Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 386/17
Data wyroku: 2017-12-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Rostankowska, Agnieszka Niklas-Bibik, Krzysztof Noskowicz
Słowa kluczowe: Kara łączna, Wyrok łączny

Sygn. akt II AKa 386/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 grudnia 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska
Sędziowie: SSA Krzysztof Noskowicz (spr.)
SSO del. Agnieszka Niklas - Bibik
Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Pankowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej(...)wG.A. A.

po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r.
sprawy
B. W., s.S.,ur. (...)wO.
na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora
od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. aktIV K 94/17
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gdańsku wydając w dniu 29 sierpnia 2017 r. w sprawieo sygn. aktIV K 94/17wyrok łączny w stosunku doB. W., ustalił, że został on skazany prawomocnymi wyrokami:

1
Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 23 sierpnia 1994 r. w sprawieo sygn. akt II K 381/94 za przestępstwo zart. 258 k.k.popełnione w dniu 10 maja 1994 r. na karę 5.000.000 (starych – przypis SA) złotych;

2
Sądu Rejonowego w Słupcy z dnia 20 czerwca 1997 r. w sprawieo sygnaturze akt II K 133/97 za przestępstwo zart. 186 § 1 k.k.na karę5 miesięcy ograniczenia wolności;

3
Sądu Rejonowego w Słupcy z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawieo sygnaturze akt II K 428/99 za przestępstwo zart. 209 § 1 k.k.popełnionew okresie od marca 1997 r. do lipca 1999 r. na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności;

4
Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawieo sygnaturze akt II K 328/00 za przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.popełnionew dniu 16 września 1999 r. na karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 75 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych, za ciąg przestępstw zart. 270 § 1 k.k.popełnionych w dniach 28 i 29 września 1998 r. na karę miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 5 lat. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2007 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności;

5
Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 14 marca 2006 r. w sprawieo sygnaturze akt II K 823/00 za przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.popełnionew okresie od 7 do 21 września 1994 r na karę 2 lat pozbawienia wolnościi grzywny w wymiarze 360 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych. Orzeczoną karę pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby 5 lat. Postanowieniem z dnia 14 maja 2012 r. karę grzywny zamieniono na zastępczą karę pozbawienia wolności;

6
Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 25 marca 2009 r. w sprawieo sygnaturze akt II K 49/09 za przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294§ 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.popełnione w listopadzie 1993 roku, na karę rokui 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych. Orzeczoną karę pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby. Postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności;

7
Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 1 czerwca 2009 r. w sprawieo sygnaturze akt II K 12/09 za przestępstwa: zart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 91 § 1 k.k.popełnione od 20 lipca 2005 r. do 8 września 2005r. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolnościi karę 150 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych; zart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 91 § 1 k.k.popełnione od 31 października 2005 r. do 21 listopada 2005 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i karę 80 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych; zart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.popełnione16 sierpnia 2005 r na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę 40 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę40 złotych. Orzeczono karę łączną w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono na okres 5 lat tytułem próby i karę łączną 250 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2014 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności;

8
Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 28 marca 2013 r. w sprawieo sygnaturze akt III K 108/12 za przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.popełnione od 23 lipca2010 r. do 9 sierpnia 2010 r. na karę 4 lat pozbawienia wolności i karę150 stawek dziennych grzywny po 20 złotych każda stawka. Orzeczoną karę pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 6 lat. Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności;

9
Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawieo sygnaturze akt IV K 46/13 za przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności. Orzeczoną karę pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 5 lat, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 3 września 2015 r. w sprawie o sygnaturze akt II AKa 271/15.

Wymienionym wyżej wyrokiem Sąd Okręgowy w Gdańsku orzekł następująco:
- na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 86 § 1 i 4 k.k.połączył skazanemuB. W.kary:

1
karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowegow Gnieźnie z dnia 14 marca 2006 r. w sprawie II K 823/00;

2
karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowegow Gnieźnie z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie II K 49/09;

3
karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 1 czerwca 2009 r w sprawie II K 12/09;

4
karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowegow Jeleniej Górze z dnia 28 marca 2013 r. w sprawie III K 108/12;

5
karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowegow Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie IV K 46/13,

i wymierzył skazanemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności (pkt I),z zaliczeniem na jej poczet okresu rzeczywistego pozbawienia wolnościw sprawie o sygnaturze II K 49/09 od dnia 12 kwietnia 2016 r. do dnia 29 sierpnia 2017 r. (pkt II);
- pozostałe rozstrzygnięcia w wyrokach podlegających połączeniu pozostawiłdo odrębnego wykonania (pkt III);
- na podstawieart. 572 k.p.k.umorzył postępowanie w sprawie objęcia wyrokiem łącznym kar grzywny orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowegow Gnieźnie w sprawach: II K 823/00, II K 49/09 i II K 12/09, i Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w sprawie III K 108/12 (pkt IV) oraz kar orzeczonych wyrokami: Sądu Rejonowego w Gnieźnie w sprawie II K 381/94, Sądu Rejonowego w Słupcy w sprawach II K 133/97 i II K 428/99 oraz Sądu Rejonowego w Koninie w sprawie II K 328/00 (pkt V);
- na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił skazanego w całości od obowiązku uiszczenia kosztów procesu (pkt VI).
Apelację od omawianego wyroku wywiódł Prokurator Prokuratury Rejonowej(...)wG., który zaskarżył ten wyrokw całości, na niekorzyść skazanego. Na mocyart. 427 § 1 i § 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 1 k.p.k.,art. 438 pkt 2 k.p.k.iart. 438 pkt 4 k.p.k.wyrokowi zarzucił:
1. obrazę prawa materialnego, tj.art. 89 § 1a i 1b k.k.poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przyjęcia w podstawie prawnej wyroku łącznego wpunkcie I, podczas gdy połączeniu podlegały kary bezwzględne pozbawienia wolności, jak i kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania, tym samym zastosowanie przepisuart. 89 § 1a k.k.i dokonanie przeliczenia kar – w myślart. 89 § 1b k.k.było obligatoryjne;
2. obrazę prawa materialnego, tj.art. 91 § 2 k.k.poprzez jego niezastosowaniei zaniechanie przyjęcia w podstawie prawnej wyroku łącznego w punkcieI tego przepisu, podczas gdy łączeniu podlegała kara łączna wymierzona wyrokiem Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 1 czerwca 2009 r., sygn. II K 12/09 za dwa ciągi przestępstw kwalifikowanych zart. 286 § 1 k.k.i inne, wobec czego zastosowanie w zaskarżonym rozstrzygnięciu przepisuart. 91 § 2 k.k., było obligatoryjne;
3. obrazę przepisu postępowania, tj.art. 413§pkt 6 k.p.k.polegającą na zaniechaniu wskazania w części wstępnej orzeczenia w opisie wyroków, którymi zostały orzeczone kary podlegające łączeniu informacji w zakresie całkowitego lub częściowego wykonania kary, co miało wpływ na treść wyroku prowadząc do niemożności zweryfikowania na podstawie jego treści czy faktycznie było możliwe połączenie kar orzeczonych wyszczególnionymi wyrokami;
4. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolnościw wymiarze 5 lat, podczas gdy okoliczności podmiotowo-przedmiotowe sprawy, a także cele kary w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej, uzasadniają przekonanie, iż skazanemu powinna być wymierzona surowsza kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 9 lat pozbawienia wolności, jako odpowiadająca jej celom i uwzględniająca ustawowe dyrektywy wymiaru kary, mając w szczególności na względzie cele zapobiegawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec skazanego, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów prokurator wniósło uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemuw Gdańsku do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie. W następstwie jej rozpoznania należało zaskarżony wyrok uchylić i przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.
Zwrócenia uwagi wymaga jednak to, że zastosowana w apelacji konstrukcja tzw. zarzutów mieszanych uczyniła ją nadmiernie rozbudowaną. Wystarczające byłoby wskazanie wprost zarzutów o charakterze pierwotnym, czego należałoby oczekiwać od podmiotu profesjonalnego (art. 427 § 2 k.p.k.w zw. zart. 433 § 1 k.k.). Wymagane jest bowiem przyjmowanie określonej hierarchii zarzutów, w zależności od ich znaczenia dla bytu zaskarżonego wyroku. Nieprawidłowe jest w szczególności stawianie zarzutów obrazy prawa materialnego, gdy w istocie kwestionuje się prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych. Należy też rozróżniać konkretne uchybienia od ich konsekwencji.
W realiach sprawy przeprowadzenie rozważań dotyczących finalnego zarzutu skarżącego zart. 438 pkt 4 k.p.k.uzależnione jest od stwierdzenia czy dokonane przez sąda quoustalenia faktyczne są prawidłowe i czy zostały oparte na prawidłowo przeprowadzonych dowodach.
Trafność ustalenia zakresu przedmiotowego postępowania o wydanie wyroku łącznego wobec skazanegoB. W.nie budzi wątpliwości skarżącego. Również Sąd Apelacyjny nie stwierdził uchybieńw tym zakresie. Sąd Okręgowy w Gdańsku, działając na wniosek obrońcy skazanego (k. 1-2), zakreślił ramy prowadzonego postępowania stosownie do treściart. 569 § 1 i § 2 k.p.k.,art. 570 k.p.k., jak iart. 85 § 1 i § 2 k.k., opierając się w szczególności na danych wynikających nie tylko z ww. wniosku, leczrównież z aktualnej karty karnej skazanego (k. 7-9), opinii o skazanymi wykazie wykonywanych kar (k. 20-21) oraz informacjach o pobytachi orzeczeniach (k. 22-23, 35-36)
Nieprawidłowo przedstawiają się natomiast ustalenia sądua quoco do kar podlegających łączeniu.
Sąd Okręgowy, prowadząc rozważania co do określenia przepisów, które należało w sprawie zastosować (s. 5 i n. uzasadnienia) wskazał, żeB. W.został skazany prawomocnie ośmioma wyrokami przed dniem1 lipca 2015 r. oraz jednym wyrokiem, który uprawomocnił się po dniu30 czerwca 2015 roku (3 wrzesień 2015 r.) – (wyrok Sądu Okręgowegow Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2015 roku w sprawie IV K 46/13 – przypis SA).
Należało zatem brać pod uwagę treść przepisu przejściowego, tj. art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015, poz. 396), a w konsekwencji rozważać kryterium „ustawy względniejszej” w rozumieniuart. 4 § 1 k.k.
Tak też Sąd Okręgowy zamierzał postąpić. Wskazał, że przedmiotem jego rozważań co do wydania wobecB. W.wyroku łącznego były prawomocne wyroki skazujące, które zapadły przed wejściemw życie przywołanej regulacji, jak i po wejściu jej w życie, i słusznie skonstatował dalej, że jeżeli zgodnie z tymi przepisami należałoby połączyć karę prawomocnie orzeczoną 1 lipca 2015 roku lub później z jedną lub większą liczbą kar orzeczonych prawomocnie przed tą datą, wówczas trzeba rozstrzygnąć na podstawieart. 4 § 1 k.k., czy stosować dalej przepisyrozdziału IXw nowym brzmieniu, czy też w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku (s. 6-7 uzasadnienia). Pozostało to jednak w sferze deklaracji, bowiem do tych kwestii odniósł się następnie tylko pobieżniei wybiórczo (s. 8 uzasadnienia). Niczego nie wyjaśniło w realiach sprawy ogólnikowe stwierdzenie, że dokonując porównania przepisów ustawy karnej uprzednio i aktualnie obowiązujących sąda quodoszedł do przekonania, że względniejsze dla skazanego są przepisy obowiązujące od 1 lipca 2015 roku i na ich podstawie oparł swoje rozstrzygnięcie (ibidem). Zamknięcie zaś zaraz rozważań w tej materii stwierdzeniem, że „orzeczenie kar łącznych w wyroku łącznym na podstawie przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku nie przyniosłoby skazanemu praktycznie żadnych „korzyści”, gdyż kary podlegające połączeniu zostały w zasadzie już wykonane (koniec karyw sprawie II K 49/09 przypada na dzień 9 października 2017 r.)” wskazuje, że sąda quobezkrytycznie podszedł do kwestii stosowania „ustawy względniejszej”. Nie jest to oczywiście możliwe do zaakceptowania.
Rację ma zatem skarżący, gdy wskazuje, że sąda quonie dokonałw opisach wyroków podlegających łączeniu wymaganego ustalenia w zakresie całkowitego lub częściowego wykonania kary. Mankamenty te wynikająz lektury części wstępnej zaskarżonego wyroku i nie zostały naprawionew jego uzasadnieniu. Przytoczone zaś tam finalne rozważania wskazują na to, że Sąd Okręgowy nie odniósł się wszechstronnie do kwestii wykonania poszczególnych kar i jego wpływu na sytuację procesową skazanego. Zastosowanie kryterium kar podlegających łączeniu według „ustawy nowej”w oparciu o zaprezentowaną argumentacjępro futuroma wymiar dyskrecjonalny. Nie zasługuje na akceptację, bo nie wynika z żadnych przepisów.
Sąd Apelacyjny podkreśla, że ustalenia co do kar „podlegających wykonaniu” w rozumieniuart. 85 § 2 k.k.winny dotyczyć wszystkich orzeczonych kar, a nie tylko kar pozbawienia wolności. Jest to uwaga o tyle istotna, że zarówno w zaskarżonym wyroku jak i w przeprowadzonych rozważaniach (s. 8 uzasadnienia) sąda quow istocie pominął kwestie wykonania bądź nie kar grzywny. Z tego powodu zupełnie niezasadnie przedstawia się umorzenie postępowania o wydanie wyroku łącznego co do tych kar w trybieart. 572 k.p.k.(pkt IV).
Podkreślić jednocześnie trzeba też to, że kary grzywny, które zostały zamienione na zastępcze kary pozbawienia wolności nie są zastępowane przez te kary i nie tracą w związku z tym swego pierwotnego charakteru. Zatem nadal, jeśli istnieją ku temu warunki, mogą one stanowić podstawę do wydania nowej kary łącznej grzywny.
Słusznie również wskazuje skarżący na to, że istotny błąd sądua quotkwił w połączeniu kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, lecz nie sprowadza się to tylko do kwestii niezastosowaniaart. 89§ 1a i 1b k.k.W punkcie I sąd ten połączył bowiem „karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 14 marca 2006 r.w sprawie II K 823/00”. Rzecz w tym, że w tym wyroku orzeczono wobec oskarżonego karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat, a to oznacza, że okres próby i dalszych6 miesięcy już dawno upłynął. Jako oczywiste przedstawia się zaś to, że kara pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone, jeśli okres próby (i dalszych 6 miesięcy) przebiegł pomyślnie, nie jest karą wykonywaną. Nie mogła zatem podlegać połączeniu. Wprawdzie w ramach przywołanego wyroku w sprawie II K 823/00 pozostaje do wykonania kara zastępcza pozbawienia wolności, jednakże ta z kolei z mocyart. 85 § 1 i 2 k.k.nie mogła być połączona z karami pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy podnoszonej kwestii nie wyjaśnił w uzasadnieniu. Stwierdzając, że stosownie do treściart. 86 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r orzekając karę łączną sąd może wymierzyć karęw granicach od najwyższej z kar (zasada absorpcji) wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy (zasada kumulacji) skonstatował tylko, że: „W rozpatrywanej sprawie karą najwyższą jest kara 4 lat pozbawienia wolności orzeczona w sprawie o sygnaturze akt III K 108/13”, a następnie stwierdził, że Sąd wymierzył skazanemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności przyjmując zasadę asperacji jako tę, na podstawie, której powyższa kara łączna została orzeczona (s. 8-9 uzasadnienia). Zasadnie zatem skarżący docieka jaką górną granicę kary sąda quomiał na uwadze, trafnie wskazując, że analiza treści wyroku ani uzasadnienia nie pozwala na wysnucie jednoznacznych wniosków w tym zakresie. Autor apelacji ma rację, bo z treści wyroku ani teżz jego pisemnych motywów nie wynika w jaki sposób sąda quopotraktował kary wymierzone wyrokiem Sądu Rejonowego w Gnieźnie o sygnaturze akt II K 823/00. W tym zakresie Sąd Okręgowy nie wypowiedział się. Z punktu I ppkt 1 zaskarżonego wyroku wnosić zatem trzeba, że brał jednak pod uwagę przy wymierzaniu kary łącznej „karę pozbawienia wolności” orzeczoną w tej sprawie, a tego z pewnością nie powinien.
Sąd Apelacyjny wskazuje ze swej strony zarazem na to, że w sprawie nie doszło do ujawnienia pełnych danych dotyczących wyroku Sądu Rejonowegow Gnieźnie w sprawie II K 823/00 (k. 114-118). W postanowieniu o ujawnieniu dokumentów w trybieart. 393 § 1 i 2 k.p.k.zw. zart. 394 § 1 i 2 k.p.k.(k. 128-129) nie ma o tym żadnej wzmianki. Oznacza to, że Sąd Okręgowy wbrew przepisowiart. 410 k.p.k.dokonał ustaleń i prowadził rozważania co do okoliczności nieujawnionych w toku rozprawy głównej. Nie zmienia tego faktu przywołanie odpisu rzeczonego wyroku jako dowodu na dokonane ustalenia(s. 4 uzasadnienia), bo nie był to dowód przeprowadzony na rozprawie. Tym samym wnioskowanie o treści omawianego wyroku możliwe było tylkow oparciu o zapisy z karty karnej (k. 7-9) i opinii o skazanym (k. 20), coz pewnością nie było wystarczające. Trzeba też wskazać na to, że akta przywołanej sprawy II K 823/00 nie znajdują się w wykazie załączników doakt IV K 94/17, z czego wnosić trzeba, że nie były przedmiotem oglądu ze strony Sądu Okręgowego.
Resumując, wskazane uchybienia są wystarczające do podzielenia wniosku skarżącego o wydanie orzeczenia kasatoryjnego. Nie ma przy tym potrzeby odnoszenia się jeszcze do pozostałych zarzutów dotyczących obrazy prawa materialnego, a tym bardziej przedwczesne byłoby, skoro nie można uznać za prawidłowe przyjętego sposobu dokonania ustaleń faktycznychi kryteriów łączenia kar, rozstrzyganie czy wymierzona skazanemu kara łączna5 lat pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmierna. Wydanie orzeczenia kasatoryjnego uzasadnione jest więc również koniecznością przeprowadzenia na nowo przewodu w całości.
W postępowaniu ponownym Sąd Okręgowy naprawi stwierdzone uchybienia, dokona prawidłowych ustaleń co do kar podlegających łączeniu, zarówno pozbawienia wolności jak i grzywny, a jeśli dojdzie do wniosku, że konieczne stanie się zastosowanieart. 4 § 1 k.k., to kwestię tę uargumentujew sposób niebudzący wątpliwości. Uwzględni zatem powyższe wskazaniai weźmie pod uwagę przytoczone uwagi, w zależności od aktualnego stanu kar podlegających wykonaniu. Winien też mieć na uwadze pozostałe okoliczności przytoczone w apelacji. Uczyni zatem wszystko, żeby wydane końcowe rozstrzygnięcie było trafne i sprawiedliwe.