Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 1550/17
Data wyroku: 2018-03-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

V Ka 1550/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 07 czerwca 2017 roku, Sąd Rejonowy dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi, w sprawie o sygn. akt VI K 169/17, uznałE. W.za winnego dokonania zarzucanego mu przestępstwa zart. 178a§1 i 4 kki wymierzył mu karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz zasądził świadczenie pieniężne w kwocie 10 000 złotych, a także orzekł dożywotni zakaz prowadzenia w ruchu lądowym wszelkich pojazdów mechanicznych.
Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na jego treść, oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego, skarżący w konkluzji złożonej apelacji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna, a podniesione w niej argumenty nie są trafne.
Orzeczenie sądu pierwszej instancji należało uznać za słuszne. Lektura pisemnych motywów rozstrzygnięcia pozwala na stwierdzenie, iż Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi dokonał prawidłowej i rzetelnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Ocena ta, przeprowadzona zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, pozwoliła na poczynienie niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych, poddanych trafnej subsumcji pod zespół znamion typu czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, a tym samym przyjęcie prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu i wydania trafnego rozstrzygnięcia.
Odnosząc się natomiast do zarzutów apelacyjnych należy wskazać, iż stanowią one jedynie polemikę z przeprowadzoną przez sąd rejonowy oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanymi przez sąd meriti ustaleniami faktycznymi. Przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy nie doszło do wystąpienia błędu w ustaleniach faktycznych ani obrazy przepisów postępowania zarzuconych przez skarżącego.
Na stronach 5 – 9 pisemnego uzasadnienia wyroku Sąd Rejonowy w sposób wnikliwy i logiczny wskazał jakie dowody i dlaczego uznał za wiarygodne, a jakie i dlaczego waloru tego pozbawił. Nie jest rolą Sądu Okręgowego powielanie tej argumentacji. Niewątpliwie poprzez zestawienie zeznańM. K.iP. J.z wyjaśnieniami oskarżonego i jego żonyA. W.zostało wykazane, że oskarżony z całą pewnością kierował samochodem bezpośrednio przed uderzeniem w przeszkodę. Prócz argumentów wskazanych w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, można jedynie uwypuklić to, że wnikliwa lektura zeznańM. K.z k. 36 – 37 i k. 81-82 wskazuje, że kobieta doszła do okna „natychmiast” po usłyszeniu huku zderzenia. Odległość jaką miała do przejścia to było kilka metrów wewnątrz mieszkania. Widziała ona także moment opuszczenia pojazdu przez oskarżonego i wychodził on drzwiami przednimi od strony kierowcy. Jak trafnie wskazał sąd I instancji, świadek jest osobą obcą w stosunku do oskarżonego i nie ma żadnych powodów, aby przyjmować, że pomawia go celowo ocoś, czego nie zrobił.
Wbrew twierdzeniom obrońcy w jej zeznaniach nie ma wewnętrznych sprzeczności. Sprzeczne nie są także relacje tego świadka z zeznaniamiP. J.. Różnica w relacjonowaniu pewnych fragmentów zdarzenia wynika z różnej perspektywy obserwacji, z racji różnego sposobu i różnego momentu od którego świadkowie obserwowali zdarzenia i z osobniczych, indywidualnych predyspozycji każdej osoby do odtwarzania zaobserwowanych zdarzeń. To, że relacje te nie są identyczne upewnia wręcz o ich wiarygodności. Nie zostały one uzgodnione i dopasowane do jednej, lansowanej narracji. Oczywiste jest także i to, że upływ czasu pomiędzy zdarzeniem, a kolejnymi przesłuchaniami także powodować musi naturalne różnice w poszczególnych wypowiedziach. Żaden z dwojga podstawowych świadków oskarżenia nie widział bezpośrednio momentu uderzenia pojazdu oskarżonego w przeszkodę. Jest to fakt i jest on ustalony przez sąd I instancji. Nie oznacza to jednak, że nie można z całą pewnością stwierdzić, że to oskarżony kierował autem w tym momencie. Właśnie ocena zgromadzonych dowodów, dokonana przez sąd rejonowy, doprowadziła w tym zakresie do wniosków logicznych, stanowczych i pewnych. Warto dodać, że aniM. K.aniP. J., którzy w bardzo krótkim czasie po uderzeniu w słupek przybyli na miejsce zdarzenia, nie widzieli żony oskarżonego, która rzekomo pojazdem miała kierować.
Tymczasem dowód z dokumentu w postaci wykazu połączeń telefonicznych z k. 87 – 92, jednoznacznie wskazuje na to, że już po uderzeniu w przeszkodę, o godz. 16.48 i 16.52 oskarżony kontaktował się telefonicznie ze swoją żoną. W tym kontekście zarzut obrońcy, że takiego kontaktu nie było, jest całkowicie chybiony.
Przez pryzmat całości zebranego materiału dowodowego, nie danie wiary wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom jego żony z całą pewnością nie jest nieuzasadnione i bezpodstawne. Przeciwnie, jest to logiczne i trafne.
Rozumowanie sądu i zestawienie faktów ustalonych na podstawie zgromadzonych dowodów pozwoliło na rozstrzygnięcie wszelkich kwestii istotnych dla wyrokowania. Nie zaistniały zatem warunki do zastosowania normy zart. 5§2 kpk. Samo zaś przyjęcie wersji niekorzystnej dla oskarżonego i sprzecznej z jego wyjaśnieniami i zeznaniami osoby dla niego najbliższej, nie może być w żadnym razie uznane za przejaw naruszenia zasady obiektywizmu czy naruszenieart. 4 kpk.
W kontekście powyższych rozważań Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także zarzucanego błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na przypisaniu oskarżonemu winy i sprawstwa.
Analizując z urzędu całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, iż sąd rejonowy rozpoznając niniejszą sprawę nie dopuścił się uchybień proceduralnych, które powodowałyby konieczność zmiany zaskarżonego wyroku lub jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie sądu rejonowego uznać należało za poprawne pod względem rekonstrukcji zdarzenia, oceny materiału dowodowego i przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego oskarżonemu.
WymierzonaE. W.kara nie nosi cech rażącej surowości. Jest to reakcje adekwatne do stopnia winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości jego czynu, a także uwzględniająca okoliczności osobiste – w tym wielokrotną karalność za podobne przestępstwa.
Wobec powyższego, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, i na podstawieart. 624§1 kpk, zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uwzględniając jego aktualną sytuację majątkową i życiową, wynikającą głównie z orzeczenia bezwzględnej kary pozbawienia wolności.