Sąd Rejonowy w Toruniu
XII Wydział Karny
Sygnatura akt: XII W 2035/16
Data wyroku: 2018-04-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Słowa kluczowe: Wykroczenie

Sygn. akt XII W 2035/16

UZASADNIENIE
W dniu 5 czerwca 2016 roku około godz. 20,00K. K. (1)wraz z żoną i córką, odwiedziłZ. L. (1)i jego żonęN.w domu, który znajduje się wT.przyul. (...). W odrębnym budynku, na tej samej nieruchomości na której posadowiony jest domZ. L. (1), mieszka jego synowaK. L..Z. L. (1)pozostaje zK. L.w konflikcie, albowiem ta po śmierci swojego męża, a synaZ. L. (1)związała się z innym mężczyzną i mieszka z nim w domu, który uprzednioZ. L. (1)darował swojemu synowi. Budynki zajmowane przez skonfliktowane strony w dniu zdarzenia oddzielał drewniany płotek o wysokości około jednego metra.R. L.jest synemZ. L. (1), jednak nie ma on dobrych relacji ze swoim ojcem.K. K. (1), jest sąsiademZ. L. (1)i jest wrogo nastawiony wobecK. L.. W sposób obraźliwy wypowiada się na temat jej życia prywatnego.
Dowody:
- zeznaniaK. L.– k. 15, 00:33:40-00:51:04 – k.63;
- wiadomośćK. K. (1)z portalu facebook – k. 61-62;
- zeznaniaR. L.– 00:19:40-00:28:00 - k. 63
- zeznaniaA. B.– 00:52:25-:01:04:38 – k. 63-63v; 16v-17;
- szkic k. 60
W dniu 5 czerwca 2016 roku w godzinach wieczornychK. L.oraz jej partnerA. B., wjeżdżali przez bramę na swoją część posesji. Wówczas zostali zaczepieni przez stojących po drugiej stronie płotu i znajdujących się pod wpływem alkoholuK. K. (1)iZ. L. (1)oraz ich małżonki.K. L.zadzwoniła wówczas do swojego 15-letniego synaM. L., aby wrócił do domu i jednocześnie poinformowała go, żeZ. L. (1)wszczyna awantury.M. L.zadzwonił wówczas do swego wujkaR. L., aby ten także zjawił się w domu jego matki.
Dowody:
- zeznaniaR. L.– k. 11; 00:19:40-00:28:00 - k. 63
- zeznaniaK. L.– k. 15; 00:30:37-00:51:04 – k.63;
- zeznaniaA. B.–00:52:25-:01:04:38 – k. 63-63v; 16v-17;
- zeznaniaM. L.– 00: 07:25 – 00:16:00, k. 130, k. 78,79,108v-109v.
R. L.po przybyciu na nieruchomośćK. L.był świadkiem obraźliwych wyzwisk, które m. in.K. K. (1)kierował w stronęK. L.. NastępnieR. L., który był pod wpływem alkoholu, stanął w obronie szwagierki i tym sam wdał się w dyskusję zK. K. (1). Mężczyźni w trakcie rozmowy znajdowali się po przeciwnych stronach metrowego płotu, rozdzielającego posesjeK.iZ. L. (1). W pewnym momencieK. K. (1)chcąc pokazaćR. L.sms-y, które otrzymywał w przeszłości odK. L.złapał swego rozmówcę za koszulkę i chciał przyciągnąć go do płotu. Wówczas koszulkaR. L.marki P.o wartości 100 złotych uległa rozdarciu, zaśK. K. (1)stracił równowagę i upadł na ziemię. Wówczas do stojącego w bliskiej odległości od płotuM. L.podszedł jego dziadekZ. L. (1)mówiąc „co tu robisz gówniarzu” i złapał go za rękę. Następnie chciał złapać go za koszulkę, aleM. L.odsunął jego rękę. Gdy ponowienieZ. L. (1)chciał go złapać,M. L.zablokował jego rękę i uderzył go dwukrotnie w twarz.
Dowody:
- zeznaniaR. L.– k. 11; 00:19:40-00:28:00 - k. 63;
- zeznaniaK. L.– k. 15; 00:30:37-00:51:04 – k.63;
- zeznaniaA. B.– 00:52:25-:01:04:38 – k. 63-63v; 16v-17;
- zeznaniaM. L.– 00: 07:25 – 00:16:00, k. 130, k. 78,79,108v-109v;
- zeznaniaP. P. (1)k. 142,143, 145 – 00:01:05- 00:02:56;
- postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 8 września 2016 roku, sygn. akt III Nkd 208/16 wraz uzasadnieniem;
- plan miejsca zdarzeń naul. (...)– k. 60;
ObwinionyK. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Złożył wyjaśnienia i oświadczył, że w dniu 5 czerwca 2016 roku nie zaczepiałK. L.i jej konkubenta, ani nie rozdarł koszulkiR. L..K. K. (2)wyjaśnił, że był tego dnia w odwiedzinach wspólnie z żoną i córką u swego sąsiadaZ. L. (1). W pewnym momencie, kiedy przebywał w domuZ. L. (1), został poproszony o wyjście na zewnątrz.K. K. (2)wyjaśnił, że wyszedł przed dom i podszedł do płotu, gdzie czekał na niego jużR. L.. Następnie, w trakcie rozmowy,R. L.złapał go za kark(obwiniony pokazał to na rozprawie, co widać na nagraniu z rozprawy), co spowodowało jego upadek. Dodał, że być może pokrzywdzony zahaczył wówczas koszulką o płot.
Wyjaśnienia obwinionego należało uznać za wiarygodne jedynie w tej części, w której przyznał, że w dniu 5 czerwca 2016 roku był uZ. L. (1)w odwiedzinach, oraz że tego samego wieczoru rozmawiał zR. L., a następnie pomiędzy nimi doszło do wymiany zdań przez płot.
Za nieprawdziwe natomiast uznano wyjaśnienia obwinionego co do tego, że nie zniszczył koszulkiR. L.. Na fakt ten w sposób kategoryczny wskazują pozostali świadkowie zdarzenia tj.R. L.,A. B.,K. L.orazM. L.. Ponadto obwiniony wyjaśnił, iż nie widział u pokrzywdzonego rozerwanej koszulki, co stoi w sprzeczności nie tylko z wiarygodnymi zeznaniami wspomnianych wyżej świadków, ale również z zeznaniami funkcjonariusza policjiP. P. (1), który przyjechał na interwencję na miejsce zdarzenia. Nadto należy zauważyć, iż jego wyjaśnienia, co do samego przebiegu zdarzenia i okoliczności w jakich doszło do zniszczenia koszulki, pozostają w sprzeczności z zeznaniami świadkaZ. L. (1),J. K., jak również i po części z zeznaniamiN. L.. Sąd nie dał również wiary obwinionemu, który wyjaśniał że w dniu zdarzenia nie zachowywał się wobecK. L.w sposób wyzywający. Przeczą temu nie tylko zeznaniaR.,M.iK. L.orazA. B., ale również sama logika zdarzeń, przedstawiona przez obwinionego.K. K. (1)wyjaśnił bowiem, że został wywołany do płotu przezR. L.. Natomiast w trakcie rozprawy wskazał, że nie pozostawał nigdy wcześniej w konflikcie ze szwagremK. L.. Do starcia słownego, a następnie fizycznego pomiędzy jednym i drugim mężczyzną nie mogło zatem dojść bez żadnego powodu. W ocenie Sądu, jedynym racjonalnym wytłumaczeniem przyjazduR. L.i jego zachowania, który dążył tego wieczora do konfrontacji zK. K. (1), było właśnie prowokujące i napastliwe zachowanie obwinionego, atakującegoK. L.. Bez powoduR. L.nie wdawałaby się w dyskusję z obwinionym. Wyzywające zachowanieK. K. (1), które skutkowało ostatecznie konfrontacją słowną i fizyczną zR. L., spowodowane było w istocie niechętnym stosunkiem obwinionego doK. L.. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że obwiniony jest osobą, której zdarzało się już wielokrotnie komentować zachowanieK. L.w życiu prywatnym. Na powyższe wskazał w swych zeznaniach takżeA. B., który oświadczył, że obwiniony usiłował zaprezentować się wobec niego, jako osoba która w przeszłości utrzymywała intymne stosunki z jego konkubiną.A. B.przedłożył również wydruk wiadomości tekstowej, otrzymanej na portalu facebook odK. K. (1), w której obwiniony starał się sugerować mu rzekomą rozwiązłośćK. L.. Mając powyższe na uwadze, nie sposób dać wiary obwinionemu, który usiłuje nakreślić w swych wyjaśnieniach obraz spokojnego człowieka, który wychodząc na papierosowa w trakcie gościny zorganizowanej uZ. L. (1), został zaatakowany słownie, a później fizycznie, bez żadnego powodu, przezR. L., znajdującego się w tym samym czasie uK. L.. Zdaniem Sądu wersja przedstawiona przez obwinionego, jest przyjętą przez niego linią obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej za popełnione wykroczenia, która jednak nie przekonywała Sądu.
ZeznaniaR. L., co do kwestii przedmiotowo istotnej, a zatem zdarzenia polegającego na zniszczeniu przez obwinionego należącego do niego mienia w postaci koszulkiP.o wartości 100 zł, należało ocenić jako prawdziwe. Świadek zeznał że w dniu 5 czerwca 2016 roku przyjechał doK. L.na prośbę jej synaM.. Świadek wskazał, że stanął tego wieczoru w obronie swej szwagierki, która stała się przedmiotem wyzwisk i obelg rzucanych przez pijanegoK. K. (1). Świadek zeznał, że rozmawiał zK. K. (1)przez płot oddzielający obie posesje. W trakcie rozmowy obwiniony usiłował pokazać świadkowi sms-y które miała rzekomo wysyłać do niego w przeszłościK. L..R. L.zeznał, żeK. K. (1)usiłował wówczas przyciągnąć pokrzywdzonego do płotu i pokazać treść wiadomości, które miał w swym telefonie komórkowym. W tym celuK. K. (1)złapałR. L.za koszulkę. W wyniku szarpnięcia koszulkaR. L.się porwała, aK. K. (1)stracił równowagę i upadł na ziemię.
Zeznania świadkaR. L., w zakresie w jakim odnoszą się do omawianego zdarzenia dotyczącego zniszczenia należącej do niego koszulki są logiczne i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w postaci zeznańA. B.,K. L.iM. L.,P. P. (1). Należy podkreślić, iż całe to zdarzenie miało charakter bardzo dynamiczny i nerwowy.
Również za wiarygodne Sąd ocenił zeznania świadkaK. L., które korespondują z wiarygodnymi zeznaniamiR. L.,M. L.,A. B.orazP. P. (1). Świadek podkreśliła, iż od śmierci męża jej relacje z teściem się pogorszyły. Natomiast sam obwiniony „nie dawał jej spokoju” jeszcze za życia jej męża. Zeznała, iż przedmiotowego dnia, gdy wraz z partnerem zajechała do domu, usłyszeli po chwili ze strony obwinionego iZ. L. (1)obraźliwe epitety. Zadzwoniła od syna i przyjechał teżR. L.. Gdy chcieli odprowadzić jużR. L.została wyzwany m.in. od prostytutek. Szwagier stanął w jej obronie i wówczas obwiniony złapał pokrzywdzonego za koszulkę, która uległa rozdarciu.
ZeznaniaM. L.Sąd ocenił także jako wiarygodne w całości. Świadek zeznał, że w dniu 5 czerwca 2016 roku doszło pomiędzy nim aZ. L. (1)do sytuacji, podczas której dwukrotnie uderzył swego dziadka w twarz. Powyższe stanowiło efekt nerwowej atmosfery, która wytworzyła się pomiędzy osobami przebywającymi na nieruchomości należącej doK. L.iZ. L. (1). Świadek zeznał, że na chwilę przez powyższym zdarzeniemK. K. (1)w trakcie rozmowy zR. L.zniszczył pokrzywdzonemu koszulkę. Biorąc pod uwagę, iż świadek widział co dzieje się między jego wujkiemR.aK. K. (1), rzeczywiście mógł się obawiać, że spotka go coś niewłaściwego ze strony dziadka, z którym jego mama i on są w konflikcie. Świadek tę kwestę wyjaśnił już w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Toruniu Wydz. Rodzinnych i Nieletnich.
ZeznaniaA. B.Sąd uznał za wiarygodne w całości albowiem jego zeznania korelują z materiałem dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny tj. z zeznaniamiR.,M.,K. L.iP. P. (1). Świadek zeznał, że obwiniony w czasie w którym przebywał w dniu 5 czerwca 2016 roku w ogrodzie uZ. L. (1), zachowywał się wobec jego konkubiny w sposób arogancki, obrażał ją i w sposób wulgarny wypowiadał się na temat jej życia prywatnego. Świadek zeznał, że widział, jak obwiniony zaczął szarpać pokrzywdzonego łapiąc go za koszulkę, którą mu rozdarł.
Zdaniem Sądu na walor wiarygodności zasługują również zeznania funkcjonariusza policjiP. P. (1). Są one złożone przez bezstronnego świadka, który nie miał żadnego interesu w pomawianiu któregokolwiek z uczestników zdarzenia, a którego zeznania są, logiczne oraz zgodne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny. Wprawdzie szczegółów co do przebiegu zdarzenia świadek na rozprawie nie pamiętał, lecz z uwagi na znaczny upływ czasu i wielość podobnych zdarzeń niepamięć świadka jest w ocenie Sądu usprawiedliwiona. Świadek ten wprawdzie nie był naocznym świadkami zdarzenia. Jednakże jego zeznania miały wpływ na ocenę wiarygodności wyjaśnień obwinionego oraz zeznań świadków, gdyż to jemu relacjonowali oni przebieg wydarzeń. Co istotne świadek zaznaczył, iż zarówno odR. L.,Z. L. (1)iK. K. (1)była wyczuwalna woń alkoholu.
Za niewiarygodne uznano zeznania świadkaZ. L. (1), w których świadek zeznał ( jak i pokazał na sali rozpraw), że toR. L.złapałK. K. (1)z przodu za rzeczy, a obwiniony zaczął odpychać się odpłotu. WówczasR.upadając zahaczył o siatkę i rozdarł sobie koszulkę. Przeczą temu zeznania świadkówM.,R.iK. L.orazA. B.jak również samego obwinionego, który nic nie mówił, aby obwiniony złapał go z przodu za ubranie. Świadek również wspomniał, że jego syn był pijany, zaś on, jak i jego goście byli trzeźwi albowiem on nie pije alkoholu. Jak widać świadek wybiórczo podaje to co jest wygodne dla podtrzymania linii obrony obwinionego. Jak wynika nie tylko z zeznańM.,R.,K. L., zarównoZ. L. (1), jak i obwinionyK. K. (1)byli pod wpływem alkoholu, co potwierdzają także zeznania funkcjonariusza policjiP. P. (1)i treść jego notatki służbowej z interwencji. Wynika z nich, że od tych trzech mężczyzn tj.K. K. (1),Z. L. (1)iR. L.była w trakcie interwencji wyczuwalna woń alkoholu. Nadto świadekZ. L. (1)zeznał również, iż żona chciała to całe zdarzenia nagrać telefonem komórkowy, ale nie miała już miejsca w pamięci telefonu. Te zeznania świadka pozostają natomiast w sprzeczności z zeznaniamiJ. K., która stwierdziła, iż to ona miała nagrywać to zdarzenie, ale rozładowała się jej bateria w telefonie.
Zdaniem Sądu, zeznaniaZ. L. (1)był bardzo stronnicze i miały w dobrym świetle pokazać obwinionegoK. K. (1). Jak wynika z zeznańZ. L. (1)jest on bardzo negatywnie nastawiony doK. L., jej synaM.oraz obecnego jej partneraA. B.. Świadczą o tym m.in. dobitnie słowa jakie wypowiedział na sali rozpraw „ sprowadziła sobie Araba do domu”.
Nie sposób rzecz jasna jednak zakwestionować, tego co mówi świadek, kiedy wskazuje, że wnuk –M. L.zachował się w stosunku do niego w sposób agresywny. Potwierdzają to prawie wszyscy przesłuchani w sprawie świadkowie, jak i wynika to w sposób oczywisty z akt sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym Wydziałem Rodzinnym o sygn. akt III Nkd 208/16 przeciwkoM. L.. Powyższe stanowiło jedynie tło dla analizowanego prawno-karnie w niniejszej sprawie zdarzenia, tj. zniszczenia przez obwinionego mienia należącego doR. L..
ZeznaniomJ. K., co do istoty zdarzenia Sąd także odmówił wiarygodności. Zeznała ona bowiem, iż pokrzywdzonyzłapał jej męża z przodu za ubranie, zaś maż próbował się odniegoodepchnąći przewrócił się do tyłu. WówczasR. L.„przegiął” się przez płot. Nie zwróciła uwagi na koszulkę pokrzywdzonego. Zeznania świadka pozostają bowiem w sprzeczności z wyjaśnieniami samego obwinionego, który wyjaśnił, iż pokrzywdzony miał go chwycić ręką za kark. Obwiniony nie wspominał, aby pokrzywdzony miał go chwycić za ubranie. ZeznaniaJ. K., w istotnej kwestii, pozostają także w sprzeczności z zeznanymiN. K.oraz częściowo z zeznaniamiZ. L. (1), który mówił, iż obwiniony odpychał się od płotu, a nie od obwinionego. Nadto są one sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym za wiarygodny ( o czym wyżej).
ŚwiadekN. L., przedmiotowe zajście oglądała przez okno. Zeznała, iż widziała jakR. L.chciał złapać prawą rękąK. K. (1)za szyję bądź głowę i przyciągnąć do siebie.Wówczas obwiniony zaczął się odpychać i upadł na ziemię.Pokrzywdzony zaś opuszczał się kładąc na płot i podnosił kilka razy, krzycząc coś przy tym. Wersja d/ t uszkodzenia koszulki przedstawiona przez świadka pozostaje w sprzeczności z wersją przedstawioną przezR.,M.iK. L.,A. B., ale także z wersją przedstawioną przezJ. K.(żonę obwinionego) iZ. L. (2)(męża świadka) i częściowo z wyjaśnieniami obwinionego.
Zeznania policjantP. C.– dzielnicowego – zostały ocenione przez Sąd jako wiarygodne, ale nie mogły posłużyć do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, albowiem świadek ten nie posiadał wiedzy na temat przedmiotowego zdarzenia. Do sprawy nic nie wniosły zeznania funkcjonariusza policjiM. S., który nic nie kojarzył z przedmiotowej interwencji.
Przeprowadzone na rozprawie głównej dowody w postaci dokumentów, kopii akt sądowych nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności oraz faktu, na którego okoliczność zostały sporządzone. Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. Zostały one sporządzone przez kompetentne osoby, po przeprowadzeniu stosownych czynności oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami. W związku z powyższym Sąd uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, żeK. K. (1)w dniu 5 czerwca 2016 roku wT.przyul. (...)dokonałzniszczeniakoszulkimarki P.poprzez jej rozdarcie w wyniku czegoR. L.poniósł szkodę w wysokości 100 zł, co stanowi wykroczenie z art. 124 § 1 kw.
Sąd zmienił opis czynu z uszkodzenia na zniszczenie. Przedmiotami ochrony art. 124 § 1 kw są własność i posiadanie rzeczy ruchomej i nieruchomej. Strona przedmiotowa wykroczenia z art. 124 § 1 kw polega na tym, że sprawca cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku. Uszkodzenie rzeczy to takie oddziaływanie na nią, które zmniejsza jej wartość bądź to przez zmianę wyglądu zewnętrznego lub kształtu, bądź to przez naruszenie całości rzeczy. Zniszczeniem jest natomiast trwała ingerencja w strukturę rzeczy w taki sposób, że jej naprawa jest niemożliwa lub znacznie utrudniona i wiąże się ze znacznym utrudnieniem lub kosztami. Nie ulega wątpliwości, iż doszło do zniszczenia a nie uszkodzenia przedmiotowej koszulki albowiem na skutek jej rozerwania pokrzywdzony nie może już jej użytkować.
Wykroczenie stypizowane w art. 124 kw ma charakter materialny (skutkowy). Skutkiem jest stan zniszczenia, uszkodzenia lub niezdatności do użytku rzeczy, a także wysokość szkody majątkowej nieprzekraczającej ¼ minimalnego wynagrodzenia.
Sąd uznał, iż wina obwinionegoK. K. (1)w zakresie zarzucanego mu czynu została wykazana. Obwiniony w dniu 5 czerwca 2016 roku zniszczył należącą doR. L.koszulkęmarki P.przez jej rozdarcie co stanowiło wykroczenie z art. 124 § 1 kw. Nie ulega wątpliwości, iż obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Jeszcze raz należy podkreślić, iż wersje zdarzenia przedstawiane przez osoby będące na posesji należącej doZ. L. (1)różnią się od siebie w istotnych szczegółach , o czym Sąd wspominał wyżej. Zdaniem Sądu iskrą zapalną całego konfliktu w rodzinieL.jest fakt, iżK. L.odziedziczyła część nieruchomości po zmarłym mężu, którą wcześniej zapisał muZ. L. (1), wiążąc się przy tym z cudzoziemcem. Natomiast ich sąsiad –K. K. (1), z uwagi na bliskie relacje sąsiedzkie zeZ. L. (1), został niejako „wciągnięty” w ten cały konflikt.
Mając na uwadze okoliczności popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu czynu, Sąd postanowił wymierzyć mu karę grzywny w wysokości stu złotych albowiem kara aresztu byłaby karą zbyt surową, zaś kara ograniczenia wolności mogłaby kolidować z prowadzoną przez obwinionego działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu, kara grzywny jest adekwatna do stopnia jego winy oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Z poczynionych przez Sąd ustaleń wynika, że nie zachodziły żadne okoliczności, które mogłyby wyłączyć odpowiedzialność obwinionego w momencie czynu. Swoim zachowaniem, obwiniony naruszył normę mającą na celu ochronę cudzej rzeczy przed zniszczeniem, uszkodzeniem albo uczynieniem niezdatną do użytku.
Sąd przy wymiarze kary wziął pod uwagę sytuację materialną i rodzinną obwinionego. Sąd uznał również, iż kara ta jest wystarczająca do osiągnięcia wobec obwinionego celów zapobiegawczych i wychowawczych, a także realizuje w pełni potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ustalając stawkę grzywny w wysokości 100 zł Sąd wziął pod uwagę, iż obwiniony osiąga dochody z działalności gospodarczej w wysokości 2000 zł brutto, zaś na utrzymaniu ma małoletnią córkę. W tym kontekście, Sąd uznał, że wymierzona grzywna mieści się w możliwościach finansowych obwinionego. Jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę dotychczasową niekaralność obwinionego.
Na podstawie art. 124 § 4 kw wobec obwinionego orzeczony został obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego kwoty 100 zł, stanowiącej równowartość wyrządzonej szkody. Orzeczony środek karny ma być rekompensatą jakiej doznał na swoim mieniu pokrzywdzony w wyniku przedmiotowego wykroczenia.
Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) kwotę 30 zł tytułem opłaty. Zgodnie zart. 119 kpwdo kosztów postępowania w sprawach o wykroczenia stosuje się odpowiednio przepisyart. 616 i 627 kpk. Według tych przepisów od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego Sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa, którymi są opłaty i wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania. Wysokość opłat określona jest wustawie z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późniejszymi zmianami). Zgodnie zart. 3 ust 1w zw. z art. 21 pkt 2 cytowanej ustawy skazany w pierwszej instancji na karę grzywny obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości 10%, nie mniejszej jednak niż 30 zł. W myślart. 118 § 1 kpww razie skazania, obwinionego obciąża się zryczałtowanymi wydatkami postępowania oraz innymi wydatkami, o których mowa w § 3 tego artykułu. Wysokość zryczałtowanych wydatków postępowania określarozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r.(Dz. U. z 2001 r. nr 118 poz. 1269), natomiast § 1 pkt 1 tego rozporządzenia stanowi, że wysokość zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawach o wykroczenia przed Sądem pierwszej instancji wynosi od jednego obwinionego w postępowaniu zwyczajnym 100 zł.
Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę sytuację materialną obwinionego będzie on w stanie ponieść zasądzone przez Sąd wyrokiem wymienione kwoty.

ZARZĄDZENIE
1.(...)
2.(...)
3.(...)