Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 578/18
Data wyroku: 2018-12-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sławomir Klekocki

Sygn. akt V .2 Ka 578/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  10 grudnia 2018  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Sławomir Klekocki
Protokolant:  Lucyna Tomala
w obecności Ewy Bieleckiej funkcjonariusza Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowegow Katowicach

po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 r.
sprawy:
P. C./C./
s.T.iA.
ur. (...)wE.
oskarżonego o czynart. 107 § 1 kks
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 27 lipca 2018r. sygn. akt III K 1155/17

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych i obciąża go opłatąza II instancję w kwocie 1.080 (jeden tysiąc osiemdziesiąt) złotych.

SSO Sławomir Klekocki
Sygn. akt V.2 Ka 578/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 lipca 2018 r. Sąd Rejonowy w Rybniku uznałP. C.za winnego popełnienia czynów polegających na tym , że :
I.w okresie od 1 grudnia 2010 roku do 11 lutego 2011 roku w lokalu o nazwie(...) Bar (...)naulicy (...)wR.urządzał gry hazardowe w celach komercyjnych na automacie do gier hazardowycho nazwie H. (...), numer seryjny HS 111-2010 130, wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych(Dz.U. Nr 201/2009 poz. 1540),tj. czynu zart. 107 § 1 kks,
II.urządzał w okresie od 5 stycznia do 1 czerwca 2011 r. gry hazardowe w celach komercyjnych na automacie do gier o nazwie(...)nr HS 111-2010-213, w lokalu „Piwnica uJ.” przyul. (...)wŚ., wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych(Dz.U. Nr 201/2009 poz. 1540, z późn. zm.),tj. czynu zart. 107 § 1 kks,
III.urządzał w nieustalonym czasie do 28 lutego 2011 r. gry hazardowe w celach komercyjnych na automacie do gier o nazwie(...)nr(...)095-HS w lokaluKlub (...)przyul. (...)wJ.wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych(Dz.U. Nr 201/2009 poz. 1540, z późn. zm.),
tj. czynu zart. 107 § 1 kks, przyjmując, że popełnione one zostały w warunkach ciągu przestępstw skarbowych określonego wart. 37 § 1 pkt. 3 kksi za to na mocyart. 107 § 1 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt. 3 oraz § 4 kksiart. 38 § 1 pkt. 3 kkswymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych, ustalając jedną stawkę w wysokości 80 złotych.
Na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt. 1 k.k., w brzmieniu sprzed dnia 01.07.2015r. w zw. zart. 4 § 1 kkorazart. 20 § 2 kkswarunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat.
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.iart. 21 pkt 1w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składają się wydatki w wysokości 90 zł oraz opłata w wysokości 960 zł .
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoP. C.zaskarżając wyrok w całości na korzyść oskarżonego i na podst.art. 438 pkt 1 kpkwyrokowi zarzucił :
1.naruszenie przepisów prawa materialnego –art. 2 ust. 1 ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(Dz. U. nr 201, poz. 1540) poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów do stanu faktycznego ustalonego w sprawie podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów wskazuje, że gry na urządzeniach eksploatowanych przez oskarżonego nie miały charakteru losowego, a zatem ww.przepisy nie powinny znaleźć zastosowania w sprawie,
2.naruszenie przepisów prawa materialnego tj.art. 4 § 2 i 3 kkspoprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że oskarżonemu można przypisać działanie z zamiarem popełnienia przestępstwa skarbowego, podczas gdy zarówno stan faktyczny sprawy jak i usprawiedliwione okolicznościami przekonanie oskarżonego o legalności jego zachowania wskazują, że zarzutu działania z zamiarem nie można oskarżonemu przypisać,
3.naruszenie prawa materialnego w postaciart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychpoprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie go w sprawie jako normę uzupełniającą treść przepisuart. 107 § 1 kkspodczas gdy przepis ten (art.6ugh) nie znajduje zastosowania w sprawach o czyny określone wart. 107 § 1 kks, albowiem przepisart. 6 ust. 1ugh odnosi się do „prowadzenia działalności” a nie do „urządzania gier” na automatach , co jest znamieniem ustawowym typu czynu zabronionego zart. 107 § 1 kks,
4.naruszenie prawa materialnego w postaciart. 10 § 1 kkspoprzez niezastosowanie go w sprawie, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują, że działanie oskarżonego, jeśli w ogóle może być oceniane jako naruszające przepisyustawy o grach hazardowychikodeksu karnego skarbowego, to powinno być rozpatrywane w kategorii błędu co do znamienia ustawowegoart. 107 §1 kks„urządzania gier na automatach wbrew przepisom ustawy” wykluczającego przypisanie oskarżonemu umyślnego popełnienia czynu zabronionego określonego w tym ostatnim przepisie,
5.naruszenie prawa materialnego w postaciart. 6 § 2 kkspoprzez niezastosowanie go w sprawie pomimo wystąpienia przesłanek do zakwalifikowania zarzucanego oskarżonemu zachowania jako jednego czynu zabronionego kwalifikowanego zart. 107 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks, a nie ciągu przestępstw skarbowych zart. 107 § 1 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 3 kks,
6.obrazę prawa materialnego w postaci naruszenia zart. 37 § 1 pkt 3 kksw zw. zart. 38 § 1 pkt 3 kkspoprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co spowodowało w konsekwencji obostrzenie wymierzonej oskarżonemu kary, pomimo iż nie było do tego podstaw, skoro uznać należało, że oskarżony popełnił jeden czyn zabroniony zart. 107 § 1 kksdziałając w warunkach czynu ciągłego zart. 6 § 2 kks, a taka kwalifikacja prawna skutkuje brakiem podstaw do zastosowania obostrzenia kary zart. 37 i 38 kks.
W oparciu o w/w zarzuty obrońca oskarżonego wnosił o:
1.zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu,
2.alternatywnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,
3. w przypadku uwzględnienia apelacji o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów obrony udzielonej mu z wyboru w postępowaniu apelacyjnym,
4.na wypadek uwzględnienia zarzutu nr 6 o zmianę orzeczonej wobec oskarżonego kary poprzez orzeczenie wyłącznie kary grzywny.
Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia wniosków apelacji obrońca wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania w sprawie na podst.art. 11 § 1 kpkw zw. zart. 113 § 1 kks.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut obrazy prawa materialnego podniesiony przez obrońcę oskarżonego w apelacji jest chybiony, dotyczy on przede wszystkim stanu prawnego sprzed 12 czerwca 2015 r. W tym dniu ustawą została zmienionaustawa o grach hazardowych(Dz. U. z 2015 r. poz.1201) z dnia 19 listopada 209 r. o grach hazardowych. Zmiany ustawy weszły w życie 3 września 2015 r. będąc wcześniej notyfikowane przez Komisję Europejską w dniu 5 listopada 2014 r. Jak słusznie podkreślił w swoim uzasadnieniu sąd I instancji oskarżony swoim zachowaniem dopuścił się naruszeni wskazanych norm prawnych zustawy o grach hazardowycha w szczególności naruszył art. 6 ust. 1 w/w ustawy. Wbrew temu co twierdzi w swojej apelacji obrońca oskarżonegoart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychnie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dna 22 czerwca 1998 r. Tą kwestia ostatecznie została rozstrzygnięta w orzecznictwie m. in. SN w wyroku z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt V KK141/17, oraz uchwale z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt I KZP 17/16. Jak wynika z akt sprawy oskarżony nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna , a gry które urządzał odpowiadają definicji stawowej zustawy o grach hazardowych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sadu Najwyższego urządzanie gry na automatach dozwolone jest tylko w kasynach gry prowadzonych w ramach udzielonej koncesji. Zakaz prowadzenia tego rodzaju działalności poza warunkami koncesji dotyczy wszystkich podmiotów , zarówno osób fizycznych jak i prawnych, niezależnie od tego, czy posiadają koncesję na prowadzenie kasyna gry, czy też takiej koncesji nie posiadają. Z treści uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. I KZP 17/16 wynika, że czyn polegający na urządzaniu wbrew normie zart. 6 ust. 1u.g.h. gier na automatach pomimo nie posiadania koncesji na prowadzenie kasyna stanowi przestępstwo zart. 107 § 1 k.k.s .nawet przed wejściem w życie w dniu 3 września 2015r. nowelizacjiustawy o grach hazardowych. Oskarżony nie posiadł przed wejściem w/w ustawy zezwolenia albo koncesji tak więc przepis art. 4 tej ustawy nie ma do niego zastosowania. Nie trafny jest podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego zarzut błędnej interpretacji przez sąd rejonowyart. 2 ust. 1, 3 i ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Wbrew temu co twierdzi obrońca oskarżonego, że przedmiotowe urządzenia oferowały wyłącznie gry zręcznościowe, zebrane dowody w postaci zeznań funkcjonariuszy celnychM. D.,B. G.iM. T.wskazują jednoznacznie, że grający na automatach do gier(...)nr HS 111-2010-130,(...)nr HS 111-2010-213 oraz(...)nr(...)095-HS nie ma żadnego wpływu na wynik przeprowadzonej gry, gdyż na automacie miała ona charakter losowy. Również sporządzona przez biegłych opinie w tej kwestii K.147-157 i K 203-209 akt wskazują jednoznacznie, że automaty te oferują gry w rozumieniuustawy o grach hazardowych. W tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy który w wyroku z dnia 7 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt V KK 420/11 stwierdził : zgodnie zart.2 ust. 5 ustawy o grach hazardowychgra na automacie „ma charakter losowy” jeżeli jej wynik jest nieprzewidywalny dla grającego. Nieprzewidywalność tę oceniać należy przez pryzmat warunków standartowych, w jakich znajduje się grający, nie zaś przez pryzmat warunków szczególnych.
Rozstrzygnięcia Sądu I instancji znajdują oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku całego postępowania (art. 410 kpk). Wnikliwe i obszerne pisemne motywy zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że ocena materiału dowodowego, dokonana przez sąd I instancji w pełni uwzględnia reguły wyrażone wart. 4 kpk,art. 5 kpkorazart. 7 kpk. Oskarżony wiedząc, że konieczne jest  uzyskanie  stosownych koncesji  nie  starał się spełnić  któregokolwiek  z
wymogów określonych prawem lub uzyskać wymaganą prawem koncesję .Jak słusznie podkreślił w swoim uzasadnieniu sąd I instancji, oskarżony działał co najmniej z zamiarem ewentualnym, zajmowanie przez funkcjonariuszy celnych kolejnych automatów należących do oskarżonego , powinno wzbudzić u niego wątpliwości co do legalności charakteru gier prowadzonych na takich urządzeniach. W tych okolicznościach w ocenie Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości, iż zachowanie oskarżonegoP. C.wyczerpało znamiona zarzucanych mu czynów opisanych w akcie oskarżenia. Słusznie również sąd rejonowy przyjął, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu przestępstw w ramach ciągu przestępstw skarbowych określonych wart. 37 § 1 pkt 3 kks. Pomiędzy poszczególnymi przestępstwami za które oskarżony nie został skazany, odstęp czasu nie jest długi, nie przekracza roku. Biorąc pod uwagę, że czyn zart. 107 § 1 kkszagrożone jest karą grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karą łącznie, trudno uznać, że wymierzenie oskarżonemu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz kara grzywny 120 stawek po 80 zł każda jest karą rażąco niewspółmiernie surową, a tylko wymierzenie takiej kary uzasadniałoby ingerencję sadu odwoławczego. Wymierzona oskarżonemu kara jest sprawiedliwa, odpowiednia do stopni winy i społecznej szkodliwości. Z tych też względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego , nie podzielając przytoczone na ich poparcie argumentów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach postępowania orzeczono na postawieart. 636 § 1 kpk.
SSO Sławomir Klekocki