Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 743/17
Data wyroku: 2018-04-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Jurkiewicz

Sygn. akt X K 743/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 kwietnia 2018r.
Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SR  Joanna Jurkiewicz
Protokolant:    Alicja Stanek
po rozpoznaniu w dniach 13.03.2018r. i 17.04.2018r. sprawy z oskarżeniaM. R. (1)przeciwko:

⚫

B. L. (1), córceJ.iW.,urodzonej (...),PESEL (...);

oskarżonej o to, że:
w dniu 24 września 2016 roku wO., w mieszkaniu będącym w posiadaniuA. L. (1), poprzez wielokrotne zadawanie ciosów pięściami po twarzy oraz kilkunastokrotne uderzenia drewnianym kijem po głowie, rękach, nogach i plecach oraz szarpanie za włosy spowodowała uM. R. (1)liczne obrażenia w postaci zasinienia i zadrapania obu kończyn górnych, bólu i obrzęku przedramienia prawego, licznych otarć i stłuczeń, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni,
tj. o czyn zart. 157§2 k.k.

⚫

Ł. L. (1),synowiA.iB.,urodzonemu (...),PESEL (...),

⚫

K. L. (1), córceR.iZ.,urodzonej (...),PESEL (...),

oskarżonym o to, że:
w dniu 24 września 2016 roku wO., w mieszkaniu będącym w posiadaniuA. L. (1), kierowali wykonaniem czynu zabronionego przezB. L. (2), dopingując ją, zachęcając i nakłaniając, a także polecając i sugerując, by zadawała obrażenia oraz wskazując sposób zadawania ww. obrażeń, doprowadzili do popełnienia czynu, w którego skutkach doszło do powstania uM. R. (1)licznych obrażeń w postaci zasinienia i zadrapania obu kończyn górnych, bólu i obrzęku przedramienia prawego, licznych otarć i stłuczeń, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni,
tj. o czyn zart. 157§2 k.k.w zw. zart.18§1 k.k.

I
Uznając, że społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonejB. L. (1), jest znikoma, na mocyart. 414§1 k.p.k.w zw. zart. 17§1 pkt 3 k.p.k.postępowanie w tym zakresie umarza.

II
OskarżonegoŁ. L. (2)uniewinnia od czynu zarzucanego mu oskarżeniem.

III
OskarżonąK. L. (2)uniewinnia od czynu zarzucanego jej oskarżeniem.

IV
Na podstawieart. 626§1 k.p.k.iart. 632 pkt 1 k.p.k.kosztami procesu obciąża oskarżycielkę prywatnąM. R. (2)w całości, uznając je za uiszczone.

Na oryginale właściwy podpis
Sygn. akt X K 743/17

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
We wrześniu 2016 rokuB. L. (2)pozostawała w związku małżeńskim zA. L. (1). Między ww. nie toczyło się postępowanie rozwodowe, ani też postępowanie o orzeczenie separacji.
W dniu 24 września 2016 roku miedzy godziną 10:00 a 11:00B. L. (2)udała się do biura zajmowanego przez swojego męża, chcąc przedyskutować sprawy związane z ich samochodem. Wskazane biuro znajdowało się przy tym na posesji, na której stał również dom zajmowane przez syna pary –Ł. L. (2)i jego żonę –K. L. (2). Na tym terenie stały nadto pomieszczenia gospodarcze. Samo biuro wyposażone było tak, by móc pełnić również funkcję mieszkania.
KiedyB. L. (2)weszła do wskazanego biura szukając męża, zobaczyła lezącą w łóżku obcą, nagą kobietę, którą okazała się byćM. R. (2)– kochanka jej męża. Nie zastała przy tymA. L. (1), który chwilę wcześniej wyszedł do pomieszczeń gospodarczych, zająć się zwierzętami. Zszokowana odkryciem, że jest zdradzana przez męża,B. L. (2)zaczęła krzyczeć naM. R. (2), każąc jej się wynosić. Ta wykręciła wówczas na swoim telefonie komórkowym numer doA. L. (1), po czym wyskoczyła z łóżka. Następnie kobiety zaczęły się wzajemnie szarpać i popychać –B. L. (2)– by wyrzucićM. R. (2)z biura męża, zaśM. R. (2)– by jej to uniemożliwić.
Dowody: częściowo zeznania oskarżycielki prywatnejM. R. (1)k. 59-61; częściowo zeznania świadkaA. L. (1)k. 61-63, 100-101; częściowo wyjaśnienia oskarżonejB. L. (1)k. 56-57.
W tym czasie na miejsce przybiegli zaalarmowani krzykamiB. L. (1)iM. R. (1),K.iŁ. L. (3).Ł. L. (2)widząc nagą kobietę szarpiącą się z jego matką niezwłocznie opuścił pomieszczenie. Gdy ten wychodził, do biura wbiegłA. L. (1), który po odebraniu połączenia odM. R. (1), usłyszał w słuchawce odgłosy kłótni i postanowił natychmiast sprawdzić, czym było to powodowane.A. L. (1)widząc, żeB. L. (2)szarpie się z jego kochanką, w niecenzuralnych słowach zaczął nakazywać żonie opuszczenie pomieszczenie, jednocześnie popychając ją w stronę drzwi. Wówczas międzyB. L. (2)a jej mężem stanęłaK. L. (2), każąc teściowi, by ten się uspokoił.A. L. (1)w odpowiedzi zażądał odB.iK. L. (2), by wyszły. Obie wycofały się wówczas do domuŁ.iK. L. (2), przy czymB. L. (2)wychodząc chwyciła stojącą w drzwiach szczotkę i w złości uderzyła kijem od niej w samochód męża stojący przed budynkiem.
Dowody: częściowo zeznania oskarżycielki prywatnejM. R. (1)k. 59-61; częściowo zeznania świadkaA. L. (1)k. 61-63, 100-101; częściowo wyjaśnienia oskarżonych:B. L. (1)k. 56-57,K. L. (1)k. 57-58, 61; wyjaśnienia oskarżonegoŁ. L. (2)k. 57.
Na skutek opisanego zdarzeniaM. R. (2)doznała obrażeń ciała w postaci zasinienia i zadrapania obu kończyn górnych, bólu i obrzęku przedramienia prawego, licznych otarć i stłuczeń, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni,
Dowody: dokumentacja medyczna k. 74, 75; opinia sądowo – lekarska k. 25 akt PR Ds. 1908.2016.
Słuchana w toku postępowania z charakterze oskarżonejB. L. (2)oświadczyła, iż rozumie treść stawianego jej zarzutu i nie przyznaje się do popełniania zarzucanego jej czynu. Opisała przy tym, w jakich okolicznościach doszło do zdarzenia z udziałem oskarżycielki prywatnej.
Wyjaśnienia oskarżonejB. L. (1)k. 56-57.
K. L. (2)słuchana przez Sąd w charakterze oskarżonej podała, iż rozumie treść stawianego jej zarzutu i nie przyznaje się do popełniania zarzucanego jej czynu.
Wyjaśnienia oskarżonejK. L. (1)k. 57-58, 61.
Wyjaśniając przed Sądem w charakterze oskarżonegoŁ. L. (2)oświadczył, iż rozumie treść stawianego mu zarzutu i nie przyznaje się do popełniania zarzucanego mu czynu. Wskazał przy tym, że nie brał udziału w szarpaninie, i po tym, gdy zobaczył nagą kobietę w pomieszczeniu zajmowanym przez swojego ojca, niezwłocznie je opuścił.
Wyjaśnienia oskarżonegoŁ. L. (2)k. 57.
B. L. (2)ma wykształcenie średnie. Jest rozwiedziona i nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Jej dochód stanowi emerytura w wysokości 920 zł miesięcznie. Stan jej zdrowia jest dobry; nie była leczona psychiatrycznie, neurologicznie, ani odwykowo. Nie była uprzednio karana.
Dowód: dane z rozprawy k. 54-55.
K. L. (2)ma wykształcenie wyższe. Jest mężatką i ma jedno małoletnie dziecko pozostające na jej utrzymaniu. Osiąga dochód w wysokości 2.600 zł miesięcznie. Stan jej zdrowia jest dobry; nie była leczona psychiatrycznie, neurologicznie, ani odwykowo. Nie była uprzednio karana.
Dowód: dane z rozprawy k. 55.
Ł. L. (2)ma wykształcenie średnie. Jest żonaty i ma jedno małoletnie dziecko pozostające na jego utrzymaniu. Osiąga dochód w wysokości 2.000 zł miesięcznie. Stan jego zdrowia jest dobry; nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie, ani odwykowo. Nie był uprzednio karany.
Dowód: dane z rozprawy k. 55.

Sąd zważył, co następuje
         :
W świetle całokształtu zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, Sąd nie znalazł podstaw by przypisaćŁ.iK. L. (2)sprawstwa zarzucanego im czynu. Jednocześnie Sąd doszedł do przekonania, iż choć przypisanieB. L. (1)czynu kwalifikowanego zart. 157§2 k.k., popełnionego na szkodęM. R. (1)jest w pełni zasadne, to należało wykluczyć, by jego społeczną szkodliwość była wyższa, aniżeli znikoma.
Na wstępie Sąd zauważył, iż nie sposób w zasadniczej części za podstawę ustaleń w sprawie uznać zeznań oskarżycielki prywatnej iA. L. (1). Sąd analizując ich treść i konfrontując wzajemnie dopatrzył się licznych i istotnych rozbieżności między nimi, które uniemożliwiło uznanie ich za wiarygodne. Nie bez znaczenia pozostawał przy tym fakt, że tak zeznaniaM. R. (1), jak iA. L. (1)w wielu miejscach były przy tym wewnętrznie niespójne i niekonsekwentne. W kontekście powyższego Sąd nie dał wiary twierdzeniom obojga, jakoby od przeszło sześciu lat poprzedzających zdarzenieA. L. (1)iB. L. (2)pozostawali w „separacji”.A. L. (1)dopytywany o tą kwestię doprecyzował, że nigdy nie toczyło się między nim i małżonką postępowanie o orzeczenie separacji. Zatem powołując się na powyższe miał na myśli jedynie pogorszenie się stosunków między nimi. Skoro zaśM. R. (2)odnosząc się do tej okoliczności bazowała wyłącznie na, jak zaznaczono, mało precyzyjnych informacjach pochodzących odA. L. (1), jej zeznania w tym zakresie również zostały pominięte. Podobnie oceniono zeznaniaA. L. (1), w których ten odnosił do kwestii wiedzyB. L. (1)na temat faktu spotykania się przez niego z inną kobietą. W tym względzie depozycje świadka były skrajnie niekonsekwentne. Początkowo podał on bowiem, iż „informował żonę, że ma inną partnerkę”. Nie będąc jednak w stanie wypowiedzieć się co do tego kategorycznie, stwierdził, że „na pewno syn i synowa o tym wiedzieli”, co najwyraźniej miało uzasadniać jego przypuszczenie, że wiedzę taką posiadała równieżB. L. (2). JednocześnieA. L. (1)nie potrafił przytoczyć okoliczności, w jakich ich o tym poinformował i oświadczył jedynie, że „na pewno coś takiego się wydarzyło”, „dokładnie nie pamięta”, ale oskarżeni na pewno wiedzeni, że „kogoś sobie szuka”. Sąd stwierdził, że „szukania sobie kogoś”, stanowi zgoła inna okoliczność, aniżeli „pozostawanie w stałym związku z inna kobietą”, wobec czego zeznaniaA. L. (1)w tej części uznano za nielogiczne i, jako takie – niewiarygodne. Tak samo oceniono zapewnienia oskarżycielki prywatnej, iżA. L. (1), nie mając dobrych kontaktów z rodziną „bał się o siebie”, w związku z czym zawsze zamykał drzwi biura na klucz. Okoliczności tej kategorycznie zaprzeczył samA. L. (1).
Badając treść zeznań ww. w zakresie, w jakim odnosili się do samego pobiciaM. R. (1), w pierwszej kolejności Sąd zauważył, iż choć fakt stosowania przezB. L. (2)względem oskarżycielki przemocy fizycznej jest bezsporny w świetle wyjaśnień samych oskarżonych, za nieprawdopodobne należało uznać twierdzeniaM. R. (1), jakoby przybyła na miejsceK. L. (2)tylko stała spokojnie, drwiła i śmiała się z oskarżycielki, namawiając teściową, by dalej ją biła. Mając na uwadze, że przedmiotowe zdarzenie było dlaK. L. (1)niespodziewane, trudno uwierzyć, by – jak przedstawiła to oskarżycielka – pozostała w jego trakcie opanowana. Dalej, opisując udziałŁ. L. (2)w zajściu, oskarżycielka ewidentnie nie mogła się zdecydować, co właściwie mu zarzuca. Podawał w tym zakresie, że ma do niego pretensje o niepowstrzymanieB.iK. L. (2). Jednoczesne była przy tym niekonsekwentna opisując jego udział w zdarzeniu. Początkowo stwierdziła bowiem, żeŁ. L. (2)tylko wszedł do pomieszczenia, powiedział „co ona tu robi?” i wyszedł. NastępnieM. R. (2)przypomniała sobie, że do tego oskarżony „śmiał się szyderczo”, wreszcie podaał, że dodatkowo zachęcał jeszcze żonę i matkę do bicia jej i wyrzucenia nago na ulicę. Sąd, wobec opisanego braku konsekwencji, uznał, że zeznania oskarżycielki ewidentnie ewoluowały w toku przesłuchania na potrzeby niniejszego postępowania. Gdyby bowiem rzeczywiście udziałŁ. L. (2)był taki, jakimM. R. (2)przedstawiła go w akcie oskarżenia, niewątpliwe odniosłaby się do tego w toku spontanicznej wypowiedzi, nie zaś proszona o uściślenie, jak ma się jej początkowy opis zachowania ww. do stawianego mu zarzutu. Podejrzenie Sądu dobitnie potwierdza kolejna z wypowiedzi oskarżycielki, tj. stwierdzenie, iż „zarzucaŁ. L. (1), że wszedł, użył słów, które zachęciły i wtedy rozpoczęła się cala akcja”. Cytowane twierdzenie kłóci się w sposób wyraźny i zasadniczy z prezentowaną przez oskarżycielkę, tak w prywatnym akcie oskarżenia, jak i w zeznaniach, wersją wydarzeń. WcześniejM. R. (2)podnosiła bowiem, żeŁ. L. (2)pojawił się w biurze, gdy była już bita przezB. L. (2)i obrażana przezK. L. (2), z oczywistych względów zachowania te nie mogły zostać zatem zainicjowane przez niego. W konsekwencji Sąd stwierdził, że odnosząc się do postawyŁ. L. (2)prezentowanej w inkryminowanym czasieM. R. (2)podawała nieprawdę, zmierzając do pociągnięcia go do odpowiedzialności za czyn, którego nie popełnił. Do dokonania ustaleń w przedmiocie zachowaniaŁ. L. (2)nieprzydatne okazały się również zeznaniaA. L. (1). Choć świadek zapewniał bowiem, że jego syn podjudzałK.iB. L. (2)do bicia oskarżycielki, Sąd stwierdził, iż nie mógł tego wiedzieć. Jak zauważyła bowiem samaM. A.L.pojawił się w biurze bezpośrednio po tym, gdyŁ. L. (2)je opuścił, kategoryczne wypowiadanie się świadka, co do zachowania oskarżonego względem oskarżycielki było zatem niemożliwie.
Sąd uznał nadto, że nieprawdopodobne są twierdzeniaM. R. (1)odnośnie bicia jej przezB. L. (2)kijem po całym ciele, w tym po głowie. Gdyby bowiem faktycznie doszło do takiego zachowania po stronie wskazanej oskarżonej, należałoby oczekiwać, iż znajdzie ono odzwierciedlenie w doznanych przez oskarżycielkę urazach. Tymczasem w dokumentacji medycznej złożonej przez nią do sprawy Pr Ds. 1908.2016, nie wynika by oskarżycielka doznała jakichkolwiek urazów głowy. Zdecydowanie bardziej prawdopodobne była zatem prezentowana przezB. L. (2)wersja wydarzeń, zgodnie z którą oskarżona użyła kija od szczotki by uderzyć nim w samochód męża, nie zaś wymierzać nim ciosy oskarżycielce.
Uwagę Sądu zwróciły nadto podawane przezM. R. (2)iA. L. (1)powody, dla których oskarżycielka zdecydowała się na złożenie prywatnego akty oskarżenia na prawie rok,po zdarzeniu i na osiem miesięcy po umorzeniu dochodzenia w tej sprawie przez organy ścigania z uwagi na wystąpienie przesłanki zart. 322§1 k.p.k.W tym zakresie oskarżycielka podała, że „widocznie potrzebowała tyle czasu, by dojść do siebie po zdarzeniu” i zapewniała, iżA. L. (1)od początku namawiał ją na złożenie aktu oskarżenia, jednak ona zdecydowała się zwlekać.A. L. (1)zeznawał natomiast kompletnie odmiennie stwierdzając, że prosiłM. R. (2), żeby nie wnosiła aktu oskarżenia. Następnie baz najmniejszych zahamowań przyznał, że dopiero kiedy po rozwodzie wszedł w silny konflikt ze swoimi synami i byłą żoną, dotyczący kwestii majątkowych, powiedział oskarżycielce „że może jednak tą sprawę wznowimy”. Zdaniem Sądu ze wskazanej wypowiedzi wynika jednoznacznie, iż tak oskarżycielka, jak iA. L. (1), ewidentnie wspierający ją w toku postępowania, zeznając powodowani byli wyłącznie chęcią zemsty naB.,K.iŁ. L. (2), tym bardziej nie można uznawać ich depozycji za obiektywne i wyważone. W nawiązaniu do powyższego Sąd doszedł do przekonania, że właśnie z uwagi na rzeczony konflikt i żywioną w związku z nim przezA. L. (1)niechęć doŁ. L. (2)i jego żony świadek insynuował też jakoby samo zaatakowanie jego kochanki przezB. L. (2)w dniu 24 września 2016 roku było przez nich zaaranżowane. Żadne z wcześniejszych wypowiedziA. L. (1), czy też inne dowody nie wskazywały, by przed dniem 24 września 2016 roku świadek pozostawał z oskarżonymi w złych relacjach, przez co ci mieli podstawy zachować się w stosunku do jego kochanki w sposób tak złośliwy i perfidny, jak to zaprezentował. Co więcej, jak wskazywano wyżej, nieprawdopodobne okazały się również zapewnieniaA. L. (1), jakoby jego syn i synowa w ogóle wiedzieli o pozostawaniu przez niego w związku z oskarżycielką. Tym bardziej trudno, by całą sytuację uprzednio precyzyjnie zaplanowali.
Wobec przedstawionych wyżej rozważań Sąd uznał, że zeznaniomM. R. (1)iA. L. (1)należy dać wiarę jedynie w zakresie, w jakim ci podnosili, żeB. L. (2)stosowała względem oskarżycielki przemoc fizyczną w dniu 24 września 2016 roku, pozostając w silnym wzburzeniu i jednocześnie używając licznych wulgaryzmów. Wskazania te w pełni korespondowały bowiem z pozostałym uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym, w tym w szczególności w wyjaśnieniami samejB. L. (1).
Dokonując ustaleń w zakresie przebiegu zdarzenia, Sąd bazował na wyjaśnieniach oskarżonych. Te, w odróżnieniu od zeznańA. L. (1)iM. R. (1), w pełni korelowały ze sobą, uzupełniając się wzajemnie. Ponadto Sąd nie dopatrzył się w nich żadnych wewnętrznych sprzeczności. Opisana przez wszystkich troje sekwencja wydarzeń została nadto oceniona jako znajdująca poparcie w elementarnych wskazaniach doświadczenia życiowego. Nie bez znaczenia pozostawał przy tym fakt, żeB. L. (2)opisując wydarzenia z dnia 24 września 2016 roku szczerze przyznawała, że ubliżała oskarżycielce prywatnej oraz szarpała ją i popychała, chcąc wyrzucić ją z biura męża. W tym kontekście zastrzeżenia Sądu wzbudziły natomiast zapewnieniaK. L. (1)i jej teściowej, iż oskarżycielka nie doznała żadnych obrażeń na skutek działańB. L. (1). Sąd mając na uwadze dynamiczny przebieg zdarzenia, jak i fakt, że do pojawienia się zasinień na ogół dochodzi po dłuższej chwili, nie zaś bezpośrednio po urazie, stwierdził, że oskarżone nie mogły mieć pewności, co do powyższego. Gdy widziały oskarżycielkę po raz ostatni bezpośrednio po zdarzeniu, urazy, jakich doznała, faktycznie mogły jeszcze nie odznaczać się tak wyraźnie na jej ciele, jak to widać na załączonych do akt sprawy fotografiach. Mając na uwadze okoliczności, w jakich w dniu 24 września 2016 roku kobiety się rozstały, trudno też oczekiwać, byB.iK. L. (2)przyjrzały się dokładnieM. R. (1). Wobec powyższego Sąd stwierdził, że odnosząc się do omawianej kwestii, obie oskarżone wyrażały jedynie swoje przypuszczenia, co do których nie bez znaczenia pozostawał fakt, iż nie darzyły one oskarżycielki sympatią. Wyjaśnienia obu kobiet odnoszące się do powyższego zostały zatem pominięte.
Analizując treść zeznańM. L.– siostryB. L. (1)– Sąd zauważył, że z wypowiedzi świadka wynika, iż żywi ona do oskarżycielki głęboką niechęć. Na powyższe wskazuje sposób, w jaki świadek opisałaM. R. (2)– sugerowała, że jej postawa, sposób bycia i wygląd zewnętrzny budzą śmiech i politowanie. Jednocześnie świadek skupiała się w swoich zeznaniach na opisie krzywd, jakieA. L. (2)miał wyrządzić jej siostrze. Okoliczności te jednoznacznie przemawiają za uznaniem depozycjiM. L.za skrajnie tendencyjne. Mając tą refleksję na względzie Sąd zważył, że trudno dać wiarę zapewnieniom świadka, iż widząc oskarżycielkę w kilka dni po zdarzeniu nie zaobserwowała ona u niej żadnych obrażeń. Należało bowiem pamiętać, że jak przyznała samaM. L., nie pozwoliła byA. L. (1)przedstawił jejM. R. (2). Tym samym oskarżycielka nie podeszła do świadka, gdy ta rozmawiała ze swoim szwagrem,M. L.nie miała zatem możliwości dokładnego przyjrzenia się jej. W prawdzie świadek utrzymywał, że z miejsca w którym stała była w stanie dostrzec, czy oskarżycielka jest posiniaczona, czy też nie. Mając na uwadze elementarne wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego Sąd stwierdził jednak, że odległość, jaka dzieliła obie kobiety od siebie, jak i fakt, że oskarżycielka miała wysiąść z samochodyA. L. (1)tylko na chwilę, skutecznie uniemożliwiły świadkowi dokonanie precyzyjnych oględzin. Nie bez znaczenia pozostawało przy tym, że świadek zobaczyła oskarżycielkę bezpośrednio po tym, jak niespodziewanie dowiedziała się odA. L. (1), że ten rozpoczął kolejny związek. Okoliczność, że w momencie, o którym mówiła świadek dopiero oswajała się z tą informacją, zdaniem Sądu również miała negatywny wpływ na jej zdolności spostrzegawcze. Wobec powyższego Sąd dokonując ustaleń w sprawie pominął zeznaniaM. L., jako nieobiektywne i wyraźnie zmierzające wyłącznie do przedstawienia oskarżycieli iA. L. (1)w negatywnym świetle, celem podważenia prawdziwości ich depozycji.
Ponadto, Sąd uznał za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie dokumenty ujawnione w trybieart. 393§1, 2 i 3 k.p.k.,art. 394§1 i 2 k.p.k., w szczególności w postaci danych osobopoznawczych, dokumentacji medycznej i zdjęciowej oskarżycielki (z akt PR Ds. 1908.2016), których autentyczność, wiarygodność oraz rzetelność nie była kwestionowana, a które zostały sporządzone przez upoważnione osoby i podmioty, w zakresie ich kompetencji.
Sąd nie miał zastrzeżeń co do wiarygodności wydanej w sprawie opinii sadowo – lekarskiej dotyczącej oskarżycielki. Wskazana opinia, nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości. Została ona sporządzona przez biegłego w zakresie jego specjalności zawodowej, zgodnie ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia zawodowego. Zaprezentowane zaś wnioski korespondują z całokształtem materiału dowodowego w zakresie, w jakim został on uznany za wiarygodny.
W ocenie Sądu, mając na uwadze przedstawioną powyżej ocenę materiału dowodowego, należało wykluczyć możliwość przypisaniaK. L. (1)iŁ. L. (1)sprawstwo występku polegającego na kierowaniu wykonaniem czynu zabronionego przezB. L. (2)poprzez dopingowanie jej, zachęcanie i nakłanianie, a także polecanie i sugerowanie, by zadawała obrażenia oraz wskazywanie sposoby zadawania obrażeń, czym mieliby doprowadzić do popełnienia czynu, w którego skutku doszło do powstania uM. R. (1)licznych obrażeń w postaci zasinienia i zadrapania obu kończyn górnych, bólu i obrzęku przedramienia prawego, licznych otarć i stłuczeń, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni.
Koncepcję, w ramach którejŁ. L. (2)miałby się dopuścić wskazanych zarzutem zachowań, uznano za kompletnie niewiarygodną wobec niespójnych i niekonsekwentnych zeznań oskarżycielki w tym przedmiocie i jednocześnie rzeczowych i logicznych wskazań samych oskarżonych. Na podstawie uznanego za wiarygodny materiału dowodowego Sąd ustalił bowiem, żeŁ. L. (2)wszedł do biura swojego ojca, w czasie gdy między jego matką iM. R. (3)dochodziło już do rękoczynów, po czym – widząc nagą, obca kobietę – natychmiast wycofał się. W konsekwencji brak jest jakichkolwiek podstaw by przypisać mu sprawstwo kierownicze w odniesieniu do zachowaniaB. L. (1).
Sąd nie miał też wątpliwości, iż brak jest podstaw by przyjmować, żeK. L. (2)zachowała się w sposób opisany zarzutem. Sąd ustalił, że w prawdzie w trakcie zdarzenia panowała wyjątkowo napięta atmosfera, zaś uczestnicy zajścia odnosili się w stosunku do siebie w sposób niecenzuralny – jawi się to jednak jako naturalne wobec okoliczności, w jakichB. L. (2)dowiedziała się o fakcie pozostawania przez jej męża w bliskich, intymnych relacjach z inną kobietą. Jak zaznaczono przy okazji omawiania zeznańM. R. (3), Sąd wykluczył przy tym, byK. L. (2), będąc zszokowana zastaną sytuacją – na co wskazują jej depozycje korelujące ze wskazaniami doświadczenia życiowego – była w stanie z zimnym wyrachowaniem i rozbawieniem kierować teściową, jak to sugerowała oskarżycielka.
Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż powyższe rozważania nie będą na gruncie niniejszej sprawy prowadziły do zastosowania względemŁ. L. (2)iK. L. (1)zasady ujętej wart. 5§2 k.p.k.Z treści wskazanego unormowania wynika, iż „wątpliwości”, o jakich w nim mowa mają być wątpliwościami, „których nie usunięto w postępowaniu dowodowym". Oznacza to, że sąd może sięgnąć do zasadyin dubio pro reodopiero w sytuacji, gdy przeprowadzone zostanie postępowanie dowodowe, a następnie zgodnie z regułami określonymi wart. 7 k.p.k.zostanie dokonana gruntowna analiza zgromadzonego w sprawie i przeprowadzonego zgodnie zart. 167 1 k.p.k.materiału dowodowego i pomimo tych zabiegów nie uda się wyeliminować pojawiających się zastrzeżeń i ustalić jednej, nie budzącej wątpliwości wersji wydarzeń. Tymczasem Sąd, jak zaznaczono, dysponował wiarygodnymi dowodami w postaci wyjaśnień oskarżonych przemawiającym za uznaniem, że wskazani oskarżeni nie wywierali w dniu 24 września 2016 roku wpływu naB. L. (2), o jakim mowa w stawianym im zarzucie.
Wobec powyższego Sąd stwierdzając, żeŁ. L. (2)iK. L. (2)nie dopuścili zarzucanego im czynu, w oparciu oart. 17§1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 414§1 k.p.k.uniewinnił ich orzekając w tym przedmiocie w punktach II i III wyroku.
W dalszej kolejności Sąd zważył, że zasadnym jest uznanieB. L. (1)za winną wywołania uM. R. (3)w dniu 24 września 2016 roku wO.obrażeń ciała w postaci zasinienia i zadrapania obu kończyn górnych, obrzęku przedramienia prawego, licznych otarć i stłuczeń, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni.B. L. (2)w toku postępowania konsekwentnie przyznawała bowiem, iż wzburzona widokiem nagiej kochanki męża zaczęła się z nią szarpać i popychać ją zmierzając do wyrzucenia jej z zajmowanego przezA. L. (1)pomieszczenia. Umiejscowienie i wygląd obrażeń, jakich doznała oskarżycielka prywatna przemawiają zaś za uznaniem, iż powstały one właśnie na skutek wymienionych zachowań oskarżonej. Jednocześnie Sąd wykluczył, byB. L. (2)posługiwała się przy tym kijem, z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentacji medycznej, nie wynika bowiem, by w czasie zajścia oskarżycielka doznała obrażeń, które według jej zeznań miały zostać wywołane właśnie przez uderzanie jej tym przedmiotem, tj., stłuczeń powłok głowy.
Co do zasady Sąd przyjął więc, iżB. L. (2)wypełniła swoim działaniem z dnia 24 września 2016 roku względemM. R. (1)zmaniona występku zart. 157§2 k.k.Analiza materiału dowodowego prowadzi jednak do wniosku, że celowym jest rozważenie, czy czyn ten był społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomy. Jedynie bowiem takie ustalenie pozwala na przypisanie sprawcy odpowiedzialności za popełnienie przestępstwa (vide:art. 1§2 k.k.). Stwierdzenie natomiast, że społeczna szkodliwość zarzucanego czynu jest znikoma, nakazywała Sądowi umorzenie postępowania na podstawieart. 17§1 pkt 3 k.p.k.Rozstrzygając w tym zakresie, Sąd miał na względzie treśćart. 115§2 k.k., który stanowi, że przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
Konfrontując wskazane elementy z ustalonym zachowaniem oskarżonejB. L. (1), Sąd doszedł do przekonania, iż jej czyn jest społecznie szkodliwy jedynie w stopniu znikomym. Zdaniem Sądu decydujący wpływ na takie ustalenie miał sposób i okoliczności popełnienia przezB. L. (2)czynu zabronionego. Należy przede wszystkim mieć na względzie, iż zgodnie z wyjaśnieniami samej oskarżonej, które uznano za wiarygodne, jej zachowanie względem oskarżycielki cechowała niska intensywność – było jednorazowe, spontaniczne i podjęte jedynie w związku z silnym wzburzeniem wywołanym niemalże traumatycznym dla oskarżonej odkryciem. Trudno, mając na uwadze okoliczności sprawy przyjmować, przy tym, iżB. L. (2)działała z bezpośrednim zamiarem wywołania uM. R. (3)wskazanych wyżej obrażeń – skutek ten ewidentnie nie był celem samym w sobie, oskarżona działała zatem wyłącznie w zamiarze ewentualnym (bezpośrednio zmierzała bowiem do wyrzuceniaM. R. (1)z biura). Wbrew twierdzeniom oskarżycielki Sąd nie stwierdził również, by była ona w toku zdarzenia narażona na jakiekolwiek niebezpieczeństwo. Istotnym byli też, że nie pozostawała bierna na działaniaB. L. (1), lecz sama też zaczęła ją szarpać i popychać. Sąd pragnie ponadto podkreślić, iż stoi na stanowisku, że stosowanie przemocy fizycznej jest – co do zasady – czynem niosącym za sobą ujemny ładunek społeczny; z tego względu tego rodzaju zachowania są zabronione przez przepisy karne. Jednakże, w zaistniałych okolicznościach, ładunek społeczny, który niósł za sobą czyn zarzucany oskarżonejB. L. (1), jest – ze względu na jego charakter – tak mały, iż winien pozostać bezkarny. Powyższe stanowisko Sądu oparte zostało o ocenę relewantnych w niniejszym postępowaniu przesłanek, o których mowa wart. 115§2 k.k., a wymienionych wyżej. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności dotyczące w szczególności rozmiaru wyrządzonej szkody, sposobu i okoliczności popełnienia czynu oraz motywacji sprawcy, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania wobecB. L. (1)dochodząc do przekonania, iż czyn jakiego dopuściła się oskarżona był społecznie szkodliwy w stopniu znikomym.
Wobec przyjęcia wskazanych rozstrzygnięć, Sąd z mocyart. 626§1 k.p.k.iart. 632 pkt 1 k.p.k.kosztami sądowymi obciążył oskarżycielkę prywatna uznając je za uiszczone w całości.

Sędzia SR Joanna Jurkiewicz

ZARZĄDZENIE

1
odnotować w rep. K i kontrolce uzasadnień,

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć zgodnie z wnioskami,

3
akta przedłożyć z wpływem apelacji lub za 14 dni.

G., dnia 01.06.2018 roku