Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1281/17
Data wyroku: 2018-05-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko dokumentom
Podstawa prawna: art. 270 § 1 kk

Warszawa, dnia 16 maja 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 1281/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
protokolant: protokolant sądowy stażysta Anna Tarasiuk
przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka
po rozpoznaniu dnia 16 maja 2018 r.
sprawyB. K.córkiE.iW.,ur. (...)wW.
oskarżonej o przestępstwa zart. 270 § 1 kk,art. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 270 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora, oskarżoną i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 1 czerwca 2017 r.    sygn. akt III K 1250/13
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 1281/17

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 16 maja 2018r.
Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 1 czerwca 2017r. został zaskarżony przez oskarżonąB. K., prokuratora oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej. Niniejsze uzasadnienie sporządzone jest na wniosek prokuratora oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej.
W pierwszym rzędzie, niejako dla oczyszczenia przedpola dalszych rozważań, odnieść się należy do zarzutu apelacji prokuratora, iż Sąd Rejonowy zaniechał dopuszczenia z urzędu dowodu z przesłuchania świadkaJ. P.– pośrednika obrotu nieruchomości, autora aneksu z dnia 2 listopada 2007r. Jest on powodowany wyłącznie nienależytą starannością lektury materiałów sprawy, a w szczególności k. 256 gdzie znajduje się zaświadczenie Centralnej Bazy Danych Systemu Informatycznego Prokuratury. Otóż Sąd Rejonowy nie mógł dopuścić wskazanego dowodu, bowiemJ. P.zmarł w dniu 12 stycznia 2012r. a zatem prawie dwa lata przed wniesieniem aktu oskarżenia.
Z uwagi na zbieżność pozostałych stawianych przez oskarżycieli zarzutów należało odnieść się do nich łącznie. Apelacje te nie są zasadne. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart. 7 kpk.
Przestępstwo określone wart. 286 § 1kkjest przestępstwem materialnym, którego skutkiem jest niekorzystne rozporządzenie mieniem. Występek ten dokonany jest w chwili, gdy pokrzywdzony lub inna osoba działająca w jego imieniu i na jego rzecz dokona niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Trafnie wywodzi Sąd Rejonowy, iż sporządzenie wskazanego wyżej aneksu nie pociągało nowych, wykraczających poza uprzednio zawartą umowę zobowiązań finansowych. Przyznaje to również i prokurator w złożonym środku odwoławczym. Już po podpisaniu umowy przedwstępnej przekazanoM. S.klucze do zbywanego lokalu, umożliwiając zamieszkanie w nim jeszcze przed podpisaniem aktu notarialnego. Oskarżona nie posługiwała się wówczas testamentem, bowiem jej matka jeszcze żyła. Wtedy też ustalono wysokość oraz warunki zapłaty. Skoro zatem w dniu2 listopada 2013r. nie dokonywano czynności o charakterze rozporządzenia mieniem, kwestia posłużenia się wówczas testamentem (okazaniem, bądź jedynie poinformowaniem o jego istnieniu), jest w sprawie irrelewantna. Wedle utrwalonego w literaturze przedmiotu poglądu, posługiwanie się sfałszowanym dokumentem w sytuacjach, które nie są związane z obrotem prawnym, nie ma charakteru „użycia" w rozumieniuart. 270 § 1 kk. Używaniem w rozumieniu tego przepisu jest wykorzystywanie podrobionego lub przerobionego dokumentu jedynie w takich sytuacjach i w taki sposób, w jaki wykorzystany byłby w obrocie prawnym dokument autentyczny (tak Włodzimierz Wróbel , Tomasz Sroka, Komentarz do art. 270 kk, Wolters Kluwer Polska 2017r.).
Zgodzić się należy z zarzutem pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, że w sytuacji rozbieżności zeznań złożonych przezA. S.winien był Sąd odczytać odmienne depozycje z postępowania przygotowawczego. Rzecz w tym, że odnośny fragment wówczas złożonych zeznań brzmi; „Ja „rzekomy” testament matkiB. K., P.W. L.widziałam w czasie podpisywania aneksu do umowy” (k. 238v akt sprawy). W świetle wyżej przedstawionej argumentacji nie dostrzega jednak Sąd Okręgowy powodów do wdawania się w ocenę, czy określenie „widziałam” (testament) pozostajew oczywistej sprzeczności z zapisem z protokołu rozprawy: „Oskarżonao testamencie wspomniała przy podpisywaniu aneksu, nie mówiła o jego treści aninie okazywałago” (k. 535). Bezsporne jest, że w trakcie podpisywania aneksu ani nie doszło do rozporządzenia mieniem - co wyklucza kwalifikację zart. 286§1 kk, ani też oskarżona nie użyła testamentu w rozumieniuart. 270§1 kk. Wskazane w apelacji zaniechanie odczytania protokołu nie miało więc wpływu na treść orzeczenia (art. 438 pkt 2 kpk).
Już tylko niejako na marginesie wskazać skarżącej należy, że zaniechanie odczytania protokołu przesłuchania świadka w trybieart. 391§1 kpknie obliguje Sądu do uczynienia tego po myśliart. 394§2 kpk, a utrzymywanie w realiach rozpoznawanej sprawy, że prokurator wniósł w akcie oskarżeniao przeprowadzenie dowodu z protokołu przesłuchania świadkaA. S.nie znajduje oparcia w treści tego dokumentu (k. 436).
Orzeczono zatem jak w wyroku.