Sąd Okręgowy w Elblągu
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 286/17
Data wyroku: 2018-03-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Kosecka-Sobczak

Sygn. akt VI Ka 286/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 marca 2018 r.
Sąd Okręgowy wE.VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodnicząca:SSO Elżbieta Kosecka - Sobczak
Protokolant: st. sekr. sądowy Joanna Prabucka - Ochniak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej wE.A. B.
przy udziale przedstawiciela Naczelnika(...)- (...)Skarbowego wO.P. S.
po rozpoznaniu w dniach 16.11. 2017r., 31.01 i 30.03. 2018r., wE.sprawy:
M. W. (1)s.P.iM.ur. (...)wW.
S. A. (1)s.J.iJ.ur. (...)wE.
G. G. (1)s.J.iG.ur. (...)wK.
P. J. (1)s.F.iB.ur. (...)wE.
oskarżonych zart. 107§1 kks
na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika interwenienta i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego wE.z dnia 11 kwietnia 2017 r., VIII K 264/16
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a) uchyla zaskarżony wyrok w pkt. I w całości i w pkt. VI odnośnie kosztów i opłaty dotyczącychM. W. (1)i umarza postępowanie karne w zakresie czynuM. W. (1),
b) w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
II. zasądza od oskarżonychS. A. (1),G. G. (1)iP. J. (1)na rzecz Skarbu Państwa po 1/5 kosztów za postępowanie odwoławcze, przy czym zwalnia ich od opłat, zwalnia interwenienta od ponoszenia 1/5 kosztów za postępowanie odwoławcze; zaś w pozostałym zakresie kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.
Sygn. aktVI Ka 286/17

UZASADNIENIE

sporządzone co do oskarżonychM. W.iG. G.

M. W. (1), został oskarżony o to, że w okresie od 07.11.2014 r. do 17.03.2015r. wSklepie (...)przyul. (...)wE.jako Prezes Zarządu(...) Sp. z o. o., urządzał gry na automacie w rozumieniuart. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(Dz. U. nr 201 z 2009r. póz. 1540 z późn. zm.) tj. na automacieA.H.M.F.oznaczony numeremH. (...)będący w dyspozycjifirmy (...) Sp. z o.o.z/s wW., wbrew przepisomart. 3, art. 4, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23 oraz art. 23a ust.1 w/w ustawy o grach hazardowychtj. w szczególności bez wymaganej koncesji oraz poza kasynem gry, tj. o przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kksw zw. zart. 9 § 3 kks.
S. A. (1)został oskarżony o to, że w okresie od 07.11.2014 r. do 17.03.2015r. wSklepie (...)przyul. (...)wE.będąc osobą odpowiedzialną jako serwisant, urządzał gry na automacie w rozumieniuart. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(Dz. U. nr 201 z 2009r. póz. 1540 z późn. zm.) tj. na automacieA.H.M.F.oznaczony numeremH. (...)będący w dyspozycjifirmy (...) Sp. z o.o.z/s wW., wbrew przepisomart. 3, art. 4, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23 oraz art. 23a ust.1 w/w ustawy o grach hazardowychtj. w szczególności bez wymaganej koncesji oraz poza kasynem gry, tj. o przestępstwo skarbowe zart. 107§1 kks.
G. G. (1)został oskarżony o to, że w okresie od 07.11.2014 r. do 17.03.2015r. wSklepie (...)przyul. (...)wE.jako właścicielfirmy (...)G. G. (1)Sklepy (...), prowadził gry na automacie w rozumieniuart. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(Dz. U. nr 201 z 2009r. póz. 1540 z późn. zm.) tj. na automacieA.H.M.F.oznaczony numeremH. (...)będący w dyspozycjifirmy (...) Sp. z o.o.z/s wW., wbrew przepisomart. 3, art. 4, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23 oraz art. 23a ust.1 w/w ustawy o grach hazardowychtj. w szczególności bez wymaganej koncesji oraz poza kasynem gry, tj. o przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kks.
P. J. (1)został oskarżony o to, że w okresie od 07.11.2014 r. do 17.03.2015r. wSklepie (...)przyul. (...)wE.będąc osobą odpowiedzialną jako podmiot serwisujący, urządzał gry na automacie w rozumieniuart. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(Dz. U. nr 201 z 2009r. póz. 1540 z późn. zm.) tj. na automacieA.H.M.F.oznaczony numeremH. (...)będący w dyspozycjifirmy (...) Sp. z o.o.z/s wW., wbrew przepisomart. 3, art. 4, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23 oraz art. 23a ust.1 w/w ustawy o grach hazardowychtj. w szczególności bez wymaganej koncesji oraz poza kasynem gry, tj. o przestępstwo skarbowe z 107§ 1 kks.
Sąd Rejonowy wE.wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017r. w sprawie VIII K 264/16 rozstrzygnął, iż:
I. oskarżonegoM. W. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu oskarżeniem, z tym odmiennym ustaleniem, iż urządzał on gry wbrew przepisomart.3, art.4 ust.1, art. 6 ust. 1, art.9, art. 23 ust.1, art. 23a ust.1 w/w ustawy o grach hazardowych, tj. w szczególności bez wymaganej koncesji, bez zatwierdzonego regulaminu, bez rejestracji automatów, czyn ten kwalifikuje jako przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kksw zw. zart.9 §3 kksi za czyn ten na podstawieart. 107 § 1 kksw zw. zart. 23 § 1 i 3 kkswymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 150 złotych,
II. oskarżonegoS. A. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu oskarżeniem, z tym odmiennym ustaleniem, iż urządzał on gry wbrew przepisomart.3, art.4 ust.1, art. 6 ust. 1, art.9, art. 23 ust.1, art. 23a ust.1 w/w ustawy o grach hazardowych, tj. w szczególności bez wymaganej koncesji, bez zatwierdzonego regulaminu, bez rejestracji automatów, czyn ten kwalifikuje jako przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kksi za czyn ten na podstawieart. 107 § 1 kksw zw. zart. 23 § 1 i 3 kkswymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 80 złotych,
III. oskarżonegoG. G. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu oskarżeniem, z tym odmiennym ustaleniem, iż urządzał on gry wbrew przepisomart.3, art.4 ust.1, art. 6 ust. 1, art.9, art. 23 ust.1, art. 23a ust.1 w/w ustawy o grach hazardowych, tj. w szczególności bez wymaganej koncesji, bez zatwierdzonego regulaminu, bez rejestracji automatów, czyn ten kwalifikuje jako przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kksi za czyn ten na podstawieart. 107 § 1 kksw zw. zart. 23 § 1 i 3 kkswymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 70 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 70 złotych,
IV. oskarżonegoP. J. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu oskarżeniem, z tym odmiennym ustaleniem, iż urządzał on gry wbrew przepisomart.3, art.4 ust.1, art. 6 ust. 1, art.9, art. 23 ust.1, art. 23a ust.1 w/w ustawy o grach hazardowych, tj. w szczególności bez wymaganej koncesji, bez zatwierdzonego regulaminu, bez rejestracji automatów, czyn ten kwalifikuje jako przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kksi za czyn ten na podstawieart. 107 § 1 kksw zw. zart. 23 § 1 i 3 kkswymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych,
V. na podstawieart. 30 § 5 kksorzeka na rzecz Skarbu Państwa przepadek dowodów rzeczowych w postaci automatu do gry i zatrzymanych w nim środków pieniężnych w kwocie 1515 zł, przechowywanych w magazynie depozytowym Oddziału Celnego wG., poz. ks. mag.(...)oraz na koncie sum depozytowych Izby Celnej wO.,
VI. zasądza od wszystkich oskarżonych koszty postępowania po 1/4 ich wysokości od każdego z nich oraz obciąża oskarżonegoM. W. (1)opłatą w wysokości 3000 złotych, oskarżonegoS. A. (1)opłatą w wysokości 800 złotych, oskarżonegoG. G. (1)opłatą w wysokości 490 zł, oskarżonegoP. J. (1)opłatą w wysokości 1000 złotych.
Z wyrokiem tym nie zgodzili się:
1. pełnomocnik interwenientów(...) Sp. z o.o.który zaskarżył wyrok w całości na korzyść interwenienta i wyrokowi zarzucił:
- naruszenie przepisów prawa materialnego (art.  107 § 1 kksw zw. zart. 6 ust. 1ugh,art. 14 ust. 1ugh,art. 3ugh, art. 4 ust. 1 ugh,art. 9ugh,art. 23ugh ,art.23a ust. 1ugh,art. 107 § 1 kksw zw. z art. 2 ust. 3-5 ugh, art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z bezpośrednio skutecznym art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE)
- naruszenieart. 30§5 kks,
i stawiając takie zarzuty wniósł o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania, ewentualnie o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonych,
2. obrońca oskarżonychM. W.,S. A.iP. J., który zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonych i wyrokowi zarzucił:
- naruszenieart. 17§1 pkt. 7 kpkw zw. zart. 6§2kksw zakresie wydania wyroku skazującego co do osobyM. W.,
- naruszenieart. 107§1kks,art. 10§4kks,art. 10§3kks,
-naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.art. 7 kpk,
- błąd w ustaleniach faktycznych
i stawiając takie zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania w stosunku do oskarżonegoM. W., natomiast w stosunku do pozostałych oskarżonych o zmianę wyroku poprzez ich uniewinnienie.
3. obrońca oskarżonychM. W.,S. A.,G. G.iP. J., który zaskarżył wyrok co do tych oskarżonych i wyrokowi zarzucił:
- brak możliwości stosowaniaart. 6 ust. 1ugh i przypisania oskarżonym umyślności na płaszczyźnie strony podmiotowej czynu zart. 107§1kks,
- kontratyp zart. 10§3kkslub zart. 10§4kks,
- obrazę prawa materialnego (art. 107§1kkspolegającego na działaniu wbrewart.  3, art. 4 , art. 6 ust. 1, art. 9, art. 23 i art. 23augh),
i stawiając takie zarzuty wniósł o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonych, ewentualnie o umorzenie postępowania w sprawie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesione apelacje co do zarzutów, które miały skutkować uniewinnieniem oskarżonychM. W.iG. G.nie zasługiwały na ich uwzględnienie. Natomiast sąd odwoławczy uznał zasadność zarzutu z apelacji dot.M. W.o umorzenie postępowania z uwagi na wystąpienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej określonej wart. 439§1 pkt. 8 kpkw zw. zart. 17§1 pkt. 7 kpk(i uzasadnienie orzeczenia dot. osobyM. W.zostanie przedstawione poniżej w zakresie dot. stwierdzenia zastosowania tych przepisów).
Na wstępie należy stwierdzić, że co do zarzutów obrazy przepisów prawa wskazanych w apelacjach, to w ocenie sądu nie mogły one podważyć wniosków o zasadności stwierdzenia, że wszyscy oskarżeni co do zasady popełnili zarzucane im czyny zart. 107§1kksi że wynika to z prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Przy czym z uwagi na złożenie wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku przez obrońcęG. G., to rozważania zostaną ograniczone do zarzutów z apelacji obrońcy tego oskarżonego tj. apelacji autorstwaadw. M. R..
Bezsporne w sprawie jest to, że w dniu 17marca 2015r. w sklepie monopolowy(...)położonym wE.funkcjonariusze służby celnej ujawnili w ww lokalu automat do gierA.H.M. (...)będący w dyspozycjifirmy (...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.. Po przeprowadzonym eksperymencie i po uzyskaniu opinii biegłego z zakresu mechaniki technicznej, ogólnej budowy i eksploatacji maszyn, teorii maszyn i mechanizmów techniki komputerowej ustalono, że automat ten oferuje gry o charakterze losowym i komercyjnym. Okoliczności tych nie kwestionował żaden ze skarżących. Tak więc automat taki jak zatrzymany w dniu 17.03.2015r. i oferujący gry o charakterze losowym i komercyjnym spełniał warunki by uznać go za automat oferujący gry hazardowe tj. takie których warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w tym zakresie określają przepisyustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(w skrócie - ugh). A dla przyjęcia, że dany oskarżony nie popełnił czynu zart. 107§1kksto należało wykazać, że nie urządzał on czy nie prowadził gier losowo-komercyjnych na ww automatach wbrew przepisomustawy z 19 listopada 2009r.
Sąd I instancji stwierdził zaś w wyroku, żeG. G.urządzał gry na tym automacie w okresie od 07.11.2014r. do 17.03.2015r. wbrew przepisomustawy z 19.11.2009r. o grach hazardowych, wbrew m.in.art. 6 ust. 1ugh,art. 23ugh iart. 23a ust. 1ugh tj. w szczególności bez wymaganej koncesji, bez zatwierdzonego regulaminu, bez rejestracji automatów. Wyrok w tym zakresie należy uznać za słuszny.
Nie można bowiem zgodzić się z argumentacją obrońcyG. G., że skoro art. 14 ust. 1 ugh w czasie czynu nie obowiązywał, to legalnym było urządzanie czy prowadzenie przez oskarżonych, w tym iG. G., gier na automacie wbrew przepisomustawy o grach hazardowychwymienionych w opisach czynów, w tym wbrewart. 6 ust. 1ugh. Bowiem co do możliwości stosowaniaart. 6 ust. 1ugh, tj. przepisu zawierającego wymóg, że gra na automatach może być prowadzona na podstawie koncesji na prowadzenie kasyna gry, to należy zaznaczyć, że w uchwale siedmiu sędziówS. N.z dnia 19 stycznia 2017 r., I KZP 17/16 (OSNKW 2017, nr 2, poz. 7) – którą orzekający w niniejszej sprawie skład sądu odwoławczego podziela- przeprowadzono wywód zarówno w obszarze przepisów krajowych, jak i prawa unijnego, także w kontekście przepisuart. 91 ust. 3 Konstytucji RP, w związku z treścią wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15 i ostatecznie przyjęto, że przepisart. 6 ust. 1ugh nie miał charakteru technicznego. Charakter przepisuart. 6 ust. 1ugh został zbadany w sprawie C-303/15(...)i w wyroku z dnia 13 października 2016 r. w tej sprawie wyraźnie wskazano, że przepis ten, uzależniający prowadzenie działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach od uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry, nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, w związku z czym projekt tego uregulowania nie podlegał notyfikacji Komisji Europejskiej. A to oznacza to, że już samart. 6 ust. 1ugh mógł stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej wart. 107 § 1 kks, o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalały na ustalenie, że przepis ten został naruszony (patrz: też wyroki Sądu Najwyższego w sprawach V KK 23/17,(...)26/17, V KK 28/17, V KK 24/17, IV KK 282/16, II KK 346/16, V KK 21/17).
Należy też zaznaczyć, że nie można zgodzić się z argumentacja obrońcyG. G., iż istnieje powiązanie międzyart. 14 ust. 1ugh iart. 6 ust. 1ugh, że przepisy te traktowano jako tożsame i wobec tego iart. 6 ust. 1ugh w czasie czynu przypisanego nie obowiązywał. Bowiem w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 13.10.2016r. w sprawie C-303/15, w tezie 28 wyraźnie wskazano, żeart. 14 ust. 1ugh iart. 6 ust. 1ugh nie mają charakteru sprzężonego i subsydiarnego względem siebie. Trybunał uznał tu za prawidłowe stanowisko z opinii Rzecznika Generalnego przedstawionej w dniu 7 lipca 2016r. do sprawy C-303/15, z którego wynika, że ograniczenia dotyczącego lokalizacji zapisanego wart. 14 ust. 1ugh nie należy w ogóle uważać za element procedury udzielania zezwoleń zart. 6ugh, bo wymóg dotyczący zezwolenia i ograniczenie dotyczące lokalizacji charakteryzują się różnym zakresem i spełniają różne funkcje. Również w wyroku SN z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie V KK 21/17, to wyraźnie stwierdzono, że „mimo więc pewnego związku występującego pomiędzyart. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, to jednak przepisy te mają niezależny od siebie charakter”. Skoro więc tylkoart. 14 ust. 1ugh miał charakter techniczny i powinien przed uchwaleniem zostać notyfikowany, a obowiązek taki nie istniał co doart. 6ugh, to z pewnością skutek niedopełnienia procedury notyfikacji przepisu technicznegoart. 14 ust. 1ugh nie mógł odnosić się do całej ustawy i gratyfikować zupełnego braku poszanowania prawa w dziedzinie, która ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny wymaga reglamentacji, a brak notyfikacji technicznego przepisu zart. 14 ust. 1ugh nie mógł też prowadzić do wniosku o braku możliwości stosowaniaart. 6 ust. 1ugh.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że o sprzężonym czy technicznym charakterze i art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ugh nie może przekonywać treść przywołanych w apelacji, wybranych, orzeczeń. Nie mogą one też wskazywać na to, że z pewnością art. 6 ust. 1 ugh w czasie czynu nie obowiązywał.
Nie wynika to jednoznacznie z postanowienia SN z 14.10.2015r. w spr. I KZP 10/15, skoro z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że sąd poczynił rozważania głównie w obszarze oceny technicznego charakteru art. 14 ust. 1 ugh, a nie skupił się na wykazaniu też takiego charakteru art. 6 ust. 1 ugh.
Również pogląd zawarty w postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2014 r. w spr. II KK 55/14, co do konsekwencji braku notyfikacji przepisów technicznych Komisji Europejskiej, ze wskazaniem, że przepisy techniczne zawarte wustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowychnie zostały notyfikowane Komisji, to również został odniesiony głównie do technicznego charakteruart. 14 ust. 1ugh.
Także i postanowienie SN z 14 października 2015r. w sprawie I KZP 10/15 nie mogło przesądzić o tym, że z pewnością oskarżeni, w tym iG. G.mogli zasadnie przypuszczać, ze i art. 6 ust. 1 ugh i art. 14 ust. 1 ugh mają charakter techniczny i obowiązują i że jest to pogląd powszechny.
Skarżący przytoczył bowiem w apelacji te orzeczenia, które miały wspierać jego tezę, że oskarżeni byli upewnieni, iż nienotyfikowane przepisyart. 6 ust. 1ugh iart. 14 ust. 1ugh nie obowiązują. Jednocześnie pominął to, że przecież zapadały i takie orzeczenia, które wskazywały na to, że mimo braku notyfikacji to przepisy zustawy o grach hazardowychjednak obowiązują.
Dla przykładu należy wskazać, że Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt I KZP 15/13 stwierdził, że orzeczenie(...)w kwestii potencjalnego charakteru technicznego normy prawa krajowego przy braku wypełnienia przez organ ustawodawczy obowiązku notyfikacji wynikającego z Dyrektywy 98/34/WE, nie jest równoznaczne z utratą mocy prawnej tego aktu. Z kolei w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie P 4/11 Trybunał Konstytucyjny orzekł, żeart. 135 ust. 2ugh jest zgodny zart. 2 Konstytucji RP. Badając konstytucyjność tego przepisu Trybunał miał na uwadze także wyrok(...)z dnia 19 lipca 2012 r., stwierdził jednak, że ewentualna niezgodność ustawy hazardowej z prawem unijnym, zwłaszcza zaś niezgodność wynikająca z zaniedbań formalnoprawnych odpowiedzialnych polskich organów, nie wpływa automatycznie na ocenę zgodności treści zakwestionowanego przepisu ugh zKonstytucją RP. W ocenie sądu odwoławczego stanowisko prezentowane przez SN i TK w tych orzeczeniach ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu, gdyż przekonuje, że gdyby dany oskarżony faktycznie interesował się i zapoznał i z treścią przepisówustawy o grach hazardowychi z orzecznictwem dotyczącym interpretacji obowiązywania niektórych z tych przepisów, to skoro z orzeczeń takich autorytetów jak SN i TK nie wynikało tak jednoznacznie - jak to przedstawił w apelacji skarżący-, by przepisy zustawy o grach hazardowych, a w szczególnościart. 14 ust. 1ugh czyart. 6 ust. 1ugh, nie obowiązywały, to nie miał on pewności, że przepisy te nie obowiązują, bazując tylko na wybranych orzeczeniach czy zapewnieniach innych osób związanych z firmą wynajmująca część jego lokalu (co wskazał w oświadczeniuG. G.), którzy w oczywisty sposób tak interpretowali przepisy, by osoby organizujące gry na automatach hazardowych wbrew przepisomustawy o grach hazardowychto je nadał organizowały.
Konkretnie zaś odnosząc to do osobyG. G., to nie wskazał on w swoich wyjaśnieniach czy w oświadczeniu z rozprawy odwoławczej by znał te orzeczenia, które przytoczył w apelacji jego obrońca. Wręcz oskarżony ten podał, że nie znał nawet przepisówustawy o grach hazardowych. A skoro z wyjaśnień oskarżonego nie wynikało, byG. G.zapoznał się z orzeczeniami wskazanymi w apelacji przez obrońcę, to skarżący nie mógł się zasadnie powoływać na to, że w świadomości oskarżonego, opartej na tych orzeczeniach które wskazano w apelacji, to oskarżony uważał, że działa legalnie. Bowiem to, że jego obrońca znał te orzeczenia wcale nie oznaczało, że znał jeG. G.i że kierował się ich trescia decydując się na udział w organizowaniu gier hazardowych. Tym bardziej, żeG. G.w oświadczeniu z rozprawy odwoławczej, to położył nacisk na to, że był zapewniany przez przedstawicieli firmy wstawiającej automat, że nie wchodzi w konflikt z prawem i dodatkowo zapewniono go, że zapłacą wszystkie kary finansowe, gdyby takie były i że to wzbudziło jego wątpliwości. A taka treść oświadczenia wskazuje na to, że gdyby faktycznie działalność związaną z urządzaniem gier hazardowych na wstawionym dosklepu (...).G.automacie była w pełni legalna, to zbędne byłoby zapewnianie oskarżonego, że zostaną za niego zapłacone wszelkie kary finansowe. Ponadto skoro sam oskarżony tak naprawdę stwierdził, że nie zapoznał się zustawą o grach hazardowych, a zapewnienia o ewentualnym zapłaceniu za niego kar finansowych wzbudziło jego wątpliwości, to obrońca nie mógł w niniejszej sprawie zasadnie powoływać się na to, żeG. G.był utwierdzony w tym, że działa legalnie (a tym samym działał w usprawiedliwionym błędzie).
Ponadtoart. 6 ust. 1ugh nie był – w czasie czynu przypisanego oskarżonemu- powszechnie traktowany jako przepis techniczny czy nieobowiązujący (co wynika z wyżej przytoczonych przez sad odwoławczy orzeczeń SN i TK, a także z orzecznictwa sądów administracyjnych).Ustawa o grach hazardowychw czasie czynu obowiązywała i nie została uchylona,art. 6 ust. 1ugh (a także i 23, 23a tej ustawy) też obowiązywał przez cały czas czynu. Należy też skarżącemu wskazać, żeart. 107§1kkspenalizuje działania polegające na działaniu wbrew przepisom ustawy tj. w niniejszej sprawie wbrew przepisom ustawy z 29.11.2009r. o grach hazardowych. Z treści tej ustawy wynika zaś wiele obowiązków, których należy dochować, żeby legalnie organizować gry na automatach o szczególnym charakterze tj. losowo-komercyjnym, a niedochowanie tych obowiązków stanowi działania „wbrew przepisom ustawy” wskazane wart. 107§1kks. Należy też zaznaczyć, że w sytuacji, gdy sąd I instancji w opisie czynów przypisanych wskazał przepisyustawy o grach hazardowych, które oskarżeni – w tym iG. G.- naruszyli, to do uniewinnienia oskarżonych niewystarczające jest wskazanie, że w ocenie skarżącego przepisy te nie obowiązywały.
Gry na automatach określonych wart. 2ugh mogły być bowiem prowadzone i urządzane tylko po uzyskaniu koncesji na kasyno, co wyraźnie postanowiono w treści przepisuart. 6 ust. 1ugh. W świetle przepisów całejustawy o grach hazardowychważne było bowiem nie tylko miejsce urządzania czy prowadzenia gier (gdyżart. 14 ust. 1ugh dot. lokalizacji urządzania gier na automatach w kasynach), ale i to czy osoba prowadząca działalność regulowanąustawą o grach hazardowychw ogóle poddała się działaniu zasad określonych tą ustawą, czy też przeciwnie, zasady te zignorowała i działalność tą prowadziła pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie kasyna nigdy nie posiadała, ani też nie ubiegała się o nie, a także np. nie doprowadziła do zarejestrowania automatów do gier. A skoro dana osoba ignorowała wszystkie obowiązki wynikające z przepisów ugh, to nie mogła skutecznie powoływać się na to, że samo stwierdzenie technicznego charakteru nienotyfikowanegoart. 14 ust. 1ugh, to uwalniało ją od podporządkowania się pozostałym obowiązkom wynikającym z ugh, w tym konsekwencjom wyrażającym się w powinności powstrzymania się od działań, na które nie uzyskano koncesji. Tym bardziej, że przecież działalność w zakresie organizowania i urządzania gier hazardowych z uwagi, między innymi, na towarzyszące jej ryzyka uzależnień, korupcji i przestępczości,nie mogła być traktowana jako zwykła działalność gospodarcza, a rynek gier hazardowych, jako zwykły rynek gospodarczy, zwłaszcza, że celem polityki państwa było poddanie tego rodzaju aktywności gospodarczej ścisłej regulacji i kontroli, z położeniem szczególnego nacisku na zapobieganie uzależnieniom od hazardu, ochronę konsumentów i ich rodzin oraz zwalczanie przestępczości, w tym zorganizowanej, i innego rodzaju nielegalnej działalności (co jasno i wyraźnie ujawnione zostało w uzasadnieniu projektu doustawy o grach hazardowych– patrz: druk sejmowy nr(...), a także wynikało z przekazów medialnych). Skoro zaś nietechniczny przepis art. 6 ust. 1 ugh obowiązywał cały czas, to z pewnością skutek niedopełnienia procedury notyfikacji przepisu technicznego art. 14 ust. 1 ugh nie mógł odnosić się do całej ustawy, w tym i do art. 6 ust. 1 ugh i gratyfikować zupełnego braku poszanowania prawa w dziedzinie gier hazardowych, która ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny wymagało reglamentacji. Bowiem „Wprowadzoneustawą o grach hazardowychzmiany prowadzące do ograniczenia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na rynku hazardowym, a tym samym, do ograniczenia wolności obywateli zostały ustanowione w ustawie ze względu na konieczność ochrony porządku publicznego oraz moralności publicznej. Nie można dopatrzeć się naruszenia przezustawę o grach hazardowychzasad demokratycznego państwa prawnego, w tym zasady zaufania obywateli do państwa, zasady pewności prawa czy przyzwoitej legislacji” (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą wW.z dnia 15 lipca 2010 r. w spr.(...) SA/Wa 737/10, publ. Legalis nr 266684)
Jeszcze raz należy podkreślić, że nie wszystkie przepisyustawy o grach hazardowychmiały charakter techniczny i wymagały notyfikowania. Wynikające z przedstawionych w sprawie dokumentów, orzeczeń, zapatrywań, wątpliwości co do obowiązywania przepisów dotyczyły nie wszystkich przepisówustawy o grach hazardowych, tylko głównieart. 14 ust. 1ugh. Tymczasem –co wynika z opisu czynów przypisanych-, to stwierdzono, że oskarżeni, w tym iG. G., naruszyli i art. 3 ugh (według którego urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie), art. 6 ust. 1 ugh (stwierdzający, że gry na automatach można prowadzić po uzyskaniu koncesji na kasyno gry), art. 23 ugh ( stanowiący m.in., że automaty i urządzenia do gier powinny być przystosowane do ochrony praw grających i realizacji przepisów ustawy), art. 23a ust. 1 ugh (zawierający wymóg rejestracji automatów). Gdyby więc nawet stwierdzić, że oskarżeni mieli wątpliwości co do obowiązywania art. 6 ust. 1 ugh, co jednak wcale nie wynika z wypowiedziG. G., który wręcz stwierdził, że nie znałustawy o grach hazardowychi ogólnie był zapewniany o legalności działalności w obszarze gier hazardowych przez przedstawicieli firmy związanej ze wstawionym automatem, to skarżący nie wskazał racjonalnych powodów dla których nie podporządkowano się np. obowiązkowi rejestracji automatu zart. 23augh. Bowiem sam wywód, że skoro nie obowiązywałart. 14 ust. 1ugh, to nie obowiązywał iart. 6 ust. 1ugh, a za nim iart. 23a ust. 1ugh, nie podlegał uwzględnieniu. Jeszcze raz bowiem należy stwierdzić, żeustawa o grach hazardowychzawierała wiele przepisów, a stwierdzenie, że jeden z nich nie obowiązywał, nie mogło prowadzić do wniosku, że oskarżeni byli tym samym zwolnieni od respektowania i innych przepisów z tej ustawy. Podobnie jak i za nielogiczny należy uznać wywód, że skoro w omawianej sprawie organizowano gry hazardowe na 1 automacie, to można było to czynić poza kasynem, skoro kasyno wymagało zainstalowania od 5 do 70 sztuk automatów. Bowiem wstawienie takiego automatu jak ten zatrzymany w dniu 17.03.2015r. do sklepu, a nie do kasyna - gdy choćby z danych o karalności wynika rozmiar działalności prowadzonej przezM. W.i to, że dysponował setkami automatów do gier hazardowych, dla których mógł urządzić kilka a nawet kilkadziesiąt kasyn - , to wyraźnie wskazywało na to, że osoby zaangażowane w zorganizowanie gier na zatrzymanym automacie, to działały przy całkowitym zignowaniu wszelkich przepisów o grach hazardowych, a nie dlatego, że nie dysponowały taką ilością automatów by zorganizować kasyno.
W tym miejscu bowiem należy zauważyć, żesklep (...).G., w którym ujawniono automat do gier hazardowych, był to sklep monopolowy. Oskarżony prowadząc działalność gospodarcza w zakresie sprzedaży alkoholu musiał sobie zdawać sprawę z tego, że po to by legalnie sprzedawać alkohol to musi spełnić wiele warunków, by to czynić legalnie. A skoro wydzierżawił część powierzchni lokalu, pod znany mu z umowy dzierżawy cel tj. dla zainstalowania automatu do gier, a nadto sprzedawczynie z jego sklepu były zaangażowane w obsługę tego automatu, to też powinien upewnić się czy i gry na tym automacie są urządzane legalnie. Tym bardziej, że to on podpisał listę aktualizacji urządzeń do umowy dzierżawy na podstawie której wstawiono do jego sklepu automat do gier hazardowych bez banderoli z numerem poświadczenia rejestracji. Tymczasem z wyjaśnieńG. G.nie wynika by to uczynił. Bowiem poprzestanie na informacjach tylko od osób reprezentujących innych urządzających gry zM. W.na spornym automacie tj. od osób zainteresowanych tym by urządzać te gry i to nawet wbrew przepisomustawy o grach hazardowych, nie może przekonywać byG. G.dopełnił starannie obowiązku ustalenia czy gry te są urządzane legalnie. A skoro wręcz przyznał on, że zapewnienia, iż zostaną zapłacone wszelkie kary finansowe, to wzbudziły w nim wątpliwości co do legalności tych gier, to ta okoliczność jasno wskazuje, że nie można było zasadnie wywodzić, żeby ten oskarżony działał np. w warunkach kontratypu zart. 10§3kksczyart. 10§4kks.
Oskarżony winien był bowiem upewnić się czy organizowanie gier na automacie, który zainstalowano w jego sklepie jest zgodne z prawem. Tym bardziej, że nie zawarł on tylko typowej umowy dzierżawy powierzchni, ale i akceptował cel tej dzierżawy (wskazany wyraźnie w zapisie z umowy), a nawet jego pracownice wykonywały pewne czynności przy obsłudze tego automatu, który nie posiadał nawet elementu, który by poświadczał jego rejestrację. Nic też nie wskazuje na to by oskarżonyG. G.upewniał się szczegółowo u przedstawicieli firmy wstawiającej automat jakie warunki należy spełnić by gry na tym automacie były urządzane legalnie i czy dochowano tych warunków. A w sytuacji gdy na automatach tych urządzano/prowadzono gry hazardowe, bez koncesji, bez zarejestrowania automatów (co wynika z niekwestionowanych przez strony wyników eksperymentu, oględzin czy opinii biegłego), to naruszano tym przepisyustawy o grach hazardowychw postaciart. 6 ust. 1ugh i art. 23a ust. 1 ugh. I już stwierdzenie tych dwóch naruszeńustawy o grach hazardowychbyło wystarczające do wypełnienia normy blankietowej przepisuart. 107§1kksi dawało podstawę do przypisania oskarżonemu winy popełnienia takiego czynu jaki przypisał mu sąd I instancji. Tym bardziej, że argumenty z apelacji dotyczące niemożności zastosowaniaart. 107§1kksw związku z brakiem możliwości skutecznego wypełnienia tej normy blankietowej przepisamiustawy o grach hazardowych, okazały się nietrafne. Bowiem stwierdzenie w świetle powyższych rozważań, że przepisart. 107§1kksbył prawidłowo dopełniony przepisemustawy o grach hazardowych, w postaciart. 6 ust. 1ugh, to powodowało, że sąd I instancji miał podstawy by przepis blankietowy uznać za wypełniony przepisem zart. 6 ust. 1ugh i stosowaćart. 107§1kks. Skoro bowiem zarzut obrazy prawa materialnego zart. 438 pkt. 1 kpkmusi odnosić się do błędnego zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd I instancji miał podstawy- wobec możliwości wypełnienia przepisu blankietowego choćby przepisemart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychczy art. 23a ust. 1 tej ustawy- by zastosować kwalifikację zart. 107§1kks, to tym samym nie dopuścił się zarzucanego nieprawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego zart. 107§1kks, czyli zarzucanej obrazy prawa materialnego w postaci ww przepisów zustawy o grach hazardowych.
Trudno też było przyjąć by wymowa relacjiG. G., w sytuacji gdy przecież sprawa karna ma za zadanie ustalić czy dany oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo i jaki towarzyszył mu zamiar, była wystarczająca by wykazać, że oskarżony ten nie popełnił zarzucanego mu czynu, gdyż brał pod uwagę okoliczności, które zostały wskazane w apelacji jego obrońcy. OskarżonyG. G.nie odwoływał się ani do treści przepisówustawy o grach hazardowychani do tego jak te przepisy, i w oparciu o co, interpretował, a wręcz stwierdził, że nie znał przepisów tej ustawy. A w takich okolicznościach, to nie można zasadnie przyjąć by wykazano dowodami, że toG. G., a nie jego obrońca brał pod uwagę wymienioną w apelacjach treść przepisówustawy o grach hazardowych, by to oskarżony dokonywał ich interpretacji czy zapoznał się z orzecznictwem sądów czy opiniami dot. urządzania i prowadzenia gier hazardowych i to w czasie przypisanego mu czynu. Dlatego brak realnego wykazania dowodami, że faktycznie oskarżony ten opierał swoje przekonanie o legalności prowadzonej działalności w czasie czynu mu przypisanego na takich przesłankach jakie jego obrońca przedstawił we wniesionej na rzecz tego oskarżonego apelacji, a nadto wobec braku sygnałów w wyjaśnieniach od samego oskarżonego by wiedzę w obszarach dot. regulacji prawnej dot. gier hazardowych, i to tak obszerną jak ta przytoczona w apelacji, posiadał, to stanowi o gołosłowności argumentów z apelacji i czyni wywody obrońcyG. G., którymi chciano wykazać błędne przyjęcie, iż oskarżony popełnił przypisany mu czyn, nieprzekonującymi.
Nadto oskarżony jako prowadzący działalność gospodarczą nie sprostał wynikającym zustawy o swobodzie działalności gospodarczejobowiązkom ciążącym na prowadzącym taką działalność w bardzo specyficznym obszarze organizowania gier hazardowych tj. nie upewnił się ponad wszelką wątpliwość, że działalność ta jest legalna, a bezrefleksyjnie zawarł umowę dzierżawy i zaangażował się w urządzanie gier na wstawionym automacie. A przecież osoba która chciałaby legalnie sprzedawać alkohol to też przed rozpoczęciem takiej działalności – co już oskarżonemu doskonale było wiadomo- zobligowana była do zapoznania się ze stosownymi przepisami działalność taką regulującymi i musiała uzyskać stosowne pozwolenia na taką sprzedaż, po spełnieniu i innych określonych warunków. A skoro nic nie wskazuje na to byG. G.w równie pozostającej w zainteresowaniu państwa (co wynikało chociażby z doniesień medialnych), jak obrót alkoholem, dziedzinie organizowania gier hazardowych, zapoznał się z przepisami tą dziedzinę regulującymi i by upewnił się czy zostały dopełnione wszystkie zawarte w przepisach regulujących tą dziedzinę warunki by gry urządzać, to nie można skutecznie wywodzić by zachodziły podstawy do stosowania wobec niego przepisów zart. 10§4kksczy zart. 10§3kks.
Bowiem na nieświadomość karalności nie może powoływać się sprawca czynu, na którym ciążył obowiązek zaznajomienia się z określonymi przepisami w związku z prowadzoną przez niego działalnością w specyficznej, reglamentowanej dziedzinie, którego to obowiązku dany sprawca nie dochował. Tym bardziej, że w polskim porządku prawnym działalność polegająca na urządzaniu gier hazardowych była działalnością koncesjonowaną, a więc reglamentowaną przez państwo. A w czasie popełnienia czynów przypisanych oskarżonym obowiązywały przepisy prawne składające się na podstawę prawną ich odpowiedzialności tj.art. 107§1kksiart. 6 ust. 1ugh orazart. 23augh, a część orzecznictwa i doktryny prezentowała pogląd według którego przepisart. 6 ust. 1ugh winien być stosowany. Treśćart. 6ugh była zaś jasna i wynikało z niej, że prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier hazardowych jest możliwe wyłącznie w formie określonej spółki, po uzyskaniu koncesji na kasyno. Dla każdej osoby czytającejart. 6ugh wynikało to w sposób klarowny i czytelny i nie trzeba było- dla zrozumienia tych wymogów- sięgać po wiedzę fachowa dla dokonania wykładni zapisów z tego artykułu. Dlatego w zasięgu oskarżonych, w tym iG. G., – którzy decydując się na działalność związana z organizowaniem gier hazardowych to winni zapoznać się z przepisami działalność taka regulującymi- leżało uświadomienie sobie bezprawności zachowania polegającego na zignorowaniu treści art. 6 ugh czy art. 23a ugh tj. działaniu wbrew przepisowi ustawy ugh, a w konsekwencji karalności takiego zachowania z uwagi na treśćart. 107§1kks. Tym bardziej, że przyjęcie do wynajętej przezG. G.części lokalu, automatu, który nie posiadał dowodu jego rejestracji, bez upewnienia się czy spółka wstawiająca automaty ma koncesję, a następnie obsługiwanie jego funkcjonowania przez pracownice oskarżonego- co wynikało z ich zeznań -to wskazywało na naruszenie choćby art. 6 ust. 1 ugh czy art.23a ust. 1 ugh, co oskarżony ten, podejmując się udziału w urządzaniu gier hazardowych na automacie, winien sobie uświadomić. A w takich okolicznościach to oskarżony działał co najmniej w zamiarze ewentualnym popełnienia czynu mu przypisanego.
Dlatego też apelacja dot. osobyG. G.nie podlegała uwzględnieniu.
Natomiast z informacji zK.dot.M. W.wynikało, że był on skazany prawomocnymi wyrokami za przestępstwa zart. 107§1kks, w tym za takie przestępstwa popełnione w warunkach czynów ciągłych zart. 6§2kks. Z dołączonych do akt wyroków wynika, iżM. W. (1)został skazany za urządzanie gier na automatach wbrew przepisomustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowychm.in. prawomocnymi wyrokami.:
- SR wG. W.. z 05 lipca 2017r. w sprawie II K 330/17 za czyn ciągły zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kkspopełniony w okresie od nieustalonego dnia do 19.05.2015r.,
- SR wK.z 03 kwietnia 2017r. w sprawie II K 569/16 za czyn ciągły zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kkspopełniony w okresie od 19.03.2013r. do 04.11.2015r.,
- SR wB.z 18 września 2017r. II K 29/17 za czyn ciągły zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kkspopełniony w okresie od 06.09.2014r. do 26.05.2015r.,
- SR wP.z 06 czerwca 2017r. II K 321/16 za czyn ciągły zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kkspopełniony w okresie od 08.11.2014r.do 26.03.2015r.,
- SR wB.z dnia 16 grudnia 2016r. II K 678/16 za czyn ciągły zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kkspopełniony w okresie od 01.11.2014r. do 21.07.2015r.
Mając więc na uwadze taką treść prawomocnych skazań zawierających w kwalifikacji czynów przypisanychM. W.art. 107§1kksw zw. zart. 6§2kks, to sąd odwoławczy był zobligowany brać pod uwagę, że doszło już do prawomocnych skazań oskarżonego za czyny ciągłe polegające na urządzaniu przez nich gier hazardowych wbrew przepisomustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, w okresie od nieustalonego dnia do 04.11.2015r., skoro czynu przypisanego mu w omawianej sprawie dopuścił się w okresie od dnia 07 listopada 2014r. do 17 marca 2015r.
Przepisart. 17 § 1 pkt 7 kpknakazuje zaś nie wszczynać postępowania lub wszczęte umorzyć, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone. W treści tego przepisu ujęta jest prawomocność formalna, tj. niemożność zaskarżenia orzeczenia w drodze zwykłych środków odwoławczych, oraz materialna, ujmowana jako niedopuszczalność wszczęcia i prowadzenia kolejnego postępowania, jak i kontynuowania tego samego postępowania już prawomocnie (formalnie) zakończonego. Prawomocne skazanie za czyn ciągły w prawomocnym wyroku rodzi zaś powagę rzeczy osądzonej, co wyklucza przypisanieM. W.kolejnych jednostkowych tożsamych zachowań kwalifikowanych zart. 107§1kks, z okresów przypisanych już prawomocnymi wyrokami w ww sprawach, a ujawniających się w późniejszym czasie. I to szczególnie w sytuacji, gdy czyn z niniejszej sprawy można potraktować jako element przestępstw zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kkspopełnionych ww czynami ciągłymi wynikającymi z prawomocnych skazań.
Jak bowiem wynika z opisu czynów przypisanych w wyrokach Sądów Rejonowych wK., wG., wB., wP.czy wB.oraz z opisu czynu z omawianej sprawy, to oskarżonyM. W.czynów tych miał się dopuścić jako prezes spółek z o.o.H.F.i(...)poprzez urządzanie gier na automatach w sposób naruszający przepisyustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. Tak więc użycie w tych opisach, że ten sam oskarżony tj.M. W.czynów tych miał się dopuścić w ramach wykonywanej funkcji prezesa ww spółek, to wskazuje, że we wszystkich tych czynach chodziło o wykorzystanie przez niego tej samej sposobności wynikającej z prowadzenia określonego typu działalności gospodarczej polegającej na urządzaniu gier na automatach, w ramach tych podmiotów. Ponadto nie ma tu znaczenia inne miejsce popełnienia czynów, czy urządzanie gier na różnych automatach, skoro można było przyjąć, że w ramach prowadzonej działalności – która nie była przecież ograniczona do miejsc wskazanych w czynach ciągłych przypisanych w ww wyrokach czy w czynie wskazanym w omawianej sprawie-, z uwagi choćby na skalę tej działalności (wynikającej z danych o karalności dot.M. W.), to oskarżony ten obejmował swoją świadomością i zamiarem urządzanie gier na automatach określonego typu w wielu miejscach, co powodowało naruszenieustawy o grach hazardowych( skoro gry te urządzał w tych przypadkach w określonych warunkach, tj. wbrew przepisomustawy o grach hazardowych, a w szczególności z naruszeniemart. 6 ust. 1ugh, bez uzyskania koncesji). Ponadto skoro czyn ciągły może być popełniany w różnych miejscach w odniesieniu do poszczególnych zachowań wchodzących w jego skład, to również ujawniony później czyn, który może być potraktowany jako fragment czynu ciągłego, to może być popełniony w innym miejscu niż miejsce zachowań objętych konstrukcją zart. 6§2kksw zapadłych wcześniej, prawomocnych wyrokach (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2014 r. w spr. III KK 439/13, LEX nr 1427468, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2014 r.w spr. III KK 441/13, LEX nr 1425051). Urządzanie gier wbrew przepisomustawy o grach hazardowychna kolejnych automatach, przemawiało za pojawiającym się sukcesywnie uM. W.zamiarem, przy wykorzystaniu analogicznych uwarunkowań, przy podejmowaniu każdego kolejnego zachowania dot. wstawiania kolejnych automatów do kolejnych wynajmowanych w tym celu lokali, w różnych miejscach, co wskazuje na to, że popełniał on tożsame przestępstwa zart. 107§1kks, w tym i to opisane w zarzucie w niniejszej sprawie, „na raty”. Tym bardziej, że poszczególne jego zachowania wykonywane były przy wykorzystaniu podobnego modus operandi, skoro na podstawie umów o najem powierzchni udostępniał automaty do gier wbrew przepisom ustawy i organizował automaty, na których prowadzono gry, przy czym determinowany był osiągnięciem tego samego sprecyzowanego celu. Powyższe dowodzi, że oskarżonyM. W.nie podejmował kolejnych zachowań w sposób przypadkowy, ale w sposób zaplanowany i powtarzający ten sam schemat, z wykorzystaniem podobnych okoliczności i sposobności, w ramach prowadzonej tej samej działalności, jako prezes spółek wskazanych w opisach czynów (osądzonych i wskazanego w niniejszej sprawie), stąd czyn zarzucany i przypisany mu w niniejszej sprawie mógł być uznany za element czynów ciągłych przypisanych mu prawomocnymi wyrokami Sądów Rejonowych wG. W.. w sprawie II K 330/17, wK.w sprawie II K 569/16,
wB.w sprawie II K 29/17, wP.w sprawie II K 321/16 i wB.w sprawie II K 678/16 (skoro przez ciągłość należy rozumieć powtarzające się w opisanych zarysach zachowania sprawcy składające się na tą samą działalność przestępczą, kontynuowaną przezM. W.w okresie od nieustalonego dnia do 2015r.) Skoro zaś w realiach rozpoznawanej sprawy zostały spełnione przesłanki powodujące potraktowanie określonego zachowaniaM. W.z okresu od 07.11.2014r. do 17.03.2015r. jako fragmentu osądzonych już prawomocnie czynów ciągłych (co do których, wobec treści prawomocnych wyroków, sąd odwoławczy nie mógł zignorować tego, że zastosowano w nich opisy i kwalifikacje zart. 107§1 kksw zw. zart. 6§2 kks), to nie było możliwe prowadzenie postępowania co do zachowań podjętych przez oskarżonego w okresie wyznaczonym przez początek pierwszego i zakończenie ostatniego zachowania składającego się na czyny ciągłe wskazane w opisach czynów przypisanych przywołanymi wyżej prawomocnymi wyrokami.
Stąd niezbędne było uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt. I i VI w zakresie dot.M. W., przy czym po stwierdzeniu, że zaistniała przesłanka zart. 17 § 1 pkt 7 kpk, to postępowanie karne dot. czynu tego oskarżonego należało umorzyć (art. 437§2kpkiart. 439§1 pkt. 8 kpkw zw. zart. 113§1kks). Konsekwencją zaś takiego rozstrzygnięcia było obciążenie kosztami procesu w tym zakresie Skarbu Państwa (art. 632pkt.2 kpk).
W tym miejscu należy zaznaczyć, że wobec stwierdzenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, nie zachodziła konieczność odniesienia się do pozostałych zarzutów z apelacji a dot.M. W., tym bardziej, że rozważania dot. osobyG. G.co do możliwości stosowania wobec niegoart. 107§1kksi przepisówart. 6 ust. 1ugh czyart. 23augh, to są aktualne i co do osobyM. W..
Natomiast wobec tego, że generalnie nie potwierdziły się zarzuty z apelacji obrońcy dot.G. G., to wyrok dot. tego oskarżonego należało uznać za prawidłowy. Skarżący nie przytoczył w apelacji tego rodzaju argumentacji, która uzasadniałyby podważenie prawidłowości rozstrzygnięcia sądu I instancji co do przypisaniaG. G.sprawstwa w zakresie popełnienia czynu zart. 107§1kks. A to spowodowało, że – po dokonaniu ww korekty zaskarżonego wyroku i umorzeniu postępowania odnośnieM. W.- w pozostałym zakresie na mocyart. 437 kpkw zw.zart. 113§1kkszaskarżony wyrok jako słuszny musiał zostać utrzymany w mocy, w tym i co do orzeczonego przepadku. Przy czym mając na uwadze sytuację finansowo-rodzinnąG. G.i wysokość wymierzonej mu kary grzywny, to sąd II instancji zwolnił go od ponoszenia opłaty, a obciążył tylko 1/5 kosztów za postępowanie odwoławcze (art. 624§1kpkw zw. zart. 636§1kpkiart. 633 kpkw zw. zart. 113§1kks).