Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 358/18
Data wyroku: 2018-10-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko, Sebastian Mazurkiewicz, Agnieszka Wojciechowska-Langda
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk

Warszawa, dnia 11 października 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 358/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda (spr.)
Sędziowie:  SO Ludmiła Tułaczko
SO Sebastian Mazurkiewicz
protokolant: p.o. protokolanta sądowego Zuzanna Poźniak
przy udziale prokuratora Iwony Zielińskiej
po rozpoznaniu dnia 11 października 2018 r. w Warszawie
sprawyM. W., synaJ.iR.,ur. (...)
wN.
oskarżonego o przestępstwo zart.18§ 3 kkw zw. zart.282 kk
K. W., synaS.iE.,ur. (...)wN.oskarżonego o przestępstwo zart. 18§ 3 kkw zw. zart.282 kki w zw. zart. 64 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim
z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II K 655/15
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zwalnia oskarżonych od uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim na rzecz adw.A. K.i adw.M. H.kwoty po 516,60 zł obejmujące wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT.
SSO Sebastian Mazurkiewicz SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda SSO Ludmiła Tułaczko
Sygn. akt VI Ka 358/18

UZASADNIENIE
M. W.iK. W.zostali oskarżeni o to, że w dniach 2 i 3 października 2008 roku wN.wbarze (...)działając z góry powziętym zamiarem wspólnie i w porozumieniu zM. M. (1)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, grożącT. S.gwałtownym zamachem na mienie doprowadzili go do rozporządzenia w dniu 3 października 2008 r. mieniemJ. S.w postaci pieniędzy w kwocie 500 zł, tj. o czyn zart. 282 kkw zw. zart. 12 kk, przy czymK. W.powyższego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 lat miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 282 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 12 kk. Powyższym aktem oskarżenia objęci byli równieżM. M. (1)z zarzutami popełnienia w/w czynuart. 282 kkw zw. zart. 12 kki innych czynów zart. 280 § 1 kk,279 § 1 kk,288 § 1 kk, art. 62 ust 1 ustawy o z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii iart. 244 kkorazD. D.z zarzutem popełnienia czynu zart. 191 § 1 kk. (k. 653-661)
Wyrokiem z dnia 17 marca 2009 roku, wydanym w trybieart. 387 kpk, Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim w sprawie o sygn. akt II K 39/09 uznał oskarżonegoM. M. (1)za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to wymierzył mu karę łączną w wymiarze trzech lat i czterech miesięcy pozbawienia wolności. (k.666-669) Z uwagi na powyższe sprawa pozostałych oskarżonych -M. W.,K. W.iD. D.została wyłączona do odrębnego rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 roku Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim w sprawie o sygn. akt II K 147/09, oskarżonychM. W.iK. W.uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu i za to na podstawieart. 282 kkw zw. zart. 12 kkwymierzyłM. W.karę dwóch lat pozbawienia wolności, a oskarżonemuK. W.na podstawieart. 282 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 12 kkkarę dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Z kolei oskarżonegoD. D.uznał za winnego popełnienia czynu zart. 191 § 1 kki za to wymierzył mu karę dziewięciu miesięcy pozbawienia wolności. (k. 784-785)
Od powyższego wyroku apelacje na korzyść oskarżonychM. W.iK. W.wywiedli ich obrońcy, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego zmianę oraz uniewinnienie oskarżonych, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. (k.815-816, 826-829) Apelację osobistą złożył również oskarżonyD. D.. (k.823)
Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2010 roku Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie VI Wydział Karny – Odwoławczy uchylił powyższy wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Nowym Dworze Mazowieckim do ponownego rozpoznania (sygn. akt VI Ka 969/09). (k.934) W uzasadnieniu wyroku, w części dotyczącej oskarżonychM. W.iK. W.wskazano, że pomiędzy treścią części dyspozytywnej wyroku a jego uzasadnieniem zachodzi zasadnicza sprzeczność. Opis czynu przypisanego oskarżonym zawarty w treści wyroku nie wskazuje bowiem, by działali oni wspólnie i w porozumieniu zM. M. (1), ani z jakimkolwiek innym sprawcą, a z uzasadnienia wyroku wynika, że czyn popełnili wspólnie i w porozumieniu zM. M. (1). Sąd Odwoławczy zalecił zatem sądowi rejonowemu przy ponownym rozpoznaniu sprawy ponowne przeanalizowanie zachowania oskarżonychM. W.iK. W.już bez możliwości założenia, że współdziałali oni zM. M. (1), a zwłaszcza, że pozostawali z nim w jakimkolwiek porozumieniu. Wskazał również, że jedną z możliwych ocen zdarzenia z dnia 2 października 2008 r. jest stwierdzenie, że obaj oskarżeni słysząc i widząc zachowanieM. M. (1), samodzielnie starali się wesprzeć jego groźby swoim zachowaniem, by zmusićT. S.do określonego zachowania poprzez wydanie pieniędzy w kwocie 500 zł – przy założeniu, że nie można przyjąć, iż wiedzieli oni jaki jest charakter żądania wydania tych pieniędzy. Jak wskazał sąd II instancji konieczność oceny zachowania oskarżonych w oderwaniu od zachowaniaM. M. (1), wynika z faktu, że prokurator nie złożył apelacji na niekorzyść oskarżonych po tym, jak w komparycji zaskarżonego wyroku sąd nie wskazał, że działali wspólnie i w porozumieniu zM. M. (1). (k.938-942)
Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015 roku Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim w sprawie o sygn. akt II K 56/10, oskarżonychM. W.iK. W.uniewinnił od popełnienia zarzucanego im czynu. (k. 1874-1875)
Apelację od tego wyroku na niekorzyść oskarżonych wywiódł prokurator, zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. (k. 1896-1898)
Wyrokiem z dnia 16 października 2015 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt VI Ka 659/15, Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie VI Wydział Karny – Odwoławczy uchylił powyższy wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Nowym Dworze Mazowieckim do ponownego rozpoznania. (k.1929) W uzasadnieniu sąd odwoławczy wskazał na wady uniemożliwiające wydanie orzeczenia prawomocnie kończącego postępowanie w sprawie i polecił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd powinien dokonać gruntownej analizy materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej. (k.1937-1940)
Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 roku Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim uznałM. W.iK.za winnych tego, że w dniu 2 października 2008 r. przyul. (...)wN., wbarze (...), działając wspólnie i w porozumieniu, w zamiarze abyM. M. (1)dokonał czynu zabronionego zart. 282 kk, polegającego na tym, że w dniu 2 października 2008 r. zażądał odT. S.kwoty 500 złotych miesięcznie w zamian za ochronę, grożąc mu gwałtownym zamachem na mienie, to jest zniszczeniem baru należącego doJ. S., jak również działając w celu uzyskania korzyści majątkowej, wskutek czego w dniu 3 października 2008 r.T. S.przekazał mu kwotę 500 złotych należącą doJ. S., swoim zachowaniem sprowadzającym się do towarzyszenia mu, podkreślania swojej obecności i manifestowania swojej przewagi, w tym poprzez mówienie podniesionym głosem, przewracanie pojemników na przyprawy i ich wysypanie, jak również dopytywania, kiedy zostaną przekazane pieniądze, ułatwili mu jego popełnienie, przyjmując przy oskarżonymK. W., że czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne i za to na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart. 282 kkwymierzyłM. W.karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, aK. W.karę dwóch lat pozbawienia wolności (sygn. akt II K 655/15). (k.2533-2534)
Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonegoM. W., wnosząc o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W apelacji podniesiono zarzut obrazy prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia:
-art. 7 kpkpoprzez przyjęcie, że zeznaniaT. S.pozwalają na ustalenie, żeM. W.iK. W.słyszeli żądania, któreM. M. (1)formułował pod adresemT. S.wbarze (...)dn. 2 X 2008 r.,
-art. 442 § 2 kpkpoprzez pominięcie zawartego w wytycznych Sądu Okręgowego, sygn. akt VI Ka 969/09 wskazania, iż oceniając zachowania oskarżonych z dnia 2 października 2008 r. należy przyjąć, iż nie znali oni treści wcześniejszej rozmowy pomiędzyM. M. (1)aT. S., w którejM. M. (1)proponowałS.„ochronę”. (k.2559-2560)
Apelację od powyższego wyroku wywiódł również obrońca oskarżonegoK. W., wnosząc o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrokowi zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, iż oskarżony pomógłM. M. (1)popełnić przestępstwo działając wspólnie i w porozumieniu zM. W., dlatego że znajdował się w pobliżu tego oskarżonego i pokrzywdzonegoS.kiedy tenże oskarżony żądał od tego świadka pieniędzy, podczas kiedy sam pokrzywdzony konsekwentnie podaje, że tylkoM. M. (1)prowadził z nim rozmowę, a oskarżonyW.iW.byli w barze ale w żaden sposób nie uczestniczyli w tym zdarzeniu gdyż miało miejsce ono bezpośrednio przy pulpicie baru, był głośno włączony telewizor i nie sposób podzielić rozumowania sądu, który przyjmuje że skoro tam się znajdowali to mieli wpływ na zachowanieM.i „zapragnęli” żeby on tego dokonał.
- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 kpkiart 4 kpkpoprzez daleko idącą dowolną ocenę dowodów w tym w szczególności zeznań świadkaC.i wyjaśnień oskarżonych oraz przyjęcie istniejących wątpliwości niezgodnie z zasadą wyrażoną wart. 7 kpk. (k.2561-2563)
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Obie apelacje nie zasługiwały na uwzględnienie.
Sąd I instancji przeprowadził w niniejszej sprawie prawidłowe postępowanie dowodowe dążąc do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a zebrane dowody poddał wszechstronnej analizie nie wykraczającej poza ramyart. 7 kpki na tej podstawie wyprowadził zasadne wnioski w przedmiocie winy oskarżonych w zakresie zarzucanych im czynów. Ustalenia faktyczne poczynione przez sąd rejonowy w niniejszej sprawie znajdują pełne oparcie w ujawnionym w toku przewodu sądowego materiale dowodowym. Jednocześnie lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wskazuje, że sąd meriti dokonał całościowej i logicznej oceny zebranych dowodów. Szczegółowe i wyczerpujące uzasadnienie pozwala na prześledzenie toku rozumowania sądu I instancji, szczególnie w kwestii ocen związanych z wiarygodnością zgromadzonego materiału dowodowego. Kontrola zaprezentowanego toku rozumowania prowadzi do wniosku, że sąd rejonowy przeprowadził logiczny wywód uzasadniający przypisanie oskarżonym winy w zakresie przypisanego im czynu, opisanego w części dyspozytywnej wyroku.
Zarówno apelacja obrońcy oskarżonegoM. W., jak i apelacja obrońcy oskarżonegoK. W.nie zawierają argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć dokonaną przez sąd rejonowy ocenę zebranego materiału dowodowego. Przede wszystkim w sposób logiczny sąd ten wykazał, dlaczego wersja zdarzenia podana przez oskarżonych nie jest wiarygodna.
Podzielając argumentację zaprezentowaną w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że sąd rejonowy nie dopuścił się obrazyart. 442 § 2 kpkpoprzez pominięcie zawartego w wytycznych Sądu Okręgowego, sygn. akt VI Ka 969/09 wskazania, iż oceniając zachowania oskarżonych z dnia 2 października 2008 r. należy przyjąć, że nie znali oni treści wcześniejszej rozmowy pomiędzyM. M. (1)aT. S., w którejM. M. (1)proponowałS.„ochronę”. Z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że sąd rejonowy przyjął jedynie, iż oskarżeni usłyszeli treść rozmowyM. M. (1)zT. S.z dnia 2 października 2008 r., a w niej żądanie zapłaty skierowane przezM. M. (1)doT. S.i postanowili spontanicznie, bez uprzedniej konsultacji zM. M. (1)wesprzeć go w jego działaniach. Ich zachowanie było spontaniczne i nie konsultowane zM. M. (1), a więc nie działali z nim wspólnie i w porozumieniu. Sąd rejonowy nie ustalił zatem, że znali oni treści wcześniejszej rozmowy pomiędzyM. M. (1)aT. S.a jedynie, że słysząc ich rozmowę w dniu 2 października 2008 r. z żądaniem zapłaty skierowanym przezM. M. (1)doT. S.postanowili spontanicznie, bez uprzedniej konsultacji zM. M. (1)wesprzeć go w jego działaniach. W kontekście tego zarzutu wskazać też trzeba, że przytoczona w nim treść wytycznych sądu okręgowego została wyjęta z kontekstu, gdyż sąd okręgowy czyniąc te wytyczne, po pierwsze zwrócił uwagę na okoliczność, żeM. M. (1)był bliskim znajomymM. W.iK. W., a po drugie sam przyjął, iż sąd rejonowy po ponownym przeprowadzeniu dowodów może dojść jednak do wniosku, iż oskarżonym można przypisać czyn zart. 282 k.k., nawet jeśli wykluczyć porozumienie i świadomość zachowańM. M. (1), gdyż w istocie ocena zachowania oskarżonych będzie zależała od wyniku ponownie przeprowadzonych dowodów osobowych, zwłaszcza zeznań świadkaT. S., co miało miejsce w ramach ponownego rozpoznania sprawy (k.941)
Odnosząc się natomiast do zarzutów obrazy prawa procesowego, a toart. 4 k.p.k.i7 k.p.k.W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że w świetle jednolitego i utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego przepisart. 4 k.p.k.statuuje zasadę obiektywizmu, która odnosi się do organów prowadzących postępowanie karne, aby badały i uwzględniały w jego toku okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Na tle tej zasady Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał pogląd, że przepis ten formułuje jedną z naczelnych zasad procesu o charakterze dyrektywy ogólnej, stąd też jego naruszenie nie może stanowić samodzielnej podstawy środka odwoławczego. Respektowanie zasady bezstronności gwarantowane jest w przepisach szczegółowych i dopiero wskazanie ich obrazy może uzasadniać zarzut (vide m. in.: postanowienie z dnia 16 maja 2003 r., II KK 31/03, LEX nr 78381; wyrok z dnia 1 października 2002 r., V KKN 281/01 teza 1, LEX nr 56826; postanowienie z dnia 13 maja 2002 r., V KKN 90/01, LEX nr 53913; postanowienie z dnia 28 grudnia 2001r., V KKN 329/00, LEX nr 51623).
Z kolei przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k., jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, a także stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (vide m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 r., II KK 12/06, LEX nr 193084; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2004 r., sygn. WK 26/03, OSNwSK 2004/1/53; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2004 r., sygn. V KK 60/03, LEX nr 104378; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2003 r., sygn. V KK 375/02, LEX nr 80278; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 17 stycznia 2001 r., sygn. II AKa 255/00, Prok. i Pr. 2002/10/22).
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy sąd odwoławczy stwierdza, iż podniesione w apelacjach zarzuty naruszeniaart. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.knie są zasadne, gdyż sąd rejonowy prawidłowo ujawnił całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz poddał go wnikliwej ocenie, której przedmiotem były wszystkie dowody - zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla oskarżonych.
W szczególności przedmiotem wnikliwych rozważań sądu I instancji były zeznania świadkaT. S., którym sąd rejonowy dał wiarę w całości, co rzetelnie uargumentował w pisemnym uzasadnieniu wyroku odnosząc się zarówno do kwestii odmiennego przedstawiania przez tego świadka tych samych okoliczności na różnych etapach przedmiotowego postępowania, działania przez świadka pod wpływem strachu oraz tego, żeT. S.znał oskarżonych, miał z nimi dobre relacje i nie miał żadnego powodu, żeby dążyć do niekorzystnego ukształtowania ich sytuacji procesowej.(k.2544-2545) Zeznania tego świadka sąd rejonowy poddał wszechstronnej analizie nie wykraczającej poza ramyart. 7 kpki na tej podstawie wyprowadził zasadne wnioski w przedmiocie winy oskarżonych w zakresie przypisanego im czynu. Wobec powyższego przyjęcie przez sąd rejonowy, że zeznaniaT. S.pozwalają na ustalenie, żeM. W.iK. W.słyszeli żądania, któreM. M. (1)formułował pod jego adresem, nie stanowiło obrazyart. 7 k.p.k.Powyższe wynikało bowiem nie tylko z zeznań tego świadka, który w pierwszym postępowaniu sądowym wskazał wprost, iż niemożliwym było, żeby oskarżeni nie słyszeli tego, co mówił do niegoM. M. (1), ale też m.in. z materiału poglądowego obrazującego wygląd miejsca zdarzenia, w szczególności niewielką przestrzeń i odległości. Poza tym w kontekście wszystkich okoliczności zdarzenia z dnia 2 października 2008 roku uznanie, że nagłe zachowanie oskarżonych polegające na podkreślaniu swojej obecności i manifestowaniu swojej przewagi poprzez mówienie podniesionym głosem, przewracanie pojemników na przyprawy i ich wysypywanie, jak również dopytywanieT. S., kiedy zostaną przekazane pieniądze – co miało miejsce jak prawidłowo ustalił sąd rejonowy zarówno w czasie rozmowyM. M. (1)zT. S., jak i później – stanowiło jedynie niewłaściwe zachowanie wynikające z braku manier oskarżonych (jak sugeruje treść apelacji obrońcyM. W.) stałoby w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
Wnikliwej analizie i ocenie sąd rejonowy poddał również zeznania świadkówM. M. (1)iG. C.. W zakresie, w jakim sąd rejonowy dał im wiarę wzajemnie się uzupełniały umożliwiając przyjęcie, że w krytycznym czasie oskarżeni usłyszeli treść rozmowyM. M. (1)zT. S.z dnia 2 października 2008 r., a w niej żądanie zapłaty skierowane przezM. M. (1)doT. S.i postanowili spontanicznie, bez uprzedniej konsultacji zM. M. (1)wesprzeć go w jego działaniach. Poczynienie przez Sąd takiej oceny dowodów, a przez to ustaleń faktycznych w sprawie zostało obszernie uargumentowane przez sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu wyroku, stąd ponowne przytaczanie tejże argumentacji nie jest celowe. Przy ocenie zeznań świadkaG. C.sąd rejonowy nie pominął faktu, że świadek ten był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, dopuszczał się licznych przestępstw, jednak podjął współpracę z organami ścigania i zdecydował się złożyć zeznania. Sąd rejonowy nie pominął również nieścisłości w tych zeznaniach, a także jego stosunku do oskarżonych. Co do zeznań świadkaM. M. (1)z uzasadnienia wyroku wynika, dlaczego sąd dał wiarę tym zeznaniom jedynie w części. W tym zakresie sąd rejonowy odniósł się zarówno do kwestii odmiennego przedstawiania przez tego świadka tych samych okoliczności na różnych etapach przedmiotowego postępowania, jak i sprzeczności tych zeznań. Wobec powyższego przeprowadzona przez sąd rejonowy ocena dowodów - wbrew twierdzeniom apelacji - nie była dowolna. W tym kontekście trzeba zauważyć, że skarżący kwestionując ocenę w/w dowodów przedstawili w apelacjach swoją wersję przebiegu zdarzeń i własną ocenę prawną zachowania się oskarżonych, a zatem ich argumentacja w istocie stanowi polemikę z prawidłową oceną dowodów dokonaną przez sąd I instancji i dokonanymi ustaleniami faktycznym.
W kontekście powyższego chybiony okazał się też podniesiony przez obrońcę oskarżonegoK. W.zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżonyK. W.pomógłM. M. (1)popełnić przestępstwo działając wspólnie i w porozumieniu zM. W.. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, że sąd rejonowy poczynił takie ustalenie jedynie w oparciu o okoliczność, żeK. W.znajdował się w pobliżuM. M. (1)iT. S.kiedy padło żądanie zapłaty kwoty 500 zł, jak sugeruje treść zarzutu apelacji jego obrońcy. Z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika przecież, że bliska odległość była zaledwie jedną z okoliczności inkryminowanego zdarzenia. Sąd rejonowy jednoznacznie wskazał, że za taką wersją zdarzenia przemawiało samo zachowanie oskarżonych, którzy po tym jak usłyszeli rozmowęM. M. (1)iT. S.nie wyszli na zewnątrz, tylko nadal towarzyszyliM. M. (1), a ponadto zarówno w czasie tej rozmowy, jak i później podkreślali swoją obecność i manifestowali swoją przewagę, w tym mówiąc podniesionym głosem, przewracając pojemniki na przyprawy i je wysypując, a ponadto dopytywali, kiedy zostaną przekazane pieniądze, których zażądał (k.2549). Nieprawdziwym jest również zawarte w treści tego zarzutu twierdzenie, że w toku postępowania pokrzywdzonyT. S.konsekwentnie zeznawał, że tylkoM. M. (1)prowadził z nim rozmowę, a oskarżeni byli w barze, ale w żaden sposób nie uczestniczyli w tym zdarzeniu, gdyż miało ono miejsce bezpośrednio przy pulpicie baru, był głośno włączony telewizor. W tym miejscu jeszcze raz wskazać trzeba, że pokrzywdzonyT. S.w toku postępowania przygotowawczego konsekwentnie wskazywał oskarżonych jako osoby, które towarzyszyłyM. M. (1), podkreślające swoją obecność i manifestujące swoją przewagę poprzez mówienie podniesionym głosem, przewracanie pojemników na przyprawy i ich wysypywanie, a także dopytywanie pokrzywdzonego, kiedy zostaną przekazane pieniądze.
Reasumując - w ocenie sądu odwoławczego dokonana przez sąd I instancji ocena całokształtu materiału dowodowego nie narusza w żaden sposób zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a więc pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.Sąd rejonowy w sposób wyczerpujący, logiczny i przekonujący odniósł się w uzasadnieniu do wszystkich dowodów mających istotne znaczenie dla meritum, tj. wyjaśnień oskarżonychM. W.iK. W., a także zeznań przede wszystkim świadkaT. S.oraz zeznań świadków:G. C.,M. M. (1)iD. D.. Argumentacja ta została jednak zignorowana przez skarżących, a zatem uznać należy, że wywody w tym przedmiocie mają dowolny i polemiczny charakter, a w konsekwencji nie zasługują na uwzględnienie.
Z tych wszystkich względów sąd odwoławczy nie uwzględnił obu apelacji i utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
O kosztach sądowych postępowania odwoławczego, sąd orzekł na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.
SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda SSO Ludmiła Tułaczko SSO Sebastian Mazurkiewicz