Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 483/17
Data wyroku: 2018-11-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Kimel
Słowa kluczowe: Wysokość emerytury
Podstawa prawna: art . 110a ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych

Sygn. aktVIII U 483/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 listopada 2018 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSR del. Magdalena Kimel

Protokolant:

Katarzyna Stefańczyk

po rozpoznaniu w dniu14 listopada 2018 r. w Gliwicach
sprawyJ. S.(S.)
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
owysokość emerytury
na skutek odwołaniaJ. S.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
z dnia14 lutego 2017  r.nr(...)

1
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemuJ. S.(S.) prawo do przeliczenia podstawy wymiaru emeryturyna podstawieart. 110a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychod dnia 1 stycznia 2017r.;

2
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.na rzecz odwołującegoJ. S.kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

(-) SSR del. Magdalena Kimel
Sygn. akt VIII U 483/17

UZASADNIENIE
Decyzją z 14 lutego 2017 r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.odmówił ubezpieczonemuJ. S.przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawieart. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ponieważ nie wykazał on wynagrodzeń przypadających w całości lub w części po przyznaniu emerytury z 10 kolejnych lat kalendarzowych wybranych z ostatniego 20-lecia przypadającego przed rokiem złożenia wniosku o ponowne ustalenie wysokości emerytury (tj. z lat 1997-2016) lub dowolnie wybranych 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury.
Z powyższą decyzją nie zgodził się ubezpieczony. Wniósł odwołanie, w którym domagał się jej zmiany i przyznanie prawa do spornego świadczenia. W uzasadnieniu wskazał, że po przejściu na emeryturę, pracował w latach 1985-1988 i 1989-1990 wKWK (...). Domagał się również dopuszczenia dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność odtworzenia hipotetycznego wynagrodzenia za lata 1948-1979.
W odpowiedzi na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
UbezpieczonyJ. S.urodził się (...)
Ubezpieczony pracował w:
-KWK (...)od 1 maja 1948 r. do 31 grudnia 1963 r., przy czym od 1 września 1948 r. do 31 stycznia 1951 r. jako uczeń szkoły przemysłu górniczego, od 2 lutego 1951 r. do 31 marca 1953 r. jako młodszy elektryk pod ziemią, od 1 kwietnia 1953 r. do 31 grudnia 1956 r. jako elektryk pod ziemią, od 1 stycznia 1957 r. do 31 grudnia 1963 r. jako samodzielny elektryk pod ziemią; ponadto w okresie od 22 grudnia 1956 r. do 31 grudnia 1963 r. ubezpieczony był czynnym członkiem drużyny ratowniczej na dole kopalni;
-KWK (...)od 2 stycznia 1964 r. do 30 czerwca 1983 r. jako elektryk pod ziemią; od 2 kwietnia 1985 r. do 28 czerwca 1988 r. jako elektromonter pod ziemią; od 27 października 1989 r. do 31 maja 1990 r. jako telemonter na powierzchni.
Decyzją z 24 czerwca 1983 r. organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury górniczej od 1 lipca 1982 r. Do ustalenia wysokości świadczenia przyjęto ostatecznie wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z 12 miesięcy od czerwca 1987 r. do maja 1988 r. wynoszący 332,88%, który następnie został ograniczony do 250%.
W dniu 4 stycznia 2017 r. ubezpieczony wniósł do organu rentowego o przeliczenie świadczenia emerytalnego na podstawie art. 110a ustawy emerytalnej.
Decyzją z 14 lutego 2017 r. odmówiono ubezpieczonemu prawa do spornego świadczenia z przyczyn wyżej podanych.
Od powyższej decyzji ubezpieczony wniósł odwołanie, które zainicjowało niniejsze postępowanie.
W trakcie postępowania dowodowego, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłej sądowejB. T.na okoliczność odtworzenia wynagrodzeń ubezpieczonego za okres nieudokumentowany w oparciu o akta osobowe, przepisy branżowe oraz na okoliczność wyliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru świadczenia w oparciu o art. 110a ustawy emerytalnej w najkorzystniejszym wariancie z uwzględnieniem części zarobków przypadających po przyznaniu świadczenia. Sporządzono również opinię uzupełniającą.
(...) SAnie posiada dokumentacji płacowej ubezpieczonego sprzed 1980 r.
Okresy zaszeregowania ubezpieczonego w latach od 1948 do 1979 wg kartoteki personalnej oraz dodatki przysługujące wg przepisów branżowych w górnictwie kształtowały się następująco:

Okres

Kategoria

zaszeregowania/

pozycja

Stawka płacy zasadniczej w złotych

Karta Górnika

Deputat węglowy

od

dzienna

1951-02-03

Poz. 57/V/4

11,60

10% - okres pracy ponad 2-5 lat - ustalone na nadstawie Uchwały Rady Ministrów z. dnia 30 listopada 1949 roku w sprawie szczególnych przywilejów dla górników w górnictwie węglowym "Monitor Polski nr A-l00poz. 1175" oraz biorąc pod uwagę par. 14 załącznika nr 1 do ZUP z 1957 roku.
Od 1 września 1953 roku 15% - okres pracy ponad 5 lat

Do 05/1954 ilość 2 tony / rok. Od 06/1954 ilość 8 ton / rok.
Z uwagi na brak danych dotyczących ceny węgla deputatowego za lata 1951-1959 biegła nic nalicza lego składnika Cena za 1 tonę węgla od 1960- 1962 roku 262,50 zł, w 1963 roku - 441.44 zł

1952-03-01

poz. IV/61

17.60

1953-04-01

poz. VI/47

25.68

1954-10-01

poz. VII/62

35,20

1957-01-01

poz. XII/3 5

64.00

1964-01-02

poz. 35 kat. XII

64.00

20% - okres pracy ponad 5 lat - ustalone na podstawie Uchwały Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1949 roku w sprawie szczególnych przywilejów dla górników w górnictwie węglowym "Monitor Polski nr A-100 poz. 1175" oraz od 1 kwietnia 1957 roku biorąc pod uwagę par. 14 załącznika nr 1 do ZUP z 1957 roku.

ilość 8 ton / rok.
Cena za 1 tonę węgla od 1964r. do 1970r. - 500/t. a od 1971r. do 1979r. - 550 zł

1964-08-01

poz. 29. kat. XIII

72.00

1968-12-01

VI kat.

118.00

Od 12/1968 stawka 15.20 zł/dniówkę – okres pracy ponad 5 lal VI kategoria zaszeregowania - zgodnie z załącznikiem nr 10 do protokołu dodatkowego nr 265/PW z dnia 05.12.1968r.
Od lutego 1974 roku stawka 26.00 zł - zgodnie z załącznikiem nr 8 do protokołu dodatkowego nr 342/PW z dnia 24 stycznia 1974r. Od października 1974 roku specjalne wynagrodzenie wypłacane w podwójnej wysokości i miesięcznic na podstawie uchwały Rady Ministrów nr 230/74 z dnia 27 września 1974r.

1975-01-01

VI kat.

140.00

39,00 zł/dniówkę podwyższone o 100% - okres pracy ponad 20 lat - zgodnie z par. 25 pkt. 1 -8 oraz. tabelą nr 2 załącznika nr 1 do Układu Zbiorowego Pracy dliiP.Węglowego z dnia 1 stycznia 1975 roku - VI kategoria zaszeregowania.

Wysokość wynagrodzenia ubezpieczonego na przestrzeni jego aktywności zawodowej kształtowała się następująco. Za lata 1966, 1967, 1969 uwzględniono dane pochodzące z legitymacji ubezpieczeniowej ubezpieczonego. Za lata 1971-1974 uwzględniono dane z przedłożonych zaświadczeń o obliczeniu rocznej nagrody z funduszu zakładowego dla ubezpieczonego, a za lata 1975-1979 dane pochodzące z przedłożonych pasków wynagrodzeń ubezpieczonego (do lipca 1975 r. wynagrodzenie ustalono w oparciu o akta osobowe). Z kolei za lata 1980-1983 i 1985-1990 uwzględniono dane pochodzące z przedłożonego zaświadczenia rp-7 obejmującego wynagrodzenie ubezpieczonego za ten okres. Do obliczeń w zakresie odtworzenia hipotetycznego wynagrodzenia ubezpieczonego uwzględniono jedynie te składniki, co do których nie ma wątpliwości, że ubezpieczony je otrzymywał, a więc wynagrodzenie zasadnicze, Kartę Górnika i deputat węglowy.

Rok

Płaca podstawowa

Karta Górnika

Deputat węglowy

SUMA

1951

3236,40

323,64

0

3560,04

1952

5062

506,20

0

5568,20

1953

7218,32

852,80

0

8071,12

1954

8555,92

1283,39

0

9839,31

1955

10 771,20

1615,68

0

12 386,88

1956

10 736

1610,40

0

12 346,40

1957

19 520

2928

0

22 448

1958

19584

2937,60

0

22 521,60

1959

19 520

2928

0

22 448

1960

19 648

2947,20

1812

24 407,20

1961

19 456

2918,40

1812

24 186,40

1962

19 520

2928

1812

24 260

1963

19 520

2928

3531,52

25 979,52

1964

18 718,48

3743,70

4000

24 462,18

1965

20 016

4003,20

4000

28 019,20

1966

Dane z legitymacji ubezpieczeniowej 63 306,10

1967

Dane z legitymacji ubezpieczeniowej 63 930, 49

1968

21 079,98

4021,70

4000

29 101,68

1969

Dane z legitymacji ubezpieczeniowej 96 193

1970

33 842,40

4359,36

4000

42 201,76

1971

Roczny zarobek: 89 939,08

4400

93 939,08

1972

Roczny zarobek: 89 676

4400

94 076

1973

Roczny zarobek: 97 319

4400

101 719

1974

Roczny zarobek: 98 006

4400

102 406

1975

36 518

12 082

1834

90 448,91

1976

105 018,77

30 528

3300+1100

136 646,77

1977

117 044,63

30 886

3300+1100

149 030,63

1978

106 881,64

30 070

3300+1100

138 051,64

1979

100 897,69

32 270

3300+1100

134 267,69

1980

Dane z rp7 159 358

1981

Dane z rp7 242 716

1982

Dane z rp7 379 244

1983

Dane z rp7 186 204

1985

Dane z rp7 548 163

1986

Dane z rp7 1 072 333

1987

Dane z rp7 1 040 638

1988

Dane z rp7 735 226

1989

Dane z rp7 756 669

1990

Dane z rp7 3 857 578

Stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy za lata 1951-1990 kształtowała się w następujący sposób:

Lp.

za rok  kalendarzowy

zarobki-dochód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (w zł)

kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłaszanego za  rok  kalendarzowy (w  zł)

stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy (w %)

UWAGI

1

1951

3 560,04

7 188,00

49,53

wyliczone przez biegłego na podstawie dokumentacji /akt osobowych

2

1952

5 568,20

7 824,00

71,17

3

1953

8071,12

11 040,00

73,11

4

1954

9 839,31

i 1 700,00

84,10

5

1955

12 386,88

12 096,00

102,40

6

1956

12 346.40

13 416,00

92,03

7

1957

22 448,00

15 .348,00

146,26

8

1958

22 521,60

16 176,00

139,23

9

1959

22 448,00

17 4 36,00

128,75

10

1960

24 407,20

18 720,00

130,38

11

1961

24 186,40

19 500,03

124,03

12

1962

24 260,00

20 160,00

120,34

13

1963

25 979,52

21 156,00

122,80

14

1964

26 462,18

21 792,00

121,43

15

1965

28 019,20

22 404,00

125,06

16

1966

62 205,10

23 208,00

272,78

ustalone na podstawie wpisów do legitymacji ubezpieczeniowej

17

1967

63 930,49

24. 192.00

264,26

18

1968

29 , 01,68

25 272,00

115,15

na podstawie akt osobowych

19

1969

96 193.00

26 038,00

368,73

ustalone na podstawie wpisów do legitymacji ubezpieczeniowej

20

1970

42 201,76

26 820,00

157,35

na podstawie akt osobowych

21

1971

93 939,08

28 296.00

331,99

ustalone na podstawie zaświadczeń o obliczeniu

22

1972

94 076.00

30 108,00

312,46

23

1973

101 719,06

33 576.00

302,95

rocznej nagrody z funduszu zakładowego

24

1974

103 406.00

58 220,00

267,94

25

1975

90 448,91

46 956.00

192,62

do lipca 1975r. ustalone na podstawie akt osobowych a od

26

1976

136 646,77

51 372,00

265,99

27

1977

149 030,63

55 152,00

270,22

sierpnia 1975r. ustalone na podstawie pasków

28

1978

138 051,64

55 644,00

235,41

zarobkowych załączonych do akt sprawy

29

1979

134 267,69

63 924,00

210,04

30

1980

159 358

72 480,00

219,86

31

1981

242 716

95 268.00

263.06

32

1982

379 244

139 572,00

271,72

33

1983

186 204

173 700,00

107,20

34

1985

548 163

240 060,00

228,34

ustalone na podstawie zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu ZUS Rp-7

35

1986

1 072 333

289 140,00

370,87

36

1987

1 040 638

350 208,00

297,15

37

1988

735 226

637 080,00

115,41

38

1989

756 669

2 481 096,00

30,50

39

1990

3 857 578

12 375 644,00

31,22

Natomiast wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w najkorzystniejszym dla ubezpieczonego wariancie za najlepsze 20 lat w całym okresie zatrudnienia kształtuje się w następujący sposób:

Lp.

Za rok kalendarzowy

zarobki-dochód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (w zł)

kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłaszanego za  rok  kalendarzowy (w  zł)

stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy (w %)

1

1957

22 448,00

15 .348,00

146,26

2

1966

62 205,10

23 208,00

272,78

3

1967

63 930,49

24. 192.00

264,26

4

1969

96 193.00

26 038,00

368,73

5

1970

42 201,76

26 820,00

157,35

6

1971

93 939,08

28 296.00

331,99

7

1972

94 076.00

30 108,00

312,46

8

1973

101 719,06

33 576.00

302,95

9

1974

103 406.00

58 220,00

267,94

10

1975

90 448,91

46 956.00

192,62

11

1976

136 646,77

51 372,00

265,99

12

1977

149 030,63

55 152,00

270,22

13

1978

138 051,64

55 644,00

235,41

14

1979

134 267,69

63 924,00

210,04

15

1980

159 358

72 480,00

219,86

16

1981

242 716

95 268.00

263.06

17

1982

379 244

139 572,00

271,72

18

1985

548 163

240 060,00

228,34

19

1986

1 072 333

289 140,00

370,87

20

1987

1 040 638

350 208,00

297,15

SUMA

5 250 %

Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury (5250% : 20)

262,50 %

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach organu rentowego; aktach osobowych ubezpieczonego; świadectwa pracy z 4 czerwca 1990 r. (k.4); świadectwa pracy z 29 czerwca 1988 r. (k.5); rp7 (k.13); opinii biegłej sądowejB. T.z 20 stycznia 2018 r. (k.32-62) wraz z opinią uzupełniającą (k.86-152); legitymacji ubezpieczeniowej odwołującego (k.72); pasków wynagrodzeń odwołującego (k.79).
Sąd podzielił wnioski wynikające z opinii sądowych sporządzonych przez biegłąB. T.. W ocenie Sądu, biegła prawidłowo odtworzyła wynagrodzenie ubezpieczonego za okres nieudokumentowany w oparciu o akta osobowe, przepisy branżowe, legitymację ubezpieczeniową, paski wynagrodzeń ubezpieczonego, zaświadczenia rp-7 oraz prawidłowo wyliczyła wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia w oparciu o art. 110a ustawy emerytalnej w najkorzystniejszym wariancie z uwzględnieniem części zarobków przypadających po przyznaniu świadczenia. Opinie zostały sporządzone w sposób fachowy i precyzyjny. Z ich treści wynika, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy niż 250%.
Sąd nie zgodził się zarzutami podniesionymi przez organ rentowy do opinii sporządzonej przez biegłą dotyczącymi tego, że nie można przeanalizować zarobków za lata 1975-1979 , ponieważ legenda w opinii jest nieczytelna, a także braku rp7 za lata 1980-1982 i 1985-1987. Wskazać należy, że druk rp7 za lata 1980-1990 znajduje się w aktach sprawy (k.13). W aktach sprawy znajdują się także paski wynagrodzeń ubezpieczonego, z których korzystał biegły (k. 79). Nic nie stało na przeszkodzie, aby organ rentowy będący stroną niniejszego postępowania, przed sformułowaniem zarzutów do opinii biegłej skorzystał z prawa wglądu w akta sprawa, zgodnie z przepisamikpc. Odnosząc się natomiast do argumentu związanego z prawdopodobieństwem ujęcia deputatu węglowego w paskach wynagrodzeń za lata 1975-1979 i następnym jego ponownym doliczeniem przez biegłą, wskazać należy, że biegła w opinii uzupełniającej precyzyjnie wskazała analizując dane zawarte w paskach wynagrodzeń, że deputat węglowy w części okresów był wliczany do zarobków brutto pod kodami do 11/1978 „49”, od 12/1978 jako „59” i od 05/1979 jako „46”. Biegła podała, że w każdym miesiącu sprawdziła jaka kwota została wliczona do wartości brutto. Jeżeli nie została wliczona pełna kwota to różnica została przez biegłą doliczona do pełnej wysokości deputatu węglowego. Ponadto nawet jeżeli biegła ponownie doliczyła deputat węglowy to i tak obliczony przez biegłą wskaźnik wysokości podstawy wymiaru uległby obniżeniu co najwyżej o kilka procent i w dalszym ciągu przekraczałby 250%. Tym samym stanowisko ubezpieczonego w tym zakresie jest słuszne.
Materiał dowodowy Sąd uznał za wystarczający do ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa.
W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna sprowadzała się do ustalenia, czy ubezpieczony spełnia warunki do przeliczenia emerytury górniczej na podstawieart.110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U.2017.1383 j.t.).
Zgodnie z powołanym przepisem wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art.15, z uwzględnieniem art.110 ust.3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia:
- z kolejnych 10 lat kalendarzowych przypadających w ostatnich 20 latach kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wnioseko ponowne ustalenie emerytury od przeliczonej podstawy,
- dowolnie wybranych przez emeryta 20 lat kalendarzowych, w których podlegał ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia o ponowne ustalenie wysokości emerytury, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art.15 ust.5, jest wyższy niż 250%.
Ustalenie wysokości emerytury w sposób wskazany powyżej może nastąpić tylko raz.
Szczegółowe zasady postępowania w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe określarozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011r.w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe(Dz. U. z 2011r. nr 237, poz. 1412). Rozporządzenie to w § 21 pkt 1 przewiduje, iż środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument, na podstawie którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia.
Powyższy przepis zakłada istnienie optymalnych warunków, tj. wymaga, by zachowała się dokumentacja płacowa pracodawcy. Natomiast w sytuacji, gdy nie zachowała się stosowna dokumentacja płacowa, wysokość zarobków może być ustalona na podstawie dokumentacji zastępczej z akt osobowych pracownika (np. umów o pracę, angaży, wpisóww legitymacji ubezpieczeniowej oraz innych pism dotyczących zatrudnienia, które zawierają informacje o wynagrodzeniu), a także zeznań świadków.
W postępowaniu sądowym nie obowiązują ograniczenia, co do środków dowodowych stwierdzających wysokość zarobków lub dochodów stanowiących podstawę wymiaru emerytury lub renty określone w § 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 października 2011r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe. Wysokość zarobków, której pochodną jest podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, jest faktem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.), który w postępowaniu przed sądem może być udowadniany wszelkimi środkami dowodowymi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997r., sygn. akt II UKN 186/97, OSNP 1998/11/342, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2006r., sygn. akt I UK 115/06, OSNP 2007/17-18/257). Niemniej jednaj zarobki za poszczególne lata muszą być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, w ściśle określonej kwotowo wysokości. Nie jest natomiast możliwe przeliczenie wysokości emerytury w oparciu o hipotetyczne lub uśrednione wysokości zarobków. Zatem – jak już to wskazano wcześniej - kwestia pobieranego wynagrodzenia musi zostać udowodniona w sposób bezwzględny, a tylko dokumentacja stanowi precyzyjny dowód w zakresie wysokości wynagrodzenia w postępowaniu sądowym.
W niniejszej sprawie Sąd dopuścił dowód z opinii biegłej sądowej, która ostatecznie miała obliczyć wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w najkorzystniejszym dla ubezpieczonego wariancie. Do obliczeń uwzględniono tylko te składniki, co do których nie ma wątpliwości, że ubezpieczony je otrzymywał, tj.: wynagrodzenie zasadnicze, Kartę Górnika oraz deputat węglowy. Obliczając wskaźnik biegła korzystała z przepisów branżowych, danych znajdujących się w aktach osobowych, legitymacji ubezpieczeniowej, pasków wynagrodzeń ubezpieczonego, zaświadczenia rp-7. Obliczony przez biegła wskaźnik przekroczył 250%. Natomiast argumenty podnoszone przez organ rentowy pozostają bezzasadne z przyczyn wyżej podanych.
Reasumując, skoro wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy niż 250%, to ubezpieczonemu przysługuje prawo do ponownego przeliczenia pobieranej przez niego emerytury z zastosowaniem art.110a ustawy, to jest z uwzględnieniem podstawy wymiaru wyliczonej na nowo zgodnie z art.15 ustawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.i zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie art. 110a ustawy emerytalnej od 1 stycznia 2017 r., a więc od pierwszego dnia miesiąca, w którym ubezpieczony złożył wniosek o przeliczenie spornego świadczenia.
O kosztach zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art. 98§1 i§3 w zw. z §9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804) zasądzając od organu rentowego, jako od strony przegrywającej proces, na rzecz ubezpieczonego 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
(-)SSR del. Magdalena Kimel