Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 687/18
Data wyroku: 2018-10-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Renata Gąsior
Słowa kluczowe: Wysokość świadczenia
Podstawa prawna: art. 128, 134 ust. 1 i 135 ustawy emerytalnej

Sygn. akt VII U 687/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 października 2018 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Renata Gąsior
Protokolant  Magdalena Wójcicka
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2018 r. w Warszawie
sprawyK. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o wypłatę emerytury
na skutek odwołaniaK. S.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 30 marca 2018 r., znak:(...)
oddala odwołanie.

UZASADNIENIE
W dniu 21 maja 2018 r.

K. S.
, działając za pośrednictwem pełnomocnik, złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 30 marca 2018 r. znak:(...)w przedmiocie wznowienia wypłaty emerytury. Odwołująca zaskarżyła powyższą decyzję w całości i wnosiła o jej zmianę poprzez wznowienie wypłaty emerytury od dnia wstrzymania wypłaty oraz zasądzenie od organu rentowego kosztów sądowych.
W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik odwołującej zarzuciła skarżonej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że zaszły przesłanki do wznowienia wypłaty emerytury dopiero od miesiąca w którym zgłoszono wniosek, podczas gdy w rzeczywistości brak było przesłaneko wstrzymania wypłaty tego świadczenia. W ocenie pełnomocnik organ rentowy nie podał żadnego uzasadnienia na poparcie swojej decyzji, zatem na obecnym etapie trudno jest ustosunkować się do jego argumentów. Ponadto odwołująca stanowczo zaprzeczyła, aby zaszła którakolwiek przesłanka pozwalającana wstrzymanie wypłaty emerytury(odwołanie k. 3-4 a.s.).
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 4 czerwca 2018 r.Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wniósł o jego oddalenie na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ rentowy powołał sięna treść art. 134 i 135 ustawy o emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i wskazał, że odwołująca pobierała z Oddziału emeryturę.W związku ze zwrotem kierowanej do ubezpieczonej korespondencji organ rentowy przesłał na ostatni podany przez wnioskodawczynię adres formularz „poświadczenie dalszego istnienia prawa do pobierania świadczeń”.Wobec braku informacji zwrotnej decyzją z dnia 29 sierpnia 2016 r. wstrzymano wypłatę emerytury od dnia 1 września 2016 r. Następnie w dniu 26 marca2018 r. do Oddziału wpłynął wniosek ubezpieczonej o zmianę danych adresowych, wobec czego na mocy skarżonej decyzji wznowiono wypłatę emerytury odwołującej od miesiąca w którym zgłoszono wniosek, tj. od marca 2018 r.(odpowiedź na odwołanie k. 6 a.s.).
W piśmie procesowym z 14 września 2018 r. pełnomocnik odwołującej przedłożył stanowisko uzupełniające do odwołania od decyzji ZUS precyzując, że wnosi o zmianę przedmiotowej decyzji poprzez wznowienie wypłaty emerytury odwołującej od dnia 1 września 2016 r.
W uzasadnieniu ww. pisma pełnomocnik wskazał, że organ rentowy dokonał nieprawidłowej i sprzecznej z celem wprowadzenia instytucji wstrzymania świadczenia wykładniart. 128, art. 134 i art. 135 ustawyo emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jak również,w następstwie niedochowania staranności przy ustaleniu okoliczności dotyczących dalszego istnienia prawa ubezpieczonej do świadczenia emerytalnego zaniechał wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Pełnomocnik odwołującej powołał się naart. 67 Konstytucji RPwskazując,że obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego. Instytucja określona w art. 128 ustawy emerytalnej została wprowadzona w związku ze zdarzającymi się w praktyce przypadkami pobierania świadczeń emerytalno-rentowych po śmierci świadczeniobiorców, np. przez członków rodziny. W okolicznościach niniejszej sprawy śmierć odwołującej nie potwierdziła się, wobec czego pozbawienie jej wypłaty świadczenia za okres, w którym istniała niepewność co do okoliczności pozostawania przez nią przy życiu jest rażąco nieproporcjonalne do celuww. przepisu, gdyż tylko konstytucyjna proporcjonalność w ograniczani uprawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego uzasadnia takie ograniczenie. Ponadto zdaniem pełnomocnika odwołującej odmowa przyznania świadczenia za okres od dnia 1 września 2016 r. do 1 marca 2018 r. była następstwem organu rentowego, który posiadał obiektywną możliwość ustalenia, czy odwołująca jest uprawniona do dalszego pobierania świadczenia emerytalnego. Treść adnotacji na korespondencji organu rentowego, zgodniez którą „adresat nie zamieszkuje już tego lokalu” w ocenie pełnomocnika nakazywała podjąć wszelkie niezbędne kroki celem wyjaśnienia,czy odwołująca jest nadal uprawniona do pobierania świadczeń oraz ustalenia adresu jej aktualnego zamieszkania, zaś kierowanie na adres wO.korespondencji zawierającej formularz poświadczenia dalszego istnienia prawa do pobierania świadczeń w sytuacji, w której wiadome jest, że ubezpieczona tam nie zamieszkuje, jest niewłaściwe(pismo procesowe odwołującejz 14.09.2018 r. k. 35-39 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
Odwołująca sięK. S.,urodzona (...), posiada prawo do emerytury od dnia 1 września 1993 r. przyznane jej decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 1 lutego 1994 r. znak:(...)/(...)Emerytura była odwołującej wypłacana na wskazany przez nią rachunek oszczędnościowy wbanku (...). W decyzji przyznającej emeryturę odwołująca została pouczona o konieczności powiadomienia Oddziału ZUS o każdej zmianie adresu (numeru rachunku w banku) w celu uniknięcia opóźnień w przekazywaniu świadczeń
    (decyzja ZUS ws. przyznania emerytury z 01.02.1994 r. wraz z pouczeniem k. 7 a.r., oświadczeniez wnioskiem o wypłatę świadczenia na rachunek bankowy z 14.07.1995 r.k. 14 a.r.).
Od 1996 roku emeryturę odwołującej wypłacał Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.(decyzja ZUS. Z 16.09.1996 r. k. 24 a.r.).
Do 1997 rokuK. S.zamieszkiwała pod adresem:ul. (...),(...)-(...) O.. Następnie odwołująca wyjechała do Stanów Zjednoczonych Ameryki, zaś pod ww. adresem zamieszkał jej młodszy syn, który odbierał za nią korespondencję. W 2002 roku młodszy syn odwołującej sprzedał mieszkanie pod ww. adresem i po pewnym czasie wyjechał do matki, aby zamieszkać z nią w USA(zeznania odwołującej k. 57-59 a.s.).
Przed wyjazdem za granicę ani w trakcie pobytu w USA odwołująca nie informowała pisemnie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zmianie adresu zamieszkania. Przez cały okres pobierania emerytury odwołująca nie zmieniała danych wskazanych w ZUS: adresu zamieszkania, adresu do korespondencji, numeru rachunku bankowego ani też sposobu pobierania emerytury. Przesyłkiz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zawierające m. in. decyzje ws. waloryzacji emerytury, były wysyłane na wskazany powyżej adres odwołującej wO.(zeznania odwołującej k. 57-59 a.s., akta rentowe).
Emerytura była odwołującej wypłacana co miesiąc na ten sam rachunek bankowy, jak wskazano w oświadczeniu z lipca 1995 r. Na rachunek bankowy wskazany ZUS nie wpływały żadne inne środki pieniężne oprócz emerytury. Początkowo odwołująca otrzymywała wyciągi z rachunku bankowego,jednak po wyjeździe za granicę nie wskazała bankowi nowego adresu zamieszkania ani do korespondencji. W późniejszym okresie odwołująca była zarejestrowana w systemie informatycznym banku, miała login i hasło.Dostęp do konta oraz upoważnienie do korzystania z niego miał również młodszy syn odwołującej. Na przełomie 2016 i 2018 roku zdarzyło się,że syn odwołującej zrobił przelew na konto brata odwołującej zamieszkałegowP.na kwotę 5.000 zł z uwagi na to, że był chory(zeznania odwołującej k. 57-59 a.s.).
Odwołująca przyjeżdżała do Polski sporadycznie, miała kontakt z rodziną oraz sąsiadką mieszkającą w pobliżu jej poprzedniego miejsca zamieszkaniawlokalu nr (...). Nie otrzymywała żadnych informacji dotyczącej korespondencji. Dopiero po dłuższej nieobecności w Polsce, wynoszącej około 8 lat, odwołująca wróciła do kraju w 2016 roku z uwagi na śmierć drugiego z jej synów. Wówczas odwołująca przyjechała do Polski w styczniu, a następnie w czerwcu i lipcu 2016 roku. Z uwagi na przeżycia związane ze śmiercią syna odwołująca brała środki na uspokojenie, poza tym nie korzystała z pomocy psychologicznejani psychiatrycznej(zeznania odwołującej k. 57-59 a.s.).
W 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.przesłał na adres odwołującejP.22 m. 54,(...)-(...) O.deklarację(...)– roczne obliczenie podatku przez organu rentowy oraz decyzjęz dnia 15 marca 2016 r. znak:(...)w przedmiocie waloryzacji emerytury. Oba pisma zostały zwrócone do ZUS(...)Oddział wW.w dniu 27 lipca 2016 r. z adnotacją, że adresat nie zamieszkuje już tego lokalu. Z uwagi na powyższe ZUS(...)Oddział wW.pismem z dnia 2 sierpnia 2016 r. zwrócił się do odwołującą z prośba o wypełnienie formularza „Poświadczenie dalszego istnienie prawa do pobierania świadczeń” w terminie 14 dni od daty doręczenia tego pisma oraz poinformował, że niezwrócenie wypełnionego formularza we właściwym terminie spowoduje wstrzymanie płatności świadczeń. Do ww. pisma załączono przedmiotowy formularz. Przesyłka zawierająca ww. pismo i formularz została przesłana na adres odwołującej:ul. (...),(...)-(...) O.. Po dwukrotnej awizacji pismo zostało zwrócone z powrotem do ZUS(...)Oddział wW.w dniu19 sierpnia 2016 r. z adnotacją „zwrot – nie podjęto w terminie”

    (deklaracja PIT-40A, decyzja ZUS z 15.03.2016 r., koperty z adnotacją – karta 84 verte a.r., pismo ZUS z 02.08.2016 r. k. 90 a.r., formularz i koperty z adnotacjąk. 92-94 a.r.).
Ze względu na brak złożenia oświadczenia ZUS(...)Oddział wW.decyzją z dnia 29 sierpnia 2016 r. znak:(...)wstrzymał wypłatę emerytury odwołującej się od dnia 1 września 2016 r.
    (decyzja ZUSo wstrzymaniu emerytury z 29.08.2016 r. k. 96 a.r.).
W marcu 2018 roku młodszy syn odwołującej się zorientował się,że jej emerytura nie wpływa na konto wBanku (...). Wówczas odwołująca skontaktowała się telefonicznie z ZUS z pytaniem o przyczynę tej sytuacjii dowiedziała się, że prawdopodobnie wypłata emerytury została wstrzymanaz uwagi na brak dokumentów potwierdzających, że żyje. Pracownica ZUS,z którą rozmawiała, poinstruowała ją o możliwości rejestracji na portalu internetowym ZUS oraz konieczności wydrukowania i przesłania do Zakładu stosownego wniosku. Następnie syn odwołującej zarejestrował w jej imieniu konto na stronie internetowej ZUS(zeznania odwołującej k. 57-59 a.s.).
W dniu 26 marca 2018 r. do ZUS(...)Oddziału wW.wpłynął wniosekK. S.o zmianę danych osoby zamieszkałej za granicą.We wniosku odwołująca wskazała jako adres zamieszkania po zmianie:C.L.(...),(...)-(...) B.,F.USA oraz adresdo korespondencji po zmianie:(...),(...)-(...) O., Polska.W odpowiedzi na powyższe ZUS(...)Oddział wW.wydał w dniu30 marca 2018 r. decyzję znak:(...)na podstawie której wznowił wypłatę emerytury na rzecz odwołującej od dnia 1 marca 2018 r.

    (wniosekz 26.03.2018 r. k. 100-108 a.r., decyzja ZUS o wznowieniu wypłaty emeryturyz 30.03.2018 r.).
W dniu 5 maja 2018 r.K. S.złożyła w ZUS(...)OddzialewW.wniosek o wyrównanie niewypłaconej emerytury za okres około 18 miesięcy. We wniosku odwołująca wskazała, że obecnie znajduje się przezto w ciężkiej sytuacji materialnej i powołała się na trudne przeżycia związaneze śmiercią syna w styczniu 2016 r. W odpowiedzi na powyższe ZUS skierował do odwołującej pismo z dnia 17 maja 2018 r., w którym wskazał, że emerytura została wstrzymana ponieważ korespondencja wysyłana na adres zamieszkania wO.przyul. (...)była kilkukrotnie zwracana do organu rentowego z adnotacją „adresat nie zamieszkuje już tego lokalu” i nie została przedłożona informacja o zmianie adresu zamieszkania oraz dowodów stwierdzających dalsze istnienie prawa do świadczenia. Powołał się równieżna treść art. 135 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz wskazał,że wniosek o zmianę danych osobowych został złożony dopiero w marcu2018 r.(wniosek odwołującej z 05.05.2018 r. k. 120 a.r., pismo ZUSz 17.05.2018 r. k. 126 a.r.).
Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego obejmującego dowody z dokumentów oraz zeznań odwołującej sięK. S..Tak przeprowadzonym dowodom – w zakresie, w jakich wynikały z nich przedstawione wyżej okoliczności – Sąd uznał w całości za wiarygodnei przekonywujące. Sąd nie dał przy tym wiary jedynie przedłożonym przez pełnomocnika odwołującej się dokumentom z kart 41-47 a.s. stanowiących kserokopie zdjęć aktu notarialnego niepoświadczone za zgodność z oryginałem. Dokumenty te zostały przedłożone na okoliczność sprzedaży mieszkania odwołującej wO., ta okoliczność nie była jednak kwestionowanai wynikała z zeznań samej odwołującej, którym Sąd dał wiarę w całości.
Sąd miał przy tym na względzie, że okoliczności stanu faktycznego,jak również zaprezentowane dowody, nie były kwestionowane przez strony postępowania, zaś spór dotyczył kwestii formalnoprawnych w zakresie wypłaty emerytury. Stąd też w ocenie Sądu powyższy materiał dowodowy został uznany za kompletny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
OdwołanieK. S.było niezasadne.
W niniejszej sprawie odwołująca domagała się zmiany zaskarżonej decyzji ZUS(...)Oddział wW.o wznowieniu wypłaty emerytury z dnia 30 marca 2018 r. wskazując, że organ rentowy winien wypłacić przysługujące jej świadczenie za cały okres, w którym jego wypłata była wstrzymana.Wskazać przy tym należy, że zakres rozpoznania sprawy z odwołania od decyzji ZUS przez sąd ubezpieczeń społecznych jest wytyczony zakresem skarżonej decyzji oraz treścią odwołania. Skoro więc skarżona decyzja ZUS z 30 marca 2018 r. dotyczy wznowienia wypłatyK. S.emerytury od dnia1 marca 2018 r., a odwołująca decyzję tą skarży domagając się wypłaty za okres wcześniejszy, to rzeczą tutejszego Sądu było rozważenie, czy ZUS zasadnie wznowił wypłatę od daty wskazanej w skarżonej decyzji, czy też zachodziły przesłanki do wypłaty za okres wcześniejszy zgodnie z żądaniem odwołującej.
Warunki nabywania prawa do świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń emerytalnego, zasady ustalania wysokości tych świadczeń, a także zasady i tryb ich przyznawania oraz wypłaty określaustawa z dnia 17 grudnia 1998 r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U.z 2018 r. poz. 1270 – dalej jako ustawa emertytalna). Zgodnie z art. 128 ust. 1, 3 i 5 ustawy emerytalnej na żądanie organu rentowego emeryt lub rencista jest zobowiązany do potwierdzania własnoręcznym podpisem istnienia dalszego prawa do pobierania świadczeń określonych ustawą. Własnoręczność podpisu osób, o których mowa w ust. 1 i 2, potwierdzają nieodpłatnie właściwe organy administracji rządowej lub jednostek samorządu terytorialnego. W razie niespełnienia wymogu, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 101 i 134 stosuje się odpowiednio.
W myśl z art. 134 ust. 1 pkt 1-2 ustawy emerytalnej wypłatę świadczeń wstrzymuje się, jeżeli powstaną okoliczności uzasadniające zawieszenie prawa do świadczeń lub ustanie tego prawa lub jeśli osoba pobierająca świadczenia mimo pouczenia lub żądania organu rentowego nie przedłoży dowodów stwierdzających dalsze istnienie prawa do świadczeń.
Zgodnie natomiast z treścią art. 135 ust. 1 i 3 ustawy emerytalnej w razie ustania przyczyny powodującej wstrzymanie wypłaty świadczenia, wypłatę wznawia się od miesiąca ustania tej przyczyny, jednak nie wcześniej niżod miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o wznowienie wypłaty lub wydanoz urzędu decyzję o jej wznowieniu, z uwzględnieniem ust. 2. Jeżeli wstrzymanie wypłaty świadczeń nastąpiło na skutek błędu organu rentowego, wypłatę wznawia się poczynając od miesiąca, w którym je wstrzymano, jednak za okres nie dłuższy niż 3 lata poprzedzające bezpośrednio miesiąc, w którym zgłoszono wniosek o wznowienie wypłaty lub wydano decyzję z urzędu o jej wznowieniu.
Na tle cytowanych wyżej przepisów wypłata wstrzymanego świadczeniaza okres poprzedzający (tj. okres, w którym wypłata była wstrzymana) może nastąpić jedynie wtedy, gdy miało to miejsce na skutek błędu organu rentowego, przy czym wypłacie podlegają jedynie świadczenia za okres nie dłuższy niż3 lata. Treść przepisu art. 135 ust. 3 ustawy emerytalnej uprawnia do badania zasadności decyzji wstrzymującej wypłatę świadczenia również wówczas,gdy jest ona prawomocna(zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia26 kwietnia 2017 r., III AUa 2134/16; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lubliniez dnia 13 lipca 2016 r., III AUa 190/16). W orzecznictwie wskazuje się, że błąd organu rentowego obejmuje sytuacje, w których organ rentowy miał podstawy do przyznania świadczenia, lecz z przyczyn leżących po jego stronie tego nie uczynił. Za takie przyczyny uznaje się wszelkie zaniedbania tego organu,każdą obiektywną wadliwość decyzji (teoria tzw. obiektywnej błędności decyzji), niezależnie od tego, czy jest ona skutkiem zaniedbania, pomyłki, celowego działania organu rentowego, czy też rezultatem niewłaściwych działań pracodawców albo wadliwej techniki legislacyjnej i w konsekwencji niejednoznaczności stanowionych przepisów. Oznacza to, że przedmiotowe pojęcie obejmuje również niedopełnienie przez organ rentowy obowiązku działania z urzędu na korzyść osób uprawnionych do świadczeń emerytalno-rentowych(zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. aktI UK 533/14).
Po przeprowadzeniu postępowania Sąd Okręgowy zważył, że w niniejszej sprawie nie zachodziła określona w art. 135 ust. 3 ustawy emerytalnej przesłanka do wypłaty na rzecz odwołującej się emerytury za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Do wstrzymania wypłaty nie doszło bowiem na skutek błędu organu rentowego.
W niniejszej sprawie było bezspornym, że decyzja ZUS z 29 sierpnia2016 r. o wstrzymaniu wypłaty emerytury została wydana z uwagi na nieprzedłożenie przez odwołującą wypełnionego formularza „poświadczenia dalszego istnienia prawa do pobierania świadczeń”. Faktem jest przy tym,żeK. S.nie otrzymała pisma ZUS zawierającego zobowiązaniedo przedłożenia ww. formularza i w terminie 14 dni nie miała możliwości zapoznać się z treścią tego pisma, a tym samym wywiązania się z obowiązku wynikającego z art. 128 ustawy emerytalnej, gdyż pismo to zostało skierowane na nieaktualny adres zamieszkania odwołującej, tj.ul. (...),(...)-(...) O.. Nie budziło również wątpliwości Sądu, że organ rentowy miał podstawy do zakwestionowania aktualności powyższego adresu z uwagina wcześniejszy zwrot wysyłanej na ten adres korespondencji z adnotacją „adresat nie zamieszkuje już tego lokalu”. Niemniej jednak w ocenie Sądu nie można przyjąć, że za okoliczności te odpowiada organ rentowy. Przesłane przez ZUS formularza na nieaktualny adres odwołującej, a w konsekwencji brak możliwości zapoznania się z nim, jego niewypełnienie i ostatecznie wydanie przez ZUS decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury na podstawie art. 134 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej, było spowodowane tym, że odwołująca opuszczając kraj nie podała adresu do korespondencji, ani nie upoważniła żadnej osoby do odbioru pism, a co więcej, nie uaktualniała swoich danychdo korespondencji przez cały okres pobierania przysługującego jej świadczenia. O ile początkowo okoliczność ta mogła być uzasadniona niepewnością odwołującej co do tego gdzie ostatecznie będzie znajdować się jej miejsce stałego pobytu – na co wskazywała choćby w swoich zeznaniach – o tyle po ustabilizowaniu sytuacji życiowej i mieszkaniowej nic nie stało na przeszkodzie, aby poinformować ZUS o aktualnym adresie zamieszkania lub korespondencji. W toku zeznań odwołująca wskazała również, że przed wyjazdem do USA była w ZUS i poinformowała ustnie, że ma zamiar wyjechać za granicę oraz że nie chce aby na jej dotychczasowy adres była wysyłana jakakolwiek korespondencja, jednakże okoliczność ta nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w aktach rentowych. Gdyby nawet przyjąć, że okoliczność ta faktycznie miała miejsce, to nieprzekazanie tej informacji przez odwołującą nie odbyło się wraz ze wskazaniem nowego adresu do korespondencji czy przedłożeniem stosownego upoważnienia dla osoby, która mogłaby w jej imieniu taką korespondencję odbierać.
Stąd też zdaniem Sądu o ile po stronie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych istniały podstawy do stwierdzenia, że działanie organu cechowało się pewnym uchybieniem natury proceduralnej, o tyle z uwagi na brak pozostawienia przez odwołującą jakichkolwiek danych kontaktowych nie można obarczyć organu rentowego odpowiedzialnością za ich zaistnienie, a tym samym uznać,że ZUS dopuścił się błędu który implikowałby wznowienie realizacji świadczenia za cały okres od daty wstrzymania jego wypłaty. Trudno bowiem obciążyć organ rentowy ujemnymi skutkami zaniechania zaktualizowania swojej sytuacji faktycznej przez ubezpieczoną(por. wyrok Sądu Najwyższegoz dnia 21 października 2008 r., II UK 66/08).
W ocenie Sądu Okręgowego odwołująca winna mieć na uwadze konieczność dbania o własne sprawy, w tym niewątpliwe tak doniosłą,jak zapewnienie bezproblemowej wypłaty przysługującego jej świadczeniaz ubezpieczenia emerytalnego. Sąd miał przy tym na względzie, że zawieszenie wypłaty emerytury miało miejsce od września 2016 roku, natomiast z zeznań odwołującej wynika, że o braku wypłaty na jej konto bankowe informację powzięła dopiero w marcu 2018 roku, przy czym należy podkreślić,że niezwłocznie podjęła czynności zmierzające do wyjaśnienia tej sytuacji,co skutkowało wydaniem przez ZUS skarżonej decyzji wznawiającej wypłatę. Faktem jest, że ZUS od lat wypłacał odwołującej emeryturę niezmiennie na ten sam rachunek bankowy, który wskazała w oświadczeniu z dnia lipca 1995 r. i nie dokonała w tym zakresie żadnych zmian czy aktualizacji, zaś wypłata świadczenia odbywała się bezproblemowo aż do dnia jej wstrzymania. Nie bez znaczenia były przy tym wyjaśnienia odwołującej co do tego, że powyższy rachunek bankowy w istocie służył jedynie do otrzymywania emerytury i nie były na nim prowadzone żadne istotne operacje finansowe, zaś sama odwołująca posługuje się dwoma innymi rachunkami bankowymi w celu wykonywania bieżących dyspozycji. Ponadto z zeznań odwołującej wynika, że do rachunku bankowego prowadzonego przezBank (...), na który świadczenie były jej wypłacane, miała dostęp nie tylko ona, lecz również jej syn, który wykonał co najmniej jedną dyspozycję przelewu na polecenie matki na przełomie lat 2016-2018. W tych okolicznościach trudno zdaniem Sądu przyjąć, aby odwołująca dochowała należytej staranności typowej dla dbania o własne sprawy w przypadku, gdy przez około 1,5 roku nie miała świadomości co do faktu braku wypłaty przysługującego jej świadczenia, jak również, że nie mogła już we wcześniejszym terminie stwierdzić braku wypłaty emerytury. Co prawda odwołująca w toku procesu zwracała uwagę na okoliczności w postaci swoich przeżyć i pogorszonego stanu psychicznego z uwagi na śmierć starszego syna na początku 2016 roku, jednakże zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do uznania, że stan zdrowia odwołującej w tym czasie nie pozwalał jej na powzięcie informacji o braku wpłat świadczenia na konto i powzięcie stosownych działań w celu ich przywrócenia.
W odniesieniu do zarzutów pełnomocnika odwołującej podniesionychw piśmie procesowym z dnia 14 września 2018 r. zawierającym uzupełnienie stanowiska, Sąd miał na względzie formułowany w tym piśmie pogląd,w myśl którego z uwagi na specyfikę i cel instytucji przewidzianej w art. 128 ustawy emerytalnej organ rentowy winien był podjąć czynności zmierzającedo ustalenia, czy ubezpieczona jest w dalszym ciągu uprawniona do dalszego pobierania świadczenia emerytalnego, sprowadzające się w istocie do potwierdzenia, czy żyje. Sąd powyższego zarzutu jednak nie podzielił.Dla powyższych ustaleń ustawodawca przewidział bowiem właśnie konieczność przedłożenia na żądanie organu rentowego poświadczenia dalszego istnienia prawa do świadczenia opatrzonego własnoręcznym podpisem świadczeniobiorcy. Ponadto w ocenie Sądu skuteczność proponowanych przez pełnomocnika czynności, jakie ZUS mógłby podjąć, takie jak samodzielne zbadanie czy w konkretnych bazach danych (systemie PESEL, rejestrze Urzędu MiastaO.) nie figuruje informacja o zgonie ubezpieczonej była wątpliwaz uwagi na fakt wieloletniego zamieszkania przez odwołującą w USA.O ile organy władzy publicznej we wspólnym działaniu mają obowiązek zabezpieczyć interesy beneficjentów, tak by prawa tych osób nie zostały naruszone, o tyle na tle okoliczności niniejszej sprawy trudno zdaniem Sądu obarczać winą organ rentowy za niepodjęcie czynności, który skuteczność obiektywnie nie prowadziłaby do rozwiania wątpliwości co do istnienia prawa do świadczenia po stronie odwołującej.
Konsekwencją powyższych okoliczności faktycznych i prawnych było uznanie, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych prawidłowo zastosował art. 135 ustawy emerytalnej i wypłaciłK. S.wstrzymaną emeryturęod pierwszego dnia miesiąca w którym złożono wniosek zgodnie z ust. 1 tego przepisu. Okoliczności sprawy nie potwierdziły natomiast, aby do wstrzymania wypłaty doszło na skutek błędu organu rentowego, a tym samym wobec braku zaistnienia przesłanki określonej w ust. 3 ww. przepisu nie było podstawdo uwzględnienia żądania odwołującej o wypłatę emerytury za okres, w którym wypłata była wstrzymana.
Mając na względzie powyższe Sąd Okręgowy oddalił odwołanieK. S.od skarżonej decyzji ZUS na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.

ZARZĄDZENIE
odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi odwołującej się.