Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 751/17
Data wyroku: 2018-01-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Migoń-Karwowska

Sygn. akt II W 751/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
22 stycznia 2018 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze - Wydział II Karny
w składzie:
Przewodnicząca  SSR Maria Migoń - Karwowska
Protokolant Agnieszka Litkowska
po rozpoznaniu 27 września 2017 r., 11 grudnia 2017 r., 10 stycznia 2018 r.
sprawy przeciwkoD. L.
córceE.iL.z d.B.
ur. (...)wJ.
obwinionej o to, że:
w dniu 04 grudnia 2016 r. około godz. 16:35 w miejscowościD.przy posesji Podgórska 1, będąc właścicielem psa rasy(...)Retriever, nie zachowała zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu psa, w wyniku czego pies wyrwał się i rzucił się na psaS. K.;
tj. o wykroczenie z art. 77 k.w.;

I
uznaje obwinionąD. L.za winną popełnienia zarzuconego jej czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 77 k.w. i za to na podstawie art. 77 k.w., przy zastosowaniu art. 39 § 1 k.w., odstępuje od wymierzenia jej kary;

II
zasądza od obwinionej na rzecz oskarżyciela posiłkowegoS. K.kwotę 432 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

III
zwalnia obwinioną od ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie.

Sygn. akt II W 751/17

UZASADNIENIE
D. L.mieszka wD.pod nr 39a i jest właścicielką psa rasy golden retriever. Naprzeciwko posesjiD. L., wD.pod nr 41, mieszkaS. K., posiadający psy rasy owczarek środkowoazjatycki i bernardyn. MiędzyD. L.aS. K.istnieje konflikt związany z opuszczaniem przez psyS. K.terenu jego posesji.
(dowód: wyjaśnienia obwinionejD. L.k. 67-68, 100v., zeznania świadkaS. K.k. 13-14, 46-49, 101-102, protokół oględzin wraz z płytą zawierającą dokumentację zdjęciową k.110)
4 grudnia 2016 roku około 16:35D. L.wracała do domu ze spaceru ze swoim psem. Psa prowadziła na smyczy. W tym samym czasieS. K.wyszedł ze swojego domu na spacer z psem – owczarkiem środkowoazjatyckim. Wyszedł przez bramę, dopilnowując jej zamknięcia, bowiem na terenie posesji został drugi pies. Swojego psa trzymał na smyczy. KiedyS. K.zamknął bramę i wyszedł zza wykuszu ogrodzenia, od stronyP.nadeszła ze swoim psemD. L.. PiesD. L.na widok psaS. K.wyrwał się jej z ręki i rzucił się na owczarka. PiesS. K.chwycił zębami psa obwinionej.S. K.zaczął rozdzielać psy, natomiast obwiniona krzyczała i wzywała pomocy. Na pomocD. L.przybiegł jej znajomyJ. M.i zaczął rozdzielać psy widłami. NastępnieJ. M.wezwał na miejsce zdarzenia policję i pogotowie, zgłaszając pogryzienie kobiety przez psa.
(dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionejD. L.k. 67-68, 100v., zeznania świadkaS. K.k. 13-14, 46-49, 101-102, częściowo zeznania świadkaJ. M.k. 10-12, 16-17,103v.-104, zeznania świadkaW. D.k. 20-22, 103, zeznania świadkaJ. D.k. 150, notatka urzędowa k. 7, protokół oględzin wraz z płytą zawierającą dokumentację zdjęciową k.110)

Sąd zaważył, co następuje:
Zebrany w sprawie materiał dowodowy, poddany przez Sąd gruntownej i wszechstronnej analizie, stworzył niepodważalną podstawę do stwierdzenia sprawstwa, jak i winy obwinionejD. L.w zakresie zarzuconego jej czynu.
Sąd przyznał walor wiarygodności wyjaśnieniom obwinionej w części, w której potwierdziła wyjście na spacer z psem oraz opisała konflikt zS. K.. Takie wyjaśnienia obwinionej znajdują bowiem potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a mianowicie zeznaniachS. K.,J. M.iT. S..
W pozostałym zakresie Sąd odmówił przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom obwinionej. Zdaniem Sądu relacja obwinionej dotycząca przebiegu zdarzenia i zachowaniaS. K.w trakcie zajścia, jak też po nim jest nieprawdziwa, zaś jej treść podyktowana jest jedynie chęcią uniknięcia odpowiedzialności za popełnione wykroczenie i przerzucenia jej na pokrzywdzonego, a także udzielenia takiej samej pomocyJ. M., co do któregoS. K.złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa uszkodzenia ciała. Ponadto wyjaśnienia obwinionej są sprzeczne z zeznaniamiS. K.,T. S.,W. D.iJ. D..
Pokrzywdzony złożył szczegółową relację opisując zachowanie swoje,D. L.iJ. M.. Zeznania te są konsekwentne, spójne, logiczne, a przede wszystkim znajdują potwierdzenie w relacjach przedstawionych przez funkcjonariuszy policji orazT. S., a także oględzinach miejsca zdarzenia. Wprawdzie na miejscu zdarzenia poza stronami nie było innych osób (J. M.pojawił się kiedyS. K.już rozdzielał psy), to jednak właśnie relację pokrzywdzonego należało uznać za szczerą i prawdziwą. Zauważyć w tym miejscu należy, iż wyjaśnienia obwinionej dotyczące zachowaniaS. K.po zdarzeniu, podczas rozmowy zT. S.są sprzeczne z tym, co zeznał ten świadek. A przecieżT. S.jest bratem obwinionej, a zatem nie miał żadnego interesu, aby zeznawać na jej niekorzyść. Nie uszło uwadze Sądu przy tym, iżT. S.niewątpliwie nie akceptował zachowań pokrzywdzonego dotyczących niewłaściwego zabezpieczenia trzymanych przez niego psów, czemu dał wyraz w swoich zeznaniach. RelacjaT. S.wskazuje zatem na w pełni obiektywne podejście do sytuacji i przedstawienie jej w sposób, jaki miał miejsce w rzeczywistości.
Ponadto zeznania pokrzywdzonego dotyczące przebiegu interwencji potwierdzili funkcjonariusze policjiW. D.iJ. D.. W ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania prawdziwości zeznań tych świadków. Przede wszystkim należy zasygnalizować, że świadkowie ci są osobami obcymi dla obu stron postępowania i nie mieli żadnego motywu by zeznawać nieprawdę.
Również dowód z przeprowadzonych przez Sąd oględzin miejsca zdarzenia potwierdza zeznania pokrzywdzonego dotyczące wyglądu posesji, bramy wjazdowej, kamery, zakresu jej widoczności, co dodatkowo utwierdza Sąd w przekonaniu o wiarygodności jego relacji.
Zauważyć także trzeba, że wbrew twierdzeniomD. L., fakt mających się odbyć w następnych dniach po przedmiotowym zajściu spraw sądowych, prowadzonych przeciwkoS. K.wcale nie świadczy o tym, że pokrzywdzony chciał celowo zaatakować obwinioną. Przeciwnie, zadaniem Sądu, w takich okolicznościach pokrzywdzonemu zależało raczej na wyciszeniu konfliktu, a nie jego eskalowaniu.
Powyższe okoliczności, a także wyraźnie wynikająca z wyjaśnień obwinionej oraz całego jej zachowania podczas postępowania sądowego duża niechęć, a wręcz wrogość wobec pokrzywdzonego świadczą o nieprawdziwości relacji przedstawionej przezD. L.w zakresie przebiegu zdarzenia.
Analizując zeznania złożone przezJ. M.Sąd dał im wiarę jedynie w zakresie, w jakim potwierdził wyjście przez obwinioną na spacer z psem oraz trzymanie przez psaS. K.psa obwinionej. Zeznania świadka w tej części korespondują bowiem z uznanymi przez Sąd za wiarygodne zeznaniamiS. K.. W pozostałym zakresie Sąd uznał relacjęJ. M.za nieprawdziwą.J. M.jest znajomym obwinionej, mieszka w jej domu. Niewątpliwie jest on zatem zainteresowany, aby obwiniona uniknęła odpowiedzialności za zarzucone jej wykroczenie. Poza tym, wobec złożenia przez pokrzywdzonego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przezJ. M., świadek ten ma również osobisty interes w takim przedstawieniu przebiegu zajścia, aby sam mógł uniknąć odpowiedzialności karnej. Ponadto relację świadka dotyczącą możliwości obserwacji zachowania pokrzywdzonego przed bramą, w miejscu gdzie jest zainstalowana kamera wykluczyły przeprowadzone przez Sąd oględziny. O nieprawdziwości relacji tego świadka świadczą też zeznaniaT. S., który nie potwierdził kłótni zS. K.. Nie uszło również uwadze Sądu, iżJ. M.zawiadamiając o zdarzeniu Policję podał, że obwiniona została pogryziona przez psa, co nie miało miejsca. Składając zeznania przed SądemJ. M.zaprzeczył też, zdarzało mu się wyprowadzać psa bez smyczy, co także nie było prawdą, w świetle zdjęć przedstawionych przezS. K.. Okoliczności te wskazują, iż zeznaniaJ. M.w przywołanym zakresie nie zasługują na uznanie ich za wiarygodne.
Nie budzi wątpliwości co do swojej wiarygodności pozostały materiał dowodowy w postaci notatek urzędowych, protokołu oględzin wraz z płytą zawierającą dokumentację zdjęciową, dokumentacji fotograficznej, szkiców sporządzonych przezS. K., danych o niekaralnościD. L..
Konkludując, zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdził, iż obwiniona jest właścicielem psa rasy golden retriever. Przy trzymaniu tego zwierzęciaD. L.nie zachowała zwykłych środków ostrożności, wynikających ze zdrowego rozsądku i opartych na powszechnym doświadczeniu życiowym i zwyczajach. Obwiniona wychodziła na spacer pierwszy raz po wielu miesiącach, po chorobie. Pies ten jest dość duży, co potwierdzają zdjęcia z k. 95, 97-99. Zdrowy rozsądek zatem nakazuje, aby pies tej rasy był wyprowadzany na smyczy przez osobę, która jest w stanie nad nim zapanować, utrzymać zwierzę. Obwiniona niewątpliwie nie zachowała takich środków ostrożności, bowiem zwierzę wyrwało się z jej ręki. Jeśli nie miała dość siły aby zapanować nad zwierzęciem, nie powinna sama wychodzić z nim na spacer. Mogła zaniechać wyjścia z psem lub poprosić o pomoc inną osobę, np.J. M.przy jego wyprowadzaniu.
W tym stanie rzeczy, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał obwinionąD. L.za winną tego, że w dniu 04 grudnia 2016 r. około godz. 16:35 w miejscowościD.przy posesji Podgórska 1, będąc właścicielem psa rasy(...)Retriever, nie zachowała zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu psa, w wyniku czego pies wyrwał się i rzucił się na psaS. K.. Swoim zachowaniem obwiniona wyczerpała ustawowe znamiona wykroczenia z art. 77 k.w.
Wykroczenie stypizowane w art. 77 k.w. ma charakter formalny i można je popełnić zarówno umyślnie, jak też z winy nieumyślnej. W ocenie Sądu obwiniona działała nieumyślnie, bowiem nie zachowała zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu swojego psa, podczas gdy mogła przewidzieć, że z uwagi na swój stan zdrowia, wielkość i siłę tego zwierzęcia nie zdoła go utrzymać na smyczy. Wiedziała, że na posesji po przeciwnej stronie znajdują się dwa duże psy, które często uciekają z niej. PonadtoD. L., poruszając się drogą publiczną, musiała liczyć się z obecnością na niej innych osób lub zwierząt, na widok których jej pies mógł zareagować np. szczekaniem, agresją czy chęcią kontaktu, wyrywając się obwinionej. Zachowanie obwinionej stanowiło zatem naruszenie przepisów prawa. Obwiniona mogąc zachować się zgodnie z prawem, naruszyła je.
Sąd na podstawie art. 39 § 1 k.w. odstąpił od wymierzenia kary obwinionej za przypisane jej wykroczenie. Zgodnie z art. 39 § 1 k.w. w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można - biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego. Podstawowym warunkiem stosowania obu instytucji łagodzących konsekwencje odpowiedzialności jest - stosownie do § 1 art. 39 k.w. - zaistnienie tzw. wypadku zasługującego na szczególne uwzględnienie. Ocena czy sytuacja taka zaistniała należy do sądu, a ustawa zakłada tu dwa alternatywne kryteria, przedmiotowe i podmiotowe, pozwalające na ustalenie czy wypadek taki zachodzi. To pierwsze, to „charakter i okoliczności czynu”, a więc elementy związane z samym czynem, choć nie tylko te, które wchodzą w zakres jego znamion (jak rodzaj naruszonego dobra, rozmiar szkody czy sposób działania sprawcy), a więc i np. przypadkowość zachowania, waga naruszonych reguł ostrożności, czy reagowanie na krzywdzące zachowanie innej osoby itd. Te drugie to „właściwości i warunki osobiste”, a więc okoliczności związane z osobowością sprawcy, jego poziomem intelektualnym, warunkami bytowymi, socjalnymi.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie spełnione zostały oba kryteria. Stosując tę instytucję Sąd miał na względzie stopień naruszenia przez obwinioną reguł ostrożności, który uznał za nieznaczny. Obwiniona przypisanego czynu dopuściła się nieumyślnie. Na skutek jej zachowania psuS. K., ani samemu pokrzywdzonemu nic się nie stało. Ponadto obwiniona nie była dotychczas karana sądownie, zaś jej zachowanie było incydentalne. Zdaniem Sądu mając zatem na względzie charakter i okoliczności czynu przypisanego obwinionej oraz jej właściwości i warunki osobiste zasadnym było odstąpienie od wymierzenia karyD. L..
W związku z ustanowieniem przez oskarżyciela posiłkowego pełnomocnika z wyboru, Sąd zasądził od obwinionej na rzeczS. K.poniesione przez niego na ten cel wydatki w kwocie 432 zł, na podstawieart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.i w zw. zart. 119 k.p.o.w. Wprawdzie pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o zasądzenie na rzeczS. K.tych wydatków w kwocie 1500 zł, jednakże nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego ich poniesienie przez pokrzywdzonego, ani też nie złożył stosownego oświadczenia w tym zakresie. Wobec powyższego Sąd zasądził te koszty w wysokości minimalnej, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 2 i § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Mając na uwadze sytuację majątkową obwinionej, uzyskującej niewielkie dochody miesięczne oraz posiadającej na utrzymaniu małoletniego syna, w myślart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.o.w., Sąd zwolnił ją z obowiązku zapłaty w całości kosztów postępowania.