Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 534/17
Data wyroku: 2018-05-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Morycz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: 86 § 1 kw

Sygn. akt II W 534/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 maja 2018 r.
Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Tomasz Morycz
Protokolant: Olga Tyburc-Żelazek
bez udziału oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. i 22 maja 2018 r.
sprawyZ. P. (1)
s.W.iA.zd.D.
ur. (...)wS.
obwinionego o to, że:
1. w dniu 17 sierpnia 2017 r. ok. godz. 17.45 w miejscowościN.naul. (...)prowadząc samochód markiS. (...)nr rej. (...)spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że podczas wymijania nie zachował bezpiecznego odstępu od wymijanego pojazdu w wyniku czego najechał na jadący z przeciwka samochód markiF. (...)nr rej. (...)powodując jego uszkodzenie,
to jest o czyn zart. 86 § 1kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym
2. w miejscu i czasie jak w pkt. 1 oddalił się z miejsca zdarzenia nie wypełniając ustawowych obowiązków,
to jest o czyn zart.97kw w zw. zart. 44 ust. 1 pkt 4 Ustawy Prawo o ruchu drogowym

o r z e k a
I. w ramach czynu zarzucanego obwinionemuZ. P. (2)w punkcie 1 uznaje go za winnego tego, że w dniu 17 sierpnia 2017 r. przyul. (...)wN., prowadząc samochód markiS. (...)onr rej. (...), nie zachowując należytej ostrożności spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że podczas wykonywania manewru wymijania nie zachował bezpiecznego odstępu, w wyniku czego uderzył lusterkiem w lusterko jadącego z przeciwka samochodu markiF. (...)nr rej. (...), którym kierowałaP. F., co stanowi wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za co na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych;
II. uniewinnia obwinionego od czynu zarzucanego mu w punkcie 2;
III. na podstawieart. 118 § 1 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania i kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.
Sygn. akt II W 534/17

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono następujący stan faktyczny.
W dniu 17 sierpnia 2017 r.P. F.poruszała sięul. (...)wN., kierując samochodem markiF. (...)onr rej. (...). Jechała w kierunku miejscowościJ.. Z przeciwnej strony jechał samochód markiS. (...)onr rej. (...), prowadzony przezZ. P. (2), który zamieszkuje przyul. (...). Jest to hatchback koloru srebrnego.
Podczas wykonywania manewru omijaniaZ. P. (2)nie zachował bezpiecznego odstępu, w wyniku czego uderzył lewym lusterkiem kierowanego przez siebie samochodu w lewe lusterko pojazdu prowadzonego przezP. F., powodując jego uszkodzenie. Doszło do tego przyul. (...). NastępnieZ. P. (2)skręcił w lewo wul. (...), po czym zatrzymał się, włączył światła awaryjne i zawołał do niej przez otwarte okno, że przekroczyła oś jezdni.P. F.poinformowała go, że wzywa policję, jednakZ. P. (2)odjechał.
P. F.przez chwilę widziała kierowcę. Nie zdążyła jednak zapisać pełnych numerów rejestracyjnych, zapamiętując jedynie ich początek. Następnie opisała pojazd, w tym jego markę, kolor i uszkodzenie lewego boku, przyszłej synowej, która przyjechała na miejsce zdarzenia. Ta na jednym z parkingów przyul. (...), na miejscu dla niepełnosprawnych, ujawniła samochódZ. P. (2), który miał liczne zarysowania i uszkodzenia, w tym na lewym lusterku i lewym boku.P. F.rozpoznała okazany jej pojazd.
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie:notatek urzędowych (k.1-2v, 9), protokołu oględzin samochodu (k.10-13), dokumentacji (k.14-15), mapy (k.42), zeznań świadkaJ. G.(k.4), zeznań świadkaP. F.(k.7, 38-40) i częściowo wyjaśnień obwinionegoZ. P. (2)(k.18, 38-40, 43-44).
Przesłuchiwany w postępowaniu wyjaśniającym obwinionyZ. P. (2)(k.18)oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Jednocześnie odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania.

    Przesłuchiwany w postępowaniu wyjaśniającym obwinionyZ. P. (2)(k.38-40, 43-44)oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Jak wyjaśnił, nie wie, o co chodzi. Nie było takiego zdarzenia. Jego samochód posiada zarysowania i uszkodzenia. Prowadzi 40 lat i nie miał ani jednej stłuczki czy kolizji. Te uszkodzenia były stąd, że ktoś w niego wjechał. Nie opłacało mu się tego naprawiać. Nie wie, dlaczego ta Pani złożyła zawiadomienie. Pierwszy raz ją widzi. U niego na osiedlu są trzy takieS. (...), a ich właściciele są siwi. Może posiadają drobne uszkodzenia. Kratka jest w prawie każdym samochodzie. Teraz jest akurat zdjęta. Nie było takiej sytuacji. Nie wjeżdża naul. (...), ma miejsce parkingowe dla niepełnosprawnych przyul. (...). Uszkodzenia muszą być udokumentowane. Nie ma żadnych śladów uderzenia. Zdjęcia zostały wykonane przed komendą. Jego miejsce parkingowe znajduje się naprzeciwko drzwi wejściowych do bloku. Nie ma żadnych zniszczeń, nie było żadnej kolizji. Tatuś, który jest generałem straży pożarnej zadzwonił na policję i stąd ta sprawa. Nie ma żadnej dokumentacji dotyczącej tego lusterka. To jest osoba niespełna umysłu. Wjazd na miejsce dla niepełnosprawnych jest odul. (...). On ma numer(...)a zdarzenie miało miejsca pod numerem(...)Nie pamięta, czy jeździł tego dnia samochodem. Jeździ niemal codziennie, bo bez samochodu nie może się poruszać. Samochód ma 18 lat i był porysowany wiele lat wcześniej. Lusterka były całe, mogą być rysy jak się zawadza o gałęzie. Nie ma tam żadnych uszkodzeń mechanicznych. Zastanawia go, że lusterko jest już naprawione, więc nie wie, o co ta sprawa. Ten co prowadził sprawę powiedział, że jest przykaz, żeby to prowadzić. Wie, że ona ma na nazwiskoF., a znaF., który jest rzecznikiem Komendy Głównej Straży Pożarnej. To jest na pewno rodzina. Dowiedział się o tym od policji. Chyba to jest jego córka. Nie miał żadnej kolizji. Ona na rozprawie patrzyła na niego ze zdziwieniem. Oni wytypowali jego samochód, bo jest porysowany. Nie wie dlaczego.

Sąd zważył, co następuje:
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego wina obwinionegoZ. P. (2)i okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu nie budziły żadnych wątpliwości.
Sąd jedynie częściowo dał wiarę wyjaśnieniom obwinionegoZ. P. (2)(k.18, 38-40, 43-44), uznając je w tym zakresie za zgodne z rzeczywistością. Prawdą jest, że jest właścicielem samochodu markiS. (...)koloru srebrnego, który posiada liczne zarysowania i uszkodzenia. To samo tyczyło się okoliczności, że zamieszkuje przyul. (...)i porusza się samochodem niemal codziennie. Jednocześnie brak było podstaw do podważenia jego twierdzeń, że parkował na miejscu dla niepełnosprawnych znajdującym się przy jego bloku. Pozostałe twierdzenia obwinionegoZ. P. (2), w tym w szczególności dotyczące tego, że nie brał udziału w tym zdarzeniu i nic o nim nie wie, nie zasługiwały na wiarę. Jak już wyżej wskazano, zamieszkuje przyul. (...). Tymczasem do przedmiotowego incydentu doszło w bardzo bliskiej odległości od tego miejsca, to jest przyul. (...). Ponadto świadekP. F.nie miała żadnych wątpliwości co do marki, modelu, wersji i koloru samochodu, którego kierowca dopuścił się wykroczenia, zwracając uwagę również na charakterystyczne uszkodzenie jego lewego boku i początek numeru rejestracyjnego. Nieprawdopodobnym jest zdaniem Sądu, żeby był to inny pojazd i żeby kierowała nim inna osoba. Tym bardziej, że przyszła synowa świadkaP. F.ujawniła samochód obwinionegoZ. P. (2)na jednym z parkingów przyul. (...), w którą skręcił pojazd sprawcy. Co znamienne, był zaparkowany dla miejscu dla niepełnosprawnych, a świadekP. F.rozpoznała okazany jej pojazd. Ponadto świadekP. F.widziała jego kierowcę, którym był mężczyzna w podeszłym wieku i z siwymi włosami, a więc odpowiadający wyglądowi obwinionegoZ. P. (2). Zarazem należy wskazać na protokół oględzin samochodu i dołączoną do niego dokumentację zdjęciową, z których wynikało, że pojazd posiadał liczne zarysowania i uszkodzenia, w tym lewego lusterka i lewego boku. Twierdzenia obwinionegoZ. P. (2), że w pobliżu mieszkają także inne osoby, które mają siwe włosy i poruszają się takimi pojazdami uznano za przyjętą przez niego linię obrony, która zmierzała jedynie do uniknięcia odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. To samo tyczyło się prób zdyskredytowania świadkaP. P.poprzez zarzucanie jej, że jest osobą niespełna umysłu i spokrewnioną z generałem straży pożarnej, który nakazał policji prowadzenie niniejszego postępowania.
Sąd dał w całości wiaręzeznaniom świadkaP. F.(k.7, 38-40), uznają je za spójne, logiczne i zgodne z rzeczywistością. Biorąc pod uwagę, że widziała samochód, którego kierowca dopuścił się wykroczenia, a przez chwilę także jego samego, mogła opisać swoje spostrzeżenia. Ponadto przekazała swoje spostrzeżenia przyszłej synowej, a ta na jednym z pobliskich parkingów ujawniła taki pojazd, który rozpoznała. ŚwiadekP. F.przedstawiła całą swoją wiedzę w niniejszej sprawie, czyniąc to w sposób dokładny, spontaniczny i nie budzący żadnych zastrzeżeń. Za wiarygodnością jej twierdzeń przemawiał również fakt, że szczerze przyznała, że nie zdążyła dokładnie przyjrzeć się kierowcy i zapisać numerów rejestracyjnych pojazdu, na rozprawie nie będąc w stanie kategorycznie rozpoznać obwinionegoZ. P. (2). Ponadto wskazała, że lusterko zostało naprawione przez jej brata. W ocenie Sądu, gdyby świadekP. F.dążyła do niekorzystnego ukształtowania sytuacji procesowej obwinionegoZ. P. (2), to miała doskonałą okazję, żeby złożyć obciążające go zeznania. Ta jednak podniosła jedynie te okoliczności, których była pewna, przy innych zaznaczając swoje wątpliwości bądź wprost wskazując brak wiedzy czy zaprzeczając.
Oparto się również nazeznaniach świadkaJ. G.(k.4), który parkował pojazd w bardzo bliskiej odległości od miejsca zdarzenia, jednak go nie widział i nie miał wiedzy w tym zakresie. Wskazał jedynie, że podeszła do niego świadekP. F.i poinformowała go o tym, co się stało.
Stan faktyczny ustalono także na podstawiedokumentów w postaci notatki urzędowej (k.1-2v, 9), protokołu oględzin samochodu (k.10-13), dokumentacji (k.14-15)imapy (k.42),które zostały sporządzone przez uprawnione osoby bądź podmioty, ich prawdziwość nie była kwestionowana i nie budziła także wątpliwości Sądu.
Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, wina obwinionegoZ. P. (2), opis przypisanego mu czynu, w którym doprecyzowano okoliczności zdarzenia oraz przyjęta kwalifikacja prawna nie budziły żadnych wątpliwości.
Wykroczenie zart. 86 § 1 kkpolega na spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności. Jego sprawca musi się liczyć z karą grzywny, której wysokość wynosi od 20 do 5.000 złotych. Jak wynika zart. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, kierujący pojazdem jest obowiązany przy wymijaniu zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub uczestnika ruchu, a w razie potrzeby zjechać na prawo i zmniejszyć prędkość lub zatrzymać się.
Z kolei wykroczenie zart. 97kw polega na wykraczaniu przeciwko innym przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymlub przepisom wydanym na jej podstawie przez uczestnika ruchu lub innej osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu. Jego sprawca musi się liczyć z karą grzywny, której wysokość wynosi od 20 do 3.000 złotych albo karą nagany. Jak wynika z treściart. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowiązany między innymi podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, na żądanie osoby uczestniczącej w wypadku.
Biorąc pod uwagę, że obwinionyZ. P. (2)uderzył lewym lusterkiem swojego pojazdu w lewe lusterko jadącego z przeciwka samochodu kierowanego przez pokrzywdzonąP. F., nie zachował bezpiecznego odstępu, a tym samym nie zachowując należytej ostrożności spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Tym samym wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Nie zaistniały tu jakiekolwiek okoliczności wyłączające jego winę. Zważywszy na to, że zdarzenie będące przedmiotem niniejszej sprawie nie było wypadkiem, a jedynie kolizją, odjeżdżając z jego miejsca obwinionyZ. P. (2)nie dopuścił się wykroczenia z art. 97 kw.
Wymierzając karę obwinionemuZ. P. (2)kierowano się dyrektywami wymiaru kary wynikającymi z treści art. 33 § 1-4 kw. Na jego niekorzyść przemawiało to, że odjechał z miejsca zdarzenia. Nie interesował się tym, czy coś stało się pokrzywdzonejP. F.i jakie spowodował uszkodzenia, próbując uniknąć odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. Ponadto zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które spowodował było istotne. Odległość dzieląca pojazdy była bowiem tak mała, że niewiele brakowało, żeby doszło do dużo poważniejszej kolizji, w wyniku której pokrzywdzonaP. F.mogła doznać obrażeń ciała. Nie bez znaczenia było również bagatelizowanie przez obwinionegoZ. P. (2)tego, co się stało, jak również prezentowanie negatywnego, wręcz obraźliwego, stosunku do pokrzywdzonejP. F.. Zdaniem Sądu obwinionyZ. P. (2)powinien sobie uświadomić, że to, iż jego pojazd posiada liczne zarysowania i uszkodzenia nie oznacza, że nie należy szanować mienia innych, o zdrowiu nie wspominając. Okoliczność, że jest osobą w podeszłym wieku, jak również korzysta z miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych, nie jest żadnym usprawiedliwieniem braku ostrożności. Okolicznością łagodzącą było jedynie nie figurowanie w ewidencji osób popełniających wykroczenia w ruchu drogowym.
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że karą właściwą dla obwinionegoZ. P. (2), który popełnił wykroczenie z art. 86 § 1 kw, będzie wymierzona na podstawie tego przepisu kara grzywny w wysokości 500 złotych. Biorąc pod uwagę, że jej dolna granica wynosiła 20 złotych, a górna 5.000 złotych, przyjętej wysokości nie można uznać za zbyt surową. Zdaniem Sądu uświadomi to obwinionemuZ. P. (2)naganność jego zachowania, powodując że wyciągnie wnioski na przyszłość i będzie ostrożniejszym kierowcą. Zważywszy na to, że uzyskuje stałe dochody z tytułu emerytury w kwocie 2.900 złotych, z pewnością będzie w stanie uczynić zadość wyrokowi w tym zakresie.
Jednocześnie Sąd uniewinnił obwinionegoZ. P. (2)od czynu z art. 97 kw, uznając że swoim zachowaniem, polegającym na oddaleniu się z miejsca kolizji, nie wyczerpał znamion tego wykroczenia. Sąd mógł to jedynie potraktować jako okoliczność obciążającą mającą wpływ na wymiar kary za czyn z art. 86 § 1 kw.
Ponadto Sąd, na podstawieart. 118 § 1 kpw, zasądził od obwinionegoZ. P. (2)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania i kwotę 50 złotych tytułem opłaty od kary. Skoro obwinionyZ. P. (2)spowodował niniejsze postępowanie, to powinien ponieść jego koszty.