Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 268/18
Data wyroku: 2018-05-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Przestępstwa karnoskarbowe
Podstawa prawna: art. 113 § 1 kks, art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt IV Ka 268/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 maja 2018 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariusz Górski

Protokolant:

Ewa Ślemp

przy udzialeP. P.z(...)Urzędu Celno-Skarbowego weW.

po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r.
sprawyM. C.
synaW.iJ. z domu M.
urodzonego (...)weW.
oskarżonego zart. 107 § 1 kksw zw. zart. 9 § 3 kks z dnia 10 września 1999 roku(Dz. U. Nr 83, poz. 930 z późn. zm.)
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 13 grudnia 2017 r. sygnatura akt II K 68/16
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 13 § 1 k.k.s.w zw. zart. 17 § 1 pkt. 9 k.p.k.postępowanie karne wobecM. C.o przypisany mu czyn zart. 107 § 1 k.k.s.w zw. zart. 9 § 3 k.k.s.umarza, a wydatki w sprawie zalicza na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn.akt IV Ka 268/18

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiemM. C.uznany został za winnego, że będąc Prezesem Zarządu podmiotu(...) Sp. Z o.o.z siedzibą weW.przyulicy (...), jako osoba zajmująca się sprawami gospodarczymi tego podmiotu, urządzał 09 kwietnia 2015 roku, gry na automatach o nazwach”N.bez numeru,(...)o numerze(...),(...)o numerze(...),(...)o numerze(...)iD.o numerze(...), w lokalu zlokalizowanym wŚ.przyulicy (...), wbrew przepisomart.3 ustawy z 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych(Dz.U.Nr 201, poz.1540 z późn.zm.),
tj. za winnego popełnienia czynu zart. 107§1 kksw zw. zart. 9§3 kksi za to na mocy powołanych przepisów wymierzono oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, po ustaleniu wysokości jednej stawki na 100 zł.
Wyrok powyższy zaskarżył obrońca oskarżonego zarzucając obrazę prawa materialnegopoprzez:
1) błędne przypisanie oskarżonemu realizacji znamionart. 107 § 1 k.k.s.polegającego na działaniu wbrewart. 6 ust. 1u.g.h. w sytuacji bezskuteczności przepisu zart. 14 ust. 1u.g.h., który jako nienotyfikowany przepis techniczny, w braku przekazania Komisji Europejskiej projektuustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowychzgodnie z obowiązkiem zart. 8 ust. 1dyrektywy 98/34, nie może być zastosowany wobec jednostek, co stanowi okoliczność wyłączającą odpowiedzialność karną, potwierdzoną wiążącą wykładnią TSUE, dokonaną m.in. wyrokami: z dnia 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15 oraz z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, O214/11 i C-217/11 (FORTUNA i inni), a także braku naruszenia i możliwości zastosowania w stanie faktycznym sprawyart. 6 ust. 1u.g.h., wymagalnych w zakresie kasyna gry i nie mogących stanowić obowiązku możliwego do naruszenia przez oskarżonego w niniejszej sprawie;
2) naruszenieart. 10 § 1 i § 4 k.k.s.poprzezjego niezastosowanie w sytuacji, w której analiza okoliczności ujawnionych w sprawie wskazuje na powszechne przekonanie, panujące w doktrynie, orzecznictwie i praktyce procesowej w dacie zarzuconego oskarżonemu czynu, o technicznym charakterzeart. 6 ust. 1u.g.h., traktowanego na równi zart. 14 ust. 1u.g.h., wywiedzione na podstawie analizy w/w. wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku, na co wskazują liczne orzeczenia umarzające postępowanie wobec oskarżonegoM. C., w którychart. 6 ust. 1uznawany jest za przepis niemogący stanowić wypełnienia blankietowej normyart. 107 § 1 k.k.s., stąd działanie Oskarżonego należy uznać za działanie w błędzie co do znamienia „wbrew przepisom ustawy", a co najmniej w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności.
Nadto apelujący zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania karnego, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez naruszenieart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.w wyniku:
1) błędnej oceny zebranego materiału dowodowego sprawy, jako pozwalającego na stwierdzenie umyślnej realizacji znamion zart. 107 k.k.s., w sytuacji rzeczywiście uzasadniającej w dacie czynu przekonanie o legalności eksploatacji automatów poza kasynem gry w oparciu o bezskuteczność nienotyfikowanych przepisów technicznych zawartych w u.g.h., w tym zwłaszczaart. 14 ust. 1u.g.h., stanowiącego podstawowy przepis zakazujący takiej działalności: urządzania gier na automatach poza kasynem gry, wobec faktu, iż wobec oskarżonego zapadały liczne wyroki uniewinniające i postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania karnego skarbowego o czyn zart.107 § 1 k.k.s., w tym wydane przez same organy postępowania przygotowawczego, a także przy nieuwzględnieniu w tym zakresie przyznanej w wyroku braku karalności oskarżonego;
2) niezasadnego uznania wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne w części w jakiej nie przyznał się on do popełnienia zarzuconego mu czynu, podczas gdy w dacie jego popełnienia oskarżony mógł być przekonany o zgodności z prawem podjętego zachowania, które Sąd I instancji niezasadnie ocenił na podstawie treści wyroku TSUE z dnia 13 października 2016 roku, podczas gdy ich treść nie może mieć wpływu na ocenę stanu świadomości bezprawności i karalności istniejącego w chwili czynu.
Tym samym apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wydanie rozstrzygnięcia uniewinniającego.

Sąd Okręgowy zważył:

Odnoszenie się do apelacji należy uznać za bezprzedmiotowe, a to z uwagi na zaistnienie tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych wart. 439§1 pkt 9 oraz §1 pkt 1 kpk.
I tak w pierwszej kolejności należy zauważyć że postanowieniem z 6.11.2015 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w Świdnicy przedłużył okres trwania dochodzenia na okres przekraczający 6 miesięcy (por.k-314 akt dochodzenia).
W tej sytuacji, zgodnie choćby z uchwałą Sądu Najwyższego z 28.01.2016 r. (I KZP 13/15) nastąpiło objęcie przez prokuratora nadzoru nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez Urząd Celny wW., a w konsekwencji, zważywszy na treśćart.155§1 i §2 kks( i to zarówno w obecnej jak i poprzedniej redakcji), to prokurator winien zatwierdzić i wnieść akt oskarżenia.
Skoro tej powinności nie zrealizowano, bowiem akt oskarżenia sporządził i wniósł Zastępca Naczelnika Urzędu Celnego weW.(por.k-2 akt sądowych), to oczywistym jest, że Sąd I instancji winien umorzyć postępowanie z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela (art. 113§1 kksw zw. zart. 17§1 pkt 9 kpk, przy zastosowaniuart. 439§1 pkt 9 kpk.
Z uwagi już tylko na powyższe – jedyną możliwą decyzją jaką mógł wydać Sąd II instancji było uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.
Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że Sąd Rejonowy w Świdnicy doprowadził do kolejnej bezwzględniej przyczyny odwoławczej, określonej wart. 439§1 pkt 1 kpk, ,bowiem w sprawie wyrokował sędzia, który podlegał wyłączeniu na mocyart. 40§1 pkt 7 kpk.
Oczywistym przecież jest, że ten sam sędzia wydał pierwotnie, bo 19.12.2016 r. postanowienie o umorzeniu postepowania wobec oskarżonego, przy czym nie była to decyzja formalnoprawna lecz merytoryczna (por.k-50), a następnie ów sędzia uwzględnił zażalenie oskarżyciela na swoje orzeczenie i uchylił je (por.k-63), by w konsekwencji wydać wyrok skazujący (por.k-92), choć nie mógł tego uczynić z uwagi właśnie na treśćart. 40§1 pkt 7 kpk.