Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 302/17
Data wyroku: 2018-01-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Klimas

Sygn.akt II Ka 302 /17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 stycznia 2018 roku
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Anna Klimas
Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udziale Adama Webera Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kole
po rozpoznaniu w dniu 01 grudnia 2017 roku i w dniu 19 stycznia 2018 roku sprawyJ. K.
oskarżonego zart. 177 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kole
z dnia 27 lipca 2017 roku sygn. akt II K 714 /16

I
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawieart. 66 § 1 i 2 kkw zw. zart. 67 § 1 kkwarunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonegoJ. K.o przypisane mu przestępstwo zart. 177 § 1 kkustalając okres próby na 1 ( jeden) rok oraz na podstawieart. 67 § 3 kkw zw. zart. 48 kkorzeka wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejK. S. (1)nawiązkę w kwocie 1.200 ( jeden tysiąc dwieście ) zł i uchyla orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku.

II
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.

III
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 złotych oraz zwalnia go od ponoszenia opłaty za I i II instancję.

Anna Klimas
Sygn. akt II Ka 302/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 lipca 2017r. Sąd Rejonowy w Kole, w sprawie o sygn. akt II K 714/16 oskarżonegoJ. K.uznał za winnego tego, że, w dniu 9 maja 2016 roku naul. (...)wK.woj.(...)kierując pojazdem markiA. (...)onr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że podczas włączania się do ruchu nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującej motocyklemY.onr rej. (...)K. S. (1)wskutek czego wjechał bezpośrednio przed nadjeżdżający motocykl, przez co doszło do zderzenia obu pojazdów, w wyniku którego kierująca motocyklemK. S. (1)doznała obrażeń w postaci: sińca prawego łokcia i złamania obu kości podudzia prawego, co naruszyło prawidłowe funkcje narządu jej ciała na okres powyżej 7 dni, tj. popełnienia przestępstwa zart. 177 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 177 § 1 k.k., przy zastosowaniuart. 37a k.k., wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych w wysokości po 20 złotych każda z nich.
Nadto na podstawieart. 46 § 2 kkzasadził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejK. S. (1)nawiązkę w kwocie 2.000 zł.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości na korzyść oskarżonego kwestionując przede wszystkim winę oskarżonego i zarzucając mu:
- błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zapadłego orzeczenia, polegający na dokonywaniu ustaleń z naruszeniem dyrektyw zawartych w treściart. 7 kpk, tj. dowolnie – bez należytej weryfikacji i w sposób oderwany od innych ujawnionych w sprawie okoliczności oraz sprzecznie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a także z zasadami logiki oceny materiału dowodowego, a nadto w oparciu o ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd na „faktach” nie potwierdzonych w sposób jednoznaczny w trakcie przewodu sądowego, w tym uznaniu za jedynie wiarygodne zeznań oskarżycielki posiłkowej oraz wniosków opinii biegłegoS. C. (1), podczas gdy konkluzje takie nie są usprawiedliwionymi w świetle prawidłowej i kompleksowej oceny materiału dowodowego w postaci zeznań w szczególności świadkaR. P., który widział przedmiotowe zdarzenie i jako wieloletni zawodowy kierowca potrafił w sposób wiarygodny opisać istniejące okoliczności, w tym podać usytuowanie pojazdów nie tylko tych które uczestniczyły w przedmiotowym zdarzeniu , ale przede wszystkim jadących za autobusem kierowanym przez tego świadka jak i odległość pojazdu stojącego bez pośrednio za autobusem oraz przede wszystkim sposób jazdy motocyklem oskarżycielki posiłkowej. Ustalenia oparte na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, ustalenia zgodne z normąart. 5 i 7 kpk, uzasadniają uniewinnienie oskarżonego, o co apelujący wnosił w pierwszej kolejności.
Z ostrożności procesowej apelujący obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I-szej instancji, celem dokonania kompleksowej a nie wyrywkowej oceny stanu faktycznego, zgodnej z zasadami procedury karnej.
W konsekwencji obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez uniewinnienie oskarżonego w całości od popełnienia zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I-szej instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Apelacja obrońcy oskarżonegoJ. K.okazała się nie o tyle zasadna co częściowo celowa, bowiem doprowadziła do korekty zaskarżonego orzeczenia.
Wskazać należy, że apelujący obrońca kwestionuje przede wszystkim ustalenia faktyczne i przeprowadzoną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów, a w konsekwencji i sprawstwo oskarżonego. Kontrola instancyjna wykazała jednak, że zarzuty te są chybione i stanowią typową polemikę skarżącego obrońcy z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez Sąd Rejonowy.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacji Sąd odwoławczy pragnie zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424§1 i 2 k.p.k., co pozwala w pełni na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.
Sąd Okręgowy pragnie również podkreślić, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe oraz wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, co do samego przebiegu zdarzenia. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone odpowiednio dokładnie i starannie. Ocena materiału dowodowego w zakresie czynów przypisanych oskarżonym przez Sąd Rejonowy dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisachart. 5 k.p.k.iart. 7 k.p.k.Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną i jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził także błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta wart. 410 k.p.k., prawidłowo i w pełni oparty na poprawnie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania.
Obrońca oskarżonego w złożonej apelacji przyznaje prymat wyjaśnieniom oskarżonegoJ. K.. Zdaniem jednak Sądu Okręgowego – Sąd meriti dokonał prawidłowej analizy wyjaśnień oskarżonego uznając je za wiarygodne tyko w części. Prawidłowo również wskazał ten sąd, iż zmiana w zakresie stanowiska w przebiegu zdarzeń przez oskarżonego stanowi jego typową linię obrony , która nie jest zgodna z pozostałym materiałem dowodowym. Rację ma oczywiście skarżący, iż oskarżony takie prawo faktycznie miał.
Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego Sąd I instancji prawidłowo ocenił zeznania złożone przez pokrzywdzonąK. S. (1)uznając je za wiarygodne w całości. W sposób nie budzący wątpliwości przedstawiła ona przebieg zdarzenia i jego okoliczności. Przy czym, czego stara się nie zauważać skarżący obrońca , Sąd Rejonowy przy ustalaniu stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie uwzględnił również okoliczności, które wskazywały na przyczynienie się przez pokrzywdzoną do zaistniałego zdarzenia.
W szczególności fakt przyczynienia sięK. S. (1)do przedmiotowego zdarzenia drogowego uwzględnił biegłyS. C. (1). W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy pragnie zauważyć jednak, iż nie ma racji skarżący, że zachowanie pokrzywdzonej było niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z opinią biegłego motocyklistka mogła ominąć autobus we wskazanym miejscu, było to dozwolone. Nie ma bowiem przepisu który zakazywałby omijania pojazdu znajdującego się w bezruchu, zatrzymanego pojazdu. A jak wynika z zebranego materiału dowodowego autobus w tamtym momencie był właśnie w bezruchu. Omijanie na skrzyżowaniu nie jest zabronione, zabronione natomiast jest wyprzedzanie. Biegły zaakcentował, że jeśli coś nie jest zabronione to należy uznać , iż jest ono dopuszczalne. Przyczynienie się pokrzywdzonejK. S. (2)polegało natomiast na tym, że widząc, iż oś jezdni oznaczona jest linią ostrzegawczą, zdając sobie sprawę , że z tamtego miejsca wyjeżdżają samochody z dużego zakładu pracy nadto, że autobus zatrzymał się tuż przed wyjazdem, powinna zachować szczególną ostrożność. W szczególności w tamtym miejscu i okolicznościach powinna poruszać się z taką niewielką prędkością , by dojeżdżając do przodu autobusu mogła spokojnie zaobserwować co dzieje się przed przodem autobusu i na wyjeździe z drogi podporządkowanej. Tymczasem pokrzywdzona poruszała się z prędkością ok 40 km/h, omijając pojazdy i nie zwracając uwagi na to co się może dziać z przodu autobusu ( z racji swoich gabarytów zasłaniał on widoczność) , nadto zignorowała przerywaną linię ostrzegawczą o miejscu niebezpiecznym o którym doskonale wiedziała.
Nie ma racji również skarżący podnosząc, iż opinia biegłego stoi w sprzeczności z zeznaniami świadkówR. P.iD. M.. Wręcz przeciwnie zeznania właśnie tych świadków uznane zostały przez Sąd I instancji za zupełnie wiarygodne i legły u podstaw ustalania stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. I co najistotniejsze wraz z opinią biegłegoS. C. (1)stanowiły kompatybilną całość. Podkreślić należy, iż świadkowie ww. opisywali w szczególności fakt całkowitego zatrzymania się autobusu, określili prędkość z jaką mogła poruszać się zarówno motocyklistka jak i kierujący samochodem. Natomiast nie odnosili się do toru jazdy samochodu osobowego kierowanego przez oskarżonego, w szczególności czy „ściął” on swój tor jazdy. Zostało to dopiero szczegółowo opisane przez biegłego.
W tak ustalonym stanie faktycznym nie można zgodzić się ze stanowiskiem obrony, iż Sąd Rejonowy nie rozstrzygnął niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego zgodnie z regułą wyrażoną wart. 5 § 2 k.p.k.W sprawie nie pojawiły się bowiem żadne wątpliwości organu procesowego, które należałoby rozstrzygać w ten sposób.
W sposób bowiem nie budzący wątpliwości zebrany materiał dowody nie pozwala na uznanie wersji oskarżonego, iż jedyną przyczyną zaistniałego wypadku drogowego było zachowanie pokrzywdzonejK. S. (2).
Dlatego Sąd odwoławczy uznał, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu zart. 177 § 1 kk.
Oceniając natomiast w szczególności stopień winy, uwzględniając przyczynienie się pokrzywdzonejK. S. (1)do przedmiotowego zdarzenia oskarżonego Sąd Odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec oskarżonego warunkowego umorzenia postępowania.
Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że również rozmiar wyrządzonej szkody był niewielki, a przenosząc to na grunt prawa karnego stopień jego winy oraz społeczna szkodliwość jego czynu są na tyle nieznaczne, że uzasadniają warunkowe umorzenie postępowania.
Mając na uwadze fakt, iż ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu to ocena całościowo uwzględniająca okoliczności wymienione wart. 115 § 2 kk(m.in. sposób i okoliczności popełnienia czynu, waga naruszonych przez sprawcę obowiązków, postać zamiaru, motywacja sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia), Sąd Odwoławczy uznał, że istniały podstawy do warunkowego umorzenia postępowania na podstawieart. 66 § 1 i 2 kkiart. 67 § 1 k.k.
Nie kwestionując oczywistego w przedmiotowej sprawie faktu, iż oskarżycielka posiłkowa doznała dotkliwych dlań obrażeń kwalifikujących przedmiotowy występek zart. 177 § 1 kk, należy mieć na uwadze, iż oskarżony wypadek z opisanymi powyżej skutkami spowodował na skutek nieumyślnego naruszenia zasad ruchu drogowego poprzez niezachowanie szczególnej ostrożności, w warunkach gdzie dostrzeżenie rowerzysty było z uwagi na usytuowanie na drodze i wzmożony ruch nieco utrudnione, co nie zwalnia go jednak z odpowiedzialności.
Nie można pominąć również okoliczności, że oskarżycielka posiłkowa również przyczyniła się do zaistniałego zdarzenia. Zgodnie, bowiem z opinią biegłegoS. C. (2)zobowiązana ona była również do zachowania szczególnej ostrożności widząc, iż oś jezdni oznaczona jest linią ostrzegawczą, zdając sobie sprawę , że z tamtego miejsca wyjeżdżają samochody z dużego zakładu pracy nadto, że autobus zatrzymał się tuż przed wyjazdem, powinna zachować szczególną ostrożność. W szczególności w tamtym miejscu i okolicznościach powinna poruszać się z taką niewielką prędkością , by dojeżdżając do przodu autobusu mogła spokojnie zaobserwować co dzieje się przed przodem autobusu i na wyjeździe z drogi podporządkowanej. Tymczasem pokrzywdzona poruszała się z prędkością ok 40 km/h, omijając pojazdy i nie zwracając uwagi na to co się może dziać z przodu autobusu, nadto zignorowała przerywaną linię ostrzegawczą o miejscu niebezpiecznym o którym doskonale wiedziała.
Mając ponadto na uwadze dotychczasowy ustabilizowany tryb życia oskarżonego i niekaralność za przestępstwa, a także okoliczności wyżej wskazane, należy zasadnie przypuszczać, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego spełni swe cele i umocni oskarżonego w przekonaniu, że należy przestrzegać zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i będąc jego uczestnikiem zawsze zachowywać szczególną ostrożność.
Dlatego Sąd Odwoławczy na podstawie art.art. 66§1 i 2 k.k.orazart. 67§1 k.k.warunkowo umarzył postępowanie karne wobec oskarżonegoJ. K.o czyn zart. 177 § 1 kkna okres 1 roku próby i na podstawieart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 48 kkorzekł wobec niego nawiązkę w kwocie 1.200 zł na rzecz pokrzywdzonejK. S. (1)– uchylając jednocześnie orzeczenie zawarte w pkt. II zaskarżonego orzeczenia.
Jednocześnie nie znajdując innych podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku, a branych pod uwagę z urzędu, na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.Sąd odwoławczy utrzymał wyrok w mocy w pozostałej części.
Nadto na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychSąd odwoławczy obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, przy czym zwolnił go od ponoszenia opłaty za I i II instancję.
SSO Anna Klimas