Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 61/18
Data wyroku: 2018-04-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 124 § 1 kw i art. 65 § 2 k

Sygn. akt VI Ka 61/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 kwietnia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący SSO Andrzej Tekieli
Protokolant Ewelina Ostrowska
po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r.
sprawyA. S.ur. (...)wL.
s.K.iD. z domu W.
obwinionego z art. 124 § 1 kw i inne
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 30 października 2017 r. sygn. akt II W 867/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoA. S.;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł i wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł za II instancję.

Sygn. akt VI Ka 61/18

UZASADNIENIE
A. S.obwiniony został o to że:
1.w dniu 1 listopada 2016 roku około godziny 14:35 przyul. (...)wL.w miejscu objętym zakazem spożywał alkohol w postaci wódki
tj. o czyn zart.43’ust. 1 Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
2.w tym samym miejscu i czasie i okolicznościach jak w pkt 1 poprzez wyrzucenie butelki po wódce na ziemię dokonał zaśmiecenia miejsca publicznego
tj. o czyn z art.145 k.w.
3. w tym samym miejscu i czasie i okolicznościach jak w pkt 1 i 2 odmówił umundurowanym funkcjonariuszom policji okazania dowodu osobistego oraz podania swoich danych osobowych tj. imienia i nazwiska, daty urodzenia oraz miejsca zatrudnienia
tj. o czyn z art.65 § 2 k.w.
4. w tym samym miejscu i czasie i okolicznościach jak w pkt 1 i 2 i 3 dokonał umyślnego uszkodzenia wewnętrznego boku drzwi w pojeździeF. (...)onr rej. (...), czym spowodował straty w wysokości 380 zł. na szkodę Komendy Wojewódzkiej Policji weW.
tj. o czyn z art. 124 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 30 października 2017 r. w sprawie II W 867/16:
I.uznał obwinionegoA. S.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów w pkt 3 i 4 części wstępnej wyroku tj. czynów z art. 65 § 2 k.w. i art. 124 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 124 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 300 złotych;
II. na podstawie art. 124 § 4 k.w. zobowiązał obwinionego do naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz Komendy Wojewódzkiej weW.kwoty 380 złotych;
III. uniewinnił obwinionego od popełnienia czynów opisanych w pkt 1 i 2 części wstępnej wyroku;
IV. na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart.119 k.p.o.w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania w kwocie 100 złotych zaś na podstawieart. 17 ust.1w zw. zart.21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierzył mu opłaty.
Wyrok powyższy uprawomocnił się w części uniewinniającej, w części skazującej zaś zaskarżył go obrońca obwinionegoA. S.zarzucając:

I
naruszenie przepisów postępowania w postaci:

1
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. iart. 82 § 1 zd. 2 k.p.s.w. i dokonanie przez Sąd dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przejawiające się w przyjęciu przez Sąd I instancji, że:

a
winę obwinionego potwierdzają zeznania funkcjonariuszy PolicjiM. P.iR. D., którym Sąd przyznał walor wiarygodności wskazując, że funkcjonariusze ci nie mieli interesu w bezprawnym zatrzymaniu oskarżonego i zastosowaniu wobec niego daleko idących środków przymusu, a nadto, że przedstawiona przez nich wersja wydarzeń jest spójna z zeznaniami świadków, którzy widzieli zdarzenie, podczas, gdy:

- zeznania naocznego świadka zatrzymania obwinionego przez policjantów –R. R.– nie tylko nie potwierdzają przedstawionej przez funkcjonariuszy wersji wydarzeń, jakoby zatrzymanie miało nastąpić wskutek podejrzenia popełnienia przez obwinionego wykroczenia w miejscu publicznym, ale i wskazują, że zatrzymanie było bezpodstawne,A. S.nie dopuścił się bowiem w czasie, bezpośrednio poprzedzającym zatrzymanie, jakiekolwiek czynu, godzącego w przepisy prawno – karne,
- funkcjonariusze policji wskazali, że nie znali obwinionego w chwili dokonywania jego zatrzymania, podczas, gdy z zeznań innego uczestnika interwencji w dniu 01.11.2016 r. świadkaR. R.– wynikało wprost, że policjanci zwracali się do obwinionego po nazwisku, zanim jeszcze zażądali przedstawienia dokumentu tożsamości. Co dyskwalifikuje wskazane dowody jako potwierdzające winę obwinionego w zakresie odmowy okazania dowodu osobistego oraz podania swoich danych osobowych, tj. imienia i nazwiska, daty urodzenia oraz miejsca zatrudnienia, a także umyślnego uszkodzenia radiowozu podczas zatrzymania w dniu 01.11.2016 r.,
2.art. 424 k.p.k.w zw. zart. 82 § 1 k.p.s.w., przejawiające się w nie wyjaśnieniu przez Sąd I instancji podstawy prawnej wyroku i:
a) niewykazaniu – wbrew ustawowemu obowiązkowi – zasadności przyjętej kwalifikacji prawnej w zakresie zarzucanych obwinionemu czynów z art. 65 § 2 k.w. i art. 124 § 1 k.w.,
b) przyjęciu, że obwiniony obowiązany jest do naprawienia szkody w wysokości 380,- zł, podczas, gdy z uzasadnienia skarżonego wyroku nie wynika, na jakiej podstawie Sąd I instancji wyliczył taką wysokość zaistniałej szkody,
a tym samym uniemożliwieniu dokonania kontroli prawidłowości wydanego w tym zakresie orzeczenia Sądu I instancji,

II
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę skarżonego wyroku, a polegający na uznaniu, że:

1
zarzucany obwinionemu czyn, przewidziany w art. 65 § 2 k.w. został popełniony przez obwinionego w sposób zawiniony, wobec czego spełnione są wszystkie przesłanki, uzasadniające przypisanie obwinionemu popełnienia wskazanego wykroczenia, wynikające z treści art. 1 § 2 k.w., w sytuacji, gdy prawidłowo poczynione ustalenia stanu faktycznego sprawy, przede wszystkim w zakresie zachowania funkcjonariuszy Policji względem obwinionego oraz uznanej przez Sąd Rejonowy w Lubaniu bezpodstawności zatrzymania obwinionego wskazują, że brak było podstawy prawnej do żądania przez nich od obwinionego podania danych osobowych oraz dokumentu tożsamości,

2
zarzucany obwinionemu czyn, przewidziany w art. 124 § 1 k.w. popełniony został przez obwinionego umyślnie, wobec czego spełnione są wszystkie przesłanki, uzasadniające przypisanie obwinionemu popełnienia wskazanego wykroczenia, wynikające z treści art. 1 § 2 k.w., w sytuacji, gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy nie pozwala na przyjęcie, jakoby obwiniony, znajdując się w radiowozie, rzeczywiście działał w zamiarze uszkodzenia go, a tym samym, w celu wyrządzenia szkody Komendzie Wojewódzkiej Policji weW.,

3
zarzucane obwinionemu czyny są społecznie szkodliwe w stopniu średnim, uzasadniającym ukaranie, w sytuacji, gdy rodzaj i charakter naruszonego przez obwinionego dobra (radiowóz), rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody (zawyżona kalkulacja), sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również postać zamiaru i motywacja sprawcy - przeciwstawienie się bezprawnemu zatrzymaniu i użyciu siły wobec obwinionego - zaprzeczają możliwości przypisania podjętym przez obwinionego działaniom cechy społecznej szkodliwości w rozumieniu art. 1 § 2 i art. 47 § 6 k.w.

W związku z powyższym, na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i § 2 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2k.p.s.w. obrońca obwinionego wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionegoA. S.od zarzucanych mu czynów z art. 65 § 2 k.w. i art. 124 § 1 k.w. oraz

2
zwolnienie obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania, w tym postępowania odwoławczego,

ewentualnie, jeżeli Sąd uzna to za konieczne i dopuszczalne, o:

3
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zarzuty skarżącego dotyczące naruszeniaart. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.o.w. iart. 82 § 1 zd. 2 k.p.o.w. w istocie sprowadzają się do odmiennej niż to dokonał Sąd I instancji oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności odnośnie zeznań świadkówM. P.,R. D.,R. R.. Przypomnieć w tej sytuacji należy, że przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego a więc mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów wtedy gdy: 1. jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; 2. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego; 3. jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu ( w. SN z 9.11.1990 r., WRN 149/90 OSNKW 7-9/1991,poz.41 ). Sąd I instancji miał do dyspozycji w niniejszej sprawie rozbieżne w istotnych kwestiach relacje co do przebiegu zdarzeń, z jednej strony obwinionego i świadkaR. R., z drugiej zaś świadków – policjantówM. P.iR. D.i dysponując na rozprawie walorem bezpośredniości, oceniając dowody swobodnie władny był jednym z nich dać wiarę, innym odmówić wiarygodności. Sąd I instancji dał wiarę co do przebiegu zdarzeń zeznaniom świadkówM. P.iR. D., odmówił zaś co do zasady wiarygodności dowodom przeciwnym, dostatecznie argumentując to w pisemnym uzasadnieniu wyroku ( str. 2 – 4 uzasadnienia, k. 129 – 131 akt ).
Nie sposób zgodzić się ze skarżącym że skoro funkcjonariusze wskazywali, że nie znali obwinionego w chwili jego legitymowania, to dyskwalifikuje to ich zeznania w całości. Po pierwsze bowiem z zeznań policjantów wcale jednoznacznie nie wynika że nie znali obwinionego „z widzenia” ( choć tak stwierdza Sąd I instancji – k. 130 akt ). Okoliczność znajomości obwinionego „z widzenia” przyznał na rozprawie świadekR. D.(k. 88). Przeanalizować tą sytuację należało w kontekście zarzutów niewskazania przez sąd I instancji zasadności przyjętych kwalifikacji prawnych czynów kwalifikowanych z art. 65 § 2 k.w. i art. 124 § 1 k.w. oraz błędnych ustaleń faktycznych co do zawinienia, umyślności w działaniach obwinionego.
Obowiązek udzielenia wiadomości lub dokumentów o którym mowa w art. 65 § 2 k.w. powstaje w momencie gdy przedstawiciel organu czy uprawnionej instytucji zażąda potwierdzenia tożsamości w sposób zgodny z przepisami. Warunkiem jest tutaj potwierdzenie okoliczności o których mowa w art. 65 § 1 k.w., a więc m.in. „tożsamości własnej” osoby legitymowanej ( zob. Kodeks wykroczeń; Komentarz, pod red. Pawła Daniluka Wyd, C.H. Beck str.441 ). Tożsamością nie jest tylko nazwisko osoby legitymowanej, ale także imię ( imiona ), data urodzenia , imiona rodziców. Potwierdzeniem powyższego są przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z 29.09.2015 r. w sprawie wykonywania niektórych uprawnień policjantów ( Dz.U. z 2015 r. poz.1565 ). Zgodnie z § 4 wyżej wymienionego rozporządzenia policjant ustala tożsamość osoby m.in. na podstawie dowodu osobistego, zaś § 7 rozporządzenia stanowi, że policjant ma obowiązek udokumentować legitymowanie osoby w notatniku służbowym lub w notatce służbowej, określając datę, czas, miejsce i przyczynę legitymowania oraz następujące dane osoby legitymowanej: imię (imiona) i nazwisko oraz adres zamieszkania lub pobytu; numer PESEL, a w przypadku braku informacji o numerze PESEL - datę i miejsce urodzenia oraz imiona rodziców i nazwisko rodowe; rodzaj i cechy identyfikacyjne dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość osoby legitymowanej, lub rodzaj informacji, o której mowa w § 4 pkt 5, na podstawie której ustalono tożsamość osoby legitymowanej. W sprawie niniejszej powodem legitymowaniaA. S.iR. R.było podejrzenie spożywania przez nich alkoholu i rzucenia butelką naulicy (...)wL., niedaleko cmentarza komunalnego w szczególnym dniu 1 listopada, kiedy wiele osób udaje się na cmentarze. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu I instancji że był to dostateczny powód do wylegitymowania obydwu mężczyzn i nie zmienia tej oceny fakt, że obwiniony został uniewinniony od popełnienia pierwszych dwóch wykroczeń opisanych we wniosku o ukaranie w niniejszej sprawie. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji powodem uniewinnienia obwinionego w tym zakresie był brak pewności, żeA. S.( a nie tylkoR. R.) pił alkohol i rzucił butelką, co nie zmienia faktu, że podejrzenia policjanci mieli co do obydwu mężczyzn. W tych warunkach zasadne było ich wylegitymowanie i o ileR. R.okazał dowód osobisty, o tyle obwiniony był pobudzony, nie okazał dokumentu i nie podał swoich danych osobowych. Nawet jeżeli policjanci znali obwinionego „z widzenia”, kojarzyli jego nazwisko, ich obowiązkiem było ustalenie jego pełnej tożsamości z wpisaniem wyżej wymienionych danych do notatnika służbowego lub zawarcie ich w notatce służbowej, co obwiniony uniemożliwił. Tym samym wyczerpał swoim zachowaniem znamiona wykroczenia z art. 65 § 2 k.w. , w tym także odnoszące się do strony podmiotowej. Obwiniony wprost odmawiał ujawnienia danych co do swojej tożsamości, nie ulega wątpliwości umyślność jego działania.
Bezzasadność zatrzymania obwinionego stwierdzona postanowieniem Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 24.11.2016 r. ( k. 158 ) nie zmienia faktu że jego wcześniejsza próba wylegitymowania była uzasadniona. Wezwanie do okazania dowodu osobistego nastąpiło zanim doszło do jego zatrzymania, z żadnego dowodu przeprowadzonego w niniejszej sprawie nie wynika przy tym aby policjanci przed próbą wylegitymowania obwinionego znali jego pełne dane osobowe, miejsce zamieszkania miejsce pracy itd. ( mimo że taka jest sugestia w uzasadnieniu wyżej wymienionego postanowienia ).
Nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego także wypełnienie działaniem obwinionego znamion wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. Dając wiarę zeznaniom świadkówM. P.iR. D.Sąd I instancji trafnie ustalił że obwiniony nie tylko szarpał się z policjantami, naruszył nietykalność cielesną i znieważył ( tego dotyczyła sprawa karna II K 499/16 Sądu Rejonowego w Lubaniu – k. 155 – 156 ) ale także leżąc na podłodze kopał w plastikowy element drzwi radiowozu powodując jego uszkodzenie. Oczywistym jest że uderzając w nie uczynił uszkodzenia umyślnie. Potwierdzają to kserokopie protokołu oględzin i zdjęć ( k. 5 – 12 ). Wcześniejsza niezasadność zatrzymania obwinionego nie może ekskulpować go od odpowiedzialności wykroczeniowej za zniszczenie mienia, może mieć wpływ co najwyżej na wysokość wymierzonej mu kary. Skoro obwiniony spowodował szkodę w mieniu w kwocie 380 zł Sąd I instancji uprawniony był do orzeczenia obowiązku zapłaty jej równowartości na podstawie art. 124 § 4 k.w.
W tym stanie rzeczy, zważywszy ponadto , że wymierzona obwinionemu kara grzywny w kwocie 300 zł nie jest karą rażąco surową a wręcz jest łagodna Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoA. S..
Na podstawieart. 627 k.p.kw zw. zart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 k.p.o.w. Sąd Okręgowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł i wymierzył opłatę w kwocie 30 zł za II instancję.