Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1618/17
Data wyroku: 2018-04-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 178a § 4 kk

Warszawa, dnia 28 marca 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 1618/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
protokolant: p.o. protokolanta sądowego Anna Tarasiuk
przy udziale prokuratora Jerzego Kopcia
po rozpoznaniu dnia 28 marca 2018 r.
sprawyK. K.synaJ.iM.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178a § 1 i 4 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 13 września 2017 r. sygn. akt III K 510/17
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie w drugiej instancji, obciążając wydatkami tego postępowania Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 1618/17

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 28 marca 2018r.
Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawiez dnia 13 września 2017r. został zaskarżony przez obrońcę oskarżonegoK. K.. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonanaz uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzyi doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart. 7 kpk.
Środek odwoławczy nie kwestionuje sprawstwa oskarżonego; nie czynił tego również i oskarżony przyznając się do zarzuconego czynu zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie. Zdaniem skarżącego, Sąd orzekający dopuścił się obrazy przepisów postępowania poprzez nie dopuszczenie z urzędu dowodu z opinii biegłych psychiatrów w celu ustalenia, czy oskarżony miał ograniczoną poczytalność w związku z deklarowanym uzależnieniem od alkoholu. Zarzut ten nie jest trafny. Wprawdziekodeks postępowania karnegonie określa kiedy i w jakim wypadku zachodzi konieczność powołania biegłych lekarzy psychiatrów w celu zbadania stanu zdrowia psychicznego oskarżonego, jednakże oczywiste jest, że takie badanie nie może wchodzić w grę w każdej sprawie, lecz jedynie wówczas, gdy co do stanu zdrowia psychicznego istniejąuzasadnionewątpliwości. Nie chodzi tu więc o czyjekolwiek lub jakiekolwiek wątpliwości, lecz o wątpliwości wynikające z rzeczywistych i obiektywnych przesłanek powzięte przez organ procesowy, a więc przez sąd lub prokuratora. Wątpliwości te muszą zatem być oparte na konkretnych dowodach lub na konkretnych okolicznościach ustalonych w sprawie i wynikać z oceny dokonanejin concretoprzez uprawniony organ procesowy. Przykładowo będą to zaświadczenia stwierdzające chorobę psychiczną lub niedorozwój umysłowy oskarżonego, długotrwały jego pobyt w szpitalu psychiatrycznym z rozpoznaniem świadczącym o istotnych mankamentach zdrowia psychicznego, a także wyjątkowo nietypowy przebieg przestępczego zdarzenia albo nietypowy sposób zachowania się oskarżonego (por. wyrok SN z dnia 28 stycznia 1998 r. -III KKN 363/96, Prok. i Pr., dodatek „Orzecznictwo" 1998/7-8/10, wyrok SNz dnia 20 czerwca 1986 r., III KR 154/86, OSNPG 1987, nr 4, poz. 50). W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia jedynie z oświadczeniem oskarżonego z rozprawy: „…chcę poddać się leczeniu, bo widzę, że jest duży problem skoro ja drugi raz za to samo jestem w areszcie” (k. 221 akt sprawy). Na tej samej rozprawie wyjaśnił jednak, że nie był dotychczas leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo (k. 220). Zachowanie oskarżonego, a w szczególności jego sposób wypowiedzi, nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do stanu jego poczytalności. Samo oświadczenie o chęci poddania się leczeniu nie może być więc traktowane jako przesłanka wskazująca na ograniczenie poczytalności; wydaje się, że wręcz odwrotnie –o ile nie jest zachowaniem instrumentalnym, ukierunkowanym na polepszenie sytuacji procesowej, świadczyć może o realnym rozpoznaniu problemu, z jakim najwyraźniej oskarżonemu zdarza się borykać.
Zgodzić się należy z autorem środka odwoławczego, że niezbyt fortunnie sformułował Sąd przesłanki przemawiające na niekorzyść oskarżonego, co może wskazywać na dwukrotne przyjęcie tej samej okoliczności tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego z pasażerem. Rzecz jednak w tym, że z uzasadnienia zaskarż onego wyroku w odnośnym zakresie wynika w istocie, że przyjął Sąd za okoliczność obciążającą po pierwsze nader znaczne stężenie alkoholuw organizmie, co potęgowało niebezpieczeństwo, na jakie narażał równieżi pasażera pojazdu, po drugie zaś sam proces decyzyjny o zabraniu pasażera,z tymi samymi skutkami (k. 274). Jest to więc, co oczywiste, kwestia stylistyki uzasadnienia, a nie uchybienie zasadom prawidłowego procedowania, i tow sposób rzutujący na treść rozstrzygnięcia (art. 438 pkt 2 kpk).
Nietrafny jest zarzut bezzasadnego przyjęcia, iż oskarżony prowadził pojazdw miejscu masowo uczęszczanym przez pieszych lub rowerzystów z uwagi na niedalekie położenieW.i terenów spacerowych. Nie jest to ustalenie dowolne, bowiem znajduje oparcie w depozycjach świadkaA. T.z rozprawy kiedy oświadczył on min., że bywa tam „sporo pieszychi rowerzystów, bo drogi prowadzą w kierunkuW., gdzie są place wypoczynkowe” (k. 222). Wiarygodności zeznań wskazanego świadka obrona nie kwestionuje, uznać zatem należy, że zarzut powodowany jest wyłącznie zbyt pobieżną lekturą akt sprawy.
Nie sposób wreszcie podzielić poglądu skarżącego, iż Sąd Rejonowy nie docenił deklaracji oskarżonego o zamiarze wyjścia z nałogu alkoholowego, skoro właśnie z tego powodu orzekł karę pozbawienia wolności w systemie terapeutycznego jej wykonania.
Nie widzi Sąd odwoławczy powodów, dla których należałoby uznać wymierzoną karę pozbawienia wolności za zbyt surową. Wskazał tu Sąd Rejonowy na brak uzasadnionego, chociażby tylko życiowo powodu do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, nader znaczny poziom owej nietrzeźwości, wreszcie na bezskuteczność uprzednio odbytej długotrwałej kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo podobne, wyrażającą sięw popełnieniu przestępstwa w okresie warunkowego przedterminowego zwolnienia. Nie sposób zatem uznać, że kara ta, jak i rozmiar orzeczonego świadczenia oraz zakazu, przekraczają stopień winy sprawcy. Należało zatem zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych postępowania odwoławczego uzasadnione jest ustaloną przez Sąd Rejonowy trudną sytuacją materialną oskarżonego.