Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 258/18
Data wyroku: 2018-04-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk, art. 636 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 258/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia20 kwietnia 2018r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Protokolant Natalia Skalik-Paś
po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r.
przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej wT.Magdaleny Lewandowskiej-Smerd
sprawyS. P.(P.), synaJ.iB.ur. (...)
wM.
oskarżonego zart. 207§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 27 listopada 2017 r.    sygnatura akt II K 233/17
na mocyart. 437 § 1 kpk,art. 636 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od oskarżonegoS. P.na rzecz oskarżycielki posiłkowejT. P.kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego za instancję odwoławczą;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych oraz wymierza mu opłatę za drugą instancję w kwocie 220 (dwieście dwadzieścia) złotych.

Sygn. akt VI Ka 258/18

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Apelacja obrońcy nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje. Sąd orzekający dokonał bowiem w przedmiotowej sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych i nie naruszył w żadnym stopniu prawa procesowego, a i prawa materialnego. Nie nasuwa wątpliwości rozstrzygnięcie w kwestii sprawstwa i winy oskarżonego oraz prawnej kwalifikacji przypisanego mu występku. Także wymierzona kara pozbawienia wolności – utrzymana w dolnych granicach ustawowego zagrożenia przewidzianego sankcją przepisuart. 207 § 1 kkz dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania – za rażąco i niewspółmiernie surową uchodzić nie może.
Sąd merytoryczny starannie i w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe, a zgromadzony materiał dowodowy poddał następnie wszechstronnej i wnikliwej analizie oraz ocenie, wyprowadzając trafne i logiczne wnioski końcowe. Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu I instancji przedstawiony w części sprawozdawczej zaskarżonego wyroku jest prawidłowy i zgodny ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Nie przekroczono przy tym ram swobodnej oceny dowodów, jak i nie popełniono uchybień tego rodzaju, że mogłyby one spowodować konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do rozpoznania ponownego.
Sąd jurysdykcyjny wskazał na jakich oparł się dowodach, dlaczego dał im wiarę oraz należycie wytłumaczył z jakich przyczyn odmówił wiary wyjaśnieniomS. P., a nadto świadków:B. P.iJ. W.. Sąd odwoławczy – również po uzupełnieniu materiału dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadkaI. B.– nie doszukał się najmniejszych podstaw do odmiennej aniżeli Sąd Rejonowy zebranych w sprawie dowodów, a nadto do podważenia ustaleń faktycznych i ocen prawnych poczynionych w postępowaniu rozpoznawczym.
Wszelkim wymogom formalnym zakreślonym przez obowiązujące przepisy prawa odpowiada też pisemne uzasadnienie zapadłego orzeczenia, co umożliwia kontrolę instancyjną.
Materiał dowodowy zgromadzony w badanej sprawie w zupełności upoważniał do przyjęcia, iżS. P.dopuścił się przestępstwa o przypisanej mu postaci i kwalifikacji prawnej.
Sąd orzekający dysponował całym szeregiem bezpośrednich dowodów bezpośrednich przekonujących o systematycznym podejmowaniu przez oskarżonego działań w formie przemocy fizycznej wobec żony, wszczynania awantur, użycia wulgarnych wyzwisk i gróźb pod jej adresem, a także w formie nękania oraz inwigilacji. Wprost i konsekwentnie opisywała to sama pokrzywdzona –T. P., jak również synowie oskarżonego:R.iK.. Nie można zarazem zapominać o relacjach ówczesnej dziewczynyK. P.–R. W.stanowiących równorzędny materiał obciążającyS. P..
W drugiej kolejności tezy aktu oskarżenia znajdowały oparcie w zeznaniach świadków pośrednich (odtwarzających informacje pochodzące z opowiadań oskarżycielki posiłkowej)L. C.iE. M.oraz w dokumentacji medycznej obrazującej doznane przez pokrzywdzoną obrażenia.
Wspomniane dowody w dostatecznym i wystarczającym stopniu uprawniały do wniosków zaprezentowanych w części sprawozdawczej wyroku, które doprowadziły do wydania rozstrzygnięcia skazującego.
Z drugiej strony treści naprowadzonych wyżej dowodów ani ich wiarygodności w najmniejszej mierze nie podważały zaprzeczenia reprezentowane w wyjaśnieniach oskarżonego oraz zeznaniach jego matki i siostry (świadkowie:B. P.iJ. W.).
Nade wszystko depozycje tych ostatnich świadków w znacznym stopniu zostawały w sprzeczności już z wersjąS. P.. Twierdzenia jakoby żona oskarżonego po powrocie z Włoch „zorganizowała” wespół z synami „zasadzkę” w wyniku czego wszyscy oni „rzucili się” na niego i zaczęli bić – nie znajdowały oparcia w wyjaśnieniachS. P..J. W.z kolei, – odmiennie aniżeli matka i również sprzecznie z oskarżonym – utrzymywała, że wówczas nie doszło do jakichkolwiek rękoczynów.
Nie mogła tym samym budzić zastrzeżeń konstatacja, iż wypowiedzi procesowe wspomnianych świadków miały na celu jedynie dopomożenie synowi i bratu, przedstawienie go w jak najlepszym świetle i uchronienie od odpowiedzialności karnej.
Zarazem w rozpatrywanej sprawie nie ujawniły się jakiekolwiek racjonalnie uzasadnione powody ze względu na które należałoby odmówić wiaryT.,R.iK. P.orazR. W.i przyjąć, że przedstawione przez nich zaszłości nie miały miejsca, bądź też, by ich relacje ukierunkowane być miały wyłącznie na bezpodstawne pogrążenie oskarżonego. Argumentacji i podstaw dla podobnych wniosków nie dostarczyła również apelacja obrońcy.
Wywody apelującego zmierzające do zdyskredytowania dowodów obciążających mają w zasadniczym stopniu charakter spekulatywny i emocjonalny. Dotyczą zarazem zdarzeń wykraczających poza ramy czasowe zakreślone zarzutem aktu oskarżenia. Nade wszystko problematyka faktycznych, czy też rzekomych „zdrad małżeńskich” w wykonaniu pokrzywdzonej nie podlegała badaniu, ani też ocenom w procesie karnym. Okoliczności tego rodzaju nie mogły w najmniejszym stopniu być też reprezentowane w kategoriach przyczyny uzasadniającej, a zwłaszcza – usprawiedliwiającej przestępcze - z punktu widzenia prawa karnego – działania oskarżonego. Tym bardziej, iż oparte były praktycznie wyłącznie na domysłach i domniemaniachS. P.. Zdarzenie, którego uczestnikiem był świadekD. Ś.miało natomiast miejsce w roku 2016, zatem poza wspomnianymi wcześniej granicami czasowymi, a wręcz po nieprawomocnie orzeczonym rozwodzie stron.
W tego rodzaju stanie rzeczy ocena materiału dowodowego przeprowadzona przez Sąd I instancji nie wzbudzała zastrzeżeń. Słusznie przy tym zauważono, iż zeznania wszystkich pozostałych świadków miały znaczenie pomocnicze. Odnosząc się jeszcze do argumentacji obrońcy – relacjeC.iM.– o czym była już mowa – nie przedstawiały sobą roli przesądającej, a jedynie uwiarygodniającą w stosunku do zeznań oskarżycielki posiłkowej, synów, oraz dziewczynyK. P..
Nie powinien również dziwić brak wiedzy po stronie sąsiadów i znajomych, którzy w realiach polskich w sferze przestępstw dziejących się w przysłowiowych „czterech ścianach” stanowi swoisty standard, a zatem nie może prowadzić – sam w sobie – do wniosku, iż takie zdarzenia miejsca nie miały.
Żadnych konkretnych faktów mogących wpływać na skrajnie odmienną ocenę dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy nie dostarczyło również uzupełniająco przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym przesłuchanie świadkaI. B.(vide: k 528-529). Wymieniona powtórzyła w ogólnym zarysie wersje prezentowane dotąd przez oskarżonego i pokrzywdzoną oraz opisała typowe działania związane z procedurą tzw. „niebieskiej karty”. Dowód ów nie miał istotniejszego wpływu na poczynione w sprawie ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną.
Sąd I instancji prawidłowo też ustalił, wskazał i ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar orzeczonej kary, przyjęcie pozytywnej względem oskarżonego prognozy społeczno – kryminologicznej, jak również określenie okresu próby, wymierzenie grzywny po myśliart. 71 § 1 kkoraz nałożenie naS. P.obowiązków.
Kary w należytym stopniu uwzględniają stopień zawinienia oskarżonego i stopień szkodliwości społecznej popełnionego przezeń czynu, zaś rozmiar jednej stawki dziennej grzywny – finansowe i majątkowe możliwościS. P.. Uzasadnione pozostawało też zasądzenie na rzecz pokrzywdzonej zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
Kary i pozostałe zastosowane środki prawidłowo spełnią zatem swe cele zapobiegawcze, wychowawcze oraz w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Mając to wszystko na uwadze i uznając wyrok za trafny Sąd Okręgowy utrzymał go w mocy.
O należnościach przysługujących oskarżycielce posiłkowej, o wydatkach postępowania odwoławczego i o opłacie za drugą instancję orzeczono jak w pkt. 2 i 3 wyroku niniejszego.