Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 763/18
Data wyroku: 2018-08-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 107 kw

Sygn. akt V W 763/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 sierpnia 2018 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Paulina Kowalczyk
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 r. sprawy, przeciwkoJ. D. (1), s.W.iT.,ur. (...)wW.
obwinionego o to że:
W okresie od lipca 2016 roku do dnia 26 maja 2017 roku wW.przyul. (...)poprzez wrzucanie nieczystości do skrzynki pocztowej złośliwie w celu dokuczenia niepokoiłM. B..
Tj. o wykroczenie z art. 107 kw
orzeka

I
ObwinionegoJ. D. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 107 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 400 ( czterysta) złotych.

II
Zasądza od obwinionego 40 ( czterdzieści) złotych tytułem opłaty, obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych.

Sygn. akt V W 763/18

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. B.mieszka wW.przyAl. (...). Pod tym samym adresem,J. D. (1)zamieszkuje wmieszkaniu nr (...). Mężczyzna w okresie od lipca 2016 r. do dnia 26 maja 2017 r. wrzucał nieczystości do skrzynki pocztowejM. B.. Pomiędzy sąsiadami panuje konflikt, aJ. D. (1)złośliwie zanieczyszcza skrzynkę pocztową kobiety, w celu jej dokuczenia.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

1
zeznań świadkaM. B.– k. 4, 46

2
nagrania z monitoringu – k. 8

3
protokołu oględzin – k. 9

4
częściowo wyjaśnień obwinionego – k. 46

ObwinionyJ. D. (1)nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Obwiniony stawił się na rozprawę i potwierdził przed Sądem istnienie konfliktu pomiędzy nim, aM. B.. Dodał również, że paniB.znana jest w bloku jako osoba kłótliwa i jest w konflikcie z kilkoma osobami. Wyjaśnił, że spór pomiędzy sąsiadką, a rodziną obwinionego skumulował się ponieważ ich psy się nie lubią, aM. B.zarzucałaJ. D. (1), że jego pies jest agresywny.
Sąd zważył, co następuje:
Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd uznał, iż potwierdziły one ponad wszelką wątpliwość sprawstwo i winęJ. D. (1)w odniesieniu do przypisanego mu czynu.
Sąd dał całkowitą wiarę zeznaniom świadkaM. B., która wyczerpująco, szczegółowo i rzeczowo zrelacjonowała zdarzenie. Świadek opowiedziała o konflikcie panującym pomiędzy nią a obwinionym oraz jego przyczynach, a także opisała zdarzenia, które miały miejsce od lipca 2016 r. do dnia 26 maja 2017 r. W pierwszej kolejnościM. B.zeznała, że kiedy w lipcu bądź sierpniu 2016 r. przebywała na działce poza miastem otrzymała telefon od pracowników ochrony bloku, w którym zamieszkuje wraz z obwinionym. Wskazała, że mężczyźni ci poinformowali ją o zalegających w jej skrzynce pocztowej rozkładających się resztkach ryby, powodujących nieprzyjemny zapach w całym budynku. Następnie dodała, że również w dniu 26 maja 2017 r. poczuła nieprzyjemny zapach, kiedy podeszła do swojej skrzynki pocztowej. Świadek oświadczyła, że po jej otwarciu, zobaczyła iż w środku znajdują się resztki wędzonej ryby, w związku z tym poprosiła ochroniarza –J. J.o uprzątnięcie nieczystości. Dodała, że we wskazanym wyżej okresie, tj. od lipca 2016 r. do dnia 26 maja 2017 r. miały miejsce różne incydenty związane z pozostawianiem nieczystości w jej skrzynce pocztowej. ZeznaniaM. B.były kompleksowe i wiarygodne. Potwierdzone zostały również zgromadzonymi w sprawie dowodami, w szczególności w postaci zapisu monitoringu bloku.
W związku z powyższym ustalić należało, iż stan faktyczny jest jasny i nie budził wątpliwości Sądu. Wszystkie dowody potwierdziły wszakże sprawstwo obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu. Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się o dokumenty zgromadzone w sprawie, bowiem ich autentyczność i prawdziwość treści nie budzą wątpliwości, nie były one kwestionowane przez strony. Sąd również nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. W niniejszej sprawie kluczowym dowodem był zapis monitoringu. Podczas oględzin nagrania umieszczonego na nośniku pendrive Sąd rozpoznał w mężczyźnie wkładającym rzeczy do skrzynki pocztowej osobę obwinionego. Zasadnicze znaczenie miała zatem ocena zachowaniaJ. D. (1)przez pryzmat znamion zarzucanego mu wykroczenia, które w ocenie Sądu obwiniony niewątpliwie popełnił.
Obwinionemu zarzucono popełnienie wykroczenia kwalifikowanego z art. 107 kw.
Zachowanie sprawcy naruszającego wskazany przepis polega na złośliwym dokuczaniu innej osobie. Może ono polegać zarówno na złośliwym wprowadzeniu w błąd, jak również na złośliwym niepokojeniu. Powyższy artykuł ma na celu ochronę każdej osoby przed zachowaniami, które naruszają jej spokój osobisty, wywołują obawę czy poczucie zagrożenia (M. K.,J. D.,O nowym…,s. 152;T. B.,Polskie prawo wykroczeń…,2009, s. 204), jak również przeciwdziałanie frustracji, irytacji oraz innym formom dyskomfortu psychicznego (M. Zbrojewska (w:) T. Grzegorczyk, W. Jankowski, M. Zbrojewska,Kodeks wykroczeń…,LEX/el. 2010, komentarz do art. 107). Stroną przedmiotową wykroczenia jest zachowanie nakierowane na dokuczenie pokrzywdzonemu. Niepokojenie polega na doprowadzeniu do powstania u osoby niepokojonej uczucia obawy, może polegać na naruszeniu spokoju i równowagi psychicznej, jak również - co miało miejsce w sprawie niniejszej - wywołaniu gniewu, złości lub oburzenia (wyrok SN z dnia 4 września 2013 r., III KK 275/13, LEX nr 1363022).
Dla bytu przedmiotowego wykroczenia istotne jest aby niepokojenie charakteryzowało się złośliwością po stronie sprawcy. Złośliwe będzie więc zachowanie, które ma na celu sprawienie innej osobie przykrości. Wykroczenie z art. 107 kw ma charakter materialny, popełnione może być przez działanie. Jest również wykroczeniem powszechnym, co oznacza, że może je popełnić każdy człowiek. Strona podmiotowa polega na umyślności w formie zamiaru bezpośredniego. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2010 r. (IV KK 324/10, Biul. Pr. Kar. 2011, nr 1, poz. 8), zgodnie z którym „strona podmiotowa wykroczenia określonego w art. 107 kw polega na umyślności w formie zamiaru bezpośredniego – działanie sprawcy jest ukierunkowane na dokuczenie innej osobie i charakteryzuję się złośliwością.”
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu należało uznać obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, albowiem jego zachowanie niewątpliwie wyczerpuje znamiona wykroczenia przewidzianego w art. 107 kw. Sąd nie ma żadnych wątpliwości, że zachowanie obwinionego polegające na pozostawianiu w skrzynce pocztowej sąsiadki nieczystości o nieprzyjemnym zapachu miało na celu dokuczenie kobiecie. Istniejący pomiędzy stronami postępowania konflikt w żadnym stopniu nie uzasadnia ani tym bardziej nie może usprawiedliwiać zachowania obwinionego. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości w zakresie sprawstwa i winyJ. D. (1), które zostały udowodnione.
Dokonując wymiaru kary Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie jej społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do obwinionego. Sąd wziął również pod uwagę rodzaj i rozmiar szkód wyrządzonych wykroczeniem, stopień winy i zachowanie obwinionego.
Wykroczenie wskazane w art. 107 kw zagrożone jest karą ograniczenia wolności, karą grzywny do 1500 zł oraz karą nagany. Orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 400 zł zdaniem Sądu jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu obwinionego oraz stopnia jego zawinienia i stanowić będzie dolegliwość o charakterze represyjno - wychowawczym, zapobiegającym w przyszłości ponownemu łamaniu przez obwinionego porządku prawnego. Sąd jest zdania, iż poprzez orzeczenie względem obwinionego kary grzywny, zrealizowane zostaną tak cele prewencji indywidualnej, która ma na celu przede wszystkim powstrzymanie sprawcy od tego typu zachowań w przyszłości, jak i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa i utwierdzanie jego prawidłowych postaw wobec prawa. Dodać należy, iż w sytuacji, gdy najsurowszą sankcją karną za wykroczenie z art. 107 kw jest kara ograniczenia wolności, a maksymalna wysokość grzywny wynosi 1500 zł, kara 400 zł grzywny nie jest karą zbyt surową. Należy też pamiętać, że wymierzanie łagodniejszej kary byłoby zupełnie nieadekwatne do stopnia naruszenia jakiego dopuścił się obwiniony.
Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w wysokości 120 zł i wymierzył opłatę w wysokości 40 zł na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia iart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.
.