Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 3358/17
Data wyroku: 2018-07-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 144 par 1 kw
Teza: obwinioną uniewinniono od popełnienia zarzucanego jej czynu

Sygn. akt VW 3358/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 lipca 2018 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Patrycja Prokop
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach : 22.02, 10.07.2018 roku sprawy, przeciwkoE. B.c.L.iH.ur. (...)w miejscowościK.
obwinionej o to że:
1/ W dniu 7 lipca 2016r. ok. godz. 13.50 wW.naul. (...), będąc kierowcą samochodu markiF.onumerze rejestracyjnym (...)zaparkowała pojazd na terenie przeznaczonym do użytku publicznego powodując niszczenie roślinności.
2/ W dniu 13 lipca 2016r. ok. godz. 11.45 wW.naul. (...), będąc kierowcą samochodu markiF.onumerze rejestracyjnym (...)zaparkowała pojazd na terenie przeznaczonym do użytku publicznego powodując niszczenie roślinności.
tj. za wykroczenie z art. 144 § 1 K.W.
orzeka

I
ObwinionąE. B.uniewinnia od popełnienia zarzucanych jej czynów .

II
Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt V W 3358/17

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniach 7 lipca 2016 r. ok. godz. 13:50 i 13 lipca 2016 r. ok. godz. 11:45 przyul. (...)wW.Straż Miejska(...) W.ujawniła wykroczenie polegające na postoju na zieleni miejskiej i w związku z tym niszczeniu roślinności przez kierującego pojazdem markiF.onumerze rejestracyjnym (...), tj. czyn z art. 144 § 1 kw. Z uwagi na powyższe Straż Miejska wezwała następnie właściciela pojazdu –firmę (...) S.A.sp. k. do wskazania kierującego pojazdem lub użytkownika pojazdu w wymienionym wyżej dniu i na skutek powyższegoD. W.– prokurent spółki wskazałE. B.jako osobę, której w dniu 7 lipca 2016 r. powierzony został pojazd.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

1
notatek urzędowych - k. 1, 8

2
zdjęć - k. 2, 9

3
wezwania do wskazania użytkownika pojazdu - k. 3, 10

4
oświadczeń – k. 5, 12

ObwinionaE. B.w toku całego postępowania konsekwentnie nie przyznawała się do zarzucanego jej czynu. W sprzeciwie od wyroku nakazowego zaprzeczyła jakoby pozostawiła pojazd na terenie przeznaczonym do użytku publicznego. Obwiniona podniosła, że Straż Miejska błędnie ustaliła stan faktyczny przedmiotowej sprawy, albowiem nie zgadza się adres nieruchomości, na której pozostawiony był samochód, stan prawny i sposób zagospodarowania działki, jak również wpływ postoju pojazdu na roślinność występującą w terenie.E. B.wyjaśniła, iż samochód który użytkuje, zaparkowany mógł być przyul. (...), na działce ew. 9/2 z obrębu 2-04-07, która to stanowi teren po wyburzonym pawilonie handlowym i porośnięta jest zbiorowiskami roślinności ruderalnej, wobec której nie są prowadzone żadne zabiegi pielęgnacyjne. Ponadto, obwiniona wskazała, że na przedmiotowej działce ma powstać budynek mieszkalny wielorodzinny i została już w tej sprawie wydanaDecyzja Nr (...), która opisuje teren jako: „Teren po rozbiórce pawilonu handlowego, obecnie niezabudowany. Brak zieleni wysokiej i niskiej.”
Obwiniona stawiła się na rozprawę i przed Sądem niemal w całości powtórzyła przedstawione wcześniej stanowisko. Zaprzeczyła również temu jakoby nie stawiła się w siedzibie Straży Miejskiej.E. B.wyjaśniła, że pismo dotarło do niej w dniu 8 sierpnia 2016 r., a następnego dnia ok. godz. 19:00-20:00 wraz z siostrą udała się do siedziby Straży Miejskiej i złożyła obszerne wyjaśnienia, z których nie powstała żadna notatka. Dodała, że po ich wysłuchaniu strażnik stwierdził konieczność anulowania 40 mandatów wystawionych tego dnia w przedmiotowym miejscu. Obwiniona podniosła również, że w czasie kiedy miało miejsce rzeczowe parkowanie wW.miał miejsce szczyt(...), w związku z czym teren wzdłużul. (...)do liniiul. (...)został wyłączony ze strefy parkowania. Obwiniona dodała ponadto, iż teren na którym parkowała, tj.ul. (...)nie jest teren publicznym, lecz jest w wieczystym użytkowaniuspółdzielni mieszkaniowej (...), dlatego też traktowany jest jako prywatny.
Sąd zważył, co następuje:
Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd uznał, iż nie pozwoliły one na przypisanie winyE. B.w odniesieniu do zarzucanego jej czynu.
Sąd w całości dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej, albowiem były one rzeczowe, spójne, konkretne i kompleksowe. Podnoszone przez obwinioną okoliczności zostały ponadto potwierdzone innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w szczególności złożoną dokumentacją zdjęciową /k. 24-34, 59-67/, decyzją o warunkach zabudowy wraz z załącznikami /k. 35-43/ i informacją prasową /k. 84-87/.
Bez znaczenia w niniejszej sprawie był powód zaparkowania samochodu w przedmiotowy sposób. Okoliczność wylotu z kraju nie może mieć wpływu na podjęcie decyzji co do sposobu i miejsca parkowania, zwłaszcza, że na lotnisku przygotowane są odpowiednie parkingi dla podróżnych.
Sąd dał wiarę również zeznaniom świadkaJ. L.– siostry obwinionej, która wspólnie z nią udała się do siedziby Straży Miejskiej. Świadek zeznała, że mieszka w pobliżu miejsca, w którym zaparkowany był samochód markiF.onumerze rejestracyjnym (...). Świadek dodała, że mieszka pod nr 9ul. (...), natomiast samochód był zaparkowany w innym miejscu, a Straż Miejska błędnie ustaliła adres i stan prawny nieruchomości.J. L.potwierdziła, że parkowanie miało miejsce 7 lipca 2016 , natomiast dzień albo dwa dni później rozpoczynał się wW.szczyt(...). Dodała, podobnie jak obwiniona, że teren przedmiotowego osiedla nie stanowi zieleni urządzonej, publicznej, ale jest obszarem mieszkaniowo-usługowym.
Sąd obdarzył zeznania świadkaJ. L.walorem wiarygodności, ponieważ są one rzetelne, spójne i logiczne. Ponadto, treść jej wypowiedzi niemal w całości koresponduje z wyjaśnieniami obwinionej.
Sąd pominął zeznania świadka w zakresie jej dywagacji na temat powodów interwencji strażników miejskich, tj. „realizowania wygórowanych planów mandatowych”, albowiem stanowią jedynie domniemania i domysły, a ponadto, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Przeprowadzone na rozprawie głównej dowody w postaci dokumentów, ze względu na swój charakter i rzeczowy walor, nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności oraz faktu, na którego okoliczność zostały sporządzone oraz ze względu na okoliczności, które same stwierdzały. Żadna ze stron nie kwestionowała przy tym ich prawdziwości, zaś Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. W związku z powyższym uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych.
Obwinionej zarzucono popełnienie wykroczenia kwalifikowanego z art. 144 § 1 kw.
Zgodnie z powyższym przepisem, karze nagany albo karze grzywny do 1.000 złotych podlega ten, kto na terenach przeznaczonych do użytku publicznego niszczy lub uszkadza roślinność lub też dopuszcza do niszczenia roślinności przez zwierzęta znajdujące się pod jego nadzorem albo na terenach przeznaczonych do użytku publicznego depcze trawnik lub zieleniec w miejscach innych niż wyznaczone dla celów rekreacji przez właściwego zarządcę terenu.
Zachowanie sprawcy naruszającego wskazany przepis polega zatem na niszczeniu lub uszkodzeniu roślinności. Zachowanie jest karalne, jeżeli miało miejsce na terenach przeznaczonych do użytku publicznego. Przedmiotem chronionym przez § 1 tegoż artykułu jest stan roślinności znajdującej się na terenach przeznaczonych do użytku publicznego, co związane jest między innymi z potrzebą zapewnienia estetycznego wyglądu miejsc dostępnych dla ogółu. Strona przedmiotowa polega na zachowaniu naruszającym stan zieleni, znajdującej się przykładowo przy ulicach, placach, skwerach, parkach lub ogrodach. Niszczenie roślinności może polegać w szczególności na jej wyrywaniu, wylewaniu na nią trujących substancji czy deptaniu. Czyn zabroniony stypizowany w art. 144 § 1 kw może być popełniony wyłącznie przez działanie. Wykroczenie polegające na deptaniu trawnika lub zieleńca ma charakter formalny. Oznacza to, że do zaistnienia przedmiotowego wykroczenie nie jest konieczne wystąpienie określonego skutku. Popełnienie tegoż wykroczenia następuje już w momencie realizacji jego ustawowego znamienia, tj. deptania roślinności. Czyn opisany w art. 144 kw jest wykroczeniem powszechnym, może go zatem popełnić każdy człowiek, a strona podmiotowa może polegać zarówno na umyślności jak i nieumyślności.
Tereny zieleni zdefiniowane są wart. 5 pkt 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody(t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2134 ze zm.) jako tereny wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, pokryte roślinnością, znajdujące się w granicach wsi o zwartej zabudowie lub miast, pełniące funkcje estetyczne, rekreacyjne, zdrowotne lub osłonowe, a w szczególności parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe oraz cmentarze, a także zieleń towarzyszącą ulicom, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom oraz obiektom kolejowym i przemysłowym. Pojęcie roślinności jako takiej nie jest zdefiniowane w żadnym akcie prawnym, zatem należy przyjąć, że chodzi o ogół zbiorowisk roślinnych na określonym obszarze, stanowiącym teren przeznaczony do użytku publicznego. Trawnik o którym mowa wart. 144 § 1kw to zespół powiązanych ze sobą systemem korzennym traw pospolitych, wykorzystywany głównie w celach ozdobnych i estetycznych w parkach, ogrodach, skwerach, boiskach i stadionach.
Przedmiotowe wykroczenie ma charakter formalny. Do jego popełnienia dochodzi już z chwilą deptania roślinności. Nie jest zatem konieczne nastąpienie widocznej zmiany w jej wyglądzie. Ponadto, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 10.03.2017 r. (sygn. akt IX W 6/17), do niszczenia w świecie roślin dochodzi podczas każdego naruszenia fizycznej materii rośliny, w tym także trawy.
Ze względu na charakter sprawy oraz szereg wątpliwości co do sposobu zatrzymania pojazdu przez obwinioną, kluczową rolę w ocenie jej działania i na tej podstawie ustalenia okoliczności zdarzenia miała opinia biegłegoJ. K.. Opinia ta wraz z przedstawioną dokumentacją zdjęciową została przygotowana przez osobę posiadającą wiadomości specjalne o wieloletnim stażu zawodowym.
W pierwszej kolejności biegły podniósł, że samochód markiF.onumerze rejestracyjnym (...), z którego korzystała obwiniona został zaparkowany na posesji, na której w przeszłości znajdował się pawilon handlowy i prawdopodobnie teren ten od 2011 r. nie jest w sposób stały wykorzystywany. W ocenie biegłego nie można stwierdzić, aby teren ten został przekształcony w regularny trawnik. Jako nieużywany teren prywatny, miejsce to było pielęgnowane w bardzo ograniczonym zakresie, tak aby nie odstraszać nieładem. Z całą pewnością jednak przeznaczeniem tej posesji nie było ani hodowanie ani uprawianie roślinności mającej służyć do użytku publicznego.
Biegły wyczerpująco wyjaśnił, iż miejsce w którym zaparkowała obwiniona nie było terenem publicznym, zaznaczając jednocześnie, że przeciętny kierujący nie musi posiadać takiej wiedzy i prawdopodobnie nie posiadał jej również strażnik miejski.
W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego, w szczególności zeznania świadka, złożoną dokumentację, a także opinię biegłego oraz wyjaśnienia obwinionej, nie sposób dopatrzyć się winyE. B.. Jej wyjaśnienia były rzetelne, szczere i kompleksowe. W świetle powyższych rozważań, w przekonaniu Sądu Rejonowego, wobec niespełnienia przez obwinioną znamion zarzucanego jej czynu, brak jest podstaw do uznania słuszności stawianego jej zarzutu.
W takim stanie rzeczy Sąd uniewinnił obwinioną od popełnienia zarzucanego jej czynu, a kosztami postępowania, stosownie doart. 119 § 2 pkt 1 kpw, obciążył Skarb Państwa.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji