Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 506/17
Data wyroku: 2017-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Waldemar Szmidt, Marcin Schoenborn, Witold Mazur

Sygn. akt: II AKa 506/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 grudnia 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Witold Mazur (spr.)

Sędziowie

SSA Waldemar Szmidt
SSO del. Marcin Schoenborn

Protokolant

Agnieszka Przewoźnik

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jaworznie Jacka Nowickiego
po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. sprawy

1
Ł. S.s.W.iM.,ur. (...)wJ.

oskarżonego zart. 156 §3 kkw zw. zart. 156 §1 pkt 2 kk

2
B. D.c.Z.iA.,ur. (...)wL.

oskarżonej zart. 162 §1 kk
na skutek apelacji obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 24 lipca 2017 roku,
sygn. akt XXI K 182/16

1
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 w stosunku do oskarżonegoŁ. S.w ten sposób, że przyjmuje jako podstawę skazania i wymiaru kary przepisart. 156§3 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 12 lipca 2017 roku przy zastosowaniuart. 4§1 kk;

2
na podstawieart. 69§1 i 2 kkiart. 70§1 kk,art. 72§1 pkt 5 kkorazart. 73§1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonejB. D.warunkowo zawiesza, ustalając okres próby na 2 (dwa) lata i w tym czasie zobowiązuje ją do powstrzymania się od nadużywania alkoholui oddaje ją pod dozór kuratora sądowego oraz uchyla rozstrzygnięcie zawartew punkcie 5;

3
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

4
zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Katowicach) na rzecz adwokatów:G. W.iK. O.– Kancelarie Adwokackie wK.kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonymŁ. S.iB. D.w postępowaniu odwoławczym;

5
zwalnia oskarżonychŁ. S.iB. D.od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

SSO del. Marcin Schoenborn SSA Witold Mazur SSA Waldemar Szmidt
Sygn. akt II AKa 506/17 UZASADNIENIE

1
Ł. S.został oskarżony o to, że :

I. w dniu 12 grudnia 2015 r. wJ.zadawał rękami uderzenia po całym ciele, w szczególności po głowieM. B., powodując tym u niego obrażenia w postaci potłuczenia głowy i twarzy oraz drobnych zadrapań klatki piersiowej w okolicy podobojczykowej, urazu mózgowo-czaszkowego, krwiaka przymózgowego okolicy płata czołowego po stronie prawej, krwiaka śródmózgowego w płacie ciemieniowym prawym, w wyniku czego u pokrzywdzonego doszło do śpiączki mózgowej i ostrej niewydolności oddechowej, co stanowiło chorobę realnie zagrażającą życiu pokrzywdzonego, przy czym w następstwie doznanych obrażeńM. B.zmarł w szpitalu w dniu 30 stycznia 2016 r.,
tj. o przestępstwo zart. 156 § 3 k.k.w zw. zart. 156 §1 pkt 2 k.k.

2
B. D.została oskarżona o to, że :

II. w dniu 12 grudnia 2015 r. wJ.działając w celu udzielenia pomocy sprawcy przestępstwa utrudniała postępowanie karne w ten sposób, że po spowodowaniu ciężkiego uszczerbku na zdrowiuM. B.przezŁ. S., w mieszkaniu w którym doszło do zdarzenia wymyła podłogę na której znajdowały się ślady krwi, co mogło utrudnić odtworzenie przebiegu zdarzenia i zweryfikowanie wyjaśnień i zeznań złożonych w sprawie,
tj. o przestępstwo zart. 239 § 1 k.k.
III. w dniu 12 grudnia 2015 r. wJ.M. B.znajdującemu się na skutek obrażeń doznanych w wyniku pobicia w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udzieliła pomocy, mogąc jej udzielić bez narażania siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,
tj. o przestępstwo zart. 162 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 24 lipca 2017 r., sygn. akt
XXI K 182/16, orzekł :
1.uznał oskarżonegoŁ. S.za winnego tego, że w dniu 12 grudnia 2015 r. wJ., poprzez zadawanie pokrzywdzonemuM. B.uderzeń rękami po całym ciele, w szczególności po głowie, spowodował u pokrzywdzonego obrażenia w postaci potłuczenia głowy i twarzy, drobnych zadrapań klatki piersiowej w okolicy podobojczykowej, urazu mózgowo-czaszkowego, krwiaka przymózgowego okolicy płata czołowego po stronie prawej, krwiaka śródmózgowego w płacie ciemieniowym prawym, w wyniku czego u pokrzywdzonego doszło do śpiączki mózgowej i ostrej niewydolności oddechowej, które stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu pokrzywdzonego, przy czym w następstwie doznanych obrażeńM. B.zmarł w szpitalu w dniu 30 stycznia 2016 r., czym wyczerpał dyspozycjęart. 156 § 3 k.k.i za to na mocyart. 156 § 3 k.k.wymierzył oskarżonemuŁ. S.karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
2. Na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuŁ. S.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 12 grudnia 2015 r. od godz. 19.40 do dnia 13 stycznia 2016 r. do godz. 14. 50;
3. uznał oskarżonąB. D.za winną tego, że w dniu 12 grudnia 2015 r. wJ.nie udzieliła pomocy pokrzywdzonemuM. B.znajdującemu się na skutek doznanych obrażeń w wyniku pobicia w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, mogąc jej udzielić bez narażania siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, czym wyczerpała dyspozycjęart. 162 § 1 k.k.i za to na mocyart. 162 § 1 k.k.wymierzył oskarżonejB. D.karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; 4. uniewinnił oskarżonąB. D.od zarzutu popełnienia czynu opisanego wpunkcie IIi w tej części na mocyart. 632 pkt 2 k.p.k.kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa.
5. Na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonejB. D.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 12 grudnia 2015 r. od godz. 19.45 do dnia 14 grudnia 2015 r. do godz. 16. 20;
6. Na mocyart. 230 § 2 k.p.k.zwrócił oskarżonemuŁ. S.dowody rzeczowe w postaci bluzy z kapturem koloru szarego, bluzy koloru szarego, spodni dresowych koloru czarnego, ręcznika koloru żółto-niebieskiego, zapisane pod numerem 77/16 w księdze przechowywanych przedmiotów Sądu Okręgowego w Katowicach, stwierdzając ich zbędność dla postępowania; 7. Na mocyart. 230 § 2 k.p.k.zwrócił oskarżonejB. D.dowody rzeczowe w postaci bluzy koloru szarego zapinanej na zamek, spodni dżinsowych koloru niebieskiego, zapisane pod numerem 77/16 w księdze przechowywanych przedmiotów Sądu Okręgowego w Katowicach, stwierdzając ich zbędność dla postępowania;
8. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataK. O.kwotę 1476 zł obejmującą podatek VAT w wysokości 276 zł tytułem nieopłaconych kosztów obrony oskarżonejB. D.z urzędu; 9. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataG.kwotę 1033,20 zł obejmującą podatek VAT w wysokości 193,20 zł tytułem nieopłaconych kosztów obrony oskarżonegoŁ. S.z urzędu; 10. Na mocyart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił w całości oskarżonychŁ. S.iB. D.od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych obejmujących opłaty i wydatki, obciążając nimi Skarb Państwa.
Od wyroku apelacje złożyli obrońcy oskarżonychŁ. S.iB. D..
Obrońca oskarżonegoŁ. S.na podstawieart. 444 k.p.k.w zw. zart. 425 § 1, 2, 3 k.p.k.iart. 427 § 1 k.p.k.zaskarżył wyrok w całości na jego korzyść i na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
1.art. 6 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.iart. 175 § 2 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji wniosku obrońcy o uzupełniające przesłuchanie oskarżonego po przeprowadzeniu dowodu z uzupełniającej ustnej opinii biegłego w dniu 22 czerwca 2017 r. i tym samym uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do dowodu, a w konsekwencji pozbawienie go prawa do obrony; 2.art. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.przez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, z jednoczesnym naruszeniem zasady logicznego rozumowania oraz niezgodnie z doświadczeniem życiowym, a mianowicie:
a. wysnucie błędnych wniosków w oparciu o przeprowadzoną ustnie uzupełniającą opinię biegłego na rozprawie, a to:
- pominięcie istotnych okoliczności wskazanych przez biegłego i uznanie, że rzekome pobicie pokrzywdzonego przez oskarżonego wpłynęło bezpośrednio na zapalenie płuc i w efekcie doprowadziło do śmierci, podczas gdy biegły na rozprawie wskazał, że bezpośrednią przyczyną śmierci pokrzywdzonego było zapalenie płuc, a obrażenia jakich doznał pokrzywdzony mogły wpłynąć na rozwój zapalenia płuc, a Sąd nie uwzględnił dalszych wniosków biegłego, że pokrzywdzony był po wylewie, chorował na nadciśnienie, a zapalenie płuc mogło być efektem leczenia szpitalnego,
b. uznanie zeznań świadkaJ. L.za wiarygodne, podczas gdy:
- świadek podczas zeznań przed organami ścigania wskazał, że nie posiada wiedzy co do zdarzenia, poza tym, iż widział oskarżonegoŁ. S.z rozciętą głową oraz, że wie, iż pokrzywdzonego zabrało pogotowie, a podczas rozprawy podał zupełnie inną wersję zdarzeń, dokładnie opisując ich przebieg, - świadek podkreślił, iż przy pierwszych zeznaniach towarzyszyło mu zdenerwowanie i dlatego zeznał nieprawdę, podczas gdy czynność przesłuchania świadka miała miejsce dzień po całym zdarzeniu i świadek, pomimo ogólnego zaniepokojenia całą sytuacją, był w stanie w sposób logiczny i rzeczowy przedstawić funkcjonariuszom przebieg zdarzenia,
c. uznanie wyjaśnień oskarżonegoŁ. S.za niewiarygodne, w zakresie w jakim twierdził, że pokrzywdzony spadł z łóżka, a oskarżony bił pokrzywdzonego otwartą dłonią,
d. uznanie wyjaśnień oskarżonejB. D.za niewiarygodne, w zakresie w jakim opisuje ona przebieg zdarzenia, co do zadawanych pokrzywdzonemu uderzeń przez oskarżonegoŁ. S., podczas gdy wyjaśnienia te są spójne i logiczne,
e. nieuwzględnienie zeznań świadkaA. S., który w swoich zeznaniach wskazał, że :
- gdy świadek wszedł do mieszkania, oskarżony leżał nieprzytomny i był zakrwawiony, - świadek widział obrażenia u pokrzywdzonego, jednakże nie wiedział skąd one pochodzą;
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mianowicie uznanie, że oskarżonyŁ. S.pobił pokrzywdzonego, powodując u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu, a tym samym doprowadzając do jego śmierci, podczas gdy:
- wyjaśnienia oskarżonych i świadkówJ. L.orazA. S.wskazują, że oskarżony miał rozciętą głowę, co spowodowane zostało tym, że oskarżony i pokrzywdzony uderzali się nawzajem, - opinia biegłego wskazała, iż pokrzywdzony cierpiał na nadciśnienie tętnicze, był po wylewie, a jego śmierć nastąpiła na skutek zapalenia płuc, do którego mogło dojść także w szpitalu,
- zarówno świadekJ. L., jak i świadekA. S.nie widzieli przebiegu zdarzeń, a zjawili się w mieszkaniu dopiero po całym zajściu.
Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonegoŁ. S.na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.kwniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego o zarzucanego mu czynu oraz a contrarioart. 452 § 2 k.p.k.wniósł o przeprowadzenie dowodu z uzupełniających wyjaśnień oskarżonegoŁ. S.na okoliczność przebiegu zdarzenia oraz w celu odniesienia się do uzupełniającej ustnej opinii biegłego.
Obrońca oskarżonejB. D.na zasadzieart. 444 k.p.k.zaskarżył wyrok w punkcie 3 i zarzucił:
obrazę przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisówart. 53 k.k.iart. 69 § 1 i 2 k.k.poprzez rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonej kary przejawiającą się w wymierzeniu kary pozbawienia wolności o bezwzględnym charakterze.
W związku z tak sformułowanym zarzutem na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.obrońca oskarżonejB. D.wniósł o zmianę przedmiotowego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonej kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoŁ. S.jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, natomiast apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonejB. D.jest zasadna i należało ją uwzględnić, ponieważ sformułowane w nich zarzuty okazały się trafne oraz dały podstawę do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze na jej korzyść.
Przechodząc w pierwszej kolejności do apelacji obrońcy oskarżonegoŁ. S.to trzeba stwierdzić, że zaprezentowana w niej argumentacja mająca wspierać sformułowane zarzuty nie zasługuje na uwzględnienie i nie może prowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku wskazanym przez skarżącego. Przede wszystkim trzeba jednoznacznie podkreślić, iż analiza i ocena całokształtu zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego upoważnia do wyprowadzenia wniosku, że Sąd Okręgowy rzeczowo i obiektywnie zrekonstruował przyczyny, przebieg oraz skutki zajścia przestępczego pomiędzy oskarżonymŁ. S.i pokrzywdzonymM. B.. Należy zauważyć, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób poprawny i zgodny z zasadami procesu karnego. Przewód sądowy nie zawiera braków i uchybień proceduralnych. Podstawę wydanego wyroku stanowił całokształt okoliczności oraz dowodów przeprowadzonych i ujawnionych na rozprawie głównej. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich dowodów przeprowadzonych na rozprawie, a zaprezentowana przez niego ich ocena jest racjonalna i przekonująca. Uwzględnia wskazania wiedzy, doświadczenia życiowego, zasad logicznego rozumowania oraz nie narusza zasad procesu karnego określonych wart. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.orazart. 5 § 2 k.p.k.Z tego powodu podnoszone przez autora apelacji zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i obrazy przepisów prawa karnego procesowego w zakresie oceny zgromadzonych dowodów są całkowicie chybione. Sąd Apelacyjny podzielając ustalenia faktyczne i prawne Sądu Okręgowego traktuje je jako własne.
Na gruncie niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości to, że oskarżonyŁ. S.w dniu 12 grudnia 2015 r. wJ., działając umyślnie zadałM. B.rękami szereg uderzeń po całym ciele, w tym w szczególności po głowie, powodując u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, w następstwie których pokrzywdzony zmarł w szpitalu 30 stycznia 2016 r. Istotne znaczenie dla ustalenia przyczyn, przebiegu i skutków zajścia pomiędzy stronami miały wyjaśnienia oskarżonegoŁ. S., wyjaśnienia oskarżonejB. D., zeznania świadkówJ. L.,K. S.,A. S.,J. S.,R. B.,D. K.iP. F., treść dowodów z dokumentów oraz opinie biegłych z zakresu medycyny sądowej. Zaprezentowana przez Sąd Okręgowy ocena tych dowodów nie nasuwa uwag i zastrzeżeń. Jest szczegółowa i logiczna. Nie ma potrzeby powtarzania analizy treści wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków. Sąd Apelacyjny w pełni podziela przytoczoną w tym zakresie argumentację przez Sąd Okręgowy. OskarżonyŁ. S.nie kwestionował faktu pobicia pokrzywdzonego i w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Starał się jedynie umniejszać swoją rolę w zajściu i w kolejnych przesłuchaniach podawał mniejszą liczbę zadanychM. B.uderzeń rękami. Oględziny miejsca zdarzenia i treść dokumentacji lekarskiej uzupełniają osobowe źródła dowodowe. Opinie sądowo- medyczne sporządzone przez biegłych sądowychC. J.iM. K.są jasne i rzeczowe. Obrażenia zewnętrzne i wewnętrzne odniesione przez pokrzywdzonego powstały w wyniku pobicia, w sposób czynny od urazów zadanych narzędziem twardym, tępym takim jak pięść, czy to obuta stopa. Trudno wśród stwierdzonych obrażeń wskazać te, które mogły powstać w wyniku upadku, w mechanizmie biernym. Ponadto Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, opierając się na opiniach biegłych sądowych, że zgon pokrzywdzonego pozostawał w adekwatnym związku przyczynowym z doznanymi przez niego urazami głowy. W hospitalizacjiM. B.doszło do rozwinięcia zapalenia płuc w następstwie infekcji wirusowej, bakteryjnej albo grzybiczej. Biegły sądowyC. J.wskazał, że pierwotną przyczyną rozwinięcia się zapalenia płuc były doznane przez pokrzywdzonego urazy głowy i uszkodzenia mózgu. Obrażenia te stanowiły ciężką chorobę realnie zagrażającą życiu. Pierwotną przyczyną śmierci były doznane obrażenia głowy, które spowodowały uszkodzenia mózgowe, śpiączkę mózgową i stan wegetatywny z następstwem w postaci zapalenia płuc, które było przyczyną wtórną. Na gruncie niniejszej sprawy nie nastąpiły inne stany poza urazem głowy i wtórnym zapaleniem płuc, które doprowadziły do śmierci pokrzywdzonegoM. B..
Chybiony jest zarzut apelacyjny obrazy przepisówart. 6 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.iart. 175 § 2 k.p.k.polegający na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji wniosku obrońcy o uzupełniające przesłuchanie oskarżonego po przeprowadzeniu dowodu z uzupełniającej ustnej opinii biegłego w dniu 22 czerwca 2017 r. i tym samym uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do dowodu, a w konsekwencji pozbawienie go prawa do obrony. OskarżonyŁ. S.był reprezentowany na terminach rozprawy głównej 22 czerwca 2017 r. 20 lipca 2017r. przez swojego obrońcę. Był nieobecny przy wyznaczonych czynnościach dowodowych i tym samym pozbawił się możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu. Na rozprawie odwoławczej złożył dodatkowe wyjaśnienia, lecz w sposób skuteczny nie podważył opinii biegłego sądowego z dziedziny medycyny sądowej.
Nie ma racji autor apelacji, gdy zarzuca Sądowi I instancji jednostronną oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. Sąd orzekający miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w toku postępowania, zarówno te dla oskarżonego niekorzystne, jak i te przemawiające na jego korzyść. Przypomnieć należy, że przepisart. 4 k.p.k.stanowi jedną z ogólnych zasad rządzących procesem karnym, a mianowicie zasadę obiektywizmu, a ponieważ przedmiotem uchybień zarzucanych w apelacji mogą być jedynie konkretne normy nakazujące lub zakazujące dokonywania określonych czynności w danych sytuacjach procesowych, to zarzut obrazy wskazanego przepisu jest całkowicie chybiony, ponieważ nie wskazuje, jakie konkretne przepisy prawa karnego procesowego zostały w tym przypadku naruszone.
Zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.należało uznać za całkowicie bezzasadny. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku. Sąd Apelacyjny podzielił tę ocenę, jeżeli chodzi o wyjaśnienia oskarżonychŁ. S.orazB. D.i zeznania świadków, w tymJ. L.iA. S.. O przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów można by mówić wtedy, gdyby ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego zawierała oczywiste błędy natury faktycznej (np. niedostrzeżenie istotnych dowodów czy okoliczności) bądź logicznej (niezrozumienie implikacji wynikających z treści dowodów). Taka sytuacja w niniejszym postępowaniu sądowym odnośnie wyżej wskazanych dowodów nie wystąpiła.
Gołosłowny jest również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, że oskarżonyŁ. S.pobił pokrzywdzonego, powodując u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu, i tym samym doprowadził do jego śmierci, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonych i świadkówJ. L.orazA. S.wskazują, że oskarżony miał rozciętą głowę, co spowodowane zostało tym, że strony uderzały się nawzajem, a z treści opinii biegłego sądowego wynika, iż pokrzywdzony cierpiał na nadciśnienie tętnicze, był po wylewie, a jego śmierć nastąpiła na skutek zapalenia płuc, do którego mogło dojść w szpitalu, a ponadto świadkowieJ. L.A. S.nie widzieli przebiegu zdarzeń, a zjawili się w mieszkaniu dopiero po całym zajściu. To, że pokrzywdzony został pobity przez oskarżonego jest okolicznością bezsporną. Stan jego zdrowia przed zdarzeniem nie miał wpływu na zgon. Doznane przez niego urazy głowy i uszkodzenia mózgu stanowiły ciężką chorobę realnie zagrażającą życiu. Pierwotną przyczyną jego śmierci były obrażenia głowy, które spowodowały uszkodzenia mózgowe, śpiączkę mózgową i stan wegetatywny z następstwem w postaci zapalenia płuc, które było przyczyną wtórną. Na gruncie niniejszej sprawy nie nastąpiły inne stany chorobowe, poza urazem głowy i wtórnym zapaleniem płuc, które doprowadziły do śmierci pokrzywdzonegoM. B.. Analiza dowodów przeprowadzona przez Sąd I instancji wskazuje jednoznacznie na istnienie ścisłego związku przyczynowo skutkowego między zadanymi pokrzywdzonemu przez oskarżonegoŁ. S.uderzeniami, a spowodowaniem jego śmierci. Zatem należy stwierdzić, że ustalenia faktyczne Sądu I instancji są prawidłowe i znajdują pełne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Fakt, że świadkowieJ. L.A. S.nie widzieli przebiegu zdarzeń nie wyklucza sprawstwa i winy oskarżonego.
Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął również w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny, że oskarżonyŁ. S.swoim działaniem dopuścił się przestępstwa zart. 156 § 3 k.k.w warunkach pełnej poczytalności. Sąd Apelacyjny akceptuje uzasadnienie podstawy prawnej wyroku. Z urzędu zmienił jednak zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten sposób, że w stosunku do oskarżonegoŁ. S.przyjął za podstawę skazania i wymiaru kary przepisart. 156 § 3 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 lipca 2017 r. przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., ponieważ ustawa obowiązująca w czasie popełnienia przestępstwa jest względniejsza dla sprawcy, niż w czasie orzekania, ponieważ po nowelizacji czyn ten stanowi zbrodnię.
Sąd Okręgowy prawidłowo uwzględnił te okoliczności mające wpływ na wymiar orzeczonej kary, która została ukształtowana w wysokości 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. We właściwy sposób ona uwzględnia stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemuŁ. S.przestępstwa, przejawiającego się w charakterze naruszonych dóbr prawnych, w sposobie, okolicznościach oraz skutkach jego działania, pobudkach zachowania, a także w sposób sprawiedliwy odnosi się do stopnia winy, jak również bierze pod uwagę jego warunki i właściwości osobiste. Ponadto prawidłowo odnosi się do dyrektyw określonych wart. 53 § 1 k.k., co sprawia, że powinna spełnić ona swoje zadania w zakresie wychowawczego oddziaływania na sprawcę, jak i w płaszczyźnie społecznego oddziaływania, jak również w dziedzinie zapobiegania przestępstwom oraz umacniania poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. Absolutnie nie przekracza granic karygodności i ujemnego ładunku bezprawia zawartych w zaistniałym czynie zabronionym. Niewątpliwie uzmysłowi oskarżonemu naganność takiego postępowania oraz powinna wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego, norm moralnych i zasad współżycia społecznego oraz spełnić swoje cele w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej. Winna też czynić zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Ponadto brak jest jakichkolwiek okoliczności, przemawiających za obniżeniem jej wymiaru.
Przechodząc z kolei do apelacji obrońcy oskarżonejB. D., to w przedmiotowej sprawie Sąd Apelacyjny stanął na stanowisku, że orzeczona wobec niej przez Sąd Okręgowy kara bezwzględna 8 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo zart. 162 § 1 k.k.jest rażąco niewspółmiernie surowa do przyjętego stopnia jej winy i społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu. Okoliczności czynu, jak i osobowość sprawcy przemawiają za warunkowym zawieszeniem wykonania kary. Oskarżona do tej pory nie była karana. Przyznała się do nieudzielenia pomocy pokrzywdzonemu, złożyła wyjaśnienia i przedstawiła przebieg zdarzenia. Wykazała skruchę i żal. Od chwili zakończenia zajścia pomiędzy stronami do momentu zawiadomienia przez osoby trzecie pogotowia ratunkowego upłynął stosunkowo krótki okres. Samo znajdowanie się w stanie nietrzeźwości w chwili czynu, czy też naruszanie zasad właściwego wykonywania środka zapobiegawczego w postaci dozoru Policji nie stoi na przeszkodzie zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok i na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 k.k.,art. 72 § 1 pkt 5 k.k.orazart. 73 § 1k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonejB. D.warunkowo zawiesił, ustalając okres próby na 2 lata i w tym czasie zobowiązał ją do powstrzymania się od nadużywania alkoholu, oddał ją pod dozór kuratora sądowego i uchylił rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 5 zaskarżonego wyroku o zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności.
Kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest dostosowana do granic karygodności i ujemnego ładunku bezprawia zawartego w dokonanym czynie zabronionym. Niewątpliwie uzmysłowi oskarżonej naganność takiego postępowania oraz powinna wdrożyć ją do przestrzegania porządku prawnego, norm moralnych i zasad współżycia społecznego oraz spełnić swoje cele w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej. Winna też czynić zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
Sąd Apelacyjny w Katowicach po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonychŁ. S.iB. D., po dokonaniu wyżej wskazanych zmian, w pozostałym zakresie uznał zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego za trafny oraz słuszny i na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał go w mocy, nie dopatrując się uchybień, które należałoby uwzględnić z urzędu w trybieart. 439 § 1 k.p.k.iart. 440 k.p.k.
O kosztach obrony z urzędu oskarżonychŁ. S.iB. D., za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart.29 ust.1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze( Dz. U z 2015.615 j.t. ze zm.).
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych( Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 ze zm.), uwzględniając trudną sytuację majątkową i rodzinną oskarżonych.
S.S.O. del. Marcin Schoenborn S.S.A. Witold Mazur S.S.A. Waldemar Szmidt