Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 3940/17
Data wyroku: 2018-02-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Kottik

Sygn. akt IX W 3940/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 lutego 2018 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Wojciech Kottik
Protokolant: Katarzyna Szklarczyk
bez obecności oskarżyciela publ.
po rozpoznaniu w dniach 19 stycznia 2018 r. i 16 lutego 2018r. sprawy
M. K.
synaD.iA. z domu S.
ur. (...)wO.
obwinionego o to, że:
w dniu 4 września 2017r. około godz. 13:40 na drodze publicznej pomiędzy miejscowościamiO.–K.gm.P., nie zachował należytej ostrożności w ten sposób, że kierując pojazdem m-kiI.onr rej. (...)nie dopełnił obowiązku jazdy przy prawej krawędzi jezdni, w wyniku czego podczas wymijania z pojazdemI.onr rej. (...)doprowadził do zderzenia pojazdów i ich uszkodzenia, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
- tj. za wykroczenie zart. 86 § 1kw w zw. zart. 16 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym

ORZEKA:

I
obwinionegoM. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 86 § 1kw w zw. zart. 16 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart. 86 § 1kwskazuje go nakarę 300,- (trzysta) złotych grzywny;

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwzwalnia obwinionego od kosztów postępowania i opłaty.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:
W dniu 14 września 2017 r. około godziny 13.40obwinionyM. K.kierował samochodem dostawczym firmy kurierskiej markiI. (...)onr rej. (...)jadącdrogą nr (...)zK.doO.. Kiedy znajdował się w odległości ok. 100 od znaku drogowego oznaczającego początek miejscowościO.nadjechał z przeciwka samochód markiI. (...)onr rej. (...)kierowany przez pokrzywdzonegoP. M. (1). W momencie bezpośrednio poprzedzającym wyminięcie się pojazdów obwiniony zjechał częściowo na przeciwległy pas ruchu w celu ominięcia ubytków w nawierzchni znajdujących się przy prawej krawędzi jezdni i pokrytych wodą. Manewr ten spowodował, że mimo, iż pokrzywdzony maksymalnie zjechał do prawej strony drogi doszło do zderzenia lusterkami zewnętrznymi pojazdów. Dodatkowo lusterko w pojeździe pokrzywdzonego uderzyło w szybę boczną drzwi pojazdu wybijając ją i w wyniku tego pokrzywdzony został pokaleczony odłamkami szkła
Bezpośrednio po zdarzeniu w rozmowie z pokrzywdzonym obwiniony przyznał się do spowodowania tego zdarzenia, jednak kiedy skontaktował się ze swoim pracodawcą, który pojawił się później na miejscu zdarzenia zmienił zdanie.
Wezwani na miejsce zdarzenia funkcjonariusze z Komisariatu Policji wB.po rozpytaniu uczestników zdarzenia i obejrzeniu pojazdów poprzestali na zatrzymaniu dowodów rejestracyjnych pojazdów i nie stosowali postępowania mandatowego. Obserwując miejsce zdarzenia zauważyli charakterystyczny sposób jazdy kierujących pojazdami jadącymi od strony miejscowościK., którzy omijali ubytki w jezdni i zjeżdżali częściowo na przeciwległy pas ruchu.
(dowody: notatka urzędowa k. 1; karta zdarzenia drogowego k.2; protokół oględzin k. 3, 4; wydruki zdjęć k. 5 – 6, 20-22; wydruk z bazy(...)k. 31; pismo z sylwetkami i wymiarami pojazdów k.47-78; częściowo wyjaśnienia obwinionego k.41; zeznania świadków - P.B.k. 41,A. M.k. 41,M. S.k. 41-41v,P. M.k. 41v)
Obwiniony w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i stwierdził, iż wprawdzie jechał tą drogą ale nie zjeżdżał na lewą część jezdni i nie przekraczał osi jezdni. Jego zdaniem to jadący z przeciwka kierujący drugim pojazdem zjechał na jego część jezdni i zderzył się swoim lusterkiem z lusterkiem jego pojazdu.
(dowód: wyjaśnienia k.41).

Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia obwinionego generalnie nie zasługują na wiarę i w przekonaniu Sądu stanowią jedynie wyraz przyjętej przez niego linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności. W przekonaniu Sądu przeczą im nie tylko zeznania przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków ale i materiał zdjęciowy oraz zasady logicznego rozumowania.
Co istotne, jak wynika to z zeznań kierującego drugim pojazdem –P. M.obwiniony początkowo, po zdarzeniu nie kwestionował swojego udziału w tym zdarzeniu drogowym, a nawet swojej winy, ale po pewnym czasie, po telefonicznym kontakcie ze swoim pracodawcą i jego przyjeździe na miejsce, zmienił front i stanowisko i nie przyznawał się do winy obarczając odpowiedzialnością drugiego kierującego. Świadkowie jadący drugim pojazdem uczestniczącym w zdarzeniu opisywali zachowanie obwinionego i wykonywany bezpośrednio przed kontaktem z ich pojazdem manewr omijania ubytków w nawierzchni, przy prawej krawędzi (patrząc zgodnie z kierunkiem jazdy obwinionego). Jak podkreślali ubytki te były wypełnione wodą deszczową, więc kierowcy nie mając pewności jakiej głębokości są to ubytki omijali je z lewej strony wjeżdżając na pas przeznaczony do jazdy w kierunku przeciwnym. Tak też zachował się obwiniony i w konsekwencji doprowadził do zderzenia z pojazdem jadącym z przeciwka. Sąd stykając się na rozprawie bezpośrednio z tymi świadkami nie dopatrzył się w ich relacji cech, które mogłyby dyskredytować wiarygodność zeznań.
Co istotne takie zachowania praktycznie wszystkich kierujących jadących w tym samym kierunku, co obwiniony, zaobserwowali również interweniujący na miejscu zdarzenia funkcjonariusze Policji. Należy z cała mocą podkreślić, że w ocenie Sądu nie ma żadnych racjonalnych podstaw, aby podważać wiarygodność zeznań tych świadków. Są to osoby zupełnie obce dla obwinionego i w żaden sposób niezainteresowane w tym, aby go bezpodstawnie pomawiać. Dodatkowo świadekP. B.okoliczności zdarzenia opisał w sporządzonej bezpośrednio po zdarzeniu notatce urzędowej, a nadto okoliczności te potwierdzają wykonane przez tego świadka zdjęcia, miejsca zdarzenia, jednak nie wykonane w dniu zdarzenia, a później. Zdjęcia te obrazują charakterystyczne uszkodzenia nawierzchni, mimo, że w momencie ich wykonania, w przeciwieństwie, do dnia zdarzenia, nie były one wypełnione wodą.
Podkreślić należy, że wynikające z informacji dołączonych przez obwinionego wymiary obu pojazdów uczestniczących w tym zdarzeniu nie sprzeciwiają się ustaleniami stanu faktycznego
W związku z powyższym Sąd przyjął, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy i zasady logicznego rozumowania nie pozostawiają żadnych wątpliwości, co do tego, że obwiniony w dniu 04 września 2017 r., ok. godz. 1340na drodze publicznej pomiędzy miejscowościamiO.–K.gm.P., nie zachował należytej ostrożności, w ten sposób, że kierując pojazdem markiC.onr rej. (...)wykonując manewr wymijania z pojazdem markiI.onr rej. (...)nie dopełnił obowiązku jazdy przy prawej krawędzi jezdni w wyniku czego, podczas wymijania z pojazdemI.onr rej. (...)doprowadził do zderzenia pojazdów i ich uszkodzenia, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego tj. czynu zart. 86 § 1kw w zw. zart. 16 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Przy wymiarze kary jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod uwagę fakt, iż obwiniony swoim zachowaniem spowodował znaczny stopień zagrożenia dla życia i zdrowia swojego i innych uczestników ruchu, a nadto jego uprzednią karalność za wykroczenia w ruchu drogowym
Okolicznością łagodzącą jest jedynie młody wiek obwinionego.
W związku z powyższym Sąd uznał, że wymierzona obwinionemu kara grzywny w wysokości 300 złotych jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu i zawinienia, a także spełni swoje cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej.
Analizując sytuację majątkową i osobistą obwinionego, Sąd zwolnił go na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych(Dz. U z 1983r. Nr. 49, Poz. 223 ze zm.) w zw. zart. 119 k.p.w.z obowiązku zapłaty kosztów sądowych i opłaty w całości uznając, że nie będzie w stanie ich uiścić.