Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1554/17
Data wyroku: 2018-08-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwa z Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
Podstawa prawna: art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Warszawa, dnia 27 lipca 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 1554/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
protokolant p.o. protokolant sądowy Eryk Nersisyan
przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyk
po rozpoznaniu dnia 27 lipca 2018 r.
sprawyA. B.synaR.iZ.,ur. (...)wW.
oskarżonego z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 kk;
M. R.synaJ.iH.,ur. (...)wW.
Oskarżonego z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 11 września 2017 r.    sygn. akt II K 359/17
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 1554/17

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 27 lipca 2017r.
Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 11 września 2017r. został zaskarżony przez prokuratora, na niekorzyść oskarżonychA. B.iM. R.. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolnościw ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart. 7 kpk.
Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia. I tak, wyłącznie charakter polemiki ma użyty przez skarżącego argument, iżzachowania obu oskarżonych powinny spotkać sięz właściwą reakcją wymiaru sprawiedliwości, która będzie kształtowaław społeczeństwie prawidłową postawę i ocenę prawną oraz uświadomi przekonanie, że sprawca dopuszczający się przestępstwa zostanie ukaranyw sposób dający gwarancję skutecznego zwalczania przestępczości(cyt.z apelacji). Autor środka odwoławczego nie wyjaśnia, z jakich to powodów uznaje instytucję warunkowego umorzenia postępowania za nieprzydatną do kształtowania właściwych postaw społecznych i nie spełniającą wymogów ustawy karnej w zakresie zasad społecznego oddziaływania. Przypomnieć zaś tylko należy, że z mocy tejże ustawy okres próby orzekany przy warunkowym umorzeniu sięga 3 lat, a wiec jest tożsamy z przewidzianym wart. 70§1 kkokresem wyznaczanym w przypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary, dopuszcza się – znów jak przy warunkowym zwieszeniu - orzeczenie dozoru, nakłada się wreszcie, bądź umożliwia nałożenie, szeregu obowiązków, zakazów, również i o charakterze majątkowym (por.art. 67§3 kk). W realiach niniejszej sprawy oddano osk.R.pod dozór kuratora, wyznaczając mu 2-letni okres próby i orzekając świadczenie pieniężne w wysokości 500 złotych. Wobec osk.B., który dopuścił się dwóch czynów zabronionych, wydłużono okres próby do trzech lat, podano w tym czasie pod dozór kuratora oraz orzeczono świadczenie pieniężne w wysokości tysiąca złotych. Nie sposób więc dopatrzeć sięco najmniej nie zrozumiałego, dla autora apelacji,bagatelizowaniaprzez Sąd stopnia szkodliwości społecznej drugiego z czynów zarzuconych osk.B.. Sąd Rejonowy szczegółowo wskazał na okoliczności tak przedmiotowe, jak i podmiotowe przemawiające za trafnością tego rodzaju rozstrzygnięcia. Nie powtarzając logicznych wywodów w tym przedmiocie, które Sąd Okręgowy w pełni podziela, wystarczy tylko wskazać, że rzecz dotyczy stosunkowo niewielkiej ilości tzw. miękkich (naturalnych) narkotyków, a sprawcy (z których jeden poddał się rygorom programu antynarkotykowego) nie wykazują cech zdemoralizowania, legitymując się nienagannym dotychczas trybem życia. Zdaniem więc Sądu Okręgowego wymierzona represja, zindywidualizowana w zależności od stopnia zawinienia oskarżonych, czyni zadość zasadom wymiaru kary nakreślonym wart. 53§1 i 2 kk.
Należało zatem utrzymać wyrok w mocy.