Sąd Rejonowy w Szczytnie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 73/18
Data wyroku: 2018-11-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Podubińska, Dorota Rawska, Agata Biedrzycka

Sygn. akt IV P 73/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 listopada 2018 r.
Sąd Rejonowy w Szczytnie IV Wydział Pracy
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Anna Podubińska

Ławnicy:

Agata Biedrzycka
Dorota Rawska

Protokolant:

kierownik sekretariatu Krystyna Hartung

po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. w Szczytnie
sprawyP. G.
przeciwkoA. H.(...)(...)P.
o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, wynagrodzenie

I
Zasądza od pozwanegoA. P.(...)wP.na rzecz powodaP. G.tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę kwotę 7545,66 zł ( siedem tysięcy pięćset czterdzieści pięć 66/100 ) złotych,

II
Umarza postępowanie w części dotyczącej wynagrodzenia,

III
Wyrokowi w pkt I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2515,22 zł.

Sygn. akt IV P 73/18

UZASADNIENIE
PowódP. G.wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanegoA. P.(...)H.(...)(...)P.tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę z winy pracownika odszkodowania w kwocie trzymiesięcznego wynagrodzenia oraz kwoty 4250 złotych tytułem zaległego wynagrodzenia za pracę.
W uzasadnieniu podał, że był zatrudniony u pozwanego od 10.02. 2014 roku w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego. Pozwany rozwiązał z nim umowę wskazując na naruszenie obowiązków pracowniczych i dyscypliny pracy z powodu niestawienia się do pracy w dniach 23 i 24 lipca 2018 roku. 23 lipca był obecny w siedzibie pracodawcy, by omówić z nim szczegóły kolejnego wyjazdu służbowego i ustalić reguły wypłaty zaległych świadczeń, a 24 lipca z uwagi na odczuwany ból kręgosłupa udał się do lekarza, uzyskał zwolnienie lekarskie i do 17 sierpnia 2018 roku przebywał na zwolnieniu, o każdym kolejnym zwolnieniu informował kadrową. Po wykorzystaniu zwolnień zadeklarował dyspozytorce gotowość do podjęcia pracy i wyjazd w ramach planowanego następnego dwutygodniowego kółka po Europie. Otrzymał odpowiedź sms, że firma się będzie z nim kontaktować. Dalszej odpowiedzi nie otrzymał, a pocztą nadesłano mu najpierw „wypowiedzenie umowy”, a następnie świadectwo pracy.
Ostatecznie cofnął roszczenie o wynagrodzenie z uwagi na wypłacenie mu wszystkich zaległych świadczeń.
W odpowiedzi na pozew pozwanyA. P.wniósł o oddalenie powództwa i podniósł, że rzeczywiście podjął decyzję o dyscyplinarnym zwolnieniu powoda z pracy z uwagi na niestawienie się w pracy. Wskazał, że 23 lipca powód stawił się w pracy w celu omówienia zaplanowanego wyjazdu, nie było mowy o żadnym złym samopoczuciu powoda, czuł się wręcz świetnie, nie wspominał o zamiarze pójścia na zwolnienie lekarskie. Ostatnie ze zwolnień kończyło się 17 sierpnia, powód winien się stawić 20 sierpnia lub poinformować o przeszkodach. Nie dostał pozwany takiej informacji, kontakt telefoniczny z nim był, powód wysyłał do niego smsy. Treść smsa z 23 sierpnia jasno wskazuje, powód rozumiał swoją winę, dobrze wiedział, kiedy nie stawił się do pracy. Powód nie miał zamiaru podjąć pracy po zwolnieniu, nie przyjął od dyspozytorki zlecenia w dniu 20.08. wyjazdu, a jedynie wyraził gotowość podjęcia pracy, nie skontaktował się też, jak zazwyczaj dzień wcześniej, by uzyskać informację, o której ma się stawić w związku z ewentualnym wyjazdem w trasę.
Podstawowym obowiązkiem pracownika jest stawienie się w pracy. Powód w dniu 23 lipca oddalił się z miejsca pracy jedynie po godzinie pobytu, a w dniu 20.08. nie stawił się w pracy. W piśmie rozwiązującym umowę o pracę podano prawidłowy i rzeczywisty powód rozwiązania umowy, jedynie popełniono omyłkę pisarską co do dnia nieusprawiedliwionej nieobecności. Jednak powód wiedział doskonale, którego dnia nieobecność dotyczy.

Sąd ustalił, co następuje:
PowódP. G.został zatrudniony u pozwanegoA. P.prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwąH.(...)(...)P.od dnia 10.02.2014 roku r. na stanowisku kierowcy ostatnio na czas nieokreślony, wynagrodzenie miesięczne powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 2515,22 złote.
System pracy u pozwanego był taki, że kierowcy wyjeżdżali od poniedziałku w dwutygodniowe trasy po całej Europie, kierowcy spotykali się w godzinach wczesnoporannych wN., następnie jechali doN.do bazy, gdzie przesiadali się do samochodów ciężarowych i udawali się w trasę, a niekiedy musieli dojeżdżać doS., by tam odebrać pojazdy, którymi jechali w trasę. Powrót następował w piątek i kierowcy mieli weekend wolny, który spędzali w domach. Gdy powrót opóźniał się i miał miejsce w sobotę, wyjazd w kolejną trasę następował we wtorek.
W dniu 23 lipca 2018 roku powód przybył do biura, by spotkać się z pozwanym i omówić warunki wyjazdu w kolejną trasę. Uzależnił wyjazd od wypłaty świadczeń z tytułu podróży służbowych za czerwiec 2018 roku, by nie finansować z własnej kieszeni pobytu w trasie. Doszło do sprzeczki między nimi, ostatecznie pozwany zadeklarował przekazanie pieniędzy. Następnego dnia 24 lipca 2018 roku powód nie udał się w trasę, w godzinach porannych poszedł do lekarza i tam udzielono mu zwolnienia lekarskiego z uwagi na schorzenie kręgosłupa. Po upływie pierwszego zwolnienia powód otrzymał jeszcze kolejne, ostatnie do 17 sierpnia 2018 roku. Wszystkie zwolnienia zostały dostarczone do pracodawcy.
W dniu 20 sierpnia 2018 roku o godzinie 7.03 powód przesłał doJ.OmanG.pełniącej wówczas obowiązki dyspozytorki u pozwanego wiadomość tekstową o treści „Witam PaniJ.,G.z tej strony jak pani wie skończyło mi się L4 ale nikt się nie kontaktuje i nie wiem co dalej ogólnie ja jestem gotowy do pracy.” O 8.49 otrzymał odpowiedź: „witam, będziemy w kontakcie”.
W tym czasie pozwany postanowił rozwiązać z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika z uwagi na nieobecność w pracy, polecił w kadrach sporządzenie odpowiedniego pisma. Pracownica biura w dniu 21 sierpnia 2018 roku przygotowała pismo, w którym wpisała, iż przyczyną rozwiązania umowy jest niestawienie się w pracy w dniach 23-24.07.2018 roku.
W dniu 22 sierpnia 2018 roku powód otrzymał pocztą powyższe pismo, udał się z nim po poradę prawną. Następnego dnia wysłał do pozwanego smsa o treści: „Hej czy aby dobrze wpisałeś daty w wypowiedzeniu?Bo 23 byłem w pracy w szczytnie a od 24 byłem na L4. Pani mecenas wyjaśniła mi, że to trochę dziwne z twojej strony ale jak chcesz będziemy kręcić dalej. (..)”
W dniu 27 sierpnia 2018 roku powód otrzymał świadectwo pracy.
/ akta osobowe powoda - umowy o pracę, świadectwo pracy, pismo rozwiązujące umowę o pracę, okoliczności bezsporne przeprowadzone na rozprawie oględziny smsów/
Po wytoczeniu powództwa pozwany uregulował należności powoda z tytułu wynagrodzenia i podróży służbowych.

Sąd zważył, co następuje:
W związku z cofnięciem przez powoda roszczenia dotyczącego zapłaty wynagrodzenia za ostatni okres pracy, na które to cofnięcie pozwany wyraził zgodę, na podstawieart. 203 § 4 kpcw zw. zart. 355 § 1 kpcw zw. zart. 469 kpcpostępowanie w tej części zostało umorzone. Cofnięcie to nie jest sprzeczne z prawem ani zasadami współżycia społecznego, nie zmierza do obejścia prawa, a także nie narusza słusznego interesu pracowników.
Roszczenie powoda o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę jest uzasadnione.
Do rozwiązania stosunku pracy doszło z naruszeniem przepisuart. 30 § 4 kp, co w zasadzie zostało przyznane przez pracodawcę, choć tłumaczy on naruszenie tego przepisu pomyłką pisarską pracownicy, która sporządziła pismo o rozwiązaniu umowy o pracę.
Trzeba wskazać, że zgodnie zart. 30 par. 4 kppracodawca jest zobowiązany do wskazania przyczyny rozwiązania stosunku pracy, który to wymóg oznacza podanie przyczyny nie tylko prawdziwej, ale i konkretnej. Stawiany wart. 30§4 kpwymóg podania konkretnej przyczyny dokonywanego wypowiedzenia oznacza, iż pracodawca winien wyjaśnić pracownikowi, co spowodowało podjęcie decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy i wskazanie to musi być tak sformułowane, tak dookreślone, by pracownikowi faktycznie znany był powód wypowiedzenia mu umowy o pracę i aby mógł zadecydować, czy decyzja pracodawcy jest słuszna, a jeśli nie, podjąć skuteczną obronę przed nią. Wymóg konkretności jest zachowany, jeśli pracownik w okresie poprzedzającym rozwiązanie z nim umowy o pracę uzyska w oparciu o inne okoliczności np. to rozmowy przeprowadzone przez pracodawcę, czy też osoby go reprezentujące, wiedzę o tym, co stało się przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę, przy czym zgodnie z regułą wyrażoną wart. 6 kc, to pozwany winien wykazać wystąpienie tej okoliczności.
Z oświadczenia pracodawcy powinno więc wynikać w sposób niebudzący wątpliwości, co jest istotą zarzutu stawianego pracownikowi i usprawiedliwiającego rozwiązanie z nim stosunku pracy. Ocena przyczyny podanej w rozwiązaniu pod względem jej konkretyzacji, jak trafnie wskazał powód, dokonywana jest z perspektywy adresata oświadczenia pracodawcy, czyli pracownika.
O ile samo sformułowanie dotyczące niestawienia się do pracy jest tu niewątpliwie czytelne i jasne , o tyle również w świetle oświadczenia pozwanego nie ma wątpliwości, że doszło do błędu przy wpisywaniu daty tej nieobecności i to nie niestawienie się w pracy w terminie wskazanym w piśmie było faktyczną przyczyną rozwiązania umowy o pracę, a nieobecność miesiąc późniejsza. Błąd ten ma o tyle istotne znaczenie dla oceny, czy doszło do naruszenia przepisuart. 30 par 4 kp, że w terminie, który jest wskazany w piśmie powód był także nieobecny w pracy. Brak jest podstaw do przyjęcia, jak to wywodzi pozwany, iż powód miał świadomość, o którą nieobecność faktycznie chodzi. Pozwany wniosek ten wyprowadził z treści smsa powoda z dnia 23 sierpnia 2018 roku, w którym ten pyta, czy na pewno dobrze daty są wpisane. Jednak wniosek taki jest nieuprawniony, ta treść smsa w takim samym stopniu może oznaczać, że dla powoda treść pisma jest niezrozumiała- bowiem w dniach, które podano – co do jednego był w pracy, co do drugiego miał zwolnienie.
W ocenie Sądu ponadto, sam pozwany, nawet w odpowiedzi na pozew tak relacjonuje wydarzenia, że z jego wypowiedzi można wysnuć wniosek, że zawinionego działania powoda dopatruje się on tak w odniesieniu do dni 23-24 lipca, jak i dnia po zakończeniu zwolnienia lekarskiego tj. 20.08.2018.
Warto tu zaznaczyć, że wniosek pozwanego, iż powód wiedział, o jaką nieobecność pracodawca ma pretensje jest także nieuzasadniony wobec wydarzeń mających miejsce 20 sierpnia. Był to pierwszy dzień roboczy po zakończeniu zwolnienia powoda. Tuż po godzinie, o której zwykle są otwierane biura powód skontaktował się za pośrednictwem wiadomości tekstowej z osoba, która zawiadywała pracą kierowców i dysponowała nimi na konkretne trasy. Uzyskał odpowiedź zwrotną, że pozostaną w kontakcie. W takiej sytuacji wniosek pozwanego, iż powód w oczywisty sposób powinien/ wiedział nieobecność w jakim terminie zarzuca się mu, nie ma oparcia w tych faktach.
Niezależnie od naruszenia przepisuart. 30 par 4 kpSąd uznał także, że rozwiązanie z powodem umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika jest niezasadne. Z oświadczenia pozwanego o błędzie pracownicy ( Sąd przyjął tę okoliczność, zatem przesłuchiwanie świadka w tej kwestii było zbędne ) wynika, że rozwiązanie umowy nie nastąpiło w związku z dniami 23-24 lipca, zatem nie ma potrzeby odnoszenia się do tego.
Natomiast w świetle przedstawionych sądowi okoliczności dotyczących nieobecności w dniu 20 sierpnia Sąd uznał, że brak było podstaw do rozwiązania z powodem umowy w tym trybie. Trzeba wskazać, że powód przebywał na zwolnieniu lekarskim do 17 sierpnia ( piątek ) włącznie. Sobota i niedziela były dniami wolnymi. 20 sierpnia był to pierwszy dzień roboczy po zwolnieniu lekarskim. Z smsów, z którymi sąd miał możliwość się zapoznać podczas rozprawy wynika jasno, że chwilę po rozpoczęciu dnia pracy powód skontaktował się z osobą reprezentującą pracodawcę ( jak wskazał tamże- bo nikt się nie odezwał do niego ) pytając, kiedy ma się stawić do pracy, oświadczając, że jest do niej gotowy i otrzymał odpowiedź, którą można jednoznacznie odczytać tak, by oczekiwał na kontakt. Nie sposób w tej sytuacji uznać, że powód w sposób ciężki naruszył obowiązki pracownicze. Należy tu zaznaczyć, że sposób świadczenia pracy, stawiania się do pracy nie był standardowym, przewidującym przebywanie w siedzibie pracodawcy w konkretnych godzinach w określonych interwałach czasowych. Kierowcy stawiali się tam wyłącznie przed wyjazdem w trase, w uzgodnionym terminie, a generalnie pracę świadczyli będąc w trasie. Poza tym czasem- przebywali w domu. Nie można w tej sytuacji zarzucić, że powód- mieszkający zresztą w dość znacznej odległości od siedziby pracodawcy wykorzystał formę telefoniczną, by dowiedzieć się, gdzie i kiedy ma się do pracy zgłosić.
Zgodnie zart. 56§1 kppracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie, a zgodnie zart. 58 kpodszkodowanie, o którym mowa wart. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Powód był zatrudniony ponad 3 lata, zatem okres wypowiedzenia w jego przypadku jest trzymiesięczny i o takim odszkodowaniu na rzecz powoda od pozwanego orzeczono.
Wyrokowi do kwoty jednomiesięcznego wynagrodzenia nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawieart. 4772§1 kpc.