Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 1278/18
Data wyroku: 2018-08-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aneta Kulesza
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 par 1 kw

Sygn. akt V W 1278/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 sierpnia 2018 roku
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący – SSR Aneta Kulesza
Protokolant: Patrycja Prokop
po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2018 roku na rozprawie
sprawyW. G.,
s.J.iK.,ur. (...)wW.
obwinionego o to, że:
w dniu 20 grudnia 2017 roku ok. godziny 17:05 wW.naulicy (...), będąc kierowcą samochodu markiB.onr rej. (...)nie mając uprawnienia dokonał postoju na miejscu zastrzeżonym dla pojazdu osoby uprawnionej, oznaczonym znakami drogowymi D-18a z tabl. T-29 i P-24 wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym.
tj. o wykroczenie zart. 92§1kw w zw. zart. 5 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Dz. U.05.108.908 z późn. zm. i § 52 ust. 4 Rozp. Ministrów Infrastruktury oraz SprawW.. iA.. z dnia 31.07.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Dz. U. 02.170.1393.

I
obwinionegoW. G.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 92 § 1 kw wymierza mu karę 300 ( trzystu) złotych grzywny;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 ( trzydziestu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 100 (stu) złotych tytułem kosztów postępowania

III
zasądza od obwinionego na rzecz(...) W.kwotę 20 (dwudziestu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków poniesionych w toku czynności wyjaśniających.

Sygn. akt V W 1278/18

UZASADNIENIE
W. G.został obwiniony o to, że w dniu 20 grudnia 2017 roku ok. godziny 17:05 wW.naulicy (...), będąc kierowcą samochodu markiB.onr rej. (...)nie mając uprawnienia dokonał postoju na miejscu zastrzeżonym dla pojazdu osoby uprawnionej, oznaczonym znakami drogowymi D-18a z tabl. T-29 i P-24 wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym.
tj. o wykroczenie zart. 92§1kw w zw. zart. 5 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Dz. U.05.108.908 z późn. zm. i § 52 ust. 4 Rozp. Ministrów Infrastruktury oraz SprawW.. iA.. z dnia 31.07.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Dz. U. 02.170.1393.
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 20 grudnia 2017 r. około godziny 17.05W. G.kierował samochodem markiB.onumerze rejestracyjnym (...). Zaparkował swój pojazd naulicy (...)na parkingu w strefie ruchu przysklepie (...). Na szerokości nie mniejszej niż 0,5 metra zajął miejsce zastrzeżone dla pojazdu osoby niepełnosprawnej, oznaczone znakami drogowymi pionowym D-18a z tabliczką T-29 i znakiem poziomym P-24.W. G.nie posiada uprawnień na dokonanie postoju na miejscu zastrzeżonym dla pojazdu osoby uprawnionej. Po zaparkowaniuW. G.opuścił pojazd na kilka minut.
Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień obwinionego (k. 10, 45-46), zeznań świadkaP. D.(k. 14v-15, 46-47),dokumentacji fotograficznej (k. 4-6, 12-13, 29).
ObwinionyW. G.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazał, że pojazd opuścił po zatrzymaniu na około 2 minuty. Początkowo wskazał, że linię miejsca parkingowego dla osoby niepełnosprawnej przekroczył nie więcej niż 20 cm, jednak następnie przyznał, że była ta większa odległość, jednak nie więcej niż 0,5 metra.
W. G.ma 47 lat. Pracuje jako doradca handlowy z wynagrodzeniem 2.500 zł netto. Jest żonaty, ma jedno dziecko w wieku 6 lat. Nie był dotychczas karany. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. (oświadczenie obwinionego – k. 44)

Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do uznania obwinionego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 92§1 k.w. Podnieść należy, że wprawdzie obwiniony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, to jednak na okoliczność przebiegu zdarzenia złożył wyjaśnienia korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, tj. zarówno zeznaniami świadka jak również dokumentacją fotograficzną. Obwiniony przyznał bowiem, że parkując pojazd na parkingu przysklepie (...), na szerokość ok. 0,5 metra przekroczył linię miejsca zarezerwowanego dla osoby niepełnosprawnej. Zdaniem Sądu dowodom zgromadzonym w aktach sprawy należało nadać walor wiarygodności, bowiem korespondowały ze sobą i tworzyły logiczną całość. ŚwiadekP. D.jest osobą obcą dla obwinionego i w toku postępowania nie zostały ujawnione żadne okoliczności, dla których świadek mógłby składać w tej sprawie zeznania niezgodnie z rzeczywistością na niekorzyść obwinionego, narażając się na poniesienie odpowiedzialności karnej. Zwrócić należy również uwagę, że choć obwiniony twierdził, że dokumentacja fotograficzna została sporządzona przez strażników miejskich dopiero po tym, jak początkowo próbował odjechać z tego miejsca i nakazano mu zawrócić, a zatem miejsce ustawienia pojazdu utrwalone na zdjęciu nie odzwierciedla dokładnie jego wcześniejszego sposobu zaparkowania pojazdu, to jednak przedłożone przez samego obwinionego zdjęcie, która – jak wyjaśniał – zrobił jeszcze przed tą próbą odjechania z tego miejsca, nie różni się znacząco od dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez strażników miejskich. Zarówno bowiem na zdjęciach sporządzonych przez strażników miejskich, jak i zdjęciach złożonych do akt przez obwinionego, w sposób jednoznaczny widoczne jest, że przekroczył on linię miejsca zarezerwowanego dla osoby niepełnosprawnej i to blisko połową szerokości pojazdu (k. 29 zdjęcie złożone przez obwinionego).
Mając powyższe na uwadze Sąd ustalił stan faktyczny jak na wstępie.
Zdaniem SąduW. G.swoim zachowaniem w dniu 20 grudnia 2017 r. wyczerpał znamiona art. 92§1 kw, bowiem ok. godziny 17:05 wW.naulicy (...), będąc kierowcą samochodu markiB.onr rej. (...)nie mając uprawnienia dokonał postoju na miejscu zastrzeżonym dla pojazdu osoby uprawnionej, oznaczonym znakami drogowymi D-18a z tabl. T-29 i P-24 wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym.
Wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. popełnia, kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego. Podkreślić należy, że dla oceny sprawstwa obwinionego bez znaczenia pozostaje fakt, że nie zajął on całego miejsca zastrzeżonego dla osoby niepełnosprawnej, a jedynie jego część, bowiem miejsca dla osób niepełnosprawnych celowo są szersze niż pozostałe, by umożliwić swobodne opuszczenie pojazdu osobom z ograniczeniami poruszania się, np. na wózkach. Niczego również nie zmienia fakt, że taki sposób zaparkowania, jak utrzymywał obwiniony, został wymuszony niewłaściwym zaparkowaniem pojazdu przez inną osobę na dalszym miejscu parkingowym. Niewłaściwe zaparkowanie samochodu przez innego kierowcę nie uprawniało bowiem obwinionego do zaparkowania swojego pojazdu częściowo na miejscu dla osób niepełnosprawnych, uniemożliwiając tym samym takiej osobie zaparkowanie. Zwrócić należy natomiast uwagę, że jak wynika z zeznań świadka, w tamtym czasie były wolne inne miejsca parkingowe, tyle tylko że nie tak blisko wejścia do sklepu.
Wymierzając obwinionemu karę, Sąd kierował się przesłankami zawartymi w art. 33 k.w. oraz szczególnie w art. 24 § 1 i 3 k.w. i ustawowymi granicami zagrożenia przewidzianymi przez ustawodawcę, oceniając zwłaszcza stopień społecznej szkodliwości czynu, a także cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu, Sąd wziął pod uwagę wyrażone w przepisie art. 47 § 6 k.w. kryteria przedmiotowe, tj. wagę, rodzaj oraz charakter naruszonego dobra prawnie chronionego, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków jak i kryteria podmiotowe tj. postać zamiaru, motywację działania sprawcy czy rozmyślny sposób popełnienia czynu. W ocenie Sądu zachowanie obwinionego cechowało się wysokim stopniem społecznej szkodliwości, bowiem tego rodzaju sytuacje parkowania przez osoby zdrowe na miejscach dla osób niepełnosprawnych w istotny sposób utrudniają funkcjonowanie osób z ograniczeniami ruchowymi w społeczeństwie i zdaniem Sądu muszą być wyjątkowo piętnowane. Za okoliczność obciążającą Sąd uznał ponadto, iż obwinionemu już wcześniej zdarzało się popełniać wykroczenia w ruchu drogowym (k. 40).
Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 złotych, uznając tę karę za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przedmiotowego wykroczenia. W ocenie Sądu wymierzona kara będzie stanowiła odpowiednią dolegliwość dla obwinionego, uwzględniając wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i będzie adekwatna do popełnionego przez niego czynu. Zdaniem Sądu orzeczona kara skłoni obwinionego do refleksji nad zakresem obowiązków i zakazów obowiązujących uczestnika ruchu drogowego wynikających z treści przepisówustawy Prawo o ruchu drogowym, sprzyjając zwiększeniu bezpieczeństwa na drogach. W opinii Sądu orzeczona kara pozwoli także na osiągnięcie jej celów na płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania, ugruntowując słuszne społeczne przekonanie, że sprawcy wykroczeń drogowych – w szczególności takich jakie zostało przypisane obwinionemu w tej sprawie - muszą liczyć się z odpowiednimi konsekwencjami zachowań niezgodnych z zasadamiPrawa o ruchu drogowym.
O opłacie orzeczono na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, o kosztach postępowania natomiast w oparciu oart.119§1 k.p.w.w zw. zart. 118§1 kpw, obciążając nimi obwinionego. Wysokość tych kosztów została natomiast określona w oparciu o §2 i 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.