Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 870/17
Data wyroku: 2018-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 288§1 kk

Sygn. akt IV Ka 870/17

UZASADNIENIE
H. W.został oskarżony o to, że: w dniu 20 grudnia 2016 roku pomiędzy godz. 20:00, a 23:30 wS., przyulicy (...), gm.S., pow.(...), woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zW. P. (1)umyślnie dokonał uszkodzenia mienia w postaci samochodu osobowego m-kiF. (...)onr. rej. (...), w ten sposób, że zadawali kopnięcia i uderzenia w karoserię pojazdu oraz szyby pojazdu powodując uszkodzenie szyby czołowej, wybicie tylnej szyby klapy bagażnika, wgniecenie karoserii tylnego prawego błotnika w okolicy wlewu paliwa powodując straty w łącznej wysokości 2000 złotych na szkodęM. P.,
tj. o czyn zart. 288§ 1 kk
W. P. (1)został oskarżony o to, że: w dniu 20 grudnia 2016 roku pomiędzy godz. 20:00, a 23: 30 wS., przyulicy (...), gm.S., pow.(...), woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zH. W.umyślnie dokonał uszkodzenia mienia w postaci samochodu osobowego m-kiF. (...)onr. rej. (...), w ten sposób, że zadawali kopnięcia i uderzenia w karoserię pojazdu oraz szyby pojazdu powodując uszkodzenie szyby czołowej, wybicie tylnej szyby klapy bagażnika, wgniecenie karoserii tylnego prawego błotnika w okolicy wlewu paliwa powodując straty w łącznej wysokości 2000 złotych na szkodęM. P.,
tj. o czyn zart. 288§ 1 kk
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim VII Wydział Karny wyrokiem z dnia 20.10.2017 roku wydanym w sprawie sygn. akt VII K 104/17 uznał oskarżonychH. W.iW. P. (1)za winnych popełnienia zarzucanego im czynu wyczerpującego dyspozycjęart.288 § 1 kki za to na podstawieart. 288 § 1 kkw zw. zart. 37a kkwymierzył im kary po 50 stawek dziennych grzywny, przyjmując wartość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 złotych,
- na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł obowiązek naprawienia szkody w całości przez zapłatę rzecz pokrzywdzonegoM. P.kwoty 1000 złotych od każdego z oskarżonych;
- zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 70 złotych tytułem zwrotu wydatków oraz kwoty po 100 złotych tytułem opłat.
Apelację od wydanego wyroku wniósł w ustawowym terminie oskarżonyW. P. (1).
Na podstawieart. 444 kpkiart. 425 § 1 i § 2 kpkorazart. 438 pkt 2 i 3 kpkwyrokowi temu zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, które miały wpływ na treść tego orzeczenia polegające na przyjęciu, żeW. P. (1)dopuścił się zarzucanego mu czynu,

2
obrazę prawa procesowegoart. 7 kpkpolegającą na błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tj. wyjaśnień oskarżonegoH. W.poprzez danie mu wiary, że oskarżonyW. P. (1)dokonał uszkodzenia samochodu, dowodów rzeczowych w postaci śladów zabezpieczonych na miejscu zdarzenia, które należały tylko do współoskarżonegoH. W., wyjaśnieniomW. P. (1)polegające na odmowie dania wiary, iż odstąpił od uszkodzenia pojazdu i nie dokonał zarzucanego mu czynu, zeznaniomD. Ś.poprzez przyjęcie, że obaj oskarżeni opowiadali o wspólnym uszkodzeniu pojazdu pokrzywdzonego pomimo tego, że świadek był wówczas pod wpływem alkoholu i nie był naocznym świadkiem zdarzenia,

3
obrazę prawa procesowegoart. 5§2 kpkpolegającą na tym, iż Sąd uznałW. P. (1)za winnego uszkodzenia pojazdu pomimo tego, że brak jest jakiegokolwiek wiarygodnego dowodu potwierdzającego jego sprawstwo, a jego relacja nie została podważona żadnym innym środkiem dowodowym,

4
obrazęart. 424 § 1 pkt 1 kpkpoprzez niewskazanie przez Sąd w treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku na jakich dowodach się oparł uznając fakt dokonania kradzieży przezW. P. (1)za udowodniony i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.

W konkluzji oskarżonyW. P. (1)wniósł o :
- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu,
ewentualnie o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja oskarżonegoW. P. (1)nie jest zasadna. Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i na jego podstawie przypisał oskarżonemu dokonanie czynu wypełniającego dyspozycjęart.288 § 1 kk. Jednocześnie wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji wskazał w pisemnym uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku, że ustalony stan faktyczny oparł na wyjaśnieniach współoskarżonegoH. W.oraz zeznaniach świadkaD. Ś.. Na podkreślenie zasługuje fakt, iżH. W.konsekwentnie od początku twierdził, że uszkodzenia samochodu pokrzywdzonego dokonał działając wspólnie i w porozumieniu zW. P. (1). Z jego wyjaśnieniami korespondują zeznania świadkaD. Ś., który słyszał, jak obaj oskarżeni w tej sprawie umówili się, że idą zniszczyć samochód pokrzywdzonemu, po czym po ich powrocie, słyszał jak rozmawiali ze sobą, co uszkodzili w samochodzieM. P.. Rozmowa ta miała miejsce, gdy świadek wracał z oskarżonymi samochodem, którym kierowałaM. K.(konkubinaW. P.). Sąd I instancji uzasadnił wbrew twierdzeniom apelującego dlaczego dał wiarę zeznaniom świadkaD. Ś., a mianowicie znał on obu oskarżonych, w dniu zdarzenia razem z nimi spożywał alkohol i nie miał powodu, aby pomawiaćW. P. (1)iH. W.o dokonanie przestępstwa. Przede wszystkim jednak zwrócić uwagę należy, dlaczego w ogóle doszło do takiego zdarzenia. Z zeznań świadkówM. P.i jego żonyA. P.jednoznacznie wynika, że pokrzywdzony był w konflikcie z oskarżonymW. P. (1), aH. W.nie znał wcześniej. To właśnieW. P. (1)w listopadzie 2016 roku przyjechał samochodem pod dom pokrzywdzonego i krzyczał, abyM. P.wyszedł do niego. Wówczas krzyczał również przez otwarte okno od samochodu doA. P.,,że i tak k.... znajdziemy moment”. Tego rodzaju zachowanie oskarżonegoW. P. (1)świadczy o jego bardzo negatywnym nastawieniu do pokrzywdzonego i jest dodatkowym argumentem za daniem wiary zeznaniom świadkaD. Ś.. Prawidłowe są ustalenia Sądu I instancji, iż obaj oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu dokonując zniszczenia samochodu pokrzywdzonego, stąd mimo, że każdy z nich spowodował inne uszkodzenia w tym samochodzie, to obaj obejmowali swoim zamiarem jego zniszczenie. Nie jest zatem trafny zarzut apelacyjny oskarżonegoW. P. (1), że nie może ponosić odpowiedzialności za zarzucany mu czyn, skoro tylkoH. W.kopał samochód pokrzywdzonego i zabezpieczono na nim jego ślady obuwia.H. W.konsekwentnie twierdził w swoich wyjaśnieniach, że kopał samochódM. P., aW. P. (1)wybił w nim szyby. Nie zmienia to faktu, że działali wspólnie i w porozumieniu, aby zniszczyć samochód pokrzywdzonego. Wbrew zatem zarzutom apelacyjnym oskarżonegoW. P. (1)ocena zeznań wszystkich świadków i wyjaśnień współoskarżonegoH. W.została dokonana przez Sąd I instancji w sposób prawidłowy i pozostaje pod ochronąart. 7 kpk. Także sporządzone uzasadnienie pisemne do wydanego wyroku odpowiada wymogom wynikającym z treściart. 424§ 1 kpk. Zarzut apelacyjny skarżącego, że Sąd I instancji przypisał mu dokonanie przestępstwa kradzieży bez wskazania dowodów na jakich się oparł, Sąd II instancji potraktował jako oczywistą omyłkę pisarską.
Orzeczona oskarżonemu kara grzywny przez Sąd I instancji, przy zastosowaniuart. 37 a kk, zdaniem Sądu Okręgowego nie jest surowa zważywszy, że oskarżony był już uprzednio dwukrotnie karany - w tym ostatnio za umyślne przestępstwo zart. 244 kkwyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim wydanym w dniu 18.02.2016 roku w sprawie sygn. akt VII K 687/15 na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat i 60 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 złotych (vide - dane karalności k-42). Skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu w okresie próby, stąd orzeczona mu kara za ten czyn może być postrzegana jako wręcz łagodna. Sąd II instancji nie znalazł także podstaw do korygowania zaskarżonego wyroku w zakresie obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody przestępstwem nałożonego w trybieart. 46 §1 kkprzez Sąd I instancji. Sąd Okręgowy podziela pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu wydanym w dniu 26.07.2016 roku, że z dniem 1 lipca 2015 roku przewidziana wart. 46 §1 kkinstytucja obowiązku naprawienia w całości albo w części szkody wyrządzonej przestępstwem została wyłączona spod działania zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. A zatem orzeczenie wobec współsprawców przestępstwa tytułem środka kompensacyjnego takiego obowiązku, w zależności od realiów procesowych sprawy, może nastąpić solidarnie, bądź w częściach równych lub stosownie do udziału każdego współsprawców w wyrządzonej szkodzie (postanowienie SN z dnia 26.07.2016 r., II KK 196/16, OSNKW 2016 nr 11, poz.72). Pokrzywdzony wysokość szkody jaka została mu wyrządzona w wyniku zniszczenia jego samochodu oszacował na kwotę 2000 złotych i nie jest to kwota wygórowana, biorąc pod uwagę, że zostały w nim wybite szyby przednia i tylna oraz wgnieciony element karoserii - tylnego prawego błotnika. Sąd Okręgowy dostrzega, iż w opisie czynu zarzucanego oskarżonemuW. P. (1), Sąd I instancji w wydanym wyroku pominął zwrot ,,karoserii tylnego prawego błotnika w okolicy wlewu paliwa powodując straty w”, ale jest to oczywista omyłka pisarska, którą należy sprostować.
Sąd II instancji zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 100 złotych opłaty za II instancję zgodnie zart. 8 ustawy z dnia 23.06.1973 r o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 r z późniejszymi zmianami) i 20 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.