Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 26/18
Data wyroku: 2018-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Żelazowski, Bogumiła Metecka-Draus, Andrzej Mania, Janusz Jaromin, Piotr Brodniak
Słowa kluczowe: Dowody (przepisy ogólne)
Podstawa prawna: ART. 437 § 2 KPK
Teza: W konkluzji tych uwag stwierdzić zatem należy, że niemożliwą 
do zaakceptowania jest sytuacja, w której z powodów leżących po stronie sądu pierwszej instancji, obowiązek przeprowadzenia niemalże całego przewodu sądowego będzie spoczywał na sądzie odwoławczym. Nie takie jest bowiem ratio legis 
art. 437 § 2 kpk i sprzęgniętego z nim art. 452 § 2 kpk. Celem tych przepisów 
jest bowiem dążenie w toku postępowania odwoławczego do uzupełnienia materiału dowodowego, a nie niwelowanie w tym postępowaniu, ewidentnych zaniedbań sądu pierwszej instancji, do których to doszło na etapie gromadzenia dowodów, a które to, ze względu na swój rażący charakter, mogły zaważyć, bądź zaważyły, na treści podjętego przez ten sąd rozstrzygnięcia.

Sygn. aktII AKa 26/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 kwietnia 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Mania

Sędziowie:

SA Piotr Brodniak (spr.)
SA Bogumiła Metecka-Draus
SA Maciej Żelazowski
SA Janusz Jaromin

Protokolant:

st. sekr. sądowy Karolina Pajewska

przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Szczecin - Zachód w Szczecinie Katarzyny Żukrowskiej

po rozpoznaniu w dniach 15 marca i 16 kwietnia 2018 r. sprawy

1
B. H.

oskarżonego zart. 148 § 2 pkt 1 k.k.

2
I. K.

oskarżonej zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 148 § 2 pkt 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego co doI. K.i obrońców obu oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt III K 116/16
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonychB. H.iI. K.przekazuje Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.
SSA Janusz Jaromin SSA Andrzej Mania SSA Maciej Żelazowski
SSA Piotr Brodniak SSA Bogumiła Metecka-Draus
Sygn. akt II AKa 26/18

UZASADNIENIE
B. H.został oskarżony o to, że dniu 28 listopada 2015 r.wS., działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życiaP. S., kilkakrotnie uderzył go pięścią w twarz, następnie zadał mu co najmniej cztery ciosy nożem w nogę, następnie zadał mu cios nożem w klatkę piersiową, usiłował włożyć jego rękę do palącego się kominka, posypywał zadane rany solą kuchenną, usiłował zadać mu uderzenia siekierą w dłoń, zadawał mu ciosy siekierą po brzuchu, klatce piersiowej, nogach i rękach, a następnie za pomocą noża podciął mu gardło i wbił nóż w przełyk, zadając mu łącznie kilkadziesiąt ran kłutychi kłuto - ciętych na całym ciele, które skutkowały zgonem pokrzywdzonego, działając w ten sposób ze szczególnym okrucieństwem, czym działał na szkodęP. S.
tj. o czyn zart 148 § 2 pkt 1 kk.
I. K.została oskarżona o to, że w dniu 28 listopada 2015 r.wS., działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życiaP. S., udzieliła pomocyB. H.w zabójstwieP. S.w ten sposób, że podawała mu narzędzia w postaci noża i siekiery którymi następnie zadał pokrzywdzonemu łącznie kilkadziesiąt ran kłutych i kłuto - ciętych na całym ciele nadto podcinając mu gardło, wiedząc, żeB. H.usiłował włożyć rękę pokrzywdzonego do palącego się kominka, posypywał zadane rany solą kuchenną, działając w ten sposób ze szczególnym okrucieństwem, czym działała na szkodęP. S.,
tj. o czyn zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 148 § 2 pkt 1 kk.
Sąd Okręgowy w Szczecinie, wyrokiem z dnia 12 października 2017 r. wydanym w sprawie III K 116/16,B. H.iI. K.uznałza winnych, tego, że w nocy z 28/29 listopada 2015 r., wS., działającze szczególnym okrucieństwem, wspólnie i w porozumieniu, w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życiaP. S., zadali mu szereg ciosów nożem w klatkę piersiową, szyję, brzuch, nogi i ręce, próbowali odciąć mu palec kluczem francuskim, usiłowali włożyć rękę pokrzywdzonego do palącego się kominka, posypywali zadane rany solą kuchenną, uderzali go obuchem siekiery po całym ciele, a następnie za pomocą noża dwukrotnie podcięli mu gardło, zadając w ten sposób pokrzywdzonemu kilkadziesiąt ran kłutych i kłuto - ciętych na całym ciele, które skutkowały ostrą niewydolnością krążenia, w przebiegu wstrząsu hipowolemicznego (pokrwotocznego), a w konsekwencji zgonem pokrzywdzonego,to jest popełnienia przestępstwa zart. 148 § 2 pkt 1 kki za to przestępstwo,na podstawieart. 148 § 2 pkt 1 kk, wymierzyłB. H.karę dożywotniego pozbawienia wolności, aI. K.karę 25 lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 46 § 1 kk, Sąd Okręgowy zasądził odB. H.iI. K.na rzecz oskarżycielki posiłkowejZ. N.kwotępo 150 000 złotych od każdego z oskarżonych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Nadto, Sąd Okręgowy rozstrzygnął o kosztach sądowych oraz o wynagrodzeniu z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduB. H..
Apelacje od wyroku wnieśli obrońcaB. H., obrońcaI. K., adwokatT. K.oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowejZ. N..
ObrońcaB. H.zarzucił wyrokowi:
1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku,tj.art. 7 kpkpolegającą na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonejI. K.w zakresie opisu czynności wykonawczychi okoliczności zainicjowania zabójstwaP. S.i uznaniu ich za spójnei wiarygodne w sytuacji gdy wyjaśnienia te były niekonsekwentne, były całkowicie nakierunkowane na wyłączenie własnej winy oraz składane były w porozumieniui przeświadczeniu, że oskarżonyB. H.przyzna się do popełnienia przestępstwa, co nie wyklucza przypisaniaB. H.zachowań, których dopuściła się oskarżona, na nadto były one sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonegoco w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i przypisania oskarżonemu dominującej roli w popełnieniu przestępstwa i w konsekwencji orzeczenia wobec niego surowszej kary pozbawienia wolności,
2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku,tj.art. 170 § 1 pkt 2 kpkprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o poddanieB. H.badaniom wariograficznym jako dowodu nie mającego znaczenia dla rozstrzygnięcia oraz zmierzającego do przedłużenia postępowania podczas gdy przeprowadzenie dowodu mogło mieć na ocenę wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie w dniu 12 grudnia 2016 r. a w konsekwencji ustalenia faktyczne sądu w zakresie przebiegu zdarzenia,
3. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku,tj.art. 167 kpkw zw. zart. 366 § 1 kpkpolegające na nieprzeprowadzeniu dowoduz urzędu w postaci konfrontacji oskarżonych na okoliczność przebiegu zdarzenia, podczas gdy oskarżeni przedstawiali całkowicie odmienne wersje zdarzenia oraz brak było innych dowodów pozwalających na ustalenie ich przebiegu co spowodowało,że okoliczności te nie zostały dostatecznie wyjaśnione
4. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść wyroku polegający na przyjęciu, żeB. H.dopuścił się w stosunku do pokrzywdzonego wszystkich zachowań wskazanych w opisie czynu a rola oskarżonejI. K.sprowadzała się jedynie do podawania narzędzi, ściągnięcia spodni i butów pokrzywdzonego, przyniesienia folii i taczki oraz pomocy w ukryciu zwłok, podczas gdy brak jest wiarygodnych dowodów pozwalających na ustalenie takiego przebiegu zdarzenia, co w konsekwencji wpłynęło przypisanieB. H.aktywniejszej roli w popełnieniu przestępstwa i wymiar jego kary,
5. z tak zwanej ostrożności procesowej, rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu względem oskarżonego kary dożywotniego pozbawienia wolności, co nie odpowiada dyrektywom sądowego wymiaru kary przewidzianym wart. 53 § 1 i 2 kk, a nadto zawiera błędną ocenę istotnych okoliczności przedmiotowych, a także niedostateczne uwzględnienie okoliczności podmiotowych dotyczących oskarżonego.
Formułując te zarzuty obrońcaB. H.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy.
ObrońcaI. K.zarzucił wyrokowi:
I. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, mianowicie:
1.art. 4 kpkpolegającą na nieuwzględnieniu okoliczności przemawiającychna korzyść oskarżonej poprzez ich pominięcie i to pomimo, że wskazywały one,iżI. K.podawała narzędzia oskarżonemu albowiem została do tego zmuszona,
2.art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez przekroczenie przez Sąd swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób dowolny a nie swobodny skutkujący:
a) uznaniem wyjaśnień oskarżonej za niewiarygodne w części, w jakiej wskazała,że została zmuszona przez oskarżonego do podania mu narzędzi takich jak klucz francuski, siekiera oraz folia,
b) uznaniem zeznań świadkaK. S.za niewiarygodne,
c) odmówieniem waloru wiarygodności zeznaniom złożonym przezJ. C.w części, w której świadek wskazywał na agresywne zachowanie oskarżonegow stosunku do oskarżonej.
3.art. 624 § 1 kpkpoprzez niezwolnienie oskarżonej od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzą podstawydo uznania, że uiszczenie ich przez oskarżoną byłoby zbyt uciążliwe a wręcz niemożliwe.
Z tak zwanej ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów i argumentacji przywołanej w uzasadnieniu, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, mianowicieart. 7 kpkw zw. zart 410 kpkpoprzez dokonanie niewłaściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, iż zachowanie oskarżonej mieściło się w granicach współsprawstwa, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż zachowanie oskarżonej stanowiło pomocnictwo;
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia a polegający na przyjęciu stanowiska,iż obrażenia jakich doznałP. S.(kilkadziesiąt ran kłutych i kłuto - ciętych) skutkowały ostrą niewydolnością krążenia, w przebiegu wstrząsu hipowolemicznego, a w konsekwencji jego zgonem, gdy tymczasem zgodniez protokołem sądowo-lekarskiej sekcji zwłok pokrzywdzonego bezpośrednią przyczyną zgonu pokrzywdzonego była ostra niewydolność krążenia, w przebiegu wstrząsu hipowolemicznego. Natomiast przyczyną wskazanych zaburzeń w pierwszej kolejności była rozległa rana cięta szyi uszkadzająca duże naczynie tętnicze oraz żylne.
III. z ostrożności procesowej orzeczeniu zarzucił również rażącą niewspółmierność,w sensie surowości, kary orzeczonej względem oskarżonej w części dyspozytywnej wyroku, na skutek przyłożenia zbyt wielkiej wagi do okoliczności obciążających oskarżoną, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności łagodzących.
Podnosząc te zarzuty obrońcaI. K.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia przypisanego jej czynu, ewentualnie, w razie nieuwzględnienia argumentacji przemawiającejza uniewinnieniem oskarżonej, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie w opisie czynu, iż oskarżona udzieliła pomocyB. H.w zabójstwieP. S.w ten sposób, iż podała mu klucz francuski, siekierę, przyniosła folię i zakwalifikowanie go zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 148 § 2 pkt 1 kki wymierzenie kary pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia oraz poprzez zmniejszenie orzeczonego względem oskarżonej zadośćuczynienia na rzecz siostry pokrzywdzonego do kwoty 50.000 zł i zwolnienie oskarżonej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Obrońca oskarżonej, alternatywnie, wniósł również o znaczne złagodzenie wymierzonej oskarżonej kary pozbawienia wolności i zwolnienie oskarżonej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowejZ. N.zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonej jedynie kary25 lat pozbawienia wolności nie zaś kary dożywotniego pozbawienia wolności.
Podnosząc ten zarzut pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wniósł uchylenie wyroku w części dotyczącejI. K.i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacje obrońców oskarżonych okazały się o tyle skuteczne, że spowodowały uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Natomiast apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, w aktualnym stanie przedmiotowej sprawy, jest zdecydowanie przedwczesna.
Instancyjna kontrola zaskarżonego wyroku doprowadziła do ujawnienia sytuacji rzadko spotykanej, a rzec nawet można wyjątkowej. Dla jej zobrazowania należyzaś przypomnieć, że na rozprawach, które odbyły się w dniach 7 lipca 2016 r.,20 września 2016 r., 4 listopada 2016 r. i 12 grudnia 2016 r., Sąd pierwszej instancji uzyskał wszystkie zawnioskowane w akcie oskarżenia dowody osobowe, przy czym zeznaniaM. Z.,W. S.iŁ. M.ujawnił w sposób przewidziany wart. 392 § 1 kpkw zw. zart. 394 § 2 kpk, zaś pozostałe dowody,to jest zeznaniaA. K.,T. J.,K. S.,R. K.iJ. C.przeprowadził w sposób bezpośredni. Nadto, Sąd Okręgowy uzyskał pisemną oraz ustną uzupełniającą opinię psychologa, który uczestniczył w przesłuchaniuK. S.(k.186-188i k.204verte-205), a także ustne uzupełniające opinie psychologa, który diagnozowałI. K.(k.231verte-233) oraz biegłych lekarzy psychiatrów, którzy oceniali stan zdrowia psychicznegoB. H.iI. K.(k.231verte i k.233). Na kolejnej rozprawie, to jest tej odbytej w dniu 21 marca 2017 r. dotychczasowy skład Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę uległ zmianie. Konkretnie, w miejsca sędziego Pawła Marycza wstąpił do tego składu sędzia Artur Karnacewicz. Zaistnienie takiego stanu rzeczy, zgodnie z treściąart. 404 § 2 kpk, zmaterializowało obowiązek prowadzenia odroczonej rozprawy od początku. Sąd Okręgowy uczynił zadość tej powinności i na tej samej rozprawie, to jest na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r., ponownie przesłuchał oskarżonych oraz świadkaJ. C.. W trakcie następnych rozpraw, a mianowicie tych odbytych w dniach28 kwietnia 2017 r., 31 maja 2017 r. i 2 października 2017 r., spośród świadków wskazanych w akcie oskarżenia, Sąd pierwszej instancji, po raz kolejny i to jeszcze dwukrotnie przesłuchałJ. C., zaś na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. przesłuchałK. S., przy czym ten ostatni, w rzeczywistości złożył czterozdaniowe zeznania, a Sąd orzekający nie odczytał zeznań, które wymieniony zwerbalizował w śledztwie oraz we wcześniej prowadzonym postępowaniu jurysdykcyjnym. Na kanwie tych, zaprezentowanych uwarunkowań stwierdzićzatem należy, że w toku postępowania prowadzonego od początku, Sąd Okręgowynie przeprowadził dowodu z zeznańM. Z.,W. S.,Ł. M.,A. K.,T. J.,R. K.iK. S.. W przypadku tego ostatniego, nie sposób bowiem przyjąć, że jego lakoniczna wypowiedź na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. odzwierciedla istotę wcześniej złożonych przez niego zeznań. Lektura protokołów rozprawodbytych w dniach 21 marca 2017 r., 28 kwietnia 2017 r., 31 maja 2017 r.i 2 października 2017 r. pozwala się także zorientować, że Sąd meriti procedującyod dnia 21 marca 2017 r. w zmienionym składzie, nie ujawnił w żaden sposób,czy też innymi słowy, nie wprowadził do materiału dowodowego, również innych, wcześniej uzyskanych dowodów, a konkretnie ustnych uzupełniających opinii sądowo - psychiatrycznych (k.231verte, k.233), ustnej uzupełniającej opinii psychologicznej dotyczącej oskarżonej (k.231verte-232verte) oraz ustnej uzupełniającej opinii psychologicznej dotyczącejK. S.(k.204verte-205). Czyniąc te uwagi trzeba jednocześnie zaakcentować, iż Sąd Okręgowy, pomimo, że nie przeprowadził wyżej wymienionych dowodów, to jednak, mimo wszystko, je ocenił.O tym, przekonuje zaś treść pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia.
Opisana powyżej a zaistniała na gruncie przedmiotowej sprawy sytuacja, zrodziła w postępowaniu odwoławczym określone problemy natury formalnoprawnej. Pierwszy z nich wynika zaś z tego, że autorzy wywiedzionych apelacji nie dostrzegli zaprezentowanych uchybień i w konsekwencji żaden z nich nie odzwierciedliłich w formie konkretnego zarzutu. W związku z tym zmaterializowało się pytanie, czy, a jeśli tak, to który z zarzutów apelacyjnych może być podstawą, czy też innymi słowy, swego rodzaju, impulsem do podjęcia przez Sąd odwoławczy decyzjio charakterze kasatoryjnym. Jest bowiem oczywistym, że w przedstawionych realiach, zaskarżony wyrok ostać się nie może. Odpowiadając zaś na wcześniej sformułowane pytanie, wypada zauważyć, że obrońcy oskarżonych podnieśli w swych apelacjach, między innymi, zarzuty obrazyart. 7 kpk. W ich ramach, zarówno, obrońcaB. H., jak i obrońcaI. K., kwestionuje dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę wyjaśnień oskarżonych, a ten drugi, również ocenę zeznańJ. C.iK. S.. Oczywistym jest natomiast to,że wyrażenie poglądu na temat poprawności oceny zeznańK. S.nie jest możliwe, skoro Sąd meriti w ogóle tego dowodu nie przeprowadził.Z tego samego powodu, a także z uwagi na to, że Sąd Okręgowy nie przeprowadził dowodu z zeznań pozostałych, wcześniej wskazanych świadków, w tym przede wszystkim z zeznańR. K., nie jest również możliwe ustosunkowaniesię do twierdzeń apelujących, które traktują na temat oceny wyjaśnień oskarżonych. Trzeba bowiem zdać sobie sprawę z tego, że z punktu widzenia tej oceny, zeznaniaK. S.iR. K.posiadają niezwykle istotne znaczenie. W świetle tych uwag stwierdzić zatem należy, że uchybienia, które zmaterializowały się na gruncie rozpoznawanej sprawy są immanentnie związane z tymi zarzutami podniesionymi przez obrońców oskarżonych, o których mowa powyżej.To w konsekwencji sprawia, że to właśnie przez pryzmat tych zarzutów należy postrzegać wady, którymi dotknięte jest postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Sąd Okręgowy w zmienionym składzie.
Drugi problem, który wyłonił się w niniejszej sprawie związany jest z treściąart. 437 § 2 kpk, który to w aktualnym a obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. brzmieniu, zawęża możliwości wydania przez sąd odwoławczy orzeczenia kasatoryjnego. Konkretnie rzecz ujmując, cytowany przepis stanowi, że uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić, między innymi, wyłącznie wtedy, jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewoduw całości. Dokonując wykładni językowej tego przepisu, oczywiście należałoby przyjąć, że zawarte w nim uregulowanie stoi na przeszkodzie do podjęciaw analizowanej sprawie decyzji o charakterze kasatoryjnym. Sąd Okręgowy, spośród zawnioskowanych w akcie oskarżenia dowodów osobowych, przeprowadził bowiem dowód z zeznańJ. C.. Oznacza to więc, że w zakresie tego dowodu, ponowne przeprowadzenie przewodu sądowego nie byłoby konieczne. Istnienie takiego stanu rzeczy w konsekwencji zrodziło, wyrażoną na rozprawie apelacyjnejw dniu 15 marca 2018 r., decyzję Sądu Apelacyjnego o dopuszczeniu dowoduz zeznań pozostałych a nieprzesłuchanych przez Sąd Okręgowy świadków(k.746-747). Po jej podjęciu, a także po ponownym przeanalizowaniu sytuacji, która zmaterializowała się na gruncie przedmiotowej sprawy, Sąd odwoławczy zmienił jednak swoje stanowisko w omawianej materii, a u podstaw tej zmiany legło przekonanie, że wykładnia systemowaart. 437 § 2 kpki związane z nią ratio legis tego przepisu, prowadzą do wniosku, że w takich realiach jakie występują w niniejszej sprawie, sanowanie wspomnianej sytuacji nie jest możliwe. Podjęcie przez Sąd Apelacyjny swoistego „procesu naprawczego” pozbawiałoby bowiem strony prawado rzetelnego procesu, w tym oczywiście znaczeniu, że w przyszłości, pozbawiałoby ich możliwości kwestionowania przed sądem odwoławczym wartości dowodowej zeznań świadków. Ów argument, tym bardziej przybiera na sile, jeśli uwzględni się dwie inne okoliczności. I tak, po pierwsze, luki występujące w materiale dowodowym nie wynikają z braku inicjatywy dowodowej stron, lecz są następstwem zaniechania przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów przez Sąd Okręgowy. Natomiastpo drugie, przynajmniej dwa spośród tych dowodów, a mianowicie zeznaniaK. S.iR. K., posiadają wręcz kluczowe znaczenia dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonych i tym samym dla ustalenia zakresu ich odpowiedzialności. W konkluzji tych uwag stwierdzić zatem należy, że niemożliwądo zaakceptowania jest sytuacja, w której z powodów leżących po stronie sądu pierwszej instancji, obowiązek przeprowadzenia niemalże całego przewodu sądowego będzie spoczywał na sądzie odwoławczym. Nie takie jest bowiem ratio legisart. 437 § 2 kpki sprzęgniętego z nimart. 452 § 2 kpk. Celem tych przepisówjest bowiem dążenie w toku postępowania odwoławczego do uzupełnienia materiału dowodowego, a nie niwelowanie w tym postępowaniu, ewidentnych zaniedbań sądu pierwszej instancji, do których to doszło na etapie gromadzenia dowodów, a które to, ze względu na swój rażący charakter, mogły zaważyć, bądź zaważyły, na treści podjętego przez ten sąd rozstrzygnięcia.
Reasumując, wypada więc jedynie powtórzyć, że dostrzeżone przez Sąd Apelacyjny a zaprezentowane powyżej uchybienia musiały skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Procedując w tej sprawie po raz wtóry, Sąd Okręgowy obowiązany będzie ponownie przeprowadzić cały proces orzeczniczy. A zatem, rolą tego Sądu będzie przeprowadzenie wszystkich istniejących w analizowanej sprawie dowodów, dokonanie ich oceny, a następnie zrekonstruowanie przebiegu zdarzenia. Powinnością Sądu pierwszej instancji, którą winien on zrealizować w toku postępowania dowodowego, będzie również ustosunkowanie się do wniosków dowodowych sformułowanych w apelacji obrońcyB. H.oraz w jego piśmie z dnia13 lutego 2018 r. (k.700).
W związku z tym, że orzeczenie wydane przez Sąd Apelacyjny nie jest orzeczeniem, o którym mowa wart. 626 § 1 kpk, a mianowicie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, wnioski pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej oraz obrońcy oskarżonego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, pozostawiono bez rozpoznania.

    Janusz Jaromin Andrzej Mania Maciej Żelazowski

Piotr Brodniak Bogumiła Metecka - Draus