Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 2894/17
Data wyroku: 2018-01-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jan Piwkowski
Teza: Przekroczenie dopuszczalnej prędkości w ruchu drogowym

Sygn. akt XI W 2894/17

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 09 stycznia 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Jan Piwkowski
Protokolant: Paulina Adamska
Oskarżyciel publiczny:---
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 stycznia 2018r. wW.
z wniosku Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji
sprawyM. N. (1)
synaT.iT.zd.Z.
urodzonego (...)wC.
obwinionego o to, że:
W dniu 28 maja 2017 roku około godziny 02:40 wW.naulicy (...)naruszył zasady przewidziane w § 27 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, w ten sposób, że kierując na drodze publicznej w ruchu lądowym pojazdem markiB.nr rej. (...), nie zastosował się do znaku B-33 „ograniczenie prędkości” i przy ograniczeniu prędkości do 50 km/h przekroczyła ją o 82 km/h, jadąc z prędkością 132 km/h,
tj. o wykroczenie zart. 92a Kodeksu wykroczeńw zw. z § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych.

orzeka
I.obwinionegoM. N. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 92a kw i za to na tej podstawie skazuje go, zaś na podstawie art. 92a kw, art. 24 § 1 i 3 kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 800 (osiemset) złotych;
II.na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty.
Sygn. akt XI W 2894/17

UZASADNIENIE
M. N. (1)został obwiniony o to, że w dniu 28 maja 2017r. o godz. 02:40 naul. (...)wW., kierując pojazdem markiB.onr rej. (...), nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego znakiem drogowym B-33 „ograniczenie prędkości do 50 km/h” i przekroczył dozwoloną prędkość o 82 km/h jadąc z prędkością 132km/h co zostało zarejestrowane za pomocą laserowego urządzenia do pomiaru prędkości w ruchu drogowym TruSpeed 100LR, tj. o wykroczenie z art. 92a k.w. w zw. z § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych.
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 28 maja 2017 roku o godz. 02:40,M. N. (1), kierując pojazdem markiB.onr rej. (...)przemieszczał się poulicy (...)w kierunkuulicy (...). Prowadząc wyżej wymieniony pojazd obwiniony nie zastosował się do znaku B-33 „ograniczenie prędkości” do 50 km/h znajdującego się po lewej i prawej stronie tunelu przyulicy (...)przemieszczając się z prędkością 132 km/h. W tym samym czasie funkcjonariusz Policji sierż. szt.P. S.pełnił służbę w patrolu zmotoryzowanym, oznakowanym radiowozem razem z asp. sztab.A. R.. Funkcjonariusze Policji ustawieni byli w zatoce znajdującej się przy prawej stronie drogi, przodem w kierunkuulicy (...). Wykonywana wówczas służba polegała na kontrolowaniu dopuszczalnej prędkości kierujących pojazdami przy użyciu laserowego przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu lądowym: TruSpeed LTI 20/20 100 LR o nr fabrycznym TS005127. Przyrząd wyposażony był w świadectwo legalizacji ponownej ważne do dnia 30 czerwca 2017 r.
W miejscu wykroczenia droga jest dwujezdniowa, dwukierunkowa o trzech pasach ruchu w każdym kierunku rozdzielona ścianą tunelu. Natężenie ruchu było niewielkie, a warunki atmosferyczne dobre. Pozostałe pojazdy w żaden sposób nie utrudniały dokonywania pomiaru prędkości przez funkcjonariuszy.
Policjanci dokonali kontroli prędkości poruszającego się pojazdu, którym kierował obwiniony z odległości 200 metrów.
Wobec przekroczenia dozwolonej w danym obszarze prędkości, funkcjonariusze Policji zatrzymali obwinionego do kontroli. Obwiniony został wylegitymowany, a jego tożsamość została stwierdzona na podstawie przedstawionego przez obwinionego dowodu osobistego o numerze(...). Funkcjonariusze Policji niezwłocznie po zatrzymaniu podali obwinionemu przyczynę zatrzymania oraz pokazali wynik pomiaru prędkości i odległość z której został wykonany pomiar. W chwili przedstawienia wyniku pomiaru, obwiniony nie zakwestionował go. W związku z powyższym Policjanci nałożyli na obwinionego grzywnę w formie mandatu karnego w wysokości 500 zł i przypisali 10 punktów karnych do ewidencji kierujących. Z nałożeniem mandatu wiązało się również administracyjne zatrzymanie prawa jazdy obwinionego na okres 3 miesięcy. Obwiniony pouczony o możliwości odmowy przyjęcia mandatu karnego postanowił z tego prawa skorzystać. Jako przyczynę odmowy przyjęcia mandatu karnego wskazał, iż „nie jechał z taką prędkością” i nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wyrażonym przez niego stanowiskiem.
Jednocześnie, w trakcie dokonywanych czynności związanych z odmową przyjęcia mandatu z pojazdu wysiadła kobieta, która poprosiła funkcjonariuszy o przyspieszenie dokonywania formalności z uwagi, iż spieszy się na lotnisko. Osobą tą byłaE. G.. Obwiniony utrzymuje 4,5 letnie dziecko, jego miesięczny dochód w ramach wykonywanego zawodu specjalisty ds. reklamy wynosi 1000 zł netto. Nie był karany za przestępstwa, natomiast za liczne wykroczenia drogowe (ponad 20 licząc od 2009r.).
Obwiniony w toku postępowania wyjaśniającego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania dalszych wyjaśnień (k.18). JednocześnieM..K. N.nie stawił się i nie złożył wyjaśnień przed Sądem.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: notatki urzędowej k. 1; świadectwa legalizacji ponownej k. 2, rejestru ukaranych za wykroczenia k.5-7,wydruku z danych PESEL k. 8; zeznań świadka świadkaP. S.k. 13 oraz zapis audiowizualny rozprawy z dnia 09.01.2018 roku znajdujący się na płycie CD k.45v-46).
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Fakt, iż obwiniony faktycznie popełnił przedmiotowe wykroczenie znajduje w pełni potwierdzenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym, a w szczególności w zeznaniach świadka sierż. szt.P. S.. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka odnośnie przebiegu kontroli zatrzymanego pojazdu, albowiem jego zeznania złożone zarówno w postępowaniu wyjaśniającym jak i w postępowaniu przed Sądem, są wiarygodne, konsekwentne, jasne i logiczne oraz korelują z treścią sporządzonej bezpośrednio po zdarzeniu przez niego notatki urzędowej. Co więcej, jest on osobą obcą dla obwinionego i nie ma żadnych podstaw by przyjąć, iż bezpodstawnie chciałby obciążać obwinionego. Świadek zeznał, iż w nocy z 27 na 28 maja 2017 r., około godziny 2.40 wW.przyulicy (...)zatrzymał do kontroli pojazd obwinionego z uwagi na przekroczenie dozwolonej w tym obszarze prędkości. Prędkość tę ustalił na podstawie dokonanego pomiaru urządzeniem do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu lądowym: TruSpeed LTI 20/20 100 LR.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadka również odnośnie zachowania obwinionego w trakcie zatrzymania, który w chwili przedstawienia wyniku pomiaru przez funkcjonariuszy nie zakwestionował go, a następnie odmówił przyjęcia mandatu po przedstawieniu mu konsekwencji wynikających z naruszenia znaku „B-33.”
Świadek ujawnił zdarzenie w trakcie pełnienia obowiązków służbowych, sporządził z niego stosowną notatkę służbową, w tym dotyczącą oznakowania drogowego w miejscu zdarzenia.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, złożonych w trakcie postępowania wyjaśniającego, w których ten literalnie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, gdyż są one niezgodne zarówno z doświadczeniem życiowym, zasadami logicznego rozumowania, a co istotne, nie mają potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym, między innymi w zeznaniach świadka i wytworzonych przez nich dokumentach.
Obwiniony nie przedstawił żadnych kontrargumentów przemawiających za innym przebiegiem wydarzeń. Odmówił, w dalszej części składania wyjaśnień. Nie stawił się również na wezwanie Sądu na rozprawę i nie przedstawił innej odmiennej wersji zdarzenia.
W ocenie Sądu odmowę przyjęcia mandatu karnego przez obwinionego, a następnie argumentowanie, iż „nie jechał z taką prędkością”, jak to zrelacjonował świadek, należy traktować jako rezultat przyjęcia przez obwinionego określonej linii obrony, zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucany mu czyn, która nie wytrzymuje konfrontacji z właściwie ocenionymi dowodami.
W judykaturze wskazuje się, iż prawem obwinionego jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznaje za najbardziej korzystne z punktu widzenia swojej obrony – może skutecznie realizować swoje uprawnienia procesowe (a Sąd zobowiązany jest interpretować je zgodnie z zasadą in dubio pro reo) do czasu, gdy nie popadnie w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi w oparciu o przeprowadzone dowody faktami, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 stycznia 1998 r., II AKa 230/97, OSA z 1999 r., nr 11-12, poz. 89).
Jednocześnie Sąd nie miał podstaw, aby kwestionować wynik pomiaru prędkości pojazdu. Pomiar prędkości zgodnie z zeznaniami świadka sierż. szt.P. S.został przeprowadzony w sposób prawidłowy i pewny. Urządzenie, którym posługiwali się funkcjonariusze tj. TruSpeed LTI 20/20 100 LR o nr fabrycznym TS005127 jest urządzeniem najnowszej generacji. Urządzenie posiadało w chwili dokonywania pomiaru świadectwo legalizacji ponownej ważne do dnia 17 czerwca 2017 r. Odległość dokonania pomiaru przez funkcjonariuszy została zachowana, a obwiniony w pierwszej chwili nie zakwestionował jego wyniku.
Dokumenty ujawnione w trybieart. 76 § 1 kpwi stanowiące kanwę ustaleń faktycznych w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu i stanowią pełnowartościowy materiał dowodowy. Brak jest bowiem podstaw do kwestionowania ich prawdziwości i autentyczności.
Co więcej, w aktach sprawy brak jest dowodów przeciwnych co do winy obwinionego, a biorąc pod uwagę zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego istnieją podstawy do przypisania obwinionemu winy. Sąd wziął pod rozwagę okoliczność, iż prędkość prowadzenia pojazdu i zachowanie obwinionego mogło wynikać z faktu, iż zmierzał on w pośpiechu na lotnisko celem odwiezienia pasażera, natomiast pora dnia i warunki drogowe nie stanowiły faktycznej przeszkody do poruszania się z nadmierną prędkością.
Zgodnie z przepisem art. 92a kw „Kto, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym, podlega karze grzywny”.
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 92a kw jest, aby osoba prowadząca pojazd mechaniczny nie zastosowała się do ograniczenia prędkości, które może m.in. wynikać ze znaku drogowego, co w rezultacie powoduje, iż dochodzi do przekroczenia jej dopuszczalnych granic.
Zachowanie obwinionego wypełniło zarówno znamiona strony przedmiotowej jak i podmiotowej powołanego przepisu. Strona przedmiotowa wykroczenia wskazanego w tym przepisie obejmuje każde naruszenie ograniczenia prędkości, natomiast stronę podmiotową stanowi jego umyślność. Bez wątpienia należy uznać, iż przekroczenie prędkości o 82 km/h stanowi wypełnienie strony przedmiotowej przepisu, a co za tym idzie również strony podmiotowej. Nie sposób uznać, iż obwiniony prowadzać pojazd z prędkością 132 km/h nie zdawał sobie sprawy z niedopuszczalności i nielegalności tej prędkości.
Obwiniony naruszył jednocześnie zasady przewidziane w § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Zgodnie z w/w przepisem „znak B-33 "ograniczenie prędkości" oznacza zakaz przekraczania prędkości określonej na znaku liczbą kilometrów na godzinę (w niniejszej sprawie było to 50 km/h). Dopuszczalna prędkość określona na znaku obowiązuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i § 32, do miejsca: 1) wprowadzenia innej dopuszczalnej prędkości znakiem B-33 lub B-43, 2) umieszczenia znaku D-40 oznaczającego początek strefy zamieszkania, 3) umieszczenia znaków oznaczających odpowiednio początek lub koniec obszaru zabudowanego, o których mowa w § 58 ust. 3 i w § 114 ust. 1 pkt 1 i 2.
Wymierzając karę grzywny w kwocie 800 (osiemset) złotych obwinionemuM. N. (2), Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 § 1 i 2 kw. tj. właściwościami, warunkami osobistymi i majątkowymi obwinionego, jego stosunkami rodzinnymi, jak również sposobem życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniony utrzymuje 4,5 letnie dziecko, jego miesięczny dochód w ramach wykonywanego zawodu specjalisty ds. reklamy wynosi 1000 zł netto.
Okolicznością łagodzącą jest ponadto dotychczasowa niekaralność za przestępstwa, a jedynie za wykroczenia, choć ich liczba jest obiektywnie wysoka, oraz nienaganny sposób życia przed popełnieniem wykroczenia (k. 6). W pewnym sensie zachowanie obwinionego, choć nie w sensie prawnym, tłumaczyć mogą okoliczności popełnienia wykroczenia. Wykroczenie zostało popełnione w nocy, przy niezbyt dużym natężeniu ruchu kołowego, stąd też ewentualne skutki płynące z inkryminowanego zachowania mogły być przynajmniej teoretycznie mniej dotkliwe niż gdyby było ono popełnione w innych okolicznościach, choć w żaden sposób nie eliminuje to naganności i społecznej szkodliwości przypisanego czynu.
W przekonaniu Sądu dolegliwość orzeczonej wobec obwinionego kary nie przekracza stopnia jego winy i jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy.
Na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpw, Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania, których wysokość ustalono na podstawie § 2 i § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.12.2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia oraz kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej od kary, ustaloną na podstawie art. 3 ust.1 w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.
Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w wyroku.