Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 416/18
Data wyroku: 2018-06-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 193 kk

Sygn. aktIV Ka 416/18

UZASADNIENIE
B. R.został oskarżony o to, że w nocy z 25/26 marca 2017 r. około godz. 00:30 wP.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wdarł się do w/w mieszkania zajmowanego przezD. D., w ten sposób, że wstawił swoją stopę pomiędzy drzwi a futrynę uniemożliwiając pokrzywdzonemu ich zamknięcie, wysadził następnie drzwi z zawiasów, wszedł do mieszkania, wbrew żądaniu pokrzywdzonego nie opuścił tego mieszkania tj. o czyn zart. 193 kk.
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim wyrokiem z dnia 28 marca 2018 roku w sprawie VII K 506/17uznał oskarżonegoB. R.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 193 § 1 kki za to na podstawieart. 193 kkwymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart. 63 § 1 i 5 kkzaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 24.07.2017 roku godz. 11:20 do dnia 13.09.2017 roku, godz. 15:10 oraz zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataE. P.kwotę 619,92 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu przez obrońcę ustanowionego z urzędu i zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, wydatki przejął na rachunek karbu Państwa.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca z urzędu oskarżonegoB. R..
Obrońca oskarżonego na podstawieart. 425 § 1-3 kpkiart. 444 kpkzaskarżył wyrok w całości i powołując się na przepisart. 427 § 1 kpkiart. 438 pkt 2, 3 i 4 kpkwyrokowi zarzuciła:
1.obrazę przepisów postępowania tj.art. 7 kpkpoprzez nieprzyznanie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoB. R., co do tego, iż drzwi „wyskoczyły” z zawiasów, zaś jego obecność w mieszkaniu zajmowanym przez pokrzywdzonegoD. D.motywowana była naprawą tych drzwi, mimo że wyjaśnienia oskarżonego w tej kwestii są spójne i konsekwentne oraz uznanie za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego, iż oskarżony wyważył drzwi a w konsekwencji,
2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść polegający na uznaniu, iż społeczna szkodliwość czynu jest znaczna w sytuacji, gdy okoliczności podmiotowe i przedmiotowe zarzucanego oskarżonemu czynu uprawniają do stwierdzenia, że stopień społecznej szkodliwości czynu jest w świetleart. 115 § 2 kkznikomy,
3.z ostrożności procesowej rażącą niewspółmierność kary 3 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Podnosząc powyższe zarzuty i powołując się na przepisyart. 427 § 1 kpkiart. 437 § 2 kpkwnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania karnego na zasadzieart. 17 § 1 pkt 3 kpkw zw. zart. 1 § 2 kkewentualnie z ostrożności procesowej o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary nieizolacyjnej lub kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 22 czerwca 2018 roku obrońca oskarżonegoB. R.popierała złożoną apelację i wnioski w niej zawarte. Prokurator wnosił o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że w wyczerpującym uzasadnieniu wyroku, sporządzonym z dbałością o uwzględnienie i szczegółowe odniesienie się do wszystkich, istotnych w sprawie okoliczności, Sąd orzekający poddał wnikliwej i logicznej analizie zebrane dowody, w sposób zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wnioski ocenne tego Sądu wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 k.p.k.), zgodnie z dyrektywami prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) i bezstronności (art. 4 k.p.k.), a tym samym, nie wykraczają one poza granice oceny zakreślonej dyspozycjąart. 7 k.p.k.Ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji była zarówno swobodna, jak i wszechstronna, z poszanowaniem reguł określonych wart. 7 k.p.k., a więc legitymuje się zgodnością z tym, co wynikało z prawidłowo przeprowadzonych dowodów, ocenionych wedle zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z uzasadnienia wyroku wynika wprost, które dowody Sąd uznał za wiarygodne, a którym wiarygodności i z jakich powodów, odmówił. Wywód tego Sądu opierający się na zebranych dowodach zawierający omówienie znaczenia każdego z nich z osobna i wszystkich ich we wzajemnym powiązaniu, jest logiczny, a zarazem uwzględnia wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego.
Sąd I instancji prawidłowo poczynił ustalenia faktyczne na podstawie zeznań pokrzywdzonegoD. D.. Nie można zarzucić błędu ustaleniom, że to oskarżonyB. R.uniemożliwiłD. D.zamknięcie drzwi mieszkania, wkładając stopę między drzwi i futrynę i następnie wyważył te drzwi poprzez zdjęcie ich z zawiasów. Uczynił to wbrew woli pokrzywdzonego, który nie chciał wpuścić napastników, w tym oskarżonego, do swojego mieszkania. Następnie oskarżony wszedł do mieszkania pokrzywdzonego, by po kilku minutach opuścić lokal zajmowany przezD. D.. Przy czym w mieszkaniu pozostaliM. D.iP. J., którzy następnie dokonali m.in. pobiciaD. D., o czym przesądza prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 sierpnia 2017 roku w sprawie II K 292/17. Naiwnością byłoby w takim stanie rzeczy przyjąć, że drzwi „ wyskoczyły „ niejako same z zawiasów, a obecność oskarżonego w mieszkaniuD. D.podyktowana była chęcią naprawy tych drzwi.
Tym samym w realiach rozpoznawanej sprawy nie sposób przyjąć, tak jak chce tego obrońcaB. R., że stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu był znikomy. Ustalony przebieg zdarzenia, a w szczególności sposób działania sprawców, w tym oskarżonegoB. R., wskazuje, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił charakter naruszonego dobra, okoliczności czynu oraz postać zamiaru i motywację oskarżonego, a więc okoliczności o których mowa wart. 115 § 2 kk.B. R.wdzierając się do mieszkania pokrzywdzonego działał niewątpliwie umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, pokazując że stanowisko właściciela mieszkania, który nie życzył sobie nieproszonych gości, nic dla niego nie znaczy.
Wbrew zarzutom obrońcy oskarżonego Sąd Rejonowy uwzględnił również w przedmiotowej sprawie całokształt okoliczności rzutujących na wymiar kary.
Sąd Okręgowy miał na względzie, że rażąca niewspółmierność kary określona wart. 438 pkt 4 kpkzachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a tą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 kkw zw. zart. 56 kkoraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego zmiana kary w instancji odwoławczej nie może nastąpić w każdym wypadku, w którym jest możliwa wedle własnej oceny Sądu Odwoławczego, lecz wtedy tylko, gdy kara orzeczona nie daje się zaakceptować z powodu różnicy pomiędzy nią a karą sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej i rażącej (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1995 roku - KZS 4/96 poz. 42; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 1972 roku - V KRN 230/72, niepublikowany).
Zdaniem Sądu Okręgowego, orzeczona kara pozbawienia wolności w wymiarze 3 miesięcy jest karą sprawiedliwą i nie cechuje jej rażąca niewspółmierność w stosunku do popełnionego przez oskarżonego czynu. Niewątpliwie stopień społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu jest znaczny. Okoliczności wpływające na wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego przedstawił w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji i znalazły one akceptację Sądu Odwoławczego. W szczególności trzeba tu mieć na uwadze uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, co nie pozwala postawić pozytywnej prognozy kryminologicznej. Jak słusznie podniósł Sąd I instancji, dotychczasowa droga życiowa oskarżonego cechuje się widoczną skazą w postaci powtarzających się zachowań przestępczych, co przemawia przeciwko wymierzeniu kary łagodniejszego rodzaju. Natomiast przeszkodę do zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary stanowiart.69 § 1 kk, jako żeB. R.był już skazany na karę pozbawienia wolności.
Reasumując należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał żadnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich miał, jego zdaniem, dopuścić się Sąd Rejonowy, a podniesione przez niego zarzuty sprowadzają się wyłącznie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji, wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia. Sąd Rejonowy nie dopuścił się zatem ani błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, ani rażącej niewspółmierności kary, zaś kontrola odwoławcza uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżony wyrok znajduje pełne oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego oraz ujawnionego w postępowaniu i nie ma podstaw do zdyskwalifikowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na mocyart. 437 § 1 kpkutrzymał w mocy zaskarżony wyrok jako w pełni słuszny i trafny.
Drugoinstancyjne rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu za postępowanie odwoławcze oparte zostało na przepisieart. 624 § 1 kpk.