone, wzięte pod uwagę i właściwie ocenione, co wynika z wyczerpującego uzasadnienia wyroku.
Wbrew poglądowi Autora apelacji, w żadnym razie nie wskazują one na skuteczność resocjalizacji.
Otóż skazany, choć wyraża krytyczny stosunek do przestępstw i brał udział w dwóch programach wychowawczych, to odbywa karę w systemie zwykłym, a zatem nie jest zainteresowany ich kontynuacją w systemie programowego oddziaływania. Przeciwnie, wciąż – przestrzegając zasad więziennej podkultury – demonstruje przywiązanie do norm, wartości i zachowań środowiska przestępczego. Ma to oczywisty wyraz w szeregu przewinień dyscyplinarnych, jakie popełnił. Nie zasłużył zaś dotychczas na żadne nagrody (jedyną otrzymał nie za właściwe zachowanie, lecz w celu zachęcenia do niego). Dobitnie wskazuje to, iż jest on raczej niepodatny na zabiegi resocjalizacyjne, więc zachodzi konieczność kontynuowania co do niego długotrwałych oddziaływań wychowawczych, a tym samym – na trafność orzeczenia Sądu Rejonowego.
Co więcej, nawet, gdyby było inaczej, tzn. skazany rzeczywiście robiłby wyraźne postępy w resocjalizacji, to mieć należy na względzie, iż wymogi indywidualnoprewencyjne są tylko jedną spośród przesłanek wymiaru kary łącznej, a Sąd I instancji musi uwzględniać też wymogi w zakresie społecznego jej oddziaływania.
Natomiast stwierdzenie zamieszczone w uzasadnieniu apelacji, iż „od ostatniego skazania skazany nie popełnił żadnego czynu zabronionego” (k. 59) jest tyleż prawdziwe, co – jako argument – nonsensowne, gdyż dotyczy przecież każdego skazanego i to niezależnie od tego ile razy był skazywany (popełnienie kolejnego czynu po „ostatnim skazaniu” musiałoby zostać stwierdzone wyrokiem skazującym, a tym samym to kolejne stałoby się ostatnim).
W tym stanie rzeczy nie sposób uznać karę wymierzoną przez Sąd Rejonowy za rażąco niewspółmierną, co mając na względzie, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.

    Artur Achrymowicz Elżbieta Wierzchowska Mariusz Jaroszyński