Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 275/18
Data wyroku: 2018-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 275/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 października 2018r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Agata Wilczewska
Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Sobieraj
przy udziale Bożeny Wojakowskiej Prokuratora Prokuratury Rejonowej
w Koninie
oraz rewidentaP. O.z(...)Skarbowego
wP.
po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018r.
sprawyA. R. (1),H. J.iA. W.,
oskarżonych z art.107§1k.k.s. i innych
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 13 czerwca 2018r. sygn. akt II K643/15

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

II
Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Agata Wilczewska
Sygn. akt IIKa 275/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018r. w sprawie o sygn. akt IIK 643/15 Sąd Rejonowy w Koninie uniewinnił oskarżonegoA. R. (1)od zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że pełniąc funkcję Prezesa Zarządu Spółki z o.o.(...)ul. (...),(...)-(...) G.:
- w okresie od 1.11.11r. do 14.10.11r. urządzał w sklepie spożywczym w miejscowości(...),(...)-(...) K.gry na jednym automacie o nazwie(...) BANKnr(...),
- w okresie od 10.11.2011r. do 16.12.11r. urządzał wrestauracji (...)przyPL. (...)D.gry na jednym automacie o nazwie(...)nr(...),
- w okresie od dnia 9.11.10r. do dnia 21.02.11r. urządzał w sklepie spożywczymwS.56,(...)-(...) S.gry na jednym automacie o nazwie(...)nr fabryczny(...)wbrewart.6 ust.1, art.14 ust.1 ustawy z dnia 19.11.09r. o grach hazardowych(Dz. U. z 2009r., poz.1540 z późn. zm.), to jest przestępstwa zart.107§1k.k.s.w zw. zart.9§3k.k.s.
Tym samym wyrokiem Sąd uniewinnił oskarżonegoH. J.od zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że od dnia 3.09.11r. do 5.07.12r. prowadziłw lokalu(...)przy ul.(...)wK.gry na automacie typu symulator czasowy o nazwie(...)nr(...)wbrewart.6 ust.1 ustawy z dnia 19.11.09r.o grach hazardowych(Dz. U. z 2009r., poz.1540 z późn. zm.),, poprzez zainstalowanie dnia 3.09.12r. ww. automatu w tym lokalu oraz jego obsługę, w szczególności wyjmowanie pieniędzy i rozliczanie automatu, to jest przestępstwa zart.107§1k.k.s.
Tym samym wyrokiem Sąd uniewinnił oskarżonegoA. W.od zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że w wykonaniu tego samego zamiaruw krótkich odstępach czasu tj.:
- w okresie od 1.11.11r. do 14.10.11r. prowadził wsklepie (...)w miejscowości(...),(...)-(...) K.gry na automacie symulator czasowy o nazwie(...)nr fabryczny(...)o wygrane pieniężne, co wyczerpuje znamiona gry na automacie określone wart.2 ust.3 ustawy z dnia 19.11.09r. o grach hazardowych(Dz. U.z 2009r., poz.1540 z późn. zm.) i narusza przepis art.6 ust.1, art.14 ust.1 tejże ustawy,
- w okresie od dnia 5.11.11r. do dnia 15.02.12r. prowadził w sklepie spożywczymwS.56,(...)-(...) S.gry na automacie typu symulator czasowy o nazwie(...)nr fabryczny(...)o wygrane pieniężne, co wyczerpuje znamiona gry na automacie określone wart.2 ust.3 ustawy z dnia 19.11.09r. o grach hazardowych(Dz. U.z 2009r., poz.1540 z późn. zm.) i narusza przepis art.6 ust.1, art.14 ust.1 tejże ustawy, to jest przestępstwa z art.107§1k.k.s.w zw. z art.6§2k.k.s.
Powyższy wyrok zaskarżony został przez prokuratora w całości na niekorzyść oskarżonych.
Prokurator na podstawieart. 438 pkt. 3 k.p.k.orzeczeniu zarzucił błądw ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wyroku poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że wobec oskarżonych przepisart. 107 § 1 k.k.s.nie mógł być stosowany z uwagi na wątpliwości interpretacyjne co do charakteru przepisówart. 6 i art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychzważywszy na daty czynu wskazane w zarzutach i w konsekwencji przyjęcie, że oskarżeni pozostawali w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamiona czynu zabronionegozart. 107 § 1 k.k.s, podczas gdy wnikliwa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących w tej materii przepisów prowadzi do przeciwnego wniosku.
Podnosząc ten zarzut prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacje wniesione przez prokuratora okazała się bezzasadna.
W ocenie Sądu Okręgowego, dokonana w niniejszej sprawie ocena dowodów została przeprowadzona w sposób szczegółowy, z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego. Zaskarżone orzeczenie pozostaje, wiec w pełni pod ochroną zwłaszcza przepisuart. 7 k.p.k.Nie można jedynie zgodzić sięz rozważaniami Sądu I instancji dotyczącymi wątpliwości czy oskarżonyH. J.iA. W.swoim zachowaniem wyczerpali znamię zarzucanych im przestępstw polegających na „urządzaniu” czy „prowadzeniu” gier na automatach, a wobec oskarżonegoA. W.także jego świadomości co do charakteru gier na przedmiotowych automatach. Jednak te okoliczności wobec podstawy jaka ostatecznie spowodowała uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów mają charakter drugorzędny.
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że również zapatrywanie Sądu I instancji co do zastosowania względem oskarżonychart. 10 § 1 k.k.s.nie zasługiwało na aprobatę, jednak finalnie wydane rozstrzygnięcie musi zostać uznane za trafne, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.
W ocenie Sądu odwoławczego zachowanie oskarżonych nie mogło być analizowane w oderwaniu od zmieniających się przepisówustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 471 – zwana dalej u.g.h.) oraz poglądów prezentowanych w orzeczeniach sądów i piśmiennictwie.
Problematyka odpowiedzialności za występek zart. 107 § 1 k.k.s.ściśle uzależniona od charakteruart. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1u.g.h., a tym samym możliwości ich stosowania przez sądy, jawi się jako jedna z najbardziej skomplikowanychi spornych w ostatnich latach. Wyjaśnienie tej kwestii nastąpiło bowiem dopierow uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego 19 stycznia 2017 r. (I KZP 17/16), której wydanie zostało poprzedzone zawieszeniem postępowania w sprawie I KZP 10/15 celem wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczeniaw sprawie C-303/15. O ile więc od wydania przez Sąd Najwyższy uchwaływ pierwszej z powołanych wyżej spraw sytuacja w omawianym zakresie wydaje się być jasna zarówno co do charakteruart. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1u.g.h. jak i niemożności stosowania przepisów technicznych, które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej, to taki stan rzeczy w okresie wcześniejszym, a zwłaszcza w czasie objętym zarzutami był zgoła odmienny.
Początkowo stanowiska obrońców, oskarżonych oraz pełnomocników wskazujących na konieczność notyfikacji przepisówustawy o grach hazardowych,a prezentowane w licznych postępowaniach karno-skarbowych, uznawano za bezpodstawne, przy czym stanowisko takie zajmowały zarówno urzędy celne, jaki sądy powszechne oraz administracyjne. Następnie doszło do zmiany zapatrywania w/w organów m. in. na skutek postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2014 r. (II KK 55/14). W jego uzasadnieniu wskazano bowiem, że przepisyustawyo grach hazardowych, w szczególności art. 14 ust. 1 oraz art. 6 tej ustawy, to "przepisy techniczne" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Nadto Sąd Najwyższy wyjaśnił, iż konsekwencją braku notyfikacji przepisów technicznych Komisji Europejskiej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm), jest niemożność stosowania i to nie tylko przez sądy norm prawnych, które nie zostały notyfikowane, a zostały zawarte w jednostkach redakcyjnych podlegających obowiązkowi notyfikacji. Sąd Najwyższy swoje rozstrzygnięcie oparł m. in. o orzeczenie ETS z dnia 19 lipca 2012 r. (C 213/11, C 214/11 i C 217/11), a wskazujące na konsekwencję braku notyfikacji tj. brak możliwości stosowania i to nie tylko przez sądy norm prawnych, które nie zostały notyfikowane, a zostały zawarte w jednostkach redakcyjnych podlegających obowiązkowi notyfikacji. Z tego też powodu ETS stanął na stanowisku, że na nienotyfikowane przepisy krajowe nie można powoływać się skutecznie przed sądem krajowym wobec podmiotów prywatnych. Sąd Najwyższy w sprawie II KK 55/14 zastrzegł przy tym, że zgodnie z prawem unijnym sędzia krajowy w pierwszej kolejności jest sędzią unijnym, wcześniej wspólnotowym (zasada supremacjiacquis communautairezapoczątkowana wyrokiem ETS z dnia 15.07.1964 r. 6/64C.v.(...),(...)). Kwestią braku notyfikacji i charakteru przepisówustawyo grach hazardowychzajmował się także Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 4/14. Co prawda w wydanym wyroku nie przesądził o charakterze przepisu 6ust. 1 i art. 14 ust. 1u.g.h. wskazał jednak, że naruszenie obowiązku notyfikacji stanowi samodzielną podstawę do stwierdzenia uchybienia przez państwo zobowiązaniom traktatowym. Taki stan prawny wywołał potrzebę zmianyustawy o grach hazardowychco nastąpiło na mocy ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. – O zamianieustawy o grach hazardowych(Dz. U. z 2015 r., poz. 1201), która istotnie zmieniła dotychczas obowiązujące unormowania. Zastrzec jednak trzeba, że w tym przypadku projekt ustawy został poddany notyfikacji Komisji Europejskiej (nr powiadomienia(...)).
Sąd odwoławczy zauważa również, że postanowieniem Sądu Najwyższegoz dnia 14 października 2015 r. (I KZP 10/15) zawieszono postepowanie w przedmiocie rozstrzygnięcia pytania prawnego „czy przepisyart. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawyz dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych-dalej «ustawy o grach hazardowych» (Dz.U. z 2015 r. poz. 612) w zakresie gier na automatach, ograniczające możliwość ich prowadzenia jedynie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna, są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., ze zm.), a jeżeli tak to, czy wobec faktu nienotyfikowania tych przepisów Komisji Europejskiej, sądy karne w sprawach o przestępstwo skarbowe określone wart. 107 § 1 k.k.s.uprawnione są, w oparciu oart. 91 ust. 3 Konstytucji, do odmowy ich stosowania jako niezgodnych z prawem unijnym?", przy czym nastąpiło to do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawie C-303/15. Podnieść jednak trzeba, że wyrok Trybunału w w/w sprawie wydano dopiero w dniu 13 października 2016 r.
Wracając do treści uchwały z dnia 19 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy wskazał w niej, że: kolizja prawa krajowego z prawem unijnym, w świetle zasady bezpośredniego stosowania prawa Unii Europejskiej (art. 91 ust. 3 Konstytucji), może prowadzić do zastąpienia przepisów krajowych uregulowaniami prawa unijnego albo do wyłączenia normy prawa krajowego przez bezpośrednio skuteczną normę prawa Unii Europejskiej. W konsekwencji norma niestosowania krajowego przepisu technicznego, którego projektu nie notyfikowano Komisji Europejskiej, wynikającaz dyrektywy 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., ze zm.), wyłącza możliwość zastosowania w sprawieo przestępstwo zart. 107 § 1 k.k.s.przepisuart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz. U. z 2015 r., poz. 612) w pierwotnym brzmieniu. Natomiast art. 6 ust. 1 tej ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej wart. 107 § 1 k.k.s., o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony(I KZP 17/16).
Z przywołanej powyżej uchwały wynika zatem, że można przypisać przestępstwo zart. 107 § 1 k.k.s.w sytuacji samego tylko naruszeniaart. 6 ust. 1u.g.h., nawet jeśli czyn zabroniony został popełniony przed wejściem w życie nowelizacjiustawy o grach hazardowych, z tym uzupełnieniem Sądu Okręgowego, że nie wyklucza to chociażby przyjęcia działania oskarżonych w usprawiedliwionej nieświadomości karalności popełnionego przez nich czynu.
Skarżący zdaje się zapominać, że cytowana uchwała Sądu Najwyższego (rozstrzygająca problemem związany z interpretacją przepisów objętych zarzutami) zapadła w 2017 r. zatem nie można było na jej brzmienie powoływać się rozpatrując sprawę czynów objętych niniejszym postępowaniem albowiem miały być on popełnione w roku 2011 i 2012. Skarżący szeroko powołuje także inne orzeczenia, które zapadły po w/w okresie np. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15. Niemniej i one pozostają nieprzydatne dla oceny strony podmiotowej czynów oskarżonych z tej samej przyczyny.
Podsumowując kwestia technicznego charakteru przepisówustawy o grach hazardowychi związanej z tym konsekwencji w postaci niemożności ich stosowaniaw celu wypełnienia odpowiednią treścią blankietowej normyart. 107 § 1 k.k.s.była interpretowana – tak w nauce prawa jak i w orzecznictwie sądów, nie wyłączając Sądu Najwyższego – niejednolicie i to aż do dnia 3 września 2015 r., kiedy to weszław życie ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach i dopierow procesie legislacyjnym tejże ustawy spełniono wymóg notyfikacji norm uznanych za przepisy techniczne, w tym przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h. Do tego czasu, tj. do dnia 3 września 2015 r. w sytuacji, gdy sąd uznawał, iż art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. mają charakter techniczny, uniewinniał oskarżonego od zarzuconego przestępstwa, natomiast gdy odmawiał takiego charakteru choćby jednemu z tych przepisów, orzekał co do istoty stawianego zarzutu. Dodać także należy, iż zazwyczaj uznawano oba te przepisy za techniczne albo obu im odmawiano takiego charakteru, choć istotnie różnią się one od siebie. Przykładem tutaj może być wskazywane już wyżej orzeczenie Sądu Najwyższego w sprawie II KK 55/14. Także więc ich odmienność nie była oczywista i budziła kontrowersje. W dłuższym okresie czasu istniała niespójność interpretacyjna na tym polu i dopiero uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2017 r. definitywnie rozstrzygnęła powyżej przywołane zagadnienia.
Skoro zatem w okresie obowiązywaniaustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r.o grach hazardowych, która zastąpiła wcześniejsząustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych(Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) od samego początku istniały trudności i rozbieżności interpretacyjne w stosowaniu przepisuart. 107 § 1 k.k.s.wynikające z konieczności udzielenia odpowiedzi na pytanie – czy przepisyart. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1u.g.h. mają taki charakter, że mogą uzupełniać normę blankietową wyrażoną wart. 107 § 1 k.k.s., stan taki utrzymywał się aż do dnia 3 września 2015 r. kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianieustawy o grach hazardowychi dopiero w procesie legislacyjnym tejże ustawy spełniono wymóg notyfikacji norm uznanych za przepisy techniczne, to w tej sytuacji, mając przy tym na uwadze wątpliwości i rozbieżności interpretacyjne występujące zarówno w orzecznictwie sądowym, ale także i w orzeczeniach Sądu Najwyższego, poglądach doktryny i nauki, niewątpliwie istnieją uzasadnione podstawy do przyjęcia, że oskarżeni, którzy zarzucanych czynów dopuścili sięw 2011r. i 2012r., uczynili to w usprawiedliwionej nieświadomości ich karalności. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw by odmówić oskarżonym działania w warunkachart. 10 § 4 k.k.s.Zważywszy bowiem na to w jakich okolicznościach zostało finalnie ustalone, żeart. 6u.g.h. jako nie wymagający notyfikacji mógł i może stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej wart. 107 § 1 k.k.s.nie sposób aktualnejw tym przedmiocie wiedzy wprost przełożyć na okoliczności w jakich działali oskarżeni, w konsekwencji uznać, iż świadomie łamali porządek prawny.
Sąd Okręgowy, co wynika już z powyższych uwag, odmiennie niż Sąd I instancji przyjął bowiem, że działanie oskarżanych było podjęte w usprawiedliwionej nieświadomości karalności czynu nie zaś w błędzie co do okoliczności stanowiącej jego znamię.
Należy zauważyć, że przepisart. 10 k.k.s.normuje kwestie błędu co do okoliczności stanowiącej znamię, a także co do bezprawności i karalności czynu. Działanie w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu, uregulowane w art.§ 1 art. 10 k.k.s.wyłącza odpowiedzialność sprawcy jedynie czynu umyślnego, natomiast§ 2, 3 i 4tegoż przepisu wyłączają również odpowiedzialność nieumyślną, która oczywiście w realiach analizowanej sprawy pozostaje bez znaczenia, jako że zarzucany oskarżonemu czyn zart. 107 § 1 k.k.s., może być popełniony jedyniew formie zamiaru umyślnego. Funkcją błędu co do ustawowego znamienia tworzącego typ podstawowy, przewidziany, jak wskazano, w treściart. 10 § 1 k.k.s.jest wyłączenie umyślności. Błąd ten dekompletuje umyślną stronę podmiotową typu czynu zabronionego. Z kolei funkcją usprawiedliwionego błędu co do ustawowego znamienia, tworzącego typ zmodyfikowany (§ 2), co do kontratypu (§ 3) oraz co do karalności (§ 4) - jest wyłączenie winy, stąd też konsekwencją jego wystąpienia jest brak odpowiedzialności karnoskarbowej. Jeżeli błąd z§ 3-4ma charakter nieusprawiedliwiony, następuje umniejszenie winy, co skutkuje w myśl§ 5niższą karą.
Podnieść przy tym należy, że w doktrynie wskazuje się, iż w wypadku klauzuli typu "wbrew przepisom ustawy" (a taka jest zamieszczona w treściart. 107 § 1 k.k.s.) raz mamy do czynienia z elementem określającym bezprawność czynu, a razz elementem indywidualizującym podmiot. Jeżeli sprawca nie zna w ogóle treści przepisu prawa finansowego wypełniającego blankiet "wbrew przepisom ustawy", to taka nieświadomość jest nieświadomością znamienia czynu (znamienia podmiotu, sprawca nie wie bowiem, że jest podmiotem czynu zabronionego) wyłączającą umyślną realizację znamion. Jeżeli jednak sprawca zna treść przepisu prawa finansowego, wie zatem, w jakich okolicznościach zachowanie naruszy taki przepis, nie wie tylko, że zachowanie takie jest karalne, to nieświadomość tego rodzaju jest kwalifikowana wedleart. 10 § 4 k.k.s., co oznacza, że mamy do czynienia z błędem co do karalności. Jednocześnie wyłączenie winy przy błędzie co do karalności następuje jedynie wówczas, gdy błąd ten jest usprawiedliwiony (G. Łabuda w: Kodeks karny skarbowy. Komentarz, WK 2017, komentarz do art. 10, teza 9).
Przez "usprawiedliwione błędne przekonanie" należy rozumieć sytuację,w której z uwagi na ustalone okoliczności, sprawcy nie można zarzucić, że gdyby dołożył należytej staranności, to rozpoznałby właściwie daną okoliczność. Warto przy tym zaznaczyć, że błąd może być wynikiem - wcale nie tak rzadkiej w obszarze prawa finansowego - mylnej interpretacji przepisów wypełniających blankietowe znamię czynu zabronionego. W praktyce nierzadko zdarza się też, że przyczyną błędu jest wprowadzenie danej osoby w błąd przez profesjonalnego doradcę lub urząd, organi sąd interpretujący przepisy prawa.
W niniejszej sprawieA. R. (2)pełnił funkcję Prezesa Zarządu(...) Sp. z o.o.z/s wG.. Powyższe wskazuje, że oskarżony profesjonalnie oraz zawodowo zajmował się branżą związaną z używaniem automatów do gier. Obsługą automatów profesjonalnie zajmował się równieżH. J.. Profesjonalnie prowadzeniem działalności gospodarczej zajmował się równieżA. W.. W tej sytuacji twierdzenie, iż nie mieli oni żadnej świadomości i wiedzyo obowiązujących w tym zakresie przepisach byłaby sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego.W konsekwencji zasadne było przyjęcie, że oskarżeni działali w warunkach przewidzianych wart. 10 § 4 k.k.s., a wynikających z niepewności prawnej co do charakteru przepisu 6ust. 1u.g.h., ze względu na zasadnicze rozbieżności istniejącew tym zakresie tak w orzecznictwie jak i w doktrynie.
Zaakcentowania wymaga także i to, że świadomości najbardziej skomplikowanych norm finansowo-prawnych nie można domniemywać, lecz należy ją wykazać. O ile bowiem powszechnie można przyjąć istnienie ogólnej świadomość podmiotów co do obowiązku uiszczania podatków od dochodu, od spadków, od nieruchomości, to jednoczenie takie założenie nie może przesądzać o świadomości sprawcy odnośnie wszystkich norm karno-skarbowych. Podkreślić zatem należy, że stopień trudności czynów o charakterze formalnym, polegających na niedopełnieniu wymogów „administracyjno-porządkowych" w rozpoznaniu znaczenia prawnego takich czynów jest nieporównanie wyższy, niż w przypadkach czynów, których popełnianiu – ze względu na ich charakter – z reguły towarzyszy świadomość ich bezprawności. W konsekwencji zauważyć należy, że przyczyną nieświadomości sprawcy może być niski stopień jasności przepisu i w konsekwencji podatnikom nie można skutecznie czynić zarzutu naruszenia przepisów, z których interpretacją mają trudności same organy podatkowe czy też inne organy państwa.
Sąd Okręgowy nie ma wątpliwości, że proces interpretacji przepisówart. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1u.g.h. nastręczał wiele trudności, nawet podmiotom profesjonalnie zajmującym się tą tematyką. Skala i charakter tych trudności interpretacyjnych był tego rodzaju, że w sprawie oskarżonych uzasadnione jest zastosowanie przepisuart. 10 § 4 k.k.s.Na skomplikowany i niejasny charakter stanu prawnego w którym przyszło działać oskarżonym wskazuje także pośrednio stopień skomplikowania zarzutów oraz omawianych kwestii przez skarżącego, który dla uzasadnienia swojego stanowiska zmuszony był do odwoływania się nie tylko do doktryny, orzeczeń sądów polskich ale również orzecznictwa europejskiego. Jednocześnie sam skarżący dostrzega istniejące wcześniej dwa przeciwstawne zapatrywania odnoszące się do charakteru przepisów 6ust. 1 i art. 14 ust. 1u.g.h.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień określonych wart. 439 k.p.k.aniart. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.obciążając nimi Skarb Państwa.
Agata Wilczewska