Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1028/17
Data wyroku: 2018-04-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Jarząbek-Bocian, Ludmiła Tułaczko, Jacek Matusik
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 § 2 kk

Warszawa, dnia 16 kwietnia 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 1028/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Anita Jarząbek - Bocian
Sędziowie:  SO Ludmiła Tułaczko (spr.)
SO Jacek Matusik
protokolant: protokolant sądowy stażysta Paulina Sobota
przy udziale prokuratora Marka Traczyka, oskarżyciela posiłkowegoK. K.
po rozpoznaniu dnia 16 kwietnia 2018 r.
sprawyM. N., córkiT.iM.,ur. (...)wP.
oskarżonej o przestępstwo zart. 177 § 2 KK
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 16 maja 2017 r.    sygn. akt IV K 203/16
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie do ponownego rozpoznania.

SSO Ludmiła Tułaczko  SSO Anita Jarząbek-Bocian  SSO Jacek Matusik
Sygn. akt VI Ka 1028/17

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2017r. po rozpoznaniu sprawy sygn. akt IV K 203/16 uniewinniłM. N.od popełnienia zarzucanego jej czynu polegającego na tym, że:
w dniu 28 września 2015 r. wW., na skrzyżowaniuulicy (...)i(...), nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone wart. 3 ust 1 i art. 22 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. Nr 98 poz. 606 ze zm.), w ten sposób, że kierując samochodem markiK.nr rej. (...), nie zachowała szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu doprowadzając do zderzenia z samochodem markiP.nr rej. (...)kierowanym przezZ. K., jadącym pasem ruchu, na który wjechała, powodując w konsekwencji przemieszczenie się pojazdu markiP.i jego uderzenie w słup sieci trakcyjnej, czym nieumyślnie spowodowałau wyżej wymienionego obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy z utratą przytomności, ze złamaniem wieloodłamowym żuchwy, stłuczenia odcinka szyjnego kręgosłupa ze złamaniem wyrostków kolczystych i wyrostków stawowych C6-C7z przemieszczeniem, obrażeń klatki piersiowej z niewydolnością oddechową, obustronnej odmy opłucnowej z krwiakiem jamy opłucnowej po stronie leweji rozedmą podskórną po stronie lewej powłok klatki piersiowej, stłuczenia płuc, rozwarstwienia aorty, złamania łopatki lewej, złamania żebra V lewego oraz złamania trzonu kości udowej prawej, które to obrażenia skutkowały uszczerbkiem na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 k.k.tj.o przestępstwo zart. 177 § 2 k.k.
Od powyższego wyroku apelacje złożyli: prokurator, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego oraz oskarżyciel posiłkowyZ. K..
Wszyscy skarżący zarzucają na podstawieart. 437 pkt 2 i 3 k.p.k.naruszenie przepisów postępowania mający wpływ na treść wyroku w postaciart. 7 k.p.k.poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w niniejszej materiału dowodowego i wyprowadzenie z niego nieprawidłowego wniosku o braku winy oskarżonejM. N.w ramach zarzucanego jej czynu. Skarżący wnosząo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wszystkie wniesione apelacje są zasadne. Zawarte w nich zarzuty doprowadziły do uchylenia zaskarżonego wyroku i skutkowały na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Jak wynikaz pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku sąd I instancji uniewinniłM. N.od popełnienia zarzucanego jej czynu gdyż uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż oskarżona wypełniła wszystkie znamiona czynu zabronionego. Chociaż jednocześnie stwierdził, że wątpliwości nie budzi to, iż jedną z przyczyn wypadku drogowego było naruszenia przez oskarżoną przepisów określonych wart. 3 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Jednak największy wpływ na zakres poniesionych przezZ. K.obrażeń, a więc opisywany skutek zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.miało zachowanie pokrzywdzonego, który również dopuścił się szeregu naruszeń przepisówprawao ruchu drogowymgdyż przekroczył administracyjnie dopuszczoną prędkość obowiązującą w miejscu zdarzenia o ok. 20 km/h, co stanowi de facto przekroczenie prędkości o 40 % obowiązującego limitu. W ocenie sądu I instancji działanie to niewątpliwie zintensyfikowało zakres poniesionych przez pokrzywdzonego obrażeń, który przez przedmiotową prędkość nie mógł ponadto uniknąć zderzenia. Ponadto, co istotne, pokrzywdzony jechał bez zapiętych pasów bezpieczeństwa, co w ocenie sądu I instancji miało najistotniejszy wpływ na zakres poniesionych przez niego obrażeń. Nie budzi wątpliwości fakt, iż pasy bezpieczeństwa sprawują najlepsze zabezpieczenie kierowcy oraz pasażerów przed skutkami kolizji drogowych.W przypadku zaniechania przedmiotowego obowiązku zapięcia pasów pokrzywdzony podjął nieracjonalne ryzyko, które ostatecznie skutkowało znacznym zintensyfikowaniem poniesionych przez niego obrażeń. Tym samym, w ocenie sądu I instancji, działania jakich dopuścił się pokrzywdzony nie pozwoliły na uznanie, iż obrażenia pokrzywdzonego powstały wyłącznie na skutek działańM. N.. Fakt tak znacznego przyczynienia się do ich powstania przezZ. K.przeważył, w przedmiocie uznania, iż oskarżona nie wypełniła wszystkich znamion czynu zart. 177 § 2 k.k.Z przedstawioną argumentacją nie można się zgodzić.
„Współodpowiedzialnymi za występek określony wart. 177 § 1 lub 2 k.k.(to jest za spowodowanie wypadku drogowego) mogą być dwaj współuczestnicy ruchu, a czasem nawet większa ich liczba. Warunkiem takiej oceny prawnej jest stwierdzenie, w odniesieniu do każdego z tych uczestników z osobna, że w zarzucalny sposób naruszył on, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu, a także, że pomiędzy jego zachowaniem a zaistniałym wypadkiem istnieje powiązanie przyczynowe, oraz tego, że istnieje normatywna podstawa do przyjęcia, iż zachowanie uczestnika ruchu powiązane przyczynowo z wypadkiem zasługuje z kryminalno-politycznego punktu widzenia na ukaranie. Ten ostatni wyznacznik odpowiedzialności należy oceniać według kryterium, w myśl którego przypisywalny jest tylko taki skutek, który został przez danego uczestnika ruchu spowodowany w wyniku sprowadzenia przezeń niedozwolonego niebezpieczeństwa (ryzyka) jego powstania albo istotnego zwiększenia ryzyka już istniejącego (a będącego np. wynikiem zachowania innego współuczestnika ruchu) - oczywiście w razie zrealizowania się tego właśnie niebezpieczeństwa (ryzyka) w postaci skutku spełniającego znamiona typu czynu określonego wart. 177 § 1 lub 2 k.k.” / wyrok Sądu Najwyższego z dnia Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2013 r. II KK 206/12/.
Lektura pisemnego uzasadnienia prowadzi do wniosku, że ze zgromadzonych dowodów sąd I instancji wyprowadził niesłuszne wnioski, wbrew zasadom określonymart. 7 k.p.k.Nie ulega wątpliwości, że oskarżonaM. N.wjechała częściowo na lewy pas ruchu, po którym poruszał się już pokrzywdzonyZ. K.prowadząc samochódP. (...)nr rej. (...)i gdyby prawidłowo obserwowała drogę to w lusterku bocznym i w lusterku umieszczonym w środku samochodu musiałaby ten pojazd zobaczyć. Tak więc, wywołała niebezpieczną sytuację na drodze naruszając przepisy wart. 3 ust 1 i art. 22 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym. PokrzywdzonyZ. K.nie zmieniał pasa ruchu i przed wypadkiem poruszał się po skrajnym lewym pasie, co wynika z zeznań między innymiO. B.iB. P.. Gdyby oskarżonaM. N.prawidłowo obserwowała lusterka to miała możliwość zauważenia pojazduP. (...)i odstąpienia od wykonania manewru zmiany pasa do czasu gdy pojazd ten wyprzedzi ją i pas, na który zamierzała wjechać będzie wolny. Tak więc, gdyby oskarżona odstąpiła od wykonania manewru zmiany pasa do wypadku by nie doszło. PokrzywdzonyZ. K.przejechałby jadąc lewym pasemulicy (...)wW.. Nadmierna prędkość i brak zapiętych pasów bezpieczeństwa nie doprowadziłby do wypadku gdyż nie miały wpływu na tor jazdy samochodu. Dopiero niezachowanie szczególnego ostrożności podczas zmiany pasa ruchu przez oskarżoną i zajechanie drogi poruszającemu się lewym pasem pojazdowiP. (...)doprowadziło najpierw do zderzenia bocznego obu pojazdów a potem na skutek utraty panowania nad pojazdem przez pokrzywdzonego do uderzenia w słup trakcji tramwajowej a następnie kolejnego zderzenia pojazdów. Do wypadku nie doszłoby bez zaistnienia koniecznego elementu w postaci wywołania przez oskarżoną sytuacji niebezpiecznej na drodze, która miała bezpośredni wpływ na utratę panowania nad pojazdem przez pokrzywdzonego i uderzenia w słup trakcji tramwajowej. Tak więc, brak zapięcia pasów i nadmierna prędkość pokrzywdzonego należy potraktować, jako przyczynienie się do powstania wypadku drogowegoi skutku w postaci ciężkich obrażeń ciała. Materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że oskarżona naruszając zasady określone wart. 3 ust 1 i art. 22 ust 1 i 3 Ustawyz dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowymwywołała stan niebezpieczeństwa na drodze. Zdaniem sądu odwoławczego, opinie biegłych, poza wyliczeniem prędkości obu pojazdów, nie różniły się znacznie opisem i mechanizmem wypadku. Sąd I instancji uznał, że przyczynienie pokrzywdzonego było tak znaczne, że nie sposób uznać winy oskarżonej. Jest to pogląd błędny i w żadnej mierze nie wynikaz opinii biegłych, w tym z opinii biegłegoT. D., na którą powołał się sąd I instancji formułując powyższy wniosek. BiegłyT. D.w swojej opinii stwierdził, że bezpośrednią przyczyną przedmiotowego wypadku było nieprawidłowe zachowanie się obojga jego uczestników. /k- 233/ Nie wyeliminował więc udziału oskarżonej w wypadku drogowym. Niewątpliwie skutki wypadku nie byłyby tak poważne gdyby nie znaczne przyczynienie się pokrzywdzonego. Przyczynienie sięZ. K.ma wpływ na wymiar kary jednak nie eliminuje zawinienia oskarżonej. Z tych powodów mając na uwadze treśćart. 454 § 1 k.p.k.sąd odwoławczy zaskarżony wyrok uchylił i sprawę przekazał sądowi rejonowemu do ponownego rozpoznania. W toku ponownego rozpoznania sprawy przede wszystkim należy przeanalizować zgromadzony materiał dowodowy i zastosować właściwą do zawinienia represję karną wobec oskarżonej. Zgromadzone dowody nie wymagają ponownego ich przeprowadzania i można poprzestać na ich odczytaniu.
Mając powyższe na uwadze sad odwoławczy orzekł jak w wyroku.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Anita Jarząbek – Bocian SSO Jacek Matusik