Sąd Rejonowy Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 103/17
Data wyroku: 2017-12-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Robert Kubicki

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 06 grudnia 2017 roku
Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu Wydział III Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Robert Kubicki
Protokolant:   st. sekr.S. D.
po rozpoznaniu w dniach: 02 sierpnia 2017 roku, 13 września 2017 roku, 25 października 2017 roku, 29 listopada 2017 roku
na rozprawie sprawy z oskarżenia prywatnegoR. G.
przeciwko
M. K.synowiJ.iM. z domu W.,urodzonemu (...)wW.
oskarżonemu o to, że:

I
W dniu 03 stycznia 2017 roku na korytarzu nieruchomości przyul. (...)wmieszkaniu nr (...)wP.poprzez uderzenie w lewe ramię oraz uderzenie w brzuch naruszył nietykalność cielesnąR. G.

tj. o czyn zart. 217 § 1 k.k.

II
W dniu 11 stycznia 2017 roku na korytarzu nieruchomości przyul. (...)wmieszkaniu nr (...)wP.poprzez silne popchnięcie oraz uderzenie pięścią w okolicy mostka naruszył nietykalność cielesnąR. G.

tj. o czyn zart. 217 § 1 k.k.

1
OskarżonegoM. K.uniewinnia od zarzucanych mu czynów zart. 217 § 1 k.k., opisanych powyżej wpunktach I i II,

2
Na podstawieart. 632 pkt 1 k.p.k.kosztami procesu obciąża oskarżyciela prywatnegoR. G.,w zakresie dotychczas przez niego poniesionym.

SSR Robert Kubicki

UZASADNIENIE

Sąd w sprawieM. K.ustalił następujący stan faktyczny:
R. G.jako pełnomocnik właścicielaT. G., umocowany był w szczególności do przeprowadzenia i rozliczenia finansowego wszelkich czynności związanych z remontemmieszkania nr (...)przyul. (...)wP., do wynajęcia wyremontowanych pomieszczeń i podpisania umów najmu oraz rozliczania na bieżąco wszelkich opłat wynikających z zawartych umów najmu.
W dniu 3 stycznia 2017 rokuR. G.wymieniał wodomierz znajdujący się na korytarzumieszkania nr (...), przyul. (...)wP.. Usłyszawszy jego obecność, drzwi na korytarz otworzyłM. K.– najemca lokalu mieszkalnego nazwanego(...). MiędzyR. G.aM. K.doszło do dyskusji na temat zapłaty należności z tytułu ogrzewania.R. G.zgłosił na Policję, że wynajmujący mieszkanie mężczyzna uderzył go. Interwencja Policji zakończyła się pouczeniem
W dniu 11 stycznia 2017 roku około godziny 8:45R. G.przebywał wmieszkaniu nr (...), przyul. (...)wP., gdzie był umówiony z pracownikiem Spółdzielni Mieszkaniowej, aby wymienić jeden z dwóch wodomierzy głównych znajdujących się na korytarzu mieszkania. Monter przybył na miejsce koło godziny 9:00, wymienił wodomierz, założył plomby i wyszedł.R. G.w związku z problemami z ustaleniem zużycia wody w wynajmowanych pomieszczeniach, chciał założyć dwa podliczniki dla mieszkań(...)i(...). W tym celu wyszedł na korytarz naprzeciwko pomieszczenia(...). Wówczas drzwi na korytarz otworzyłM. K.. MiędzyR. G.aM. K.doszło do utarczek słownych, których powodem były spory odnośnie zużycia i ponoszenia opłat za media.R. G.zgłosił awanturę z lokatorem na Policję. Interwencja zakończyła się pouczeniem.
W dniu 1 lutego 2017 rokuR. G.złożył ustną skargę o przestępstwie ściganym z oskarżenia prywatnego, wskazując że 3 i 11 stycznia 2017M. K.naruszył jego nietykalność osobistą.
OskarżonyM. K.ma 35 lat. Posiada na utrzymaniu małoletnie dziecko.
Oskarżony nie był uprzednio sądownie karany.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów:
- wyjaśnień oskarżonegoM. K.(k. 34-365 akt),
-zeznań świadków:R. G.(k. 36-38 akt),J. K.(k. 38-40 akt),K. K.(k. 98-99 akt),D. T.(k. 99 akt),R. S.(k. 99-100 akt),P. O.(k. 100 akt),J. R.(k. 126-127 akt),R. B.(k. 127-128 akt),
- dokumentów odczytanych na rozprawie w dniu 13 września 2017 roku (k. 50 akt) wpostaci: pisma Komisariatu policji (k. 47 akt), notatki urzędowej z dnia 5 września 2017 roku (k. 48 akt), pisma z wnioskiem dowodowym (k. 45 akt),
- dokumentów uznanych za ujawnione bez ich odczytywania na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 roku (k. 128 akt) w postaci: pełnomocnictwa (k. 6 akt), karty informacyjnej(...)(k. 7 akt), informacji zK.(k. 24 akt), kopii pisma z dnia 4 maja 2017 roku (k. 30 akt), notatki (k. 31 akt), potwierdzonych kopii notatników służbowych (k. 58-86 akt), pisma(...)-K. M.sp. j. (k. 87 akt), kopii harmonogramu pracy (k. 88 akt), kopii karty czasu pracy (k. 89 akt), pismaJ. K.z dnia 23 października 2017 roku), pismM. K.z dnia 23 października 2017 roku (k. 114,115 akt).
OskarżonyM. K.nie przyznał się do zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia. Oskarżony przyznał, że w dniu 3 i 11 stycznia 2017 roku rozmawiał zR. G., jednocześnie wykluczył ażeby doszło z jego strony do jakiegokolwiek kontaktu fizycznego. Oskarżony wskazał, że w dniu 3 stycznia 2017 toR. G.zapukał do niego i pytał, kiedy zapłaci za ogrzewanie. Oskarżony wyjaśniał, żeR. G.podczas rozmowy był ordynarny i ze złością oświadczył, że ma on zwolnić mieszkanie, albowiem zalega z opłatami. Oskarżony nie krył przy tym, że wyjawił swoje niezadowolenie co do wysokości naliczanych należności oraz poinformował, że sprawą zajmie się kancelaria.R. G.miał wówczas się rozzłościć i powiedzieć, że go popamięta. Jednocześnie miał wstawić nogę między drzwi a futrynę, a kiedy wyciągnął ją, oskarżony miał zatrzasnąć drzwi, ponieważ jego dziecko się obudziło i nie chciał wprowadzać nerwowej atmosfery. Odnośnie zaś zdarzenia z 11 stycznia oskarżony wyjaśniał, że po uderzeniu w drzwi, otworzył je by zobaczyć co się dzieje na zewnątrz. Wówczas zobaczyłR. G.montującego coś przy wodomierzach. PóźniejR. G.miał zapukać ponownie, otworzyła muJ. K., której oznajmił, ze będą wymieniane wodomierze. KiedyJ. K.wyszła do pracy,R. G.miał zacząć wykrzykiwać za drzwiami, czy oskarżony zamierza uregulować opłaty.R. G.znów miał wpaść w złość i powiedzieć, że załatwi to inaczej oraz żądać natychmiastowego opuszczenia lokalu. Oskarżony wykluczył przy tym kontakt fizyczny między nimi. Oskarżony miał wziąć dziecko na ręce i mimo prowokacyjnych ruchówR. G., cofnąć się i zatrzasnąć drzwi.
Oceniając wyjaśnienia oskarżonego, Sąd nie miał podstaw opartych na dowodach, aby podważyć ich wiarygodność, szczególnie że w pewnej mierze potwierdził je oskarżyciel prywatny - w zakresie okoliczności i motywów słownej sprzeczki między nimi. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego nie pozostają w sprzeczności z zeznaniami oskarżyciela prywatnego, natomiast już kwestią sporną pozostaje fakt naruszenia nietykalności cielesnejR. G.. Oskarżyciel prywatny nie przedstawił zasadniczo żadnych dowodów potwierdzających przedstawioną przez niego wersję zdarzeń, a co za tym idzie postawionychM. K.zarzutów. Dokument w postaci karty informacyjnej Szpitalnego Oddziału Ratunkowego przedstawia wyłącznie stan zdrowiaR. G., nie można jednak z niego wywodzić okoliczności powstania zmian w obrębie funkcjonowania organizmu.
W konsekwencji wyjaśnieniom oskarżonego Sąd dał wiarę w znacznej części, a mianowicie, co do faktów bezspornych, znajdujących potwierdzenie w wiarygodnych zeznaniach świadków i zgromadzonych dokumentach, w pozostałym zakresie brak dowodów przemawiających za wiarygodnością zeznań oskarżyciela prywatnego czy wyjaśnień oskarżonego. Stąd też Sąd doszedł do przekonania, iż materiał dowodowy nie pozwala na kategoryczne podważenie jego wyjaśnień w zakresie, w jakim nie przyznał się do winy, co do obu z zarzuconych mu czynów.
Oskarżyciel prywatnyR. G.przedstawił odrębną wersję zdarzeń z 3 i 11 stycznia 2017 roku. W dniu 3 stycznia 2017 roku podczas montażu licznika miał być on zaatakowany od tyłu i popchnięty w lewe ramię tak, że wpadł na pralkę i dopiero zatrzasnął drzwi. Miał otwierać, popychać w ramię i następnie zatrzaskiwać drzwi kilkukrotnie. KiedyR. G.się odwrócił miał otrzymać cios bokserski w okolice wątroby zaciśniętą pięścią. Oskarżyciel przyznał, że przed wymianą głównego licznika pukał do mieszkaniaM.iJ. K.. Co do zdarzenia z dnia 11 stycznia 2017 roku zeznał, że kiedy chciał założyć podliczniki, już po tym jak doszło między nimi do kłótni, miał zostać popchnięty w lewe ramię, a w chwili gdy łapał równowagę, miał zostać uderzony pięścią w okolice mostka.
Zeznania oskarżyciela prywatnegoR. G.były w miarę spójne, konsekwentne, a Sąd dał im wiarę w zakresie w którym znajdowały potwierdzenie wiarygodnych wyjaśnieniach oskarżonego, zasługujących na wiarę zeznaniach świadków, jak i w wiarygodnej dokumentacji, tj. co do okoliczności wymiany wodomierzy, utarczek słownych między stronami, jak i ich obecności w przedmiotowym miejscu i czasie.
Sąd nie znalazł powodu aby odmówić wiary zeznaniomJ. K.w zakresie niespornych kwestii, jednak jej zeznania nie przyczyniły się w istotnym stopniu dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie, albowiem nie można bezspornie uznać, aby była naocznym świadkiem zdarzeń z 3 i 11 stycznia 2017 roku. Podnieść również należy, że jako żona oskarżonego, a ponadto osoba pozostająca w sporze na innym gruncie z oskarżycielem, istotnie była zainteresowana korzystnym zakończeniem postępowania dla męża, także jej relacja odnosząca się do okoliczności ewentualnego naruszenia, bądź braku naruszenia nietykalności cielesnejR. G.nie mogła zostać oceniona jako wiarygodna i obiektywna.
Zeznania funkcjonariuszyK. K.iR. S.Sąd uznał za wiarygodne, aczkolwiek nieprzydatne w większym stopniu do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Świadkowie mieli pobieżną wiedzę na temat przeprowadzonej w dniu 11 stycznia 2017 roku interwencji, co uzasadniać należy upływem czasu i szeregiem podejmowanych interwencji w toku służby. Za nieprzydatne dla ustalenia stanu faktycznego Sąd uznał także zeznania funkcjonariuszaP. O., albowiem podczas interwencji pozostawał on w radiowozie.
Na wiarę zasługiwały również zeznania funkcjonariuszy przybyłych na interwencję w dniu 3 stycznia 2017 roku- tj.J. S.orazR. B.. Również oni nie pamiętali wszystkich szczegółów interwencji, jednakże Sąd nie znalazł powodu, aby wiarygodności ich zeznaniom odmówić, w szczególności zaś że okoliczności przez nich opisywane znajdowały odzwierciedlenie w ich służbowych notatnikach.
Za wiarygodne Sąd uznał zgromadzone w toku postępowania dowody z dokumentów. Prawdziwość dokumentów dołączonych do akt nie była kwestionowana przez strony i nie budziła wątpliwości Sądu. Dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby oraz w zakresie ich kompetencji.
Sąd zważył, co następuje:
Oskarżyciel prywatnyR. G.oskarżyłM. K.o to, że w dniu 3 stycznia 2017 roku na korytarzu nieruchomości przyul. (...)wmieszkaniu nr (...)wP.poprzez uderzenie w lewe ramię oraz uderzenie w brzuch naruszył integralność cielesnąR. G., tj. o czyn zart. 217§1 k.k.oraz o to, że w dniu 11 stycznia 2017 roku na korytarzu nieruchomości przyul. (...)wmieszkaniu nr (...)wP.poprzez silne pchnięcie oraz uderzenie pięścią w okolicy mostka naruszył nietykalność cielesnąR. G., tj. o czyn zart. 217§1 k.k.
Odpowiedzialności karnej zart. 217§1 k.k.podlega ten, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną. Naruszenie nietykalności cielesnej jest zachowaniem będącym formą fizycznego oddziaływania na ciało człowieka, które nie jest przez niego akceptowane. Przez uderzenie należy rozumieć cios zadany pokrzywdzonemu, tj. spowodowanie zderzenia (zetknięcia) ciała pokrzywdzonego z ciałem sprawcy (np. ręką, nogą, głową) lub używanym przez niego przedmiotem (np. kijem). Uderzenie polegać będzie przede wszystkim na bezpośrednim oddziaływaniu własnym ciałem na ciało pokrzywdzonego, ale także przez oddziaływanie za pomocą rzeczy, w szczególności przez rzucenie w niego jakimś przedmiotem.
Przestępstwo naruszenia nietykalności cielesnej ma charakter formalny, a zatem zostaje dokonane z chwilą zachowania sprawcy i nie wymaga zaistnienia żadnego skutku. Niektóre jednak formy naruszenia nietykalności cielesnej mogą wiązać się z bólem i powstaniem nieznacznych oraz przemijających śladów na ciele, lecz co do zasady ich powstanie jest obojętne dla bytu ww. przestępstwa. Sprawca naruszenia nietykalności cielesnej atakuje bowiem godność osobistą pokrzywdzonego, wyrażającą się w naruszaniu jego sfery cielesnej wbrew jego woli, a nie ma na celu wyrządzenia krzywdy fizycznej.
Przestępstwo naruszenia nietykalności cielesnej może być popełnione tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym
W ocenie Sądu brak jest kategorycznych dowodów na naruszenie nietykalności cielesnejR. G.przezM. K., w szczególności brak jest zeznań naocznych, obiektywnych świadków zdarzeń z 3 i 11 stycznia 2017 roku. Materiał dowodowy jest na tyle ograniczony, że nie sposób o kategoryczne wnioski i w tej materii, a wersje zdarzenia przedstawiane przez oskarżonego jak i oskarżyciela prywatnego wydają się równie prawdopodobne. W tym stanie rzeczy, oparcie ustaleń faktycznych w zakresie naruszenia nietykalności osobistej jedynie na odmiennych zeznaniach oskarżyciela prywatnego –R. G.byłoby nieuzasadnione, zwłaszcza jeżeli zważy się znaczne zantagonizowanie stron pozostających w sporze cywilnoprawnym.
Podnieść przy tym należy, że zgodnie z zasadą in dubio pro reo wyrażoną wart. 5§2 k.p.k.nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Istota domniemania niewinności sprowadza się do tego, że oskarżony jest w procesie karnym niewinny, a "przeciwne" musi mu być udowodnione, przy czym związana ściśle z domniemaniem niewinności zasada in dubio pro reo wart. 5 § 2 k.p.k.nakazuje rozstrzygnąć nie dające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości.” (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 roku V KKN 362/97 Prok. i Pr. 1999/7-8/11).
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że co do obu zarzucanych oskarżonemu czynów zaistniała przesłanka zart. 17§1 pkt 1 k.p.k.tj. brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego. Stosownie zaś do treściart. 414§1 k.p.k., w razie stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sądowego okoliczności wyłączającej ściganie lub danych przemawiających za warunkowym umorzeniem postępowania, sąd wyrokiem umarza postępowanie lub umarza je warunkowo. Jednakże w razie stwierdzenia okoliczności wymienionych wart. 17§1 pkt 1 i 2sąd wydaje wyrok uniewinniający. W konsekwencji Sąd uniewinniłM. K.od popełnienia zarzucanych mu czynów zart. 217§1 k.k.
Z uwagi na uniewinnienie oskarżonego w sprawie z oskarżenia prywatnego Sąd zobligowany był na podstawieart. 632 pkt 1 k.p.k.obciążyć kosztami procesu oskarżyciela prywatnegoR. G., w zakresie dotychczas przez niego poniesionym.
SSR Robert Kubicki