Sąd Rejonowy w Łowiczu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 313/17
Data wyroku: 2018-05-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Szubert-Fiałkowska
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk

Sygn. akt II K 313/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 maja 2018 r.
Sąd Rejonowy w Łowiczu w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący SSR – Małgorzata Szubert-Fiałkowska
Protokolant – Anna Chęcińska
w obecności Prokuratora –
po rozpoznaniu dnia 14.05.2018 r.
sprawy :
Ł. P.
ur. (...)wŁ.
synaA.iJ. z d. B.
oskarżonego o to, że: w dniu 01 czerwca 2017 r. wŁ., woj.(...)pod pozorem zadzwonienia wziął od małoletniejN. K.w celu przywłaszczenia telefon komórkowymarki S. (...)o wartości 600 zł czym działał na szkodęA. K.matki w/w małoletniej
tj. o czyn zart. 278 §1 kk
o r z e k a :

I
OskarżonegoŁ. P.uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i za to z mocyart. 278 §1 kkskazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności.

II
Z mocyart. 34 §1 a pkt 1 kkorazart. 35 §1 kkzobowiązuje oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 (dwudziestu pięciu) godzin w stosunku miesięcznym.

III
Ustala, że koszty sądowe w niniejszej sprawie ponosi w całości Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 313/17

UZASADNIENIE
W dniu 01 czerwca 2017 r. w godzinach popołudniowych oskarżonyŁ. P.spotkał się z 14 letniąN. K.(wcześniej spotkali się w lutym 2017 r.) naosiedlu (...)wŁ.. Widział u niej telefon komórkowymarki S.i postanowił go ukraść.
(k. 83, k. 3, k. 53 verte – zeznaniaA. K.,
k. 30 – wyjaśnienia oskarżonego).
Ł. P.w czasie rozmowy zN.stwierdził, że musi zadzwonić do mamy i poprosił ją o telefon. Dziewczynka zgodziła się i podała mu użytkowanego(...)Telefon ten był formalną własnością matki w/w małoletniej –A. K., został zakupiony w 2016 r. jako nowy. Jego wartość na dzień 01 czerwca 2017 r. oszacowana została na kwotę ok. 600,- zł.Ł. P.sprzedał go zaraz po dokonaniu kradzieży, napotkanemu przypadkowo chłopakowi za kwotę 100,- zł.
(k. 83, k. 3, k. 53 verte - zeznaniaA. K.,
k. 6-7, k. 9-13 – kserokopie dokumentów od telefonu,
k. 30 – wyjaśnienia oskarżonego).
Tego samego dnia małoletnia spotkała się z matką, która pracuje wŁ.i opowiedziała jej o zdarzeniu.A. K.złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. W czasie pobytu w KPP wŁ., użytkowniczka telefonu, która znała oskarżonego z imienia, pseudonimu i widziała go 01.06.2017 r. nie pierwszy raz, po okazaniu jej materiału fotograficznego, rozpoznałaŁ. P.jako sprawcę kradzieży.
(k. 83, k. 53 verte – zeznaniaA. P.).
Kilka dni po zdarzeniuŁ. P.chciał skontaktować się z pokrzywdzoną i „się dogadać” (k. 83), aleA. K.nie zainteresowana aby z nim rozmawiać.
(k. 83 – zeznaniaA. K.).
Pod koniec lipca 2017 r. zN. K.skontaktował się chłopak, który poinformował małoletnią, że dysponuje jej telefonem i umówił się z nią na spotkanie, w czasie którego oddał jej komórkę. Odzyskany telefon był trochę porysowany i nie miał karty SIM, jednak był sprawny i małoletnia użytkuje go do dnia dzisiejszego.
(k. 83, k. 53 verte – zeznaniaA. K.).
OskarżonyŁ. P.na chwilę przypisanego mu czynu miał niespełna 18 lat. Był bezdzietnym kawalerem, zamieszkiwał wraz z rodzicami i licznym rodzeństwem. Swoją edukację zakończył na etapie gimnazjum. Podejmował prace o charakterze dorywczym, najczęściej fizyczne u okolicznych rolników. Rodzina oskarżonego znajduje się w trudnej sytuacji rodzinnej.
(k. 82 verte – dane osobopoznawcze,
k. 43 - 44 – wywiad środowiskowy,
k. 78 – stwierdzenie tożsamości).
OskarżonyŁ. P.nie zdradza objawów choroby psychicznej, ani cech upośledzenia umysłowego. Jest uzależniony od środków psychoaktywnych, poza tym występują u niego zaburzenia osobowości. Powyższe okoliczności nie ograniczały jego poczytalności w chwili czynu – miał on zachowane zdolności do rozumienia podejmowanego działania, jak i możność pokierowania swoim postępowaniem.Ł. P.dotychczas nie miał konfliktów z prawem.
(k. 71 - opinia sądowo psychiatryczna,
k. 23 – dane o niekaralności).
OskarżonyŁ. P.przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu (k. 30).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dowody oraz pozostały materiał zgromadzony w sprawie.

Sąd zważył co następuje:
W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów winaŁ. P.nie budzi żadnych wątpliwości.
Sam oskarżonyŁ. P.przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu (k. 30). W swoich wyjaśnieniach opisał zdarzenie w sposób pełny – począwszy od powstania u niego zamysłu kradzieży, poprzez jego realizację, a skończywszy na sprzedaży skradzionego telefonu. WyjaśnieniaŁ. P.były przekonujące i zgodne z zeznaniami świadka. Sąd nie miał podstaw aby kwestionować wiarygodność tego dowodu.
W pełni wartościowym dla Sądu dowodem byłyzeznaniaA. K.(k. 83, k. 3, k. 53 verte). Świadek podała do protokołu opis zdarzenia zasłyszany od małoletniej córki. Wskazała w jaki sposób ustalono sprawcę kradzieży telefonu oraz okoliczności późniejszego odzyskania komórki.A. K.rozsądnie oszacowała wartość telefonu Samsung J-1.
Walory dowodowe zeznańA. K.pozwoliły na ich wykorzystanie do ustaleń faktycznych.
W pełni fachowym i rzetelnym dowodem byłaopinia sądowo-psychiatrycznadotyczącaŁ. P.. Biegli w sposób jednoznaczny ustalili, że oskarżony w chwili czynu miał zachowane zdolności do rozumienia podejmowanego działania, jak i możność pokierowania swoim postępowaniem. Stwierdzone u niego zaburzenia osobowości i uzależnienie od środków psychoaktywnych, nie ograniczały jego poczytalności.
Walor autentyczności miały dla Sądu także pozostałedokumentyzgromadzone w sprawie, prawidłowo utworzone na potrzeby niniejszego postępowania tj. kserokopie parametrów telefonu, protokół oględzin, przeszukania, jak również dotyczące jego sytuacji prawnej tj. karta karna i wywiad środowiskowy.
Kwalifikacja prawna czynu.
Art. 278 §1 kkstanowi o odpowiedzialności tegokto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą.Ł. P.zabrał telefon komórkowymarki S. (...), stanowiący własnośćA. K., a użytkowany przez jej małoletnią córkęN..
Oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, ukierunkowanym na przywłaszczenie telefonu o wartości ok. 600,- zł.Ł. P.sam przyznał, że zamysł zaboru powstał u niego, jak zobaczył komórkę użytkowaną przezN. K.. Po okłamaniu małoletniej, że chce zadzwonić, zabrał jej telefon i natychmiast z nim uciekł.
Powyżej opisanezachowanieŁ. P.wyczerpało znamiona występku zart. 278 §1 kk.
Rozstrzygając o karze
Mając na uwadze charakter sprawy, okoliczności podmiotowe oskarżonego (dotychczasowa niekaralność, młody wiek) oraz cechy jego osobowości (zaburzonej), Sąd uznał, że dla osiągnięcia wobecŁ. P.wszystkich celów karania, zwłaszcza zapobiegawczo-wychowawczych koniecznym jest doświadczenie go realnie odczuwalną represją. Oskarżony był 18 letnim sprawcą umyślnego występku i ustawodawca wyraźnie określił wart. 54 §1 kk, że przy wymiarze kary dla osoby młodocianej należy kierować się tym, aby sprawcę wychować.
Poza tym Sąd orzekający w niniejszej sprawie, stoi na stanowisku, że obowiązek pracy społecznie użytecznej jest odpowiedniejszy dla oskarżonego i bardziej pouczający, niż np. kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Za wymierzeniem łagodniejszej kary niż pozbawienie wolności przemawia także wartość skradzionego telefonu komórkowego, która nieznacznie przekraczała próg różnicujący tego rodzaju zachowania na wykroczenia i przestępstwa.
Z powyższych względów Sąd za właściwe uznał zastosowanie wobecŁ. P.art. 37 a kki orzeczenie w oparciu o ten przepis kary ograniczenia wolności z rygorem pracy.
Za współmierną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, Sąd uznał karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności z rygorem dwudziestopięciogodzinnej pracy.
W ocenie Sądu, orzeczona represja w postaci pracy na rzecz społeczności, pozwoli na osiągnięcie wobec oskarżonego wszystkich swoich zadań, zwłaszcza wychowawczo-zapobiegawczych - będzie mobilizować go do właściwego trybu życia i skutecznie powstrzyma przed pokusą powtórzenia podobnych bezprawności. Właściwie także oddziaływać będzie w zakresie prewencji ogólnej.
Z uwagi na sytuację materialną i rodzinnąŁ. P., który nie ma stałego źródła i wraz z najbliższymi boryka się z dużymi problemami finansowymi, Sąd zadecydował o zwolnieniu oskarżonego z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Z góry można założyć, że wyegzekwowanie odŁ. P.należności z tego tytułu byłoby nierealne i zwiększyłoby poniesione już przez Skarb Państwa wydatki.
Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w wyroku.