Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 46/18
Data wyroku: 2018-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwana Wirth, Agnieszka Połyniak, Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk, art. 310 § 2 kk, art. 65 § 1 kk

Sygn. akt IV Ka 46/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 lutego 2018 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Sylwana Wirth (spr.)

Sędziowie:

SSO Mariusz Górski

SSO Agnieszka Połyniak

Protokolant:

Martyna Skuza

przy udziale Grzegorza Howorskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r.
sprawyR. O.
synaZ.iA. z domu M.
urodzonego (...)wŚ.
oskarżonego zart. 310 § 2 kkw związku zart. 65 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 31 października 2017 r. sygnatura akt VI K 1/17

I

    zmienia zaskarżony wyrok, w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu eliminuje ustalenie o uprzednim jego wejściu w porozumienie zJ. G.orazR. M.;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza opłatę w wysokości 300 złotych.

Sygn.akt IV Ka 46/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 31 października 2017 r., Sąd Rejonowy w Świdnicy uznał oskarżonegoR. O.za winnego tego, że:
na przełomie 2001 i 2002 roku wŁ.i wŚ.działając wspólnie i w porozumieniu z inna osobą, objętą odrębnym postępowaniem karnym, w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodzili równieżD. S.,T. K.,M. N.,J.
M.,M. S., puścił w obieg podrobione polskie znaki pieniężne w postaci 400 sztuk banknotów o nominałach 100 – złotowych, w ten sposób, ze po uprzednim wejściu w porozumienie zJ. G.orazR. M.i uzgodnieniu ilości oraz rodzaju waluty nabył je od nieustalonej osoby na terenieŁ., a następnie przekazałJ. G.orazR. M.za kwotę 8.800 złotych stanowiącą 22% ich wartości nominalnej, celem dalszego puszczenia w obieg, to jest popełnienia czynu zart. 310§2 kkw zw. zart. 65§1 kki za czyn ten na podstawie tych przepisów wymierzył mu karę 2 (dwóch lat) pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 33§1 i 2 kkwymierzono oskarżonemu grzywnę 100 (stu) stawek dziennych, przyjmując, iż wysokość jednej stawki dziennej wynosi 20 (dwadzieścia) złotych.
Zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie.
Wyrok powyższy zaskarżony został w całości na korzyść oskarżonego apelacją jego obrońcy.
Apelujący wyrokowi temu zarzucił:

1
Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k. p, k. polegające na dokonaniu ustaleń wbrew zasadom logicznego myślenia, a to:

- poprzez uznanie, że oskarżony wszedł w porozumienie obejmujące wszystkie elementy czynu, li tylko na podstawie tego, że był kierowcąM. L.a w innym postępowaniu został skazany m. in. za udział w zorganizowanej grupie przestępczej oraz świadek koronny uznaje go za„uszy i oczyM. L.", przybraku jakichkolwiek bezpośrednich dowodów świadczących o udziale oskarżonego w zarzucanym przestępstwie, w szczególności przy ustaleniu, że nie był świadkiem ustaleń co do popełnienia tego I czynu;
-wyrażenie poglądu, że skoro oskarżony przywiózłM. L.na spotkanie, a jednoczenie był - zdaniem Sądu -wtajemniczony w jego sprawy oraz był z nim nierozłączny, toznaczy,że wszedł w porozumienie i obejmował swoim zamiarem wszystkie działania będące objętymi zamiaremM. L.;
- wyrażenie poglądu, że skoroM. L.był sparaliżowany, a zatem nie mógł sam pieniędzy odebrać i puścić ich w obieg, a oskarżony wiedział o działalnościM. L., to musiał wiedzieć i uczestniczyć aktywnie i z pełnym zaangażowaniem we wszystkich tych działaniach, a inny wniosek byłby nielogiczny, w sytuacji gdy pomiędzy świadomym działaniem z zamiarem bezpośrednim i wejściem w porozumienie co do każdego z przestępstw a świadczeniem usług przewozowych bez żadnej wiedzy o działalności osoby przewożonej jest niezliczony wachlarz stanów fatycznych (w szczególności związanych ze stroną podmiotową) które nie pozwalają wyrażenie tego dychotomicznego podziału, a jednocześnie uniemożliwiają ustalenie sprawstwa co do przestępstwa popełnionego przez inne osoby;
2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na błędnym uznaniu, żeR. O.:
- oskarżony kierował samochodem, którym jechałM. L., w czasie jazdy doŁ.;
-oskarżony miał wiedzę i świadomość o ewentualnym porozumieniu pomiędzyM. L.a innymi osobami w zakresie czynu objętego aktem oskarżenia i w jakikolwiek sposób uczestniczył w realizacji czynu;
- oskarżony - co do zarzucanego mu czynu - działał z zamiarem bezpośrednim, a jednocześnie działał w ramach wejścia w porozumienie z innymi osobami i realizował uprzednio ustalony plan działania.
Podnosząc te zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów;
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do  ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest zasadna jedynie w części kwestionującej „uprzednie wejście w porozumienie oskarżonego zJ. G.iR. M.” w ramach zarzucanego i przypisanego czynu. W pozostałym zakresie apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew zarzutom apelacji, sąd I instancji – za wyjątkiem wyżej wskazanego ustalenia – prawidłowo ustalił podstawę faktyczną wyroku a zebrane dowody poddał należytej analizie i ocenił je swobodnie, z zachowaniem reguł wynikających zart. 4,5 i 7 kpk.
Sąd trafnie oparł swoje przekonanie o zawinieniu oskarżonegoR. O.głównie na zeznaniach świadkówD. B.,K. P.iI. C., skoro to te dowody bezpośrednio odnoszą się do zdarzenia będącego przedmiotem zarzutu i opisują rolę tego pierwszego. Zeznania te są konsekwentne i spójne oraz jednoznaczne.
Sąd Rejonowy wskazał w pisemnym uzasadnieniu na depozycje świadków, z których wynikała obecnośćR. O.zarówno podczas spotkania wŚ.pomiędzy nim iM. L.aJ. G.iD. B.w sprawie zakupu fałszywych pieniędzy jak i wyjazdu oskarżonego doŁ.razem zM. L., gdzie odbierali takie banknoty od nieustalonej osoby i przekazaliG.orazM.. Podkreślić trzeba, że najistotniejsze okazały się relacje świadkaD. B., ponieważ były obszerne, szczegółowe i jednoznaczne w swej wymowie. Obciążały one wiele osób, w tym oskarżonegoR. O.ale zważywszy na fakt składania ich przez świadka koronnego oraz zgodność z relacjami innych osób jak też samooskarżenieD. B., trudno uznać – jak to wywiódł Sąd Rejonowy – że wynikały one jedynie z chęci fałszywego pomówienia.
Wbrew temu, co podnosi w apelacji skarżący, sąd odwoławczy podziela stanowisko sądu orzekającego, co do ścisłej zależności pomiędzy niewątpliwym udziałem oskarżonegoR. O.w okresie objętym zarzutem w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu m.in. puszczenie w obieg podrobionych polskich i obcych pieniędzy a jego udziałem w zarzucanym czynie. Istotne okoliczności dotyczące funkcjonowania tej grupy podawał właśnieD. B.(w sprawie Sądu Okręgowego w Świdnicy III K 115/11) wskazując, że szefem tej grupy byłM. L.a w jej skład wchodziliR. O.iJ.M., przy czymM.był prawą rękąL.aO.to „takie usta, ręce i nogi” tegoż, a „jak ktoś chciał skontaktować się zL., to zawsze to robił przezR. O., „ bo on był głównie przy nim” (K.1839 III K 115/11). Z powyższym współgrają zeznania świadkaK. P., który także wskazywał na działalność przestępcząM. L.iR. O., związaną z handlem narkotykami oraz fałszywymi pieniędzmi, określając ich pozycję w grupie w ten sposób, że „toL.wydawał poleceniaO., bez zgodyL.,O.nie mógł nic zrobić…” (k.680,VI K 1/17).
Nie bez znaczenia, dla ustalenia sprawstwaR. O.pozostawały zeznaniaI. C., ówczesnej konkubinyJ. G., która przyznała że od konkubina wiedziała o przestępczych działaniachM. L., widziała u niego wielkie ilości fałszywych pieniędzy, a w mieszkaniu świadka znaleziono fałszywe dolary, któreJ. G.miał odM. L., a poza tymG.„dawał chłopakom fałszywe banknoty 20 i 100 złotowe” (k.710-711).
Nie można nie dostrzegać ostatnich zeznańD. B.złożonych w tym postępowaniu (k.1338-1340), w których świadek wskazywał ponownie na ścisły związek pomiędzyR. O.aM. L.w ramach grupy przestępczej, na to, że „O.nie był takim zwykłym kierowcą, ale tym, który wiedział o wszystkim” oraz, że w sprawie fałszywych pieniędzy umawiali się zL.przezO.”. Świadek podkreślał, że nie miał wątpliwości co do tego, żeO.wiedział, po coL.przyjechał i czego dotyczyło spotkanie naulicy (...)oraz wytłumaczył powody, dla których oskarżony musiał wyjść z samochodu aby mógł tam wsiąśćJ. G.iD. B.. O tym, żeO.pojechał razem zM. L.doŁ.i nabył tam fałszywe banknoty, świadek dowiedział się odG.iM., o czym zeznał na k.1049.
Sąd Rejonowy analizując powyższe dowody, prawidłowo i zasadnie wnioskował, że oskarżonyR. O.był wtajemniczony i miał pełną świadomość charakteru i celu spotkania do jakiego doszło na przełomie 2001 i 2002 r. oraz zawiózł onM. L.doŁ.i brał udział w odebraniu fałszywych pieniędzy i przekazaniu ichJ. G.iR. M..
Oczywistym jest, żeM. L.ze względu na swój stan zdrowia nie mógł sam wykonać tych czynności.
W świetle zebranych dowodów w tym głównie zeznań wskazanych świadków, w pełni uprawnione jest wnioskowanie o świadomości oskarżonegoR. O.nie tylko co do tego, że razem z innymi osobami przynależał do grupy przestępczej ale i działań kierującego tą grupą, w tym objętego zarzutem i przypisanym oskarżonemu. Zważyć trzeba, że świadkowieK. P.iD. B.bezpośrednio stykali się zM. L.,R. O.i innymi osobami z ich otoczenia i mieli możliwość zaobserwowania struktury tej grupy i podziału ról. Jakkolwiek rację ma apelujący, że nie ma w sprawie dowodu, który wprost wskazywałby na wspólne umawianie się oskarżonego iM. L.oraz pozostałych członków grupy przestępczej, na dokonanie tego konkretnego czynu, jednakże przedstawiona w apelacji argumentacja obrońcy, ma charakter wybiórczy, abstrahujący od materiału dowodowego i realiów niniejszej sprawy. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż w okresie zarzutu, oskarżony ściśle współpracował z kierującym grupą przestępczą, przy czym nie chodziło o spotkania towarzyskie, pełnienie funkcji kierowcy czy opiekuna medycznego a o przedsięwzięcia przestępcze, jakie grupa ta realizowała.
Przedmiotem zarzutu jest transakcja nielegalna, która była przygotowywana ostrożnie, w tajemnicy przed „światem zewnętrznym”, przy najmniejszym możliwym zaangażowaniu innych osób, tak by zminimalizować ryzyko ujęcia uczestników tej transakcji. W tej sprawie głównym źródłem informacji o przestępstwie są zeznaniaD. B., które w powiązaniu z pozostałymi dowodami dają obraz jego przebiegu, osobach uczestniczących i ich świadomości co do podjętych działań. Doświadczenie życiowe oraz zasady logicznego rozumowania prowadzą w ocenie sadu odwoławczego do wniosków tożsamych z tymi, do jakich doszedł Sąd Rejonowy.
Z uwagi na to, żeJ. G.iR. M.nie należeli do grupy przestępczej w skład której wchodziłR. O., oraz brak depozycji świadkaD. B., czyK. P.. co do przestępczego porozumieniaO.właśnie zG.iM.a także brakiem innych dowodów, z których owo porozumienie by wynikało, sąd odwoławczy wyeliminował z opisu czynu przypisanego, tę część zarzutu, korygując w ten sposób zaskarżony wyrok.
W pozostałym zakresie wyrok ten jako trafny utrzymano w mocy. Wymierzonej oskarżonemu kary nie sposób uznać za rażąco surową, gdy zważyć na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu oraz okoliczności obciążające sprawcę, wskazane w pisemnych motywach wyroku.