Sąd Rejonowy w Puławach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1011/16
Data wyroku: 2018-03-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Joanna Chimosz

Sygn. akt II K 1011 / 16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 marca 2018 roku
Sąd Rejonowy w Puławach, II Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca: Sędzia Sądu Rejonowego Joanna Chimosz
w obecności protokolanta: pełniącej obowiązki protokolanta Joanny Wnuk, starszego sekretarza sądowego Agnieszki Wolskiej
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w PuławachK. M.,A. B. (1),K. P.,A. G.
po rozpoznaniu w dniach 11 kwietnia 2017 roku, 18 maja 2017 roku, 20 czerwca 2017 roku, 25 lipca 2017 roku, 26 września 2017 roku, 09 listopada 2017 roku, 07 grudnia 2017 roku, 09 stycznia 2018 roku, 06 lutego 2018 roku i 20 marca 2018 roku
sprawyK. B. (1), synaA.iG. z domu K.,urodzonego (...)wP.,
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 5 lipca 2015 roku wP., województwa(...)znieważył funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji wP.w osobach aspirantaA. S.oraz sierżanta sztabowegoS. L., ten sposób, że wypowiadał pod ich adresem słowa powszechnie uznane za wulgarne i obelżywe, podczas i w związku z wykonywaniem przez wyżej wymienionych funkcjonariuszy obowiązków służbowych,
to jest o czyn zart. 226 § 1 k.k.
II. w dniu 05 lipca 2015 roku wP., województwa(...), zmuszał funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji wP.w osobie aspirantaA. S.do zaniechania prawnej czynności służbowej, w ten sposób, że po założeniu mu kajdanek na lewą rękę zaczął się wyrywać oraz łapiąc go za nadgarstek lewej ręki i szarpiąc za nią uniemożliwiał założenie mu kajdanek na drugą rękę, czym naruszył nietykalność cielesną wyżej wymienionego podczas pełnienia przez niego obowiązków służbowych,
to jest o czyn zart. 224 § 2 k.k.w zb. zart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

I
oskarżonegoK. B. (2)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycjęart. 226 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 226 § 1 k.k.skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoK. B. (2)w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia uznaje za winnego tego, że w dniu 05 lipca 2015 roku wP., województwa(...), używając przemocy zmuszał funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji wP.w osobie aspirantaA. S.do zaniechania prawnej czynności służbowej zastosowania środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek, w ten sposób, że po założeniu mu kajdanek na lewą rękę zaczął się wyrywać oraz złapał aspirantaA. S.za nadgarstek lewej ręki i szarpał nią w celu uniemożliwienia założenia mu kajdanek na drugą rękę, czym naruszył nietykalność cielesną aspirantaA. S.podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 222 § 1 k.k.w zb. zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.skazuje go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.,art. 86 § 1 k.k.tak orzeczone w punktach I i II wyroku kary pozbawienia wolności łączy i jako karę łączną wymierza oskarżonemuK. B. (1)karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 1 k.k.wykonanie tak orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuK. B. (1)na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

V
na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoK. B. (1)grzywnę w rozmiarze 100 (stu) stawek dziennych ustalając w oparciu oart. 33 § 3 k.k.wysokość jednej stawki dziennej na 10 (dziesięć) złotych;

VI
na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddaje oskarżonegoK. B. (1)w okresie próby pod dozór kuratora;

VII
na podstawieart. 72 § 1 pkt 2 k.k.zobowiązuje oskarżonegoK. B. (1)do przeproszenia pokrzywdzonychA. S.iS. L.na piśmie adresowanym do Komendy Powiatowej Policji wP.w terminie miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku;

VIII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet tak orzeczonej kary grzywny zalicza oskarżonemuK. B. (1)okres zatrzymania od dnia 05 lipca 2015 roku, godzina 17:50 do dnia 06 lipca 2015 roku, godzina 19:47, uznając stosownie do treściart. 63 § 1 i 5 k.k.okres zatrzymania za równoważny czterem stawkom dziennym grzywny;

IX
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataE. K.kwotę 1653 (tysiąc sześćset pięćdziesiąt trzy) złote 13 (trzynaście) groszy tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu.

X
zwalnia oskarżonegoK. B. (1)od ponoszenia kosztów sądowych ustalając, iż wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 1011 / 16

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Puławach, rozpoznając sprawęK. B. (1)ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 5 lipca 2015 rokuK. B. (1),D. P.iM. G. (1)przebywali na terenie ośrodka rekreacyjno – wypoczynkowego wW.. Około godziny 16:00 wraz z innymi osobami zaczęli skakać do basenu. Z uwagi na fakt, że w basenie znajdowało się dużo ludzi, skakanie do niego było zabronione. Ratownicy, którzy pracowali tego dnia, zwracali uwagę skaczącym osobom i wzywali do zaprzestania skoków. Mężczyźni nie reagowali na upomnienia, w związku z czym na teren ośrodka wezwana została policja. (dowód: zeznania świadkaP. K., k. 52v akt II K 819/ 15, ujawnione na k.25v; k. 55 – 56 akt II K 819 / 15, ujawnione na k.25v; zeznania świadkaW. B., k. 58v akt II K 819 / 15, ujawnione na k.26v, k. 60 – 61 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 26v; zeznania świadkaM. G. (2), k. 26v – 27; zeznania świadkaK. Z., k. 27 – 27v; k. 63v akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 27v)
Na polecenie oficera dyżurnego Komendy Powiatowej Policji wP.na teren ośrodka rekreacyjno – wypoczynkowego wW.udał się patrol wskładzie (...). (dowód: zeznania świadkaA. S., k. 98, ujawnione na k. 101; k. 24 – 34 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 101; zeznania świadkaS. L., k. 117v – 119; k. 115 – 116, ujawnione na k. 118; k. 13 – 22 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 118)
Po przyjeździe na miejsce funkcjonariusze Policji porozmawiali z ratownikami, którzy wskazali im osoby skaczące do wody. Wśród tych osób byłK. B. (1),D. P.iM. G. (1). Zostali oni poproszeni o podejście do radiowozu i przedstawienie dowodu tożsamości.K. B. (1)użył wówczas słów wulgarnych, jednakże nie były one kierowane pod czyimkolwiek adresem.S. L.poinformowałK. B. (1), że popełnia wykroczenie polegające na używaniu słów wulgarnych w miejscu publicznym i nałożył na niego mandat karny.K. B. (1)odmówił przyjęcia mandatu. W trakcie interwencji policjanci ustalili dane osoboweK. B. (1),D. P.iM. G. (1). Mężczyźni twierdzili, że interwencja jest bezpodstawna. Z uwagi na fakt, że od mężczyzn wyczuwalna była woń alkoholu, postanowiono przewieźć ich do Komendy Powiatowej Policji wP..M. G. (1)zachowywał się spokojnie. (dowód: zeznania świadkaA. S., k. 98, ujawnione na k. 101; k. 24 – 34 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 101; zeznania świadkaS. L., k. 117v – 119; k. 115 – 116, ujawnione na k. 118; k. 13 – 22 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 118)
Pomimo wielokrotnych wezwańK. B. (1)iD. P.nie wykonywali poleceń policjantów. Zachowywali się agresywnie i kierowali pod adresem policjantów słowa powszechnie uznane za obelżywe i wulgarne (dokładne brzmienie słów: protokół przesłuchania świadkaA. S., k. 98, wers 11 – 12 od dołu). Całemu zajściu przyglądała się znaczna grupa ludzi. (dowód: zeznania świadkaA. S., k. 100vk. 98, ujawnione na k. 101; k. 24 – 34 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 101; k. 24 – 34 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 101 zeznania świadkaS. L., k. 117v – 119; k. 115 – 116, ujawnione na k. 118; k. 13 – 22 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 118)
K. B. (1)iD. P.zostali poinformowani, że jeśli nie będą wykonywali wydawanych im poleceń, zostaną wobec nich zastosowane środki przymusu bezpośredniego.K. B. (1)iD. P.nadal nie reagowali na wydawane im polecenia.S. L.chciał założyć kajdankiD.P., aleD. P.zaczął się wyrywać. Po użyciu siły fizycznej kajdanki zostały mu założone i został on umieszczony w radiowozie. (dowód: zeznania świadkaA. S., k. 100v; k. 98, ujawnione na k. 101; k. 24 – 34 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 101; zeznania świadkaS. L., k. 117v – 119; k. 115 – 116, ujawnione na k. 118; k. 13 – 22 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 118)
W tym samym czasieA. S.chciał założyć kajdankiK. B. (1).K. B. (1)zaczął się szarpać, kierował słowa obraźliwe pod adresemA. S.. Po założeniu mu kajdanek na lewą rękęK. B. (1)w dalszym ciągu wyrywał się, a następnie złapałA. S.za nadgarstek drugiej ręki, szarpał za niego, czym uniemożliwił założenie mu kajdanek na prawą rękę. W tym czasie również używał słów wulgarnych pod adresemA. S.. WówczasS. L.użył wobecK. B. (1)gazu pieprzowego.K. B. (1)puścił rękęA. S., co umożliwiło założenie mu kajdanek na drugą rękę.K. B. (1)krzyczał, że pieką go oczy. Ktoś z osób obserwujących podałK. B. (1)wodę do przemycia twarzy. (dowód: zeznania świadkaA. S., k. 100v; k. 98 – 98v, ujawnione na k. 101; k. 24 – 34 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 101; k. 24 – 34 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 101; zeznania świadkaS. L., k. 117v – 119; k. 115 – 116, ujawnione na k. 118; k. 13 – 22 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 118)
K. B. (1)iD. P.zostali przewiezieni do Komendy Powiatowej Policji wP.i osadzeni w PDOZ KPPP..M. G. (1)został zwolniony jeszcze na miejscu interwencji po tym, jak ustalono jego dane personalne. (dowód: zeznania świadkaA. S., k. 98v, ujawnione na k. 101; k. 24 – 34 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 101; zeznania świadkaS. L., k. 117v – 119; k. 115 – 116, ujawnione na k. 118; k. 13 – 22 akt II K 819 / 15, ujawnione na k. 118)
Powyższy stan faktyczny ustalony został w oparciu o powołane powyżej dowody.
OskarżonyK. B. (1)zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i w postępowaniu przed Sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.
W postępowaniu przygotowawczym oskarżony wyjaśnił, że w dniu 6 lipca 2015 roku wraz zD.P.przebywał na terenie basenu wW.. Przyznał, że wraz z nim skakał do basenu, jednakże po zwróceniu im uwagi przez ratowników, zaprzestali skakania. Po przyjeździe policji ratownik powiedział im, aby podeszli do radiowozu.D. P.zaczął tłumaczyć policjantom zaistniałą sytuację. Policjanci nie słuchali tłumaczeń, a jeden z nich chciał założyćD.P.kajdanki. Wówczas oskarżony chwycił policjanta za nadgarstek i powiedział mu, aby tego nie robił, ponieważD. P.nie zrobił niczego złego. W tym momencie policjant użył wobec niego gazu, kierując jego strumień w oczy. Po użyciu gazuK. B. (1)zaczął przeklinać, ale nie były to wyzwiska kierowane w stosunku do policjantów.
W toku postępowania przed sądem oskarżony skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.
Wyjaśnieniom oskarżonego co do zasady nie dano wiary. Obdarzono je wiarą jedynie co do tego, że przebywał w dniu zdarzenia wW.i że użyto wobec niego środka przymusu bezpośredniego w postaci gazu. W pozostałej części wyjaśnienia oskarżonego nie zasługują na obdarzenie ich wiarą. Pozostają one bowiem w sprzeczności z pozostałą częścią materiału dowodowego, a w szczególności z zeznaniami świadkówA. S.,S. L.,P. K.,W. B.,M. G. (2),K. Z.iM. G. (1).
Zeznania świadkaA. S.zostały uznane za wiarygodne. Zeznania świadka są w istocie relacją z wykonywanych przez świadka czynności służbowych. Nie można uznać, że w sowich zeznaniach świadek usiłuje obciążyć oskarżonego ponad to, czego rzeczywiście się dopuścił. Jego zeznania są spójne, logiczne, konsekwentne i wewnętrznie niesprzeczne. Wskazać należy, iż zeznania składane zpred Sądem nie były zeznaniami szczegółowymi. Nie może to jednak dziwić, jeżeli weźmie się pod uwagę fakt, że od zdarzenia do przesłuchania świadka na rozprawie minęło przeszło dwa lata. Świadek jest funkcjonariuszem Policji i w ciągu dwóch lat bez wątpienia podejmował szereg interwencji. Nie można zatem wymagać, aby pamiętał dokładnie każdą z nich. Świadek potwierdził zeznania składane w krótkim czasie po zdarzeniu.
Analogicznej ocenie poddać należy zeznania świadkaS. L.. Również zeznania tego świadka są spójne logiczne i konsekwentne. Korelują z zeznaniamiA. S.i wzajemnie się uzupełniają. Również w tych zeznaniach nie sposób dostrzec chęci nadmiernego obciążenia oskarżonego.
Zeznania świadkówA. S.iS. L.stanowiły główne źródło ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę fakt, że obaj byli w niniejszej sprawie osobami pokrzywdzonymi, rodzić się może obawa, że zeznania te mogą nie być obiektywne.
Analiza zeznań świadków w korelacji z innymi dowodami zgormadzonymi w sprawie prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zaistniała. Przede wszystkim świadkowieA. S.iS. L.składali zeznania w sposób bardzo wyważony, a jednocześnie szczegółowy. Opisywali zachowanie każdego z uczestników interwencji. W swoich zeznaniach wskazywali, jak zachowywali się poszczególni jej uczestnicy. Nie można nie zauważyć, że w stosunku doM. G. (1), który wraz oskarżonym iD.P.znajdował się przy radiowozie, nie zostały podjęte żadne czynności związane z używaniem środków przymusu bezpośredniego i zatrzymaniem. Wynikało to z faktu, że zachowanieM. G. (1)było zgodne z prawem. Podał on dane dotyczące swojej tożsamości, nie używał słów wulgarnych, nie stosował wobec policjantów przemocy, a zatem nie było podstaw do podejmowania wobec niego żadnych dodatkowych czynności. Również w stosunku doD. P.nie było prowadzone postępowanie o czyn zart. 224 § 2 k.k., albowiem nie stosował on przemocy w celu uniemożliwienia czynności służbowej. Jego działanie sprowadzało się jedynie do wyrywania się, a zatem stawiania oporu bez używania przemocy wobec funkcjonariuszy Policji. Trudno zatem uznać, że z bliżej niewyjaśnionych przyczyn świadkowie chcieli niezasadnie obciążać akuratK. B. (1).
Zeznania świadkówP. K.,W. B.,M. G. (2)iK. Z.zostały obdarzone wiarą. Świadkowie ci w dniu zdarzenia pracowali jako ratownicy w ośrodku naW.. Ich zeznania dotyczą przede wszystkim zachowania oskarżonego i jego kolegów przed przyjazdem patroli policji, zachowania, które stało się podstawą do wezwania policji na interwencję. Zeznania te uznano za wiarygodne. Świadkowie próbowali uniknąć wzywania policji, wielokrotnie zwracając oskarżonemu i jego kolegom uwagę, upominając ich, jednakże wbrew wyjaśnieniom oskarżonego, nie odnosiło to żadnego skutku. Świadkowie mieli obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim gościom ośrodka, a zatem musieli zwrócić się o pomoc do Policji. Co do samego zdarzenia będącego przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, zeznania świadków potwierdzają zeznania świadkówA. S.iS. L.. Świadkowie nie wskazywali dokładnego przebiegu interwencji, bowiem znajdowali się od miejsca interwencji w pewnej odległości, niemniej jednakP. K.wskazał, że doszło do szarpaniny z policjantami,K. Z.zeznał, że oskarżony awanturował się z policjantami i nie chciał dać się skuć.
Zeznania świadkaM. G. (1)obdarzono wiarą jedynie częściowo i to w brzmieniu, w jakim składał je w postępowaniu przygotowawczym. Nie dano świadkowi wiary w zakresie, w jakim zeznał on, żeD. P.zachowywał się spokojnie podczas interwencji i żeK. B. (1)nie używał pod adresem policjantów słów wulgarnych. W tej części zeznania pozostają bowiem w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowy zgromadzonym w sprawie. Nie dano wiary zeznaniom świadka złożonym przed Sądem z uwagi na fakt, iż były one rozbieżne z zeznaniami złożonymi w postępowaniu przygotowawczym. W ocenie Sądu zeznania przed Sądem miały wspomóc oskarżonego w uniknięciu odpowiedzialności karnej.
Zeznania świadkówB. S.,M. S. (1),A. B. (2)iD. P.zostały obdarzone wiarą jedynie częściowo. Część zeznań obdarzona wiarą nie dotyczyła jednakże przebiegu interwencji Policji.
Nie można tracić z pola widzenia faktu, że świadkowie ci są bądź członkami rodziny oskarżonego, bądź jego znajomymi (D. P.). Oczywiście okoliczność ta z góry absolutnie nie przesądza o tym, że świadkowie składają zeznania celowo na korzyść oskarżonego. Jednakże analiza tychże zeznań (w odniesieniu do zeznań innych świadków z tej grupy, jak i w odniesieniu do pozostałego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż zeznania te miały na celu zapewnienie oskarżonemu uniknięcia odpowiedzialności za popełnione czyny.
ŚwiadekM. S. (1)(siostra oskarżonego) zeznała, że brat został potraktowany gazem i miął wykręcone ręce. Miał założone kajdanki na jedną rękę, a za drugą trzymał go policjant.
ŚwiadekB.szczygieł (siostrzeniec oskarżonego) zeznał, że policjanci od razu po przyjeździe podeszli do oskarżonego i zaczęli go skuwać. Policjant wyzywał oskarżonego. Do użycia gazu doszło w momencie, kiedy oskarżony miał założone kajdanki na jedną rękę, a drugą chował za siebie.
ŚwiadekA. B. (2)(ojciec oskarżonego) zeznał, że policjant założył oskarżonemu kajdanki na jedną rękę wykręconą do tyłu, drugą rękę również wykręcił mu do tyłu, a wówczas drugi funkcjonariusz użył wobec oskarżonego gazu pieprzowego, spryskując go od stóp do głowy. Potwierdził, że gazu pieprzowego użyto, kiedy oskarżony miał założone kajdanki na obie ręce.
ŚwiadekD. P.zeznał, że oskarżony nie kierował słów wulgarnych pod adresem policjantów. Nie widział momentu zakładania oskarżonemu kajdanek.
Analiza zeznań wskazanych wyżej świadków prowadzi do wniosku, że nie są one wiarygodne w zakresie, w jakim opisują zachowanie oskarżonego i policjantów. Nie można nie zauważyć, że świadkowie różnią się wskazując moment, w którym doszło do użycia gazu pieprzowego wobec oskarżonego.
Zeznania świadkówM. S. (2),K. T.,G. P.,I. P.iK. W.nie stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Świadkowie ci nie widzieli przebiegu interwencji policji, a na miejsce zdarzenia dotarli dopiero po użyciu wobec oskarżonego gazu pieprzowego. Ich relacja ze zdarzenia jest w istocie relacją przekazaną im przez członków rodziny lub znajomych. Nie można wykluczyć, że taka relacja została im przedstawiona, a zatem nie można stwierdzić, że świadkowie zeznawali celowo nieprawdziwie.
Sąd nie znalazł podstaw do tego, aby kwestionować znajdujące się w aktach sprawy dowody z dokumentów. Zważyć należy, że dokumenty te sporządzone zostały przez kompetentne osoby w ramach wykonywania przez nie czynności służbowych. Nie były również one kwestionowane przez strony.
Sąd Rejonowy w Puławach zważył, co następuje.
Mając na uwadze analizę i ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż wina oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów nie budzi wątpliwości i została w pełni udowodniona. Oskarżony w chwili popełniania przestępstwa był osobą pełnoletnią, a w czasie popełniania przestępstwa miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Nie zachodziły w jego przypadku warunki, o których mowa wart. 31 § 1 i 2 k.k.Uznać zatem należało, iż oskarżony jest osobą zdolną do ponoszenia odpowiedzialności karnej, a w niniejszej sprawie nie występują żadne przewidziane prawem okoliczności, które uniemożliwiałyby przypisanie oskarżonemu winy. Zebrane w sprawie dowody pozwalają zaś przedstawić mu zarzut, że znajdując się w normalnej sytuacji motywacyjnej i mając pełną swobodę zachowania się zgodnie z normami prawa karnego normy te naruszył wypełniając znamiona przestępstw określonych wart. 222 § 1 k.k.w zb. zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz226 § 1 k.k.
Wniosek powyższy oparty został przede wszystkim o zeznania świadkówA. S.iS. L., a pomocniczo równieżP. K.,K. Z.iM. G. (1)(w części obdarzonej wiarą). Zeznania tych świadków pozwalają na przyjęcie, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów. Jak wskazano wyżej, funkcjonariusze Policji nie mieli żadnych racjonalnych powodów do tego, aby zeznawać celowo nieprawdziwie na niekorzyść oskarżonego, szczególnie, że składali oni zeznania nie tylko co do zachowania oskarżonego, ale również co do zachowaniaD. P.iM. G. (1). Zeznania te, zróżnicowane co do poszczególnych osób świadczą o ich prawdziwości i chęci przedstawienia prawdziwego przebiegu zdarzenia. Odnośnie zarzutów użycia środku przymusu bezpośredniego w postaci gazu pieprzowego, który to gaz miał według świadkaA. B. (2)użyty w sytuacji, kiedy oskarżony miał założone na obie ręce, to stwierdzić należy, iż zeznania w tym zakresie nie mogą być uznane za wiarygodne. Abstrahując od zeznań interweniujących policjantów nie sposób uznać z uwagi na zasady doświadczenia życiowego, aby policjanci dopuścili się w istocie akty znęcania się nad osobą zatrzymaną (bo w takich kategoriach należałoby rozpatrywać użycie gazu wobec osoby, która miała założone kajdanki na ręce do tyłu) w obecności kilkudziesięciu postronnych obserwatorów, szczególnie w dobie telefonów komórkowych umożliwiających nagrywanie filmów. Nie uznano również za wiarygodne zeznań świadkówM. S. (1)iB. S., którzy wskazywali, że oskarżony nie chciał dać założyć sobie kajdanek trzymając rękę za sobą. Z zeznań świadkaS. L.wynika, że użycie gazu spowodowane było szarpaniemA. S.. Zeznania te są tym bardziej wiarygodne, żeS. L.również miał problem z założeniem kajdanekD.P., który się wyrywał. Z uwagi na fakt, że nie używał on przemocy wobec funkcjonariusza, nie użyto wobec niego środka przymusu bezpośredniego w postaci gazu pieprzowego.
Art. 224 § 2 k.k.stanowi, iż karze podlega, kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej.
Przepis ten ma na celu zapewnienie prawidłowego działania instytucji państwowych przez ochronę koniecznej dla takiej działalności poszanowania funkcjonariuszy publicznych, pełniących obowiązki państwowe.
Definicję funkcjonariusza publicznego zawieraart. 116 § 13 k.k.Wymienia on kategorie osób, które zaliczone zostały do funkcjonariuszy publicznych.Art. 116 § 13 pkt 7 k.k.stanowi, iż funkcjonariuszem publicznym jest funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego. Nie może zatem budzić wątpliwości, iż funkcjonariusz Policji jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniuKodeksu karnego.
Oskarżony stosował przemoc wobec funkcjonariusza, która to przemoc polegała na trzymaniu za nadgarstek i szarpaniu.
Aby doszło do zaistnienia przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.przemoc musi być stosowana w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej. W niniejszej sprawie przemoc bezspornie nastąpiła w celu zmuszenia funkcjonariusza policji do zaniechania prawnej czynności służbowej zatrzymania oskarżonego. Czynność ta należy do zakresu obowiązków funkcjonariuszy Policji i została przez nich wykonana zgodnie z prawem.
Przestępstwo zart. 224 § 2 k.k.może być popełnione jedynie umyślnie z zamiarem bezpośrednim. W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego było umyślne i miał on bezpośredni zamiar użycia przemocy wobec funkcjonariusza.
Art. 222 § 1 k.k.stanowi, że podlega karze, kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.
Złapanie za nadgarstek i szarpanie za niego bez wątpienia naruszyło nietykalność cielesnąA. S..
Jak wskazano wcześniej, w świetle definicji zawartej wart. 116 § 13 pkt 7 k.k.nie budzi wątpliwości, iż funkcjonariusz policji jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniuKodeksu karnego, zaś do przestępstwa doszło podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych.
Przestępstwo stypizowane wart. 226 § 1 k.k.polega na znieważeniu funkcjonariusza publicznego podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.
Również ten przepis ten ma na celu zapewnienie prawidłowego działania instytucji państwowych przez ochronę koniecznej dla takiej działalności poszanowania funkcjonariuszy publicznych, pełniących obowiązki państwowe.
Jak wskazano wcześniej, w świetle definicji zawartej wart. 116 § 13 pkt 7 k.k.nie budzi wątpliwości, iż funkcjonariusz policji jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniuKodeksu karnego.
Czynność sprawcza przestępstwa zart. 226 § 1 k.k.polega na znieważeniu funkcjonariusza publicznego. Zniewagą zaś jest takie zachowanie, które według zdeterminowanych kulturowo i powszechnie przyjętych ocen stanowi wyraz pogardy dla drugiego człowieka (Andrzej Zoll w: Kodeks karny, Część szczególna, Komentarz do art. 117 – 277 Kodeksu karnego, praca zbiorowa pod redakcją Andrzeja Zolla, Zakamycze 1999, strona 735).
W niniejszej sprawie oskarżony znieważył funkcjonariuszy publicznychA. S.iS. L.. Znieważenie to przyjęło postać określania funkcjonariuszy słowami powszechnie uznanymi za obelżywe. W ocenie Sądu użyte przez oskarżonego pod adresem policjantów słowa są wyrazem pogardy.
Aby doszło do zaistnienia przestępstwa zart. 226 § 1 k.k.znieważenie funkcjonariusza musi mieć miejsce podczas albo w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych. W niniejszej sprawie znieważenie bezspornie nastąpiło w związku z wykonywaniem przezA. S.iS. L.obowiązków służbowych polegających na przeprowadzeniu interwencji zgłoszonej przez pracowników ośrodka rekreacyjno – wypoczynkowego wW., a następnie wykonywaniu czynności związanych z zatrzymaniem oskarżonego. Czynności te należą do zakresu obowiązków funkcjonariuszy Policji i zostały przez nich wykonane zgodnie z prawem. To właśnie wykonywanie czynności służbowych przez funkcjonariuszy Policji spowodowało reakcję oskarżonego polegającą na znieważeniu funkcjonariuszy.
Z powyższych względów Sąd Rejonowy uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości i uznał go za winnego dokonania zarzucanych mu czynów.
Przechodząc do omówienia wymiaru kary Sąd, kierując się dyrektywami zawartymi wart. 3 i 53 § 1 i 2 k.k., uznał, że adekwatnymi do stopnia zawinienia sprawcy będą kary: 3 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zarzucany oskarżonemu w punkcie I aktu oskarżenia oraz 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zarzucany oskarżonemu w punkcie II aktu oskarżenia.
Jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary za czyn zart. 222 § 1 k.k.w zb. zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Sąd uznał znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu. Oskarżony swoim działaniem wystąpił przeciwko funkcjonariuszom publicznym, którzy działali w ramach prawa i wykonywali swoje obowiązki służbowe. Do zadań Policji należy bowiem ochrona społeczeństwa przed sprawcami przestępstw. Oskarżony groził funkcjonariuszom tylko dlatego, iż chciał, aby zaprzestali oni wykonywania swoich obowiązków polegających na zatrzymaniu go.
Jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary za czyn zart. 226 § 1 k.k.Sąd uznał również znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu. Oskarżony swoim działaniem wystąpił przeciwko funkcjonariuszom publicznym, którzy działali w ramach prawa i wykonywali swoje obowiązki służbowe. Do zadań Policji należy bowiem ochrona społeczeństwa przed sprawcami przestępstw. Oskarżony znieważał funkcjonariuszy tylko dlatego, iż wykonywali oni swoje obowiązki polegające na zatrzymaniu go.
W niniejszej sprawie spełnione zostały warunki do orzeczenia wobec oskarżonego kary łącznej.Art. 85 1 i 2 k.k.stanowi, iż jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, zaś podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa.
Bez wątpienia oskarżony w przedmiotowej sprawie popełnił dwa przestępstwa i za każde z przestępstw orzeczono karę tego samego rodzaju, a mianowicie karę pozbawienia wolności.
Zgodnie z treściąart. 86 § 1 k.k.kara łączna wymierzana jest w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż jako karę łączną należy wymierzyć oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Popełnione przez oskarżonego przestępstwa pozostawały w bliskim związku czasowym, a w dacie czynu oskarżony nie był karany. Kara w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności winna zatem spełnić swoje zadanie tak w zakresie prewencji indywidualnej, jak i w sferze kształtowania świadomości społeczeństwa.
W ocenie Sądu co do oskarżonego istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna, pozwalająca na zastosowanie w stosunku do niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.
Art. 69 § 1 i 2 k.k.stanowi, że Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Zawieszając wykonanie kary, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.
Wskazać należy, że przesłanki te są w odniesieniu do osoby oskarżonego spełnione. W dacie czynu nie był on skazany na karę pozbawienia wolności, zaś wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jje wykonania pozwoli na osiągnięcie celów kary. Wykonanie tej kary zawieszono na maksymalny okres próby wynoszący 3 lata. Trzyletni okres próby w ocenie Sądu będzie adekwatnym czasem do ukształtowania w oskarżonym postawy poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego. Kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w ocenie Sądu będzie wystarczająca dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, a w szczególności zapobiegnie jego powrotowi do przestępstwa.
Oskarżonego oddano w okresie próby pod dozór kuratora w celu wzmocnienia procesu resocjalizacyjnego. Ponadto zobowiązano go do przeproszenia pokrzywdzonych na piśmie.
Z uwagi na fakt, iż kara pozbawienia wolności została orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonywania, Sąd uznał, iż zasadne będzie wymierzenie oskarżonemu w oparciu oart. 71 § 1 k.k.kary grzywny. Kara ta, wobec warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, będzie jedyną realną karą i dolegliwością dla oskarżonego. Kierując się tymi samymi względami, co przy wymiarze kary pozbawienia wolności Sąd uznał, iż adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynów będzie kara grzywny w wysokości 100 stawek dziennych.
Uwzględniając warunki osobiste oskarżonego, Sąd ustalił wysokość stawki dziennej grzywny na minimalnym poziomie 10 zł.
Zgodnie z treściąart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary zaliczyć należy oskarżonemu rzeczywisty okres pozbawienia wolności w sprawie. Oskarżony został zatrzymany w dniu 05 lipca 2015 roku o godzinie 17:50, zaś zwolniony w dniu 06 lipca 2015 roku o godzinie 19:47. W związku z tym, stosownie do treściart. 63 § 5 k.k.uznano, że okres zatrzymania jest równoważny czterem stawkom dziennym grzywny.
Ponieważ w sprawie występował obrońca z urzędu, zasądzono na jego rzecz stosowne wynagrodzenie.
Z uwagi na sytuację finansową i rodzinną oskarżonego, Sąd, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił go od obowiązku zapłaty kosztów sądowych uznając, iż ich zapłata byłaby dla oskarżonego zbyt uciążliwa ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w wyroku.