Sąd Okręgowy w Sieradzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 123/18
Data wyroku: 2018-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Rudnik
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 437 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 4 kpk

Sygn. akt II Ka 123/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 czerwca 2018r.
Sąd Okręgowy w Sieradzu w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSO Marcin Rudnik
Protokolant: staż. Katarzyna Wawrzyniak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu Włodzimierza Klimaszewskiego
po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018r.
sprawyS. B.
oskarżonego o czyn zart. 244 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 13 marca 2018r. wydanego w sprawieII K 40/18

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymiar orzeczonej w punkcie 1 kary pozbawienia wolności obniża z 10 (dziesięciu) miesięcy do 6 (sześciu) miesięcy,

2
w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty za obie instancje oraz kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym.

Sygn. akt II Ka 123/18

UZASADNIENIE
S. B.został oskarżony o to, że w dniu 18 października 2017 roku w miejscowościF.gm.O., pow.(...), woj.(...)kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...)pomimo orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Wieluniu wyrokiem sygn. akt II K 320/12 z dnia 15.05.2012 roku zakazu prowadzenia w strefie ruchu lądowego wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 7 (siedmiu) lat, to jest o popełnienie przestępstwa zart. 244 kk.
Wyrokiem z dnia 13 marca 2018 roku wydanym w sprawie II K 40/18 Sąd Rejonowy w Wieluniu uznał oskarżonegoS. B.za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 244 kki za ten czyn na podstawieart. 244 § 1 kkwymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto na podstawieart. 42 § 1a pkt 2 kkw zw. zart. 43 § 1 kkSąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 5 lat, a także zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty sądowej oraz kwotę 70 złotych tytułem wydatków.
W ustawowym terminie apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w części odnoszącej się do kary, zarzucając rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobecS. B.w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji kiedy wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania spełniłoby wszelkie cele prewencji ogólnej i indywidulanej. W konkluzji apelacji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 wyroku i orzeczenie wobec oskarżonego samoistnej kary grzywny lub kary ograniczenia wolności na warunkach wskazanych przez Sąd, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego zasługuje na uwzględnienie jedynie w części, podniesione w środku odwoławczym argumenty przemawiają bowiem za koniecznością obniżenia wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności.
Z uwagi na zakres zaskarżenia wyroku rozważania w niniejszej sprawie należy ograniczyć do wymierzonej oskarżonemu kary, a także - zgodnie zart. 447 § 2 kpk- do rozstrzygnięcia o środkach karnych.
Pojęcie rażącej niewspółmierności kary wskazane wart. 438 pkt 4 kpkw związku z jego ocennością było przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w wielu orzeczeniach. W wyroku z dnia 11 kwietnia 1985r. (V KRN 178/85 , OSNKW z 1995r. Nr 7 – 8, poz. 60) Sąd Najwyższy podkreślił, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, to nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy - gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Jednocześnie w innym wyroku tego Sądu z dnia 2 lutego 1995r. (II KRN 198/94 – OSNPP z 1995r., z. 6, poz. 18) wskazano przy rozważaniach odnośnie rażącej niewspółmierności kary, iż nie chodzi o każdą ewentualną różnicę co do jej wymiaru, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - »rażąco« niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować.
W świetle tak ukształtowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy na uwzględnienie zasługiwały podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego argumenty wskazujące na rażącą surowość orzeczonej wobecS. B.kary. Jednakże nie sposób zgodzić się z autorem środka odwoławczego, że w niniejszej sprawie właściwa byłaby kara grzywny lub ograniczenia wolności. Należy zacząć od tego, iż słusznie podniesiono w apelacji, że nie wszystkie okoliczności zostały przez Sąd I instancji prawidłowo uwzględnione przy wymiarze kary. Otóż choć Sąd meriti słusznie przyjął, żeS. B.miał możliwość zachowania się zgodnie z prawem to jednak ustalił stan faktyczny (nie kwestionowany w postępowaniu odwoławczym) wskazujący na działanie oskarżonego pod wpływem emocji związanych ze złym stanem zdrowia jego siostry. Przyjąć należało zatem, że chciał on pomóc siostrze, a jego zachowanie było instynktowne, stanowiło reakcja na telefon ze strony jego córki, która była zdenerwowana. Wprawdzie oskarżony sam przyznał, że takie sytuacje – jeżeli chodzi o stan zdrowia jego siostry – wcześniej już się zdarzały i stan zdrowia jego siostry jest labilny, to jednak każda sytuacja omdlenia czy pogorszenia stanu zdrowia wywołuje zdenerwowanie i nie może być lekceważona. Ustawodawca zaś wart. 53 § 2 kkwskazał na konieczność uwzględnienia motywacji i sposobu zachowania się sprawcy. Zdaniem Sądu odwoławczego właściwe uwzględnienie także tego elementu powoduje, iż za właściwą należy uznać karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy. Kara w takim wymiarze winna wypełnić wszystkie cele, w tym zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do społeczeństwa i samegoS. B.. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, iż kara innego rodzaju nie wypełniłaby tych celów. Nie można bowiem tracić z pola widzenia wcześniejszej karalnościS. B., w tym ostatniego skazania za czyn także zart. 244 kk. Oskarżony był już trzykrotnie skazywany na kary pozbawienia wolności każdorazowo z zastosowaniem warunkowego zawieszenia ich wykonania. Pomimo tego ponownie wszedł w konflikt z prawem. W sposób oczywisty wyklucza to możliwość wymierzenia oskarżonemu w niniejszej sprawy kary z zastosowaniem tejże instytucji (zarzut w tym zakresie obrońca oskarżonego jednak zmodyfikował, wskazując na możliwość wymierzenia kary grzywny lub kary ograniczenia wolności). W niniejszej sprawie niewątpliwie Sąd I instancji miał możliwość orzeczenia kary innego rodzaju, którą to regułę wprost wprowadzaart. 37aw przypadku przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat. Słusznie jednak uznał, że kara grzywny lub ograniczenia wolności nie spełniłaby celów kary. Trudno uznać, iż wyrażona skrucha – a także przyznanie się do winy i złożenie wyjaśnień – mogą świadczyć o osiągnięciu chociaż częściowym celu wychowawczego. Także uwzględniając motywację i sposób zachowania oskarżonego, opisane wcześniej, brak jest podstaw do uznania, że stanowią one wystarczającą przesłankę do skorzystania z instytucji określonej wart. 37a kk. Podkreślić należy, żeS. B.już kilkakrotnie korzystał z kredytu zaufania jakim jest orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a więc szansy udowodnienia, pokazania, że pomimo niewykonania tejże kary będzie on przestrzegał porządku karnego. Przyjąć należało, że obecnie jedynie zdecydowana reakcja na kolejny przestępczy czyn oskarżonegoS. B.może spełnić cele kary – w tym skutecznie zapobiec popełnieniu przez oskarżonego kolejnego przestępstwa, a także trwale zmienić jego postawę.
Odnosząc się natomiast do orzeczonego środka karnego wskazać należy, że rozstrzygnięcie to zasługują na aprobatę. Zgodnie zart. 42 § 1a pkt 2 kkorzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia pojazdu było obligatoryjne (przepis ten wszedł w życie w dniu 01 czerwca 2017 roku – dodany ustawą z dnia 23 marca 2017 r. zmianieustawy - Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.966) – zaś wymiar zakazu zasługuje na aprobatę, przede wszystkim z uwagi na uprzednią karalność oskarżonego – w tym za przestępstwo zart. 244 kk.
W świetle powyższych rozważań Sąd Okręgowy, uwzględniając w części apelację wniesioną przez obrońcę oskarżonego – na podstawieart. 437 § 1 i 2 kpkw zw. zart. 438 pkt 4 kpk– zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymiar orzeczonej w punkcie 1 kary pozbawienia wolności obniżył z 10 miesięcy do 6 miesięcy. Jednocześnie w pozostałym zakresie Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji w pozostałym zakresie.
Ponadto na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 634 kpkzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem opłaty za obie instancje (na podstawieart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych- tekst jednolity: Dz.U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami) oraz kwotę 20 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze.
SSO Marcin Rudnik