Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 2762/17
Data wyroku: 2018-06-29 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Tomasz Niewiadomski

Sygn. akt II C 2762/17

POSTANOWIENIE
Dnia 29 czerwca 2018 roku
Sąd Rejonowy dlaW. M.wW., Wydział II Cywilnyw składzie:
Przewodniczący: SSR Tomasz Niewiadomski
Protokolant: Klaudia Majsterek
po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2018 roku wW.
na rozprawie
sprawy z powództwaK. T.
przeciwkoV. U.spółce akcyjnejV. G.z siedzibą wW.

o zapłatę
postanawia:
na podstawieart. 177 § 1 pkt 1 kpczawiesić postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygnaturze akt III CZP 20/18, toczącej się przed Sądem Najwyższym.
Sygn. akt II C 2762/17

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 29 czerwca 2018 roku
Pozwem z dnia 10 czerwca 2017

    roku(

    data nadania k. 38)K. T.wniosła o zasądzenie odS. T.U.Spółki Akcyjnej z siedzibą wW.(obecnie:V. Ż.Spółka AkcyjnaV. G.z siedzibą wW.) kwoty 7.890,48 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 17 maja 2017 roku do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 25 czerwca 2009 roku zawarła z pozwanym umowę ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym ”M.(...)”. Do obowiązków powoda należało między innymi opłacanie składki regularnej w wysokości 6.000 złotych rocznie. W dniu 9 sierpnia 2010 roku umowa została rozwiązana. Powódka wskazała, że na podstawie zapisów Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (OWU) pozwany potrącił ze środków zgromadzonych na rachunku powódki opłatę stanowiącą 100% wartości środków zgromadzonych na rachunku polisowym. Powód wywodził, że postanowienia OWU, na podstawie których pozwany określił wartość wykupu polisy, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniuart. 3851§ 1 kc, które nie są wiążące wobec niego jako konsumenta(pozew – k. 1-14).
Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności podniesiono zarzut przedawnienia roszczenia powoda. Pozwany wskazał, że od dnia rozwiązania umowy ubezpieczenia do dnia wniesienia pozwu upłynął okres ponad trzech lat, a więc zgodnie zart. 819 § 1 kcroszczenie uległo przedawnieniu. Pozwany w dalszej kolejności podniósł, że powódka nie udowodniła swojego roszczenia, w szczególności nie wykazał on, że kwestionowane przez niego postanowienia OWU nie dotyczą sformułowanych w sposób jednoznaczny głównych świadczeń stron. Pozwana wskazała, iż kwestionowane postanowienia dotyczą głównych świadczeń stron i zostały sformułowane w sposób jednoznaczny i nie kształtują praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąca naruszając jego interesy (odpowiedź na pozew k. 49-65v).
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Sąd uznał za celowe zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania zainicjowanego na skutek przedstawienia Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego na podstawieart. 390 § 1 kpcprzez Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt V Ca 1630/17. Postępowanie to toczy się przed Sądem Najwyższym pod sygnaturą akt III CZP 20/18.
Wiadomo Sądowi z urzędu, że Sąd Okręgowy w przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne o treści: „Czy na skutek uznania za klauzule abuzywne postanowień umownych dotyczących opłaty za wykup z umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, roszczenie z tego tytułu przedawnia się z upływem lat trzech na podstawieart. 819 § 1 kcczy też z upływem lat dziesięciu pochodzące z umowy o charakterze mieszanym (nienazwanej z elementami ubezpieczenia), czy też na podstawieart. 118 kcw związku zart. 405 kci nast.?”.
W niniejszej sprawie powód powołuje się na abuzywność postanowień zawartej przez strony umowy, na podstawie których ubezpieczyciel był uprawniony do pobrania opłaty likwidacyjnej w związku z rozwiązaniem umowy ubezpieczenia. Powódka dochodzi zapłaty kwoty, która w rozliczeniu umowy zawartej z pozwanym została pobrana z rachunku jej polisy. Pozwany, niezależnie od kwestionowania niedozwolonego charakteru postanowień umowy, podniósł zarzut przedawnienia. Ocena zasadności tego zarzutu w realiach rozpatrywanej tu sprawy będzie miała znaczenie kluczowe dla oceny zasadności powództwa. W razie uznania roszczenia powoda za przedawnione, powództwo podlegać będzie oddaleniu bez konieczności badania merytorycznych przesłanek warunkujących stwierdzenie abuzywności postanowień umowy.
Obecnie istnieje rozbieżność w orzecznictwie, zarówno tutejszego Sądu jak i innych sądów powszechnych, w tym Sądu Okręgowego w Warszawie, odnośnie oceny zasadności zarzutów przedawnienia zgłaszanych w sprawach analogicznych do niniejszej. W efekcie część konsumentów uzyskuje korzystne dla siebie rozstrzygnięcia i otrzymuje zwrot kwot pobranych przez ubezpieczycieli tytułem rozliczenia przedwcześnie rozwiązanych umów ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, choćby umowy zostały rozwiązane na ponad trzy lata wstecz w stosunku do daty złożenia pozwu. Inni zaś nie uzyskują żadnej ochrony – ich powództwa są oddalane, mimo że zawarli umowy w oparciu o te same wzorce umowne, a przy tym niejednokrotnie w niemal identycznych okolicznościach. Zajęcie stanowiska przez Sąd Najwyższy w zakresie wynikającym z treści pytania prawnego przedstawionego w sprawie V Ca 1630/17, jakkolwiek nie będzie w świetleart. 390 § 2 kpcwiążące dla Sądu orzekającego w sprawie niniejszej, to jednak trudno odmówić znaczenia takiemu ewentualnemu orzeczeniu. Rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez Sąd Najwyższy z uwagi na autorytet Sądu Najwyższego i jego rolę w zakresie ujednolicania orzecznictwa sądów powszechnych, niewątpliwie będzie mieć wpływ na treść przyszłych orzeczeń w sprawach o zbliżonym stanie faktycznym.
Wypowiedzenie się przez Sąd Najwyższy co do okresu przedawnienia roszczeń o zwrot opłat pobieranych przez towarzystwa ubezpieczeń na podstawie abuzywnych postanowień umownych stosowanych w umowach ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym pozwoli ujednolicić orzecznictwo sądów powszechnych w tego rodzaju sprawach. Dotychczasowy stan, w którym w tożsamych lub zbliżonych stanach faktycznych różne składy orzekające wydawały sprzeczne ze sobą orzeczenia z uwagi na odmienne zapatrywania prawne członków składów orzekających godzi w poczucie sprawiedliwości i równości wobec prawa.Art. 45 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 roku(Dz. U. Nr 89, poz. 483 ze zm.) gwarantuje prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Zasadę równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne statuujeart. 32 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wydawanie przez sądy sprzecznych wyroków w sprawach o tożsamych lub zbliżonych stanach faktycznych godzi w te konstytucyjne wartości.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie zawieszając postępowanie do czasu rozstrzygnięcia kluczowego w tej sprawie zagadnienia prawnego przez Sąd Najwyższy, miał na uwadze wskazane wyżej względy aksjologiczne. Zawieszenie postępowania jest w ocenie Sądu konieczne dla uniknięcia rozbieżności orzecznictwa, sprzecznej z w/w konstytucyjnymi wartościami. Z uwagi na powyższe wartości o randze konstytucyjnej, przepisart. 177 § 1 pkt 1 kpcnależy zdaniem Sądu wykładać rozszerzająco, w sposób umożliwiający zawieszenie postępowania cywilnego do czasu podjęcia przez Sąd Najwyższy uchwały w sprawie zagadnienia prawnego kluczowego dla rozstrzygnięcia danej sprawy.
Z uwagi na powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.
Zarządzenie: odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego.