Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 518/18
Data wyroku: 2018-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Rusin
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt IV Ka 518/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2018 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Ewa Rusin

Protokolant:

Magdalena Telesz

przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r.
sprawyK. S.
synaM.iJ. z domu Ł.
urodzonego (...)wŚ.
oskarżonego zart. 13 § 1 kkw związku zart. 286 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 14 maja 2018 r. sygnatura akt VI K 51/17

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 300 zł opłaty za to postępowanie.

Sygn. akt IV Ka 518 /18

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 14 maja 2018 roku, sygn. akt VI K 51/17:

I
OskarżonegoK. S.uznał za winnego tego, że działając wspólnie i w porozumieniu zŁ. K.w dniu 11 września 2014 roku wŚ.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej z tytułu wypłaty odszkodowania z umowy ubezpieczeniowej wprowadzili w błąd(...)W.wW.co do faktu i okoliczności powstania uszkodzeń w samochodzieA. (...)onr rej. (...)w dniu 10 września 2014 roku, czym usiłowali doprowadzić(...)W.wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 18 648,60 złotych, tj. popełnienia czynu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kki za to na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 33 § 2 kkwymierzył oskarżonemuK. S.karę roku pozbawienia wolności i 30 (trzydzieści) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych,

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoK. S.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby lat 3 (trzy),

III
na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonychK. S.iŁ. K.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe po ½ części i wymierzył opłaty po 240 złotych.

Z wyrokiem tym nie pogodził się oskarżonyK. S., wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy z wyboru.
Apelujący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:
a)art. 7 k.p.k., wyrażającą się w dokonaniu przez Sąd dowolnej, jednostronnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a przede wszystkim powierzchownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, polegającej na przyjęciu, że sam bezsporny, wynikający z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowychJ. N.fakt, w świetle którego nie mogło dojść do kolizji pomiędzy pojazdemV. (...), należącym doŁ. K., a pojazdem m-kiA. (...), należącym doK. S., w podawanych wyłącznie przezŁ. K.okolicznościach, prowadzi do jedynie możliwego wniosku, żeK. S.działał zŁ. K.w warunkach współsprawstwa w zakresie występku usiłowania oszustwa, że w/w znali się przed zgłoszeniem wypadku ubezpieczeniowego, jak też, że w sferze wolicjonalnej oskarżonyK. S.obejmował fakt, powstania szkody w pojedzie m-kiA. (...), w innych okolicznościach, niż podawane przezŁ. K.;
b)art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.wyrażającą się w zaniechaniu wykazania w części motywacyjnej uzasadnienia kwestionowanego wyroku, z jakich względów Sąd I instancji odmówił przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych ŁK.iK. S., a przede wszystkim jakie in concreto dowody przemawiały za przyjęciem, że oskarżeni znali się przed zaistnieniem wypadku ubezpieczeniowego, jak też by działali oni w warunkach współsprawstwa w odniesieniu do zarzucanego im występku usiłowania oszustwa oraz w oparciu jakie fakty i wskazujące na nie dowody Sąd I Instancji ustalił, że oskarżonyK. S.obejmował świadomością, że uszkodzenia prawego boku pojazduA. (...), pozostawionego przezeń krytycznego dnia na parkingu, powstały w innych okolicznościach, niż te które zrelacjonował mu współoskarżonyŁ. K..
Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawieart. 427 §1 i 2 k.p.k.wniósł, aby Sąd odwoławczy działając na podstawieart. 437 §1 i 2 k.p.k.uniewinnił oskarżonegoK. S.od zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przed Sądem I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna.
Przeciwnie oczekiwaniom apelującego stwierdzić należy, iż kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku wykazała trafność ustaleń faktycznych Sądu I instancji, wynikającą z oceny dowodów, dokonanej z poszanowaniem wszystkich norm postępowania karnego zawartych wart. 410 kpkiart. 7 kpk. Dowody sprawy oceniono przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co zostało dostatecznie wykazane w uzasadnieniu Sądu Rejonowego, spełniającym wymagania przepisuart. 424 kpk.
Nieskutecznie apelujący zarzucił obrazę przepisów procedowaniaart. 7 kpkiart. 424 § 1 pkt.1 kpki to w stopniu rzutującym na treść zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji trafnie odmówił przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonychK. S.iŁ. K.co do ich twierdzeń, że przed rzekomą „kolizją” nie znali się i nie podjęli wspólnych uzgodnień co do dokonania oszustwa na szkodę ubezpieczyciela(...)W.wW.i podawania w tym zakresie nieprawdziwych okoliczności powstania szkody na pojeździe oskarżonego.
Punktem wyjścia do oceny prawidłowości wniosków Sądu I instancji jest nader oczywisty charakter uszkodzeń pojazdu markiA. (...), tj. równoległe poziome liniowo biegnące znaczące zarysowania i wgniecenia, ciągnące się wzdłuż całego lewego boku pojazdu, od przedniego błotnika przez drzwi kierowcy, drzwi tylne, lewy błotnik, felgę tylnego koła i kończące się na powierzchni klosza tylnej lampy zespolonej, uwidocznione np. w dokumentacji fotograficznej na k. 607-611 akt. Zestawiając owe uszkodzenia z opisem współoskarżonegoŁ. K.co do sposobu cofania przezeń pojazdemV.a zwłaszcza wyjątkowo nieznacznymi uszkodzeniami tego pojazdu w części, która miała być styczna zA. (...), tj. przednim lewym narożnikiem,a w szczególności braku na tym narożniku wystających elementów, które mogłyby spowodować tak liczne zarysowania i wgnieceniaA.( fot. k. 611- 614 akt), podkr. SO,nie można w logicznie uzasadniony sposób ustalić, że to współoskarżonyŁ. K.spowodował owe szkody w opisywany przez niego sposób. Wnioski takie wynikają ze zwykłego oglądu nawet „ nieuzbrojonym okiem” szkód na pojazdach i ich porównania, do ich wywiedzenia nie jest wymagana wiedza specjalistyczna, wystarczająca jest zwykła elementarna wiedza z zakresu geometrii i fizyki, pozyskiwana na etapie edukacji szkoły podstawowej. Należałoby się wręcz dziwić, gdyby wnioski zawarte w niezależnych dwóch opiniach biegłych z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowychJ. N. (2)orazJ. Z.były odmienne. Obaj wymienieni biegli po dokonaniu szczegółowej analizy uszkodzeń na przedmiotowych pojazdach zgodnie i jednoznacznie stwierdzili, że do uszkodzenia pojazduA. (...)nie mogło dojść w okolicznościach wskazanych przezŁ. K., co bardzo szczegółowo uzasadniali, a wnioski tych opinii Sąd I instancji podzielił i przyjął za własne ( motywy k. 644 akt). Owe oczywiste i nieprzystające do siebie uszkodzenia pojazdów, które miały rzekomo brać udział w kolizji, muszą prowadzić do kolejnego wniosku, że pojazd oskarżonegoK. S.został uszkodzony w zupełnie innych okolicznościach, niż wskazywane przezŁ. K., czegoK. S.był świadomy. Jedynie oskarżony
K. S., był zainteresowany w uzyskaniu odszkodowania za uszkodzenia stanowiącego jego własność pojazduA. (...). Tu zupełnie niewiarygodnie i wręcz naiwnie brzmią wyjaśnienia oskarżonegoŁ. K., że na parkingu spowodował szkodę na cudzym pojeździe i wobec braku świadków zdarzenia pozostawił nieznanemu właścicielowi tego pojazdu swoje dane na kartce za wycieraczką, oczekując kontaktu. Nieodparta logika sytuacyjna i wskazania doświadczenia życiowego nakazują zaaprobować wnioskowanie wyroku, iż oskarżeniK. S.iŁ. K.działali wspólnie i w porozumieniu, w sposób zaplanowany, w celu oszukańczego wyłudzenia odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczeniowej, uzgodnili szczegóły rzekomej kolizji, po czym oskarżonyK. S.złożył wniosek o wypłatę odszkodowania, wprowadził ubezpieczyciela w błąd przedstawiając nieprawdziwe okoliczności powstania szkody, zawarte w oświadczeniuŁ. K.. Ponieważ działania oskarżonych nie przyniosły oczekiwanego efektu wskutek odmowy wypłaty odszkodowania przez pokrzywdzonego ubezpieczyciela, czyn oskarżonych zakończył się w fazie usiłowania. Przypisane oskarżonym działanie zatem słusznie zostało zakwalifikowane zart. 13 § 1 kkiart. 286 § 1 kk.
Wobec powyższego postulowana przez apelującego zmiana wyroku przez uniewinnienie oskarżonego czy uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania nie znajdują akceptacji.
Suma okoliczności przedmiotowo-podmiotowych przypisanego oskarżonemu czynu, a zwłaszcza znacząca wysokość kwoty usiłowania wyłudzenia ( ponad 18 tys. złotych) nie wskazuje, by oskarżony został przy wymiarze kary potraktowany nazbyt surowo, skoro Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu karę 1-go roku pozbawienia wolności, zatem karę przewidzianą w dolnych granicach zagrożenia, określonego wart. 286 § 1 kk, a wykonanie tej kary – mimo uprzedniej karalności sądowej oskarżonego za przestępstwo podobne - obwarowano dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia na okres próby lat 3-ch. Słusznie także orzeczono wobec oskarżonego w trybieart. 33 § 2 kkkarę grzywny, której wykonanie powinno czynić zadość wychowawczemu celowi kary. Należy stwierdzić, że tak orzeczona kara w całej rozciągłości spełnia kryteria wymiaru zart. 53 § 1 i 2 kk.
O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart.636 § 1 kpkiart. 627 kpkoraz na podstawieart.8w zw. zart.2 ust.1 pkt.3 oraz art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r./tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, obciążając nimi oskarżonego wobec przegrania apelacji.