Sąd Apelacyjny w Krakowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 795/17
Data wyroku: 2018-02-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Regina Kurek, Anna Kowacz-Braun, Marek Boniecki
Słowa kluczowe: Skarga pauliańska
Podstawa prawna: art. 527 k.c.

Sygn. akt I ACa 795/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 lutego 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Regina Kurek

Sędziowie:

SSA Marek Boniecki (spr.)
SSA Anna Kowacz-Braun

Protokolant:

st. sekr. sądowy Urszula Kłosińska

po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. w Krakowie na rozprawie
sprawy z powództwaSkarbu Państwa - Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego wK.
przeciwkoN. C.,H. C.iM. C.
o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną
na skutek apelacji strony powodowej
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt I C 1718/15

I
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 2 w ten sposób, że uchyla zawarte w nim rozstrzygnięcie oraz w punkcie 3 w ten sposób, że nadaje mu treść:

„3. zasądza odH. C.iM. C.na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwoty po 2 400 zł (dwa tysiące czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.”;

II
zasądza odH. C.iM. C.na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwoty po 2 085 zł (dwa tysiące osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem kosztów postępowania odwoławczego.

SSA Marek Boniecki SSA Regina Kurek SSA Anna Kowacz-Braun
Sygn. akt I ACa 795/17

Uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie

z dnia 15 lutego 2018 r.
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r. (sprostowanym postanowieniem z 23 sierpnia 2017 r.) Sąd Okręgowy w Krakowie: 1) uznał za bezskuteczną w stosunku do powoda Skarbu Państwa – Drugiego Urzędu Skarbowego wK.czynność prawną w postaci umowy darowizny połączoną z ustanowieniem służebności osobistej mieszkania z dnia 10 marca 2011 r. zawartą w formie aktu notarialnego Rep. A nr(...)przed notariuszemW. W.prowadzącą Kancelarię Notarialną wK., w zakresie jakim: a)H. C.darowała swojej córceN. C.udział wynoszący ½ w prawie własności nieruchomości położonej w miejscowościR., jednostka ewidencyjnaZ.stanowiącejdziałki ewidencyjne o numerach (...)o obszarze 1981 m(

    2), numer(...)o obszarze 1541 m(

    2)i objętej obecnieksięgą wieczystą o numerze (...); b)M. C.iH. C.darowali swojej córceN. C.przysługujące im na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej prawo własności nieruchomości położonej w miejscowościR., jednostka ewidencyjnaZ., stanowiącejdziałki ewidencyjne numer (...)o obszarze 900 m(

    2), numer(...)o obszarze 100 m(

    2), numer(...)o obszarze 1200 m2 numer(...)o obszarze 100 m(

    2)i objętej obecnieksięgą wieczystą o numerze (...); c)M. C.iH. C.darowali swojej córceN. C.przysługujące im na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej prawo własności nieruchomości położonej w miejscowościR., jednostka ewidencyjnaZ., stanowiącejdziałki ewidencyjne numer (...)o obszarze 500 m(

    2), dla której prowadzona jestksięga wieczysta o numerze (...); d)N. C.ustanowiła na rzecz swoich rodzicówH. C.iM. C.nieodpłatną, niepodzielną i dożywotnią służebność mieszkania polegająca na prawie zamieszkania w całym budynkumieszkalnym o numerze (...), położonym w miejscowościR., będącym częścią składową nieruchomości, składającej się zdziałki ewidencyjnej o numerze (...)o powierzchni 1 200 m(

    2), objętejksięgą wieczystą o numerze (...)- w celu umożliwienia zaspokojenia przysługujących powodowi Skarbowi Państwa – Drugiemu Urzędowi Skarbowemu wK.wierzytelności pieniężnych w stosunku doH. C.z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2007 roku, grudzień 2007, od stycznia do października 2008 roku, grudzień 2008 oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z 2008 roku, stwierdzonych decyzjami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wK.z dnia 7 września 2012 roku (znak sprawy(...)), z dnia 11 grudnia 2012 roku (znak sprawy(...)), z dnia 11grudnia 2012 roku (znak sprawy (znak sprawy(...)oraz wystawionych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego wK.tytułami wykonawczymi o numerach(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), 
(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), których wysokość, uwzględniając należność główną i odsetki oraz koszty egzekucyjne na dzień 16 lipca 2015 roku, wynosi łącznie 2.158.947,96 zł; 2) oddalił powództwo przeciwkoH. C.iM. C.; 3) odstąpił od obciążenia pozwanych kosztami procesu w całości.
Sąd Okręgowy ustalił stan faktyczny szczegółowo zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z którego to uzasadnienia wynika, żeH. C.jest żonąM. C., zaś ich wspólną córką jestN. C., która mieszka do tej pory z rodzicami i jest na ich utrzymaniu, nie pokrywa kosztów związanych z nieruchomością, które to koszty uiszczają rodzice. W dniu 10 marca 2011 r. przed notariuszemM. C.iH. C.zawarli „umowę darowizny” na rzecz ich córkiN. C.. Zgodnie z umową:M. C.iH. C.darowali swojej córceN. C.całe swoje udziały wynoszące po ½, a zatem całą nieruchomość położoną w miejscowościR., stanowiącą działki o nr. ew.(...), dla których wówczas prowadzona była jednaksięga wieczysta o numerze (...), dla której wówczas była prowadzonaksięga wieczysta o numerze (...), aN. C.tę darowiznę przyjęła.M. C.iH. C.darowali swojej córceN. C.nieruchomość położoną w miejscowościR., stanowiącą działki o nr. ewid.(...), dla której prowadzona byłaksięga wieczysta o numerze (...), dla której prowadzona byłaksięga wieczysta o numerze (...)obszaru 100 m(

    2), dla których prowadzona byłaksięga wieczysta o numerze (...), aN. C.tę darowiznę przyjęła. PonadtoM. C.podarował swojej córceN. C.nieruchomość położoną w miejscowościR., stanowiącą działki o nr. ewid.(...), dla których prowadzona byłaksięga wieczysta o numerze (...), dla której prowadzona byłaksięga wieczysta o numerze (...), aN. C.tę darowiznę przyjęła.N. C.na skutek zastrzeżenia darczyńców ustanowiła na rzecz swoich rodziców nieodpłatną, niepodzielną i dożywotnią służebność mieszkania w budynku mieszkalnym o numerze porządkowym(...)wR., polegającą na prawie zamieszkania w całym budynku na nieruchomości nabytej tą umową darowizny, ograniczając wykonywanie tego prawa dodziałki nr (...), której częścią składową jestbudynek mieszkalny numer (...). Strony określiły wartość nieruchomości na 1.200.000 zł, z czego darowizna ze stronyH. C.została określona na 500.000 zł aM. C.na 700.000 zł, roczną wartość służebności strony ustaliły na 12.000 zł W chwili zawarcia umowyN. C.miała 18 lat i jeden miesiąc. Decyzją Starosty(...)z 14 stycznia 2010 r. orzeczono o połączeniudziałek (...)i nadaniu im nowego oznaczenia(...). Następnie decyzją Wójta GminyZ.z 21 września 2012 r.działkę o numerze (...)podzielono nadziałki (...)//(...)i(...), a decyzją z 12 lutego 2014 r. dokonano podziałudziałki (...)nadziałki (...).H. C.prowadziła działalność gospodarczą podfirmą (...)przez okres czterech lat, do końca 2008 r., a jej mążM. C.był pełnomocnikiem na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa przez właścicielkę firmy. Jeszcze przed zawarciem umowy w dniu 11 października 2010 r.H. C.została przesłuchana w charakterze świadka w sprawie o sygn.(...)na okoliczność sposobu prowadzenia działalności gospodarczej wfirmę (...)oraz sposobu wystawiania faktur i osób upoważnionych do wystawiania faktur. W dniu 21 listopada 2012 r. prokurator wydał postanowienie o przedstawieniuH. C.zarzutów o popełnieniu przestępstwa zart. 271 § 1 i 3 k.k.,art. 237 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k., a w dniu 4 listopada 2013 r. wydał postanowienie o uzupełnieniu powyższego postanowienia. Przesłuchiwana odpowiednio w dniach 22 listopada 2012 r. i 21 listopada 2013 r.H. C.nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Decyzją z dnia 7 grudnia 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wK.określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatkuH. C.od towarów i usług za miesiące od stycznia 2007 roku do października 2007 r. i grudnia 2007 r. Decyzja została utrzymana mocą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wK.z dnia 1 lipca 2013 r. Na podstawie decyzji z 7 grudnia 2012 r. zostały wystawione w dniu 8 stycznia 2013 r. tytuły wykonawcze. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone na podstawieart. 824 §1 pkt 3 k.p.c.wobec bezskuteczności egzekucji. Decyzją z dnia 11 grudnia 2012 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wK.określił wysokość zobowiązania podatkowegoH. C.w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2008 r. do października 2008 r. i grudnia 2008 r. Na podstawie tej decyzji zostały wystawione w dniu 19 września 2013 r. tytuły wykonawcze. Decyzja ta została utrzymana mocą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wK.z dnia 25 lipca 2013 r. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone na podstawieart. 824 §1 pkt 3 k.p.c.wobec bezskuteczności egzekucji. Decyzją z dnia 11 grudnia 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wK.określił wysokość zobowiązania podatkowegoH. C.w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 w kwocie 115.764 zł. Na podstawie tej decyzji został wystawiony w dniu 19 września 2013 r. tytuł wykonawczy. Decyzja ta została utrzymana mocą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wK.z dnia 27 sierpnia 2013 r. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone na podstawieart. 824 §1 pkt 3 k.p.c.wobec bezskuteczności egzekucji. Wierzytelności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2008 do kwoty 244.131 zł, podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. do kwoty 559.101 zł, podatku od towarów i usług za rok 2008 do kwoty 594.174 zł, dochodowego od osób fizycznych za rok 2008 do kwoty 173.646 zł i podatku od towarów i usług za rok 2007 do kwoty 966.874 zł zostały zabezpieczone hipotekami przymusowymi, zajmując pozycje odpowiednio od 1 do 5, na nieruchomości objętejksięgą wieczystą o numerze (...), która to nieruchomość objęta jest wspólnością ustawową małżeńskąH. C.iM. C.. Łączna suma zaległości podatkowychH. C.na dzień 16 lipca 2015 r. wynosiła 2.158.947,96 zł. W 24 listopada 2004 r. tragicznie zmarł synM. C.iH. C.. Na skutek tego zdarzeniaH. C.zachorowała na depresje, która trwa po dziś dzień. Zdiagnozowano u niej uszkodzenia centralnego układu nerwowego. Z tych powodów od 23 marca 2012 r. do 19 kwietnia 2012 r. przebywała w szpitalu specjalistycznym, orzeczono wobec niej niezdolność do pracy i przyznano jej rentę. TakżeM. C.był hospitalizowany w dnach od 28 marca 2011 roku do 8 kwietnia 2011 roku w szpitalu specjalistycznym. Ma także problemy z sercem. W roku 2014 przyznano mu rentę.
W ustalonym przez siebie stanie faktycznym, po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd Okręgowy uznał w pierwszej kolejności powództwo jako służące ochronie wierzytelności publicznoprawnych za dopuszczalne. W dalszej kolejności Sąd stwierdził, że spełnione zostały względemN. C.wszelkie przesłanki uwzględnienia skargi paulińskiej, przewidziane przepisamiart. 527 i nast. k.c.W zakresie powództwa wobecH. C.iM. C.Sąd pierwszej instancji uznał, że w świetle przepisuart. 531 §1 k.c.nie są oni biernie legitymowani, albowiem nie sposób przypisać im przymiotu osoby trzeciej. Pojęcie „osoba trzecia” odnosi się do stosunku prawnego istniejącego pomiędzy wierzycielem a osobą zobowiązaną do spełnienia na jego rzecz świadczenia pieniężnego (dłużnikiem). Chodzi więc o podmiot pozostający poza dotychczasowym stosunkiem prawnym. Dłużnik z natury rzeczy takim podmiotem nie jest. Nie jest nim nawet wówczas, gdy przekazuje osobie trzeciej prawo majątkowe zbywalne, zastrzegając dla siebie służebność umożliwiającą mu dalsze korzystanie z nieruchomości w określonym zakresie. W tym ostatnim przypadku nie można uznać dłużnika za podmiot odnoszący korzyść majątkową. Wiadomo, że prawo własności do danej rzeczy jest najszerszym prawem do rzeczy jakie zna system polskiego prawa cywilnego. Wszystkie inne prawa w tym służebności mają węższą treść i w konwencji ich wartość ekonomiczna musi być niższa. Dla oceny, czy dłużnik odniósł korzyść czy stratę, należy uwzględnić ogólny wynik ekonomiczny danej czynności, a nie jedynie jeden jej aspekt polegający na tym, że w majątku dłużnika pojawiało się nowe prawo (w tym wypadku służebność). Ogólny wynik ekonomiczny zbycia własności, nawet z ustanowieniem służebności tzw. zbycie konstytutywne, przy którym powstaje nowe prawo, prowadzi do zmniejszenia majątku zbywcy. Gdyby było odmiennie to nawet powodowie nie mogli by powoływać się na przedmiotową darowiznę, gdyż dłużnik odnosiłby korzyść w postaci nabycia prawa majątkowego. W dalszej kolejności Sąd Okręgowy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi pauliańskiej jest umowa darowizny wraz z którą to czynnością ustanowione zostało prawo służebności mieszkania polegająca na prawie do zamieszkiwania w całymbudynki mieszkalnym nr (...), jednakże czynność ta nie podlega oddzielnej ocenie z punktu widzeniaart. 527 i nast. k.c.W takiej bowiem sytuacji przedmiotem skargi jest cała umowa, zawierająca wolę przeniesienia własności nieruchomości i jednocześnie obciążająca nieruchomość ograniczonymprawem rzeczowym. Rozdzielenie obu czynności i żądanie przez stronę powodową uznania za bezskuteczną odrębnie umowy darowizny i umowy ustanowienia prawa użytkowania należy uznać za naruszające przepisart. 527 k.c.
Wyrok powyższy w części oddalającej powództwo względemH. C.iM. C.oraz rozstrzygającej o kosztach procesu wobec tych pozwanych zaskarżył apelacją powód, wnosząc o jego zmianę poprzez uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 wyroku oraz zasądzenie na rzecz Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kosztów procesu odH. C.iM. C..
Apelujący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.art. 527 §1 k.c.w zw. zart. 527 §2 k.c.orazart. 531 §1 k.c.poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że pozwaniH. C.iM. C.nie posiadają legitymacji biernej, podczas gdy jako beneficjenci służebności osobistej ustanowionej wraz z dokonaną przez nich umową darowizny stali się osobami biernie legitymowanymi w procesie paulińskim oraz że nie uzyskali korzyści majątkowej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego niezastosowania tych przepisów i oddalenia powództwa w stosunku do ww. pozwanych.
W odpowiedzi na apelację pozwani wnieśli o stwierdzenie nieważności postępowania z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej, ewentualnie o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że podnoszony przez stronę pozwaną zarzut nieważności postępowania nie był trafiony. Sąd Apelacyjny przyłącza się do dominującej linii orzeczniczej, która dopuszcza stosowanie do wierzytelności publicznoprawnych w drodze analogii przepisów o skardze paulińskiej. W wyroku z dnia 14 września 2017 r. (V CSK 664/16) Sąd Najwyższy przekonująco wyjaśnił, że roszczenia cywilnoprawne wynikają z różnych źródeł i może dojść do ukształtowania więzi o równym statusie między podmiotami pozostającymi, co do zasady, w stosunku braku równorzędności, a w rezultacie źródło wierzytelności nie może przesądzać o charakterze stosunku prawnego. Choć roszczenie powoda w sprawie o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną skierowane jest przeciwko kontrahentowi dłużnika wierzytelności publicznoprawnej, to przedmiot sporu i zaskarżenia stanowi nie ta wierzytelność, lecz czynność prawna dokonana pomiędzy dłużnikiem a osobą trzecią. Celem nie jest dochodzenie od osoby trzeciej wierzytelności publicznoprawnej i wwiązanie jej w stosunek publicznoprawny albo dochodzenie należności od dłużnika, lecz pozbawienie w stosunku do powoda skutku prawnego czynności, która doprowadziła do wyzbycia się przez dłużnika majątku. Podstawą faktyczną roszczenia jest zatem dokonanie czynności prawnej stanowiącej zdarzenie cywilnoprawne i nie można mówić o braku równorzędności stron, skoro osoba trzecia pozostaje poza ramami stosunku publicznoprawnego. Ochrona wierzytelności i możliwość prowadzenia egzekucji wierzytelności publicznoprawnej w stosunku do majątku osoby trzeciej objętego ubezskutecznionymi czynnościami jest dopiero konsekwencją uwzględnionego powództwa pauliańskiego. Powództwo zart. 527 k.c.ma charakter kształtujący, a więc stosunek cywilnoprawny pomiędzy wierzycielem a osobą trzecią zostaje ukształtowany w wyniku orzeczenia sądowego. Wierzyciel żądając ochrony swej sfery prawnej, opiera swe roszczenie na zdarzeniu prawnym, z którego wynikają konsekwencje cywilnoprawne określone wart. 527 i n. k.c., a więc realizuje swoje uprawnienie objęte normami prawa prywatnego. W konkluzji powyższych rozważań dojść należało do przekonania o nietrafności zarzutu braku drogi sądowej. Dodatkowo zauważyć wypada, że zarzut ten mógł zostać skierowany jedynie do zaskarżonej części wyroku (art. 378 §1 k.p.c.).
W dalszej kolejności wskazać należy, iż Sąd Okręgowy prawidłowo, z poszanowaniem reguł wyrażonych w przepisieart. 233 §1 k.p.c.ustalił stan faktyczny sprawy, co sprawiło, że Sąd Apelacyjny przyjął go za własny. Co istotne, ustalenia faktyczne nie stały się przedmiotem wniesionego środka odwoławczego, a nadto wyrok w części przesądzającej o istnieniu przesłanek do ochrony wierzyciela przed niewypłacalnością dłużnika uprawomocnił się ze skutkami przewidzianymi wart. 365 §1 k.p.c.
Za uzasadniony uznać należało zarzut obrazy prawa materialnego w postaciart. 527 §1 i 2 k.c.poprzez uznanie, że wierzyciel nie może w okolicznościach rozpoznawanej sprawy domagać się ochrony swojej wierzytelności poprzez skierowanie żądania także przeciwko pozwanymH. C.iM. C.. W całej rozciągłości zaakceptować należy pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2012 r. (II CSK 206/12), w świetle którego przeniesienie prawa własności w zamian za obciążenie jej ograniczonymprawem rzeczowym, zbliża taką czynność prawną do stypizowanej wk.c.umowy dożywocia (art. 908 i nast.). Nie ulega wątpliwości, że umowa dożywocia może być zaskarżona przez wierzyciela zbywcy - dożywotnika skargą pauliańską, co wynika też z przepisuart. 916 k.c., który ma charakter szczególny w stosunku do przepisówart. 527 i nast. k.c.Przedmiotem skargi jest cała tego typu umowa, tj. przeniesienie własności nieruchomości i obciążenie, a nie odrębnie, przeniesienie własności oraz jej obciążenie przez nabywcę prawem dożywocia. Jeśli zatem przeniesienie przez darczyńców na rzecz obdarowanej prawa własności nieruchomości nastąpiło w zamian za ustanowienie na ich rzecz służebności osobistej, to z punktu widzenia instytucji skargi paulińskiej stanowi ona jedną czynność prawną, a nie dwie niezależne od siebie czynności w postaci umowy darowizny i ustanowienia ograniczonegoprawa rzeczowego. Dlatego też przesłanka pokrzywdzenia wierzyciela zdefiniowana wart. 527 §2 k.c.powinna być odnoszona do całości czynności prawnej.
Wskazywaną wyżej „nierozerwalność” zaskarżonej czynności dostrzegł wprawdzie w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji, lecz z faktu tego nie wyciągnął dostatecznych wniosków. Podkreślić w tym miejscu należy, że w przypadku zaskarżania umowy dożywocia na podst.art. 916 §1 k.c.koniecznym jest pozwanie zarówno nabywcy nieruchomości, jak i dożywotnika, co wynika z faktu, że skutek wyroku uwzględniającego powództwo będzie dotykał obu stron umowy. O ile bowiem w przypadku „zwykłego” przeniesienia własności zbywca traci wszelki związek z przedmiotem umowy, o tyle w wypadku jednoczesnego ustanowienia na jego rzecz ograniczonego prawa na rzeczy, związek ten w dalszym ciągu jest zachowany. Zbywca (dłużnik) pozostaje zatem zainteresowany prawnym losem nieruchomości. Odmówienie w takiej sytuacji uprawnionemu z tytułu ograniczonegoprawa rzeczowegouprawnienia do występowania w procesie, pozbawiłoby go jakiejkolwiek możliwości ochrony swoich praw.
Trafnie także podnosi strona powodowa, że skarżona czynność prawna prowadzi do pokrzywdzenia wierzyciela nie tylko z powodu wyzbycia się przez dłużniczkę składnika majątkowego, z którego mogłaby uzyskać zaspokojenie, ale także z racji obciążenia - w ramach świadczenia wzajemnego - całej nieruchomości służebnością osobistą skutecznąerga omnes, co powoduje, że możliwość przeprowadzenia skutecznej egzekucji w takiej sytuacji doznaje istotnego ograniczenia i ma wpływ na zakres ewentualnego zaspokojenia.
W następstwie powyższych rozważań Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, że oddalenie powództwa względemH. C.iM. C.było nieuzasadnione.
Konsekwencją zmiany wyroku co do meritum była konieczność modyfikacji rozstrzygnięcia o kosztach procesu, które po stronie powodowej ograniczyły się do wynagrodzenia radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a o których orzeczono na podst.art. 98 §1 k.p.c.oraz §6 pkt 6 w zw. z§13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461) w zw. zart. 99 k.p.c.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 386 §1 k.p.c.orzekł jak w sentencji.
Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do odroczenia rozprawy apelacyjnej. Pilny wyjazd zagraniczny pełnomocnika strony pozwanej nie stanowi przeszkody do rozpoznania sprawy w rozumieniuart. 214 §1 k.p.c.Wystarczającym powodem do odroczenia nie była także nieudokumentowana w żaden sposób choroba pełnomocnika substytucyjnego. Jak wynika z ogólnodostępnej witryny internetowej kancelarii pełnomocnika pozwanych, w kancelarii tej zatrudnionych jest kilkunastu prawników, co stwarza szerokie możliwości w zakresie zastępstwa procesowego.
Za podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego, które po stronie powodowej ograniczyły się do wynagrodzenia radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (w postępowaniu apelacyjnym i zażaleniowym) przyjętoart. 98 §1 k.p.c.w zw. zart. 391 §1 k.p.c.oraz§2 pkt 6w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).
SSA Marek Boniecki   SSA Regina Kurek  SSA Anna Kowacz-Braun