Sąd Okręgowy w Elblągu
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 524/18
Data wyroku: 2018-12-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Kosecka-Sobczak, Natalia Burandt, Irena Linkiewicz

Sygn. akt VI Ka 524/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 grudnia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodnicząca: SSO Elżbieta Kosecka-Sobczak (spr.)
Sędziowie: SSO Irena Linkiewicz
SSO Natalia Burandt
Protokolant: Patrycja Pakulska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej wE.K. P.
przy udziale przedstawiciela Naczelnika(...)- (...)Skarbowego wO.M. T.
po rozpoznaniu dnia 13 grudnia 2018r., wE.sprawy:
M. W. (1)s.P.i.M.ur. (...)wW.
oskarżonego zart.107§1kks
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżycieli publicznych
od wyroku Sądu Rejonowego wB.
z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt II K 343/16
uchyla zaskarżony wyrok w pkt. I i w pkt. IV w zakresie dot.M. W. (1)i sprawęM. W. (1)przekazuje Sądowi Rejonowemu wB.do ponownego rozpoznania.
Sygn. aktVI Ka 524/18

UZASADNIENIE
M. W. (1)został oskarżony o czyn zart. 107§1kksw zw. zart. 9§3kkspopełniony w okresie od 03.07.2015r. do 09.07.2015r. w punkcie gier wM..
Sąd Rejonowy wB.wyrokiem z dnia 25 maja 2018r. w sprawie II K 343/16 w pkt. I na mocyart. 17§1 ust. 7 kpkw zw. zart. 113§1kksumorzył postępowanie wobec oskarżonegoM. W. (1), a w pkt. IV kosztami postępowania w zakresie dot. tego oskarżonego obciążył Skarb Państwa.
Z wyrokiem tym nie zgodzili się oskarżyciele publiczni, którzy zaskarżyli wyrok w części dot.M. W., na niekorzyść tego oskarżonego i wyrokowi zarzucili:
- obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 6§2kkspoprzez niezasadne przyjęcie, że czyn zarzucany oskarżonemu w niniejszej sprawie stanowi część czynu ciągłego przypisanego mu wyrokiem SR wK.z dnia 3.04.2017r. w sprawie II K 569/16, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że zachodzi powaga rzeczy osądzonej i umorzenia postępowania dot. czynu zarzucanegoM. W.na podstawieart. 17§1 ust. 7 kpkw zw. zart. 113§1kks, podczas, gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że czyn ten jest czynem odrębnym i brak podstaw do uznania go za część czynu ciągłego przypisanego wcześniej oskarżonemu (apelacja Prokuratora Rejonowego wB.),
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na rozstrzygniecie, polegający na uznaniu, że prawomocny wyrok SR wK.z dnia 3.04.2017r. w sprawie II K 569/16 uznający oskarżonegoM. W. (1)za winnego popełnienia przestępstw skarbowych zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kksw zw. zart. 9§3kksz uwagi na pokrywające się czasookresy ujęte w zarzucie w przedmiotowej sprawie, stanowi powagę rzeczy osadzonej, co w konsekwencji zrodziło umorzenie postępowania na podstawieart. 17§1 pkt. 7 kpkw zw. zart. 113§1kks(apelacja Naczelnika(...)- (...)Skarbowego wO.).
A stawiając takie zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dot.M. W. (1)i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesione apelacje zasługiwały na ich uwzględnienie.
Na wstępie należy stwierdzić, że sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu wyroku przedstawił argumenty, w których wyłuszczył powód rozstrzygnięcia w zakresie dot. zarzutu postawionegoM. W.. Przy czym w momencie wydania wyroku przez sąd I instancji praktycznie nie istniało orzecznictwo Sądów apelacyjnych, Sądu Najwyższego czy też ustalone poglądy doktryny, które odnosiłyby się do tego jak traktować uprzednie prawomocne skazanie za czyn ciągły zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kkspopełniony w innym miejscu, a którego czas jego popełnienia obejmował czasokres popełnienia czynu zart. 107 § 1 kkszarzucanego temu samemu oskarżonemu w innej sprawie, w której jeszcze toczy się postępowanie karno-skarbowe. Również w okręgu tutejszego sądu okręgowego, na tle różnych poglądów poszczególnych składów sędziowskich co do tej kwestii, pojawiły się rozbieżne orzeczenia, co doprowadziło do wystąpienia do I Prezes Sądu Najwyższego z sygnalizacją tych rozbieżności.
Przy czym aktualnie ze stanowiska Sądu Najwyższego z wyroku SN z dnia 19 września 2018 r. w sprawie V KK 415/18 oraz podobnego stanowiska wskazanego w postanowieniu SN z 13.11.2018r. w sprawie V KK 391/18 (opublikowanych na stronie Sądu Najwyższego) wynika, że „Skoro urządzanie gry hazardowej w postaci gry na automatach (art. 1 ust. 2w zw. zart. 2 ust. 3 i 5u.g.h.) wymaga uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1u.g.h.), a koncesja taka udzielana jest w odniesieniu do jednego kasyna, prowadzonego w ściśle określonym (geograficznie) miejscu (art. 41 ust. 1, art. 42 pkt 3 i art. 35 pkt 5u.g.h.), to zachowanie osoby, która nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna podejmuje działanie w postaci urządzania gry na automatach w różnych miejscach (miejscowościach, lokalach), stanowi każdorazowo - od strony prawnokarnej - inny czyn, podjęty z zamiarem naruszenia tych przepisów w każdym z tych miejsc. Uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo zart. 107 § 1 k.k.s., popełnione w innym miejscu, w warunkach czynu ciągłego (art. 6 § 2 k.k.s.), w którym czas jego popełnienia obejmuje czasokres popełnienia czynu zart. 107 § 1 k.k.s.co do którego toczy się jeszcze postępowanie karno-skarbowe, nie stanowi w tym późniejszym procesie przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, albowiem nie jest spełniony warunek tożsamości czynów.”
A z uwagi na argumentację wskazaną w ww orzeczeniach Sądu Najwyższego, na którą zwróciła też uwagę w piśmie załączonym do akt I Prezes SN odnosząc się do sygnalizacji co do rozbieżności w orzecznictwie dot. tej kwestii, to brak było obecnie podstaw do uwzględnienia uprzedniego prawomocnego skazaniaM. W.za czyn ciągły kwalifikowany zart. 107§1kksw zw. zart. 6 §2kkspopełniony w tożsamym okresie jak w rozpoznawanej sprawie, ale w innym miejscu, jako powodu do przyjęcia, że zaszła negatywna przesłanka procesowa zart. 17§1pkt. 7 kpkw zw. zart. 113§1kksdo umorzenia postępowania.
A w świetle powyższego, to należało stwierdzić, że i zarzuty i argumenty z apelacji oskarżycieli, w których wskazywali oni na inne miejsca działaniaM. W.(w tej sprawie i wskazanego w prawomocnym wyroku zawierającym przypisanie temu oskarżonemu czynu ciągłego zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kks), w powiązaniu z przytoczonymi orzeczeniami SN, to doprowadziły do uchylenia zaskarżonego wyroku w pkt. I i w pkt. IV w zakresie dot.M. W. (1)i do przekazania sprawyM. W. (1)Sądowi Rejonowemu wB.do ponownego rozpoznania (art. 437 kpkw zw. zart. 113§1kks). Mimo bowiem tego, że sąd I instancji ustalił, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn - czego nikt nie kwestionował-, to z uwagi na treśćart. 454§1kpkw zw. zart. 113§1kks, który nie pozwala sądowi odwoławczemu na skazanie oskarżonego co do którego w pierwszej instancji postępowanie umorzono, to sąd II instancji nie mógł zmienić zaskarżonego orzeczenia sądu I instancji.
Natomiast przy kolejnym rozpoznaniu sprawy, które będzie polegało na ponownym przeprowadzeniu dowodów dot. zarzutu stawianegoM. W., to sąd I instancji powinien uwzględnić powyższe rozważania.