Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 321/17
Data wyroku: 2018-08-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Janicz, Zbigniew Kapiński, Ewa Gregajtys
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 7 k.p.k.

Sygn. akt II AKa 321/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 sierpnia 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie
Przewodniczący: Sędzia SA - Małgorzata Janicz (spr.)
Sędziowie: SA  - Ewa Gregajtys
SA  - Zbigniew Kapiński
Protokolant: sekr. sądowy  - Olaf Artymiuk
przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej-Tomali
po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2018 r. w Warszawie
sprawy:

1
C. R. (1),urodzonego (...)wW., s.A.iM. z d. O.

oskarżonego zart. 55 ust. 3w zw. zart. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

2
M. P.,urodzonego (...)wW., s.R.iA. z d. P.

oskarżonego zart. 55 ust. 3w zw. zart. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonychC. R. (1)iM. P.
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 29 maja 2017 r. sygn. akt VIII K 65/17

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zwalniaC. R. (1)iM. P.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.Z. K., Kancelaria Adwokacka wW., kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych zawierającą 23 % VAT - tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną oskarżonemuM. P.z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie skazałC. R. (1)za to, że:
- w dniu 4 lutego 2017r. wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znacznej ilości środków odurzających w postaci haszyszu o wadze 192,87 gram netto
tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii
i wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę grzywny w liczbie 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;
zaśM. P.za to, że:
- w dniu 4 lutego 2017 r. wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znacznej ilości środków odurzających w postaci haszyszu o wadze 282,92 gram netto
tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii
i wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych.
Apelacje od wyroku Sądu I instancji wnieśli obrońcy obu oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoC. R. (1)wyrokowi zarzucił:
• naruszenie przepisów prawa materialnego tj.art. 55 ust. 3 ustawy z  dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniipoprzez błędne jego zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że ilość środków odurzających, których wewnątrzwspólnotowego nabycia dokonał oskarżony, jest ilością znaczną w rozumieniu ww. przepisu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego oskarżonemu i przypisaniu mu odpowiedzialności za typ kwalifikowany przestępstwa określonego wart. 55 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;
• błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na dowolnym i bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżonyC. R. (1)dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia środków odurzających w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, mimo braku jakichkolwiek dowodów, że zamiarem oskarżonego było rozdysponowanie przedmiotowymi środkami w takim właśnie celu.
i wniósł o:
• zmianę przedmiotowego wyroku w stosunku doC. R. (1)poprzez uznanie, że popełnił on czyn zabroniony określony w art. 55 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i w związku z tym o wymierzenie mu na podstawie tego przepisu kary 1 roku pozbawienia wolności;
• ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonegoC. R. (1)i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.
Obrońca oskarżonegoM. P.wyrokowi zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść wyroku, a mianowicie:
a) 4k.p.k.poprzez zaniechanie przeprowadzenie dowodu przemawiającego na korzyść oskarżonego i rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości;
b)art. 9 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenia dowodu dla wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności zaniechania powołania biegłych psychiatrów dla ustalenia poczytalności oskarżonego;
i wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: obie wniesione apelacje okazały się niezasadne przeto i wnioski w nich zawarte nie zasługiwały na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść należy, iż Sąd I instancji co do zasady właściwie zgromadził materiał dowodowy, który następnie zgodnie z treściąart. 7 kpkocenił. Jedynie apelacja obrońcy oskarżonegoM. P., której zarzuty ( w pkt a i b) skoncentrowały się na kwestii oddalenia wniosku obrońcy i prokuratora o przeprowadzenie badania sądowo –psychiatrycznego tego oskarżonego, skutkowała uzupełnieniem materiału dowodowego przez sąd II Instancji w kierunku postulowanym wniesionym środkiem zaskarżenia. O ile jednak Sąd Apelacyjny dowód w postaci wspomnianej opinii dopuścił ( vide karta 485 akt postępowania), to jednak treść opinii nie spowodowała i spowodować nie mogła oczekiwanego przez obrońcęM. P.skutku w postaci „ustalenia zakresu odpowiedzialności oskarżonego jak i stosowanego wymiaru kary” ( vide karta 433 akt postępowania ) w oparciu o wnioski nowo wywołanej opinii, skoro wnioski te nie uprawniają do takich konstatacji.
Z opinii sądowo – psychiatrycznej wynika bowiem bezsprzecznie, iż biegli nie stwierdzili u badanego objawów choroby psychicznej ani cech upośledzenia umysłowego, zaś w chwili popełnienia czynu, o który został oskarżony, mógł on rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem. Stwierdzono u tego oskarżonego cechy osobowości nieprawidłowej oraz uzależnienie od narkotyków, obecnie w długotrwałej abstynencji.
Wnioski sformułowane w obu apelacjach, a także w uzasadnieniu do apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoM. P., zmierzające w konsekwencji do obniżenia wymierzonych oskarżonym przez sąd I instancji kar, nie są zasadne. Zwrócić należy uwagę, iż w stosunku do oskarżonegoC. R. (1)Sąd Okręgowy zastosował nadzwyczajne złagodzenie wymierzonej kary pozbawienia wolności za podstawę przyjmującart. 60 §2 i §6 kki wymierzając karę poniżej progu ustawowego, a więc 2 lata pozbawienia wolności. Z pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia wynika ponadto, iż sąd meriti w sposób dokładny i w odniesieniu do wszystkich realiów rozpoznawanej sprawy rozważył wymiar kary w stosunku do obu oskarżonych ( karty 412-415 akt postępowania). Na aprobatę zasługuje zarówno wymiar kar jak i argumentacja sądu meriti stojąca u podstaw ich wymiaru. Podkreślić należy, iż stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonym jest znaczny. Świadczy o tym nie tylko ilość środków odurzających jakie obaj przewozili , ale i motywacja sprawców działających z chęci osiągnięcia zysku, wreszcie rozmiar przewidywanych negatywnych następstw czynów w postaci często nieodwracalnych szkód społecznych jakie wyrządzają narkotyki. Na marginesie tylko przypomnieć należy, iż czyny przypisane oskarżonym opisane w krajowej regulacji , a to w art. 55 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, są objęte postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi podpisanej dnia 30 kwietnia 1994 r, która to Konwencja zobowiązuje państwa sygnatariuszy do kryminalizacji określonych tam czynów. Bez wątpienia są to wobec tego przestępstwa o szczególnym stopniu szkodliwości dla społeczności międzynarodowej (R. Sonnenfeld, Pojęcie "międzynarodowego prawa karnego publicznego", PiP 1984, Nr 3, s. 69), u podstaw zaś ich umiędzynarodowienia stoi potrzeba ochrony państw i ich wspólnych interesów oraz dobra wspólnego. Wszystko to pozwala uznać, iż wymierzone oskarżonym kary są adekwatne do zawinienia oraz spełniają wymogi prewencji ogólnej jak i indywidualnej i jako takie zasługują na aprobatę Sądu Apelacyjnego.
Przechodząc do pozostałych zarzutów apelacji obrońcy oskarżonegoC. R. (1)uznać należy, iż niezasadny jest w świetle zgromadzonego przez Sąd I instancji i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego zarzut obrońcy oskarżonegoC. R.dotyczący obrazy prawa materialnego, a to art. 55 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez błędne jego zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, iż ilość narkotyków których wewnątrzwspólnotowego nabycia dokonał ten oskarżony jest ilością znaczną w rozumieniu tego przepisu. Tymczasem , także w oparciu o wnioski opinii z zakresu badań chemicznych, uznać należy, iż przywieziona przez oskarżonegoR.ilość środków odurzających pozwala na uzyskanie 1285 porcji ( w wypadku oskarżonegoP.jest to 1886 pojedynczych porcji). Podzielić należy także argumenty sądu meriti, oparte o dotychczasowe dominujące judykaty Sądu Najwyższego i Sądów Apelacyjnych, iż zatrzymane u każdego z oskarżonych ilości narkotyków mogłyby zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych, tym samym uznać należy sformułowany w pkt 1 apelacji obrońcy oskarżonegoR.zarzut za nietrafny. Odnosząc się do drugiego zarzutu zawartego w apelacji obrońcy oskarżonegoR., a dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych polegającym na błędnym przyjęciu, iż oskarżony ten działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, także i ten zarzut nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym przez Sąd Okręgowy materiale dowodowym. Podzielić należy rozważania Sądu meriti zawarte na kartach 2-3 pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia. Przypomnieć bowiem wypada, iż oskarżonyC. R.składając wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu, także na posiedzeniu w przedmiocie tymczasowego aresztowania wyjaśnił, iż zakupione narkotyki miał zamiar sprzedać w Polsce. Dopiero w postępowaniu przed Sądem zaprzeczył aby działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Słusznie Sąd Okręgowy uznał, iż wiarą należy obdarzyć jedynie te z depozycji oskarżonegoC. R. (1), które wskazują na Jego działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, przemawia za tym obok przyznania się oskarżonego także ilość przywiezionych narkotyków, żadną miarą nie przystająca do ilości którą uznać byłoby można jako ilość przeznaczoną „na własne potrzeby”. Kolejnym argumentem jest bez wątpienia analiza wyjaśnień oskarżonego z postępowania sądowego dokonana w oparciu o doświadczenie życiowe i logikę, niewątpliwie bowiem nie logicznym byłby zakup oraz przewóz tak dużej ilości narkotyków z zagranicy w sytuacji materialnej oskarżonego bez perspektywy dalszej ich odsprzedaży z zyskiem, o czym zresztą poinformował zatrzymujących go policjantów ( vide k. 6-7 pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia). Całokształt przytoczonych okoliczności stoi u podstaw uznania rozumowania Sądu Okręgowego za prawidłowe, a tym przemawia za uznaniem opisanego powyżej zarzutu sformułowanego przez obrońcę oskarżonegoC. R.za niezasadny.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.