Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 221/18
Data wyroku: 2018-04-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Prażmowski
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów, Dowody
Podstawa prawna: art. 437 kpk

Sygnatura akt VI Ka 221/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia23 kwietnia 2018r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Dariusz Prażmowski
Protokolant Barbara Szkabarnicka
po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r.
przy udziale Dariusza Kowalczyka Prokuratora Prokuratury Rejonowej wZ.orazL. C.funkcjonariusza(...)Urzędu Celno – Skarbowego wK.

sprawy oskarżonych
1.G. B.ur. (...)wP.
synaH.iE.
oskarżonego zart. 107§1 kks
2.V. M.ur. (...)wP.(Łotwa)
synaN.iM.
oskarżonego zart. 107§1 kks
na skutek apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 29 listopada 2017 r.    sygnatura akt II K 341/15
na mocyart. 437 kpk,art. 636 § 1 kpkw zw. zart. 113 § 1 kks

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie po 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza im opłatę za II instancję w kwocie: od oskarżonegoG. B.1000 zł (tysiąc złotych), od oskarżonegoV. M.800 zł (osiemset złotych).

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt II K 341/15 orzekał w sprawie oskarżonegoG. B.orazV. M..
Apelację od wyroku wniósł obrońcaG. B., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na treść orzeczenia polegający na przyjęciu, iż oskarżonyG. B.dopuścił się zarzucanego mu występku umyślnie, co jest koniecznym do pociągnięcia odpowiedzialności z art. 107 §lkks podczas gdy w dacie czynu powszechnie obowiązującą i znana była linia orzecznictwa z której wynikało, iż zarówno art. 6 ust. 1 jak i art. 14 ust 1 ugh są przepisami technicznymi które z uwagi na brak ich notyfikacji nie mogą być stosowane (na co oskarżonyB.na rozprawie przedstawił stosowne dowody), pogląd taki był aktualny również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, gdzie jeszcze w październiku 2015 r. Sąd Najwyższy stał na stanowisku, iż „kwestia technicznego charakteru przepisów art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ugh w aspekcie dyrektywy 98/34/WE nie może budzić wątpliwości" (tak 7 sędziów SN w postanowieniu z dnia 14.10.2015 r. sygn. Akt I KZP 10/15, str. 8 uzasadnienia), natomiast uchwała Sądu Najwyższego sygn. akt I KZP 17/16 wskazująca na to, iż art. 6 ust 1 nie jest jednak przepisem technicznym - została wydana bez mała 3 lata po dacie czynu zarzucanego oskarżonemu, przez co uchwała ta nie mogła mieć wpływu na świadomość prawną oskarżonegoB.w dacie czynu, gdzie o świadomości prawnej oskarżonegoB.co do skutków braku notyfikacji świadczy to, że z chwilą wejścia w życie notyfikowanej nowelizacjiustawy o grach hazardowychwe wrześniu 2015 r. - oskarżony zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej związanej z jakimikolwiek automatami do gier.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu czasookresu przestępstwa, tj.: że gry na automatach urządzane były przez oskarżonegoG. B.„od 2 stycznia 2014 r. do 25 stycznia 2014 r." podczas gdy na czynienie takich ustaleń brak jest dowodów, jedynym dniem co do którego istnieją dowody, że gry na automatach mogły być urządzane jest dzień kontroli tj. 25 stycznia 2014 r. kiedy to funkcjonariusze UC przeprowadzili kontrolę, przez co Sąd I Instancji mógł przypisać oskarżonemu winę co najwyżej za to, że gry były prowadzone tylko tego dnia co nie pozostaje bez znaczenia chociażby dla ustalenia wysokości kary orzeczonej wobec oskarżonegoB.jak i dla prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu (art. 107§4 kks). Samo podpisanie umowy we wcześniejszej dacie, nie stanowi, że gry były prowadzone przez cały czas od jej podpisania do dnia kontroli, a ponieważ oskarżonyB.nie przyznawał się do zarzutu, a zatem również i do czasookresu - Sąd zobligowany był dokładnie ustalić kiedy gry były urządzane. Nadto wskazać należy, iż przyjmując błędnie, że gry były urządzane w dłuższym okresie niż jednego tylko dnia, Sąd I Instancji zobligowany był ująć w kwalifikacji prawnejart. 6 §2 kks
Ponadto wyrokowi zarzucił:
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na nieustaleniu przez Sąd I instancji, że w przypadku oskarżonegoG. B.mamy do czynienia z przypadkiem mniejszej wagi o którym mowa wart. 107 §4 kks, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż spełnione są przesłanki zart. 53 §8 kksdo zakwalifikowania czynu oskarżonegoB.jako przypadku mniejszej wagi tj.: od strony podmiotowej oskarżony miał prawo w dacie czynu kierować się linią orzecznictwa z której wynikało, iżart. 6 ust 1 i art. 14 ust lugh jako nienotyfikowane nie obowiązywały, od strony przedmiotowej: Gry były udostępnione tylko w jednym miejscu, tylko jednego dnia (datą pewną jest dzień 25 stycznia 2014 r., kiedy funkcjonariusze UC stwierdzili automaty w lokalu), w tym czasie niewiele osób mogło skorzystać z gier, w wyroku nie stwierdzono by jakakolwiek należność publicznoprawna nie została uszczuplona bądź narażona na uszczuplenie, gdzie prawidłowe przyjęcie przez Sąd I Instancji, że mamy do czynienia z występkiem mniejszej wagi miałoby znaczenia tak dla kalifikacji prawnej (zastosowanieart. 107§4 kks) jak i dla kary grzywny orzeczonej wobec oskarżonego.
4. rażącą surowość kary orzeczonej wobec oskarżonegoG. B., poprzez przyjęcie stawki dziennej na 80zł, w sytuacji gdy oskarżony obecnie jest bez pracy i bez prawa do zasiłku, przez co stawka dzienna w wysokości 100 zł jest stanowczo zbyt wysoką i leżąca poza możliwościami oskarżonego, tak samo jak ilość stawek dziennych (100) jest zbyt wysoka gdy zważyć na okoliczności sprawy gdzie gry miały być urządzane tylko w jednym miejscu i w ocenie obrony tylko jednego dnia co powoduje, iż czyn mógł zostać zakwalifikowany jako występek zart. 107§4 kks, gdzie powyższe winno mieć wpływ na przedawnienia karalności czynu zarzucanego oskarżonemu.
Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoG. B.od stawianego mu zarzutu względnie o zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuB.naart. 107§4 kksi umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności, ewentualnie o  uchylenie zaskarżonego wyroku w pozostałej części do ponownego rozpoznania przed Sądem I Instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary orzeczonej wobec oskarżonegoG. B.poprzez orzeczenie kary łagodniejszej tj. mniejszej ilości stawek dziennych w niższej wysokości.
Apelację od wyroku wniósł obrońcaV. M., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
1. rażącą obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na niezastosowaniu w odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemu przepisówart. 1 § 3 k.k.s.w zw. zart. 4 §§ 1 - 3 k.k.s.w zw. zart. 10 § 1 i 4 k.k.s.statuujących jedną z naczelnych zasad polskiego prawa karnego - zasadę winy. Tym samym w zaskarżonym wyroku — wbrew czczej treści uzasadnienia - oskarżony poniósł odpowiedzialność karną bez rzeczywistego ustalenia winy, której koniecznym komponentem są ustalenia dotyczące umyślności lub też nieumyślności czynu zabronionego (art. 4 § 1-3 k.k.s.), jakich w odniesieniu do oskarżonego oraz zgromadzonego w sprawie materiału, a nie całkowicie dowolnych założeń Sądu Rejonowego - w zaskarżonym wyroku w istocie - wbrew czczej treści uzasadnienia - w ogóle nie poczyniono. Zastępując powyższe całkowicie nieprawdziwymi frazesami wynikającymi nadto z absolutnie dowolnych dywagacji Sądu Rejonowego, nie mających jakiegokolwiek oparcia w zgromadzonym w niniejszym postępowaniu materiale dowodowym - iż: oskarżony przewidywał nielegalność procederu - gdy z jakiegokolwiek dowodu przeprowadzonego w toku niniejszego stępowania, nie wynika, aby oskarżony miałby choćby cień wątpliwości, co do nielegalności i karalności działalności prowadzonej przez spółkę w zarządzie, jakiej zasiada.
2. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku - będącą logiczną i nieuchronną konsekwencją poniesienia przez oskarżonego odpowiedzialności karnej bez rzeczywistego i prawidłowego ustalenia winy - poprzez naruszenie unormowaniaart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s., zasadzające się na zaniechaniu dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu czynu — skazując za czyn, jakiego wszystkie znamiona nie zostały wymienione w opisie czynu zawartym w wyroku - zarówno jeżeli chodzi o znamiona strony przedmiotowej, jak i podmiotowej czynu zabronionego zart. 107 § 1 k.k.s.przypisanego oskarżonemu. Sentencja zaskarżonego orzeczenia nie wskazuje jakiegokolwiek ani rodzaju gier rzekomo nielegalnie urządzanych przez oskarżonego, ani rodzaju zamiaru, jaki miałby towarzyszyć zachowaniu oskarżonego (strona podmiotowa), co więcej znamienną cechą zaskarżonego wyroku jest niewystarczające rozpoznanie przez Sąd Rejonowy znamion strony podmiotowej, gdyż w zaskarżonym wyroku nie wskazano z jakiego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie miałoby wynikać nastawienie psychiczne oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu - zaniechano zwłaszcza jakiejkolwiek oceny korelacji świadomości oskarżonego z treścią orzeczeń załączanych do zażaleń podpisanych przez oskarżonego składanych w toku postępowania przygotowawczego - co dowodzi, iż nie rozważono w sposób należyty strony podmiotowej czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu - immanentnie pominięto treść wyjaśnień oskarżonego wskazujących na świadomość oskarżonego, co do legalności i karalności zarzucanego mu czynu. Zastępując powyższe zapewne szablonowym sformułowaniem - bowiem nie znajdującym jakiegokolwiek odzwierciedlenia w przebiegu niniejszego postępowania, iż oskarżony przewidywał nielegalność procederu.
3. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku:
a. przepisówart. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s., zasadzającą się w dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego z naruszeniem zasad prawidłowego, logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - w szczególności w następującym zakresie:
- ustalenia przez Sąd Rejonowy, iż oskarżony przewidywał nielegalność procederu,
- odrzucenia, jako niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego odnośnie jego pewności, co do legalności i niekaralności działalności prowadzonej przez spółkę w zarządzie, jakiej zasiada, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie przeprowadzono jakiegokolwiek dowodu zaprzeczającego, jakiejkolwiek treści wyjaśnień oskarżonego,
- przyjęcia - bez wskazania jakiejkolwiek podstawy faktycznej i prawnej takowego, iż oskarżony działając z zamiarem ewentualnym urządzał gry na urządzeniu wskazanym w akcie oskarżenia wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych- a tym samym bez wyjaśnienia dlaczego oskarżony popełnił przestępstwo skarbowe zajmując dokładnie takie same stanowisko, jak Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 27 listopada 2014 r., w sprawie o sygn. akt II KK 55/14,
b. przepisówart. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s., zasadzającą się w dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny opinii biegłegoA. C.- jako wiarygodnej, gdy biegły nie badał urządzenia(...)nr(...)i nigdy na nim nie przeprowadził choćby jednej gry. Truizmem jest przy tym stwierdzenie, że gdyby opinia w zakresie przedmiotowego urządzenia była tak oczywista i jasna, jak stara się to przedstawić w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy - to ten sam Sąd Rejonowy nie zlecałby temu samemu biegłemu sporządzenia opinii uzupełniającej po przebadaniu przedmiotowego urządzenia.
c. przepisówart. 424 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s., poprzez całkowite zaniechanie wyjaśnienia:
- motywów przyjęcia przez Sąd Rejonowy wypełnienia przez oskarżonegoV. M.znamion strony podmiotowej zarzucanego mu czynu zabronionego w szczególności zaś przyjętego założenia - w jakikolwiek sposób niewyartykułowanego w odniesieniu do materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu jaki temu całkowicie zaprzecza - iż oskarżony przewidywał nielegalność procederu - gdy z jakiegokolwiek dowodu przeprowadzonego w toku niniejszego postępowania, nie wynika, aby oskarżony miałby choćby cień wątpliwości, co do nielegalności i karalności działalności prowadzonej przez spółkę w zarządzie, jakiej zasiada.
- podstawy prawnej i faktycznej stanowiska wynikającego z zaskarżonego wyroku:
- dlaczego oskarżony miałby odrzucić logicznie umotywowane stwierdzenia o braku karalności, a tym samym legalności działalności spółki w jakiej zarządzie zasiada wyrażone przez prof. dr hab.G. G.- kierowniczkę Katedry(...)
(...)w publikacji: „ Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 19 lipca 2012 r. w spranieF.i inni przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej wG.... czyli o efektywności i skutkach pytań prejudycjalnych ” oraz drW. G.- dziekana Wydziału(...)wL.(...)(...)w publikacji w publikacji: „Zezwolenia i Koncesje Hazardowe po wy'roku(...)z 19 lipa 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 niezgodność polskiejustawy o grach hazardowychz dyrektywą 98/34".
- tym samym dlaczego oskarżony miałby dokonywać oceny stanu prawnego z przed nowelizacjiustawy o grach hazardowych, jaka weszła w życie dnia 3 września 2015 r., w sposób odmienny aniżeli dokonały tego sądy powszechne i Sąd Najwyższy chociażby w orzeczeniach załączonych do zażaleń składanych w toku postępowania przygotowawczego.
Ponadto obrońca zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jakie miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku - naturalną konsekwencją rażących uchybień wskazanych w powyższych zarzutach, jest w okolicznościach niniejszej sprawy całkowicie wadliwe przyjęcie przez Sąd Rejonowy, wbrew istotnemu stanowi rzeczy, iż oskarżonyV. M.godził się na popełnienie czynu zabronionego zart. 107 § 1 k.k.s.- co jednak w jakikolwiek sposób nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoV. M.od dokonania przypisanego mu czynu, a także obciążenie Skarbu Państwa kosztami postępowania i zwrot podmiotowi uprawnionemu dowodów rzeczowych.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Wywiedzione apelacje nie zasługują na uwzględnienie.
Wbrew wywodom zawartym w apelacjach Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, w oparciu o właściwie zebrany i oceniony materiał dowodowy, a swoje stanowisko uzasadnił w sposób należyty, zgodny zart. 424 k.p.k.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku byłby słuszny jedynie wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł wyrok swój na faktach nieznajdujących potwierdzenia w wynikach przeprowadzonego postępowania dowodowego.
Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie może sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego dopuścił się sąd I instancji w dokonanej ocenie materiału dowodowego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, a stawiając zarzut ten należy wykazać jakich konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji, zatem krytyka odwoławcza, aby była skuteczna, musi wykazać usterki rozumowania zaskarżonego orzeczenia (tak wyrok Sądu Najwyższego z 22 stycznia 1975 r., sygn. I KR 197/74 - OSNKW 1975/5/58; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6 lipca 1995 r., sygn. II AKr 182/95 - Prok. i Pr. 1996/2-3/24; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 1992 r., sygn. II AKr 116/92 - KZS 1992/3-9/129).
Oczywistym także jest, iż nie ma żadnej reguły dowodowej, która nakazywałaby uwzględnienie tylko relacji korzystnych dla oskarżonego. Swobodna ocena dowodów, jako jedna z naczelnych zasad prawa procesowego nakazuje, aby Sąd orzekający oceniał znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego w sprawie na podstawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, przy czym obowiązująca procedura karna nie przewiduje zasady wartościowania dowodów ani też prymatu dowodów korzystnych dla oskarżonego nad dowodami przemawiającymi na jego niekorzyść. W tym zakresie ciężar spoczywa właśnie na dyrektywie zawartej w przepisieart. 7 k.p.k., która określa reguły obowiązujące przy dokonywaniu oceny dowodów i przyjmowania ich za podstawę dokonywanych ustaleń (takwyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1997r. sygnatura akt II KKN 159/96; Prok. i Pr. 1998/2/7).
Odnosząc się do zarzutów apelacji trzeba zauważyć kilka kwestii.
Zarzuty dotyczące nienotyfikowania przepisówustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowychi tym samym naruszeniaart. 107 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowychprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uzupełnieniu treści przepisu blankietowegoart. 107 § 1 k.k.s.normąart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychnie są zasadne i nie mogły być skuteczne. Obecnie nie budzi wątpliwości, że przepisart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychnie jest przepisem technicznym, co potwierdził i przesądził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrokiem z dnia 13 października 2016r. w sprawie C-303/15, wydając orzeczenie dotyczące wniosku o wydanie, na podstawieart. 267(...), orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożonego przez Sąd Okręgowy w Łodzi postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. Z tego judykatu wynika, że przepis krajowy, taki jakart. 6 ust. 1ugh, nie wchodzi w zakres pojęcia „przepisów technicznych” w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawieartykułu 8 ust. 1tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu. Powoływanie się na brak notyfikacji tego przepisuustawy o grach hazardowychnie mogło prowadzić do ekskulpacji oskarżonych.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 13 października 2016r., w sprawie C‑303/15, rozwiał wątpliwości dotyczące kwestii notyfikacjiustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz. U. z dnia 30 listopada 2009 r.). Po pierwsze(...)wykazał, że taki przepis jak art. 6 ust. 1 ustawy nie stanowi „przepisu technicznego” w rozumieniu dyrektywy 98/34, a taki charakter posiada wyłącznie art. 14 tej ustawy. Po wtóre potwierdzając, że art. 1 dyrektywy 98/34 należy interpretować w ten sposób, iż przepis techniczny w rozumieniu tej dyrektywy, podlegający obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, a nie zgłoszony poddany jest sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 listopada 2016r., w sprawie o sygn. akt I KZP 8/16, zwrócił uwagę na to, że przepisart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowychnie mieści się w grupie przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. W uchwale z dnia 19 stycznia 2017 roku, w sprawie o sygn. akt I KZP 17/16, Sąd Najwyższy stwierdził, że norma niestosowania krajowego przepisu technicznego, którego projektu nie notyfikowano Komisji Europejskiej, wynikająca z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998r., ze zm.), wyłącza możliwość zastosowania w sprawie o przestępstwo zart. 107 § 1 kksprzepisuart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz. U. z 2015 r., poz. 612) w pierwotnym brzmieniu, natomiast art. 6 ust. 1 tej ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej wart. 107 § 1 kks, o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony.
Z podanych względów nie ma aktualnie już żadnych podstaw do przyjęcia, iż przepisart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowychma charakter przepisu technicznego.
Odnośnie podniesionych okoliczności w zakresie świadomości oskarżonych należy zauważyć, że wcześniejsza batalia dotycząca notyfikacji zmierzała nie do ustalenia nieważności, czy nieobowiązywaniaustawy o grach hazardowych, ale dotyczyła niemożności wyciągania negatywnych konsekwencji wobec jednostki z treści nienotyfikowanych przepisów technicznych, czyli bezskuteczności, ale skierowanej po pierwsze do konkretnego przepisu ustawy, po drugie w konkretnej sprawie i po trzecie w zakresie negatywnych konsekwencji. Tak jasno wypowiadał się(...)właśnie w powoływanych przez oskarżonego wyrokach w sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, a wcześniej w sprawie C-65/05. Odnosząc się do świadomości oskarżonych podkreślić trzeba, że błąd co do prawa, a więc błędne odbicie w świadomości sprawcy tego co jest a co nie jest dozwolone, nie jest błędem co do znamion, ale błędem co do nieświadomości karalności tego czy innego zachowania. Nie ma tu więc zastosowania przepisart. 10 § 1 kks. Rozważyć tu można jedynie zastosowanieart. 10 § 4 kks. Zdaniem Sądu Okręgowego o takim usprawiedliwionym błędzie nie ma mowy. Dla oskarżonych niewątpliwie nie stanowiły żadnej tajemnicy treść przepisówustawy o grach hazardowych. Nie mogli zatem pozostawać w nieświadomości, że w ocenie organów wyspecjalizowanych do walki z przestępstwami skarbowymi urządzanie w celach komercyjnych gier przy użyciu takich automatów bez koncesji na prowadzenie kasyna i poza kasynem jest przestępstwem skarbowym. Nie mogli oskarżeni pozostawać w przeświadczeniu, że we wszystkich sprawach zapadają rozstrzygnięcia korzystne dla osób oskarżonych o prowadzenie gier losowych bez koncesji na prowadzenie kasyna i poza kasynem, bo tak nie było. Świadomość istnienia sprzeczności oznacza, że oskarżeni musieli zdawać sobie sprawę z tego, że ich zachowanie może być uznane przez sąd za łamiąceustawę o grach hazardowychi w związku z tym podlegające karze – brak zatem podstaw do przyjęcia, iż oskarżeni nie zdawali sobie sprawy i nie mieli świadomości karalności takiego zachowania. Fakt iż oskarżeni starali się brać pod uwagę jedynie korzystne dla siebie opinie czy orzeczenia, pomijając inne, nie stanowi o braku świadomości w zakresie konsekwencji ich zachowania, zaś nie może być mowy o działaniu w ramachart. 10 § 4 kks, skoro błąd taki nie był usprawiedliwiony, a wręcz przeciwnie zależał od oskarżonych, wyłącznie korzystnie dla siebie interpretujących przepisy. Oskarżeni w pełni zdawali sobie sprawę z niejednolitej wykładni, rozbieżności w orzecznictwie, a zatem mieli świadomość, że instrumentalnie wykorzystują orzeczenia i opinie ze swego punktu widzenia korzystne, co prowadzi do wniosku, iż o usprawiedliwionej nieświadomości karalności nie może być mowy.
Reasumując, kontrola przeprowadzona przez Sąd Okręgowy wykazała, że ocena całości materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji, poparta zasadami logiki i doświadczenia życiowego, uznana musi być za trafną i prowadzącą do trafnych ustaleń faktycznych. Sąd I instancji właściwie wskazał na jakich dowodach oparł się czyniąc określone ustalenia faktyczne oraz przytoczył argumenty, którymi kierował się przy ocenie poszczególnych dowodów. Dokonana przez Sąd ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów a ustalenia przez Sąd poczynione znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Prawidłowo również oceniono opinięA. C., zaś w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji prawidłowo wskazano powody takiej oceny, które Sąd Okręgowy akceptuje.
Wina oskarżonych w świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, podobnie jak i zastosowana przez Sąd I instancji kwalifikacja prawna czynu.
Brak podstaw do przyjęcia iżby w sprawie zachodził wypadek mniejszej wagi, bowiem przeczą temu okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim fakt działania oskarżonych w ramach działalności gospodarczej, co przeciwstawia się uznaniu za czyn szkodliwy w stopniu mniejszym niż typ podstawowy. Prawidłowo przyjęto okres w jakim czyn został popełniony przez oskarżonegoG. B., bowiem skoro z zeznań świadkaA. G., zatrudnionego w miejscu gdzie były automaty, wynika iż były one w okres od 2 stycznia do 25 stycznia 2014 r. parokrotnie opróżniane z pieniędzy, to oznacz tym samym iż w tym czasie były one użytkowane – nie tylko w dniu w którym nastąpiła ich kontrola.
Nie ma znaczenia również kwestia uszczuplenia należności skoro czyny zabronione zart. 107 k.k.s.mają charakter bezskutkowy i są to czyny abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo.
Nie znalazł również Sąd Okręgowy powodów do kwestionowania orzeczenia w zakresie kary bowiem należy zaznaczyć, że o rażącej niewspółmierności kary w rozumieniuart. 438 pkt. 4 k.p.k.nie można mówić w sytuacji, gdy Sąd wymierzając karę uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru. O rażącej niewspółmierności kary nie można mówić wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone.
W ocenie Sądu Okręgowego stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie wymierzonych kar zasługuje na pełną akceptację, przy czym wymierzono kary najłagodniejszego rodzaju, a kary w tej formie uwzględniają możliwości majątkowe oskarżonych, w tym potencjalne możliwości zarobkowe, nadto są adekwatne do stopnia zawinienia i wykazanego przez natężenia złej woli. Wysokość stawki dziennej wynika pośrednio z określenia jej wysokości minimalnej wart. 23 § 3 kks, iż stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia, zatem trudno uznać stawkę dzienną ustaloną w wysokości 100 zł jako rażąco surową i wygórowaną.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w apelacjach, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Wobec nieuwzględnienia apelacji kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążył skarżących wyrok.