Sąd Rejonowy w Tczewie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 276/17
Data wyroku: 2018-03-26 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Rafał Gorgolewski
Teza: dowody, wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadków, pomówienia

Sygn. akt II K 276/17

1

1

W Y R O K

1

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 marca 2018 r.

S ąd Rejonowy wT.w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący:SSR Rafał Gorgolewski
Protokolant:st. sekr. sąd. Magdalena Gelińska
przy udziale prokuratora: ---
po rozpoznaniu w dniach: 26.06.2017 r., 14.09.2017 r., 20.11.2017 r., 22.12.2017 r., 01.02.2018 r., 08.03.2018 r. i 26.03.2018 r.
sprawy z oskarżenia Prokuratury Rejonowej w Tczewie przeciwko:
1.S. P. (1),synowiP.iM. z domu R.,urodzonemu (...)wT.
oskarżonemu o to, że:w nocy z dnia 1 na 2 października 2016 roku wR.gm.P., działając wspólnie i w porozumieniu zT. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem do pomieszczenia garażu w ten sposób, że po uprzednim zerwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi wejściowe do garażu przy użyciu łomu wszedł do jego wnętrza, skąd zabrał w celu przywłaszczenia szlifierkę kątowafirmy (...), wiertarko – wkrętarkęfirmy (...), dalmierz laserowyfirmy (...), młoto – wiertarkęfirmy (...), pilarkę kątowąfirmy (...), zestaw otwornic w walizce, gwintownicę ręczna, szlifierkę kątowa do ścianmarki M., szlifierkę kątowąmarki B., młot udarowy w walizcemarki G.oraz inne narzędzia o łącznej wartości 3.800 złotych na szkodęP. S.
tj. o czyn zart. 279  § 1 k.k.
2.T. L. (1),synowiG.iM. z domu P.,urodzonemu (...)wT.
oskarżonemu o to, że:w nocy z dnia 1 na 2 października 2016 roku wR.gm.P., działając wspólnie i w porozumieniu zS. P. (2)dokonał kradzieży z włamaniem do pomieszczenia garażu w ten sposób, że po uprzednim zerwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi wejściowe do garażu przy użyciu łomu wszedł do jego wnętrza, skąd zabrał w celu przywłaszczenia szlifierkę kątowafirmy (...), wiertarko – wkrętarkęfirmy (...), dalmierz laserowyfirmy (...), młoto – wiertarkęfirmy (...), pilarkę kątowąfirmy (...), zestaw otwornic w walizce, gwintownicę ręczna, szlifierkę kątowa do ścianmarki M., szlifierkę kątowąmarki B., młot udarowy w walizcemarki G.oraz inne narzędzia o łącznej wartości 3.800 złotych na szkodęP. S., przy czym czynu tego dopuścił się na warunkach powrotu do przestępstwa: wyrokiem Sądu Rejonowego w Tczewie z dnia 6 czerwca 2014 r. sygn. akt II K 158/14 za czyn zart. 279 § 1 k.k.był skazany na karę roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 13 lutego 2015 r. do 13 lutego 2016 r.
tj. o czyn zart. 279  § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

I
OskarżonegoS. P. (2)uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu i na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.koszty procesu w tym zakresie ponosi Skarb Państwa;

I
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.S. B.z Kancelarii Adwokackiej wT.1033, 20 zł /tysiąc trzydzieści trzy złote i dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuS. P. (1)z urzędu, w tym 193,20 zł /sto dziewięćdziesiąt trzy złote i dwadzieścia groszy/ tytułem podatku od towarów i usług;

I
OskarżonegoT. L. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że łączna wartość skradzionych narzędzi wynosiła nie mniej niż 6000 złotych, czyn ten kwalifikuje jako występek zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to, na mocyart. 279 § 1 k.k.skazuje go na karę 2 /dwóch/ lat i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności;

I
Na mocyart. 63 § 1 k.k.na poczet kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w dniu 7 października 2016 r., uznając go za równy dniowi pozbawienia wolności;

II
Na mocyart. 46 § 1 k.k.zasądza od oskarżonegoT. L. (1)na rzeczP. S.3.500 /trzy tysiące pięćset/ złotych, tytułem naprawienia wyrządzonej pokrzywdzonemu szkody;

Na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 i 2 Ustawy o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonegoT. L. (1)od opłat oraz kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt II K 276/17

UZASADNIENIE
Na podstawieart. 423  § 1a k.p.k.Sąd ograniczył uzasadnienie wyroku do części dotyczącej sprawstwaS. P. (2), albowiem tylko co do tego oskarżonego złożono wniosek o jego sporządzenie.
S. P. (2)został oskarżony o to, że w nocy z dnia 1 na 2 października 2016 roku wR.gm.P., działając wspólnie i w porozumieniu zT. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem do pomieszczenia garażu w ten sposób, że po uprzednim zerwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi wejściowe do garażu przy użyciu łomu wszedł do jego wnętrza, skąd zabrał w celu przywłaszczenia szlifierkę kątowafirmy (...), wiertarko – wkrętarkęfirmy (...), dalmierz laserowyfirmy (...), młoto – wiertarkęfirmy (...), pilarkę kątowąfirmy (...), zestaw otwornic w walizce, gwintownicę ręczna, szlifierkę kątowa do ścianmarki M., szlifierkę kątowąmarki B., młot udarowy w walizcemarki G.oraz inne narzędzia o łącznej wartości 3.800 złotych na szkodęP. S.-tj. o występek zart. 279 § 1 k.k.

S ąd zważył, co następuje:

Przeprowadzone przed Sądem postępowanie dowodowe nie potwierdziło zasadności postawionegoS. P. (1)zarzutu.
Jedynym dowodem wskazującym na sprawstwoS. P., były wyjaśnienia współoskarżonegoT. L. (1). Zgodnie z linią orzeczniczą Sądu Najwyższego dowód z relacji takiej osoby, chociaż powinien być traktowany na równi z innymi, to jednak stanowi dowód szczególny i dlatego - co wielokrotnie podkreślono w orzecznictwie - powinien podlegać ocenie ze „szczególną wnikliwością”, „z całą ostrożnością”, „nader ostrożnie”. Dla przyjęcia pomówienia za podstawę ustaleń faktycznych trzeba, aby wyjaśnienia te były nie tylko logiczne, konsekwentne, ale również wsparte innymi dowodami, które bezpośrednio lub choćby pośrednio potwierdziłyby wyjaśnienia pomawiającego(wyrok Sądu Najwyższego z 13 listopada 2007 r. w sprawie sygn. akt WA 45/07, OSNwSK 2007/1/2584),tak, aby cena tego pomówienia jako podstawy faktycznej co do winy pomówionego, nie nasuwała żadnych zastrzeżeń(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1999 r. w sprawie sygn. akt II KKN 506/97, LEX nr 39428).
Należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż będąc jeszcze przesłuchiwany w charakterze świadka,T. L.fałszywie obciążyłM. C.– gdyż, jak sam przyznał w czasie późniejszej konfrontacji – „chciał się wykręcić”. Oskarżony jest osobą, która już nie pierwszy raz wchodzi w konflikt z prawem i z tego tytułu znającą główne zasady prawa karnego, tak więc składając później wyjaśnienia mógł liczyć na to, że jeżeli wskaże innych sprawców inkryminowanego czynu, to uzyska nadzwyczajne złagodzenia kary. Jak wykazano już bezspornie powyżej, nie ma on skrupułów przed obroną swojej osoby kosztem innych, tak więc w sytuacji, gdy – co sam przyznał – miał doS. P.żal za rzekomą wcześniejszą nielojalność, fakt ten nakazuje wyjątkowo ostrożne podejście do szczerości jego późniejszych wyjaśnień.
Zeznania świadków oraz fakt zatrzymania części skradzionych elektronarzędzi potwierdziły, że opisywane przezT. L.przestępstwo rzeczywiście miało miejsce – tak więc nie ulega wątpliwości, że przyznając się do popełnienia kradzieży z włamaniem i opisując zbycie łupu oskarżony mówił prawdę. Co jednak istotne dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności współoskarżonego, to część wyjaśnieńT. L.opisująca rzekomą współpracę zS. P.(a częściowo także zD. T.) nie tylko nie znalazła potwierdzenia, a wręcz odwrotnie – zeznania świadków całkowicie jej zaprzeczyły, jest ona także niekonsekwentna. Oskarżony w trakcie pierwszego przesłuchania wyjaśnił, że 1 października 2016 r. spotkał się zS. P., który powiedział, że potrzebuje pieniędzy – wtedyT. L.miał zaproponować włamanie do garażu przyul. (...). Następnie o planowanym włamaniu poinformowałD. T., który udostępnił mu „breszkę”, mającą być wykorzystaną do przestępstwa. Włamania mieli dokonać obaj oskarżeni, po czym wspólnie zanieśli łup na podwórkoD. T.. Świadkiem tego był także jego wujek.S. P. (2)nie brał udziału w sprzedaży łupów, gdyżD. T.bał się, że zdradzi on miejsce wywiezienia narzędzi. W trakcie przesłuchania przed SądemT. L.zmienił swoje wyjaśnienia – twierdził wówczas, że początkowo zaplanowali dokonanie włamania w innym miejscu, a gdy to „nie wypaliło”, to poszli pod garaż. Na pomył włamania wpadłD. T.i zaaprobował goS. P..(...)od niego oskarżeni pożyczali wspólnie. Łup zanieśli na jego podwórko, wtedy obu oskarżonych widzieliD. T.oraz jego bratM.i wujekM.. Następnego dnia w trójkę spotkali się koło sklepu i ustalili, żeD. T.poszuka nabywcy na łup. Takie rozbieżności w opisie prostego przecież ciągu zdarzeń wskazują na to, iż część opisywanych okolicznościT. L.wymyślił, a w trakcie kolejnego przesłuchania nie pamiętał już swojej wcześniejszej wersji i z tego powodu relacjonował przebieg wydarzeń odmiennie.
WyjaśnieniaT. L.są sprzeczne nie tylko wewnętrznie, ale także z zeznaniami świadków.D. T. (2)zaprzeczył, jakobyT. L.chociażby informował go wcześniej o zaplanowanym włamaniu, jak i rzekomemu przekazaniu „breszki”, a nadto wskazał, że poza oskarżonym nie widział innej osoby, która miała przynosić na jego posesję skradzione narzędzia. ZeznaniaD. T.potwierdza pośrednioM. K.(świadek mówił mu, że „to jakiś małolat przyniósł mu te narzędzia”), ale także bezpośrednio – co istotne, przesłuchiwany na wniosekT. L.- świadekM. W. (1), który zeznał, że poza oskarżonym nikogo wówczas na posesji nie widział. Także drugi z zawnioskowanych świadków,M. W. (2), który zdaniemT. L.miał być wówczas obecny, zaprzeczył słowom oskarżonego. Należy także zauważyć, iż oceniając wyjaśnieniaT. L.iD. T., zarówno funkcjonariusz Policji, sporządzający akt oskarżenia, jak i później prokurator, który go zatwierdził, rozbieżności rozstrzygnęli na korzyść drugiego z w/w, który ostatecznie stanął jedynie pod zarzutem paserstwa, a nie pomocnictwa do kradzieży z włamaniem.
Także żadna z osób, którejT. L.oferował sprzedaż skradzionych elektronarzędzi, jak i obecnych przy ich zbyciu (tj.K. S.,M. S.,T. S.,N. S.orazK. K.), nie kojarzyła z tą sytuacjąS. P.. Należy zauważyć, iż nie jest logiczne, że osoba, która miała wyjść z pomysłem dokonania włamania, gdyż potrzebowała pieniędzy i biorąca w nim aktywny udział, nie jest następnie zainteresowana sprzedażą łupu i ostatecznie otrzymuje część uzyskanej kwoty mniejszą nawet od pasera.
Stwierdzenie powyższych okoliczności uniemożliwia uznanie relacjiT. L.za dowód mogący być jedynym dowodem winyS. P..
Sąd uznał, że składając wyjaśnienia obciążające zarówno go, jak iD. T., oskarżony w pierwszej kolejności chciał uzyskać złagodzenie kary dla siebie, ale jednocześnie chciał wykorzystać organy procesowe dla „wyrównania rachunków” zS. P.. Konsekwencją powyższego musiało być uniewinnienie oskarżonego od popełnienie zarzucanego mu czynu.