Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 714/17
Data wyroku: 2018-04-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Justyna Kujaczyńska-Gajdamowicz, Aleksandra Nowicka, Rafał Sadowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu
Podstawa prawna: art. 300 § 2 kk oraz art. 302 § 1 kk

Sygn. akt – IX Ka 714/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12. kwietnia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu w składzie:
Przewodniczący – S.S.O. Rafał Sadowski (spr.)
Sędziowie: S.S.O. Aleksandra Nowicka
S.S.O. Justyna Kujaczyńska-Gajdamowicz
Protokolant – st. sekr. sąd. Katarzyna Kotarska
przy udziale Prokuratora Prok. Rejonowej w Toruniu-Wschód Małgorzaty Lubińskiej,
po rozpoznaniu w dniu 12. kwietnia 2018 r.
sprawyM. R., oskarżonego zart. 300§2 kkoraz zart. 302§1 kk;
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego,
od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. aktVIII K 724/17,

I
zaskarżony wyrok w całości utrzymuje w mocy;

II
obciąża oskarżonegoM. R.kosztami procesu w postępowaniu odwoławczym, w tym opłatą w kwocie 180 (stu osiemdziesięciu) zł.

Sygn. akt IX Ka 714/17

UZASADNIENIE
Oceniając zasadność apelacji oskarżonego skierowanej przeciwko całości zaskarżonego wyroku, który zapadł w trybieart. 335 § 2 kpk, w pierwszym rzędzie zauważyć należało, że zgodnie zart. 447 § 5 kpkpodstawą apelacji od wyroku wydanego w trybie konsensualnym nie mogą być zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i rażącej niewspółmierności kary związane z treścią zawartego porozumienia. W/w zakaz jest równoznaczny z brakiem możliwości podnoszenia nie tylko zarzutów błędów w ustaleniach faktycznych, ale także formułowania zarzutów, które wprawdzie formalnie określane są przez skarżącego mianem „obrazy przepisów postępowania”, jednakże właściwie odczytane jawią się właśnie jako zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych. Niedopuszczalne jest bowiem instrumentalne omijanie ograniczenia zawartego wart. 447 § 5 kpkw drodze formułowania zarzutu rzekomej obrazy przepisów postępowania, np.art. 7 kpk, czyart. 410 kpk. Z akt sprawy jasno wynikało natomiast, że uwzględnienie złożonego przez prokuratora wniosku o skazanie bez rozprawy i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar i środków poprzedzone zostało złożeniem przez oskarżonego oświadczenia o przyznaniu się do winy i podtrzymaniem na posiedzeniu sądu wyrażonej przez niego woli poniesienia odpowiedzialności za opisane przez prokuratora naruszenia prawa, jakich się dopuścił, nawet przy uwzględnieniu tego, że orzeczone ma zostać wobec niego dodatkowe zobowiązanie, o którym nie było mowy w postępowaniu przygotowawczym (k. 945v.). Prowadzenie przez oskarżonego obecnie w apelacji polemiki z treścią poszczególnych dowodów (wyjaśnień jako rzekomo wskazujących na to, że nie wyrażał zgody na wydanie wyroku na posiedzeniu i kwestionował swoją winę oraz negował działanie z zamiarem pokrzywdzenia wierzyciela) oraz wskazywanie, że ocena jego sprawstwa niemożliwa była bez przeprowadzenia określonych dowodów, by poprzez ujawnienie uchybień w zakresie analizy dowodowej zanegować ustalenia faktyczne, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku, nie było zatem dopuszczalne. W związku z tym, dokonując kontroli instancyjnej wyroku, sąd odwoławczy pominął zarzuty sformułowane w pkt 2 i 3 apelacji.
Rozpoznaniu podlegał tylko zarzut obrazy prawa materialnego wyrażonego wart. 72 § 1 pkt 8 kk- jako jedyny dopuszczalny spośród zarzutów środka odwoławczego. Nie zasługiwał on jednak na uwzględnienie.
Zobowiązanie oskarżonego do wykonania wyroku sądu cywilnego zasądzającego roszczenie na podstawieart. 72 § 1 pkt 8 kkprima facie faktycznie może jawić się jako obejście prawa. Jednakże mając na uwadze, że konstrukcja w/w przepisu jest stosunkowo szeroka i daje sądowi możliwość zobowiązania oskarżonego do takiego postępowania w okresie próby, które w danych okolicznościach może zapobiec popełnieniu przez niego ponownie przestępstwa, za dopuszczalne uznać należy orzeczenie obowiązku probacyjnego w postaci zobowiązania skazanego do wykonania orzeczenia zapadłego w sądowym postępowaniu cywilnym w sytuacji, gdy wyegzekwowanie należności napotyka trudności. Sąd odwoławczy podziela w tym zakresie ugruntowany pogląd Sądu Najwyższego, który także na gruncie przepisów obowiązującegokodeksu karnego, potwierdził, że określony wart. 72 § 1 pkt 8 kkśrodek probacyjny może polegać na zobowiązaniu oskarżonego do wykonania prawomocnego orzeczenia innego sądu, w tym zapadłego w postępowaniu cywilnym (zob. postanowienie SN z dnia 10-12-2014, IV KK 219/14).
Możliwości zobowiązania oskarżonego w trybieart. 72 § 1 pkt 8 kkdo wykonania prawomocnego orzeczenia, w którym rozstrzygnięto o roszczeniu odszkodowawczym związanym ze szkodą spowodowaną popełnieniem przestępstwa nie sprzeciwia się cel uregulowania wynikającego zart. 415 § 5 zdanie drugie kpk. Wykonanie obowiązku nałożonego w oparciu o przepisart. 72 § 1 pkt 8 kkbędzie wprawdzie w istocie stanowić naprawienie szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu, nie mniej jednak orzeczenie to nie stanowi tytułu egzekucyjnego, a więc nie będzie rodziło niebezpieczeństwa poniesienia przez sprawcę niejako podwójnej odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę i bezpodstawnego wzbogacenia pokrzywdzonego. W orzecznictwie orzeczenie nakładające na oskarżonego obowiązek wykonania prawomocnego wyroku innego sądu, w przeciwieństwie do orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody, nie jest uważane za orzeczenie co do roszczeń majątkowych w rozumieniu przepisuart. 107 § 2 kpk– nie dojdzie więc wskutek tego do zdublowania się tytułów egzekucyjnych. W postępowaniu egzekucyjnym dłużnik zawsze będzie mógł zaś wnosząc powództwo przeciwegzekucyjne podnieść zarzut dobrowolnego spełnienia świadczenia do czego został zobowiązany w postępowaniu karnym.
Nałożenie takiego środka probacyjnego służyć będzie natomiast spełnieniu celów probacji. Wydany w oparciu o przepisart. 72 § 1 pkt 8 kknakaz wywiązania się z nałożonego przez sąd cywilny obowiązku wypłacenia pokrzywdzonemu odszkodowania, nie tylko koresponduje bowiem z wyrażonym wart. 2 § 1 pkt 3 kpkwymogiem uwzględnienia prawnie chronionych interesów pokrzywdzonego, ale także przyczynia się do zrealizowania celów w zakresie prewencji indywidualnej, które stawiane są przed karą pozbawienia wolności orzekaną z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby. Nadanie zobowiązaniu do wykonania orzeczenia sądu cywilnego rangi obowiązku próby z sankcją możliwości zarządzenia wykonania kary w razie jego niewykonania zwiększa wszak wychowawcze oddziaływanie wyroku, gdyż stanowiąc czynnik motywujący oskarżonego do wyrównania szkody, jaką pokrzywdzony poniósł wskutek jego działania, kształtuje w nim pożądane postawy.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też – jako słuszny – został on utrzymany w mocy.
O kosztach procesu w postępowaniu odwoławczym, w tym o opłacie w kwocie 180 zł, orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 627 kpkorazart. 8 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983, nr 49, poz. 223 ze zm.), obciążając nimi oskarżonego.