Sąd Rejonowy w Giżycku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1687/17
Data wyroku: 2018-02-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Alina Kowalewska
Słowa kluczowe: Zobowiązanie
Podstawa prawna: art. 385 ze znaczkiem 1 § 1 kc

Sygn. akt: I C 1687/17 upr.
Na rozprawie dnia 2 lutego 2018
Za powoda nikt się nie stawił zawiadomiony prawidłowo.
Pozwany nie stawił się pomimo należytego zawiadomienia go o terminie rozprawy, nie złożył żadnych wyjaśnień – ani też nie żądał przeprowadzenia rozprawy w jego obecności. Przewodniczący ogłosił wyrok zaoczny.
Przewodniczący SSR Alina Kowalewska
Protokolant starszy sekretarz sądowy Justyna Kurzynowska-Lubecka

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 lutego 2018 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Alina Kowalewska

Protokolant:

starszy sekretarz sądowy Justyna Kurzynowska-Lubecka

po rozpoznaniu w dniu2 lutego 2018 r. w Giżycku na rozprawie
sprawy z powództwa(...)z siedzibą wK.
przeciwkoA. C.
o zapłatę

1
Zasądza od pozwanegoA. C.na rzecz powoda(...)z siedzibą wK.kwotę 904,82 zł ( dziewięćset cztery 82/100 złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25.09.2017r do dnia zapłaty oraz kwotę 539,79zł ( pięćset trzydzieści dziewięć 79/100 złotych ) tytułem zwrotu kosztów procesu.

2
Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

3
Wyrokowi nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

SSR Alina Kowalewska
Sygn. akt I C 1687/17 upr.

UZASADNIENIE
Powód(...)z siedzibą wK.wniósł przeciwko pozwanemuA. C.w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozew o zapłatę kwoty 1.584,82 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem zadłużenia wynikającego z łączącej pozwanego z pierwotnym wierzycielem umowy w przedmiocie świadczenia usług telekomunikacyjnych. Pełnomocnik powoda podnosił, że na kwotę dochodzoną pozwem składa się kwota 210 zł tytułem należności głównej, kwota 472,60 zł tytułem kary za rozwiązanie umowy w okresie podstawowym, kwota 680 zł tytułem dwóch kar umownych z tytułu braku zwrotu sprzętu oraz kwota 222,22 zł tytułem skapitalizowanych odsetek.
Postanowieniem z dnia 23 października 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VI Nc-e 1843454/17 Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Giżycku wobec stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty (k. 6).
PozwanyA. C.pomimo skutecznego doręczenia odpisu pozwu i zawiadomienia o terminie rozprawy, nie stawił się, nie złożył żadnych wyjaśnień, ani nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w swojej nieobecności.

Sąd ustalił, co następuje:
PozwanyA. C.zawarł z(...) S.A.z siedzibą wW.w dniu 5 kwietnia 2012 r. umowę abonencką nr(...)w przedmiocie świadczenia usług telekomunikacyjnych na okres 36 miesięcy. Na mocy przedmiotowej umowy spółka udostępniła pozwanemu dekoder podstawowy oraz dekoder dodatkowy.
(

dowód

: umowa abonencka – k. 30-33, regulamin świadczenia usług – k. 39-42, protokół odbioru sprzętu – k. 34, potwierdzenie zmiany warunków umowy – k. 28-29)
Pozwany nie uiścił opłat abonamentowych za okres od 28.02.2014 r. – 28.04.2014 r. w kwocie 210 zł. W związku z przedterminowym rozwiązaniem umowy operator naliczył pozwanemu karę umowną w kwocie 472,60 zł.
(

dowód

: nota obciążeniowa – k 38)
(...) S.A.naliczył również pozwanemu kary umowne z tytułu braku zwrotu dekodera podstawowego i dodatkowego udostępnionych na podstawie umowy w kwocie po 340 zł za każdy dekoder.
(

dowód

: noty obciążeniowe – k. 36-37)
Na mocy umowy z dnia 6 września 2016 r.(...) S.A.z siedzibą wW.sprzedał wierzytelność przysługującą w stosunku do pozwanego w kwocie 1.362,60 zł powodowi(...)siedzibą wK.. W piśmie z dnia 21.10.2016 r. powód bezskutecznie wezwał pozwanego do zapłaty należności.
(

dowód

: umowa przelewu wierzytelności – k. 21-23, wyciąg z listy dłużników – k. 25, wezwanie do zapłaty – k. 18)

Sąd zważył, co następuje:
Roszczenie podlegało uwzględnieniu jedynie w części.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez stronę powodową. Źródło zobowiązania w przedmiotowej sprawie stanowiła umowa abonencka z dnia 5 kwietnia 2012 r. podpisana własnoręcznie przez osobę upoważnioną przez pierwotnego wierzyciela oraz pozwanego. Istotne w sprawie były także wystawione noty obciążeniowe, wezwanie do zapłaty kierowane na adres zamieszkania pozwanego, jak i umowa cesji wierzytelności. Wiarygodność i autentyczność przedmiotowych dokumentów nie budziła wątpliwości. Brak jest jednocześnie podstaw do zakwestionowania okoliczności z nich wynikających.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze występowanie obrotu konsumenckiego, który uzasadnia w relacji konsument – przedsiębiorca ochronę interesów konsumenta jako słabszej strony stosunku prawnego przed bezprawnym działaniem przedsiębiorcy.
Na wstępie należy wskazać, że stosownie do dyspozycjiart. 339 § 1 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W takim wypadku, zgodnie z§ 2przywołanego przepisu, co do zasady przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą. Wskazane powyżej domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda nie obowiązuje, gdy twierdzenia te budzą uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa (art. 339 § 2 k.p.c.).
Zgłoszone w sprawie roszczenie znajduje oparcie w treści punktu 8 części B umowy z 05.04.2012 r., na mocy której pozwany zobowiązał się do wnoszenia opłat określonych w promocyjnych warunkach umowy za udostępnienie sprzętu i za aktywację, a także opłat abonamentowych w wysokości określonej w promocyjnych warunkach umowy lub cenniku. Z punktu 14 wskazanej umowy wynika natomiast uprawienie operatora do naliczenia kary umownej w przypadku jednostronnego rozwiązania umowy zawartej na czas określony okresu podstawowego przez abonenta lub przez operatora z winy abonenta przed upływem okresu podstawowego. Umowa zawiera także postanowienia w przedmiocie sposobu obliczenia wysokości tej kary uzależniając ją od czasu trwania umowy.
Mając na uwadze przedstawione w sprawie i niebudzące wątpliwości co do ich treści dokumenty, należało uznać za prawdziwe zawarte w pozwie twierdzenia strony powodowej, iż pozwany nie uiścił opłat abonamentowych z terminem wymagalności oznaczonym na dzień 28.02.2014 r., 28.03.2014 r. i 28.04.2014 r. , do których uiszczania zobowiązany był na mocy łączącej go z operatorem telekomunikacyjnym umowy. Nie zapłacił także kary umownej za rozwiązanie umowy w okresie podstawowym, zastrzeżonej w punkcie 14 umowy. Tym samym zgodnie z przywołaną umową jest co do zasady zobowiązany zwrócić kwotę wynikającą z zadłużenia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w łącznej wysokości 904,82 zł.
W ocenie Sądu wątpliwości budziło natomiast żądanie w zakresie kar umownych z tytułu braku zwrotu udostępnionego sprzętu. Zgodnie z § 6 pkt 9 Regulaminu świadczenia usług stanowiącego integralną część umowy w przypadku niezwrócenia przez abonenta udostępnionego dekodera w terminie 30 dni od rozwiązania umowy abonent będzie zobowiązany do uiszczenia kary umownej w wysokości określonej w cenniku.
Sąd miał na uwadze pogląd prawny wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2007 r., I CSK 484/06 (OSNC – Zbiór dodatkowy 2008 nr B, poz. 34, str. 20), iż „zastrzeżenie kary umownej w wysokości 1.000 zł na wypadek niezwrócenia pozwanemu dekodera lub zwróceniu tego urządzenia uszkodzonego narusza (..) zarównoart. 3851, jak iart. 3853pkt 17, atakżeart. 3853pkt 16 k.c.Biorąc pod uwagę cenę dekodera oraz przewidziany sposób naliczania kary, konsument - bez względu na to co było przyczyną niezwrócenia dekodera w terminie lub jego uszkodzenia - będzie zobowiązany do zapłaty sumy przewyższającej znacznie wartość tego urządzenia. Jest to więc rażąco wygórowana kara umowna, której zastrzeżenie narusza interes konsumenta.”
Zgodnie zart. 3851§ 1 k.c.postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Powyższa regulacja nie dotyczy postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Nie uzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przyjętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (§ 3). Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (§ 4). Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z§ 1nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (§ 2).
Na gruncie niniejszej sprawy Sąd uznał, iż żądanie w zakresie zapłaty kwoty 640 zł tytułem kar umownych budziło wątpliwości w świetle regulacjiart. 3851§ 1 k.c.Należy zaznaczyć, iż powód nie przedłożył w sprawie cennika, z którego wynika szczegółowy sposób jej wyliczenia, co uniemożliwiło Sądowi weryfikację wysokości kary w świetle zgodności z dobrymi obyczajami oraz ochroną interesów konsumenta. Niemniej jednak w ocenie Sądu wysokość kary umownej naliczonej przez pierwotnego wierzyciela została ustalona w oderwaniu od rzeczywistej wartości udostępnionego sprzętu w chwili naliczenia kary oraz bez uwzględnienia naturalnego spadku jego wartości wskutek zużycia i ciągłego postępu technologicznego. Należy zaznaczyć, iż urządzenia dekodujące zostały udostępnione pozwanemu w kwietniu 2012 r., zaś kary umowne naliczone w kwietniu 2016 r. (videnoty obciążeniowe – k. 36-37). W świetle zasad doświadczenia życiowego jest bezsprzeczne, iż wskutek upływu czasu sprzęt elektroniczny znacznie traci na wartości, a jego wartość eksploatacyjna spada. Wskutek czteroletniego okresu eksploatacji nie można uznać, by sprzęt przedstawiał większą wartość rynkową. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, iż zastrzeżenie kary umownej w takiej wysokości budzi wątpliwości w kontekście dalszego postanowienia umownego, iż zapłata kary umownej nie zwalnia abonenta z obowiązku zwrócenia udostępnionego urządzenia.
Zdaniem Sądu żądane przez powoda kary umowne w kwocie po 340 zł były w okolicznościach niniejszej sprawy rażąco wygórowane i stanowiły nieuzasadnione źródło zysku dla dostawcy usług telekomunikacyjnych. Powyższe skutkuje bezskutecznością umowy abonenckiej z dnia 05.04.2012 r. w zakresie zastrzeżonej kary umownej za brak zwrotu udostępnionych urządzeń. Z uwagi na to, że postanowienia umowy dotyczące wyżej wskazanej kary umownej nie wiązały pozwanego, powód nie może żądać od niego zapłaty, a zgłoszone w tym zakresie powództwo podlegało oddaleniu.
O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 k.c.od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 100 k.p.c.stosunkowo je rozdzielając. Mając na uwadze, iż powód wygrał sprawę w 57 %, zasądzeniu podlegały od pozwanego na rzecz powoda poniesione przez niego koszty procesu w tym samym stosunku. Na koszty te składała się opłata sądowa od pozwu w kwocie 30 zł, koszty zastępstwa procesowego 900 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (57 % z 947 zł = 539,79 zł).
Zgodnie z treściąart. 333 § 1 k.p.c.Sąd z urzędu nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności.