Sąd Okręgowy w Poznaniu
X Wydział Gospodarczy Odwoławczy
Sygnatura akt: X Ga 1104/17
Data wyroku: 2018-01-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Kaźmierczak

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
P., 9 stycznia 2018r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu, X Wydział Gospodarczy Odwoławczy,
w składzie:
Przewodniczący: SSO Ewa Kaźmierczak,
po rozpoznaniu 9 stycznia 2018 r., wP., na posiedzeniu niejawnym,
sprawy z powództwa(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąw Komornikach
przeciwkoG. S.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto wP.z 24 lutego 2017 r., sygn. akt XII GC 316/17,

1
oddala apelację,

2
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 675 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

SSO Ewa Kaźmierczak

UZASADNIENIE
Apelacja pozwanego wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto wP.z 24 lutego 2017 r., wydanego w sprawie XII GC 316/17, jako bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy podziela wszelkie ustalenia faktyczne Sądu I instancji, jako dokonane w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparte na wszechstronnym rozważeniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i na podstawieart. 382 kpcprzyjmuje te ustalenia za własne. Sąd Okręgowy podziela także poglądy wyrażone przez Sąd Rejonowy w jego rozważaniach prawnych. Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa, które następnie właściwie zastosował w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy.
Nie sposób zgodzić się z przedstawionym przez pozwanego zarzutem naruszeniaart. 233 kpc. Wbrew stwierdzeniu pozwanego Sąd Rejonowy nie przekroczył granic oceny zebranego materiału dowodowego, wszechstronnie rozważył ten materiał i dokonał prawidłowych ustaleń faktów istotnych dla rozstrzygnięcia. Na tej podstawie dokonał trafnej oceny prawnej ustalonych faktów, a mianowicie, że bieg terminu przedawnienia w odniesieniu do roszczeń powoda z tytułu holowania uszkodzonego pojazdu i wynajmu pojazdu zastępczego rozpoczął się dopiero po 24 lutego 2015r., albowiem dopiero w dniu 24 lutego 2015 r. ubezpieczyciel wydał decyzję o ustaleniu wysokości odszkodowania i odmowie uznania za zasadne części wydatków pozwanego związanych z usługami zakładu naprawczego, z uwagi na co wierzytelności powoda przysługujące mu względem pozwanego stały się wymagalne dopiero 25 lutego 2015 r. i od tego dnia rozpoczął się bieg terminów przedawnienia wobec pozwanego. Powyższe potwierdza treść faktur, w których jako płatnik kwoty netto widnieje(...) S.A.Nadto fakt ten należało uznać za bezsporny między stronami, albowiem pozwany nie kwestionował, tak w toku procesu, jak i w apelacji wskazanej przez powoda w piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2017 r. (k. 70) okoliczności, iż strony ustaliły między sobą, że pozwany będzie zobowiązany do zapłaty należności wskazanych wfakturach VAT nr (...)dopiero po uzyskaniu przez powoda decyzji ubezpieczyciela. Jak bowiem wynika zart. 230 kpc, gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o określonych faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane, a więc bezsporne między stronami. W niniejszym przypadku należało fakt takiego ustalenia między stronami, a co za tym idzie wymagalności roszczenia od dnia 25 lutego 2015 r. uznać za przyznany przez pozwanego, albowiem jedynym zarzutem i argumentem jaki przedstawiał pozwany dla poparcia swojego twierdzenia o bezzasadności roszczenia strony powodowej była jego teza o tym, iż roszczenie uległo przedawnieniu. Pozwany nie prowadził zaś żadnej polemiki ze stanowiskiem powoda dotyczącym przebiegu postępowania likwidacyjnego oraz usług, które powód wyświadczył na rzecz pozwanego. Słusznie więc Sąd Rejonowy przyjął, że w momencie złożenia pozwu roszczenie nie było przedawnione.
Dalej stwierdzić należy, że słusznie także Sąd I instancji ocenił, że nawet gdyby uznać przeciwnie, jak tego chce pozwany, iż termin przedawnienia roszczeń w niniejszym przypadku rozpoczął swój bieg od pierwszego dnia po upływie terminów płatności wskazanych na fakturach, tj. w przypadkufaktury VAT nr (...)od dnia 19.05.2014 r., a w przypadkufaktury VAT nr (...)od dnia 9.05.2014 r., to i tak należałoby stwierdzić, że przedawnienie nie nastąpiło, albowiem przed wszczęciem procesu doszło do uznania długu przez pozwanego, w wyniku czego nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia (w zakresie należności wymienionej wfakturze VAT (...)nastąpiło w dniu 18 kwietnia 2014 r., w zakresie należności wymienionej wfakturze VAT (...)nastąpiło w dniu 13 lutego 2015 r.; videart. 123 § 1 pkt 2 kc). Sąd Okręgowy w niniejszym składzie stoi bowiem, podobnie jak Sąd Najwyższy, na stanowisku, iż dług można uznać ze skutkiem przerwy biegu przedawnienia również w sposób dorozumiany, i to nawet w sytuacji gdy dłużnik nie wskazał wysokości uznawanego długu (vide wyrok SN z dnia 23 marca 2004 r., V CK 346/03, LEX nr 183783). Uznanie niewłaściwe długu dotyczy bowiem stanu wiedzy podmiotu składającego oświadczenie, wystarczy zatem, aby dłużnik uznał dług co do zasady. Uznanie niewłaściwe może być dokonane w sposób dorozumiany przez czynność czysto faktyczną, a w konsekwencji nie musi ono wskazywać ani podstawy prawnej, ani wysokości uznawanego roszczenia (podobnie Machnikowski P., Komentarz do art. 123 kc (w:) Kodeks cywilny. Komentarz, red. E. Gniewek). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd Okręgowy stwierdza, że z całą pewnością pozwany w sposób dorozumiany uznał swój dług wobec powoda, albowiem uiścił na jego rzecz kwotę odpowiadającą wartości podatku VAT wskazanego w fakturach, dokonując w ten sposób tzw. uznania niewłaściwego długu i doprowadzając tym samym do przerwania biegu przedawnienia. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 3 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług, jak i art. 3 ust. 1 pkt 1 obowiązującej w dniach wystawienia fakturustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, podatek VAT stanowi część ceny. Nie można więc zgodzić się z sugestiami pozwanego, iż czynność zapłaty kwoty odpowiadającej podatkowi VAT miała w jego przypadku charakter publicznoprawny i z faktu jej dokonania nie wynika, że uznał swoje zadłużenie opiewające na kwoty wskazane w fakturach. Taki tok rozumowania pozwanego jest błędny, albowiem to powód będący wykonawcą usługi, a nie pozwany będący jej nabywcą, jest w świetle prawa jako wystawca faktury obowiązany uiścić podatek VAT do Urzędu Skarbowego. Niewątpliwie więc zapłata przez pozwanego w dniach 18 kwietnia 2014 r. i 13 lutego 2015 r. części ceny nabytych usług była czynnością o charakterze prywatnoprawnym, a nie publicznoprawnym. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że ustalenia i ocena Sądu I instancji są i w tym zakresie prawidłowe, jako poczynione zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a tym samym mieszczące się w granicach swobodnej oceny dowodów wyznaczonych przezart. 233 § 1 kpc.
W konsekwencji bezzasadny był również zarzut naruszeniaart. 751 kc.Prawidłowo Sąd I instancji ustalił, iż do umowy zawartej pomiędzy stronami w zakresie holowania pojazdu znajduje zastosowanieart. 751 pkt. 1 kcstanowiący o dwuletnim okresie przedawnienia. Wedługart. 750 k.c.do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, w tymart. 751 pkt. 1 k.c., który stanowi, że z upływem lat dwóch przedawniają się roszczenia o wynagrodzenie za spełnione czynności i o zwrot poniesionych wydatków przysługujące osobom, które stale lub w zakresie działalności przedsiębiorstwa trudnią się czynnościami danego rodzaju. Przepis ten jest przepisem szczególnym wobecart. 118 kc.Wprowadza on dla wskazanych w nim roszczeń z umowy zlecenia oraz umów o świadczenie usług, nieuregulowanych innymi przepisami, krótszy – dwuletni termin przedawnienia. Umowa zawarta pomiędzy powodem a pozwanym w zakresie holowania pojazdu była umową o świadczenie usług nieuregulowaną innymi przepisami, tak więc w stosunku do roszczeń z niej wynikających należało przyjąć dwuletni termin przedawnienia. Pomimo powyższego jednak, w stosunku do roszczeń powoda wynikających z drugiej umowy zawartej pomiędzy powodem a pozwanym umowy (umowy najmu pojazdu zastępczego) przyjąć należało trzyletni termin przedawnienia roszczeń, co też Sąd Rejonowy uczynił. Najem nie jest bowiem świadczeniem usług w rozumieniu cywilnoprawnym, lecz umową nazwaną, stypizowaną wKodeksie cywilnym. Zgodnie zaś zart. 118 kc, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata.
Z uwagi na powyższe kwestia przedawnienia – mając na względzie datę wniesienia pozwu (28.06.2016 r.) – winna podlegać analizie pod kątem przerwania jego biegu przed złożeniem pisma wszczynającego postępowanie jedynie w przypadku umowy o holowanie pojazdu (w przypadku bowiem umowy najmu pojazdu zastępczego oczywistym jest, że w momencie wszczęcia postępowania roszczenie o zapłatę czynszu nie było przedawnione z uwagi na to, że 3 lata od momentu zawarcia tej umowy minęły dopiero w 2017 r.). Wynik przedmiotowej analizy jest jednak również i w tym przypadku niekorzystny dla pozwanego. Jak już bowiem wskazano i uzasadniono powyżej, przy rozważaniach dotyczących prawidłowego zastosowania przez SRart. 233 kpc, pozwany uznał swój wynikający z umowy o holowanie pojazdu dług wobec powoda uiszczając na jego rzecz w dniu 18.04.2014 r. kwotę odpowiadającą wartości podatku VAT wskazanego w dotyczącej holowaniafakturze nr (...), dokonując w ten sposób tzw. uznania niewłaściwego i powodując tym samym przerwanie biegu przedawnienia. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, iż przedstawiony przez pozwanego zarzut naruszeniaart. 751 kcjest całkowicie bezpodstawny.
W tym stanie rzeczy, na podstawieart. 385 kpc, należało orzec jak w punkcie 1 sentencji, oddalając apelację pozwanego jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w punkcie 2 sentencji na podstawieart. 98 § 1 i § 3 kpcw zw. zart. 391 § 1 kpcoraz § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. W związku z przegraniem sprawy w postępowaniu apelacyjnym w całości, pozwany został obciążony obowiązkiem zwrotu powodowi całości poniesionych przez niego w drugiej instancji kosztów procesu w postaci wynagrodzenia adwokata za zastępstwo procesowe zgodnego ze stawkami wynikającymi z w/w rozporządzenia, przy czym wzięto pod uwagę okoliczność, iż w niniejszym przypadku wartość przedmiotu zaskarżenia mieściła się w przedziale określonym w §2 pkt 3 przywołanego rozporządzenia, a pełnomocnik powoda nie prowadził sprawy w pierwszej instancji.
SSO Ewa Kaźmierczak