Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 928/17
Data wyroku: 2018-10-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Woźniak
Słowa kluczowe: Wyrok
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt II K 928/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 października 2018 r.
Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: S.S.R. Grzegorz Woźniak
Protokolant: Kinga Grzywacz
przy udziale Prokurator Anny Krysińskiej
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21.03.,24.04.,5.06.,7.08. i 2.10.2018 r.
sprawy przeciwko
H. Ś.urodz. (...)
wW.
synaE.iA. z d. D.
oskarżonego o to, że: w dniu 10 listopada 2015 r. wZ., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić(...) .U. S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 51.904,12 zł oraz doprowadził(...) .U. S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 13.118,68 zł w ten sposób, że w celu uzyskania odszkodowania z tytułu polisy OC pojazduV. (...)nr rej. (...)o numerze(...)w dniu 10 listopada 2015 r. jako właściciel pojazduC. (...)nr rej. (...)złożył wniosek do(...) .U. S.A.o wypłatę odszkodowania z tytułu ww. polisy, w wyniku czego otrzymał od ubezpieczyciela kwotę 13.118,68 zł, a w odniesieniu do pozostałej części odszkodowania w kwocie 38.785,44 zł zamierzonego celu nie osiągnął, z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania przez(...) .U. S.A., wprowadzając ubezpieczyciela w błąd co do faktycznego stanu pojazduC. (...)po kolizji z dnia 8.11.2015 r.,
tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.

orzeka
I. Uniewinnia oskarżonegoH. Ś.od popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu.
II. Na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.koszty sądowe przejmuje na rzecz Skarbu Państwa.
Sygn. akt II K 928/17

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 4 października 2018 r.
Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy głównej, ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyH. Ś.od bliżej nieustalonego okresu prowadził działalność gospodarczą, między innymi prowadził wypożyczalnię samochodów(...). W dniu 5 listopada 2015 r. w wypożyczalni tejR. K. (1)wynajął samochód markiC. (...)onr rej. (...). W dniu 8 listopada 2015 r. około godziny 14-ejG. S.jechała samochodem markiV. (...)onr rej. (...)przez miejscowośćZ.od stronyW., zamierzała przejechać przez rondo prosto i zjechać w stronęN.. W tym czasie do ronda tego od stronyL., znajdując się po prawej stronie od samochoduV.nadjechałR. K. (1), który prowadził samochódC. (...)onr rej. (...), wypożyczony z firmy oskarżonego. Prawdopodobnie w samochodzieC. (...)powstały uszkodzenia od czasu jego wypożyczenia iR. K. (1)postanowił spowodować kolizję pojazdów, w ten sposób, by winnym jej spowodowania uznać kierowcę innego pojazdu, a on mógł zwrócić samochód nie ponosząc kosztów jego naprawy. W szczególności w samochodzie tym był uszkodzony przedni zderzak wraz z przednią osłoną i kratką, wzmocnienie przedniego zderzaka, lewy wspornik przedniego zderzaka, oba przednie reflektory, lewy boczny kierunkowskaz, lewy przedni błotnik i obręcze obu przednich kół.G. S.wjechała na lewy pas ronda, zjeżdżając z ronda powinna była ustąpić pierwszeństwa pojazdom jadącym prawym pasem ronda. PrawdopodobnieR. K. (1), realizując zamiar celowego zderzenia samochodów we wskazaniem winy kierowcy drugiego samochodu, wjechał na rondo nieco z tyłu za samochodemV.i gdyG. S.zmieniała pas jezdni na rondzie wjechał w prawy bok samochoduV.. PojazdV.jechał z niewielką prędkością i uszkodzenia samochoduC. (...)powinny być niewielkie i obejmować lewy przedni błotnik na wysokości od 40 do 80 cm od podłoża. Przy kolizji samochodów w dniu
zdarzenia nie było możliwym, by samochódC. (...)miał znacznie uszkodzony lewy błotnik, wraz z deformacjami nadwozia, w tym również około 90 cm od podłoża, nie mógł mieć uszkodzonego prawego reflektora ani obręczy prawego koła. Przy deklarowanym przebiegu kolizji samochódC.nie mógł wjechać w znak drogowy rozdzielający pasy jezdni na drodze w kierunkuN..
Dowód:
- wyjaśnienia oskarżonego (k.194-195,308),
- zeznaniaA. M.(k.390),
- umowa (k.89),
- częściowo zeznaniaR. K. (1)(k.241-242,389-390),
- zeznaniaG. S.(k.73,309).
Na miejsce została wezwana Policja, przybyli tam policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji wL.A. Ś.iR. S. (1). Policjanci wysłuchali relacji uczestników zdarzenia, ocenili położenie samochodów, deklarowane kierunki ich ruchu i ślady na miejscu zdarzenia. Stwierdzili, że sprawcą kolizji była kierująca samochodemV., która nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu pojazdowi markiC. (...).G. S.nie była przekonana o swojej winie, ale zgodziła się przyjąć mandat karny.R. K. (1)poinformował telefoniczniefirmę (...)o kolizji drogowej z udziałem wypożyczonego samochodu oraz ustalenia Policji odnośnie sprawcy tego zdarzenia.M. M.poinformowała go, że samochód ten powinien odholować do warsztatu samochodowego naul. (...)wW.,R. K. (1)tak uczynił. Po wstępnych oględzinach samochoduC. (...)właściciel warsztatu przekazał ustalenia i wstępny kosztorys robót firmie oskarżonego.M. M.zgłosiła na infolinię(...) .U. S.A.wniosek o wypłatę odszkodowania z tytułu ubezpieczenia samochodu, wskazała wysokość szkody wynikającą z kosztorysu robót na kwotę 51.904,12 zł.(...) .U. S.A.po oględzinach samochoduC. (...)zakwestionowała uszkodzenia samochodu z prawej strony i uznała roszczenie o wypłatę odszkodowania w kwocie 13.118,68 zł., którą wypłaciła oskarżonemu, jako bezsporną. Natomiast w dniu 8 lutego 2016 r.(...) .U. S.A.złożyło zawiadomienie o możliwości popełnienia przez oskarżonego przestępstwa, polegającego na oszustwie przy ubieganiu się o odszkodowanie za uszkodzenie samochodu markiC. (...). Oskarżony nie dochodził sądowne zasądzenia całości początkowo wskazanej szkody.
Dowód:
- wyjaśnienia oskarżonego (k.194-195,308),
- zeznaniaA. M.(k.390),
- zeznaniaA. Ś.(k.102v,381v),
- zeznaniaR. S. (1)(k.63v,365v),
- rejestr zdarzeń drogowych (k.16),
- częściowo zeznaniaR. K. (1)(k.241-242,389-390),
- zeznaniaM. S.(k.77v,349),
- kalkulacja naprawy (k.23-25),
- opinia biegłego (k.127-141,152v,366).
Przy tak ustalonym stanie faktycznym, Prokuratura oskarżyłaH. Ś.o to, że: w dniu 10 listopada 2015 r. wZ., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić(...) .U. S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 51.904,12 zł oraz doprowadził(...) .U. S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 13.118,68 zł w ten sposób, że w celu uzyskania odszkodowania z tytułu polisy OC pojazduV. (...)nr rej. (...)o numerze(...)w dniu 10 listopada 2015 r. jako właściciel pojazduC. (...)nr rej. (...)złożył wniosek do(...) .U. S.A.o wypłatę odszkodowania z tytułu ww. polisy, w wyniku czego otrzymał od ubezpieczyciela kwotę 13.118,68 zł, a w odniesieniu do pozostałej części odszkodowania w kwocie 38.785,44 zł zamierzonego celu nie osiągnął, z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania przez(...) .U. S.A., wprowadzając ubezpieczyciela w błąd co do faktycznego stanu pojazduC. (...)po kolizji z dnia 8.11.2015 r. Zdarzenie to zakwalifikowano jako występek zart. 286 § 1 k.k.
Oskarżony podczas postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia (k.194-195). Podał, że nie znaR. K. (2). Nie zajmował się osobiście kontaktami z klientami, zajmowali się tym pracownicy jego firmy, a w tej konkretnej sprawie była toA. S.. Nie wie dlaczego ubezpieczyciel zakwestionował wypłatę odszkodowania za szkodę w samochodzieC. (...). Uszkodzenie samochodu stanowi dla niego problem, bo samochód nie jeździ i nie zarabia na siebie, a ubezpieczyciele stwarzają duże problemy, by uzyskać odszkodowanie. Podczas rozprawy również nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił złożenia wyjaśnień, odpowiadał na pytania (k.308). Stwierdził, że właścicielem samochodu markiC. (...)był 3 lata przed tym zdarzeniem, był on w idealnym stanie, ponieważ był to samochód wynajmowany na różne uroczystości, np. śluby. Przed dniem zdarzenia samochód ten nie miał żadnych uszkodzeń. Nie znaR. K. (1)i nie rozmawiał z nim. Ponadto nie widział tego samochodu przed zdarzeniem. Szkodę zgłosiła zajmująca się takimi sprawami pracownik jegofirmy (...). Nie był w warsztacie samochodowym. Samochód został zwrócony po naprawie.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż są logiczne i rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wiarygodnej części zeznańR. K. (1)(k.241-242,389v-390), zeznaniachM. M.(k.390), umowie wypożyczenia pojazdu (k.89) i fakturze (k.91).
Należy zwrócić uwagę, że oskarżony nie musi udowodnić swej niewinności, a oskarżyciel publiczny powinien udowodnić jego winę, i to niebudzącymi wątpliwości dowodami. Takich dowodów w sprawie niniejszej natomiast nie ma, gdyż do uznania, że oskarżony celowo wystąpił o wypłatę odszkodowania w sytuacji gdy wiedział, że zdarzenie mające być podstawą wypłaty odszkodowania nie istniało lub miało odmienny przebieg niż przedstawiony, koniecznym jest udowodnienie, że oskarżony wszedł w porozumienie z innymi osobami, jedną z nich mógłby byćR. K. (1), innąD. W.i złożył wniosek o wypłatę nienależnego mu roszczenia. TymczasemR. K. (1)zeznał wyraźnie, że nie znał oskarżonego (k.242), podobne oświadczenie złożyłD. W.(k.366). Żaden świadek ani przeprowadzony dowód nie potwierdził, że oskarżony zawarł porozumienie z tymi osobami i działał w celu uzyskania nienależnego mu odszkodowania. Zachodzi niewątpliwie możliwość, że oskarżony działał w celu doprowadzenia pokrzywdzonej instytucji do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, poprzez wprowadzenie w błąd co do zasadności roszczenia o wypłatę odszkodowania w związku z uszkodzeniem samochoduC. (...). Oskarżony był osobą, która czerpała bezpośrednie korzyści majątkowe na likwidacji zgłoszonej szkody, ale nie ma dowodów wskazujących na to, że oskarżony zorganizował przedsięwzięcie stanowiące wyłudzenie nienależnego odszkodowania. Z zeznańM. M.(k.390) wynika, że oskarżony nie zajmował się skierowaniem samochoduC. (...)do warsztatu samochodowego prowadzonego przezD. W.,D. W.stwierdził, że oskarżony nie zajmował się naprawą tego samochodu (k.366). NatomiastR. K. (1)wskazał, że nie znał oskarżonego (k.389v), co wskazuje jednoznacznie na to, że nie umawiał się z nim na podjęcie działań sugerujących udział samochodu w kolizji z winy innego uczestnika ruchu drogowego.
G. S.zeznała w toku postępowania przygotowawczego (k.73), iż w listopadzie 2015 r. jechała samochodem markiV. (...)od stronyN., zamierzała przejechać przez rondo wZ.na wprost i skręcić w stronęN.. Wjechała na rondo i rozpoczęła zjazd w stronęN., gdy nagle poczuła uderzenie w samochód z prawej strony. Okazało się, że samochód został otarty z prawej strony w okolicy narożnika błotnika. Kierowca samochodu, z którym się zderzyła twierdził, że był przeziębiony i poprzedniego dnia zawarł związek małżeński. Policjanci stwierdzili, że powinna ustąpić pierwszeństwa przejazdu drugiemu samochodowi, nie zgadzała się, ale dla „świętego spokoju” przyjęła mandat. Podczas rozprawy zeznała (k.309), że jechała wówczas od stronyN., na rondzie zjeżdżała w kierunkuM.. Gdy była na końcówceronda (...)ruszył, chociaż ona wcześniej przed wjazdem na rondo upewniła się, czy nikt nie jedzie. Później wmówiono jej, że to była sprawcą tej kolizji. Panowie z samochodu, z którym się zderzyła przekonywali ją, że powinna zatrzymać się na rondzie i wpuścić ich. Na miejsce zdarzenia przyjechała Policja, która stwierdziła, że nie powinna wjechać na lewy pas na rondzie. Nie przyznała się do winy, ale przyjęła mandat dla „świętego spokoju”.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż są logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego, zeznaniachA. M.(k.390),A. Ś.(k.102v,381v),R. S. (1)(k.63v,365v), wiarygodnej części zeznańR. K. (1)(k.241-242,389-390), rejestrze zdarzeń drogowych (k.16) i opinii biegłego (k.127-141,152v,366). Należy zwrócić uwagę, że zeznania tego świadka nie stanowią dowodu winy oskarżonego, gdyż świadek nie miała żadnych wiadomości pozwalających powiązać oskarżonego z wyłudzeniem odszkodowania.
ŚwiadekM. S.zeznał w postępowaniu przygotowawczym (k.77v), że pracował w(...). W dniu 10 listopada wpłynął do nich wniosek o wypłatę odszkodowania w związku ze zdarzeniem drogowym, do którego doszło w dniu 8 listopada 2015 r. z udziałem samochoduV. (...)ubezpieczonego w tymTowarzystwie (...). Okoliczności zdarzenia wzbudziły ich wątpliwości i Towarzystwo wypłaciło tylko część dochodzonego odszkodowania w kwocie około 13.000 zł, odmówiło wypłaty odszkodowania pozostałej dochodzonej kwoty. Podczas rozprawy zeznał (k.349), iż przeglądał akta szkody przed rozprawą i wie, że sprawa dotyczy zdarzenia z dnia 8 listopada 2015 r. Sprawa ta dotyczy kolizji dwóch samochodów w miejscowościZ.na rondzie. Właściciel pojazdu markiC. (...)zwrócił się dofirmy (...).U. S.A. o wypłatę odszkodowania i szkoda ta została wypłacona w kwocie około 13.000 zł, natomiast wpłynęła dodatkowo faktura za naprawdę samochodu w kwocie około 51.000 zł. Cała dochodzona kwota nie została wypłacona, gdyż nie zostały wpisane w niej części, które zostały użyte do naprawy tego samochodu, jak i również nie udostępniono im samochodu, celem weryfikacji uszkodzeń.
Zeznania tego świadka zasługują na wiarę, gdyż są logiczne, rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego, wiarygodnej części zeznańR. K. (1)(k.241v-242,389v-390) i dokumentacji odszkodowawczej (k.23-58) oraz opinii biegłego (k.127-141,152v,366). Należy zwrócić uwagę, że z zeznań tych wynika, że uszkodzenia samochoduC. (...)onr rej. (...)na skutek zdarzenia drogowego z dnia 8 listopada 2015 r. na rondzie wZ.nie pokrywały się z kalkulacją naprawy (k.23-25) oraz fakturą (k.91). Zeznania te nie stanowią natomiast dowodu na to, że to oskarżony celowo przedstawił do likwidacji szkody faktycznie nie powstałe w dniu 8 listopada 2015 r. lub brał udział w celowym zwiększeniu uszkodzeń, celem wyłudzenia odszkodowania lub nienależnego zwiększenia jego kwoty.
ŚwiadekR. S. (1)zeznał w postępowaniu przygotowawczym (k.63v), że udał się na miejsce zdarzenia drogowego w miejscowościZ.. Ustalił, że na rondzie kierująca samochodemV.zmieniała pas ruchu i nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu pojazdowi markiC.. Po rozmowie z kierującąV.zgodziła się przyjąć mandat karny. Natomiast podczas rozprawy zeznał (k.365v), że kojarzy, że chodzi o zdarzenie drogowe na rondzie wZ.. Z tego, co pamięta, to uznali za sprawcę zdarzenia drogowego kobietę, która nie do końca była przekonana o swojej winie. Z tego, co pamięta, to mówiła ona, że nie widziała samochodu markiC. (...). Uznali, że ta kobieta powinna ustąpić pierwszeństwa przejazdu temu samochodowi.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż są logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego, zeznaniachA. M.(k.390),A. Ś.(k.102v,381v), wiarygodnej części zeznańR. K. (1)(k.241-242,389-390), rejestrze zdarzeń drogowych (k.16) i opinii biegłego (k.127-141,152v,366). Należy zwrócić uwagę, że zeznania tego świadka nie stanowią dowodu winy oskarżonego, gdyż świadek nie miała żadnych wiadomości pozwalających powiązać oskarżonego z wyłudzeniem odszkodowania.
D. W.zeznał podczas rozprawy (k.365v-366), że oskarżony był jego klientem i przypomniał sobie, że w 2015 r. naprawiał samochód markiC. (...). Następnie oskarżony zgłosił szkodę i złożył wniosek o wypłatę odszkodowania. Nie pamięta kto przyprowadził samochód do naprawy, czy to był oskarżony, czy też jego pracownik. Po naprawie tego samochodu wystawił fakturę, afirma (...) S.A.zleciła dodatkowe oględziny. Zgłoszenie szkody nastąpiło chyba przez infolinię. Oskarżony nie był obecny przy naprawie tego samochodu.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka w części, w której podał, że samochód markiC. (...)był naprawiony w warsztacie prowadzonym przez świadka, a oskarżony nie brał udziału w oględzinach tego samochodu przed jego naprawą, gdyż ta część zeznań jest logiczna, rzeczowa i znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego, zeznaniachA. M.(k.390), wiarygodnej części zeznańR. K. (1)(k.241-242,389-390) i rejestrze zdarzeń drogowych (k.16). Nie zasługuje na wiarę ta część zeznań tego świadka, w której podawał, że przedmiotowy samochód był naprawiony tylko w związku z uszkodzeniami powstałymi w wyniku zdarzenia drogowego z dnia 8 listopada 2015 r. Zgodnie bowiem z jasną i pełną opinią biegłego (k.127-141,152v,366) obręcz prawego koła samochoduC.nosiła ślady celowego otarcia pilnikiem przed wykonaniem oględzin i uszkodzenia te nie mogły powstać w wyniku kontaktu z innym samochodem ewentualnie przeszkodami drogowymi.D. W.jest właścicielem warsztatu, gdzie doszło do uszkodzenia tej obręczy i miał oczywisty interes by twierdzić, że do takiego zdarzenia nie doszło. Akt oskarżenia obejmuje działania oskarżonego i wykraczałoby poza ramy niniejszego postępowania rozważanie czy sprawcą uszkodzenia prawej obręczy koła byłD. W., ewentualnie inna osoba działająca na jego polecenie. Mogło być i tak, że to oskarżony współdziałał zD. W.i obaj zwiększali rozmiar szkody, między innymi uszkadzając prawą obręcz koła. Oskarżony miał interes finansowy by to uczynić, gdyż mógł liczyć na odszkodowanie, a dlaD. W.również było to opłacalne, gdyż mógł liczyć na zwiększenie wynagrodzenia za naprawę samochodu. Jednak dowodów świadczących o takim porozumieniu oskarżonego zD. W.nie ma, obydwaj zaprzeczyli takiej wersji zdarzenia. Należy uwzględnić, żeD. W.nie był choćby podejrzanym w niniejszej sprawie i jego udział w spowodowaniu uszkodzeń samochodu może być uznany jedynie za prawdopodobny. Taka możliwość wynika natomiast z tego, że zgodnie z opinią biegłego (k.138) obręcz lewego koła samochoduC. (...)miała ślady otarcia lakieru powstałe na krótko przed oględzinami, a wówczas samochód ten znajdował się w warsztacie prowadzonym przez świadka.
ŚwiadekA. Ś.zeznała w postępowaniu przygotowawczym (k.102v), iż pojechała wraz zR. S. (2)na miejsce kolizji drogowej wZ.. Na miejscu znajdowały się dwa samochody i uczestnicy tego zdarzenia drogowego. KierującaV.stwierdziła, że przejeżdżała rondo na wprost, a kierujący samochodemC.stwierdził, że chciał skręcić w lewą stronę, natomiast kierującaV.zajechała mu drogę. Na podstawie śladów na miejscu zdarzenia uznali, że rację miał kierujący samochodemC.i zaproponowali mandat kierowcyV., która go przyjęła. Podczas rozprawy zeznała (k.381v), że to była dość charakterystyczna kolizja, ponieważ kierująca busem powiedziała, że kierujący samochodem markiC. (...)bardzo szybko wjechał na rondo, tak jakby zrobił to specjalnie. Winną tego zdarzenia była ta kierująca busem, ponieważ zjeżdżała ona z ronda, a kierujący samochodem markiC. (...)dopiero co wjeżdżał na rondo. Nie mogli ustalić na miejscu zdarzenia, czy kierujący samochodem markiC. (...)specjalnie wjechał w ten sposób na rondo, żeby bus uderzył w jego samochód, opierają się na relacji uczestników i świadków zdarzenia.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż są logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego, wiarygodnej części zeznańR. K. (1)(k.241-242,389-390), rejestrze zdarzeń drogowych (k.16) i opinii biegłego (k.127-141,152v,366). Należy zwrócić uwagę, że zeznania tego świadka nie stanowią dowodu winy oskarżonego, gdyż świadek nie miała żadnych wiadomości pozwalających powiązać oskarżonego z wyłudzeniem odszkodowania.
ŚwiadekR. K. (1)zeznał w postępowaniu przygotowawczym (k.241-242), że wypożyczył samochód markiC. (...), miał tym samochodem stłuczkę nadZ.Z.. Kierująca samochodemV. (...)nie ustąpiła mu pierwszeństwa i doszło do zderzenia pojazdów, nie uderzył w żadną przeszkodę drogową, samochódC.miał niewielkie przerysowanie po lewej stronie. Policja ukarała kierującąV.mandatem. Nie spowodował tej kolizji celowo. Zdał samochód do wypożyczalni, ale kazali mu go odstawić do warsztatu samochodowego przyul. (...). Nie spowodował innych uszkodzeń w tym samochodzie niż wynikające z tej kolizji. Podczas rozprawy zeznał (k.389v-390), że kojarzy samochódC. (...), prowadził ten samochód. W tamtym czasie wypożyczał sobie samochody i jeździł nimi „lansując się”. Dokładnie nie pamięta zdarzenia z listopada 2015 r., wie, że była Policja i kolizja drogowa. Sprawcą tej kolizji była pani, która prowadziła drugi samochód, to było na rondzie. Samochód, który prowadził miał uszkodzenia z lewej strony, ale to nie były groźne uszkodzenia, nie naprawiał go, bo to był samochód z wypożyczalni, oddał go chyba nawet tego samego dnia do wypożyczalni. Nie interesował się w jaki sposób został naprawiony ten samochód i nie ponosił kosztów związanych z naprawą tego samochodu. Nie znał osobiście oskarżonego ani nikogo z tej wypożyczalni samochodu prowadzonej przez oskarżonego.
Zeznania tego świadka zasługują na wiarę w części dotyczącej tego, że w dniu zdarzenia jechał samochodemC. (...)wypożyczonym z wypożyczalni prowadzonej przez oskarżonego, doszło do zdarzenia drogowego, którego sprawcą została uznana kierująca innym pojazdem i oddał ten samochód do warsztatu, zgodnie z zaleceniem pracownika wypożyczalni. Ta część zeznań tego świadka jest bowiem zgodna z wyjaśnieniami oskarżonego, zeznaniachA. M.(k.390),A. Ś.(k.102v,381v),R. S. (1)(k.63v,365v) i rejestrem zdarzeń drogowych (k.16). Zeznanie tego świadka nie są wiarygodne w części, w której podał, że zdarzenie było „normalną” kolizją drogową, gdyż jest to sprzeczne z opinią biegłego (k.127-141,152v,366), który wyraźnie wskazał, że przedmiotowy samochód oprócz uszkodzeń odpowiadającym zdarzeniu z samochodemV. (...)w dniu 8 listopada 2015 r. miał inne, i to znacznie poważniejsze, uszkodzenia powstałe w innych okolicznościach. Należy zwrócić uwagę, że Prokuratura umorzyła sprawę w części dotyczącej udziałuR. K. (1)w przedmiotowym zdarzeniu (k.330-332). Natomiast w realiach niniejszej sprawy uznać należy, że prawdopodobnieR. K. (1)jednak wziął udział w celowym uderzeniu w samochód kierowany przezG. S.. Wskazują na to jej zeznania oraz treść wyżej wskazanej opinii biegłego, która potwierdza, że uszkodzenia samochodu markiC.nie powstały tylko w wyniku zdarzenia z dnia 8 listopada 2015 r. na rondzie wZ..
ŚwiadekA. M.(poprzednioS.) zeznała (k.390), że pracowała w wypożyczalni oskarżonego, nie pamięta w jakich to było latach, zakończyła pracę w grudniu 2015 r. Zajmowała się wypożyczaniem samochodów, zgłaszaniem wszelkich szkód, ogólną administracją w firmie. Wypożyczenia samochoduC. (...)nie pamięta, ponieważ dziennie wypożyczało się kilkanaście samochodów. Samochód nie był zwrócony bezpośrednio do firmy, skierowała klienta, żeby zaprowadził go do warsztatu po zdarzeniu drogowym, był to warsztat(...). W dniu wynajmu samochód był oglądany, sprawdzany i po powrocie również. Nie jeździli do warsztatu i nie sprawdzali uszkodzeń samochodu po zgłoszonej kolizji, bo tym zajmował się warsztat. Postępowanie po uszkodzeniu samochodu wyglądało tak, że kiedy samochód znajdował się w warsztacie samochodowym zazwyczaj dzwoniła do ubezpieczyciela i zgłaszała szkodę, opierała się na tym, co mówił jej klient i na opinii warsztatu, w warsztacie była osoba odpowiedzialna za opisanie szkód w pojeździe. Przyjeżdżał też rzeczoznawca z ubezpieczenia, który wyceniał samochód. Nigdy nie było takiego miejsca, żeby oskarżony chciał zawyżać szkodę.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż są logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego, wiarygodnej części zeznańR. K. (1), zeznaniachD. W., umowie wypożyczenia samochodu (k.89), fakturze (k.91) i dokumentacji fotograficznej (k.36-52). Należy zwrócić uwagę, że od świadek ta nie była przesłuchiwana w postępowaniu przygotowawczym, a w czasie przesłuchania na rozprawie relacjonowała zdarzenia sprzed prawie 3 lat. Zrozumiałym jest zatem, że nie pamiętała szczegółów zdarzenia. Ponadto zdarzenie to było zwykłym, codziennym wydarzeniem w jej pracy, świadek nie miała powodów do uznania, że powinna zapamiętać to zdarzenie jako coś wyjątkowego. Co ważne świadek ta wyraźnie zeznała, że oskarżony nie ingerował w tok naprawy samochodów stanowiących mienie jego firmy i nie odwiedzał warsztatu, w którym był naprawiany przedmiotowy samochód. Ponadto świadek wskazała, że oceniała oskarżonego jako osobę uczciwą, prowadzącą działalność gospodarczą nastawioną na zysk związany z rodzajem działalności, czyli z wypożyczaniem samochodów, a nie poszukującym dodatkowych zysków na zgłaszaniu do likwidacji fikcyjnych uszkodzeń samochodów, celem wyłudzenia odszkodowania.
Opinia biegłego z dziedziny badania wypadków komunikacyjnych (k.127-141,152v,366) jest jasna i pełna, sporządził ją specjalista z dziedziny rekonstrukcji zdarzeń drogowych i ich skutków, biegły udzielił przekonywujących odpowiedzi na wszystkie pytania stron, nie była kwestionowana przez strony, stąd stała się podstawą ustalenia stanu faktycznego. Opinia ta nie może natomiast stanowić przekonywującego dowodu winy oskarżonego, gdyż zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, że to oskarżony uczestniczył w zgłoszeniu uszkodzeń samochodu markiC. (...)o większej skali niż wynikające ze zdarzenia drogowego z dnia 8 listopada 2015 r.
Zgromadzony materiał dowodowy, w postaci dokumentów wymienionych na k. 390v został sporządzony obiektywnie, przez powołane do tego osoby, poszczególne dokumenty nie nasuwają wątpliwości co do ich autentyczności i nie były kwestionowane przez strony. Wobec powyższego dokumenty te zostały uznane za podstawę ustaleń faktycznych.
Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość, poszczególne wiarygodne dowody uzupełniają się i potwierdzają. Na ich podstawie nie można przyjąć, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn.
Sąd zważył, co następuje:
Oskarżyciel publiczny zarzucił oskarżonemu, że w dniu 10 listopada 2015 r. wZ., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić(...) .U. S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 51.904,12 zł oraz doprowadził(...) .U. S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 13.118,68 zł w ten sposób, że w celu uzyskania odszkodowania z tytułu polisy OC pojazduV. (...)nr rej. (...)o numerze(...)w dniu 10 listopada 2015 r. jako właściciel pojazduC. (...)nr rej. (...)złożył wniosek do(...) .U. S.A.o wypłatę odszkodowania z tytułu ww. polisy, w wyniku czego otrzymał od ubezpieczyciela kwotę 13.118,68 zł, a w odniesieniu do pozostałej części odszkodowania w kwocie 38.785,44 zł zamierzonego celu nie osiągnął, z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania przez(...) .U. S.A., wprowadzając ubezpieczyciela w błąd co do faktycznego stanu pojazduC. (...)po kolizji z dnia 8.11.2015 r. Czyn ten ma stanowić przestępstwo określone wart. 157 § 1 k.k.
Dla przyjęcia, że oskarżony dopuścił się tego zachowania koniecznym jest ustalenie, że oskarżony powziął zamiar doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i zamiar ten realizował. Analizując sposób działania oskarżonego należy rozważyć czy polegał on na wprowadzeniu pokrzywdzonego w błąd, czyli podjęciu podstępnych zabiegów w celu wzbudzenia w pokrzywdzonym mylnego wyobrażenia o rzeczywistym stanie rzeczy. Oskarżony nie zgłosił szkody w samochodzieC. (...), nie zlecił jego naprawy w warsztacie przyul. (...)wW.ani nie wystąpił o wypłatę konkretnie wskazanego odszkodowania. Nie ma dowodów wskazujących na to, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu zR. K. (1), a Prokuratura umorzyła śledztwo przeciwko niemu w niniejszej sprawie (k.330-332). Nie ma również żadnych obiektywnych dowodów wskazujących na to, żeD. W.porozumiał się z oskarżonym i celowo spowodował większe niż wynikające z kolizji w dniu 8 listopada 2015 r. uszkodzenia samochoduC. (...).
Rozważania dotychczasowe prowadzą do wniosku, że uszkodzenia samochoduC. (...)powstały w wyniku czterech możliwych i prawdopodobnych zdarzeń, a to:
1) na skutek celowego działania oskarżonego współdziałającego zR. K. (1)orazD. W., względnie innym pracownikiem warsztatu samochodowego przyul. (...),
2) na skutek działaniaR. K. (1), który pod pozorem zderzenia z samochodemV. (...)chciał ukryć uszkodzenia samochoduC. (...), pochodzące z innego zdarzenia,
3) na skutek celowego działaniaD. W.lub pracownika jego warsztatu, przy czym zamierzał on lub oni stworzyć pozory, że przedmiotowy samochód doznał większych niż rzeczywiście szkód, a działanie to zostało podjęte na skutek chęci zarobku z prac remontowych,
4) w wyniku nie związanego ze sobą działaniaR. K. (1)i następnie dołączenia sięD. W.do działania mającego na celu zwiększenie odszkodowania.
Tylko w wypadku przyjęcia pierwszej z czterech wymienionych wersji zdarzeń można przypisać oskarżonemu winę za doprowadzenie pokrzywdzonej instyttucji do niekorzystnego rozporządzenie mieniem. Oskarżony mógł mieć pomysł na szybki zarobek, poprzez doprowadzenie do kolizji drogowej z innym pojazdem, którego kierujący zostanie uznany za winnego spowodowania uszkodzeń jego samochodu. Jednak nie ma dowodów potwierdzających istnienie takiego porozumienia, a jak wynika z zeznańA. M.celowe uszkadzanie własnego samochodu celem uzyskania odszkodowania z tytułu jego naprawy było nieopłacalne (k.390). Logicznym i racjonalnym jest uznanie, że samochody stanowiące własność osoby zajmującej się ich wypożyczaniem powinny na siebie zarabiać i zwracać w ten sposób zainwestowane pieniądze. W razie uszkodzenia samochodu i jego naprawy samochód taki nie zarabiał, a zatem właściciel nie miał z niego dochodów. Ponadto po każdej naprawie samochód traci na wartości i nawet po naprawie jego sprzedaż staje się mniej opłacalna. Jeśli oskarżony planował choćby w przyszłości sprzedać samochody, które wypożyczał, to powinien unikać sytuacji, gdy miały one uszkodzenia i były naprawiane.
Należy uwzględnić, że wątpliwości co do okoliczności faktycznych powodów złożenia wniosku o odszkodowania powinny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, gdyż nie ma możliwości przeprowadzenia dowodów jednoznacznie podważających wiarygodność oskarżonego. Zgodnie z treściąart. 5 § 2 k.p.k.wątpliwości te powinny być zatem rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego.
Zgodnie zatem z treściąart. 414 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.należy uniewinnić oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, uznając że nie dopuścił się popełnienia tego czynu.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z przepisem powołanym w punkcie II wyroku.