Sąd Rejonowy w Piszu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 293/17
Data wyroku: 2018-03-30 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: SSR Grzegorz Siwik
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280§1 kk w zw. z art. 64§2 kk
Teza: eksces rozboju przy przestępstwie pobicia w warunkach multirecydywy

Sygn. aktII K 293/17

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w PiszuoskarżyłK. I. (1),R. I. (1)iM. T. (1),o to, że:
w dniu 29 stycznia 2017 r. w okolicy miejscowościG., gm.O., okręgu(...), działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali rozboju na osobieA. T. (1), w ten sposób, iż po uprzednim zwabieniu w/w podstępem w miejsce odosobnione, stosowali przemoc poprzez uderzanie pokrzywdzonego pięścią w twarz oraz inne części ciała, doprowadzając do upadku, a następnie dokonali przeszukania jego odzieży, zabierając w celu przywłaszczenia należące do wymienionego pokrzywdzonego pieniądze w kwocie 70 złotych oraz w ten sposób usiłowali dokonać rozboju na osobieM. T. (2), jednak zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego z miejsca zdarzenia, przy czym czynu tegoK. I. (1)dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia łącznie, co najmniej 1 roku kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym w warunkachart. 64 § 1 kk
tj. o czyn zart. 280 § 1 kkwobecR. I. (1)iM. T. (1)
i o czyn zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kkwobecK. I. (1)
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
PokrzywdzonyM. T. (2)w dniu 29 stycznia 2017 r. około godziny 21.30 znalazł pomoc i schronienie w domu u nieznanych sobieE.iA.małżonkówM., skąd ze swojego telefonu komórkowego powiadomił Centrum Powiadamiania Ratunkowego o popełnionym kilka minut wcześniej pobiciu przez dwóch napastników na jego szkodę oraz na szkodę brata, tj. pokrzywdzonegoA. T. (1). Pokrzywdzony był przy tym wystraszony. Interweniujący na miejscu zdarzenia funkcjonariusze Policji potwierdzili zgłoszenie, stwierdzili u obu pokrzywdzonych widoczne obrażenia ciała, a następnie zabrali ich doKPwO.celem wykonania dalszych czynności z ich udziałem. Obaj pokrzywdzeni mężczyźni znajdowali się pod wpływem alkoholu. Wcześniej wypili kilka piw.
Po przeprowadzonych oględzinach ciałaA. T. (1)stwierdzono u niego stłuczenia twarzy – wargi górnej i okolicy nosa naruszających czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni. UM. T. (2)stwierdzono zaś powierzchowną ranę naskórka wargi dolnej naruszającej czynność narządu ciała na okres poniżej 7 dni.
Pokrzywdzeni w jednym z napastników rozpoznaliR. I. (1).
W wyniku podjętych przez Policję działań wytypowano, że sprawcami napaści byli braciaR. I. (1)iK. I. (1), którzy w związku z powyższym podejrzeniem zostali zatrzymani w sprawie. W wyniku przeszukaniaR. I. (1)zabezpieczono dwa telefony komórkowe, natomiast uK. I. (1)ujawniono jeden telefon komórkowy, które następnie zostały poddane oględzinom. Ponadto, w wyniku oględzin osobyR. I. (1)i jego odzieży na lewym obuwiu ujawniono ślad substancji koloru czerwono – brunatnego.(vide k. 52 – 61)
W związku z powyższym po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił, że w dniu 29 stycznia 2017 r. około godz. 20.00 braciaM.iA. T. (1)udali się na piechotę z miejscowościC.do miejscowościG.celem zakupienia piwa i spotkania z nieznanymi sobie bliżej dziewczynami. Po zrobieniu zakupów wracali, gdzie po drodze mieli spotkać się z dziewczyną o imieniuM., która to osoba od kilku dni z numeru(...)pisała doM. T. (2)wiadomości SMS. W wiadomościach wskazywała, że chce się z nim spotkać. PonieważM. T. (2)wyraźnie obawiał się pobicia przez osoby zO., nalegał aby spotkanie miało miejsce w okolicach stacji benzynowej, zwanej umownie przez lokalną społeczność(...). Planował tam również zrobić zakupy. Jak wynikało z załączonych do akt stenogramów rozmów,M. T. (2)w pisanych wiadomościach był cały czas instruowany, gdzie mają się spotkać. Kiedy byli już w umówionym miejscu podeszło do nich dwóch mężczyzn. Mieli oni założone na głowę kaptury oraz zaciągnięte pod nos szaliki. Pomimo tego jeden z napastników został rozpoznany przez pokrzywdzonych bez najmniejszych wątpliwości, jako znany im osobiścieR. I. (1). Mężczyźni Ci chwilę z nimi porozmawiali, a następnie zaatakowali pokrzywdzonych. Napastnicy stosowali przemoc poprzez uderzanie pokrzywdzonych pięścią w twarz oraz inne części ciała. OskarżonyR. I. (1)skupił swoją uwagę naM. T. (2). OskarżonyK. I. (1)atakował zaśA. T. (1). Gdy ten upadł na ziemię,K. I. (1)dokonał przeszukania odzieżyA. T. (1)i z portfela zabrał mu pieniądze w banknotach 2 x po 20 zł i 3 x po 10 zł, w łącznej kwocie 70 złotych. OstatecznieM. T. (2)udało się zbiec z miejsca zdarzenia i schronić się w domu u małżonkówM., o czym była mowa wyżej.
Z poczynionych ustaleń wynikało, że w okresie poprzedzającym przedmiotowe zdarzenieM. T. (2)otrzymał z telefonu o nr 881 928 986, użytkowanym przez oskarżonąM. T. (1), wiadomość SMS o treści „dostaniesz w ryj”. Telefon został zarejestrowany na oskarżoną w dniu 05 listopada 2015 r. Oskarżona pozostawała w związku małżeńskim z bratem pokrzywdzonych, tj.A. T. (2). OskarżonaM. T. (1)pozostawała w konflikcie z pokrzywdzonymi. W związku z powyższym nakłoniła do pobicia swoich braciK. I. (1)iR. I. (1). Dodatkowo, w wyniku oględzin telefonu komórkowego należącego doM. T. (2), ujawniono w rubryce „odebrane” korespondencję (SMS) z osobą podającą się zaM.

    (vide k. 83 – 111). Jednocześnie w wyniku oględzin telefonu komórkowego zabezpieczonego na potrzeby powstępowania odR. I. (1), ujawniono w rubryce „odebrane” wiadomości tekstowe SMS o treści wskazującej w jaki sposób(...)mieli dokonać pobicia. Wiadomości te pochodziły z numeru 508 528 425.

     (vide k. 165 – 214)

Ponadto, w wyniku czynności okazania tablicy poglądowej z wizerunkami osób, pokrzywdzeni rozpoznaliR. I. (1)jako jednego ze sprawców.(vide k. 135 – 140)
W celu ustalenia rozmiaru powstałych u pokrzywdzonych obrażeń powołano w sprawie biegłego z zakresu medycyny sądowej. Z opinii biegłego wynikało, żeM. T. (2)doznał powierzchownej rany naskórka wargi dolnej zaśA. T. (1)stłuczenia twarzy – wargi górnej i okolicy nosa. Obrażenia te w obu przypadkach skutkowały rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni i mogły powstać w okolicznościach podanych przez pokrzywdzonych, tj. w wyniku uderzenia ręką.
W związku z uzasadnioną wątpliwością, co do stanu psychicznego świadkaA. T. (1), jego stanu rozwoju umysłowego, a w szczególności zdolności postrzegania i odtwarzania przez niego spostrzeżeń w świetle zeznań, które zostały złożone przez pokrzywdzonego w dniu 12 października 2017 r. przed Sądem, Sąd postanowił zasięgnąć w sprawie opinii biegłego psychologaA. G.. W świetle wydanej w sprawie opinii ustalono, iż globalny rozwój intelektualny świadka kształtował się na poziomie niepełnosprawności intelektualnej umiarkowanego stopnia. Z uwagi na trwały deficyt umysłowy, świadek miał istotnie ograniczone zdolności do zapamiętywania, przechowywania, rozpoznawania i relacjonowania z pamięci faktów i zdarzeń. Jego zeznania dawały małą gwarancję wiarygodności psychologicznej, jeśli dotyczyły zdarzeń rozłożonych w czasie, zdarzeń odległych. Świadek miał bardzo duże trudności z opisywaniem i wyjaśnianiem logiki zdarzeń, dokonywania jej krytycznej czy normalnej oceny, ujmowania związków przyczynowo – skutkowych. Miał duże trudności z ujmowaniem zależności czasowych, struktury zdarzeń i ich znaczenia. Świadek nie wykazywał tendencji do konfabulacji czyli patologicznego kłamstwa. Wszelkie zniekształcenia oraz błędy w relacjonowaniu z pamięci zdarzeń i faktów wynikały z niepełnosprawności intelektualnej świadka.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoR. I. (1)k. 114 – 116v., k. 124v. – 125, k. 247v., k. 381 – 381v.; wyjaśnienia oskarżonegoK. I. (1)k. 119 – 120, k. 130v. – 131, k. 252 – 254, k. 258, k. 381v. – 382; wyjaśnienia oskarżonejM. T. (1)k. 267 – 268, k. 382 – 382v.; zeznania świadkówA. T. (1)k. 2v. – 3, k. 135 – 136, k. 383 – 384, k. 444v. - 445;M. T. (2)k. 13v. – 14, k. 141 – 142, k. 384 – 384v.;E. M.k. 35v. – 36, k. 385 – 386;A. M.k. 32v. – 33, k. 385v.;D. I.k. 398v. – 399;A. T. (2)k. 399; protokół oględzin osoby wraz z materiałem poglądowym k. 6-12, 20-25, 52-61, 71-81; protokół zatrzymania rzeczy k. 17-19; protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z materiałem poglądowym k. 26-31; protokół przeszukania pomieszczeń k. 38-39; protokół zatrzymania osoby k. 43-44, 62-63; protokół przeszukania osoby k. 49-51, 68-70; protokół oględzin telefonu wraz z wydrukami k. 83-111, 165-214, 240-241,242-243; protokół okazania wizerunku k. 135-136, 141-142; protokół okazania tablic poglądowych 137-140, 143-146; opinia lekarska k. 228, 230; protokół oględzin rejestratora z nagrania rozmów k. 237-239; pokwitowanie k. 245-246, 291; informacja od operatora pocztowego k. 288-290; wykaz dowodów rzeczowych k. 297, 298-299; protokół oględzin zapisu na płycie k. 302-304; opinia sądowo – psychologiczna złożona przez biegłą w dniu 17 stycznia 2018 roku k. 440 wraz z opinią ustną biegłejA. G.k. 445)
K. I. (1)w chwili orzekania miał 29 lat. Był żonaty od 23 czerwca 2017 r. Bezdzietny. Na utrzymaniu posiadał żonę i jej syna z poprzedniego związku. Utrzymywał się z prac dorywczych, jako pomocnik budowalny osiągał wynagrodzenie od 1.500 do 2.500 zł miesięcznie. Od lipca 2017 r. był tymczasowo aresztowany w innej sprawie. Stan zdrowia według oświadczenia dobry. W przeszłości nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Był w przeszłości wielokrotnie karany sądownie, w tym odbywał kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym. Był karany za przestępstwa zart. 279 § 1 kkw formie dokonania oraz usiłowania,art. 278 § 1 kkiart. 158 § 1 kk. Ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego wP.z dnia 19.06.2013 r. w sprawie o sygn. akt VII K 275/13 za czyn zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkiart. 226 § 1 kkskazany został na karę łączną 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 26.09.2012 r. do 25.05.2016 r. Powyższe stanowiło podstawę prawną do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności na zasadach określonych wart. 64 § 2 kk.
R. I. (1)zaś w chwili orzekania miał 18 lat. Był uczniem szkoły zawodowej SpecjalnegoOśrodka Szkolno (...)wG.. Kształcił się w zawodzie hotelarz. W weekendy i po szkole dorabiał dorywczo w charakterze pracownika budowlanego. Był w stanie zarobić z tego tytułu około 1.500 zł miesięcznie. Nie był w przeszłości karany sądownie. Jako nieletni miał postępowanie przed Sądem dla nieletnich, dotyczyło to rozboju. Stan zdrowia według oświadczenia dobry, nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo.
Z koleiM. T. (1)w chwili orzekania miała 22 lata. Miała na utrzymaniu córkę w wieku około roku. Od 01 października 2017 r. rozpoczęła pracę wsklepie (...)jako kasjer sprzedawca. Otrzymywała z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości około 1.500 zł miesięcznie. Karana w przeszłości sądownie w 2015 r. za czyn zart. 278 § 1 kkza przywłaszczenie skutera na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat. Stan zdrowia według oświadczenia bardzo dobry. Nie leczona psychiatrycznie ani odwykowo.
(dowód: dane oskarżonegoR. I. (1)k. 113 – 113v., k. 380v.; dane oskarżonejM. T. (1)k. 266 – 267, k. 380v.; dane oskarżonegoK. I. (1)k. 118 – 118v., k. 380v.; aktualna informacja zK.dot. oskarżonych k. 457, 458-460, informacja zK.k. 364, 365-367, 394-395; informacja zK.k. 147, 151-152, 282-283; informacja z bazy PESEL k.153-154, 156-158, 159-161, 162-164, 284-286; informacja o wyroku k. 272, 275, 280; odpis wyroku k. 224, 270-271, 273-274, 276-279)

    OskarżeniK. I. (1)iR. I. (1)
w postępowaniu przygotowawczym potwierdzili swój udział w przedmiotowym zdarzeniu i przyznali się do popełnienia zarzuconego im czynu w całości.R. I. (1)wyjaśnił dodatkowo, że całym pomysłodawcą tego czynu była ich siostraM. T. (1)

    (vide k. 247v.), która to wszystko zaplanowała. Przyznał, że wspólnie z bratemK. I. (1)pobiłM.iA. T. (1). Podał, że więcej biłM. T. (2), a brat tego drugiego. Podał, że to bratK. I. (1)zabrałA.pieniądze z portfela w kwocie 70 zł. Przed Sądem zmienił swoje wyjaśnienia i podał, że w ogóle go nie było na miejscu zdarzenia. Wcześniej się przyznał, bo Policja tak chciała. Następnie skorzystał z prawa do odmowy wyjaśnień.

    (vide k. 381v.)Z koleiK. I. (1)w pierwszym przesłuchaniu nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu

    (k. 119 – 120). W trakcie kolejnych przesłuchań już konsekwentnie przyznawał się do postawionego mu zarzutu. Potwierdził, iż ma świadomość, że odpowiada w warunkach multirecydywy.

    (vide k. 252)Przyznał, że pierwsze wyjaśnienia nie były zgodne z prawdą.

    (381v.)Potwierdził, że zabrał pokrzywdzonemuA. T. (1)z portfela 70 zł.
(vide wyjaśnienia oskarżonegoR. I. (1)k. 114 – 116v., k. 124v. – 125, k. 247v., k. 381–381v.; wyjaśnienia oskarżonegoK. I. (1)k. 119–120, k. 130v.–131, k. 252–254, k. 258, k. 381v.–382)
OskarżonaM. T. (1)zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i przed sądem nie przyznała się do popełnienia zarzuconego jej czynu. Wyjaśniła, że pisała SMSy doM. T. (2), ale nie pisała mu, że zostanie pobity tylko chciała się z nim pogodzić.(vide k. 268)Przed sądem potwierdziła wcześniejsze wyjaśnienia złożone w sprawie.
(vide wyjaśnienia oskarżonejM. T. (1)k. 267 – 268, k. 382 – 382v.)
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonychK. I. (1)iR. I. (1), w tej części, w której oskarżeni przyznali się do popełnienia zarzuconego im w akcie oskarżenia czynu. Wyjaśnienia w takim kształcie korespondowały w sposób oczywisty z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Tym bardziej, że oskarżonyK. I. (1)począwszy od drugiego przesłuchania(k. 130v. – 131), aż do zakończenia postępowania karnego w nieniniejszej sprawie, konsekwentnie przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Do momentu wyrokowania w żadnym stopniu nie kwestionował swojego sprawstwa.
Brak było jakichkolwiek podstaw, by wyjaśnienia oskarżonych w powyższym zakresie podważać, nie było bowiem żadnych racjonalnych powodów, dla których oskarżeni mieliby sami siebie (a także i siostręM. T. (1)) pomawiać o zachowanie skutkujące pociągnięciem całej trójki do odpowiedzialności karnej, gdyby istotnie opisywane przez nich okoliczności nie miały miejsca.K. I. (1)nie pierwszy raz był uczestnikiem postępowania karnego i bardzo dobrze orientował się w regułach, jakimi rządził się proces karny. Wyjaśnienia oskarżonych znajdowały ponadto pełne potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonychM.iA. T. (1), a także w pozostałych, obiektywnych dowodach z dokumentów, w szczególności pod postacią protokołów: zatrzymania, oględzin i okazania. OskarżonyK. I. (1)złożył wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybieart. 387 kpk, który nie został uwzględniony z uwagi na sprzeciw oskarżyciela publicznego.
Tym samym Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoR. I. (1), złożonym przed Sądem, gdzie ww. radykalnie zmienił swoje dotychczasowe stanowisko i nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu.(vide k. 381 – 381v.)Wyjaśnienia te były sprzeczne wewnętrznie i sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym. Oskarżony podał wówczas, że w inkryminowanym okresie był w domu, grał w karty i w ogólne nie było go na miejscu zdarzenia. Powołał nawet na tę okoliczność świadka matkęD. I., która miała potwierdzić jego alibi. Podał, że wcześniej wyjaśniał inaczej, bo nakłoniła go do tego Policja.
Próbę wyjaśnienia przez oskarżonego okoliczności zdarzenia na swoją korzyść należało uznać za chybioną i nie polegającą na prawdzie. Zeznania matkiD. I.(vide k. 398v. - 399)nie wniosły do sprawy żadnych przesądzających okoliczności. Zeznania miały charakter ogólny, lakoniczny i mocno subiektywny. Kobieta nie posiadała natomiast żadnej istotnej wiedzy odnośnie analizowanego zdarzenia. Jej zeznania miały jedynie charakter tendencyjny i z góry były ukierunkowane na obronę własnych dzieci. Ponadto, do jej zeznań należało podchodzić z dużą dozą sceptycyzmu. I tak kobieta podała m.in., że jej córka nie byłaby w stanie czegoś ukraść, gdzie już z samej karty karnej wynikało, że oskarżona w przeszłości dopuściła się przywłaszczenia mienia. Mąż oskarżonej, a szwagier dla oskarżonychA. T. (2)skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i w ogóle odmówił składania zeznań w sprawie.(vide k. 399)Zatem wyjaśnieniaR. I. (1)złożone przed Sądem nie zasługiwały na wiarę w ocenie Sądu, albowiem były tendencyjne, sprzeczne wewnętrznie i sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Oskarżony próbował przekonać Sąd, że był w tym dniu w domu i grał w karty. Przy czym okoliczności tej przeczył drugi z oskarżonychK. I. (1), który przyznawał szczerze i uczciwie, że napadł naT.wspólnie z bratemR. I. (1)aby ich pobić. OskarżonyR. I. (1)nie potrafił zaś wytłumaczyć w sposób logiczny istnienia dowodów przeciwnych, obciążających go. W wyniku oględzin osobyR. I. (1)i jego odzieży na lewym obuwiu ujawniono wszakże ślad substancji koloru czerwono – brunatnego.(vide k. 52 – 61)Ponadto, także i pokrzywdzeni w swoich pierwszych przesłuchaniach nie mieli najmniejszych wątpliwości, że jednym z napastników byłR. I. (1). W trakcie czynności okazania tablicy poglądowej z wizerunkami osób, pokrzywdzeni rozpoznaliR. I. (1)jako jednego ze sprawców pobicia.(vide k. 135 – 140)Sam fakt, że w późniejszych zeznaniach pokrzywdzonyA. T. (1)podawał nieco odmiennie, nie niweczyło w żadnym stopniu ustalonej przez Sąd w sprawie wersji wydarzeń, albowiem z opinii biegłej psychologA. G.wynikało jednoznacznie, że przyczyną takich zeznań pokrzywdzonegoA. T. (1)były jego ograniczenia intelektualne.(vide opinia k. 440, k. 445)Wracając zaś do ostatnich wyjaśnieńR. I. (1), zauważyć wypada, że indagowany przez Sąd podawał tendencyjnie i irracjonalnie, a ostatecznie stwierdził, że w ogóle nie chce mu się już więcej mówić. O sprawstwie oskarżonegoR. I. (1)świadczyła także korespondencja prowadzona z osobą spod numeru(...), z którego to numeru przychodziły doR.iK. I. (1)wprost instrukcje w jaki sposób mieli potraktować braciT.. To wszystko sprawiło, że wyjaśnienia oskarżonego w kształcie zaprezentowanym przed Sądem, zostały ocenione jako niewiarygodne, stanowiły tylko i wyłącznie przyjętą na dany moment linię obrony i zmierzały do uniknięcia przez ww. kary za popełniony czyn.
Podobnie Sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonejM. T. (1), która podawała w sposób oczywisty sprzecznie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W pierwszej kolejności należy wskazać, że obciążających ją dowodów dostarczyli współoskarżeni braciaK.iR. I. (2), którzy szczerze wyjawili, iż to właśnie ich siostra, z uwagi na łączący ją ze szwagrami konflikt, zaplanowała całą sytuację. Zwabiła podstępem pokrzywdzonych w umówione miejsce. Pomimo, iż oskarżona zaprzeczała, aby groziła pobiciemM. T. (2), a chciała się z nim jedynie pogodzić. Oświadczenie to nie znalazło potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Bowiem to z należącego do oskarżonej numeru(...)M. T. (2)otrzymał wiadomość SMS o treści „dostaniesz w ryj”. Wypowiedź ta była jednoznacznie przesądzająca, jaki los w najbliższym czasie miał spotkać pokrzywdzonego. Ponadto, wbrew temu co próbowała kreować w swoich wyjaśnieniach oskarżona, miała ona motyw, aby zlecić swoim braciomR.iK. I. (1)pobicieT.. Sama nie kryła, że pozostawała z nimi w konflikcie. Nawet zachowanie oskarżonej naS.sądowej świadczyły o tym, iż nie była ona pozytywnie nastawiona w stosunku do pokrzywdzonych. Nie mniej dla Sądu oczywistym było, iż oskarżonej nie było na miejscu zdarzenia, a jej rola sprowadzała się jedynie do nakłonienia swoich braci do pobiciaT.. Stąd też Sąd zmodyfikował opis i kwalifikację prawną czynu, zarzuconego oskarżonej.M. T. (1)chciała, aby to jej bracia pobili pokrzywdzonych i nakłaniała ich do tego, a więc w ocenie Sądu powinna odpowiadać jedynie za podżeganie (art. 18 § 2 kk), a nie za współsprawstwo jak określił to w akcie oskarżenia prokurator.
W odniesieniu do czynu popełnionego na szkodę braciT.należy wskazać, iż Sąd obdarzył co do zasady wiarygodnością zeznania pokrzywdzonych. Sąd oczywiście miał na uwadze fakt, że w inkryminowanym okresie pokrzywdzeni znajdował się pod wpływem alkoholu, napastnicy byli zamaskowani (w kapturach i z szalikami na twarzy), a wszystko działo się dynamicznie. To dlatego pokrzywdzeni nie do końca potrafili opisać wszystkie detale przedmiotowego zajścia. Ponadto,A. I.w kolejnych przesłuchaniach podawał niejednolicie, z uwagi na stwierdzone przez biegłą psychologA. G.ograniczenia intelektualne w tym zakresie. Sąd dał wiarę przedmiotowej opinii, albowiem była ona jasna i pełna, a także odpowiadała na postawione w tezie dowodowej zagadnienia. Opinia została wydana przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną w tym zakresie, a wyciągnięte wnioski zostały oparte o przeprowadzone badanie i należycie uargumentowane. Ponadto, żadna ze stron postępowania nie zgłaszała uwag w przedmiocie wydanej opinii. Nie mniej w zasadniczych kwestiach pokrzywdzeni zawsze wypowiadali się tożsamo i konsekwentnie. Pokrzywdzeni od samego początku nie mieli wątpliwości, że jednym ze sprawców czynu byłR. I. (1). Nie mieli również wątpliwości, że na miejsce pobicia zostali zwabieni podstępem, przez osobę podającą się w SMS-ach zaM.. Dalsze czynności procesowe, wykonane przez Policję, potwierdziły zaś, że oskarżeni faktycznie brali czyny udział w zdarzeniu zgodnie ze swoim zamiarem.
Sąd dał wiarę pozostałym dowodom pozaosobowym zgromadzonym w sprawie. Powyższe dowody miały pełną wartość dowodową, albowiem zgromadzono je podczas przeprowadzonych w sposób prawidłowy i zgodny ze stosownymi przepisami, czynności procesowych, co jasno i bezsprzecznie dokumentują stosowane protokoły. Strony postępowania nie zgłaszały żadnych zastrzeżeń, co do tych czynności.
Zauważyć należy, że z ustalonych przez Sąd okoliczności w sprawie wynikało, iż działanie oskarżonychK.iR. I. (1)nosiło znamiona współsprawstwa. Konstytutywnymi elementami współsprawstwa są: wspólne wykonanie czynu zabronionego oraz porozumienie dotyczące wspólnego jego wykonania. Należy podkreślić, że porozumienie pomiędzy sprawcami przestępstwa może mieć nie tylko charakter wyraźny, ale również konkludentny. Trafnie podkreśla Sąd Najwyższy, że „ustawa (art. 18 § 1 kk) nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków dotyczących formy porozumienia. Może do niego dojść nawet w sposób dorozumiany”/vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12.12.2002r., III KKN 371/00, Prok. i Pr. 2003, z. 7-8, poz. 2; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2001r., V KKN 730/98, OSNPK 2001, z. 10, poz. 1/. O porozumieniu można mówić zarówno wówczas, gdy „sprawcy wspólnie realizują wcześniej ustalone przedsięwzięcie, jak i wtedy, gdy wcześniej ustaleń takich nie podejmowali, a i tak wspólnie realizują znamiona czynu przestępnego”, mając świadomość wspólnego działania /tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12.07.2000r., II Aka 122/00, Prok. i Pr. 2001, z. 5, poz. 25/. W realiach niniejszej sprawy tego rodzaju porozumienie istniało pomiędzy oskarżonymi, ale tylko i wyłącznie w zakresie pobicia pokrzywdzonych. Z wyjaśnień oskarżonych wynikało, że w trakcie zdarzeniaK. I. (1)po upadkuA. T. (1)na ziemię samodzielnie dokonał przeszukania jego odzieży i z portfela zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 70 zł.R. I. (1)powyższej czynności nie obejmował zaś swoim zamiarem ani świadomością. On nie zachował się podobnie w stosunku do swojej ofiary napaści, tj. doM. T. (2), a więc nie przeszukał mu odzieży i nie zabrał w celu przywłaszczenia żadnych przedmiotów, gdyż tamten zbiegł. Brak jest też dowodów na to, że miał taki zamiar. BratK. I. (1)o zabranych pokrzywdzonemu pieniądzach opowiedziałR. I. (1)dopiero w drodze powrotnej do domu.
Z tych wszystkich przyczyn w ocenie Sądu zaistniała konieczność zmodyfikowania zarzuconego oskarżonym czynu, poprzez rozbicie go na trzy różne zachowania, z przypisaniem każdej z oskarżonych osób właściwych dla jej zamiaru i postępowania elementów.
Przy czym realizacja przez oskarżonych znamion czynu zabronionego, przy odpowiednim ich dopasowaniu i zastosowaniu, nie budziła w ocenie Sądu jakichkolwiek wątpliwości.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przepisart. 158 § 1 kkokreśla odpowiedzialność za czyn, którym według tego przepisu jest udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1lub wart. 157 § 1. Oprócz opisanego wart. 156 kkciężkiego uszczerbku na zdrowiu ustawodawca wyodrębnia "inny" uszczerbek, który dzieli się na "średni" i "lekki". Średni albo lekki uszczerbek na zdrowiu determinowany jest czasem trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia pokrzywdzonego, a nie czasem niezdolności do pracy, który może być dłuższy lub krótszy. Istotne zatem jest jedynie ustalenie, czy uszkodzony narząd pozbawiony był zdolności do normalnego działania przez okres do 7 dni, czy też przez okres dłuższy, albo przez jaki czas występowały zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu zarówno w charakterze fizycznym, jak i psychicznym.
Dla bytu przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.nie jest zatem istotny stopień naruszenia czynności określonych organów ciała, a istnienie bezpośredniego niebezpieczeństwa narażenia pokrzywdzonego na skutek, o jakim mowa w tym przepisie(wyrok SN z 97.11.27, V KKN 7/97, Prok. i Pr. 1998/4/1). Wbrew sporządzonym w niniejszej sprawie opiniom lekarskim(vide k. 228, 230)o niebezpieczeństwie takim w realiach niniejszej sprawy należało mówić. Biegły w swojej opinii wykroczył poza zakres tezy dowodowej. To do Sądu należała ostateczna ocena w tym przedmiocie. W realiach niniejszej sprawy oskarżeniK.iR. I. (2)narazili pokrzywdzonych na taki skutek, o czym świadczyła utrwalona agresja i charakter zadawanych uderzeń (w okolice głowy i twarzy). O powyższym świadczy również okoliczność, iż w konsekwencji zadanych ciosów jeden z pokrzywdzonych przewrócił się na ziemię. W opinii Sądu sprawcy w tym wypadku musieli liczyć się z tym, iż mogą narazić pokrzywdzonych nawet na skutek określony wart. 157 § 1 kk.
Podmiotem przestępstwa określonego wart. 158 § 1 kkjest każdy, kto w jakikolwiek sposób bierze udział w bójce lub pobiciu, niezależnie od tego, czy jego osobisty udział wykazuje cechy działania niebezpiecznego dla życia człowieka lub jego zdrowia, a także niezależnie od tego, czy można mu przypisać zadanie ciosu powodującego następstwa, o których mowa wart. 158 kk. Odpowiedzialność za udział w bójce lub pobiciu ma charakter wspólnej odpowiedzialności biorących w takim zdarzeniu udział. Dla przyjęcia udziału w bójce lub pobiciu nie jest konieczne, aby konkretna osoba zadała innej osobie (innemu uczestnikowi bójki lub napadniętemu przy pobiciu ) cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp. Dla przyjęcia uczestnictwa w bójce czy pobiciu wystarczy świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie ludzi.
Przestępstwo zart. 158 § 1 kkmoże być popełnione tylko umyślnie, a więc sprawca bierze umyślnie udział w pobiciu ze świadomością, że pobicie zagraża bezpośrednio życiu lub w poważnym stopniu zdrowiu człowieka. Biorąc pod uwagę sposób ciosów zadanych pokrzywdzonym przez oskarżonychR.iK. I. (1)oraz przede wszystkim ich umiejscowienie: w okolice głowy jednoznacznie wskazują, że oskarżeni musieli mieć świadomość tego, że zadawane przez nich ciosy mogą zagrażać zdrowiu bitych osób. Szczegółowy zakres odniesionych przez pokrzywdzonych obrażeń został ustalony na podstawie opinii lekarskich, był w sprawie bezsporny i przez żadną ze stron nie był kwestionowany.
W związku z powyższym Sąd, po dokonaniu subsumcji, doszedł do wniosku, że oskarżonegoK. I. (1)w ramach przypisanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 29 stycznia 2017 r. w okolicy miejscowościG., gm.O.okręgu(...)działając wspólnie i w porozumieniu zR. I. (1)dokonał pobiciaM. T. (2)iA. T. (1), w ten sposób, że po uprzednim zwabieniu ich podstępem w miejsce odosobnione, stosował przemoc poprzez uderzanie pokrzywdzonych pięścią w twarz oraz inne części ciała, narażając ich w ten sposób na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 kk, w następstwie czegoM. T. (2)doznał powierzchownej rany naskórka wargi dolnej naruszającej czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni zaśA. T. (1)doznał stłuczenia twarzy – wargi górnej i okolicy nosa naruszających czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, a następnie po upadkuA. T. (1)na ziemię dokonał przeszukania jego odzieży i z portfela zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 70 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbyciu łącznie, co najmniej roku kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą wP.w sprawie o sygn. akt VII K 275/13 w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 1 kkza przestępstwo rozboju to jest popełnienia czynu stanowiącego występek zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw zb. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to skazał go i na podstawieart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności.
OskarżonegoR. I. (1)w ramach przypisanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 29 stycznia 2017 r. w okolicy miejscowościG., gm.O.okręgu(...)działając wspólnie i w porozumieniu zK. I. (1)dokonał pobiciaM. T. (2)iA. T. (1), w ten sposób, że po uprzednim zwabieniu ich podstępem w miejsce odosobnione, stosował przemoc poprzez uderzanie pokrzywdzonych pięścią w twarz oraz inne części ciała, narażając ich w ten sposób na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 kk, w następstwie czegoM. T. (2)doznał powierzchownej rany naskórka wargi dolnej naruszającej czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni zaśA. T. (1)doznał stłuczenia twarzy – wargi górnej i okolicy nosa w wyniku czego upadł na ziemię naruszających czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, to jest popełnienia czynu stanowiącego występek zart. 158 § 1 kki za to skazuje go zaś przy zastosowaniuart. 37a kk,art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 kkorazart. 35 § 1 kkwymierzył karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 (dwudziestu czterech) godzin w stosunku miesięcznym.
OskarżonąM. T. (1)w ramach przypisanego jej czynu uznał za winną tego, że w dniu 29 stycznia 2017 r. wO.okręgu(...)chcąc aby braciaK. I. (1)iR. I. (1)pobiliM. T. (2)iA. T. (1)nakłaniała ich do popełnienia tego czynu, w następstwie czegoK. I. (1)iR. I. (1)działając wspólnie i w porozumieniu po uprzednim zwabieniuM. T. (2)iA. T. (1)podstępem w miejsce odosobnione w okolicy miejscowościG., gm.O.dokonali ich pobicia, w ten sposób, iż stosowali przemoc poprzez uderzanie pokrzywdzonych pięścią w twarz oraz inne części ciała, narażając ich w ten sposób na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 kk, w następstwie czegoM. T. (2)doznał powierzchownej rany naskórka wargi dolnej naruszającej czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni zaśA. T. (1)doznał stłuczenia twarzy – wargi górnej i okolicy nosa w wyniku czego upadł na ziemię naruszających czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, to jest popełnienia czynu stanowiącego występek zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 158 § 1 kki za to skazuje ją zaś na podstawieart. 158 § 1 kkw zw. zart. 19 § 1 kki przy zastosowaniuart. 37a kk,art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 kkorazart. 35 § 1 kkwymierzył karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 (dwudziestu czterech) godzin w stosunku miesięcznym.

OskarżonyK. I. (1)swoim zachowaniem, w kontekście zarzuconego mu czynu aktu oskarżenia wyczerpał dyspozycjęart. 280 § 1 kkw zb. zart. 158 § 1w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk, albowiem czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej jednego roku kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie VII Zamiejscowego Wydziału karnego z siedzibą wP.za przestępstwo rozboju popełnione w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64 § 1 kk.(vide: karta karna dot.K. I. (1)k. 366 - 367, odpis wyroku dot. oskarżonegoK. I. (1)k. 273 - 274)W takim przypadku Sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

Motywem działania sprawcyK. I. (1)była w tym przypadku chęć pozyskania pieniędzy, które ostatecznie w wysokości 70 zł uzyskał od pokrzywdzonego. Uwzględnić zatem należy, iż nie były to przedmioty niezbędne do życia oskarżonemu. Oskarżony miał możliwość zarobkowania, co z resztą czynił. W/w wszedł więc w konflikt z prawem z pobudek wskakujących na potępienie. Jako okoliczność obciążającą Sąd zaliczył oskarżonemu jego uprzednią karalność.
Stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonych ocenić należało jako znaczny. Zgodnie zart. 115 § 2 k.k.przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości bierze się pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonych wpływa przede wszystkim sposób i okoliczności popełnienia tych czynów przez oskarżonych. Oskarżeni godzili w jedno z podstawowych dóbr chronionych prawem jakim jest własność.
Przy czym oskarżonaM. T. (1)swoją rolę w całym przestępczym procederze ograniczyła jedynie do podżegania swoich braci. Ostatecznie udało się jej nakłonić braci do popełnienia przestępstwa.
Przy wymiarze oskarżonym kar Sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1 i 2 kk. Sąd miał na uwadze znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonych, w tym także rodzaj naruszonego przez nich dobra prawnego oraz wysoki stopień ich winy. Sąd uwzględnił nadto, w przypadkuK. I. (1), iż był on osobą wysoce zdemoralizowaną. Był on już wielokrotnie karany sądownie za przestępstwa przeciwko mieniu w tym za rozbój i odbywał kary pozbawienia wolności. Kary uprzednio wykonane wobec oskarżonego nie przyniosły skutków resocjalizacyjnych. Z tego względu oskarżonego ocenić należało jako sprawcę, niepoprawnego, powracającego do przestępstwa. W tych okolicznościach Sąd uznał, iż karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego jest kara 3 lat pozbawienia wolności.
Kara pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonegoK. I. (1)w tym wymiarze winna uświadomić oskarżonemu naganność jego postępowania oraz wdrożyć go do przestrzegania norm społecznych. Natomiast w zakresie prewencji generalnej, rozstrzygnięcie to zaspokoi społeczne poczucie sprawiedliwości i będzie pozytywnie kształtować świadomość prawną społeczeństwa.
Zdaniem Sądu orzeczona kara jest wyważona, nie może być uznana za karę rażącą swoją surowością, zwłaszcza mając na uwadze ustawowe zagrożenie za przypisany oskarżonemu czyn i wszelkie związane z osobą oskarżonego obostrzenia. W ocenie Sądu za zbyt rażącą swoją surowością należałoby uznać karę, o którą wnosił oskarżyciel publiczny, tj. 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kary o takim wymiarze przeznaczone są w ocenie Sądu dla sprawców najbardziej zdemoralizowanych i odpowiadających za najcięższe przestępstwa. Pomimo faktu, że oskarżonyK. I. (1)jest niewątpliwie recydywistą uporczywym, to ani waga popełnionego czynu, ani też prognoza kryminologiczna nie pozwalają w ocenie Sądu na zbyt surowe jego traktowanie.
Z uwagi chociażby na brak uprzedniej karalności i brak motywu działania dla zaboru pieniędzy należało ocenić zachowanieR. I. (1). W kontekście zarzuconego mu czynu, Sąd miał na względzie, iż godził on w jedno z podstawowych dóbr chronionych prawem jakim jest zdrowie człowieka. Czynem swoim oskarżony wyrządził szkodę, która ostatecznie była względnie nieduża. Nie mniej, kara w wymiarze 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności winna sprowadzić oskarżonego na właściwe tory i uświadomić mu, ze wchodzenie w konflikt z prawem zwyczajnie nie popłaca. Sąd miał również na uwadze młody wiek oskarżonego, który dopiero wchodzi w dorosłe życie. Stąd też kara o charakterze izolacyjnym byłaby środkiem rażąco niewspółmiernym, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i warunki osobiste tego sprawcy.
Jako okoliczność obciążającą Sąd zaliczył oskarżonejM. T. (1)jej uprzednią karalność. Już z tej przyczyny kara w odróżnieniu odR. I. (1)została orzeczona w większym wymiarze, uwzględniając przy tym w sposób oczywisty treśćart. 19 § 1 kk. Sąd miał na uwadze znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonej, w tym także rodzaj naruszonego przez oskarżoną dobra prawnego oraz wysoki stopień jej winy. Do pobicia pokrzywdzonych namawiała swoich braci z niezwykle błahych pobudek. W cywilizowanym świecie istnieją inne metody rozwiązywania konfliktów. Nie mniej Sąd nadal wyraża nadzieję, że wejście w konflikt z prawem w tym przypadku nadal miało charakter incydentalny. Oskarżona ma męża, dziecko, założyła rodzinę. Podejmowała również pracę zarobkową, jako ekspedientka w sklepie. W tych okolicznościach Sąd uznał, iż karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonej jest kara 8 miesięcy ograniczenia wolności. Kara pozbawienia wolności byłaby zbyt rażąca swoją surowością.
Na podstawieart. 46 § 1 kkSąd orzekł wobec oskarżonegoK. I. (1)obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 70 (siedemdziesięciu) złotych na rzecz pokrzywdzonegoA. T. (1). Sąd orzekając w tym zakresie wyszedł z prostego założenia, iż to sprawca winien wynagrodzić pokrzywdzonemu skutki swojego przestępczego działania.
O kosztach Sąd orzekł wprost na podstawie przepisów przywołanych w sentencji wyroku.
Jednocześnie na podstawie § 2, § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 roku poz. 1714) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. G.kwotę 840 (ośmiuset czterdziestu) złotych tytułem opłaty za wykonywaną z urzędu obronę oskarżonegoR. I. (1)powiększoną o kwotę 193,20 (stu dziewięćdziesięciu trzech złotych dwudziestu groszy) złotych tytułem podatku VAT od przyznanej opłaty oraz podobnie na rzecz adwokataP. Z.kwotę 840 (ośmiuset czterdziestu) złotych tytułem opłaty za wykonywaną z urzędu obronę oskarżonejM. T. (1)powiększoną o kwotę 193,20 (stu dziewięćdziesięciu trzech złotych dwudziestu groszy) złotych tytułem podatku VAT od przyznanej opłaty. Na podstawie § 2, § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 roku poz. 1715) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnegoR. I. (3)kwotę 840 (ośmiuset czterdziestu) złotych tytułem opłaty za wykonywaną z urzędu obronę oskarżonegoK. I. (1)powiększoną o kwotę 193,20 (stu dziewięćdziesięciu trzech złotych dwudziestu groszy) złotych tytułem podatku VAT od przyznanej opłaty.
Na podstawie zaśart. 624 § 1 kpkorazart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. nr 49 poz. 223 z 1983r. z póz. zm.) zwolnił oskarżonychK. I. (1),R. I. (1)iM. T. (1)od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa. Orzekając w tym przedmiocie Sąd wziął pod uwagę obecną sytuację dochodową oskarżonych, a w szczególności brak stałego zatrudnienia i innych możliwości majątkowych, pozwalających na uiszczenie powstałych kosztów sądowych.

ZARZĄDZENIE
-(...)
-(...)
-(...)
(...)