Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 164/18
Data wyroku: 2018-11-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Filipiak, Grzegorz Wątroba, Wojciech Kopczyński

Sygn. akt: II AKa 164/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 listopada 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Wojciech Kopczyński (spr.)

Sędziowie:

SA Grzegorz Wątroba
SA Piotr Filipiak

Protokolant:

Iwona Olszówka

przy udzialeProkuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach Iwony Skrzypek
po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. sprawy:

1
S. K., s.H.iW.,urodzonego (...)wO., oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne,

2
G. K., s.J.iJ.,urodzonego (...)wW., oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 271 § 1 i 3 k.k. i inne,

3

W.K.s.J.iJ.,urodzonego (...)wO.
, oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne,

na skutek apelacji obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 19 czerwca 2017 roku, sygn. aktXVI K 2/11

1
zmienia punkt II a zaskarżonego wyroku w ten sposób, że łagodzi karę grzywny orzeczoną wobec oskarżonegoS. K.do 1.000 (jednego tysiąca) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie50 (pięćdziesięciu) złotych;

2
zmienia punkt VI zaskarżonego wyroku w ten sposób, że na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej nowej kary grzywny zalicza oskarżonemuS. K.okres 108 dni rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 grudnia 2007 roku do dnia 19 grudnia 2007 roku i od dnia 12 lutego 2008 roku do dnia 26 maja 2008 roku, przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny2 dziennym stawkom grzywny, uznając tym samym grzywnę za wykonaną do wysokości 216 (dwustu szesnastu) stawek dziennych, tj. kwoty 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) złotych;

3
uchyla punkt VIII zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw.z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umarza postępowanie karne wobecG. K., oskarżonego o czyn z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., opisany w punkcie VIII części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia i w tym zakresie kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa;

4
uchyla orzeczenia o: karze łącznej pozbawienia wolności i karze łącznej grzywny zawarte w punkcie XIV zaskarżonego wyroku, warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności zawarte w punkcie XV oraz zaliczeniu na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny okresu rzeczywistego pozbawienia wolnościw sprawie zawarte w punkcie XVI;

5
na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierza oskarżonemuG. K.nową karę łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i nową karę łączną grzywny w wymiarze 1.500 (tysiąc pięćset) stawek dziennych przyjmując, iż wysokość jednej stawki wynosi 50 (pięćdziesiąt) złotych;

6
na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesza oskarżonemuG. K.wykonanie wyżej orzeczonej nowej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat;

7
na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoG. K.nowej kary łącznej grzywny zalicza okres 313 (trzystu trzynastu) dni rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 grudnia 2007 roku do dnia 19 grudnia 2007 roku oraz od dnia 30 stycznia 2008 roku do dnia 4 grudnia 2008 roku, przyjmując, iż jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny grzywniew wysokości 2 (dwóch) stawek dziennych i tym samym uznaje karę łączną grzywnyza wykonaną do wysokości 626 stawek dziennych, tj. do kwoty 31.300 (trzydzieści jeden tysięcy trzysta) złotych;

8
uchyla punkt XVIII zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw.z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umarza postępowanie karne wobecW.K.oskarżonego o czyn z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., opisany w punkcie XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia i w tym zakresie kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa;

9
uchyla orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności i karze łącznej grzywny zawarte w punkcie XXII zaskarżonego wyroku, oraz orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności zawarte w punkcie XXIII;

10
na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat zawiesza oskarżonemuW.K.wykonanie jednostkowej kary pozbawienia wolności, orzeczonej w wymiarze 1 (jednego) roku za czyn z art. 271 § 1 i 3 k.k. w punkcie XIX zaskarżonego wyroku;

11
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

12
zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Katowicach) na rzecz adwokataT. O.- Kancelaria Adwokacka wK.- kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuW.K.w postępowaniu odwoławczym;

13
zasądza na rzecz Skarbu Państwa: - od oskarżonegoS. K.opłatę za obie instancje w kwocie 10.300 (dziesięć tysięcy trzysta) zł, - od oskarżonegoG. K.opłatę za obie instancje w kwocie 15.300 (piętnaście tysięcy trzysta) złotych, - od oskarżonegoW.
K.opłatę za obie instancje w kwocie 5.300 (pięć tysięcy trzysta) złotych i obciąża oskarżonychS. K.,G. K.iW.K.wydatkami postępowania odwoławczego w częściach ich dotyczących.

SSA Grzegorz Wątroba  SSA Wojciech Kopczyński  SSA Piotr Filipiak
Sygn. akt II AKa 164/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2017 r., sygn. akt XVI K 2/11, Sąd OkręgowywK.na mocy art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 44 § 1 pkt 5 k.k.s. umorzył postępowanie karne wobec oskarżonegoS. K.o przestępstwo z art. 56 § 1 k.k.s., art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s.w zw. z art. 2 § 2 k.k.s., w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 grudnia 2005 roku,(punkt I zaskarżonego wyroku).
Na mocy art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 k.k. i art. 102 k.k.,w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2005 roku, Sąd Okręgowy umorzył postępowanie karne wobec oskarżonegoS. K.o przestępstwo z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s.,(punktII zaskarżonego wyroku).
Natomiast uznał oskarżonegoS. K.za winnego popełnienia przestępstwa z art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw.z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 1.500 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych,(punkt II a zaskarżonego wyroku).
Sąd Okręgowy uznał też oskarżonegoS. K.za winnego popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i za to na mocy powołanego przepisu wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,(punkt III zaskarżonego wyroku).
Na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia30 czerwca 2015 roku, wymierzył oskarżonemuS. K.karę łączną2 lat pozbawienia wolności,(punkt IV zaskarżonego wyroku).
Na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku, wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuS. K.na okres próby wynoszący 5 lat,(punkt V zaskarżonego wyroku).
Na mocy art. 63 § 3 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemuS. K.okres rzeczywistego pozbawienia wolnościw sprawie w okresie od dnia 17 grudnia 2007 roku do dnia 19 grudnia 2007 roku i od dnia 12 lutego 2008 roku do dnia 26 maja 2008 roku, w wymiarze 108 dni, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny 2 dziennym stawkom grzywnypo 50 złotych każda i uznał karę grzywny za wykonaną do kwoty 10.800 złotych,(punkt VI zaskarżonego wyroku).
Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Katowicach na mocy art. 17 § 1 pkt6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 44 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. umorzył wobec oskarżonegoG. K.postępowanie karne o przestępstwo art.56 § 2 k.k.s., art. 62 § 2 a k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw.z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s.,(punkt VII zaskarżonego wyroku).
Jednocześnie Sąd I instancji uznał oskarżonegoG. K.za winnego popełnienia w przestępstwa wyczerpującego znamiona występku z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 273 k.k. w zw.z art. 65 § 1 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolnościi karę grzywny w wysokości 500 stawek po 50 złotych każda,(punkt VIII zaskarżonego wyroku).
Sąd I instancji uznał oskarżonegoG. K.za winnego popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k.i za to na mocy art. 271 § 3 k.k. w zw. art. 65 § 1 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności i karę 1.500 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych,(punkt IX zaskarżonego wyroku).
Uznał oskarżonegoG. K.za winnego popełnienia przestępstwa z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. i za to na mocy art. 56§ 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 1.000 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,(punkt X zaskarżonego wyroku).
Na mocy art. 8 § 2 k.k.s. ustalił, że kara pozbawienia wolności i kara grzywny orzeczone wobec oskarżonegoG. K.w pkt X wyroku nie podlegają wykonaniu,(punkt XI zaskarżonego wyroku).
Uznała oskarżonegoG. K.za winnego popełnienia przestępstwa wyczerpującego znamiona art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k.w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 1.500 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych,(punkt XII zaskarżonego wyroku).
Uznał oskarżonegoG. K.za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na mocy art. 258 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,(punkt XIII zaskarżonego wyroku).
Na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku, wymierzył oskarżonemuG. K.karę łączną2 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 2.000 stawek dziennych przyjmując, że wysokość jednej stawki wynosi 50 złotych,(punkt XIV zaskarżonego wyroku).
Na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku, wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuG. K.na okres próby wynoszący 5 lat,(punkt XV zaskarżonego wyroku).
Na mocy art. 63 § 3 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny zaliczył oskarżonemuG. K.okres pozbawienia wolności w sprawiew okresie od dnia 17 grudnia 2007 roku do dnia 19 grudnia 2017 roku oraz od dnia 30 stycznia 2008 roku do dnia 4 grudnia 2008 roku, w wymiarze 313 dni, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w wysokości 2 stawek dziennych po 50 złotych każda i uznał karę grzywny za wykonaną do kwoty 62.600 złotych,(punkt XVI zaskarżonego wyroku).
Ponadto Sąd Okręgowy na mocy art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113§ 1 k.k.s. w zw. z art. 44 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. umorzył wobec oskarżonegoW.K.postępowanie karne o czyn z art. 56 § 2 k.k.s., art., 62 § 2 a k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s.,

    (punkt XVII zaskarżonego wyroku).

Natomiast Sąd I instancji uznał oskarżonegoW.

K.za winnego popełnienia przestępstwa z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k.i za to na mocy art. 273 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 500 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

    (punkt XVIII zaskarżonego wyroku).

Uznał też oskarżonegoW.K.za winnego popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 271 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę1 roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 500 stawek dziennych przyjmując, że wysokość jednej stawki wynosi 50 złotych,

    (punkt XIX zaskarżonego wyroku).

Ponadto uznał oskarżonegoW.K.za winnego popełnienia przestępstwa z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. i za to na mocy art.56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 k.k.s. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 500 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych,

    (punkt XX zaskarżonego wyroku).

Na mocy art. 8 § 2 k.k.s. ustalił, że kara pozbawienia wolności i kara grzywny, orzeczone wobec oskarżonegoW.K.w punkcie XX wyroku, nie podlegają wykonaniu,

    (punkt XXI zaskarżonego wyroku).

Na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku, wymierzył oskarżonemuW.K.karę łączną1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 750 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych,(punkt XXII zaskarżonego wyroku).
Na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 §1 pkt 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku, wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoW.K.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat,

    (punkt XXIII zaskarżonego wyroku).

Ponadto Sąd I instancji obciążył oskarżonych wydatkami postępowaniai opłatami.
Powyższy wyrok zaskarżyli obrońcy oskarżonychS. K.,G. K.iW.K.
ObrońcaS. K.zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że oskarżony brał udziałw zorganizowanej grupie przestępczej w rozumieniu art. 258 § 1 k.k.
Zarzucił też obrazę przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 424 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., wyrażającą się w ocenie dowodówz naruszeniem reguł wynikających z cytowanych przepisów, a nadto i przede wszystkim rażącą niewspółmierność orzeczonej kary, wyrażającą się w nadmiernej jej surowości, poprzez niedostateczne uwzględnienie przemawiających na korzyść oskarżonego okoliczności łagodzących.
W związku z tym wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu w pkt III wyroku i w konsekwencji o wydatne złagodzenie kary łącznej orzeczonej w pkt IV wyroku, tudzież skrócenia okresu próby orzeczonego w pkt V wyroku, a nadto złagodzenie kary grzywny orzeczonej w pktII a wyroku. W każdym razie wniósł o złagodzenie kary łącznej orzeczonej w pktIV wyroku, tudzież skrócenie okresu próby orzeczonego w pkt V wyroku, a nadto złagodzenie kary grzywny orzeczonej w pkt II a wyroku.
Obrońca oskarżonegoG. K.zaskarżył powyższy wyrokw części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze grzywny i kosztach sądowych.
Na podstawie art. 427 k.p.k. oraz art. 438 pkt 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary, przekraczającej stopień społecznej szkodliwości oraz niewspółmierność reakcji do celów kary, jakie kara winna spełniać w zakresie prewencji szczególnej z uwagi na niedostateczne uwzględnienie przy wymiarze kary, w szczególności kary grzywny, okoliczności łagodzących,co skutkowało wymierzeniem łącznej kary grzywny w wysokości 2.000 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych, dokonanym z naruszeniem przepisów k.k. i k.k.s., w szczególności przepisu art. 33§ 3 k.k. oraz art. 23 § 3 k.k.s., polegającym na nie rozważeniu przez Sąd I instancji przy wymiarze kary grzywny stosunków majątkowych i możliwości zarobkowych oskarżonego, jego warunków osobistych i rodzinnych, a tym samym wymierzenie kary nadmiernie surowej.
Zarzucił też nie rozważenie przez Sąd I instancji przy zasądzeniu od oskarżonego kosztów sądowych w łącznej wysokości 21.303,40 złotych tytułem opłat i wydatków w stosunku do możliwości majątkowych i zarobkowych oskarżonego. Wniósł o dopuszczenie dowodu z kopii dokumentów dołączonych do apelacji,a obrazujących aktualną sytuację finansową oskarżonego.
W konsekwencji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wydatne obniżenie orzeczonej wobec oskarżonegoG. K.kary grzywnyi kosztów sądowych.

    ObrońcaW.K.zaskarżył powyższy wyrok w całości,tj. w zakresie rozstrzygnięć o winie tegoż oskarżonego zawartych w pkt: XVIII, XIX, XX, XXI, XXII i XXIII sentencji wyroku.
Zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez dokonanie niezgodnej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania oceny zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów, wzięcie pod uwagę – wbrew zasadzie obiektywizmu – jedynie okoliczności niekorzystnych dla oskarżonegoW.
K.i oparcie wyroku na nieprzekonywujących dowodach, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności, które przemawiały na jego korzyść poprzez uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego, w których szczegółowo opisał on działalność trzech podmiotów gospodarczych tj.(...),(...) Sp. z o.o.” i(...), z których każda miała inną grupę klientów i inny profil działalności oraz opisał pole współpracy między firmami w związkuz nowym przedsięwzięciem, które próbował zrealizować, a które dotyczyło transportu międzynarodowego.
Skarżący zarzucił też obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to art. 410 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczo wyselekcjonowanych dowodach, nie stanowiących całokształtu materiału dowodowego przede wszystkim pominięcie i brak ustosunkowania sięw uzasadnieniu do korzystnych dla oskarżonego dowodów o charakterze obiektywnym w postaci listu intencyjnego złożonegofirmie (...) Sp. z o.o.przezA. M.,(...)oraz załączników w postaci aneksów obliczeniowych oraz dokumentu w postaci „Certyfikatu Kompetencji Zawodowych w Drogowym Transporcie Rzeczy”, które zostały przedłożone do akt sprawy, podobnie jak pokwitowania przez przedsiębiorców odbioru gotówki wypłaconej przez oskarżonego z rachunku bankowego.
Obrońca zarzucił też obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygniecie na niekorzyść oskarżonego okoliczności w zakresie rzeczywistego prowadzenia przez oskarżonego działalności, którą poświadczają dokumenty i zdobyte przez oskarżonego i jego brata certyfikaty, a które kwestionują jedynie świadkowie (osoby wcześniej skazane)i jeden ze współoskarżonych, dla którego korzystnym rozwiązaniem było obciążanie innych osób w celu uzyskania dla siebie łagodnego wymiaru kary i błędne uznanie,iż wątpliwości w sprawie nie zachodzą.
Zarzucił też obrazę art. 424 § 1 k.p.k. poprzez brak ustosunkowania się przez Sąd Okręgowy do dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, a przedłożonych przez oskarżonegoW.K.w postaci listu intencyjnego złożonegofirmie (...) Sp. z o.o.przezA. M.,(...)oraz załączników w postaci aneksów obliczeniowych oraz dokumentu w postaci „Certyfikatu Kompetencji Zawodowych w Drogowym Transporcie Rzeczy”, o którego uzyskanie oskarżony starał się od 2003 roku (jak wynika z treści dokumentu), które to dowody poświadczają wiedzę i doświadczenie oskarżonego i jego wspólnika w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Dokumenty potwierdzają również plan uruchomienia przez oskarżonego i jego brataG. K.nowego przedsięwzięcia o dużej skali w postaci firmy transportowej.
Skarżący zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez przyjęcie, że oskarżonyW.K.w okresach wskazanych w części wstępnej wyroku poprzez stworzenie pozorów zaistnienia okoliczności uzasadniających zwrot, bądź zaliczenie na poczet przyszłych okresów rozliczeniowych naliczonego podatku od towarów iusług (...)przez przyjęcie od innych wskazanych w zarzutach firm, zewidencjonowania oraz użycia jako autentyczne, poświadczające nieprawdę dokumenty w postaci faktur wprowadził w błąd pracowników Urzędu Skarbowego co do faktycznego zaistnienia transakcji zakupu towarów i usług i w konsekwencji doprowadził Skarb Państwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem – podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku,iż oskarżonyW.K.nie dopuścił się popełnienia przypisanych muw wyroku przestępstw.
Stawiając powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoW.K.od popełnienia przypisanych mu czynów, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny stwierdził, co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonychG. K.iW. K. (1)jako niezasadne nie zasługiwały na uwzględnienie.
Niemniej jednak wniesienie ich doprowadziło do częściowego uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania karnego w zakresie przypisany im przestępstw z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z uwagi na przedawnienie ich karalności, podobnie jak w wypadku oskarżonegoS. K.(punktII zaskarżonego wyroku).
W związku z tym, w odniesieniu do oskarżonegoG. K., Sąd odwoławczy uchylił orzeczenie: o karze łącznej pozbawienia wolności i karze łącznej grzywny, o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności oraz zaliczeniu na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny okresu jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
W następstwie tego Sąd II instancji wymierzył oskarżonemuG. K.nową łagodniejszą karę łączną pozbawienia wolności i nową łagodniejszą karę łączną grzywny. Warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej nowej kary łącznej pozbawienia wolności, a na poczet nowej łącznej kary grzywny zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
Natomiast w wypadku oskarżonegoW.K., w następstwie uchylenia wyroku i umorzenia postępowania co do czynu z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k., Sąd odwoławczy uchylił orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolnościi karze łącznej grzywny oraz orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności. W następstwie tych orzeczeń do wykonania pozostała tylko jedna jednostkowa kara pozbawienia wolności orzeczona za przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k., gdyż kara pozbawienia wolności orzeczona w punkcie XX zaskarżonego wyroku za przestępstwo karno skarbowe z art. 56 § 1 k.k.s., zgodniez art., 8 § 2 k.k.s., nie podlega wykonaniu, (punkt XXI zaskarżonego wyroku).
W związku z tym Sąd odwoławczy warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat wykonanie jedynej podlegającej jeszcze wykonaniu jednostkowej kary pozbawienia wolności, orzeczonej za przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k., (punkt 10 wyroku sądu odwoławczego).
Jeśli chodzi o apelację obrońcyS. K., to częściowo zasługiwała ona na uwzględnienie. O ile zawarty w niej zarzut błędu w ustaleniach faktycznychw odniesieniu do przypisanego mu przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. jest bezzasadny, o tyle częściowo trafny okazał się zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec tego oskarżonego kary grzywny. W związku z tym Sąd odwoławczy złagodził orzeczoną wobec niego karę grzywny do 1.000 stawek dziennych po 50 złotych każda, a w konsekwencji zmienił punkt VI zaskarżonego wyroku i na poczet złagodzonej kary grzywny zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolnościw sprawie. Uznał tym samym grzywnę za wykonaną do kwoty 10.800 złotych.
W pozostałym zakresie Sąd Apelacyjny zaskarżony wyrok Sądu I instancji utrzymał w mocy. Zasądził też koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuW.K.w postępowaniu odwoławczym przez obrońcę wyznaczonego z urzędu i zasadził od oskarżonych określone opłaty za obie instancji i wydatki postępowania odwoławczego w częściach ich dotyczących.
Przechodząc do szczegółowego omawiania poszczególnych apelacji na wstępie należy wyraźnie zaznaczyć, że wbrew wywodom skarżących Sąd I instancji starannie przeprowadził postępowanie dowodowe, a następnie zgromadzone dowody poddał prawidłowej analizie i ocenie w zakresie najistotniejszych dla rozstrzygnięcia powyższej sprawy faktów.
Sąd I instancji czyniąc ustalenia faktyczne w powyższej sprawie nie naruszył żadnego ze wskazanych w apelacjach stron przepisów prawa procesowego. Uwzględnił przy tym, wbrew sugestiom skarżących, całokształt okoliczności ujawnionych w powyższej sprawie. Poza tym, żadna z istotnych dla ich odpowiedzialności kwestia nie została pominięta.
Ustalając sprawstwo poszczególnych oskarżonych w zakresie przypisanym im przestępstw Sąd Okręgowy rozważył wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na ich korzyść, jaki i na niekorzyść. Nie naruszył też ram swobodnej oceny dowodów. Przy czym Sąd I instancji nie miał najmniejszych wątpliwości co do sprawstwa i winy poszczególnych oskarżonych, o czym przekonują pisemne motywy zaskarżonego wyroku. Nie było więc podstaw do zastosowania art. 5 § 2 k.p.k. Przy czym uzasadnienie kwestionowanego wyroku Sądu Okręgowego, wbrew zarzutom obrońców oskarżonych, spełnia wszystkie minimalne wymogi określonew art. 424 k.p.k. W konsekwencji, w ocenie sądu odwoławczego, Sąd I instancji dokonał w powyższej sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych. O żadnych wskazywanych w apelacjach błędach w ustaleniach faktycznych nie może więc być mowy. Sąd I instancji prawidłowo ustalił też wszystkie okoliczności wpływające na wymiar poszczególnych kar orzeczonych wobec oskarżonych.
Jedynie w wypadku oskarżonegoS. K.przy wymiarze kary grzywny Sąd I instancji w niedostatecznym stopniu uwzględnił, że po ujawnieniu zarzucanych mu przestępstwa, nie tylko że przyznał się do ich popełnienia, za wyjątkiem zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, ale jeszcze,w odróżnieniu od pozostałych sprawców objętych niniejszy wyrokiem, całkowicie wyrównał powstałe w wyniku jego działalności szkody. W całości z odsetkami uiścił uszczuplone należności podatkowe. Taką postawę oskarżonego należało docenić.
Poza tym, oskarżonyS. K.głównie przyjmował fikcyjne faktury. Natomiast pozostali oskarżeni, a w szczególnościG. K., na szeroką skalę uczestniczyli w obrocie fikcyjnymi fakturami. W rezultacie orzeczona wobec oskarżonegoS. K.kara grzywny jawiła się jako zbyt wysoka,w szczególności gdy porówna się ją z wysokością grzywien orzeczonych wobec pozostałych występujących w powyższej sprawie oskarżonych tj. braciG.iW.K., którzy szkody nie naprawili.
Mając to uwadze Sąd odwoławczy złagodził do 1.000 stawek dziennych po 50 złotych każda grzywnę orzeczoną za przestępstwo przypisane oskarżonemuS. K.w punkcie II a zaskarżonego wyroku i na jej poczet zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. Grzywna w tej wysokości jestw ocenie sądu odwoławczego współmierna do stopnia jego zawinienia i adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu przestępstwa.
Natomiast wysokość stawki dziennej w dostatecznym stopniu uwzględnia dochody sprawcy, jego możliwości zarobkowe oraz warunki osobiste i rodzinne.
W ocenie Sądu Apelacyjnego nie było natomiast najmniejszych podstaw do kwestionowania przypisanego oskarżonemuS. K.udziałuw zorganizowanej grupie przestępczej, to jest występku z art. 258 § 1 k.k. W tym zakresie Sąd I instancji w oparciu o relacje współoskarżony, prawomocnie skazanych w wyłączonej z powyższej sprawie, oraz wyjaśnieniaG. K.prawidłowo ustalił, że taka grupa rzeczywiście istniała i działał w niejS. K.. Chodzi tu głównie o relacjeR. S.iB. R. (1).
Niewątpliwie oskarżonyS. K.kontaktował się w sprawie faktur głównie z oskarżonymG. K.. To on przekazywałS. K.faktury i rozliczał się z nim pieniędzmi wypłacanymi z konta. Niemniej jednakS. K.miał pełną świadomość funkcjonowania w określonej strukturze zajmującej się w ramach wspólnego porozumienia przestępczą działalnością. Popełnianiem głównie oszustw podatkowych, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów i obrotowi gospodarczemu.
Przy czym do wypełnienia znamion przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. nie jest konieczne ustalenie faktu znajomości oskarżonego w poszczególnymi członkami grupy przestępczej. Wystarczy wspomniana wcześniej świadomość działaniaw strukturze przestępczej składającej się z co najmniej trzech osób.
Niewątpliwie częściowo rację ma obrońca oskarżonegoS. K.gdy podkreśla, że rola oskarżonegoG. K.w przestępczej działalności była znaczniejsza niż ta wskazana przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, tj. rola koordynatora. Dowody zgromadzone w powyższej sprawie, w tym i ustalenia poczynione przez Sąd Okręgowy w wyłączonej sprawieo sygn. XVI K 54/12, dotyczącejB. R. (2),R. S.i innych, wskazują wyraźnie na dominującą rolę w strukturze grupy przestępczej oskarżonegoG. K.. Nie zmienia to jednak faktu, że także oskarżonyS. K.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, co prawidłowo ustalił SądI instancji.
Nie ma też podstaw do kwestionowanego w apelacji wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobecS. K., albowiem SądI instancji prawidłowo ustalił i ocenił okoliczności wpływające na jej wymiar. Nie było też podstaw do skrócenia okresu próby na jaki zawieszono wykonanie orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności.
Jeśli chodzi o apelację obrońcy oskarżonegoG. K.to, jak zaznaczono na wstępie brak było podstaw do jej uwzględnienia. Skarżący nie kwestionował sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie przestępstw przypisanych mu w zaskarżonym wyroku. Zaskarżył tylko wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze grzywny i kosztach sądowych. Podniósł w odniesieniu do kary grzywny i kosztów sądowych zarzut ich rażącej niewspółmierności.
W ocenie Sądu odwoławczego brak jest wystarczających podstawado uwzględnienia tych zarzutów, albowiem Sąd I instancji prawidłowo ustalił i ocenił wszystkie okoliczności wpływające na wymiar kary grzywny i zasadnie obciążył oskarżonego kosztami postępowania. Wbrew zarzutom apelacji uwzględnił dyrektywy jej wymiaru określone w art. 53 k.k., jak również w art. 33 § 3 k.k. Zwróciłw szczególności uwagę na ogromną skalę i długotrwałość przestępczej działalności oskarżonego i jego działanie w zorganizowanej grupie przestępczej, w której jego rola była znacząca. Przy czym, Sąd I instancji podkreślił też istotny dla wymiaru kary grzywny fakt, że oskarżonyG. K.z przestępczej działalności uczynienia sobie stałe źródło dochodu. Sąd Okręgowy uwzględnił też wszystkie okoliczności łagodzące przemawiające na korzyść oskarżonego. To one głównie zadecydowały o tym, że Sąd I instancji mimo dużej skali jego przestępczej działalności wymierzył oskarżonemuG. K.karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Jednak przy wymiarze kary grzywny wspomniana duża skala przypisanej mu przestępczej działalności była dominującą okolicznością wpływającą na jej wymiar. Przy jej wymiarze Sąd I instancji wziął też pod uwagę sytuację rodzinną i majątkową,o czy przekonują pisemne motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, (74 strona uzasadnienia).
Także przedstawione przez obrońcę wraz apelacją dokumenty nie mogły doprowadzić do podważenia oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Z uwagi na to, że oskarżony w czasie gdy toczyło się postępowania karne przed Sądem I instancji pracował jako serwisant sprzętu fitness i obecnie pracuje, nie było podstaw do zwolnienia go od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem pierwszo instancyjnym, jak i odwoławczym.
Poza tym oskarżony skorzystał z faktu uchylenia i umorzenia postępowaniaw zakresie jednego z przypisanych mu czynów, albowiem Sąd odwoławczyw następstwie tej zmiany zaskarżonego wyroku wymierzyłG. K.nie tylko łagodniejszą, na zasadzie pełnej absorpcji, karę łączną pozbawienia wolności, ale i nową łagodniejszą od poprzedniej karę łączną grzywny. Przy czym zaliczył na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, co spowodowało, że uznano, iż została ona wykonana do kwoty 31.300 złotych.
Natomiast jeśli chodzi o apelację obrońcy oskarżonegoW.K.i zawarte w niej zarzuty obrazy przepisów postępowania i błędów w ustaleniach faktycznych to należy na wstępie stwierdzić, że ich treść w istocie rzeczy dowodzi,że bez mała cała apelacja to jedynie polemika z tym co w oparciu o konkretne dowody ustalił Sąd I instancji, o czym przekonują obszerne motywy zaskarżonego wyroku.
W szczególności z relacjiR. S.iS. K.i innych osób bezspornie wynika, że fikcyjne faktury były wystawiane przez firmy, których współwłaścicielem, łącznie z bratem, był oskarżonyW.K.i faktury te użyto do rozliczeń podatkowych. Potwierdziły to kontrole skarbowe przeprowadzone w firmach, w których współwłaścicielami byli braciaK..
Kontrole te potwierdziły też to, że miało miejsce wystawianie fikcyjnych faktur pomiędzy firmami, których właścicielem byłG. K., a firmami, których współwłaścicielami byli braciaK.. Oskarżeni sami sobie wystawiali faktury poświadczające nieprawdę. Trafnie Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że skala tego procederu wyrażająca się w ilości wystawnych fikcyjnych faktur, świadczy o tym, że chodziło o obniżenie kosztów działalności gospodarczej, o czy doskonale wiedział oskarżonyW.K.Bezspornie wynika to z materiału zgromadzonegow powyższej sprawie, trafnie ocenionego przez Sąd I instancji.
Tymczasem Skarżący pomija te bezsporne fakty zwracając uwagę na kwestie nie mające najmniejszego znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonegoW.K.Wspomina o przedsięwzięciach, zamiarach, planach oskarżonego rozszerzenia działalności transportowej, zapominając o tym, że w ramach bieżącej działalności dopuszczał się on przestępstw. Ponadto, wbrew zarzutom skarżącego, Sąd I instancji zwrócił uwagę na wspomniane plany oskarżonego, o czym przekonują pisemne motywy zaskarżonego wyroku, ale trafnie ich dokładnie nie analizował, bo to jakie oskarżony miał plany i zamierzenia nie ma najmniejszego znaczenia dla kwestii jego sprawstwa i winy w zakresie przypisanych mu przestępstw.
Plany oskarżonego w zakresie rozszerzenia działalności gospodarczeji bieżąca działalność nie przeszkadzała mu w wystawianiu fikcyjnych faktur. Jedno nie wykluczało drugiego. Dlatego szerokie powoływanie się przez skarżącego na nowe przedsięwzięcie, które oskarżonyW.K.próbował zrealizować,a które dotyczyło transportu międzynarodowego, nie ma dla odpowiedzialności karnej oskarżonego jakiegokolwiek znaczenia.
Podobnie na miał najmniejszego znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonegoW.
K.w zakresie zarzucanych mu przestępstw list intencyjny złożonyfirmie (...) Sp. z o.o.przezA. M., Biznes Plan Przedsięwzięcia Inwestycyjnego oraz załączniki w postaci aneksów obliczeniowych oraz dokumentu w postaci Certyfikatu Kompetencji Zawodowychw Drogowym Transporcie Rzeczy, na które w zarzutach apelacyjnych powołuje skarżący. W dodatku w ocenie skarżącego wspomniane dokumenty miały poświadczyć o wiedzy i doświadczeniu oskarżonego i jego wspólnika w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, a te kwestie nie mają najmniejszego znaczenia od zakresu odpowiedzialności oskarżonego w odniesieniu do przypisanych mu przestępstw.
Natomiast powoływanie się na wiedzę i doświadczenie oskarżonychw prowadzeniu działalności gospodarczej dodatkowo potwierdza dodatkowo to, że oskarżeni mieli pełną świadomość uczestniczenia w przestępczym procederze związanym z wystawianiem potwierdzających nieprawdę faktur.
W konsekwencji nie było najmniejszych podstaw do uwzględnianie apelacji obrońcy oskarżonegoW.K.Niemniej jednak wniesiona apelacja okazała się skuteczna o tyle, że Sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej przypisanego mu przestępstwa z art. 273 k.k. i w tym zakresie postępowanie umorzył z uwagi na przedawnienie karalności. Taki rozstrzygniecie wymusiło konieczność uchylenia orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolnościi następcze warunkowe zawieszenie wykonania jedynej podlegającej wykonaniu kary pozbawienia wolności.
Reasumując, na skutek apelacji obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 19 czerwca 2017 roku, sygn. aktXVI K 2/11, Sąd Apelacyjny zmienił punkt II a zaskarżonego wyroku w ten sposób,że złagodził karę grzywny orzeczoną wobec oskarżonegoS. K.do 1.000 stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 50 złotych,(punkt 1 wyroku sądu odwoławczego).
Zmienił też punkt VI zaskarżonego wyroku w ten sposób, że na mocy art. 63§ 1 k.k. na poczet orzeczonej nowej kary grzywny zaliczył oskarżonemuS. K.okres 108 dni rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia17 grudnia 2007 roku do dnia 19 grudnia 2007 roku i od dnia 12 lutego 2008 rokudo dnia 26 maja 2008 roku, przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny 2 dziennym stawkom grzywny, uznając tym samym grzywnęza wykonaną do wysokości 216 stawek dziennych, tj. kwoty 10.800 złotych,(punkt2 wyroku sądu odwoławczego).
Sąd Apelacyjny uchylił punkt VIII zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 414§ 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umarzył postępowanie karne wobecG. K., oskarżonego o czyn z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw.z art. 65 § 1 k.k., opisany w punkcie VIII części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia i w tym zakresie kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa,(punkt 3 wyroku sądu odwoławczego),
Jednocześnie uchylił orzeczenia o: karze łącznej pozbawienia wolności i karze łącznej grzywny zawarte w punkcie XIV zaskarżonego wyroku, warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności zawarte w punkcie XV oraz zaliczeniu na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie zawarte w punkcie XVI,(punkt 4 wyroku sądu odwoławczego).
Na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonemuG. K.nową karę łączną 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności i nową karę łączną grzywny w wymiarze 1.500 stawek dziennych przyjmując, iż wysokość jednej stawki wynosi 50 złotych,(punkt 5 wyroku sądu odwoławczego).
Na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku, w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonemuG. K.wykonanie wyżej orzeczonej nowej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 lat,(punkt 6 wyroku sądu odwoławczego).
Na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoG. K.nowej kary łącznej grzywny zaliczył okres 313 dni rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 grudnia 2007 roku do dnia 19 grudnia 2007 roku oraz od dnia 30 stycznia 2008 roku do dnia 4 grudnia 2008 roku, przyjmując, iż jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny grzywniew wysokości 2 stawek dziennych i tym samym uznał karę łączną grzywnyza wykonaną do wysokości 626 stawek dziennych, tj. do kwoty 31.300 złotych,(punkt 7 wyroku sądu odwoławczego).
Sąd Apelacyjny uchylił punkt XVIII zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umarzył postępowanie karne wobecW.K.oskarżonego o czyn z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw.z art. 65 § 1 k.k., opisany w punkcie XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia i w tym zakresie kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa,

    (punkt 8 wyroku sądu odwoławczego).

Uchylił orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności i karze łącznej grzywny zawarte w punkcie XXII zaskarżonego wyroku, oraz orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności zawarte w punkcie XXIII zaskarżonego wyrok,(punkt 9 wyroku sądu odwoławczego).
Na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku, w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo na okres próby wynoszący 5 lat zawiesił oskarżonemuW.K.wykonanie jednostkowej kary pozbawienia wolności, orzeczonej w wymiarze 1 roku za czynz art. 271 § 1 i 3 k.k. w punkcie XIX zaskarżonego wyroku,

    (punkt 10 wyroku sądu odwoławczego).

W pozostałym zakresie Sąd Apelacyjny zaskarżony wyrok utrzymał w mocy,(punkt 10 wyroku sądu odwoławczego).
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataT. O.- Kancelaria Adwokacka wK.- kwotę 738 złotych, w tym 23 % VAT, tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuW.K.w postępowaniu odwoławczym,

    (punkt 11 wyroku sądu odwoławczego).

Nadto zasądził na rzecz Skarbu Państwa: - od oskarżonegoS. K.opłatę za obie instancje w kwocie 10.300 złotych, - od oskarżonegoG. K.opłatę za obie instancje w kwocie 15.300 złotych, - od oskarżonegoW.K.opłatę za obie instancje w kwocie 5.300 złotych i obciążył oskarżonychS. K.,G. K.iW.
K.wydatkami postępowania odwoławczego w częściach ich dotyczących.
SSA Grzegorz Wątroba  SSA Wojciech Kopczyński  SSA Piotr Filipiak