Sąd Okręgowy w Toruniu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1547/17
Data wyroku: 2018-03-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Westphal
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 448 k.c.

Sygn. akt I C 1547/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 marca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu, I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSO Andrzej Westphal
Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Chudzińska
po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2018 r. w Toruniu
sprawy z powództwaA. W.
przeciwkoR. Ś.
o zapłatę

I
oddala powództwo

II
nie zasądza zwrotu kosztów procesu od powodaA. W.na rzecz pozwanegoR. Ś.

III
nie obciąża powoda kosztami sądowymi

Sygn. akt I C 1547/17

UZASADNIENIE
Po sprecyzowaniu żądania w piśmie z dnia 23 listopada 2017r. ( k. 41 – 41 v ) powódA. W.wnosił o zasądzenie od pozwanegoR. Ś.kwoty 100.000 zł z odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty .
Pozwany wnosił o odrzucenie pozwu ewentualnie o oddalenie powództwa - k. 29 – 30 v . Na rozprawie w dniu 8 marca 2018r. , wobec sprecyzowania żądania przez powoda , nie wnosił już o odrzucenie pozwu ( k. 50 ) .

Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 30 maja 2016r. Rzecznik Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych wT.P. P.umorzył dochodzenie dotyczące zarzutów zgłoszonych przez powodaA. W.wobec radcy prawnegoA. C.( k. 46 - 47 v akt R.D.(...)- R.D. 10/R/17 ) . Orzeczenie to zostało uchylone w całości postanowieniem Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego wT.przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych wT.z dnia 10 stycznia 2017r. W uzasadnieniu sąd wskazał , między innymi, że mogło dojść do uchybień mających wpływ na decyzję podjętą przez Rzecznika Dyscyplinarnego o umorzeniu postępowania . Nie określił on statusu Skarżącego jako pokrzywdzonego , lecz przyjął ,że jest on świadkiem. Niezasadnie nie uwzględnił on potrzeby wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy i przeprowadzenia w niezbędnym zakresie postępowania dowodowego ( k. 95 – 100 v ) .
W dalszym toku postępowanie prowadził rzecznik dyscyplinarnyR. Ś.(pozwany w niniejszej sprawie ) .Podejmował on szereg czynności, między innymi :
W dniu 13 kwietnia 2017r. ( k. 101 ) zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego weW.o podanie , czy w depozycie znajduje się karta micro SD należąca do panaA. W.(powoda w niniejszej sprawie ),a następnie zwrócił się o umożliwienie wykonania jej kopii ( k. 118 ).Pozwany kontaktował się też z tą placówką w celu ustalenia terminu przesłuchania powoda ( k. 108,117,118 ) . Czynił ustalenia dotyczące możliwości przesłuchania świadkaZ. W.( k. 109 ) . Pozwany przesłuchał świadków :G. Ł.( k. 127 – 130 ) iZ. W.( k. 135 – 136 ) . Pismem z dnia 20 października 2017r. pozwany zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego wP.o wyrażenie zgody na umożliwienie wykonania czynności procesowych z powodem na terenie tej placówki ( k. 132). Pozwany dokonał także analizy akt innych spraw np. Prokuratury RejonowejT.–Wschód o sygnaturze PR 2 Ds. 414.2016 ( k. 146 – 245 v ) .
W dniu 5 marca 2018r. pozwany wydał postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia ( k. 246 – 248 ).
dowód: akta postępowania dyscyplinarnego R.D.(...)- R.D. 10/R/17,

Sąd zważył, co następuje :
Powód określał swoje żądanie jako zadośćuczynienie za popełnione przez pozwanego czyny zabronione i niedopełnienie obowiązków zawodowych rzecznika dyscyplinarnego . Powoływał się na spowodowaną przez pozwanego szkodę w dobrach materialnych i niematerialnych powoda . Twierdził , że w okresie od 10 stycznia 2017r. pozwany uniemożliwił powodowi dochodzenie roszczeń od radcy prawnegoA. C..
Postępowanie dyscyplinarne dotyczące radców prawnych jest regulowane przezart. 64 – 741ustawy z 6 lipca 1982r. o radcach prawnych( Dz. U. nr 19, poz. 145 ze zmianami ) . Jest ono prowadzone przez organ samorządu radców prawnych jakim jest rzecznik dyscyplinarny - art. 42 ust 1 ustawy . W tym przypadku był nim pozwanyR. Ś.. Samorząd radców prawnych jest niezależny w wykonywaniu swych zadań i podlega tylko przepisom . Żaden przepis nie daje sądowi powszechnemu uprawnienia do kontrolowania przebiegu postępowania dyscyplinarnego. Dotyczy to więc także , prawidłowości , celowości i terminowości czynności podejmowanych przez rzecznika dyscyplinarnego. Sąd powszechny nie jest tu jakimś organem kontrolnym. Przyjęcie odmiennego poglądu nie dość ,że nie znajduje oparcia w przepisach prawa , to naruszałoby zasadę niezależności organów samorządu radców prawnych. Zarzuty formułowane przez powoda pod adresem pozwanego, a dotyczące podejmowanych przez niego czynności jako rzecznika dyscyplinarnego nie podlegają więc ocenie w toku niniejszego procesu.
W związku z tym zbędne było prowadzenie dowodów z zeznań świadków :A. C.iE. S., gdyż miał on dotyczyć właśnie przebiegu tego postępowania .
Na marginesie wskazać należy ,że zgodnie zart. 415 k.c.(kodeksu cywilnego) kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę zobowiązany jest do jej naprawienia . Przesłanką odpowiedzialności w tym przypadku jest zawinione zachowanie sprawcy . Zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych jest natomiast uregulowane wart. 448 k.c.Przepis ten stanowi ,że w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu , czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany cel społeczny(…) . Nie narusza dobra osobistego ten , czyje działanie nie jest bezprawne . W obu więc przypadkach podstawą odpowiedzialności jest bezprawność . Nie jest takim działaniem podejmowanie czynności w ramach określonych przez prawo. Działania pozwanego nie były bezprawne , gdyż podejmował je w ramach obowiązującego porządku prawnego -ustawy o radcach prawnych- jako rzecznik dyscyplinarny . W tych ramach miał on suwerenne prawo do własnej oceny zebranego materiału i podjęcia stosownej decyzji , niezależnie od tego czy powód zgadza się z nią , czy nie . Odmienność oceny dokonanej przez powoda nie oznacza bezprawności działania pozwanego . Jedynym organem uprawnionym do weryfikacji tych stanowisk jest sąd dyscyplinarny , a nie sąd powszechny.
Powództwo podlegało więc oddaleniu . Obecność powoda na rozprawie nie była niezbędna , gdyż dla rozstrzygnięcia sprawy wystraczające było zapoznanie się przez sąd z aktami postępowania dyscyplinarnego w zakresie wskazanym w „ustaleniach” niniejszego uzasadnienia , a więc tylko co do stwierdzenia faktu ,że ono się toczyło i jaką pozwany odgrywał w nim rolę .
Powód przegrał sprawę . Obciążał go więc obowiązek zwrotu kosztów pozwanemu –art. 98 § 1 k.p.c.(kodeksu postępowania cywilnego) . Pozwany nie wykazywał jednak ,żeby poniósł jakieś koszty procesu . Dlatego sąd nie zasądzał żadnej kwoty z tego tytułu.
Powód był zwolniony od kosztów sądowych . Wobec przegarnia przez niego sprawy brak było podstaw do pobierania od niego jakiejkolwiek kwoty z tego tytułu – por.art. 113 ust. 2 ustawy z 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych( tekst jednolity – Dz. U . z 2016r. , poz. 623 , ze zmianami ) .