Sąd Rejonowy w Kłodzku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 548/17
Data wyroku: 2018-04-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Rembiasz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177§1kk

Sygn. akt II K 548/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 kwietnia 2018 r.
Sąd Rejonowy w Kłodzku II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący

SSR Aleksandra Rembiasz

Protokolant

Katarzyna Ożarowska

po rozpoznaniu w dniu 11.01.2018r., 29.03.2018r. . sprawy
S. K.
synaA.iA. z d. P.
urodzonego (...)w m.C.
oskarżonego o to, że:
w dniu 17 maja 2017 r. wD., pow.(...), woj.(...)naul. (...)kierując samochodem osobowym m-kiF. (...)onr rej. (...)naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że wykonując manewr włączania się do ruchu nie zachował szczególnej ostrożności, do czego był zobowiązany i nie obserwował należycie jezdniul. (...), a w efekcie nie dostrzegł on jadącego po lewym pasie tej jezdni samochodu markiS. (...)onr rej. (...)kierowanego przezM. K., nie ustąpił mu pierwszeństwa przejazdu i doprowadził do zderzenia obu pojazdów oraz do tego, żeS.zjechało na lewy chodnik, gdzie samochód ten potrącił piesząK. D.wskutek czego doznała ona obrażeń ciała w postaci ogólnych potłuczeń ciała, złamania kości piszczelowej prawej i kości strzałkowej lewej, stłuczenia prawego ramienia i przedramienia klatki piersiowej przy czym obrażenia te naruszyły czynność narządów ciała na czas dłuższy niż dni 7,
to jest o czyn zart. 177 § 1 kk

I
oskarżonegoS. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, że przyjmuje, iż do zdarzenia doszło naul. (...), to jest czynu stanowiącego występek zart. 177§ 1 kki za to na podstawieart. 177§1 kkwymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,-

II
na podstawieart. 69§1 i 2 kkiart. 70§1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo oskarżonemu zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat,-

III
na podstawieart. 42§1kkorzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku, zobowiązując oskarżonego na podstawieart. 43§3 kkdo zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami organowi wydającemu ten dokument,-

IV
na podstawieart.46§2kkorzeka od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejK. D.nawiązkę w wysokości 1.000 zł (jeden tysiąc złotych),-

V
zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejK. D.kwotę 840 zł tytułem poniesionych przez nią wydatków,-

VI
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1749,27 złotych tytułem poniesionych przez Skarb Państwa wydatków od chwili wszczęcia postępowania i wymierza opłatę w wysokości 180 złotych.

Sygn. akt IIK 548/17

UZASADNIENIE

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego

ustalono następujący stan faktyczny:
W dniu 17 maja 2017 r. wD.oskarżonyS. K.zaparkował swój samochód osobowym markiF. (...)onr rej. (...)na jezdni wzdłuż chodnika przyulicy (...). Tego dnia pogoda była słoneczna, warunki drogowe bardzo dobre, jezdnia sucha. Około godziny 13.25 oskarżony wsiadł do samochodu i rozpoczął manewr włączania się do ruchu od prawej krawędzi jezdni. Oskarżony nie zasygnalizował manewru kierunkowskazem i rozpoczął manewr, nie obserwując należycie jezdniul.(...), w skutek czego nie dostrzegł on jadącego jednokierunkowąulicą (...), samochodu markiS. (...)onr rej. (...)kierowanego przezM. K.. Widząc pojazd wjeżdżający na jej tor jazdy,M. K., w celu uniknięcia zderzenia z tym pojazdem, podjęła manewr obronny skrętu w lewo w kierunku chodnika. Oskarżony nadal nie dostrzegał samochodu markiS.i kontynuował swój manewr, w wyniku czego uderzył w przednią cześć prawej strony pojazdu markiS.oraz doprowadził do tego, żeS.zjechało na lewy chodnik, gdzie samochód uderzył w kamienną donicę, odbił się od niej, a następnie potrącił piesząK. D., spacerującą z 13-sto miesięczną wnuczką ułożoną w wózku dziecięcym. Po tym uderzeni samochód zatrzymał się na murze.K. D.zdążyła odepchnąć prowadzony przez siebie wózek z dzieckiem, sama zaś na skutek uderzenia w nią pojazdu, upadła na chodnik i wołała o pomoc dla dziecka.
Dowód: zeznania świadków
M. K., k.23,155
A. Ł., k.27,155-156
K. D., k.35-36,154-155
protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, k.4-6
protokół oględzin pojazduS. (...), k. 7-8
protokół oględzin pojazduF. (...), k.9-10
Karta zdarzenia drogowego, k.13-15
Protokół zatrzymania rzeczy, k.19-21
protokół odtworzenia utrwalonego zapisu wraz z materiałem poglądowym, k.54-56
opinia biegłegoJ. N., k.81-108
opinia uzupełniającaJ. N., k.165-166
Oboje kierujący pojazdami uczestniczącymi w wypadku byli trzeźwi.
Dowód: protokół badaniaM. K., k.11
protokół badaniaS. K., k.12
świadectwo wzorcowania, k.4
Stan techniczny samochodu markiF. (...)nr rej. (...)oraz markiS.nr rej. (...)nie pozostawał w związku przyczynowym z zaistnieniem i przebiegiem wypadku. Oba pojazdy przed zdarzeniem były sprawne pod względem bezpieczeństwa ruchu.
Dowód: opinia biegłegoS. C., k.45-46
protokół oględzin pojazduS. (...), k. 7-8
protokół oględzin pojazduF. (...), k.9-10
W wyniku uderzenia samochodu kierowanego przezM. K.w piesząK. D., doznała ona obrażeń ciała w postaci ogólnych potłuczeń ciała, złamania kości piszczelowej prawej i kości strzałkowej lewej, stłuczenia prawego ramienia i przedramienia klatki piersiowej przy czym obrażenia te naruszyły czynność narządów ciała na czas dłuższy niż dni 7. Pokrzywdzona leczy się do chwili obecnej, przeszła operację prawego kolana, oczekuje na kolejne zabiegi związane z usunięciem blach i śrub, a następnie wszczepienie endoprotezy kolana.K. D.korzysta z rehabilitacji, turnusów sanatoryjnych oraz rehabilitacyjnych, pozostaje pod stałą opieką córki, która pomaga jej w codziennych czynnościach obsługowych.
Dowód:  karta informacyjna leczenia szpitalnego, k.38
Opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej, k.69-70
zeznania świadków
K. D., k.35-36,154-155
Dokumentacja medyczna, k.135
Znajdująca się w wózku wnuczka pokrzywdzonejO. K. (1), po przewróceniu się wózka doznała stłuczenia głowy oraz otarć skóry na głowie, które to obrażenia naruszyły czynności narządu jej ciała na okres poniżej 7 dni.
Dowód: Opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej, k.69-70
Dokumentacja medyczna, k.133
M. K.również została przewieziona do Szpitala wP., gdzie stwierdzono u niej skręcenie i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa, powierzchowny uraz głowy oraz ściany tylnej klatki piersiowej. Tego samego dnia została wypisana z zaleceniem kontroli w poradni urazowo-ortopedycznej. Wskazane wyżej obrażenia naruszyły czynności narządów jej ciała na okres poniżej 7 dni.
Dowód; karta informacyjna leczenia szpitalnego, k.26
Opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej, k.69-70
Dokumentacja medyczna, k.134
OskarżonyS. K.nie był karany, jest emerytem z emeryturą w wysokości 1.500 zł. .
Dowody: dane o karalności, k.122
dane osobopoznawcze, k.154
OskarżonyS. K.zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed Sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył, co następuje:
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, że wina oskarżonego odnośnie zarzucanego mu czynu, jak i okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości. Uznając winę oskarżonego, Sąd oparł się na zeznaniach świadkówM. K.,K. D.orazA. Ł.. Najistotniejszym dowodem w przedmiotowej sprawi jest jednak w ocenie Sądu zapis monitoringu, który nie pozostawia żadnych wątpliwości co do przebiegu zajścia, a dowód ten w połączeniu z opiniami dwóch biegłych z zakresu ruchu drogowego dał podstawę, aby bez wątpliwości ustalić okoliczności zaistniałego wypadku. Opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej, w połączeniu z dokumentacją medyczną wszystkich trzech osób, które doznały obrażeń ciała w wyniku zdarzenia, nie pozostawia również wątpliwości co do faktu, iż doszło do popełnienia czynu zart. 177 § 1 kk, a nie tylko wykroczenia drogowego. WprawdzieO. K. (2)iM. K.doznały obrażeń ciała, które naruszyły czynności narządów ich ciała na okres poniżej dni 7, jednakK. D., potrącona przezS., doznała najpoważniejszych obrażeń, które biegły zakwalifikował jako naruszające czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni.
Odnosząc się do zeznań świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie, a mianowicieM. K.,K. D.orazA. Ł., stwierdzić należy, iż miały one charakter lakoniczny, jednakże stanowiły przedmiot analizy nie tylko Sądu, ale także biegłego sądowego powołanego w niniejszej sprawie stając się istotnym źródłem dowodowym. Najistotniejsze znaczenie w niniejszej sprawie miały zeznaniaM. K.relacjonującej moment dojazdu do pojazdu oskarżonego w momencie, w którym rozpoczął manewr włączania się do ruchu. Świadek ten konsekwentnie wskazywała, że oskarżony nie zasygnalizował tego manewru kierunkowskazem, a sam manewr rozpoczął kiedyS.było już na wysokościF. (...)iM. K.nie zdołała podjąć skutecznego manewru obronnego. O wiarygodności zeznań tego świadka przekonuje Sąd nie tylko zapis monitoringu, który nie pozostawia wątpliwości, iż oskarżony nie zasygnalizował swojego manewru kierunkowskazem, ale również uszkodzenia pojazdów. Otóż oba pojazdy zderzyły się przednimi częściami:S.prawym przednim nadkolem i błotnikiem,F. (...)lewym nadkolem. Takie usytuowanie pojazdów w momencie zderzenia przekonuje Sąd, iżS.znajdowało się w bezpośredniej bliskościF. (...), w momencie gdy oskarżony rozpoczął manewr włączania się do ruchu. Oskarżony zachowując szczególną ostrożność przy włączaniu się do ruchu, do czego był zobowiązany, nie miał możliwości nie dostrzeżenia zbliżającego się pojazdu markiS.. W ocenie Sądu StanisławK., włączył się do ruchu bez zachowania jakiejkolwiek ostrożności i z pogwałceniem podstawowych zasad ruchu drogowego, nie sygnalizując manewru i nie spoglądając w lusterko wsteczne, w wyniku czego wjechał wprost na tor jazdyM. K.i doprowadził do zderzenia obu pojazdów, a następnie uderzenia przez pojazdM. K.w pokrzywdzonąK. D..
Wskazać należy, iż zeznania wyżej wskazanych świadków zgodne są także z pozostałym materiałem dowodowym w postaci protokołu oględzin miejsca wypadku, a także zapisem monitoringu. Sąd dostrzegł spójność tych relacji, ich jednoznaczność i wzajemne uzupełnianie się. W istocie zeznania uczestników wypadku spowodowanego przez oskarżonego, sprowadzają się do opisu nieprawidłowego włączenia się do ruchu oskarżonego, a następnie skutków tego manewru.
Wobec braku wątpliwości co do przebiegu zajścia oraz jego okoliczności, kluczowym w przedmiotowej sprawie była ocena prawidłowości zachowania obu uczestników ruchuM. K.oraz oskarżonego. Takiej oceny Sąd nie był w stanie wykonać samodzielnie, bez posiłkowania się wiedzą specjalistyczną biegłych z zakresu ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowych. Taką potrzebę dostrzegał również oskarżyciel, który już w postępowaniu przygotowawczym powołał biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków oraz biegłego do oceny stanu technicznego obu pojazdów uczestniczących w zdarzeniu.
Odnosząc się następnie do obu tych opinii, które stały się podstawą ustaleń Sądu oraz złożonej opinii uzupełniającej, wskazać należy, iż Sąd nie kwestionuje w żaden sposób rzetelności oraz sposobu oceny sytuacji drogowej wynikającego z opiniiJ. N.orazS. C. (2). BiegłyJ. N.w opinii, a następnie w opinii uzupełniającej składanej na rozprawie przed Sądem, bardzo szczegółowo wyjaśnił sposób oceny sytuacji wypadkowej. Biegły odpowiadając na pytania obrońcy i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, w sposób szczegółowy i rzetelny wyjaśnił dlaczego sformułował takie, a nie inne wnioski końcowe. W ocenie Sądu biegły dobrze znał materiał dowodowy, a jego wypowiedzi i formułowane wnioski, znajdowały oparcie w informacjach znajdujących się w protokołach dokumentujących wszelkie ślady wypadku drogowego. Co niezwykle istotne dla Sądu, ten biegły kategorycznie ustalił, iż oskarżony nieprawidłowo wykonał manewr włączania się do ruchu, nie zachował bowiem szczególnej ostrożności, miał możliwość obserwacji nadjeżdżającego pojazdu markiS., a jednak go nie dostrzegł i wjechał na jego tor ruchu. Ta okoliczność - w ocenie Sądu - pozwala na przyjęcie, iż oskarżony nie zachował szczególnej ostrożności, co jest jednoznaczne z przyjęciem, iż to on odpowiada za spowodowane zdarzenie drogowe.
W ocenie Sądu biegły wystarczająco i logicznie uzasadnił tezę, iżM. K.prawidłowo zareagowała na zaistniałą sytuację drogową. Według biegłego jej obowiązkiem, było podjęcie działań obronnych i takie działanie podjęła.M. K.podjęła decyzję o skręcie w lewo, w celu uniknięcia zderzenia z pojazdem – z uwagi na zaskoczenie manewrem oskarżonego - mając zbyt mało czasu na analizę wszystkich okoliczności zdarzenia i podjęcie innej decyzji, być może skutkującej uniknięciem uderzenia w pokrzywdzoną.M. K.w ułamku sekundy nie była w stanie zaobserwować, iż akurat w tym miejscu jest obniżenie krawężnika i jej samochód wjedzie na chodnik, że chodnikiem zbliża się piesza z wózkiem, nie mogła również przewidzieć, jak zareaguje jej pojazd na zderzenie z samochodem oskarżonego. W tej sytuacji dokonała wyboru manewru obronnego skrętu w lewo i w ocenie biegłego, ale i Sądu nie było to błędem kierującej. Po zdarzeniu można spekulować, iż podjęcie hamowania byłoby manewrem obronnym skuteczniejszym, jednak w dynamicznej i zaskakującej dla kierowcy sytuacji drogowej, istotne jest, iż zachowała się prawidłowo, reagując na zaistniałą sytuację.
Odnosząc się do stanowiska oskarżonego w przedmiotowej sprawie, wskazać należy, iż na żadnym etapie postepowania nie złożył wyjaśnień w sprawie ograniczając się jedynie do zaprzeczenia, aby ponosił winę za spowodowanie wypadku. Mimo braku wyjaśnień oskarżonego Sąd dysponował wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym na dokonanie ustaleń w sprawie.
Wobec powyższego Sąd uznał, iż oskarżony swym zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zart.177§1 k.k.i uznał go winnym popełnienia tego, że w dniu 17 maja 2017r. wD.naul. (...)kierując samochodem osobowym m-kiF. (...)onr rej. (...)naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że wykonując manewr włączania się do ruchu nie zachował szczególnej ostrożności, do czego był zobowiązany i nie obserwował należycie jezdniul. (...), a w efekcie nie dostrzegł on jadącego po lewym pasie tej jezdni samochodu markiS. (...)onr rej. (...)kierowanego przezM. K., nie ustąpił mu pierwszeństwa przejazdu i doprowadził do zderzenia obu pojazdów oraz do tego, żeS.zjechało na lewy chodnik, gdzie samochód ten potrącił piesząK. D.wskutek czego doznała ona obrażeń ciała w postaci ogólnych potłuczeń ciała, złamania kości piszczelowej prawej i kości strzałkowej lewej, stłuczenia prawego ramienia i przedramienia klatki piersiowej przy czym obrażenia te naruszyły czynność narządów ciała na czas dłuższy niż dni 7.
Uznając oskarżonego winnym Sąd wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę w tym rozmiarze Sąd rozważał dyrektywy wymiaru kary wynikające zart. 53 k.k.Odnosząc się do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu stwierdzić należy, iż Sąd ocenił czyn, którego dopuścił się oskarżony jako wysoce społecznie szkodliwy, co przełożyło się na wysokość orzeczonej kary. Analizując wszelkie okoliczności wpływające na społeczną szkodliwość zarzucanego oskarżonemu czynu, podkreślić należy, iż rozmiary wyrządzonej przestępstwem szkody są trudne do oszacowania, w szczególności w kontekście długotrwałego i uciążliwego procesu leczenia pokrzywdzonej.
Kolejne elementy, na które Sąd zobligowany był baczyć zgodnie z treściąart. 53 k.k.to stopień winy oskarżonego. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż czyn którego dopuścił się oskarżony ma charakter nieumyślny, co wpływa na rozmiar kary, jednak stopień naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym znaczny.S. K.nie zachował - podstawowych nawet - zasad ostrożności przy włączaniu się do ruchu, ignorując nawet tak oczywisty obwiązek jak włączenie kierunkowskazu.
Rozważając wymiar kary, Sąd dopatrzył się okoliczności łagodzących, które jednoznacznie wystąpiły w przedmiotowej sprawie, a które Sąd zobowiązany jest uwzględnić na mocyart.53§2 k.k.Okoliczności te to sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Oskarżony nie przejawia żadnych skłonności do popełniania przestępstw, prowadzi ustabilizowany tryb życia, nie był dotychczas karany. Nie sposób dostrzec jakiejkolwiek okoliczności, która pozwalałaby przypuszczać, iż oskarżony poza nieumyślnym naruszeniem zasad ruchu drogowego, dopuści się naruszenia obowiązującego porządku prawnego. Dostrzec należy również, iż oskarżony prawidłowo zachował się bezpośrednio po wypadku, nie utrudniał w żaden sposób postępowania, po zdarzeniu odwiedził pokrzywdzoną w szpitalu i przeprosił za zdarzenie.
Mimo znacznej społecznej szkodliwości zarzucanego oskarżonemu czynu, Sąd uznał, iż wymierzenie oskarżonemu kary bez warunkowego zawieszenia jej wykonania byłoby karą zbyt surową i na podstawieart. 69 §1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 §1 k.k.zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności ustalając 2 letni okres próby. Zdaniem Sądu orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, będzie wobecS. K.wystarczające dla osiągnięcia celów kary i zapobieżenia jego powrotowi do przestępstwa, w szczególności przy uwzględnieniu orzeczenia dotkliwych dla niego środków karnych, które zdaniem Sądu będą skuteczniej oddziaływały na oskarżonego, niż orzeczona kara bezwzględna.
Mając na względzie istotne naruszenie podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, Sąd na podstawieart. 42§1kkorzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku, zobowiązując oskarżonego na podstawieart. 43§3 kkdo zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami organowi wydającemu ten dokument. Zgodnie zart. 42 § 1 kkzakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju można orzec w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tą osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. W odniesieniu do przedmiotowej sprawy dostrzec należy, iż naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym ze strony oskarżonego było znaczne, podobnie jak skutki zaistniałego wypadku.S. K.nie zachował szczególnej ostrożności przy włączaniu się do ruchu, a podeszły wiek oskarżonego może wskazywać na to, iż oskarżony nie dysponuje już odpowiednią koncentracją i możliwościami właściwej reakcji na błyskawicznie zmieniającą się sytuację w ruchu drogowym. W tej sytuacji dalsze prowadzenie pojazdu mechanicznego przez oskarżonego w ocenie Sądu – powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w komunikacji.
Na podstawieart. 46§2kkSąd orzekł od oskarżonegoS. K.na rzeczK. D.nawiązkę w wysokości 1.000 zł. W ocenie Sądu taka kwotą, żądana przez pokrzywdzoną, jest kwotą jedynie symboliczną, dającą pokrzywdzonej poczucie naprawienia chociaż części krzywdy jakiej doznała. Podkreślić należy trudność w oszacowaniu wysokości takiej nawiązki, z uwagi na brak możliwości realnej oceny bólu i cierpienia, którego doznała pokrzywdzona, skoro jednak pokrzywdzona żądała takiej właśnie nie kwoty, która w istocie jest jedynie niewielkim ułamkiem kosztów, jakie poniosłaK. D.starająca się powróci do zdrowia. Sąd zasądził również od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejK. D.kwotę 840 zł tytułem poniesionych przez nią wydatków, związanych z ustanowieniem pełnomocnika.
Zgodnie zart.627 kpkSąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1749,27 złotych tytułem poniesionych przez Skarb Państwa wydatków i wymierzył opłatę w wysokości 180 zł. Wskazać należy, iż oskarżony posiada stałe źródło dochodu i jest w stanie ponieść koszty postępowania.