Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych II instancja
Sygnatura akt: VII Ua 57/17
Data wyroku: 2018-03-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Jarząbek, Zbigniew Szczuka, Renata Gąsior
Słowa kluczowe: Niepełnosprawność
Podstawa prawna: art 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych

Sygn. akt VII Ua 57/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 marca 2018 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący  SSO Renata Gąsior
Sędziowie  SO Małgorzata Jarząbek
SO Zbigniew Szczuka (spr.)
Protokolant Karol Szwej
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2018 r. w Warszawie
sprawyA. N. (1)
przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wW.
o ustalenie stopnia niepełnosprawności
na skutek apelacji wniesionej przez odwołującego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 kwietnia 2017 r., Sygn. akt VI U 106/16
oddala apelację.
SSO Małgorzata Jarząbek SSO Renata Gąsior SSO Zbigniew Szczuka

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2017 r. oddalił odwołanieA. N. (1)od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekaniao Niepełnosprawności z dnia 11 stycznia 2016 r., nr:(...).
Sąd Rejonowy ustalił, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekaniao Niepełnosprawności wydał w dniu 5 maja 2015 r. orzeczenie, w którym zaliczył ubezpieczonego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Następnie orzeczeniemo stopniu niepełnosprawności z dnia 23 października 2015 r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wO.odmówił odwołującemu wydania orzeczeniao stopniu niepełnosprawności. W dalszej kolejności Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzeczeniem z dnia 11 stycznia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wO., odmówionoA. N. (1)wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawnościi zaliczono do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe. Odwołujący ma 64 latai posiada wykształcenie podstawowe, a z zawodu jest kierowcą. Od 1994 r. ubezpieczony znajduje się na rencie. Odwołujący porusza się samodzielnie i prowadzi samochód. Jest samodzielny w zakresie jedzenia, ubierania się, toalety i używa pieluchomajtek z powodu nieotrzymania moczu. UA. N. (1)stwierdzono ponad trzydziestokilogramową nadwagę. Odwołujący leczy się ambulatoryjnie, kardiologiczniei przyjmuje leki. W listopadzie 2015 r. został poddany rehabilitacji kardiologicznej przez co uzyskano poprawę wydolności fizycznej odwołującego. Kardiologicznie uA. N. (1)występuje stan po zawale serca ściany dolnej leczonym zachowawczo na przełomie lat 1993-1994, stan po zawale serca ściany przedniej leczonym(...)z wszczepieniem stentu w 1999 r., stan po zawale serca(...)leczonym(...)z wszczepieniem stentu w 1999 r., stan po(...)z wyczerpaniem stentu w 2000 r.,(...)z wszczepieniem dwóch stentów w 2004 r., po(...)z wszczepieniem stentu w 2000 r. oraz po(...)z wszczepieniem stentu14 października 2015 r. U odwołującego występuje przewlekła niewydolność sercaz zachowaną frakcją wyrzutową lewej komory (EF 40-45 %). U ubezpieczonego stwierdzono nadciśnienie tętnicze, cukrzycę typu 2 i przewlekłą obturacyjną chorobę płuc oraz obturacyjny bezdech senny leczony(...). W zakresie schorzeń neurologicznych w 2015 r.uA. N. (1)stwierdzono zmiany miażdżycowe bez zaburzeń przepływuw tętnicach, wielopoziomowe zmiany dyskopatyczne i zmiany zwyrodnieniowe.U odwołującego występują niewielkie ograniczenie ruchomości kręgosłupa szyjnego, ograniczenie ruchomości kręgosłupa w ode L/S, bez objawów korzeniowych i ubytkowych neurologicznych istotnych funkcjonalnie, chód wydolny bez podparcia. OrtopedycznieuA. N. (1)w badaniu klinicznym stwierdzono chód powolny, bez utykania, prawidłowe zakresy ruchomości odcinka szyjnego kręgosłupa – zgięcie i prostowanie po 30, ruchy skrętu w prawo i w lewo po 60, prawidłowe zakresy ruchomości odcinka lędźwiowego kręgosłupa, prawidłowe zakresy ruchomości stawów kończyn dolnych i górnych, bez niedowładów kończyn dolnych i kończyn górnych. W badaniu RTG kręgosłupa lędźwiowego z dnia 27 października 2010 r. stwierdzono spłycenie lordozy, zwężenie przestrzeni międzykręgowych w odcinku L2-S1, duże osteofity w stawach międzykręgowychi na krawędziach trzonów. Biegły z zakresu kardiologii stwierdził, że odwołujący ze względu na schorzenia kardiologiczne współistniejące z otyłością i przewlekłą obturacyjną chorobą płuc ma upośledzoną wydolność fizyczną. Jest on zatem niezdolny do pracy fizycznej przy niskich kwalifikacjach zawodowych oraz wymaga pomocy częściowej i czasowej przy czynnościach wymagających większego wysiłku fizycznego związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego takich, jak sprzątanie czy większe zakupy. Jednocześnie odwołujący jest zdolny w aspekcie kardiologicznym do poruszania się i wykonywania lekkich prac. Ponadto nie stwierdzono innych istotnych nieprawidłowości w zakresie układu sercowo-naczyniowego, a odwołujący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Biegły sądowy z zakresu ortopedii stwierdził, że schorzenia kręgosłupa stanowią przeciwskazanie do wykonywania ciężkiej pracy fizycznej wymagającej podnoszenia i przenoszenia ciężkich przedmiotów oraz pracy stojącej z wymuszonym pochyleniem do przodu. Wymagają okresowego leczenia rehabilitacyjnego i farmakologicznego. Ponadto, spełniają kryteriaco najwyżej lekkiego stopnia niepełnosprawności. Złamanie wyrostka kolczystego w obrębie kręgosłupa szyjnego goi się po 6-8 tygodniach. Po wygojeniu i krótkotrwałej rehabilitacji nie powoduje u ubezpieczonego niezdolności do wykonywania pracy zarobkowej. Biegły sądowy z zakresu neurologii stwierdził, że rozpoznawane przewlekłe schorzenie narządu ruchuoraz przewlekłe bóle i zawroty głowy ograniczają sprawność ruchową i zdolność do zatrudnienia ubezpieczonego, co uzasadnia orzeczenie umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Odwołujący jest osobą wymagającą okresowej pomocy innych osóbw czynnościach życia codziennego.
Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postaci dokumentów znajdujących się w aktach rozpoznawanej sprawy, akt Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, a także w oparciuo opinie biegłych sądowych z zakresu kardiologii, neurologii i ortopedii. W ocenie SąduI instancji opinie biegłych były wnikliwe, rzetelne, a dodatkowo zostały wydanepo przeprowadzeniu badania odwołującego i po wszechstronnej analizie obszernej zgromadzonej dokumentacji lekarskiej. Przy tym brak było jakichkolwiek podstaw, by opiniom biegłych sądowych odmówić mocy dowodowej. Sąd Rejonowy uwzględnił wniesione zastrzeżenia do opinii biegłego sądowego z zakresu kardiologii. Zdaniem SąduI instancji zastrzeżenia do opinii biegłej z zakresu neurologii nie podważały sporządzonej opinii ani nie wskazywały na nierzetelność, nieprawidłowość zawartych wniosków i nie podważały w żadnym stopniu ich miarodajności. Każdy z poszczególnych biegłych ocenił stopień niepełnosprawności i wypowiedział się co do schorzeń posiadanych przez odwołującego w zakresie swojej specjalności Zdaniem Sądu Rejonowego pisma z uwagamii zastrzeżeniami do opinii są nieuzasadnioną polemiką z ustaleniami biegłego przy nieskutecznej próbie podważania wartości merytorycznej opinii.
Sąd Rejonowy zważył, że odwołanieA. N. (1)nie zasługiwałona uwzględnienie. W ocenie Sądu I instancji wydane orzeczenie Wojewódzkiego Zespołudo Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 11 stycznia 2016 r. było prawidłowe.W niniejszej sprawie oceny stopnia niepełnosprawności odwołującej dokonali lekarze sądowi o specjalizacji odpowiadającej jego schorzeniom z zakresu kardiologii, neurologii i ortopedii. Ze sporządzonych przez biegłych sądowych opinii jednoznacznie wynika, że rozpoznawaneu odwołującego schorzenia nie dają podstaw do ustalenia, że jest on osobą niepełnosprawnąw stopniu znacznym, a jedynie umiarkowanym. Nie stwierdzono znaczącego ograniczenia możliwości samodzielnego poruszania się. Ubezpieczony jest w stanie poruszać się dość wydolnie, przy tym nie korzystając z pomocy kul ani wózka inwalidzkiego. Potwierdzeniem tego była obecność ubezpieczonego na rozprawie i badaniach, na które dojeżdżał samodzielnie własnym samochodem. W ocenie Sądu Rejonowego problemy z poruszaniem się opisane przez odwołującego nie mieszczą się w zakresie pojęcia ,,znacznie ograniczonych możliwości samodzielnego poruszania się’’, o których mowa wart. 8 ust. 3a ustawy z dnia20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Uprzednie przyznanie ubezpieczonemu uprawnień wynikających z tzw. karty parkingowej miało miejsce w poprzednio obowiązującym stanie prawnym i nie ma wpływu na obiektywną ocenę zdolności jego poruszania się w chwili obecnej. W związku z tym Sąd Okręgowy zważył, że wydane orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 11 stycznia 2016 r. było prawidłowe.
A. N. (1)w dniu 15 maja 2017 r. wywiódł apelację zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w całości i zarzucając mu błędną ocenę materiału dowodowego mającą wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. W związku z tym odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Apelujący uzasadniając swe stanowisko wskazał, że Sąd I instancji w wydanym orzeczeniu nie wskazał symbolu przyczyny niepełnosprawności tj. 11-N. W ocenie apelującego biegli sądowi błędnie ocenili, że jego stan niepełnosprawności jest „umiarkowany”, gdyż zdaniem odwołującego jest „znaczny”. Skarżący stwierdził, że biegli z czterech przypadłości orzekli, iż jest on niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym, co w ogólnym stanie jego zdrowia sprawia,że jest niepełnosprawny w stopniu znacznym. Odwołujący wskazał, że postępowanie orzeczników i biegłych sądowych jest wysoce naganne i podłe oraz, że wprowadzają oni celowo w błąd, aby osiągnąć swoje korzyści.
Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w odpowiedzina apelację z dnia 29 czerwca 2017 r. wniósł o jej oddalenie. argumentując, że zarzuty przedstawione przez odwołującego są bezzasadne. Organ wskazał, że biegli sądowi z zakresu kardiologii, neurologii oraz ortopedii potwierdzili, że odwołujący nie kwalifikuje siędo zaliczenia jego osoby do znacznego stopnia niepełnosprawności.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja odwołującego okazała się być bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy zważył, że kwestie dotyczące prawidłowego ustalenia stopnia niepełnosprawności uregulowane zostały wustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych(Dz. U. z 2018 r., poz. 511), zwanej dalej ,,ustawą’’.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, ustala się trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów określonych ustawą: znaczny, umiarkowany oraz lekki.
W myśl art. 4 ust. 1-3 ustawy, do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałejlub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.
Zarzuty i argumenty podniesione przez apelującego są bezzasadne, a orzeczenie Sądu Rejonowego nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Sąd I instancji orzekającw sprawie przeprowadził właściwie postępowanie dowodowe, wyjaśniając przy tym wszystkie istotne okoliczności będące podstawą ustaleń faktycznych wydanego w sprawie wyroku. Sąd Okręgowy przyjął ustalenia Sądu I instancji oraz ocenę prawną za własne.
Sąd Rejonowy prawidłowo w toku postępowania sądowego zgodnie zart. 278 k.p.c.dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych z zakresu kardiologii, neurologiii ortopedii celem ustalenia stopnia niepełnosprawności, do którego zalicza się stan zdrowia odwołującego. Biegli sądowi solidarnie i jednoznacznie wskazali, że orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności wW.z dnia 11 stycznia 2016 r. utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekaniao Niepełnosprawności wO., w którym odmówiono wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na stałe zostało wydane prawidłowo. Sąd Rejonowy w związkuz powyższym trafnie wydał zaskarżony wyrok na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego.
Sąd Okręgowy wskazuje, że co prawda odwołujący w apelacji nie wskazał wprostna naruszenie przepisów postępowania, tym niemniej należało uznać, że jego zdaniem SądI instancji wydał wyrok z naruszeniemart. 233 § 1 k.p.c.Sąd Okręgowy uznał jednak, że zarzut ten jest całkowicie bezzasadny. Sąd I instancji prawidłowo zgromadził i ocenił materiał dowodowy nie przekraczając uprawnień do swobodnej ich oceny. Sąd Okręgowy podzielił opinie biegłych sporządzonych w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w zakresie ustalenia stopnia niepełnosprawności odwołującego, a przede wszystkim potwierdził ich wysoki walor dowodowy. Podkreślić należy, że biegli oparli się na dokumentacji medycznej dołączonej do akt sprawy, a także przeanalizowali wyniki badań dotychczasowego leczenia. Sąd Okręgowy zważył, że na podstawie odwołania Sąd I instancji trafnie dopuścił dowódz opinii biegłych sądowych z zakresu kardiologii, neurologii i ortopedii. Odwołujący został uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym z przyczyn kardiologicznychi neurologicznych. Schorzenia ubezpieczonego nie dają podstaw, aby uznać, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym.
Apelujący zarzucił również Sądowi I instancji, że w wydanym orzeczeniu nie został określony symbol wskazujący na stopień niepełnosprawności tj. 11-N. Należy wskazać,że zgodnie z§ 32 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznejz dnia 15 lipca 2003 r.(Dz. U. z 2003 r., Nr 139 poz. 1328) w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności wskazany przez apelującego symbol nie został ustanowiony w w/w rozporządzeniu. Należy zauważyć że w§ 32 pkt 2zostały ustanowione następujące symbole stopnia niepełnosprawności: 01-U, 02-P, 03-L, 04-O, 05-R, 06-E, 07-S, 08-T, 09-M, 10-N, 11-I. W konsekwencji Sąd Okręgowy nie jest wstanie merytorycznie odnieść się do postanowionego zarzutu przez apelującego.
Ponadto apelujący zarzucił, ze sporządzone przez biegłych sądowych opiniesą nierzetelne oraz niezgodne z faktycznymi okolicznościami oraz miały na celu wprowadzić w błąd Sąd I instancji. Zgodnie zart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W myśl z przywołanym przepisem, Sąd Okręgowy nie może odnieść się w sposób merytoryczny do postawionego zarzutu, gdyż nie został onw żaden sposób udowodniony, jak również uprawdopodobniony. W toku postępowania dowodowego przed Sądem I instancji apelujący nie odniósł się w do wskazanej kwestii. W tej materii warto mieć na uwadze wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 31 października 2017 r. o sygn. akt III AUa 153/17, w którym„nie można zapominać, że postępowaniez zakresu ubezpieczeń społecznych jest postępowaniem cywilnym i obowiązują w nim wszystkie reguły procesowe - również te dotyczące rozkładu ciężaru dowodu oraz terminów do składania wszelkich wniosków dowodowych. Przepisart. 6 k.c.ustanawia bowiem podstawową regułę dowodową, zgodnie z którą ciężar udowodnienia faktu spoczywana osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Reguła ta pozostaje w ścisłym związkuz przepisamikodeksu postępowania cywilnegoo dowodach”.
Sąd I instancji prawidłowo dokonał rozstrzygnięcia w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy. Wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania był niezasadny. Sąd Rejonowy rozpoznał bowiem istotę sprawy (art. 386 § 4 k.p.c.) i nie doszło do nieważności postępowania branej przez Sąd Okręgowy pod uwagę z urzędu (art. 386 § 2 k.p.c.).
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że apelacja odwołującego stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i rozważaniami Sądu Rejonowego i jako taka podlegała oddaleniu na podstawieart. 385 k.p.c.
SSO Małgorzata Jarząbek   SSO Renata Gąsior  SSO Zbigniew Szczuka (spr.)
Zarządzenie:(...)
(...)