Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII K 6/17
Data wyroku: 2018-01-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Cisak-Nieckarz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 157§2 kk

Sygn. akt VII K 6/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 stycznia 2018 roku
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. VII Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Cisak-Nieckarz
Protokolant: sekr.sądowy Dawid Lesiakowski
po rozpoznaniu w dniach: 26 września 2017roku, 30 października 2017roku, 13 grudnia 2017roku, 18 stycznia 2018 roku sprawy:
z oskarżenia prywatnegoM. M. (1)
przeciwkoT. R.s.T.iZ. z d. P.,ur. (...)wP.
oskarżonemu o to, że:
w dniu 11 września 2016 roku w miejscowościG., gminaW.na trasieW.-C., wielokrotnie uderzył pięściami pokrzywdzonego siedzącego wewnątrz samochodu w okolice głowy i klatki piersiowej, oczekującego na włączenie się do ruchu drogowego po zatrzymaniu się znaku Stop, po czym po wyjściu pokrzywdzonego z samochodu ponownie zadał mu kilka ciosów przy pomocy kija w okolice głowy i lewego boku klatki piersiowej, tylnej części tułowia i w okolice lewego uda, powodując u pokrzywdzonego stłuczenie głowy w okolicy potylicznej z raną tłuczoną i ciętą, stłuczenia klatki piersiowej po stronie lewej z zadrapaniami skóry, stłuczenia uda lewego z zasinieniem, które naruszyły czynności narządów jego ciała na czas trwający poniżej dni siedmiu
tj. o czyn zart. 157 § 2 kk
z oskarżenia prywatnego wzajemnegoT. R.
przeciwkoM. M. (1)s.J.iZ. z d. K.,ur. (...)wK.
oskarżonemu o to, że:
w dniu 11 września 2016r. w miejscowościG.uderzył kilkakrotnie kijemT. R.w bok, bark i ręce, powodując obrażenia ciała w postaci: stłuczenia górnej powierzchni stawu barkowego, zadrapania naskórka na tylno – bocznej powierzchni barku ramienia lewego, podbiegnięcia krwawego na bocznej lewej powierzchni klatki piersiowej, podbiegnięcia krwawego na łuku żebrowym lewym, otarcie przedramienia lewego oraz bocznej krawędzi palca V ręki prawej, które naruszyły czynności narządu ciałaT. R.na czas trwający poniżej 7 dni
tj. o czyn zart. 157 § 2 kk

1
oskarżonegoT. R.w miejsce zarzucanego mu czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 11 września 2016 roku w miejscowościG., gminaW.na trasieW.-C.kilkakrotnie uderzyłM. M. (1)przy pomocy kija w okolice klatki piersiowej, nogi i głowę, powodując u pokrzywdzonego stłuczenie głowy w okolicy potylicznej z raną tłuczoną i ciętą, stłuczenia klatki piersiowej po stronie lewej, stłuczenie okolicy lędźwiowej lewej z zadrapaniami skóry oraz stłuczenie uda lewego z zasinieniem, które to obrażenie spowodowały naruszyły czynności narządów jego ciała na czas trwający poniżej dni siedmiu w rozumieniu przepisówKodeksu karnego, czym wyczerpał dyspozycjęart. 157 § 2 kki za to na podstawieart. 157 § 2 kkwymierza oskarżonemu karę grzywny w liczbie 200 (dwieście) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych;

2
oskarżonegoM. M. (1), z oskarżenia wzajemnego oskarżycielaT. R., uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 157 § 2 kki za to na podstawieart. 157 § 2 kkwymierza oskarżonemu karę grzywny w liczbie 200 (dwieście) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych;

3
zasądza od oskarżonegoT. R.na rzecz oskarżyciela prywatnegoM. M. (1)kwotę(...)(jeden tysiąc sześćset czterdzieści cztery) złote tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez oskarżyciela prywatnego;

4
zasądza od oskarżonegoM. M. (1)na rzecz oskarżyciela prywatnego wzajemnegoT. R.kwotę 1644 (jeden tysiąc sześćset czterdzieści cztery) złote tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez oskarżyciela prywatnego wzajemnego;

5
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 400 (czterysta) złotych tytułem opłat.

Sygn. akt VII K 6/17

UZASADNIENIE
Oskarżyciel prywatny postawił oskarżonemuT. R.zarzut popełnienia czynu polegającego na tym, że:
w dniu 11 września 2016 roku w miejscowościG., gminaW.na trasieW.-C., wielokrotnie uderzył pięściami pokrzywdzonego siedzącego wewnątrz samochodu w okolice głowy i klatki piersiowej, oczekującego na włączenie się do ruchu drogowego po zatrzymaniu się znaku Stop, po czym po wyjściu pokrzywdzonego z samochodu ponownie zadał mu kilka ciosów przy pomocy kija w okolice głowy i lewego boku klatki piersiowej, tylnej części tułowia i w okolice lewego uda, powodując u pokrzywdzonego stłuczenie głowy w okolicy potylicznej z raną tłuczoną i ciętą, stłuczenia klatki piersiowej po stronie lewej z zadrapaniami skóry, stłuczenia uda lewego z zasinieniem, które naruszyły czynności narządów jego ciała na czas trwający poniżej dni siedmiu
tj. o czyn zart. 157 § 2 kk
Oskarżyciel prywatny wzajemnyT. R.postawiłM. M. (1)zarzut popełnienia czynu polegającego na tym, że :
w dniu 11 września 2016r. w miejscowościG.uderzył kilkakrotnie kijemT. R.w bok, bark i ręce, powodując obrażenia ciała w postaci: stłuczenia górnej powierzchni stawu barkowego, zadrapania naskórka na tylno – bocznej powierzchni barku ramienia lewego, podbiegnięcia krwawego na bocznej lewej powierzchni klatki piersiowej, podbiegnięcia krwawego na łuku żebrowym lewym, otarcie przedramienia lewego oraz bocznej krawędzi palca V ręki prawej, które naruszyły czynności narządu ciałaT. R.na czas trwający poniżej 7 dni
tj. o czyn zart. 157 § 2 kk
W toku przewodu sądowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. M. (1)orazT. R.pozostają w konflikcie.
/dowód:  wyjaśnienia oskarżonegoT. R.– k. 79, 80
zeznania świadkaA. R.k. 82v
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM.aM.– k. 80v/
W dniu 11 września 2016 r. około godziny 10.00-10.30, w miejscowościG.T. R.prowadząc pojazd markiV. (...)onr rej. (...), jechał wraz z pasażeremA. R.za pojazdem markiM. (...)onr rej. (...). Pojazd ten prowadziłM. M. (1). Na skrzyżowaniu zdrogą nr (...)W.-C., z uwagi na znak(...)M. M. (1)zatrzymał pojazd. Zatrzymał pojazd tuż przed prawą krawędzią linii przecinającej drogę(...)T. R.także zatrzymał swój pojazd, w odległości około 10 metrów od pojazduM. M. (1).M. M. (1)stał tak około 1 minuty.
/dowód: notatka urzędowa k. 1 akt sprawy(...)
dokumentacja fotograficzna k. 112;
protokół oględzin miejsca k. 6-8 akt sprawy(...)
wyjaśnienia oskarżonegoT. R.– k. 79, 79v, 81-81v
zeznania świadkaA. R.k. 82v.-83 /
M. M. (3)wysiadł z pojazdu, wyciągnął z bagażnika samochodu drewniany kij o długości 81 cm i trzymając w ręku kij zmierzał w stronę pojazduT. R..T. R.wysiadł ze swojego pojazdu. W pewnym momencieM. M. (1), trzymając kij oburącz wykonał zamach zza głowy i zaatakowałT. R.. Ten próbował odeprzeć atak poprzez uniesienie ręki. Następnie był uderzany przezM. M. (1)w bark, w bok – okolice żeber i ręce.
/dowód: dokumentacja fotograficzna k. 14, 84
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoT. R.– k. 79-79v
częściowo zeznania świadkaA. R.k. 82v.-84
płyta CD k. 15/
A. M.zgłosiła zdarzenie na policję.
/dowód: raport historii działania – k. 93/
W pewnym momencieT. R.odebrałM. M. (1)kij.T. R.zaczął uderzać kijemM. M. (1)w okolicę klatki piersiowej oraz nogi, a następne zadał cios w głowę, powodując krwawiącą ranę. Po czym odrzucił kij.M. M. (1)wrócił do swojego pojazdu. Skontaktował się telefonicznie z małżonkąJ. M., która przyjechała w miejsce postoju obydwu pojazdów.
/dowód: notatka urzędowa k. 1 akt sprawy(...)
wzajemny akt oskarżenia k. 38-39;
dokumentacja fotograficzna k. 77, 112;
protokół oględzin miejsca k. 6-8 akt sprawy(...)
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoT. R.– k. 79-80
wyjaśnienia oskarżonegoM.aM.– k. 80v.-82
częściowo zeznaniaA. R.k. 82v-84
częściowo zeznaniaJ. M.k. 103-104 /
M. M. (1)zgłosił zdarzenie na policję.
/dowód: raport historii działania – k. 94 /
Interweniowali funkcjonariusze PolicjiM. K.,A. G.orazT. K..
/dowód: zeznania świadkaT. K.– k. 86
zeznania świadkaM. K.– k. 85-85v
zeznania świadkaJ. S.– k. 85v-86/
M. M. (1)został zabrany z miejsca zdarzenia przez pogotowie ratunkowe i przetransportowany do(...) Szpitala Wojewódzkiego im. (...)wP..
/dowód: notatka urzędowa k. 1 akt sprawy(...)
dokumentacja medyczna – k. 20-23;
wyjaśnienia oskarżonegoM.aM.– k. 80v-82/
W wyniku zdarzenia z dnia 11 września 2016 r.M. M. (1)doznał obrażeń ciała: stłuczenia głowy w okolicy potylicznej z raną tłuczoną, stłuczenie klatki piersiowej po stronie lewej, stłuczenie okolicy lędźwiowej lewej z zadrapaniami skóry, stłuczenie uda lewego z zasinieniem. Obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciałaM. M. (1)trwające nie dłużej niż siedem dni w rozumieniuKodeksu karnego.
/ dowód: opinia biegłego chirurga k. 25-26 akt sprawy(...)
opinia ustna uzupełniająca – k. 100-101/
OskarżonyM. M. (1)nie jest chory psychicznie ani upośledzony. W dacie czynu mógł rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem.
/ opinia sądowo- psychiatryczna k. 114-119;/
T. R.w dniu 11 września 2016 r. udał się do(...) Szpitala Wojewódzkiego im. (...)wP..
/dokumentacja medyczna k. 17-18;/
W wyniku zdarzenia z dnia 11 września 2016 r.T. R.doznał stłuczenia górnej powierzchni stawu barkowego, zadrapania naskórka na tylno – bocznej powierzchni barku ramienia lewego, podbiegnięcia krwawego na bocznej lewej powierzchni klatki piersiowej, podbiegnięcia krwawego na łuku żebrowym lewym, otarcie przedramienia lewego oraz bocznej krawędzi palca V ręki prawej, które naruszyły czynności narządu ciałaT. R.na czas trwający poniżej 7 dni.
/opinia prywatna dotyczącaT. R.k. 16;
opinia ustna biegłego chirurga – k. 102-103/
T. R.ma 40 lat, posiada wykształcenie zawodowe z zawodu aparatowy przetwórstwa mięsnego. Oskarżony prowadzi gospodarstwo rolne, o pow. 12 ha o wartości ok. 360 tys. złotych, uzyskuje dochód 2.000-3.000 zł miesięcznie, posiada sprzęt rolniczy o łącznej wartości 200 tys. złotych. Oskarżony jest żonaty ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Nie był uprzednio karany.
/informacje podane przez oskarżonego do protokołu rozprawy k. 78v
karta karnaT. R.k. 52/
M. M. (1)ma 70 lat, posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu ślusarz spawacz i rolnik, obecnie przebywa na emeryturze i uzyskuje z tego tytułu ochów w wysokości około 1.000 zł miesięcznie. Oskarżony jest żonaty, nie ma nikogo na utrzymaniu. Oskarżony posiada gospodarstwo rolne o pow. 20 ha - przedmiot dzierżawy, maszyny rolnicze o wartości ok. 300 tys. złotych, koparko-ładowarkę o wartości ok. 100 tys. złotych. Nie był uprzednio karany.
/  informacje podane przez oskarżonego do protokołu rozprawy  k. 78v.-79
karta karnaM. M. (1)k. 51;/
OskarżonyT. R.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że podłożem konfliktu zM. M. (1)jest działalność, którą prowadzi żonaT. R.. W niedzielę spotkał sąsiada na drodze wracając z zakupów z żoną i zatrzymał się za jego samochodem.M. M. (1)początkowo zatrzymał się przed znakiem stop, stał około minuty, mimo że mógł przejechać przez trasę jednym ciągiem, lecz tego nie zrobił.T. R.wskazał, że nie pamięta czy wtedy trąbił czy też nie.T. R.wskazał, że zatrzymał się przed znakiem stop.M. M. (1)jechał sam i gdy się zatrzymał, to wyszedł z swojego samochodu i wyciągnął z bagażnika kij, podszedł do auta oskarżonego, zatrzymał się jakiś metr od auta i kazał mu wysiąść.T. R.dodał, że skoroM. M. (1)nie wyciągnął siekiery z auta, tylko kij to do niego wyszedł. NastępnieM. M. (1)zaczął uderzać go kijem, oskarżony bronił się, na tyle ile mógł. Stał naprzeciwkoM. M. (1), kiedy był atakowany kijem.T. R.wskazał, że zabrał kijM. M. (1), gdy ten trochę osłab i wyrzucił w pole, następnieM. M. (3)uciekł do auta. Dodał, że jego żona zadzwoniła na Policję, zadzwonił równieżM. M. (1). Na miejscu zjawiła się Policja i żona oskarżonego.T. M.wskazał, że na drugi dzień zgłosił się do lekarza, bo źle się czuł.T. R.wyjaśnił, że nie uderzyłM. M. (1)i nie widział w dniu zdarzenia u niego żadnych obrażeń, ani zakrwawienia na głowie. Podczas zdarzenia żonaT. R.robiła zdjęcia. Oskarżony podniósł, że po zdarzeniu podszedł doM. M. (1)i zapytał się do kiedy ma to wszystko trwać, w tym momencie zatrzasnął drzwi auta. Miesiąc wcześniej miało miejsce zdarzenie w którym sąsiadM. M. (1)wyskoczył z siekierą, gdy jechał koparką. W dniu zdarzenia nie poszedł do lekarza, gdyż nic nie odczuwał, dopiero następnego dnia zaczął odczuwać ból. Po zdarzeniu przez okres dwóch miesięcy odczuwał bóle pleców, kręgosłupa.T. R.wskazał, że nie zajechał drogiM. M. (1), samochody nie były przestawiane do momentu przyjazdu Policji.
/wyjaśnienia oskarżonegoT. R.– k. 79-80, 81/
OskarżonyM. M. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia wracał z kościoła drogąB.-G..T. R.jechał w stronęP., kiedy zobaczył, że jedzie sam zawrócił, wyprzedził jego auto i przed znakiem stop zajechał mu drogę. Wyskoczył z pojazdu, otworzył drzwi i zaczął go bić. SamochódT. R.był pierwszy i zajechał mu drogę tak, że nie mógł odjechać. Otworzył drzwi jego auta i zaczął go bić po twarzy, wtedyM. M. (1)zakrwawił się.M. M. (1)wskazał, że wyszedł z auta i zaczął się wycierać i w tym czasieT. R.wycofał autem, objechał z tyłu jego samochód, wyskoczył z auta i zaczął go bić kijem.M. M. (1)wskazał, że wyrwał mu kij, bo chciał się bronić, lecz ponownieT. M.zabrał mu kij i zaczął go bić.M. M. (1)wskazał, że był tak zakrwawiony, że nie widział na oczy.M. M. (1)podniósł, że nie mógł się ruszać i wsiąść do samochodu. Na miejsce przyjechała jego żona.M. M. (1)wskazał, że w 2014 r.T. R.pobił go bez powodu. Dzień przed zdarzeniem pracował w polu, przyszedłT. R.i zaczął rzucać w niego kamieniami, kiedyś pobił innego sąsiada metalową rurką.M. M. (1)wskazał, że zdjęcie nr 1 k. 14, zostało wykonane po tym jakT. R.go pobił, a on odebrał mu kij i chciał się bronić. WtedyT. R.zabrał mu kij i zaczął nim bić.M. M. (1)podniósł, że zaczął krwawić po ostatnim uderzeniu kijem zadanym w głowę.M. M. (1)wskazał, że on stał przed trasą, aT. R.zajechał mu drogę z lewej strony, pobił go, następnie zajechał z tyłu i postawił tam samochód. Nie przestawił swojego samochodu, po tym jakT. R.wycofał.T. R.zatrzymał się, wjechał prawie na trasę.

    /wyjaśnienia oskarżonegoM.M.– k. 80v.-82/

Sąd dokonał następującej oceny zgromadzonych dowodów i zważył, co następuje:
W sprawie nie budzi wątpliwości, w świetle wyjaśnień oskarżonych, a dopełnienie wyjaśnień stanowią zeznania świadkówA. R.,J. M., że strony pozostają w konflikcie, co ma bezpośrednie przełożenie na panujące pomiędzy nimi relacje, które kształtuje i determinuje, stanowiąc tło zdarzenia objętego tym postępowaniem.
Zarówno oskarżonyT. R., jak i oskarżonyM. M. (1)prezentują wyraźnie odmienne wersje zdarzenia, przedstawiając siebie w charakterze ofiary/pokrzywdzonej, przerzucając wyłączną odpowiedzialność za zaistniałą sytuację na stronę przeciwną. W świetle chociażby powyższego, depozycje stron nie dają pełnej wiedzy odnośnie rzeczywistego przebiegu zdarzenia z dnia 11 września 2016 r. w miejscowościG.. Obaj oskarżeni mają interes w przedstawianiu wersji zdarzenia w sposób użyteczny dla własnej odpowiedzialności prawno karnej. Stąd też przez pryzmat zarówno okoliczności subiektywnych (wzajemne obciążanie się agresją przez uczestników zdarzenia w obawie przed odpowiedzialnością karną), jak i obiektywnych (dynamika zdarzenia, napięta, nerwowa atmosfera), z dużą dozą krytycyzmu należało podejść zarówno do wersji zdarzenia prezentowanych przez oskarżonych, jak i wspierających ich świadków:A. R.(małżonki oskarżonegoT. R.- naocznego świadka zdarzenia) orazJ. M.(żony oskarżonegoM. M. (1), która na miejsce zdarzenia przyjechała wezwana przez męża), nie wolnych przecież od emocji, nie potrafiących bądź nie chcących obiektywnie spojrzeć na przebieg zdarzenia.
Sąd przyjął za podstawę ustaleń faktycznych te dowody, których wiarygodność znalazła potwierdzenie w innych dowodach i okolicznościach odtwarzanego zdarzenia, ze szczególnym uwzględnieniem opinii biegłego chirurga, nie cofając się przed uznaniem za prawdziwe jedynie określonych fragmentów depozycji stron, oraz świadkaA. R.mających interes w przedstawianiu przebiegu zajścia z korzyścią dla siebie, zważywszy na powyższe.
Wyjaśnieniom oskarżonegoT. R.należy przyznać walor wiarygodnych co do faktów, iż:
- w dniu zdarzenia poruszał się pojazdem markiV. (...), wraz z małżonkąA. R.,
- w miejscowościG.zatrzymał pojazd przed skrzyżowaniem zdrogą nr (...), po tym jak bezpośrednio przed jego pojazdem zatrzymał się pojazd markiM. (...), który prowadziłM. M. (1),
-M. M. (1)wyszedł ze swojego pojazdu, podszedł do bagażnika i wyjął kij długości około 1 metra,
-T. R.wyszedł ze swojego pojazdu,
-M. M. (1)zamachnął się kilkakrotnie i zadał oskarżonemu kilka ciosów,
-T. R.wyrwał kijM. M. (1).
Wyżej przytoczone wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w zgromadzonych dowodowych, bądź jawią się jako prawdopodobne w zestawieniu z przekazemM. M. (1). Przechodząc do wyjaśnień tegoż oskarżonego, jako niewiarygodny jawi się przekaz, w którym oskarżony jako inicjatora zdarzenia wskazujeT. R., który – zgodnie z deklaracjąM. M. (1), miał zajechać mu drogę, zaatakować jako pierwszy, aby po ciosie zadanym w twarz, przestawić pojazd i pozostawić w stanie, jak podczas interwencji Policji.
Poza sporem pozostaje fakt, iż w miejscu zdarzenia interweniowali funkcjonariusze PolicjiM. K.,T. K.,A. G., a przebieg interwencji, prowadzone czynności – w tym oględziny pojazdów oraz miejsca zdarzenia, oddają protokoły oględzin, dokumentacja fotograficzna sporządzona przez funkcjonariuszy w toku oględzin, w tym technika kryminalistykiM. S., jak i zeznania wskazanych, złożone na rozprawie. Odnosząc się do protokołu oględzin miejsca zdarzenia, oraz dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas tej czynności, dowody te obrazują lokalizację pojazdów uczestników zdarzenia względemdrogi nr (...), wskazując, iż pojazd markiM. (...)jest zaparkowany tuż przed prawą krawędzią (linią przerywaną) drogi krajowej nr. 1, zaś pojazd markiV. (...)– w odległości 10 metrów za wspomnianym. Okoliczność ta jest istotna dla oceny wyjaśnień oskarżonych, a za nimi zeznań świadkaA. R.. Każdy z oskarżonych deklaruje bowiem, iż jego pojazd nie był przestawiany do czasu przyjazdu funkcjonariuszy Policji. Lokalizacja pojazduM. (...)względemdrogi krajowej nr (...)jest o tyle istotna, że wyklucza deklarowany przezM. M. (1)przebieg zdarzenia w fazie wstępnej, kiedy to – według zapewnieńM. M. (1), toT. R.miał zajechać wspomnianemu drogę, po jego zatrzymaniu, wysiąść z pojazdu aby zadaćM. M. (1)siedzącemu w pojeździe cios w twarz. W kontekście przywołanych wyżej dowodów o randze obiektywnych, deklaracja ta jawi się jako nieprawdopodobna. Lokalizacja jego pojazdu nakazywałaby wjazd na uczęszczaną drogę krajową, bo tylko wtedy oskarżony mógłby ustawić własny pojazd przed pojazdemM. M. (1), a następnie pozostawić wraz z pasażerem na czas konfrontacji z oskarżonymM. M. (1). WyjaśnieniaM. M. (1), w zakresie w jakim wskazujeT. R.jako inicjatora zdarzenia, pozostaje także w opozycji do dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez świadkaA. R., jak i jej zeznań. Nie można pominąć, co już wyżej zaznaczono, zainteresowaniaA. R.w rozstrzygnięciu postępowania na korzyść oskarżonegoT. R., męża świadka. Nie można także wykluczyć, a wręcz wskazać należy, zważywszy na dowód z opinii biegłego chirurga (o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia), iż dokumentacja fotograficzna oddaje wyłącznie fragment konfrontacji oskarżonych, to z uwagi na wyżej poczynione rozważania, co do wyjaśnieńM. M. (1)i jego wskazań na inicjatywęT. R., jak i zważywszy na widoczny na fotografii pochodzącej odA. R.postawy uczestników konfrontacji, to przekazT. R.w zakresie w jakim traktuje o wstępnej części zdarzenia, wypada pozytywnie. Ocena ta jest uprawniona także w kontekście tego, że o interwencję policji wnioskował w pierwszej kolejnościA. R.- małżonkaT. R., a wskazuje na to raport historii działania funkcjonariuszy Policji. Opinia biegłego chirurgaR. K.traktująca o obrażeniachT. R.dopełnia wyjaśnień oskarżonego, iż ten został potraktowany drewnianym kijem, atakującym – jak dowodzi dokumentacja fotograficzna (k. 14) byłM. M. (1)(szerzej co do rodzaju obrażeń, mechanizmu ich powstania w dalszej części uzasadnienia). W konsekwencji, jako prawdopodobna jawi się wersja oskarżonegoT. R.o wyrwaniu kijaM. M. (1). Niewątpliwie kij ten został ostatecznie odrzucony, a miejsce w jakim się znalazł oddaje protokół oględzin. Należy tylko przypomnieć, iż znajdował się w odległości 16 metrów od lewej krawędzi pojazdu markiM..T. R.przemilcza jedynie tą część zdarzenia, która poprzedza odrzucenie kija, a dotyczy jego aktywności. Analogicznie relacjonujeA. R.. Świadek wskazuje, iżT. R.wyłącznie się bronił, a kij, który wyrwał z rękiM. M. (4)– odrzucił, zaprzeczyła aby uderzałM. M. (1). Relacjom tym, należy odmówić przymiotu wiarygodności. Wyjaśnienia oskarżonegoT. R.należy w tym zakresie traktować jako przyjętą i realizowaną linię obronę. ŚwiadekA. R.jako osoba najbliższa dla oskarżonego jest zainteresowana korzystnym rozstrzygnięciem sprawy na rzecz jej małżonka, stąd taka jej relacja o tej części konfrontacji oskarzonych. Co do tej fazy zdarzenia, mianowicie aktywnościT. R., na przymiot wiarygodnych zasługują wyjaśnienia oskarżonegoM. M. (1), który podaje, iż po wyrwaniu kijaT. R.zaczął go bić po plecach, głowie, oskarżony krwawił po ostatnim uderzeniu. Wyjaśnienia oskarżonegoM. M. (1)w powyższym zakresie wypadają pozytywnie na tle i w kontekście zgromadzonych dowodów. Wskazać należy, iż oskarżonyM. M. (1)posiadał widoczne obrażenia -krwawiącą ranę głowy. Ślady krwi zlokalizowane przy jego pojeździe, oraz na fotelu kierowcy pojazdu markiM.. Ślady te zostały opisane w protokole oględzin, jak i uwidocznione w dokumentacji fotograficznej. OskarżonyM. M. (1)wymagał pomocy medycznej i takiej niezwłocznie mu udzielono.M. M. (1)był hospitalizowany w dniu 11.09.2016r. po rozpoznaniu urazu głowy, a nadto stłuczenia klatki piersiowej po stronie lewej i uda lewego. OskarżonyM. M. (1)zwizualizował obrażenia, poprzez ich sfotografowanie (k. 77). Co do ich rodzaju, prawno karnej oceny wypowiedział się biegły chirurg, odnosząc się nadto do mechanizmu ich powstania. Opiniując na rozprawie, biegły - po zapoznaniu się z dodatkową dokumentacją medyczną dotyczącąM. M. (1)odniósł się obszernie i wyczerpująco co do sposobu i podstawy kwalifikowania obrażeń tego oskarżonego. Podtrzymał w tym zakresie stanowisko wyrażone w opinii pisemnej, uzasadniając je w sposób przejrzysty i logiczny. Obrażenia widoczne w dokumentacji fotograficznej oraz opisane w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego, jak i opinii biegłego chirurga są zasadniczo tożsame. Wskazać należy na stłuczenie głowy w okolicy potylicznej z raną tłuczoną i ciętą, stłuczenie klatki piersiowej po stronie lewej, stłuczenie uda lewego z zasinieniem. Odnosząc się do mechanizmu powstania obrażeńM. M. (1), biegły zaopiniował, że w udo lewe zadano 4 ciosy podobnym albo tym samym podłużnym przedmiotem. Prawdopodobnie te ciosy były zadawane w ten sam sposób, zważywszy na zbliżone wymiary tych urazów. Układ urazów – boczna powierzchnia w górę uda oraz w dół w stron łydki wskazuje na uderzenia z boku, z bocznego zamachu. Co do urazu klatki piersiowej, biegły zaopiniował, że w momencie jego powstawania atakowany miał uniesioną do góry, lub odwiedzioną rękę, albowiem – zdaniem biegłego - gdyby podłużny przedmiot działał na te okolice, zasinienie powinno przejść na tylną powierzchnię ramienia jakby w przedłużeniu. Biegły wskazał nadto na uraz głowy, opisując ranę jako efekt uderzenia, a nie cięcia. Po okazaniu dowodu rzeczowego w postaci drewnianego pręta o gładkiej powierzchni o długości 81 cm, ujawnionego w toku oględzin miejsca zdarzenia, biegły zaopiniował, że te obrażenia, które są widoczne na kończynie dolnej lewej i tułowiuM. M. (1)mogły powstać od działania tego lub takiego przedmiotu, podobnie rana tłuczona na głowie, z tym że co do ostatniego urazu, istotna jest siła z jaką zadano uderzenie. Zadając uderzenie z większą energią, z większym zamachem można było doprowadzić do złamania kości czaszki. Jeżeli zadano uderzenie z niezbyt dużą siłą, to rana powstała a do złamania nie doszło, rana ujawniona u oskarżonegoM. M. (1)mogła powstać od zadania ciosu okazanym biegłemu drewnianym prętem. Należy przy tym, odwołując się do opinii uzupełniającej biegłego chirurga, wykluczyć, aby ujawniona uM. M. (1)rana cięta głowy była efektem działań obronnych podejmowanych przezT. R., polegających na odepchnięciu kija uniesioną ręką, widoczną na zdjęciu z k. 14. Jak wskazał biegły, z takiego mechanizmu, przy widocznym na zdjęciu zamachu (oburącz, zza głowy), należało spodziewać się złamania palca ręki lub złamania śródręcza uT. R., a takiego obrażenia u wskazanego nie ujawniono (szerzej o obrażeniachT. R.w dalszej części uzasadnienia). Zaznaczyć nadto należy, iż co najmniej część obrażeń (zasinienia uda oraz dołu podkolanowego), to obrażenia charakterystyczne, będące efektem agresywnego zachowania osoby trzeciej, ze względu na lokalizację wykluczającą przypadkowy uraz, bądź ze względu na kształt wskazujący, iż są efektem urazów zadawanych podłużnym przedmiotem. Jak już zaznaczono, biegły wskazał, iż mogą być efektem zadawania ciosów dowodowym drewnianym prętem. Dodać tylko należy, iżT. R.rozpoznał opisany wyżej drewniany pręt, jako ten, którym był atakowany, to ten pręt oskarżony odrzucił. Pręt został ujawniony w toku oględzin, co już wyżej opisano. W tym miejscu należy nadto podkreślić, że uM. M. (1)nie ujawniono takich obrażeń, które weryfikowałyby pozytywnie oświadczenie tego oskarżonego, iż został uderzony w twarz, krwawił we wstępnej fazie zdarzenia, kiedy siedział jeszcze w pojeździe. W tym zakresie należy także odwołać się do dokumentacji fotograficznej obrazującej oskarżonego w chwili zamachu (k. 14).M. M. (1)nie ma w tym momencie żadnych widocznych obrażeń głowy, ani twarzy, podobnie śladów krwi, co już każe wątpić w prawdziwość przekazu oskarżonego traktującego o wstępnej fazie zdarzenia. Należy nadto odwołać się do poczynionych wyżej rozważań co do przebiegu tej fazy zdarzenia. Wprawdzie w pojeździe oskarżonegoM. M. (1)ujawniona na fotelu kierowcy plamy krwi, ale w kontekście całokształtu zgromadzonych dowodów, to rana cięta głowy spowodowała krwawienie. Ta powstała natomiast w ostatniej fazie zdarzenia. Pozostałe obrażenia ujawnione u oskarżonego to przecież zasinienia. Zauważyć przy tym należy, iż w dalszej części swoich wyjaśnień oskarżonyM. M. (1)sam podkreślił, że krwawił po ostatnim uderzeniu. Lokalizacja plam krwi wewnątrz pojazdu (siedzenie kierowcy) wyklucza aby powstały od obrażenia twarzy osoby siedzącej, a tak deklarujeM. M. (1). Wspomniana już dokumentacja fotograficzna – k. 14 – wskazuje, iż oskarżony pochylał się nad siedzeniem kierowcy swojego pojazdu stojąc przy otwartych drzwiach tego pojazdu. Zdjęcia ponumerowano – zgodnie z deklaracją oskarżonegoT. R.– chronologicznie, zgodnie z przebiegiem zdarzenia. Utrwalone obrazy wskazują na rzetelność tego przekazu, co dodatkowo dowodzi, iż krwawienie jest efektem urazu głowy, spowodowanego w ostatniej fazie zdarzenia. U oskarżonegoM. M. (1)nie ujawniono natomiast takich obrażeń, które potwierdzałyby jego wersję zdarzenia co do inicjatora konfrontacji i pierwszej jej fazy. Jak już wyżej zaznaczono, to przekaz oskarżonegoT. R., oraz świadkaA. R.oddaje rzeczywisty przebieg zdarzenia w tej jego fazie.
Przypomnieć należy, iż biegły chirurg opiniował także co do obrażeńT. R.. Co istotne biegły opiniował nie tylko w oparciu o dokumentację medyczną, albowiem oskarżonyT. R.także po zdarzeniu poszukiwał pomocy medycznej, ale także w oparciu o badanie oskarżonego.T. R.doznał określonych przez biegłego obrażeń w postaci stłuczenia górnej powierzchni stawu barkowego, zadrapania naskórka na tylno – bocznej powierzchni barku ramienia lewego, podbiegnięcia krwawego na bocznej lewej powierzchni klatki piersiowej, podbiegnięcia krwawego na łuku żebrowym lewym, otarcia przedramienia lewego oraz bocznej krawędzi palca V ręki prawej. Biegły dokonał ich prawno karnej oceny, jak i odniósł się do mechanizmu ich powstania. Jak zaopiniował biegły, stłuczenie górnej powierzchni barku lewego z nieregularnym plamistym podbiegnięciem krwawym jest efektem działania twardego przedmiotu typu dowodowy kij. Przy czym na górnej powierzchni barku nie dojdzie do powstania szynowatego i podłużnego podbiegniecie, bowiem górna powierzchnia barku jest niewielka, nie ma w podłożu grupy mięśniowej takiej jak na udzie. Pasmowato szynowate podbiegnięcie na bocznej powierzchni klatki piersiowej tuż poniżej pachy lewej czyli od pachy do brodawki piersiowej musiało – zdaniem biegłego powstać od przedmiotu typu kij lub pałka. U oskarżonegoT. R.stwierdzono ślady wskazujące na pojedyncze uderzenie. Od podłużnego przedmiotu powstało także - zdaniem biegłego – jedno pasmowate podbiegnięcie na łuku żebrowym lewym. Co do stwierdzonych przez biegłego podczas badania kilku mniejszych, drobnych obrażeń, mogły być zdaniem biegłego - wynikiem nietrafionych ciosów, to jest zadanych nieprecyzyjnie, albo wynikiem odbijania bądź zasłaniania się przed działaniem podłużnego przedmiotu. Te drobne obrażenia, to otarcie skóry na bocznej krawędzi palca V np., niewielkie otarcie na tylnej powierzchni przedramienia lewego, kilka linijnych zadrapań na barku i ramieniu lewym.
Sąd podzielił wnioski powyższych opinii. Są one jasne, pełne, wewnętrznie niesprzeczne. Pochodzą od osoby fachowej i bezstronnej, niezaangażowanej po żadnej ze stron procesu. Biegły udzielił odpowiedzi na wszystkie postawione mu pytania, na które zgodnie z zakresem posiadanych wiadomości specjalnych i udostępnionym mu materiałem dowodowym mógł i powinien był udzielić, uwzględnił także wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. W szczególności analizowane opinie są zupełne (kompletne i dokładne), komunikatywne (zrozumiałe i jasne) oraz rzetelnie i wnikliwie uzasadnione (tj. logiczna, zgodna z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy). Strony prowadzonego postępowania nie miały zastrzeżeń, co do przyjętej metodologii, nie wnosiły także o powołanie nowego biegłego. Fakt wywołania opinii uzupełniającej był podyktowany złożeniem przez obrońcęM. M. (1)dodatkowej dokumentacji medycznej, nieznanej biegłemu w dacie opiniowania zasadniczego.
Ustalenia faktyczne co do rodzaju obrażeń odniesionych przez obydwu oskarżonych, jak i mechanizmu ich powstania Sąd poczynił w oparciu o dokumentację medyczną (k – 17-18, 96, 113), opinie biegłego chirurga (k. 25-26, k. 16, k. 100-103), oraz dokumentację fotograficzną (k – 14, 44, 77, 97). Przywołując stanowisko biegłego chirurga,stwierdzone u wymienionych obrażenia ciała pozwalają na przyjęcie, iż są efektem zadawania przez każdego z oskarżonych ciosów drewnianym (dowodowym) prętem. Przeczenia oskarżonych jakoby żaden z nich nie zadawał ciosów przeciwnikowi, był wyłącznie atakowany, pozostają w opozycji ze wskazanymi dowodami, stanowią przyjętą i konsekwentnie realizowaną linię obrony.
Zeznania świadkaJ. M., analogicznie jak wyjaśnienia oskarżonegoM. M. (1)również należy traktować z dużą ostrożnością. Lektura zeznań tego świadka wskazuje iżJ. M.przytacza argumenty, fakty, wypowiada oceny w sposób zbliżony do wypowiadanych przez oskarżonego. Wskazać należy, iż świadek jest osobą najbliższą dla oskarżonego, niewątpliwie zainteresowaną korzystnym dla męża rozstrzygnięciem tej sprawy. Już chociażby z tych względów świadek, z dwóch sprzecznych relacji „preferuje” przekaz męża.
Niczego do sprawy nie wnoszą zeznania świadkaB. B., stąd pominięto ich szczegółową ocenę.
Stąd też opierając się o tak zgromadzony materiał dowodowy Sąd przypisał
a/T. R.czyn polegający na tym, że w dniu 11 września 2016 roku w miejscowościG., gminaW.na trasieW.-C., kilkakrotnie uderzyłM. M. (1)przy pomocy kija w okolice klatki piersiowej, nogi i głowę, powodując u pokrzywdzonego stłuczenia głowy w okolicy potylicznej z raną tłuczoną i ciętą, stłuczenie klatki piersiowej po stronie lewej, stłuczenie okolicy lędźwiowej lewej z zadrapaniami skóry oraz stłuczenie uda lewego z zasinieniem, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała na czas trwający poniżej dni siedmiu,
b/M. M. (1)czyn polegający na tym, że w dniu 11 września 2016r. w miejscowościG.uderzył kilkakrotnie kijemT. R.w bok, bark i ręce, powodując obrażenia ciała w postaci: stłuczenia górnej powierzchni stawu barkowego, zadrapania naskórka na tylno – bocznej powierzchni barku ramienia lewego, podbiegnięcia krwawego na bocznej lewej powierzchni klatki piersiowej, podbiegnięcia krwawego na łuku żebrowym lewym, otarcie przedramienia lewego oraz bocznej krawędzi palca V ręki prawej, które naruszyły czynności narządu ciałaT. R.na czas trwający poniżej 7 dni.
Czyny te wyczerpują dyspozycjęart. 157 § 2 kk.
W świetle opinii biegłego lekarza chirurga obrażenia ciała, jakich doznał zarówno oskarżonyT. R.jak i oskarżonyM. M. (1)kwalifikować należy jako naruszające czynności narządów ciała każdego z oskarżonych na czas nie przekraczający 7 dni. Zważywszy na umiejscowienie obrażeń, uzasadniona jest ocena, iż między działaniem napastników, a skutkami w postaci opisanych w opiniach biegłego obrażeń ciała stwierdzonych u każdego z oskarżonych, zachodzi adekwatny i normatywny związek przyczynowy. Rodzaj obrażeń pozwala na przyjęcie w realiach tej sprawy występku zart. 157 § 2 kk. Biorąc pod uwagę opinię uzupełniającą chirurga oraz biegłych psychiatrów co doM. M. (1)(k. 136v.- 137v.) należy wykluczyć, aby obrażenia które odniósł spowodowały skutek opisany wart. 157 § 1 kk.
Wina oskarżonegoT. R.oraz oskarżonegoM. M. (1)w zakresie czynów jakich się dopuścili została udowodniona. Każdy z oskarżonych działał umyślnie z tym, że z uwagi na charakter stawianych każdemu z oskarżonych zarzutów konieczne jest sięgnięcie do konstrukcji zamiaru ogólnego. W realiach tej sprawy można uznać, iż tak oskarżonyT. R., jak i oskarżonyM. M. (4)chciał spowodowania określonych następstw (obrażeń) u osoby atakowanej, używając drewnianego kija. Rodzaj uszczerbku uzależniony jest od natężenia i siły zadanych ciosów. OskarżonyT. R.nie może skutecznie podnosić wyłączenia jego odpowiedzialności karnej z uwagi na działanie w obronie koniecznej. Obrona konieczna polega na odpieraniu zamachu i podjęcie akcji obronnej w postaci ofensywnej - aktywnego odpierania zamachu lub - albo także - w postaci defensywnej. W doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się że wszelkie działania przedsięwzięte w celu odwzajemnienia krzywd doznanych uprzednio nie mają charakteru obronnego. Zamach trwa dopóki trwa zagrożenie dobra prawnego, zatem trwałe uniemożliwienie realizacji swojego zamiaru naruszenia dobra prawnego można uznać za zakończenie zamachu. (zob. wyrok SA we Wrocławiu z 3.11.2004 r., II AKa 237/04, OSA 2005, Nr 9 poz. 63 zob. wyr. SA w Warszawie z 25.06.2014 r., II AKa 155/14, Legalis).W tym miejscu należy zauważyć, że każdy ma prawo odeprzeć w obronie koniecznej bezpośredni i bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro społeczne lub jednostki bez ponoszenia odpowiedzialność za skutki swego działania, pod warunkiem jednakże, poza spełnieniem innych określonych przepisami wymogów, że jego zachowanie do momentu odpierania zamachu również było legalne. Nie może powoływać się na prawo do obrony koniecznej ten, kto przewidując możliwość zamachu i mogąc tego uniknąć, doprowadza do sytuacji umożliwiającej jego dokonanie, wychodzi mu "naprzeciw", prowokując niejako napastnika zamachu".(zob. orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 5.6.2007 r., II Aka 426/06 OSAK 2007, Nr 3, poz. 3).OskarżonyT. R.pomimo iż widział, żeM. M. (1)wyciągnął z bagażnika kij i zmierzał w jego stronę, wyszedł z pojazdu, wyszedł atakującemu niejako naprzeciw. Początkowo odpierał zamach, następnie zabierając kijM. M. (1)trwale uniemożliwił realizację dalszego wykonywania czynu zabronionego. Na tym aktywność oskarżonego, powołującego się na działania obronne winna się zakończyć. TymczasemT. R., po odebraniu napastnikowi przedmiotu jakim był atakowany, przystąpił do ataku, wynikiem czego są obrażeniaM. M. (1). O ile część obrażeńT. R.wskazuje na działania obronne, o tyle obrażeniaM. M. (1)to efekt zdecydowanego ataku. Swoim zachowaniem oskarżonyT. R.działał umyślnie, jego aktywność to swoisty odwet, wobec uprzedniego atakuM. M. (1). Efektem działańT. R.był określony uszczerbek na zdrowiuM. M. (1)- naruszenie czynności ciała na czas poniżej siedmiu dni. Oskarżony przewidywał taką możliwość i godził się na to, że spowoduje określone następstwa w postaci naruszenia czynności narządów ciała. W tym miejscu należy również wskazać, żeT. R.jest młodym, silnym mężczyzną, który uderzając wM. M. (1)70-letniego mężczyzny użył znacznej siły, co też istotne z punktu widzenia stopnia społecznej szkodliwości jego czynu.
Stopień społecznej szkodliwości zarzucanych oskarżonym czynów, ujmowanych odrębnie, należy ocenić jako znaczny, z uwagi na sposób działania, umiejscowienie obrażeń. Dodatkowo należy wskazać co do czynuM. M. (1), iż inicjatywa leżała po jego stronie, to ten oskarżony zapoczątkował zdarzenie. W przypadku czynuT. R.należy natomiast podkreślić - przewagę siłową, podyktowaną wiekiem atakującego.
W realiach tej sprawy nie zachodzą okoliczności wyłączające bezprawność czynów oskarżonych lub ich winę. W momencie podejmowania przypisanych im działań przestępnych byli osobami dojrzałymi, poczytalnymi. Oskarżeni są zdolni do rozpoznania bezprawności swoich czynów. Co do oskarżonegoM. M. (1)stwierdzenie to jest w pełni uzasadnione nadto w świetle orzeczenia sądowo-psychiatrycznego dotyczącego tego oskarżonego. Z opinii biegłych psychiatrów jednoznacznie wynika, że oskarżony w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i zdolność kierowania swoim postępowaniem. W ocenie Sądu opinia ta jest jasna, pełna, kompletna i nie zawiera sprzeczności. Traktuje o poczytalności oskarżonego w chwili czynu i jego aktualnym stanie zdrowia. Pochodzi od dwóch lekarzy psychiatrów, osób obiektywnych i bezstronnych, całkowicie nie zainteresowanych w rozstrzygnięciu toczącego się postępowania na korzyść którejkolwiek ze stron procesu. W realiach tej sprawy nie zachodzą okoliczności wyłączające bezprawność czynów oskarżonych lub ich winę.
Kary grzywny w liczbie po 200 stawek dziennych są adekwatne do stopnia winy oskarżonych oraz stopnia społecznej szkodliwości ich czynu, a uwzględnia:
a/ jako okoliczności łagodzące:
- uprzednia niekaralność oskarżonych;
b/ jako okoliczności obciążające:
- użycie przedmiotu, kija.
Należy zaznaczyć, że zastosowane wobec oskarżonych sankcje, to kary podlegająca efektywnemu wykonaniu, stanowią zatem realną dolegliwość, jaka dotknie każdego ze sprawców pozostawiając go w przekonaniu negatywnej oceny czynu, którego się dopuścił. Przy kształtowaniu wysokości grzywny (jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł) Sąd miał na uwadze treśćart. 53 § 2 kki33 § 3 kk, a w szczególności to, że każdy z oskarżonych posiada stałe dochody. Sąd sięgnął po karę o charakterze wolnościowym i najłagodniejszą w katalogu kar, a przewidzianą sankcją przepisuart. 157 § 2 kk, albowiem oskarżeni są osobami dotychczas niekaranymi.
Sąd nie rozstrzygnął o nawiązce wnioskowanej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego wzajemnegoT. R., albowiem wniosek ten złożono w głosach końcowych stron, a zatem z uchybieniem terminu wskazanego wart. 49a kpk. Wniosek ten należało zaś traktować jak opisany wart. 46 kk.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych uzasadnia treśćart. 628 pkt 1 kpk, w myśl którego w sprawach z oskarżenia prywatnego sąd zasądza od skazanego na rzecz oskarżyciela prywatnego poniesione przez niego koszty procesu, stąd zasądzono
- od oskarżonegoT. R.na rzecz oskarżyciela prywatnegoM. M. (1)kwotę 1.644 złote tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez oskarżyciela prywatnego – związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru w kwocie 1344 zł, stosownie do treści § 11 ust. 2 pkt 3, § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800), oraz kwotę 300 zł. uiszczoną przez oskarżyciela prywatnegoM. M. (1)tytułem równowartości zryczałtowanych wydatków w postępowaniu w sprawie z oskarżenia prywatnego;.
- zasadził od oskarżonegoM. M. (1)na rzecz oskarżyciela prywatnegoT. R.kwotę 1.644 złote tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez oskarżyciela prywatnego – związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru w kwocie 1344 zł, stosownie do treści § 11 ust. 2 pkt 3, § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800), oraz kwotę 300 zł. uiszczoną przez oskarżyciela prywatnego tytułem równowartości zryczałtowanych wydatków w postępowaniu w sprawie z oskarżenia prywatnego.
Opłaty w wysokości po 400 złotych wymierzono na podstawieart. 627 kpkorazart. 3 ust 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.