Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1164/17
Data wyroku: 2018-03-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Woźniak
Słowa kluczowe: Wyrok
Podstawa prawna: art. 92 § 1 kw

Sygn. akt II W 1164/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 marca 2018 r.
Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: S.S.R. Grzegorz Woźniak
Protokolant: Arleta Agata
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23.03.2018 r.
sprawy przeciwko
S. W.urodz. (...)wR.
synaH.iJ. z d. F.
obwinionego o to, że: w dniu 23 listopada 2017 roku w godz. 8.50-9.20 wL., woj.(...)przyul. (...). Sybiraków 23 parkował samochód osobowy markiN.onr rej. (...), nie stosując się do obowiązującego tam znaku B-25 „zakaz postoju – powyżej 15 minut”,
tj. o czyn z art. 92 § 1 k.w.

orzeka
I. Uniewinnia obwinionegoS. W.od popełnienia czynu zarzucanego mu we wniosku o ukaranie.
II. Na podstawieart. 118 § 2 k.p.s.w. koszty sądowe przejmuje na rzecz Skarbu Państwa.
Sygn. akt II W 1164/17

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 23 marca 2018 r.
Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy głównej, ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 23 listopada 2017 r. obwinionyS. W.zaparkował samochód markiN.onr rej. (...)na parkingu przyAlei (...). Obwiniony wjechał na ten parking od strony, gdzie nie były ustawione znaki informujące o ograniczeniu czasowym parkowania. Z przeciwnej w stosunku do kierunku jazdy obwinionego strony parking był oznaczony znakiem B-35 „zakaz postoju powyżej 15 minut”. Obwiniony w miejscu tym parkował samochód powyżej 15 minut, ale nie wiedział o ograniczeniu czasowym parkowania. O godzinie 9.20 parkowanie samochodu obwinionego w tym miejscu ujawnili strażnicy Straży Miejskiej wL..
Dowód:
- wyjaśnienia obwinionego (k.35),
- zeznaniaM. K.(k.36),
- zeznaniaK. Ś.(k.36),
- notatki urzędowe (k.1,4),
- dokumentacja fotograficzna (k.2),
- dokumentacja złożona przez obwinionego (k.28-33.
Przy tak ustalonym stanie faktycznym oskarżyciel publiczny złożył wniosek o ukaranie zarzucając obwinionemu, że w dniu 23 listopada 2017 r. zaparkował samochód markiN.w miejscu obowiązywania zakazu postoju powyżej 15 minut, na czas przekraczający 15 minut. Czyn ten zakwalifikowano jako wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.
Obwiniony podczas rozprawy nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia (k.35). Stwierdził w nich, że zaparkował swój samochód na parkingu, znaki wskazywały na możliwość zaparkowania bez ograniczeń czasowych. Znaki wskazujące na ograniczenie parkowania były ustawione z drugiej strony parkingu i musiałby przejść tam, a tego nie uczynił.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, gdyż są logiczne i rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w zeznaniachM. K.(k.36), zeznaniachK. Ś.(k.36) oraz dokumentacji fotograficznej (k.2,28-32).
ŚwiadekM. K.zeznał (k.36), iż znaki ustawione na miejscu zdarzenia nie wprowadzają użytkowników samochodów w błąd. Obowiązkiem kierującego jest sprawdzenie oznaczenia miejsca, gdzie zamierza zaparkować.
Zeznania tego świadka zasługują na wiarę, gdyż są logiczne i rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach obwinionego, zeznaniachK. Ś.(k.36) i dokumentacji fotograficznej (k.2,28-32). Odrębną sprawą jest natomiast przekonanie świadka, że miejsce zdarzenia było oznakowane prawidłowo i nie wprowadzało kierowców w błąd. Nie dotyczy to jednak kwestii wiarygodności świadka, lecz interpretacji prawnej zaistniałej sytuacji, o czym dalej.
ŚwiadekK. Ś.zeznał (k.36), że nie pamięta kiedy znak ograniczający dopuszczalny czas parkowania w tamtym miejscu został postawiony. Kierowcy wielokrotnie wskazują na nieprawidłowe ustawienie znaków drogowych. Straż Miejska nie zajmuje się ich ustawianiem.
Zeznania tego świadka zasługują na wiarę, gdyż są logiczne i rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach obwinionego, zeznaniachM. K.i dokumentacji fotograficznej (k.2,28-32). Podobnie jak w przypadkuM. K., ustalenie konsekwencji prawnych zaparkowania przez obwinionego pojazdu na przedmiotowym parkingu należy do sfery prawnej oceny stanu faktycznego, a nie dotyczy wiarygodności zeznań świadka.
Zgromadzony materiał dowodowy, w postaci dokumentów wymienionych na k. 37 został sporządzony obiektywnie, przez powołane do tego osoby, poszczególne dokumenty nie nasuwają wątpliwości, co do ich autentyczności i nie były kwestionowane przez strony. Wobec powyższego dokumenty te zostały uznane za podstawę ustaleń faktycznych.
Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość, poszczególne wiarygodne dowody uzupełniają się i potwierdzają. Na ich podstawie nie można przyjąć, że obwiniony popełnił zarzucany mu czyn.
Sąd zważył, co następuje:
Oskarżyciel publiczny zarzucił obwinionemu, że w dniu 23 listopada 2017 r. zaparkował samochód markiN.w miejscu obowiązywania zakazu postoju powyżej 15 minut, na czas przekraczający 15 minut. Czyn ten zakwalifikowano jako wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.
Zgodnie z treścią art. 92 § 1 k.w. karze grzywny albo nagany podlega ten, kto m.in. nie stosuje się do znaku drogowego. Niewątpliwie oznaczenie parkingu przed Szkołą znakiem B-35 „zakaz parkowania powyżej 15 minut” wymagało od kierujących samochodami stosowania się do tego wymogu.
Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 k.w. nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeśli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Wina to zarzut czyniony sprawcy, że mimo możliwości zachowania się zgodnie z przepisami prawnymi narusza te przepisy. W niniejszej sprawie obwiniony zaparkował samochód od strony przeciwnej niż ustawione znaki informujące o ograniczeniu czasowym parkowania (por. zdjęcie z k. 28), a znak B-35 ustawiony był od samochodu obwinionego o około 70 metrów (zdjęcie z k.32). Obwiniony mógł co prawda udać się w stronę tego znaku i dowiedziałby się wówczas o ograniczeniu czasowym parkowania, ale byłoby to niepraktyczne. Kierowca, który wjeżdża na teren parkingu powinien być poinformowany o obowiązujących go zasadach parkowania, bez konieczności poszukiwania znaków. Należy zwrócić uwagę, że obwinionemu nie można przypisać popełnienia tego czynu nawet nieumyślnie, gdyż zgodnie z treścią art. 6 § 2 k.w. wykroczenie nieumyślne zachodzi wówczas, gdy sprawca nie mając zamiaru popełnienia czynu, popełnia je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. Wyżej wskazane okoliczności zdarzenia przemawiają za uznaniem, że obwiniony nie miał możliwości przewidzenia i nie mógł przewidzieć, że naAlei (...)ustawiono znak B-35 z przeciwnej strony, niż on przyjechał.
Należy zatem uniewinnić obwinionego od zarzutu popełnienia zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z przepisem powołanym w punkcie II wyroku.