Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 346/18
Data wyroku: 2018-06-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 160§2 kk

Sygn. aktIV Ka 346/18

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Bełchatowie wniósł o warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwkoA.C.podejrzanej o to, że  w dniu 18 lipca 2017 r. w m.M., gm.B., woj.(...), pomimo ciążącego na niej obowiązku, w sposób nienależyty sprawowała opiekę nad czteroletnią córkąK. G., w wyniku czego dziecko włożyło rękę w tryby włączonej betoniarki i doznało urazu ręki prawej ze zmiażdżeniem palców i otwartym złamaniem palców od II do V, tj. o przestępstwo zart. 160 § 2 kk, wyznaczenie na podstawieart. 67 § 1 kkokresu próby 1 roku od uprawomocnienia się orzeczenia i orzeczenie na podstawieart. 39 pkt.7 kkświadczenia pieniężnego w kwocie 300 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Sąd Rejonowy w Bełchatowie wyrokiem z dnia 15 lutego 2018 roku w sprawie II K 1095/17na podstawieart. 66 § 1 i § 2 kkw zw. zart. 67 § 1 kkwarunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonejA. C.na okres próby 1 roku odnośnie zarzucanego jej czynu polegającego na tym, że w dniu 18 lipca 2017 roku w miejscowościM., gm.B., woj.(...), pomimo ciążącego na niej obowiązku opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo, w sposób nienależyty sprawowała opiekę nad czteroletnią córkąK. G.narażając ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, gdyż dziecko włożyło rękę w tryby włączonej betoniarki i doznało urazu ręki prawej ze zmiażdżeniem palców od II - V z otwartym złamaniem palców, zmiażdżenia ręki prawej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów pokrzywdzonej na okres czasu powyżej 7 dni, tj. przestępstwa wypełniającego dyspozycję zart. 160 § 2 kk, na podstawieart. 67 § 3 kkw zw. zart. 39 pkt 7 kkiart. 43a § 1 kkorzekł od oskarżonejA. C.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 300 złotych; zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatE. W.kwotę 600 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu oraz kwotę 138 złotych z tytułu podatku VAT oraz zwolnił oskarżonąA. C.od kosztów sądowych, które przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżyciel publiczny.
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Bełchatowie na podstawieart. 425 § 1 i 2 kpk,art. 444 kpkiart. 447 § 2 kpkzaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na nie korzyść oskarżonej. Powołując się na przepisart. 427 § 1 i § 2 kpkiart. 438 pkt. 1 kpkwyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego –art. 157 § 1 kkpolegającą na niewskazaniu w kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonej czynu, obrażeń jakich doznała pokrzywdzona w postaci urazu ręki prawnej ze zmiażdżeniem palców od II-V z otwartym złamanie palców zmiażdżenia ręki prawej które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni i na podstawieart. 427 § 1 kpkiart. 437 § 1 kpkwniósł o zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez uzupełnienie w kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonejart. 157 § 1 kkprzy jednoczesnym utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia w pozostałej części.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 22 czerwca 2018 roku prokurator popierał złożoną apelację i wnioski w niej zawarte. Obrońca oskarżonej wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela publicznego nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, iż zarzut obrazy prawa materialnego (art. 438 pkt 1 kpk) ma rację bytu wyłącznie wówczas, gdy apelujący nie kwestionuje poczynionych przez sąd I instancji ustaleń faktycznych. Naruszenie tego prawa polega bowiem na jego wadliwym zastosowaniu lub też niezastosowaniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, który nie jest kwestionowany przez stronę skarżącą. W innym wypadku zarzut taki należy uznać za przedwczesny. Dopuszcza się jednak podnoszenie go łącznie z zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych, jako zarzutu ewentualnego. Skarżący może bowiem uzasadniać, że nawet w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne poczynione przez sąd meriti zostaną uznane przez instancję odwoławczą za prawidłowe, to i tak prawo materialne zostało do nich zastosowane w sposób nieprawidłowy.
W rozpoznawanej sprawie niewątpliwym jest, żeK. G., czteroletnia córkaA. C., w wyniku wypadku z dnia 18 lipca 2017 roku doznała urazu ręki prawej ze zmiażdżeniem palców od II - V z otwartym złamaniem palców, zmiażdżenia ręki prawej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów pokrzywdzonej na okres czasu powyżej 7 dni. I te niesporne obrażenia zostały przez Sąd I instancji uwzględnione w opisie czynu przypisanego podejrzanejA.C.. Nie znaczy to jednak, że Sąd ten niejako automatycznie winien był wskazaćart. 157 § 1 kk, obokart. 160 § 2 kk, w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego podejrzanej.
Trzeba mieć bowiem na uwadze, że przestępstwo stypizowane wart. 157 § 1 kkmożna popełnić tylko umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca musi więc przewidywać i co najmniej godzić się na to, iż swoim czynem spowoduje dla zdrowia pokrzywdzonego skutki opisane w tych przepisach. Innymi słowy oznacza to, iż sprawca zamiarem swym, czy raczej wyobrażeniem, obejmuje szereg możliwych skutków swego zachowania, wśród nich również te, które w istocie nastąpiły. Charakterystyczne dla stanowiska judykatury w tym względzie jest orzeczenie SA w Katowicach z 23.1.1997 r. (II AKa 283/96, Prok. i Pr. 1998, Nr 5, poz. 19), który stwierdził wprost, iż "przy umyślnych uszkodzeniach ciała przyjmuje się tzw. zamiar ogólny, który obejmuje faktycznie powstałe następstwa zadanych umyślnie obrażeń, zakłada się bowiem, że sprawca nie mógł mieć w świadomości dokładnego obrazu wszystkich następstw swojego działania" (…). Zamiar zaś, jako element strony podmiotowej czynu sprawcy (art. 9 § 1 i 2 kk), mieści się w sferze faktów i wymaga podobnego dowodzenia jak każdy inny fakt czy okoliczność dowodzona także w zakresie strony przedmiotowej. Istotą ustaleń w zakresie zamiaru jest odczytanie intencji sprawcy, w pierwszej kolejności w oparciu o jego własne wypowiedzi, bo to one mają zasadnicze znaczenie dla czynionych ustaleń w odniesieniu do towarzyszących mu przeżyć psychicznych.
Tymczasem niekwestionowane ustalenia w rozpoznawanej sprawie pozwalają przyjąć, że oskarżona była obecna na posesji, na której doszło do nieszczęśliwego zdarzenia z udziałem jej córki. Na moment tylko ,,zagapiła się” rozmawiając ze swoim konkubentem i w tym czasie małoletniaK.uległa wypadkowi. Dziecko oddaliło się za stodołę, gdzie pracowała włączona betoniarka. Ta chwila wystarczyła, aby małoletniaK.włożyła rękę do pracującej betoniarki. Przy czym z ustaleń Sądu I instancji wynika ponadto, że oskarżona zapobiegła jeszcze większemu nieszczęściu, gdyżK.chciała włożyć drugą rękę do betoniarki i dopieroA. C.jej to uniemożliwiła. W tak ustalonym stanie faktycznym nie sposób było przyjąć, abyA. C.działała umyślnie, choćby z zamiarem ewentualnym, a więc przewidywała i godziła się na to, iż swoim czynem spowoduje dla zdrowia pokrzywdzonej córki takie, a nie inne skutki. Te okoliczności powodują, że Sąd I instancji zasadnie nie wskazałart. 157 § 1 kkw kwalifikacji prawnej czynu przypisanego podejrzanejA.C..
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na mocyart. 437 § 1 kpkutrzymał w mocy zaskarżony wyrok jako w pełni słuszny i trafny.
Drugoinstancyjne rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu za postępowanie odwoławcze oparte zostało na przepisieart. 624 § 1 kpk.