Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 270/18
Data wyroku: 2018-10-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 270/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 października 2018r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Agata Wilczewska
Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udziale Andrzeja Dybki Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Koninie
po rozpoznaniu w dniu 26 października 2018r.
sprawyH. W.
oskarżonego z art.177§1k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 5 lipca 2018r. sygn. akt II K529/17

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

II
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. W.kwotę 516,60zł (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

III
Zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Agata Wilczewska
Sygn. akt IIKa 270/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 5 lipca 2018r. w sprawie o sygn. akt IIK529/17 Sąd RejonowywK.na podstawie art.66§1i2k.k. w zw. z art.67§1k.k. warunkowo umorzył, na okres próby 1 roku, postępowanie karne wobec oskarżonegoH. W.o czynz art.177§1k.k. polegający na tym, że w dniu 27.02.17r. około godz. 12.25 w miejscowościS.naul. (...)na parkingu przyCentrum Handlowym (...)w strefie ruchu kierując samochodem osobowymR. (...)nr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że wykonując manewr skrętuw prawo nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa poruszającemu się prawidłowo pieszemuJ. T., doprowadzając do jego potrącenia, w wyniku czego ten przewrócił się na jezdnię po czym przednim lewym kołem pojazdu przejechał po jego stopie w następstwie czego pieszy doznał obrażeń ciała w postaci złamania trzeciej kości śródstopia lewego, złamania paliczka dalszego palucha lewego oraz drobnej rany stopy lewej, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni. Nadto na podstawie art.67§3k.k. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoJ. T.kwotę 600zł tytułem nawiązki.
Powyższy wyrok zaskarżony został w całości przez obrońcę oskarżonego. Obrońca zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego tj. art.11pkt5prawa o ruchu drogowymi błędne przyjęcie, że poruszający się pojazdem po strefie ruchu winien ustępować pierwszeństwa pieszym. Nadto zarzucił naruszenieart.410k.p.k. polegające na przyjęciu, że pokrzywdzonyJ. T.prawidłowo poruszał się w miejscu wypadku; przyjęciu, że oskarżony nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa poruszającemu się prawidłowo pieszemuJ. T.i swoim zachowaniem bezsprzecznie naruszył zasady wynikające zustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którą kierujący pojazdem poruszając się po strefie ruchu winien ustępować pierwszeństwa pieszym, mimo iż w toku postępowania Sąd I instancji nie ujawnił okoliczności z których można takie wnioski wysnuć, a uchybienia te miały wpływ na treść wyroku, ponieważ dotyczyły istotnych okoliczności i dowodów.
W oparciu o te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od stawianego zarzutu. Nadto o zasądzenie na rzecz obrońcy kosztów obrony udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy okazała się bezzasadna.
Wskazać należy, że dokonana w niniejszej sprawie ocena dowodów została przeprowadzona w sposób szczegółowy, z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego. Zaskarżone orzeczenie pozostaje, wiec w pełni pod ochroną zwłaszcza przepisuart. 7 k.p.k.Sąd Rejonowy precyzyjnie wskazał jakie okoliczności uznał za udowodnione, wyjaśniając które ze zgromadzonych dowodówi z jakiego powodu uznał za wiarygodne. Tok rozumowania Sądu przedstawionyw pisemnych motywach wyroku jest czytelny oraz poprawny logicznie, zaś wywiedzione ostatecznie wnioski oparte zostały w całości na wynikającychz materiału dowodowego przesłankach. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą Sąd Okręgowy aprobuje i należy zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielenia stanowiska skarżącego.
Przede wszystkim należy zauważyć, że do zdarzenia doszło jak wynikaz ustaleń Sądu I instancji na parkingu przyCentrum Handlowym (...)wS.przyul. (...). Jak zaś wynika z protokołu oględzin miejsca zdarzenia (k. 2v akt) na terenie tego parkingu obowiązuje strefa zamieszkania oznaczona znakami pionowymi. Do przedmiotowego wypadku z udziałem pieszego doszło więc nie tyle w strefie ruchu ale w strefie oznaczonej znakami pionowymi jako strefa zamieszkania. Zgodnie zaś z tym na co wskazuje sam obrońca w apelacjiw strefie zamieszkania pieszy korzysta z całej szerokości drogi i ma pierwszeństwo przed pojazdem. Tak stanowi przepisart.11 ust.5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stąd przyjmując pierwszeństwo pieszego w miejscu zdarzenia Sąd I instancji nie naruszył prawa materialnego, wspomnianego przepisuart.11pkt 5 Prawa o ruchu drogowym.
Kontrola odwoławcza nie ujawniła również uchybień Sądu skutkujących obraząart. 410 k.p.k.Przepis ten nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, nie może być bowiem rozumiany w ten sposób, że każdyz przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu. Jest to oczywiście niemożliwe zwłaszcza w sytuacji, gdy z różnych dowodów wynikają wzajemnie sprzeczne okoliczności, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Nie można więc zarzutu opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony wart. 7 k.p.k.
Zakres zaskarżenia określony przez obrońcę oskarżonego (co do winy) obligował Sąd odwoławczy do kontroli zaskarżonego orzeczenia pozostałych rozstrzygnięć zawartych w wyroku.
Sąd Okręgowy nie ma żadnych wątpliwości co do zasadności rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie, w jakim warunkowo umorzył postepowanie karne wobec oskarżonego.
Brak jest także podstaw do zmiany wysokości nawiązki, którą Sąd orzekłw wysokości symbolicznej albowiem wynoszącej 600 zł. Jednocześnie orzeczenie tego środka (ewentualnie obowiązku naprawienia szkody) było obligatoryjne co wynikaz treściart. 67 § 3 k.k.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując uchybień określonych wart. 439 k.p.k.aniart. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jakw wyroku.
O zwolnieniu oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł w oparciu oart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart.634k.p.k. iart.624§1k.p.k. oraz na podstawieart. 17ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.), uznaj c że uiszczenie tych kosztów byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuację materialną.
Na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714) Sąd Okręgowy zasądził na rzecz adwokataK. W.516,60 zł tytułem pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzęduw postępowaniu odwoławczym.
Agata Wilczewska