Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 257/16
Data wyroku: 2018-03-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Dhahir-Swaidan
Słowa kluczowe: Bezumowne korzystanie
Podstawa prawna: art. 18 ustawy z 21/06/2001 o ochronie p;raw lokatorów

Sygnatura akt II C 257/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 marca 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi II Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodnicząca  Sędzia SRA. S.
Protokolant   sekr. sąd.M. U.
po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaGminy M.Ł.– Zarządu Lokali Miejskich wŁ.
przeciwkoH. Ł.,K. Ł. (1),K. R.iA. R. (1)
o zapłatę

1
zasądza od pozwanejH. Ł.na rzecz powódki tytułem kwotę 6824,80 zł (sześć tysięcy osiemset dwadzieścia cztery złote osiemdziesiąt groszy) z ustawowymi odsetkami od dnia 17 grudnia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty;

2
zasądza od pozwanegoK. Ł. (1)na rzecz powódki tytułem kwotę 1879,66 zł (jeden tysiąc osiemset siedemdziesiąt dziewięć złotych sześćdziesiąt sześć groszy) z ustawowymi odsetkami od dnia 17 grudnia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty z tym zastrzeżeniem, że odpowiedzialność pozwanego jest solidarna w zakresie zasądzonej należności z odpowiedzialnościąH. Ł.wynikającą z punktu 1 (pierwszego) niniejszego wyroku;

3
oddala powództwo w pozostałej części w stosunku doH. Ł.iK. Ł. (1);

4
oddala powództwo w całości w stosunku do pozwanychK. R.iA. R. (1);

5
zasądza od powódki na rzecz pozwanegoK. R.kwotę 2417 zł (dwa tysiące czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu;

6
zasądza od pozwanejH. Ł.na rzecz powódki kwotę 348,86 zł (trzysta czterdzieści osiem złotych osiemdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu;

7
obciąża pozwanąH. Ł.na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotą 3625,16zł (trzy tysiące sześćset dwadzieścia pięć złotych szesnaście groszy) tytułem tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa wydatków;

8
obciąża pozwanegoK. Ł. (1)na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotą 1094,69 zł (jeden tysiąc dziewięćdziesiąt cztery złote sześćdziesiąt dziewięć groszy) tytułem tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa wydatków, z tym zastrzeżeniem, że odpowiedzialność pozwanego jest solidarna w zakresie obciążającej go należności z odpowiedzialnościąH. Ł.wynikającą z punktu 7 (siódmego) niniejszego wyroku.

Sygnatura akt: II C 257/16

UZASADNIENIE
Pozwem z 17 grudnia 2015 roku, powódka – GminaŁ.– Administracja Zasobów KomunalnychŁ., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o zasądzenie od pozwanychH. Ł.,K. Ł. (1),K. R.iA. R. (2)solidarnie kwoty 12.823,14 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto wnosiła o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazano, że pozwanaH. Ł.była najemcąlokalu mieszkalnego numer (...)położonego wŁ.przyulicy (...). Wraz z nią w lokalu zamieszkują pozwani:K. Ł. (1),K. R.iA. R. (2). Pozwani zamieszkiwali w przedmiotowym lokalu bez tytułu prawnego od 31 października 1998 roku. Na dochodzoną pozwem kwotę z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego składa się 10.882,44 złotych tytułem należności głównej oraz odsetki w kwocie 1.940,70 złotych za okres od 11 kwietnia 2012 roku do 31 października 2015 roku.
(pozew – k. 2-5, pełnomocnictwo – k. 7)
W dniu 22 grudnia 2015 roku w niniejszej sprawie pod sygn. akt II Nc 1890/15 został wydany nakaz zapłaty w postepowaniu upominawczym.
(nakaz zapłaty – k. 19)
Sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty wniosła w dniu 19 stycznia 2016 rokuA. R. (1)(poprzednioR.) zaskarżając go w całości. W uzasadnieniu wskazała, że nie przebywa w przedmiotowym lokalu od 2007 roku, kiedy to wyjechała za granicę. Gdy wróciła zamieszkała u znajomych, a od sierpnia 2013 roku mieszka wŁ.przyul. (...)wŁ..
(sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 25-28)
Wspomniany nakaz zapłaty został zaskarżony sprzeciwem wniesionym dnia 20 stycznia 2016 roku przezH. Ł.. W uzasadnieniu wskazała, że wnosi o ponowne obliczenie należności z uwzględnieniem faktu, że pozostali pozwani – jej dzieci, zostali wymeldowani z przedmiotowego lokalu. W związku z tym naliczona należność winna być niższa. Wniosła o obciążenie kosztami procesu po połowie – jej i strony powodowej.
(sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 30-33)
Sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty wniósł w dniu 22 stycznia 2016 rokuK. Ł. (1). Zaskarżył nakaz w całości i wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając sprzeciw pozwany wskazał, że nie zgadza się z wysokością kwoty objętej pozwem. Podniósł, że pełnoletniość osiągnął dopiero w 2006 roku i nie może odpowiadać za spełnienie obowiązku, który ciążył na jego rodzicach. Nadto nie przebywa w przedmiotowym lokalu od 1 czerwca 2013 roku, ponieważ od tego dnia wynajął mieszkanie, a z lokalu objętego sporem wymeldował się 23 maja 2014 roku.
(sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 35-36v)
Sprzeciwem z 25 stycznia 2016 roku pozwanyK. R., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżył przedmiotowy nakaz zapłaty w całości oraz wniósł o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pozwany zarzucił brak legitymacji procesowej biernej, gdyż nie zamieszkiwał on w spornym lokalu w okresie, którego dotyczy powództwo. Nadto kwestionował wysokość dochodzonego roszczenia i podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. W uzasadnieniu podniesiono, że 15 września 2007 rokuŻ. G.(obecnieR.– żona pozwanego) zawarła umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego wŁ.przyulicy (...).Ż. G.została głównym najemcą tego lokalu, a wraz z nią zgodnie z postanowieniami umowy zamieszkiwać miałK. R.. Tuż po zawarciu tej umowy pozwany opuścił sporny lokal i przeprowadził się naulicę (...). Od 6 lutego 2008 roku jest zameldowany na pobyt stały pod adresemŁ.,ulica (...).
(sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 41-50, pełnomocnictwo – k. 51)
W odpowiedzi na sprzeciwy pozwanych – pismem z dnia 19 lipca 2016 roku, powódka wskazała, że są one niezasadne i poparła powództwo w całości. W uzasadnieniu podniesiono, że pozwani nie informowali powódki o swoich wyprowadzkach z przedmiotowego lokalu oraz o wymeldowaniu. Nadto zaświadczenia o wymeldowaniu nie stanowią dowodu na to, że pozwani faktycznie nie zamieszkiwali w lokalu, biorąc pod uwagę że pojęcie zameldowania nie jest tożsame z miejscem zamieszkania w rozumieniu prawa cywilnego. Podobnie, złożone umowy najmu innych lokali mieszkalnych nie stanowią jeszcze o tym, że pozwani nie zamieszkiwali w spornym lokalu. Stosunek najmu nie nakłada bowiem na najemcę obowiązku korzystania z przedmiotu najmu, daje mu jedynie takie prawo. Za bezzasadny uznać należy również zarzut przedawnienia.
(odpowiedź na pozew – k. 76-77)
Na rozprawie 27 września 2016 roku pełnomocnik powódki sprecyzował, że w sprawie chodzi o lokalu przyul. (...)wŁ., a żądanie obejmuje okres od 1 kwietnia 2012 roku do 31 października 2015 roku, natomiast od 11 kwietnia 2012 roku naliczane zostały odsetki.
(protokół rozprawy – k. 91)
Do zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległo zmianie.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.
PowodowaGmina M.Ł.jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego wŁ.przyulicy (...).H. Ł.była najemcą tego lokalu do dnia 31 października 1998 roku. Stosunek najmu ustał wskutek wypowiedzenia przez wynajmującego z uwagi na nie uiszczenie zaległych należności z tytułu najmu.
(bezsporne, kserokopia umowy najmu – k. 8, kserokopia decyzji – k. 9, kserokopia wypowiedzenia k. 12)
H. Ł.zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu w okresie od kwietnia 2012 roku do października 2015 roku i zamieszkuje nadal.
(zeznania pozwanejH. Ł.– k. 303, zeznania pozwanegoK. R.– k. 136, zeznania pozwanejA. R. (1)– k. 192, zeznania świadkaB. W.– k. 93, zeznania świadkaZ. Ł.– k. 93)
K. R.zamieszkiwał w lokalu przyulicy (...)wŁ.do września 2007 roku, kiedy to wyprowadził się do lokalu położonego wŁ.przyulicy (...). Najemcą lokalu położonego wŁ.przyulicy (...)na mocy umowy najmu z 15 września 2007 roku byłaŻ. G.(obecnieR.- małżonka pozwanego). W dniu 1 lutego 2013 rokuŻ. R.orazK. R.zawarli kolejną umowę najmu w/w lokalu położonego przyulicy (...). Pod powyższym adresemK. R.zameldowany jest od 6 lutego 2008 roku. Pozwany wraz ze swoją małżonką zamieszkuje tam do chwili obecnej. Zamieszkiwał tam również w okresie od kwietnia 2012 roku do października 2015 roku. Z lokalu położonego wŁ.przyulicy (...)podczas wyprowadzki zabrał wszystkie swoje rzeczy.
(umowa najmu – k. 53-55, protokół zdawczo-odbiorczy – k. 56, umowa najmu – k. 57-59, zaświadczenie – k. 60, kserokopia historii przelewów bankowych – k. 61-63 zeznania świadkaB. W.– k. 93, zeznania świadkaZ. Ł.– k. 93, zeznania świadkaŻ. R.k. 135, zeznania pozwanegoK. R.– k. 136, zeznania pozwanegoK. Ł. (1)– k. 137, zeznania pozwanejA. R. (1)– k. 192, zeznania pozwanejH. Ł.– k. 303)
A. R. (1)w lokalu przyulicy (...)wŁ.zamieszkiwała do października 2007 roku, kiedy wyjechała do Anglii w celach zarobkowych. Przy wyprowadzaniu się zabrała wszystkie swoje rzeczy z wyjątkiem wersalki, która została wyrzucona. Do lokalu przyulicy (...)wróciła w 2009 roku i mieszkała tam do początku 2010 roku. Następnie wprowadziła się do mieszkania swojego chłopaka wP., gdzie przebywała do maja 2013 roku. W lokalu, którego pozew dotyczy nie pozostawiła żadnych swoich rzeczy. W okresie od maja do lipca 2013 roku zamieszkiwała u swoich znajomych, a następnie wprowadziła się do lokalu położonego wŁ.przyulicy (...), gdzie mieszka do chwili obecnej.A. R. (1)8 lutego 2008 roku wymeldowała się z lokalu położonego wŁ.przyulicy (...).
(zeznania pozwanejA. R. (1)– k. 192, zeznania pozwanegoK. R.– k. 136, zaświadczenie – k. 28a)
K. Ł. (1)zamieszkiwał w lokalu położonym wŁ.przyulicy (...)do dnia 31 maja 2013 roku. W dniu 1 czerwca 2013 roku wyprowadził się wraz ze swoją przyszłą żoną - obecnieK. Ł. (2)do lokalu położonego wŁ.przyulicy (...)wynajmowanego odM. S.. W związku z tą wyprowadzkąK. Ł. (1)zabrał ze spornego lokalu wszystkie swoje rzeczy. W w/w lokalu, należącym doM. S.pozwany wrazK. Ł. (2)zamieszkiwał, na mocy umowy najmu z 1 czerwca 2013 roku, do kwietnia 2014 roku. Następnie, w maju 2014 roku, pozwany wraz z żoną wyprowadzili się do lokalu położonego wŁ.przyulicy (...).K. Ł. (1)wymeldował się z lokalu przyul. (...)w dniu 23 maja 2014 roku.
(kserokopia umowy najmu – k. 37-39, kserokopia zaświadczenia – k. 40, zeznania świadkaK. Ł. (2)– k. 135, zeznania świadkaS. M.– k. 135, zeznania świadkaM. S.– k. 136, zeznania pozwanegoK. R.– k. 136, zeznania pozwanegoK. Ł. (1)– k. 137, zeznania pozwanejH. Ł.– k. 303, zeznania pozwanejA. R. (1)– k. 192)
Przedmiotowy lokal znajduje się na II piętrze dwupiętrowego murowanego budynku zrealizowanego na przełomie XIX i XX wieku, przyulicy (...)pod numerem 48. Budynek ilokal numer (...)posiada instalację elektryczną i wodno - kanalizacyjną, lokal jest ogrzewany piecem, który znajduje się w pokoju. Lokal składa się z pokoju, kuchni oraz pomieszczenia, podzielonego na trzy mniejsze części. Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 31,25 m2.
Łączna wysokość czynszu możliwa do uzyskania przez powodową GminęŁ.w okresie od 1 kwietnia 2012 roku do 31 października 2015 roku, przy założeniu, że w lokalu w okresie od 1 kwietnia 2012 roku do 31 maja 2013 roku zamieszkiwały dwie osoby, a później jedna osoba, wynosi 6.824,80 złotych, zaś w okresie od 1 czerwca 2013 roku do 31 października 2015 roku, przy założeniu, że w lokalu mieszkała jedna osoba – 4.945,14 złotych.
(opinia pisemna biegłegoJ. K.k. 103-111, k. 139-146 z zał. k. 113-127, opinie pisemne uzupełniające biegłego z zał. k. 171-178, k. 195-201, k. 202-210, k.247-252, k. 274-275, 288-, ustne opinie uzupełniające biegłego – k. 190, 254, 303)
Pozwani nie uiścili odszkodowania za bezumowne korzystanie zlokalu nr (...)położonego wŁ.przyul. (...)za okres objęty pozwem.
(bezsporne)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych powyżej i zawartych w aktach sprawy dokumentów dopuszczonych w charakterze dowodu oraz kserokopii dokumentów (stosownie doart. 308 k.p.c.), opinii biegłego z zakresu zarządzania nieruchomościami i wyceny czynszów, a także na podstawie zeznań świadków i pozwanych.
Brak było podstaw do odmówienia wiarygodności zeznaniom któregokolwiek ze świadków lub pozwanych. Przedstawione przez nich okoliczności w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie okresów zamieszkiwania w spornym lokalu poszczególnych pozwanych, są wzajemnie ze sobą zbieżne i pomimo drobnych nieścisłości, nie zachodzą żadne przesłanki do ich zakwestionowania. Wypada także zaznaczyć, że okoliczności przedstawione przez świadków i pozwanych w znacznej części znajdują potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. Wskazać również należy, że nie przeprowadzony został żaden dowód, który prezentowałby inną wersję wydarzeń niż ta przedstawiona przez w/w osoby.
W celu ustalenia wysokości możliwego do uzyskania przez powodową Gminę czynszu w okresie objętym powództwem Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego, jako że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w tym zakresie wymagały wiedzy specjalnej. Biegły sporządził w sprawie pisemną opinię, a także liczne pisemne opinie uzupełniające. Złożył także ustne opinie uzupełniające na rozprawie. Sąd podzielił wnioski płynące z opinii, po ich ostatecznym ukształtowaniu. Opinie te spełniały wszystkie kodeksowe wymogi w zakresie opiniowania. Cechowały się rzetelnością, fachową wiedzą w opiniowanym przedmiocie i brak było skutecznych przesłanek mogących podważać zasadność wniosków zawartych w opiniach. Biegły w obszernej analizie przedstawił podstawy, na których oparł się wydając opinie, jak i wskazał przesłanki prowadzące do końcowych wniosków. Godzi się zauważyć, że obie strony postępowania sformułowały pytania i zarzuty do poszczególnych opinii, do których to biegły konsekwentnie się odnosił. Po złożeniu ostatniej opinii uzupełniającej oraz opinii ustnej na rozprawie strony nie kwestionowały ostatecznych wniosków z nich płynących. W ocenie Sądu dla dokonania ustaleń faktycznych ostatecznie przydatny był ten wariant opinii biegłego, który określał wysokość czynszu możliwego do uzyskania przy uwzględnieniu faktycznie zajmujących lokal osób, ponieważ ustalona w ten sposób należność odpowiada na gruncie niniejszej sprawy tej, jaką powód winien otrzymać od pozwanych za korzystanie z lokalu (k.275).
Sąd zważył, co następuje.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części w stosunku do pozwanychH. Ł.iK. Ł. (1).
Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku „o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnego” /t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 31, poz. 266/, osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego (art. 18 ust. 2). Osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie wygasł (art. 18 ust. 3).
W niniejszej sprawie bezspornym było, że stronę powodową łączyła zH. Ł.umowa najmu przedmiotowego lokalu, która została skutecznie wypowiedziana na dzień 31 października 1998 roku. Na mocy tej umowy do zamieszkiwania z najemczynią uprawnieni byli pozostali pozwani.
Bezspornym w sprawie było, że pozwanaH. Ł.zamieszkiwała w tym lokalu w okresie objętym pozwem i mieszka do chwili obecnej.
Na gruncie prawa cywilnego miejsce zamieszkania zostało powiązane z całym obszarem określonej miejscowości, bez dalszego uszczegółowienia co do dzielnicy, ulicy, budynku, a wreszcie konkretnego lokalu(por. wyr. SN z 13.2.1976 r., I CR 930/75, OSN 1977, Nr 1, poz. 5 i wyr. SN z 7.6.1983 r., II UR 4/83, OSP 1984, Nr 12, poz. 265). Ta cecha odróżnia cywilistyczne ujęcie miejsca zamieszkania od potocznego rozumienia tego pojęcia, utożsamianego - niesłusznie a nagminnie - z adresem zameldowania (na pobyt stały lub czasowy) osoby fizycznej. Różnica wynika z odmienności celów, których realizacji ma służyć kategoria miejsca zamieszkania w prawie cywilnym oraz administracyjny obowiązek meldunkowy stworzony przede wszystkim dla potrzeb ewidencjonowania ludności.
Życie każdego człowieka, prowadzona przez niego działalność oraz kształtujące jego sytuację prawną zdarzenia mogą być związane z różnymi, zmieniającymi się w czasie, punktami przestrzeni. W tym kontekście istotne znaczenie ma zwłaszcza miejsce, w którym człowiek funkcjonuje w sposób trwały, a nie tylko czasowy czy też wręcz okazjonalny. Miejsce stabilnego ześrodkowania funkcji życiowych człowieka określić można generalnie jako jego miejsce zamieszkania.
(takE. G.wKodeks cywilny. Komentarz, opubl. wL.).
Tak rozumiane miejsce zamieszkania nadaje się do wykorzystania przy ustaleniu miejsca zamieszkania pod określonym adresem tj. przebywanie w określonym lokalu, który to lokal ma stanowić centrum życia określonej osoby(tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 22 czerwca 1988 roku, w sprawie o sygn. akt III CZP 18/88, opubl.L.).
Słusznie podnosi zatem powódka, że sam fakt zameldowania bądź wymeldowania się spod określonego adresu nie oznacza, że dana osoba nie zamieszkuje już w konkretnym lokalu. Okoliczność wymeldowania/zameldowania, jakkolwiek mająca wymierne znaczenie na gruncie prawa administracyjnego, może jednak, w zestawieniu z innymi dowodami, wskazywać również na to, że dana osoba nie zamieszkuje w określonym miejscu.
W wyniku przeprowadzonych czynności dowodowych Sąd ustalił, żeK. R.wyprowadził się z przedmiotowego lokalu i zabrał wszystkie swoje rzeczy we wrześniu 2007 roku i po tej dacie nie zamieszkiwał w nim w żadnym okresie. PozwanaA. R. (1)opuściła sporny lokal po raz pierwszy w 2007 roku, a następnie, po krótkim okresie ponownego zamieszkiwania w nim, na przełomie 2009 i 2010 roku, definitywnie wyprowadziła się z niego i zabrała wszystkie swoje rzeczy.K. Ł. (1)z kolei zamieszkiwał w spornym lokalu do 31 maja 2013 roku, kiedy to wyprowadził się do innego mieszkania, w toku wyprowadzki zabrał również wszystkie swoje rzeczy. Nie ustalono, żeby w/w pozwani dysponowali kluczami do przedmiotowego lokalu.
Wskazać należy, że powodowa Gmina dochodziła w niniejszej sprawie odszkodowania za bezumowne korzystanie ze spornego lokalu w okresie od 1 kwietnia 2012 roku do 31 października 2015 roku. Nie ulega wątpliwości, że zarównoK. R.jak iA. R. (1)w powyższym okresie nie zamieszkiwali w spornym lokalu ani też nie posiadali w nim swoich rzeczy, nie byli zatem „osobami zajmującymi lokal bez tytułu prawnego” w rozumieniuart. 18 ust. 1u.o.p.l., ich centrum życiowe skupione było w innych miejscach. Podkreślić należy, że zgodnie z treściąart. 6 k.c.to na powódce w niniejszej sprawie ciążyło udowodnienie, że określone osoby zajmowały jej lokal bez tytułu prawnego. Tymczasem w zakresie w/w pozwanych postępowanie dowodowe wykazało okoliczność dokładnie odwrotną, tzn. że te osoby w żadnym zakresie nie zajmowały spornego lokalu w okresie objętym powództwem. Tym samym w stosunku do nich powództwo należało oddalić.
Jedynie częściowo należało uwzględnić powództwo w stosunku doK. Ł. (1). Ustalono bowiem ponad wszelką wątpliwość, że zajmował on przedmiotowy lokal od 1 kwietnia 2012 roku do 31 maja 2013 roku, natomiast po tej dacie nie zamieszkiwał w nim i nie posiadał w nim żadnych swoich rzeczy. Powyższe przesądziło o tym, że w stosunku do niego należało oddalić powództwo w zakresie żądania odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu za okres od 1 czerwca 2013 roku do 31 października 2015 roku.
W sprawie niniejszej sporna była także wysokość należnego powódce odszkodowania.
Łączna wysokość czynszu możliwa do uzyskania przez powodową Gminę w okresie od 1 kwietnia 2012 roku do 31 października 2015 roku, przy założeniu, że w lokalu w okresie od 1 kwietnia 2012 roku do 31 maja 2013 roku zamieszkiwały dwie osoby, a później jedna osoba, wynosi 6.824,80 złotych, zaś w okresie od 1 czerwca 2013 roku do 31 października 2015 roku, przy założeniu, że w lokalu mieszkała jedna osoba – 4.945,14 złotych. Tym samym wysokość czynszu możliwa do uzyskania za okres od 1 kwietnia 2012 roku do 31 maja 2013 roku stanowi różnicę pomiędzy pierwszą a drugą kwotą i wynosi 1.879,66 złotych.
W toku przeprowadzonych czynności dowodowych ustalono, że w spornym lokalu w okresie objętym powództwem zamieszkiwałaH. Ł., a w okresie od 1 kwietnia 2012 roku do 31 maja 2013 rokuK. Ł. (1). Pozostali pozwani, co wyjaśniono już wcześniej, nie zamieszkiwali w tym okresie w lokalu.
W związku z powyższym zasadnym było zasądzenie odH. Ł.na rzecz powodowej Gminy kwoty 6.824,80 złotych, natomiast odK. Ł. (1)kwoty 1.879,66 złotych z zastrzeżeniem, że jego odpowiedzialność jest solidarna w zakresie zasądzonej należności z odpowiedzialnościąH. Ł..
W pozostałym zakresie należało powództwo oddalić, tak wobec w/w, jak i wobec pozostałych pozwanych:K. R.orazA. R. (1).
O odsetkach orzeczono na podstawieart. 481 § 1 i 2 k.c., zasądzając je zgodnie z żądaniem powódki, od dnia wniesienia pozwu. Zgodnie z postanowieniami łączącej strony umowy najmu czynsz najmu winien być przez najemcę płacony z góry do 10 dnia każdego miesiąca. Wskazać należy, że odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu w świetle powołanegoart. 18 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, ma charakter świadczenia okresowego, płatnego miesięcznie tak jak dotychczasowy czynsz. Zatem poszczególne okresy płatności tak czynszu jak i odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu upływały 10 dnia każdego miesiąca. Strona pozwana pozostawała zatem w zwłoce z płatnością za poszczególne okresy od dnia następnego po tych datach. Ponieważ powódka dochodziła zapłaty za okres od 1 kwietnia 2012 roku do 31 października 2015 roku żądanie zasądzenia odsetek od daty wniesienia pozwu, tj. od 17 grudnia 2015 roku było w całości uzasadnione.
Sąd nie uwzględnił natomiast żądania powódki w zakresie skapitalizowanych odsetek naliczanych od 11 kwietnia 2012 roku do 31 października 2015 roku. Wskazać należy, że wyliczenie tych odsetek sporządzone przez powódkę i załączone do akt sprawy (k. 18), straciło aktualność wobec odmiennego ustalenia przez Sąd wysokości odszkodowania za przedmiotowy lokal. Nadto powódka nie wykazała w jaki sposób (za jakie okresy, od jakich kwot) obliczono odsetki skapitalizowane. Nie złożyła też nowego wyliczenia, uwzględniającego ustaloną w sprawie wysokość należnego odszkodowania za poszczególne okresy. Nie ma podstaw by przeprowadzenie tych czynności obciążały Sąd, w związku z tym, wobec uznania, że powyższe żądanie nie zostało udowodnione, powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu.
O kosztach orzeczono na podstawie przepisuart. 100 zd. 1 k.p.c., stosunkowo je rozdzielając.
Na koszty procesu poniesione przez powódkę złożyło się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 2.400 złotych ustalone w oparciu o§ 6 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1349), opłata od pozwu w kwocie 642 złotych, a także zaliczka na wydatki związane z wydaniem opinii przez biegłego sądowego w kwocie 800 złotych; łącznie 3.842 złotych
PozwaniH. Ł.,K. Ł. (1)orazA. R. (1)nie ponieśli w sprawie żadnych kosztów. Z kolei na koszty procesu poniesione przez pozwanegoK. R.złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 2.400 złotych ustalone w oparciu o§ 6 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych (na podstawie załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 roku „o opłacie skarbowej” - Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.).
Na nieuiszczone koszty sądowe, pokryte tymczasowo przez Skarb Państwa, złożyły się koszty opinii biegłego w łącznej wysokości 3.625,16 złotych. Całkowite koszty procesu w sprawie poniesione przez powódkę i Skarb Państwa wyniosły 7.467,16 złotych (co do pozwanegoK. R.powództwo oddalono w całości).
Powódka żądała zasądzenia kwoty 12.823,14 złotych. Zasądzona na jej rzecz od pozwanejH. Ł.kwota 6.824,80 złotych oraz od pozwanegoK. Ł. (1)kwota 1.879,66 złotych, stanowi odpowiednio 53,22 % i 14,66 % dochodzonego roszczenia.
Powyższe oznacza, że powodowa Gmina powinna ponieść 46,78 % kosztów procesu tj. 3.493,14 złotych, tymczasem rzeczywiście poniesione przez nią koszty wyniosły 3.842 złote. Koszty, które powinna ponieść pozwanaH. Ł.stanowią 53,22 % całości kosztów procesu, tj. 3.974,02 złotych. Z uwagi na to, żeH. Ł.nie poniosła żadnych kosztów w niniejszej sprawie Sąd zasądził od niej na rzecz powodowej Gminy kwotę 348,86 złotych, stanowiącą różnicę pomiędzy kosztami rzeczywiście poniesionymi przez powódkę, a kosztami, które z uwagi na rozstrzygnięcie winna ponieść.
Nadto na podstawieart. 113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 623) w zw. zart.100 zd. 1 k.p.c., Sąd nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych od pozwanejH. Ł.kwotę 3.625,16 złotych oraz od pozwanegoK. Ł. (1)kwotę 1.094,69 złotych, stanowiącą 14,66 % całości kosztów procesu w przedmiotowej sprawie, z zastrzeżeniem, że jego odpowiedzialność w tym zakresie jest solidarna z odpowiedzialnością pozwanejH. Ł., stosownie doart. 105 § 2 k.p.c.