Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 973/18
Data wyroku: 2018-11-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kazimierz Cieślikowski
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów, Powaga rzeczy osądzonej
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk

Sygnatura akt VI Ka 973/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia27 listopada 2018r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Kazimierz Cieślikowski
Protokolant Dominika Koza
przy udziale Wojciecha Braziewicza Prokuratora Prokuratury Rejonowej wT.oraz przedstawiciela NaczelnikaŚ.Urzędu Celno-Skarbowego wK.B. W.

po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r.
sprawy

1
Ł. B.ur. (...)wP.

synaZ.iB.
oskarżonego zart. 107 § 1 kks
2.R. S.ur. (...)wB.
synaT.iŁ.
oskarżonego zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 107 § 1 kksw zw. zart. 20 § 2 kks
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego NaczelnikaŚ.Urzędu Celno-Skarbowego wK.i obrońcę oskarżonegoR. S.

od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 8 sierpnia 2018 r.    sygnatura akt II K 261/17
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 636 § 1 kpki113 § 1 kks

1
uchyla punkty 1 i 3 zaskarżonego wyroku i sprawę oskarżonegoŁ. B.o czyn opisany w punkcie I komparycji tego wyroku przekazuje Sądowi Rejonowemu w Tarnowskich Górach do ponownego rozpoznania;

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od oskarżonegoR. S.na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postepowanie odwoławcze w kwocie 10 (dziesięć) złotych oraz wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 320 (trzysta dwadzieścia) złotych.

Sygn. akt VI Ka 973/18

UZASADNIENIE

(w zakresie dotyczącym oskarżonegoŁ. B.
         )
Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 261/17 Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach umorzył postępowanie karne wobec oskarżonegoŁ. B.o czyn zart. 107 § 1 kkspopełniony w dniu 9 stycznia 2014 r.T.a kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. Sąd powołał się na ujemna przesłankę procesową z artr. 17§ 1 pkt 7 kpkw zw zart. 113 § 1 kks.
Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł NaczelnikS.Urzędu Celno- Skarbowego wK., który zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonegoŁ. B.. Zarzucił rozstrzygnięciu obrazę przepisu prawa procesowego a toart. 17 § 1 pkt 7 kpk.
Wniósł o uchylenie wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jest zasadna.
Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził dowody, wskazał też, że oskarżony wypełnił znamiona ustawowe czynu zabronionego zart. 107 § 1 kks. Nie widział tez Sąd I instancji podstaw do stwierdzenia błędu oskarżonego, lub usprawiedliwionej nieświadomości karalności czynu oskarżonego. Te oceny Sąd Okręgowy całkowicie akceptuje.
Nie aprobuje jednak Sąd Okręgowy stanowiska Sądu I instancji, że fakt prawomocnego skazania oskarżonegoŁ. B.wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 25.10.2017 r. sygn akt II K 826/16 za popełnione w okresie od 2 grudnia 2013 r. do 12 lipca 2016 r. wR.przestępstwo zart. 107 § 1 kksw zw zart. 6 § 2 kksw zw zart. 9 § 3 kksstanowi ujemną przesłankę procesową do prowadzenia wobec tego oskarżonego postępowania o czyn zart. 107 § 1 kkspopełniony 9 stycznia 2014 r. wT.. Nie aprobuje Sąd Okręgowy oceny prawnej, że zachodzi tożsamość czynu już osądzonego z czynem, o który toczy się postępowanie w niniejszej sprawie.
Trafnie apelujący powołuje się na orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczące podobnej problematyki. Stanowisko Sądu Najwyższego dotyczące rozważań nad ujemna przesłanką procesową zart. 17 § 1 pkt 7 kpkna tle uprzednio zapadłego prawomocnego orzeczenia o czyn popełniony w warunkachart. 12 kklubart. 6 § 2 kksjest znacząco rożne od stanowiska zaprezentowanego przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zwraca Sąd Najwyższy uwagę na kwestię tożsamości czynu. Wskazuje że dla tożsamości czynu polegającego na niezgodnym z ustawa urządzaniu gier hazardowych znaczenie ma to, czy gry odbywać się miały w tym samym miejscu a nawet przy pomocy takich samych urządzeń. Linia orzecznicza Sądu Najwyższego w tym zakresie wydaje się być ukształtowana. Jej wyrazem jest zapadły w dniu 19 września 2018 r. wyrok w sprawie V KK 415/18. Sąd Najwyższy wskazuje na okoliczność, że urządzanie gier hazardowych (w rozumieniuustawy o grach hazardowych) jest dopuszczalne tylko w kasynach a kasyna mogą funkcjonować tylko w określonych geograficznie miejscach. Tak więc każde urządzanie gier hazardowych w innym miejscu (czytaj w innym lokalu) stanowi odrębny czyn zabroniony. Urządzanie wbrew przepisom ustawy gier hazardowych w dwóch (lub więcej) miejscach nie stanowi zatem jednego czynu zabronionego, także w sytuacji, gdy zachodzi całkowita bądź częściowa tożsamość czasu. W tym ostatnim judykacie Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, że uprzednie skazanie tego samego sprawcy za czyn zart. 107 § 1 kksw zw zart. 6 § 2 kks, tożsamy czasowo z rozpoznawanym później nie oznacza tożsamości czynu, pomijając sytuacje, gdy urządzanie gier hazardowych ma miejsce w tym samym lokalu.
Sąd Okręgowy stanowisko Sądu Najwyższego w pełni aprobuje. Trzeba podkreślić, że stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie było odosobnione. Można powiedzieć, że do pewnego momentu było to stanowisko dominujące. Niemniej, nie można nie zauważyć, że stanowisko takie często prowadziło do braku odpowiedzialności karnej sprawców za część zachowań przestępnych. W skrajnych wypadkach sprawca kilkudziesięciu zachowań przestępnych odpowiadał za dwa ujawnione zanim zapadł pierwszy wyrok. O ile te dwa uznane zostały za jedno przestępstwo przy zastosowaniuart. 12 kklubart. 6 § 2 kks(jeśli chodzi o przestępstwa skarbowe), to ujawnione później zachowania pozostawały bezkarne, o ile oczywiście czasowo mieściły się między początkiem a końcem tzw czynu ciągłego, ustalonego prawomocnym wyrokiem skazującym.
Wyrażony wyżej pogląd Sądu Najwyższego, z którym Sąd Okręgowy się identyfikuje oznacza, że Sąd I instancji błędnie umorzył postępowanie karne przeciwkoŁ. B.. Ponieważ Sąd Okręgowy uznał, że pozostałe ustalenia Sądu I instancji są prawidłowe i że w świetle zgromadzonych dowodów winien ponieść odpowiedzialność karną, to apelacje oskarżyciela publicznego uwzględnił, uchylając zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonegoŁ. B.i jego sprawę przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.