Sąd Rejonowy w Tychach
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI GC 1657/17
Data wyroku: 2018-05-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jolanta Brzęk
Słowa kluczowe: Dzieło
Podstawa prawna: 627 k.c.
Teza: oddala powództwo

Sygn. akt VI GC 1657/17 upr/3

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 maja 2018 r.
Sąd Rejonowy w Tychach Wydział VI Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Jolanta Brzęk
Protokolant: stażysta Monika Kucharczyk
po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. w Tychach
na rozprawie
sprawy z powództwa:
(...) Spółka jawnawO.
przeciwko:
(...) Sp. z o.o.Sp.k. wK.
o zapłatę

1
oddala powództwo w całości

2
zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 917,00 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

SSR Jolanta Brzęk
Sygn. akt VI GC 1657/17/3

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 25 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego) powód(...)M.sp. j. wO.wniósł o zasądzenie(...) sp. z o.o.sp. k. wK.kwoty 4 375,84 zł z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwot i dat jak w pozwie oraz kosztami postępowania.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że dnia 23 września 2014 r. zawarł z pozwanym umowę wykonania usługi nr 95/14, której przedmiotem był montaż bram garażowych, zgodnie z ofertą powoda nr(...)z dnia 26 sierpnia 2014 r. Łączna wartość zamówienia wyniosła 25 420 zł. Powód wykonał umowę, dostarczył i zamontował bramy garażowe, a pozwany odebrał zamówienie bez zastrzeżeń. Nadmienił, że pozwany przy zawarciu umowy wpłacił zaliczkę w kwocie 8 000 zł, na którą otrzymał fakturę zaliczkową nr 77/DrUs/2014 w dniu 8 grudnia. Dodatkowo pozwany zamówił u powoda parapety na łączną kwotę 255,83 zł, za które powód wystawiłfakturę VAT (...)w dniu 28 listopada 2014 r. Powód podniósł, że pozwany zwrócił się do niego z prośbą wyrażoną w wiadomości e-mail z dnia 22 stycznia 2015 r. o możliwość spłaty zadłużenia w wysokości 17 675,84 zł w trzech ratach: 6 000,00 zł do dnia 3 lutego 2015 r., 6 000,00 zł do 25 lutego 2015 r. oraz 5 675,84 zł do dnia 12 marca 2015 r. Pozwany nie dotrzymał tych terminów, ale uiścił należność w kwocie 13 300 zł. Powód dochodzi różnicy pomiędzy kwotą wynikającą z faktur VAT, a kwotą uiszczoną przez pozwanego.
W dniu 13 września 2017 roku Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Tychach Wydziale VI Gospodarczym wydał w sprawie VI GNc 2071/17/6 nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.
W ustawowym terminie pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu pozwany podniósł, że dochodzone przez powódkę roszczenie jest przedawnione. Wskazał, że dnia 23 września 2014 r. pozwany zawarł z powodem umowę, której przedmiotem był montaż bram garażowych, a następnie zamówił u powoda parapety. Obie umowy zostały wykonane przed końcem 2014 r. i przed upływem tego okresu miały zostać opłacone i odebrane przez pozwanego. Pozwany uregulował ostatnią transzę płatności dnia 18 czerwca 2015 r. zatem od tej daty należy liczyć dwuletni termin przedawnienia, który znajduje zastosowanie dla umowy sprzedaży i umowy o dzieło. Tym samym roszczenie uległo przedawnieniu, gdyż powód złożył pozew dopiero dnia 25 sierpnia 2017 r.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Dnia 23 września 2014 r. strony zawarły umowę, której przedmiotem był montaż bram garażowych, zgodnie z ofertą powoda z dnia 26 sierpnia 2014 r. Pozwany zobowiązał się z tego tytułu do zapłaty kwoty 25 420,00 zł. Pozwany przy zawarciu w/w umowy wpłacił zaliczkę w kwocie 8 000 zł, na którą otrzymał fakturę zaliczkową.
Powód wykonał zobowiązanie zgodnie z treścią umowy, dostarczył i zamontował bramy garażowe, a pozwany dokonując odbioru dnia 8 grudnia 2014 r. nie zgłosił żadnych zastrzeżeń.
Dowód:oferta nr(...)(k. 17-18), umowa z dnia 23 września 2014 r. wraz z załącznikiem (k. 19), dokument WZ (k. 20), protokół odbioru (k. 21),faktura VAT nr (...)(k. 22),faktura VAT nr (...)(k. 23), potwierdzenie wykonania transakcji (k. 25).
W dniu 28 listopada 2014 r. pozwany nabył od powoda parapety za kwotę 255,83 zł.

Dowód:

faktura VAT nr (...)(k. 24).
W wiadomości e-mail z dnia 22 stycznia 2015 r. pozwany zwrócił się do powoda z prośbą o możliwość spłaty zadłużenia w wysokości 17 675,84 zł w trzech ratach: 6 000,00 zł do dnia 3 lutego 2015 r., 6 000,00 zł do 25 lutego 2015 r. oraz 5 675,84 zł do dnia 12 marca 2015 r. Powód przystał na propozycję pozwanego.

Dowód:

wiadomość e-mail z dnia 22 stycznia 2015 r. (k.32).
Pozwany nie dotrzymał terminów płatności, dokonując jednak następujących wpłat:
- kwoty 1.500,00 zł dnia 9 lutego 2015 r.,
- kwoty 2.800,00 zł dnia 10 marca 2015 r.,
- kwoty 2.000,00 zł dnia 26 marca 2015 r.,
- kwoty 2.000,00 zł dnia 9 kwietnia 2015 r.,
- kwoty 3.500,00 zł dnia 13 maja 2015 r.,
- kwoty 1.500,00 zł dnia 18 czerwca 2015 r.

Dowód:

potwierdzenie wykonania przelewów (k. 26-31).
Pozwanemu pozostało do zapłaty z tytułu nieuregulowanych faktur VAT kwota 4.375,84 zł.

Dowód:

dokument zaksięgowane i niezaksięgowane obroty kontrahenta (k. 33).
Powyższe ustalenia poczynione zostały w oparciu o powołane dowody z dokumentów, które Sąd uznał za wiarygodne w całości. Należy podkreślić, że powołana dokumentacja przedstawiała spójny obraz przebiegu wydarzeń, który był prawdopodobny w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Żadna ze stron nie zakwestionowała ich treści ani autentyczności.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo wytoczone w niniejszej sprawie zasługiwało na oddalenie w całości.
Powód oparł swoje roszczenie na tym, że pozwany nie uregulował należności za faktury VAT wystawione z tytułu montażu bram garażowych oraz sprzedaży parapetów.
Pozwany natomiast podniósł zarzut upływu dwuletniego terminu przedawnienia wskazując, że ostatniej płatności dokonał dnia 18 czerwca 2015 r., a pozwany złożył pozew dnia 25 sierpnia 2017 r.
Roszczenie powoda oparte jest na przepisach regulujących umowę o dzieło oraz umowę sprzedaży w odniesieniu do sprzedaży parapetów.
Zgodnie z treściąart. 535§1 k.c.przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Natomiast stosownie do treściart. 627 k.c.przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia.
Pozwana nie kwestionowała wykonanego przez powoda dzieła w postaci montażu bram garażowych ani wydania jej wraz z przeniesieniem na własność parapetów oraz wystawionych z tego tytułu faktur VAT. Pozwana podniosła wyłącznie zarzut przedawnienia obu tych roszczeń.
Zgodnie zart. 117 k.c.roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu, po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie może się uchylić od jego spełnienia podnosząc zarzut przedawnienia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. W myślart. 118 k.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.
Przepisami szczególnymi, które przewidują inne terminy przedawnienia jest przepisart. 554 k.c., który dla roszczeń wynikających z umowy sprzedaży przewiduje dwuletni termin przedawnienia orazart. 646 k.c., który również przewiduje dwuletni termin przedawnienia dla roszczeń wynikających z umowy o dzieło od dnia oddania dzieła, a jeżeli dzieło nie zostało oddane - od dnia, w którym zgodnie z treścią umowy miało być oddane. Zarówno co do roszczeń powoda o zapłatę wynagrodzenia z tytułu montażu bram garażowych jak i sprzedaży parapetów zastosowanie ma dwuletni termin przedawnienia.
Bieg terminu przedawniania, zgodnie zart. 120 § 1 k.c.liczony jest od chwili, w której roszczenie stało się wymagalne. W przypadku roszczeń terminowych termin płatności zbiega się z wymagalnością roszczenia (art. 455 k.c.). Zgodnie zart. 642 § 1 k.c., w braku odmiennej umowy przyjmującemu zamówienie należy się wynagrodzenie w chwili oddania dzieła. Termin płatności roszczenia terminowego z reguły jest określony umownie, lub wynika z treści faktury. W przypadku braku określenia terminu przyjmuje się, że jest to najwcześniej możliwy momentem, w którym dłużnik zobowiązany byłby podporządkować się żądaniu wierzyciela. Do wymagalności roszczeń odnoszą się przepisyart. 455-457 k.c.Wymagalność to stan, w którym wierzyciel ma prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności. Jest to stan potencjalny, o charakterze obiektywnym, którego początek zbiega się z chwilą uaktywnienia się wierzytelności, stanowi to początek biegu przedawnienia (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 12 lutego 1991 r., III CRN 500/90, OSNCP 7-8/92, poz. 137). W wyroku z dnia 29 kwietnia 2009 r. (II CSK 625/08, M.Prawn. 2009/11/578) podniesiono, że co do zasady, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
W realiach niniejszej sprawy strony zawarły porozumienie na mocy, którego pozwany zobowiązany był do spłaty ratami zadłużenia wynikającego z nieuregulowania należności z tytułu zarówno montażu bram garażowych jak i sprzedaży parapetów. Termin spłaty ostatniej raty przypadał na dzień 12 marca 2015 r. Natomiast dnia 18 czerwca 2015 r. pozwany dokonał częściowej spłaty zadłużenia co przerwało bieg przedawnienia.
Zgodnie bowiem z treścią art. 123§1 ust 2 bieg przedawnienia przerywa się przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r. (OSNCP z 1965 r., poz. 90) Sąd Najwyższy stwierdził, że „uznanie niewłaściwe” jest oświadczeniem wiedzy, jednostronnym przyznaniem faktów, dla skuteczności którego nie jest wymagana żadna szczególna forma i które może być także dorozumiane, np. na skutek częściowego wykonania zobowiązania, prośby dłużnika o odroczenie terminu płatności (jak w rozpoznawanej sprawie) lub prośby o niewystępowanie na drogę sądową. Nie może zatem budzić wątpliwości, że częściowa spłata zadłużenia dokonana przez pozwanego stanowiła uznanie niewłaściwe długu i tym samym przerwała bieg terminu przedawnienia. Zatem to termin ten zaczął biec na nowo od tego dnia.
Pozwany złożył w rozpoznawanej sprawie powództwo dnia 25 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego, a upływ dwuletniego terminu przedawnienia przypadł na dzień 18 czerwca 2017 r. Roszczenie dochodzone przez powoda w niniejszym postępowaniu uległo zatem przedawnieniu przed dniem wniesienia przez niego powództwa w sprawie.
Nadmienić nadto należy, że odsetki za opóźnienie mają charakter świadczenia okresowego, które jak podnosi się w piśmiennictwie i judykaturze (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r., III CZP 42/2004 r., OSNC 2005, nr 9, poz. 149) przedawniają się najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego. Wobec czego roszczenia powoda i w tym zakresie należało uznać za przedawnione.
Mając na uwadze powyższe, Sąd roszczenie powoda uznał za bezzasadne w całości, w związku z tym w punkcie 1 sentencji wyroku oddalił powództwo w całości.
O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawieart. 98 k.p.c.zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na łączną kwotę kosztów postępowania złożyły się kwoty: 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 900,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego ustalona zgodnie z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1800), co daje łącznie 917,00 zł.
SSR Jolanta Brzęk