Sąd Rejonowy w Giżycku
V Zamiejscowy Wydział Karny w Węgorzewie
Sygnatura akt: V K 229/16
Data wyroku: 2018-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Scott-Sienkiel
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art.158§1 kk
Teza: skazanie za udział w pobiciu

Sygn. akt V K 229/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2018r.
Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie w składzie:

Przewodniczący – SSR Dorota Scott - Sienkiel
Protokolant – Marta Kornacka
w obecności Prokuratora -------------------
po rozpoznaniu w dniu 15.05.2017r., 28.08.2017r., 18.09.2017r., 7.03.2018r. na rozprawie
sprawy

1
S. B.

urodzonego (...)wW.
synaD.iD.z d.C.

2
C. B.

urodzonego (...)wW.
synaA.iH. z d. S.
oskarżonych o to, że: W dniu 14 maja 2016 roku wW.wP.H.działając wspólnie i w porozumieniu publicznie i bez powodu okazując rażące lekceważenie porządku prawnego wzięli udział w pobiciuM. T.w ten sposób, że uderzali go pięściami i kopali nogami po całym ciele, przy czymC. B.naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, aS. B.spowodował obrażenia ciała w postaci skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa stanowiących naruszenie czynności narządów ciała na okres dłuższy niż 7 dni,

tj. o czyn zart. 158 §1 kkw zw. zart. 57a §1 kkwobecC. B., a wobecS. B.o czyn zart. 158 §1 kkw zb. zart. 157 §1 kkw zw. zart. 57a §1 kkw zw. zart. 11 §2 kk

1
OskarżonychS. B.iC. B.uznaje za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, przy czym przyjmuje, iż takżeC. B.spowodował obrażenia ciała pokrzywdzonego w postaci skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa stanowiących naruszenie czynności narządów ciała na okres dłuższy niż 7 dni i czyn kwalifikuje zart. 158 §1 kkw zb. zart. 157 §1 kkw zw. zart. 57a §1 kkw zw. zart. 11 §2 kki za to na podstawie 158§1 kkw zb. zart. 157 §1 kkw zw. zart. 57a §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkskazuje obu oskarżonych, zaś na podstawieart. 157§1 kkw zw. zart. 11§3 kkw zw. zart. 57a§1 kkwymierza im kary po 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności.

2
Na podstawieart. 69§1, 2 i 4 kk,art. 70§1 kk,art. 72§1 pkt 1 kk,art. 73§1 kk- w stosunku do oskarżonegoS. B.oraz na podstawieart. 69§1, 2 i 4 kk,art. 70§2 kk,art. 72§1 pkt 1 kk,art. 73§2 kk- w stosunku do oskarżonegoC. B.wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 2 (dwa) lat, oddając w tym czasie oskarżonych pod dozór kuratora sądowego, zobowiązując ich do informowania kuratora o przebiegu okresu próby co 6 (sześć) miesięcy.

3
Na podstawieart. 46§1 kkorzeka wobec oskarżonych obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę solidarnie pokrzywdzonemuM. T.kwoty 2.000 (dwa tysiące) złotych.

4
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. O.kwotę 929,88 (dziewięćset dwadzieścia dziewięć 88/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu, w tym kwotę 173,88 (sto siedemdziesiąt trzy 88/100) złotych tytułem podatku VAT oraz kwotę 180,53 (sto osiemdziesiąt 53/100) złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu.

5
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. W.kwotę 826,56 (osiemset dwadzieścia sześć 56/100) złotych tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, w tym kwotę 154,56 (sto pięćdziesiąt cztery 56/100) złotych tytułem podatku VAT.

6
Zwalnia oskarżonegoC. B.od obowiązku ponoszenia opłat i pozostałych kosztów sądowych.

7
Zasądza od oskarżonegoS. B.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 1.056,02 (jeden tysiąc pięćdziesiąt sześć 02/100) złotych.

Sygn. akt V K 229/16

UZASADNIENIE
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 14 maja 2016r. w godzinach wieczornychM. T.spędzał czas z kolegąD. L.. Obaj nie mieli konkretnych planów. Chodzili po mieście, kupili coś do jedzenia, później piwo i wódkę. Kołosklepu (...)spotkaliH. J.iP. S.ps. (...), którzy zaprosili ich do altanki, gdzie wspólnie spożywali alkohol. Na miejscu obecna była takżeK. P. (1). Po opuszczeniu altanki grupa młodzieży udała się do parkuH., gdzie zatrzymali się przy fontannie. Do grupy dołączyliS. B.ps. (...),C. B.orazA. B..M. T.wdał się w dyskusję z nieznanymi mu chłopakami. Dyskusja dotyczyła piwa, później matki pokrzywdzonego. W pewnym momencieC. B.uderzyłM. T.w twarz powodując jego upadek. Następnie ponownie zaatakował pokrzywdzonego popychając go i powtórnie przewracając.M. T.zaczął uciekać, ale wypadł mu telefon. Kiedy zatrzymał się, by poszukać telefonu, dobiegli do niegoS. B.iC. B..C. B.popchnął go i przewrócił na ziemię. Następnie usiadł na pokrzywdzonym okrakiem i zaczął go okładać pięściami po głowie i twarzy. Dołączył się do niegoS. B.i w czasie, gdy pokrzywdzony leżał, kopał go w górną część ciała. Wreszcie pokrzywdzonemu udało się wyrwać, ale ciągle licząc na znalezienie klapki od telefonu i baterii pozostał w parku. Uspokojony zapewnieniemK. P. (1), że znalazła baterię od telefonu nie uciekał, kiedy podchodził do niego kolejny chłopak z grupy-H. J.. Jednak niespodziewanie dla niego, wymieniony zadał mu cios z pięści w nos. Wtedy też ostatecznieM. T.uciekł z parku, udał się w okoliceB., skąd została wezwana policja. Pokrzywdzony znalazł telefon kiedy wspólnie z policjantami udał się do parku. Oskarżonych ani pozostałych osób z grupy już jednak tam nie było (zeznaniaM. T., k. 13-14, 73-75, 223v-224, częściowo, k. 1-2). Na drugi dzień pokrzywdzony udał się na Pogotowie Medyczne wW., gdzie udzielono mu pomocy doraźnej. PóźniejM. T.leczył się w poradni chirurgicznej (karta informacyjna udzielenie pomocy doraźnej, k. 3, historia zdrowia i choroby, k. 9-10, wynik badania RTG, k. 106). W wyniku pobiciaM. T.doznał stłuczenia twarzoczaszki (rana tłuczona długości 1 cm wargi górnej, zasinienie i obrzęk nosa oraz okolic podoczodołowych), skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa, stłuczenia klatki piersiowej (otarcie naskórka okolicy piersiowej lewej). Skręcenie odcinka szyjnego kręgosłupa naruszyło prawidłową czynność narządu ciała pokrzywdzonego na czas przekraczający 7 dni. Do urazu tego doszło na skutek zadawania pokrzywdzonemu razów kiedy jego ciało było ustabilizowane na ziemi. Przemieszczanie się głowy pokrzywdzonego względem tułowia (pod wpływem ciosów) spowodowało uraz skrętny i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa. Pozostałe obrażenia biegły zaliczył do obrażeń lekkich, naruszających prawidłową czynność narządów ciała na czas nieprzekraczający 7 dni. (opinia lekarska, k. 21, 102, 258).

S. B.ps. (...)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podał, że tego dnia przebywając w towarzystwieC. B.wW.spotkali 4 chłopaków, z których znali tylkoH. J.. Cała grupa udała się do parkuH.. Tam usiedli przy fontannie. Później dołączyła do nichK. P. (1). W pewnym momencie pokrzywdzony zaczął „wygadywać głupoty” na temat swojej rodziny, matki i zaczął obrażać dziewczynęC. B.. WtedyC. B.popchnąłM. T.powodując, że ten przeleciał przez murek i przewrócił się na ziemię. Kiedy pokrzywdzony zaczął uciekać, obaj oskarżeni pobiegli za nim.S. B.uderzyłM. T.w twarz.C. B.chwycił pokrzywdzonego za ubranie i obaj się przewrócili na ziemię. WtedyS. B.trzykrotnie go kopnął w okolice żeber. Wyraził żal za to, co zrobił (wyjaśnieniaS. B., k. 32-33, 124-125, 194v).
C. B.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podobnie jakS. B.opisał przebieg spotkania. Podał, że chłopcy, na których się natknęli, na moście spożywali wódkę. Kiedy pokrzywdzony zaczął wygadywać głupoty na temat swojej rodziny, matki, uwagę, by tego nie robił, zwróciła mu dziewczyna oskarżonego-A. B.. Sam oskarżony wstał i popchnąłM. T.przewracając go. Później chwycili się za ubrania. Oskarżony spoliczkował pokrzywdzonego, aS. B.kopnął go w nogi. KiedyM. T.puścił oskarżonego, ten wrócił na fontannę, aS. B.jeszcze kilka razy kopnął pokrzywdzonego. RównieżC. B.wyraził skruchę za czyn, którego się dopuścił (wyjaśnieniaC. B., k. 49-50, 120-121, 194v).
Wyjaśnienia oskarżonych nie budzą wątpliwości, gdyż są zgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami samego pokrzywdzonego. WprawdzieC. B.wyraźnie spłycił dramaturgię zdarzenia i swój wiodący udział w zdarzeniu, lecz zdaniem Sądu zrobił to w ramach przysługującego mu prawa do obrony, zresztą pierwsze wyjaśnienia złożył ponad 3 miesiące po zdarzeniu, więc mógł pominąć szczegóły ze względu na zatarcie się ich w pamięci.
Odtworzyć przebieg zajścia można tylko biorąc po uwagę całokształt materiału dowodowego, gdyż poszczególne relacje nie są pełne, czasami mijają się z prawdą i to z różnych powodów. Sam pokrzywdzony zmienił wersję zdarzenia twierdząc na początku, że przechodził przez parkH.i zastał zaatakowany bez powodu przez nieznajomych mu mężczyzn, którzy spożywali alkohol. On sam tego dnia spożył tylko jedno piwo (zeznaniaM. T., k. 1-2). Wyraźnie można odczytać intencje, jakimi kierował się pokrzywdzony składając takie zeznania. Chciał zataić fakt, iż tego dnia spożywał alkohol w ilości większej niż jedno piwo, i że robił to przez cały wieczór w grupie osób, z którymi ostatecznie się pokłócił. Sam świadek do takiego motywu zmodyfikowania faktów przyznał się na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2017r. Stwierdził, że bał się, iż mama dowie się, że pił wódkę (k. 224v). Już wcześniej taki sam wniosek wysnuła biegła psycholog obecna przy przesłuchaniuM. T.. Jej zdaniem nie można wykluczyć, iż chroniąc obraz siebie, umniejszał swoje niepoprawne zachowanie, np. ilość spożytego alkoholu, jak również stan upojenia utrudniał odtworzenie wszystkich szczegółów. Biegła stwierdziła jednak, że choć rozwój intelektualny świadka kształtuje się na poziomie upośledzenia w stopniu lekkim, procesy postrzegania, przechowywania i odtwarzania informacji pozostają u pokrzywdzonego na poziomie ogólnego funkcjonowania intelektualnego (opinia sądowo- psychologiczna, k. 97-98, 236-237).
Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że przebieg zdarzenia, jakiM. T.przedstawił podczas przesłuchania w dniu 31 maja 2016r., później w dniu 26 września 2016r. i na rozprawie (k. 13-14, 73-75, 223v-224) jest w pełni wiarygodny, gdyż pozostaje zbieżny z wyjaśnieniami oskarżonych, w szczególności wyjaśnieniamiS. B., a także zeznaniami pozostałych świadków, które posłużyły także do odtworzenia nazwisk osób obecnych na miejscu pobicia, a których pokrzywdzony nie znał.
Na relację świadków, także oskarżonych miały wpływ takie czynniki, jak pora dnia, gdyż było już ciemno, dynamika zdarzenia, okoliczność, że uczestnicy zajścia przemieszczali się po dość dużym terenie oraz, że większość z nich tego dnia spożywała alkohol, a wreszcie, że wielu z nich z osobistych pobudek chciało zataić niechlubne zachowanie. ChoćbyD. L., który nie wstawił się w obronieM. T., choć był jego kolegą. W zasadzie tylko jego zeznania (k. 18-19, 78-81) znacznie różnią się od zeznań pokrzywdzonego, ale także wyjaśnień oskarżonych i zeznań pozostałych świadków, jeżeli chodzi o przebieg zajścia i udział konkretnych osób w pobiciu kolegi. Świadek zeznał, że nie słyszał o czymM. T.rozmawiał z grupką osób, ale zaraz po tym, jak pokrzywdzony zakończył z nimi rozmowę, do ławki na której siedzieli, podszedł chłopak o pseudonimieB., chwycił pokrzywdzonego za ubranie i zrzucił go z ławki. Za chwilę podbiegła do nichK. P. (1)i spoliczkowałaM. T., następnie dołączył do nichC. B.kopiąc dwukrotnie pokrzywdzonego w brzuch. Wtedy teżD. L.zaczął uciekać. Na moście dopadli goB.iC. B., tamB.ścisnął go za szczękę i zagroził, że jeżeli komuś powie o zdarzeniu, więcej go matka nie zobaczy. Z tego powoduD. L.obawiał się mówić cokolwiek. Wkrótce dołączył do niegoM. T., który poinformował go, że zgubił telefon w parku i, że musi tam wrócić. Już z bezpiecznej odległości świadek widział, jak w parkuM. T.został ponownie zaatakowany. Zgodnie z zeznaniami świadka, pokrzywdzony leżąc na ziemi był kopany i uderzany rękoma przez 4 chłopaków, w tymB.iC. B.. W kolejnych swoich zeznaniach bardzo krytycznie ocenił zachowanie pokrzywdzonego twierdząc, że sam sprowokował napastników, bo „cwaniakował”. Zresztą zeznania te różnią się także w innych zasadniczych kwestiach. Świadek zaprzeczył, by widział pokrzywdzonego leżącego na ziemi atakowanego przez napastników albo, byM. T.zgubił telefon (k. 78-81).
NiewątpliwieD. L.zeznał nieprawdę twierdząc, że tego wieczoru nie spożywał alkoholu, gdyż co innego zeznałM. T., a przede wszystkim on sam przedstawił inną wersjęK. P. (2). Choć jej zeznania niewiele wniosły do sprawy jeżeli chodzi o odtworzenie przebiegu zdarzenia, gdyż nie widziała się tego wieczoru zM. T., to zrelacjonowała rozmowę zD. L., która miała miejsce dzień po pobiciu pokrzywdzonego. Od wymienionego dowiedziała się, że pokrzywdzony został pobity, gdyż „gadał głupoty”, źle mówił o swojej matce, wyzywał ją, wtrącał się do rozmów.D. L.powiedział jej, że obaj z pokrzywdzonym tego wieczoru pili piwo (zeznaniaK. P. (2), k. 15-16, 194v-195). Z jej zeznań wynika więc, żeD. L.przysłuchiwał się rozmowie pokrzywdzonego z grupą osób, oraz, że tego wieczoru spożywał piwo. Zresztą inni świadkowie nie mieli wątpliwości, że był pijany (zeznaniaP. S., k.22-23). Z tego względu, a także z uwagi na sprzeczność zeznańD. L.z relacjami pozostałych osób, a także niespójności w zeznaniach samego świadka, Sąd nie dał wiary jego relacji w takim zakresie, w jakim odbiega od ustalonego stanu faktycznego. Taki wniosek znajduje uzasadnienie także w opinii sądowo- psychologicznej. Biegła psycholog ostrzegła, że zeznania świadka należy traktować z ostrożnością, weryfikując je z innymi źródłami, gdyż świadkowi wyraźnie towarzyszył niepokój związany z własnymi sprawami w sądzie, świadek przejawiał niechęć do składania zeznań w przedmiotowej sprawie. Jeżeli chodzi o rozwój intelektualny świadka kształtuje się na poziomie upośledzenia na pograniczu stopnia lekkiego i umiarkowanego, zdolność spostrzegania, przechowywania i odtwarzania jest ograniczona i kształtuje się na poziomie ogólnego funkcjonowania intelektualnego. Zeznania świadka objęte są w dużym stopniu niepamięcią (opinia sądowo- psychologiczna, k. 99-100, 235). Ostatecznie powyższe wnioski potwierdziły się na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2017r. kiedyD. L.ostatecznie przyznał, że tego dnia spożywał alkohol (k. 223).
UdziałuP. S.ps. (...)w pobiciuM. T.nie potwierdzili żadni inni świadkowie. Dotyczy to takżeK. P. (1).M. T.kategorycznie zaprzeczył, by spoliczkowała go jakakolwiek dziewczyna.K. P. (1)zeznała, że kiedy pokrzywdzony szukał baterii do telefonu popychali goC. B.iS. B..C. B.przewrócił pokrzywdzonego na ziemię, usiadł na niego okrakiem i zaczął go uderzać pięściami po twarzy.S. B.w tym samym czasie kopałM. T..K. P. (1)była pewna, że toS. B.kopał pokrzywdzonego, bo później kulał i skarżył się na ból nogi chwaląc się, że to od kopaniaM. T.. Później widziała, jak pokrzywdzony otrzymał jeszcze jeden cios z pięści w twarz odH. J.(zeznaniaK. P. (1), k. 20, 195). Z zeznańK. P. (1)wynika, że nie była obecna przy całym zajściu. W altanie była razem zH. J.,P. S.,M. T.iD. L., ale po godzinie opuściła towarzystwo. Kiedy wróciła do altany nikogo już w niej nie zastała. Ponownie grupkę znajomych powiększoną otowarzystwo (...)spotkała w parkuH.. Od znajomych dowiedziała się, żeM. T.dostał za to, że nie szanuje swojej matki.
Podobny powód pobiciaM. T.przez oskarżonych wskazałP. S., który zeznał, że pokrzywdzony źle wypowiadał się o swojej matce. Podał, że pierwszy zaatakowałM. T.C. B.. Przewrócił go na ziemię, a następnie wraz zS. B.pobiegli za pokrzywdzonym. Później zdarzenie obserwował ze znacznej odległości i choć widziałM. T.leżącego na ziemi, nie widział, by ktoś zadawał mu uderzenia. Kiedy podeszli do pokrzywdzonego, ten szukał klapki od telefonu.D. L.cały czas im towarzyszył (zeznaniaP. S., k. 22-23, 232).
H. J.zaprzeczył, by brał udział w zdarzeniu. Potwierdził natomiast, że pierwszy zaatakowałM. T.C. B., uderzył go pięścią w twarz powodując jego upadek. Po tym incydencie oddalił się z miejsca zdarzenia pozostawiając znajomych w parku, nie widział, by pokrzywdzonego biłS. B.. Przyznał, że wszyscy pili piwo (zeznaniaH. J., k. 25-26, 195).
Sąd nie dał wiary zeznaniomH. J., że nie uczestniczył w zdarzeniu do samego końca, bo przeczą temu zeznania jego znajomychP. S.iK. P. (1), która dodatkowo zeznała, iż to właśnieH. J.zadał pokrzywdzonemu cios z pięści w nos. ZeznaniaK. P. (1)są zatem zgodne z zeznaniami pokrzywdzonego, który utrzymywał, że ostatnie uderzenie otrzymał nie od oskarżonych lecz od innego chłopaka z grupy. Taki przebieg zdarzeń uzasadnia, dlaczegoH. J.nie mówił prawdy o swoim udziale w zdarzeniu.
A. B.potwierdziła, żeM. T.źle mówił o swojej mamie aż dziewczyna zwróciła mu uwagę, by tego nie robił. Wtedy podszedł do niegoC. B.i popchnął go aż pokrzywdzony przewrócił się na ławki. Kiedy wstał i zaczął uciekać pobiegli za nimC. B.iS. B.(zeznaniaA. B., k. 54, 195).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że oskarżeni swoim zachowaniem wyczerpali znamiona przestępstwa zart. 158§1 kkna szkodęM. T.. Pobiciem w rozumieniuart. 158 § 1 kkjest czynna napaść dwóch lub więcej osób na inną osobę lub osoby, przy czym w zdarzeniu tym występuje wyraźny podział ról na napastników i napadniętych (broniących się). Karalny jest jedynie udział w takim zajściu, którego intensywność i agresywność osób uczestniczących stwarza poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego (por. A. Marek,Komentarz do art. 158 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Marek,Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV). Przepis nie określa sposobu udziału w pobiciu, co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę (inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku wskazanego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk. Odpowiedzialność za udział w pobiciu ma bowiem charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej.(por. postanowienie SN z dnia 22.04.2009r., IV KK 14/09; wyrok SA w Krakowie z dnia 13.02.2008r., II AKa 5/08, KZS 2008/3/31, Prok.i Pr.-wkł. 2008/9/23). Zadając uderzenia w głowę i kopiąc po klatce piersiowej w sytuacji unieruchomienia ciała pokrzywdzonego, naraziliM. T.na niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku wskazanego wart. 156 § 1 kk, gdyż tylko szczęśliwym zbiegiem okoliczności nie doszło do uszkodzenia rdzenia kręgowego i następowego porażenia czterokończynowego (opinia biegłego, k.258).
Obaj oskarżeni wyczerpali również znamiona przestępstwa zart. 157§1 kkna szkodęM. T.. Istota tego przestępstwa sprowadza się do spowodowania naruszenia czynności narządu ciała na okres trwający powyżej 7 dni. Przy umyślnych uszkodzeniach ciała przyjmuje się tzw. zamiar ogólny, który obejmuje faktycznie powstałe następstwa zadanych umyślnie obrażeń, zakłada się bowiem, że sprawca nie mógł mieć w świadomości dokładnego obrazu wszystkich następstw swojego działania, gdyż nawet lekarzowi byłoby trudno taki obraz ustalić, ale działał on ze świadomością możliwości powstania daleko sięgającej krzywdy, biorąc pod uwagę rodzaj użytego narzędzia, liczbę i siłę uderzeń, odporność ofiary itp. (zob. wyr. SA w Katowicach z 23.1.1997 r.,II AKa 283/96, OSPriP 1998, Nr 5,poz. 19). Przestępstwo stypizowane wart. 157 § 1 kkmożna popełnić tylko umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Zadając uderzenia w głowę i kopiąc po klatce piersiowej w sytuacji unieruchomienia ciała pokrzywdzonego obaj godzili się z tym, że spowodują obrażenia ciała skutkujące naruszeniem czynności narządu ciała na okres dłuższy niż 7 dni. Z tego względu Sąd zmienił opis i kwalifikacje prawną czynu przypisanego oskarżonemuC. B..
Jednocześnie obaj oskarżeni dopuścili się występku o charakterze chuligańskim, gdyż działali publicznie i bez powodu okazując rażące lekceważenie porządku prawnego. Okoliczność, że nie godzili się ze zdaniemM. T.lub nie akceptowali jego wypowiedzi o rodzinie lub matce, nie mogła stanowić żadnego uzasadnienia do zaatakowania go i pobicia.

Przypisanie sprawcy czynu o charakterze chuligańskim stoi na przeszkodzie orzeczeniu wobec sprawcy zamiennej kary grzywny lub ograniczenia wolności, gdy przypisany występek jest zagrożony wyłącznie karą pozbawienia wolności. Wynika to bezpośrednio z postanowieńart. 57a § 1 kk, obligujących sąd do wymierzenia sprawcy kary przewidzianej za przypisane sprawcy przestępstwo (a nie innej – zamiennej nie przewidzianej w sankcji), i to nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę ( KK red. Stefański 2017, wyd. 3/Konarska-Wrzosek).

Przy wymiarze kary dlaS. B.iC. B.Sąd miał na uwadze okoliczność, że oboje cieszą się w miejscu zamieszkania pozytywną opinią, nie sprawiają kłopotów wychowawczych.S. B.ma stałą pracę, zaśC. B.jeszcze się uczy (wywiad środowiskowy, k. 88-89, 92-93), obaj byli dotychczas niekarani (karty karne, k. 268, 269). Wydaje się, że udział w pobiciu był jednokrotnym incydentem w ich życiu. Choć nie doszło do porozumienia z pokrzywdzonym, wyrazili skruchę za popełnione przestępstwo. Mając na względzie powyższe okoliczności, także skutki na zdrowiu pokrzywdzonego, Sąd uznał, iż karami adekwatnymi do społecznej szkodliwości czynu oskarżonych i stopnia ich winy będą kary po 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat. W związku z tym, że w chwili czynu obaj oskarżeni nie skończyli 21 lat, znajdują do nich zastosowanie regulacje zawarte wart. 70§2 kkiart. 73§2 kkustalające minimalny okres próby na 2 lata oraz obligatoryjny dozór kuratora sądowego. Sąd tylko omyłkowo nie przywołał tych przepisów względem oskarżonegoS. B.wskazując w podstawie prawnej wymiaru kary przepisy ogólne. Wprawdzie w przypadku występków o charakterze chuligańskim przepisart. 69§4 kkzastrzega możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności do sytuacji zasługujących na szczególne uwzględnienie, zdaniem Sądu, w przedmiotowej w sprawie, właśnie z powodów wyżej wyszczególnionych, taka sytuacja zaistniała.
Stosownie doart. 46§1 kkSąd orzekł wobec oskarżonych obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę solidarnie pokrzywdzonemuM. T.kwoty 2.000 zł. Zdaniem Sądu kwota ta jest adekwatna do obrażeń, jakie odniósł pokrzywdzony i do cierpień fizycznych, jakie musiał odczuwać w wyniku pobicia.
O kosztach należnych obrońcy i pełnomocnikowi Sąd orzekł na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3, § 20 w zw. z §4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. (Dz. U. 2016.1714) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, z których wynika, że stawka w sprawie przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym wynosi 420 złotych i podlega podwyższeniu za każdy następny dzień rozprawy o 20% oraz o kwotę podatku VAT. W związku z tym, że rozprawa w dniu 23 października 2017r. nie odbyła się (została zdjęta z wokandy) za ten dzień Sąd nie przyznał wynagrodzenia obrońcy. Również wniosek obrońcy o zasądzenie wynagrodzenia za obronę w postępowaniu przygotowawczym nie zasługiwał na uwzględnienie. Z gramatycznego brzmienia przepisuart. 618 § 1 pkt 11 kpkwynika jasno, że obowiązek Skarbu Państwa ponoszenia kosztów obrony z urzędu przewidziany jest tylko za obronę udzieloną, a więc dostarczoną, tak na etapie postępowania przygotowawczego jak i sądowego, w ramach określonej czynności procesowej albo też innej ściśle z nią związanej. Obowiązek ten powstaje zatem w momencie rozpoczęcia wykonywania przez adwokata czynności związanych bezpośrednio z udzieleniem pomocy stronie, dla której został on wyznaczony. Samo formalne wyznaczenie obrońcy z urzędu nie nakłada zatem na Skarb Państwa obowiązku przyznania wynagrodzenia, jeżeli nie zostało wykazane, iż obrońca podejrzanego (oskarżonego) rzeczywiście jej udzielił. Nie ma również żadnych podstaw do przyznania wynagrodzenia za samo tylko przygotowanie się do obrony. Wydatek taki nie miałby charakteru słusznego i celowego (por. postanowienie SN z 2005-05-24 I KZP 15/05, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Karna 2005/7-8/60/18; postanowienie AP Katowice z 2005-05-25 II AKz 308/05 OSA/Kat. 2005/3/15). Jak wynika z akt sprawy, obrońca nie podjął żadnej czynności w postępowaniu przygotowawczym.
O kosztach sądowych względem oskarżonegoS. B.orzeczono stosownie do treściart. 627 kpk,art. 633 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych( Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm). Oskarżonego obciążono kosztami sądowymi w 1/2 części. Na koszty sądowe złożyły się: opłaty za uzyskanie karty karnej (180 zł), ryczałt za doręczenia wezwań i innych pism z postępowaniu przygotowawczym oraz w pierwszej instancji w postępowaniu sądowym (40 zł), wynagrodzenia biegłych (915,58 zł), wynagrodzenie za sporządzenie wywiadu kuratorskiego (149,90 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (826,56 zł).
Mając na względzie okoliczność, żeC. B.nadal jest na utrzymaniu rodziców, Sąd na zasadzieart. 624§1 kpkzwolnił go od obowiązku zapłaty kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa.