Sąd Rejonowy w Giżycku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 235/18
Data wyroku: 2019-01-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Garbarczyk
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177§1 kk

Sygn. akt II K 235/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 stycznia 2019 roku
Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnymw składzie:
Przewodniczący – SSR Katarzyna Garbarczyk
Protokolant– st.sekr.sąd. Aneta Dybikowska
w obecności Prokuratora Rejonowego w Giżycku ---------
po rozpoznaniu w dniach: 11.10. 2018 roku, 24.01.2019 roku sprawy
S. P.
synaW.iT. z d. K.
ur. (...)wG.
oskarżonego o to, że:
W dniu 19 stycznia 2018 roku około godz. 19:22 wG.naul. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone wart. 3 ust. 1, art. 20 ust. 1 i 23 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-kiO. (...)onr rej. (...)z prędkością około 67 do 74 km/h przekroczył administracyjnie dozwoloną prędkość jazdy na obszarze zabudowanym wynoszącą 50 km/h i przy niekorzystnych warunkach drogowych oraz atmosferycznych po wykonaniu manewru omijania grupy pieszych stojących przy prawej krawędzi jezdni pasa ruchu, stracił panowanie nad prowadzonym pojazdem, który wpadł w poślizg, przejechał ruchem złożonym na prawe pobocze jezdni uderzając lewym środkowym bokiem nadwozia pojazdu w przydrożne drzewo, w wyniku czego pasażerowie samochodu tj.K. J.doznała obrażeń ciała w postaci złamania dolnego oczodołu prawego, złamania kości strzałkowej prawej, natomiastE. C.doznała obrażeń ciała w postaci: rany cięto szarpanej twarzy, otarcia naskórka kończyn dolnych, złamanie kostki przyśrodkowej podudzia prawego bez przemieszczenia odłamów powodujących naruszenie czynności narządu ciała u obu pokrzywdzonych na okres powyżej dni siedmiu

tj. o czyn zart. 177§1 kk

1
OskarżonegoS. P.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 177§1 kkskazuje go na karę 3 (trzy) miesięcy pozbawienia wolności.

2
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70§2 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 2 ( dwa) lat.

3
Na podstawieart. 72§1 pkt 1 kkzobowiązuje oskarżonego do informowania sądu co pół roku o przebiegu okresu próby.

4
Na podstawieart. 46§2 kkorzeka wobec oskarżonegoS. P.na rzecz pokrzywdzonejK. J.nawiązkę w wysokości 1000 ( jeden tysiąc) złotych.

5
Zwalnia oskarżonego od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych.

Sygn. akt II K 235/18

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 19 stycznia 2018 roku około godz. 19:22 wG.naul. (...), gdzie obowiązuje prędkość administracyjna 50 km/h,S. P.kierował samochodem osobowym m-kiO. (...)onr rej. (...). Pasażerami pojazdu byli:E. C.,P. J.,F. J.iK. J.. Warunki drogowe były tego dnia złe- na ulicy leżał śnieg, nawierzchnia była śliska. Oskarżony kierując samochodem z prędkością około 67 do 74 km/h przekroczył administracyjnie dozwoloną prędkość jazdy na obszarze zabudowanym wynoszącą 50 km/h i przy niekorzystnych warunkach drogowych oraz atmosferycznych, po wykonaniu manewru omijania grupy pieszych stojących przy prawej krawędzi jezdni pasa ruchu, stracił panowanie nad prowadzonym pojazdem, który wpadł w poślizg. Samochód przejechał ruchem złożonym na prawe pobocze jezdni, uderzając lewym środkowym bokiem nadwozia pojazdu w przydrożne drzewo. W wyniku tego pasażerowie samochodu tj.K. J.doznała obrażeń ciała w postaci złamania dolnego oczodołu prawego, złamania kości strzałkowej prawej, natomiastE. C.doznała obrażeń ciała w postaci: rany cięto szarpanej twarzy, otarcia naskórka kończyn dolnych, złamanie kostki przyśrodkowej podudzia prawego bez przemieszczenia odłamów powodujących. Obrażenia doznane przez pokrzywdzone powodowały naruszenie czynności narządów ciała u obu kobiet na okres powyżej dni siedmiu.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowo wyjaśnień oskarżonegoS. P.(k. 151: k. 123-127), nadto zeznańG. S.(k. 154v, 25-26, 74-75),M. J.(k. 154v-155, 28-29, 71-72),K. J.(k. 155: k. 59-62),E. C.(k. 165v, 17-18, 78-79),P. J.(k. 165, 38-39),F. J.(k. 165v, 42-43), a także w oparciu o dowody tj.: protokół oględzin k. 4-5, 6-7, dokumentacja medyczna k. 19-21, opinia k. 30-31, 33-34, materiał poglądowy k. 46-47, płyta k. 50, szkic k. 51, dokumentacja medyczna k. 63, historia choroby k. 80, opinia k. 88-95, materiał poglądowy k. 100-101, dokumentacja medyczna k. 105 – 112, protokół k. 113-114, opinia k. 118-119, 120 wraz z płytą i protokołem i dokumentacją medyczną.
S. P.częściowo przyznał się do winy. Potwierdził, że to on był kierowcąO.w chwili wypadku, że pasażerami pojazdu byliE. C.,P. J.,F. J.iK. J.. Wyjaśnił, że bezpośrednio przed wypadkiem na jezdnię wtargnęły dzieci, które oskarżony chciał ominąć, wskutek czego kierowany przez niego pojazd wpadł w poślizg i w konsekwencji uderzył w drzewo. Podał, że nawierzchnia jezdni była śliska, a on kierował samochodem z prędkością do 60 km/h. Nadto oświadczył, że wskutek wypadku poniósł poważne obrażenia ( wyjaśnienia k. 151: k. 123-127).
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, w zakresie, w jakim przyznaje się on do winy.
Z zebranych w sprawie dowodów bezspornie wynika, że kierowcą pojazdu w chwili zdarzenia był oskarżony, że kierowany przez niego pojazd wpadł w poślizg i uderzył w drzewo. Powyższe wynika zarówno z wyjaśnieńS. P., jak i zeznań przesłuchanych świadków (wyjaśnieniaS. P.(k. 151: k. 123-127), zeznaniaG. S.(k. 154v, 25-26, 74-75),M. J.(k. 154v-155, 28-29, 71-72),K. J.(k. 155: k. 59-62),E. C.(k. 165v, 17-18, 78-79),P. J.(k. 165, 38-39),F. J.(k. 165v, 42-43). Zdaniem Sądu brak jest podstaw, by w tym zakresie odmówić wiary przywołanym dowodom.
Nie budzi wątpliwości, że w dniu zdarzenia panowały złe warunki drogowe i atmosferyczne, co wynika zarówno z wyjaśnienieS. P., jak i relacji wszystkich przesłuchanych świadków, a co dodatkowo znajduje swoje potwierdzenie w dowodach tj.: protokół oględzin k. 6-7, materiał poglądowy k. 46-47. Nie budzi także wątpliwości, że na skutek przedmiotowego wypadku, pasażerowie pojazdu kierowanego przez oskarżonego doznali obrażeń:K. J.- w postaci złamania dolnego oczodołu prawego, złamania kości strzałkowej prawej, natomiastE. C.- rany cięto szarpanej twarzy, otarcia naskórka kończyn dolnych, złamanie kostki przyśrodkowej podudzia prawego bez przemieszczenia odłamów powodujących ( zeznaniaK. J.(k. 155: k. 59-62),E. C.(k. 165v, 17-18, 78-79), dokumentacja medyczna k. 19-21, opinia k. 30-31, 33-34, dokumentacja medyczna k. 63, historia choroby k. 80, materiał poglądowy k. 100-101, dokumentacja medyczna k. 105 – 112, protokół k. 113-114, opinia k. 118-119, 120 wraz z płytą, protokołem i dokumentacją medyczną. Powyższe dowody są spójne, wzajemnie się uzupełniają, korespondują ze sobą i brak jest podstaw, by odmówić im wiary. Sąd podzielił również opinie biegłego z zakresu medycyny i wnioski w nich zawarte, z których w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż obrażenia doznane na skutek wypadku przez obie pokrzywdzone powodowały naruszenie czynności narządów ciała u obu kobiet na okres powyżej dni siedmiu.
Sąd sceptycznie odniósł się do wyjaśnień oskarżonego, w których twierdzi, że bezpośrednio przed wypadkiem na jezdnię wtargnęły dzieci, co zmusiło oskarżonego do ich ominięcia i w konsekwencji stało się powodem wypadku. Zdaniem Sądu ta część wyjaśnień nie polega na prawdzie i stanowi jedynie przyjętą przez oskarżonego linię obrony. Wprawdzie z zeznańP. J.(k. 165, 38-39) iF. J.(k. 165v, 42-43) wynika, że przy prawej krawędzi jezdni stały trzy - cztery osoby, które chciały przejść na lewą stronę- nie mniej nie stały na jezdni, a tym bardziej nie wtargnęły pod kierowany przez oskarżonego samochód. Nadto w oparciu zebrane dowody osobowe, jak również dowody tj.: protokół oględzin k. 4-5, materiał poglądowy k. 46-47 , płyta k. 50, szkic k. 51, a przede wszystkim opartą na tych dowodach opinię biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego (k. 88-95) wynika, że bezpośrednią przyczyną wypadku było to, że oskarżony kierując samochodem z prędkością niedostosowaną do panujących warunków, wynoszącą około 67 do 74 km/h i tym samym przekraczając administracyjnie dozwoloną prędkość jazdy na obszarze zabudowanym wynoszącą 50 km/h, przy niekorzystnych warunkach drogowych oraz atmosferycznych, po wykonaniu manewru omijania grupy pieszych stojących przy prawej krawędzi jezdni pasa ruchu, stracił panowanie nad prowadzonym pojazdem, który wpadł w poślizg. Samochód następnie przejechał ruchem złożonym na prawe pobocze jezdni, uderzając lewym środkowym bokiem nadwozia pojazdu w przydrożne drzewo. Więcej- biegły podkreślił, że gdyby stojący na poboczu drogi piesi weszli na jezdnię bezpośrednio przed nadjeżdżający samochód, to oskarżony zostałby zmuszony do wykonania manewru obronnego polegającego na gwałtownym hamowaniu i skręcie w lewo. Z zebranych w sprawie dowodów nie wynika jednak, by oskarżony był zmuszony do wykonania takiego manewru obronnego.
W świetle analizy zebranych w sprawie dowodów, wina i sprawstwoS. P.w zakresie popełnienia zarzuconego mu czynu - nie budzi wątpliwości. Oskarżony swoim zachowaniem naruszył - nieumyślnie - zasady ruchu drogowego określone wart. 3 ust. 1, art. 20 ust. 1 i 23 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997r., w konsekwencji dopuszczając się czynu zart. 177§1 kk. Bez wątpienia oskarżony nie chciał popełnić czynu zabronionego, ale wskutek niezachowania ostrożności - popełnił go.S. P.zdawał sobie sprawę z trudnych warunków drogowych i atmosferycznych, a mimo to nie dostosował techniki jazdy do tych warunków.
Przy wymiarze kary Sąd kierował się ogólnymi jej dyrektywami, zawartymi wart. 53§1 i 3 kk.
Inny jest w zasadzie stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu sprawcy w wypadku, gdy naruszył on nieumyślnie obowiązujące w ruchu zasady bezpieczeństwa, a inny, wówczas znacznie większy, gdy owe zasady naruszone zostały przez sprawcę umyślnie. Oskarżony dopuścił się naruszenia podstawowy zasad obowiązujących w ruchy drogowym. Można by postawić tezę, że gdyby nie zachowanie oskarżonego, do zdarzenia nie doszłoby, a co najważniejsze - pokrzywdzone nie odniosłaby obrażeń ciała. Z uwagi na powyższe, Sąd uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, na podstawieart. 177§1 kkskazał go na karę 3 (trzy) miesięcy pozbawienia wolności. Mając na uwadze fakt, że oskarżony nie był dotychczas karany ( k. 162), co uznano za okoliczność łagodzącą, zdaniem Sądu w tej sytuacji uzasadnione wydaje się przypuszczenie, że wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie jest potrzebne, by wdrożyć oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. Z tych też względów, kierując się dyrektywamiart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70§2 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 2 ( dwa) lat i na podstawieart. 72§1 pkt 1 kkzobowiązano oskarżonego do informowania sądu co pół roku o przebiegu okresu próby.
Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, spełni cele w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej.
PokrzywdzonaK. J.złożyła wniosek o zasądzenie na jej rzecz od oskarżonego zadośćuczynienia (k. 60). Mając na uwadze obrażenia, jakich doznała pokrzywdzona na skutek wypadku i niewątpliwy ból i cierpienie z tym związane, Sąd kierując się dyrektywamiart. 46§2 kkorzekł wobec oskarżonegoS. P.na rzecz pokrzywdzonejK. J.nawiązkę w wysokości 1000 ( jeden tysiąc) złotych. W ocenie Sądu zasądzona kwota stanowić będzie rekompensatę za doznane przez pokrzywdzoną naruszenie czynności narządów ciała i związany z tym ból i cierpienie.
Zwalniając oskarżonego od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych, Sąd kierował się treściąart. 624§1 kpk.