Sąd Rejonowy w Gryficach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 801/17
Data wyroku: 2018-03-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Radosław Bielecki
Teza: Obowiązek naprawienia szkody i zadośćuczynienie przy warunkowym umorzeniu postępowania

Sygn. akt II K 801/17
Ds 1328.2017

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 marca 2018 r.
Sąd Rejonowy w Gryficach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Radosław Bielecki
Protokolant: Elwira Kwiecińska
Przy udziale Prokuratora:  -----
po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 r.
sprawyS. K. (1)
córkiZ.iJ.z domuS.

     urodzonej(...)wT.

    oskarżonej o to, że w dniu 6 lipca 2017 r. wG.na klatce schodowej bloku przy ul.(...), nie sprawując właściwego nadzoru nad swoim psem, który swobodnie, bez kagańca i smyczy przemieszczał się na ogólnodostępnej klatce schodowej, nieumyślnie doprowadziła do pogryzienia przez psaM. G. (1), w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci rany kąsanej długości 1 cm i dwóch ran kąsanych o długości po 0,5 cm okolicy końca dalszego podudzia lewego, które to obrażenia naruszyły czynności dotkniętych narządów ciała pokrzywdzonej na okres do 7 dni,

tj. o czyn zart. 157 § 2 i 3 kk

I
uznajeS. K. (1)za sprawcę czynu zart. 157 § 2 i 3 kki na podstawieart. 66 § 1 i § 2 kk,art. 67 § 1 kkpostępowanie karne przeciwko niej o ten czyn warunkowo umarza na okres1 (jednego) roku próby;

II
na podstawieart. 67 § 3 kkzobowiązujeS. K. (1)do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzeczM. G. (1)kwoty 426,84 zł (czterysta dwadzieścia sześć złotych osiemdziesiąt cztery grosze) oraz orzeka odS. K. (1)na rzeczM. G. (1)zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) złotych;

III
na podstawieart. 629 kpk,art. 627 kpk,art. 616 §1 pkt 2 kpkzasądza odS. K. (1)na rzeczM. G. (1)kwotę 420 (czterystu dwudziestu) złotych tytułem kosztów związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika;

IV
na podstawieart. 629 kpkiart. 627 kpkzasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym wymierza jej 100 (sto) złotych opłaty.

Radosław Bielecki

Sygn. akt II K 801/17

UZASADNIENIE

w zakresie orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody i zadośćuczynieniu
Wyrokiem z dnia 16 marca 2018 r. Sąd Rejonowy w Gryficach warunkowo umorzył na okres 1 roku próby postępowanie karne prowadzone przeciwkoS. K. (1), oskarżonej o to, że w dniu 6 lipca 2017 r. wG.na klatce schodowej bloku przy ul.(...)nie sprawując właściwego nadzoru nad swoim psem, który swobodnie, bez kagańca i smyczy przemieszczał się na ogólnodostępnej klatce schodowej, nieumyślnie doprowadziła do pogryzienia przez psaM. G. (1), w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci rany kąsanej długości 1 cm i dwóch ran kąsanych o długości po 0,5 cm okolicy końca dalszego podudzia lewego, które to obrażenia naruszyły czynności dotkniętych narządów ciała pokrzywdzonej na okres do 7 dni, to jest o czyn zart. 157 § 2 i 3 kk.
W punkcie II części rozstrzygającej wyroku Sąd, na podstawieart. 67 § 3 kk, zobowiązałS. K. (1)do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzeczM. G. (1)kwoty 426,84 zł oraz orzekł odS. K. (1)na rzeczM. G. (1)zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie 2.000 zł.
Zgodnie z treściąart. 67 § 3 kk, który stanowił podstawę prawną dla powyższego rozstrzygnięcia, umarzając warunkowo postępowanie, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Orzeczenie więc w zakresie obowiązku naprawienia szkody miało charakter obligatoryjny i warunkowane było jedynie tym, czy szkoda w wyniku przestępstwa powstała i czy nie została już naprawiona (podobnie Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 10 maja 1994 r., WR 75/94, OSNKW 1994, nr 7-8, poz. 46 czy z dnia 31 sierpnia 2007 r., V KK 228/07, LEX nr 307803). Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy wskazać należało, iż niewątpliwie w następstwie występku, którego dopuściła sięS. K., powstała u pokrzywdzonejM. G.szkoda o charakterze materialnym, która polegała na konieczności poniesienia kosztów leczenia zranionej nogi oraz utracie części zarobków związanej z koniecznością pobytu na zwolnieniu lekarskim. Jak wynika z dokumentów przedłożonych przez pokrzywdzoną w postaci faktur za zakupione medykamenty (k. 58 – 62), które w ocenie Sądu okazały się być wiarygodnymi, jako że zostały wystawione przez uprawnione osoby i w odpowiedniej formie, koszty związane z leczeniem wyniosły łącznie 140,62 zł, zaś z równie wiarygodnego pisma pracodawcyM. G. (1)(k. 121) wynika z kolei, że w efekcie pobytu na zwolnieniu lekarskim po zdarzeniu będącym przedmiotem sprawy jej zarobki zmalały o kwotę 206,88 zł, a dodatkowe wynagrodzenie roczne o kwotę 79,34 zł netto, co razem dało kwotę 286,22 zł. Jeśli zaś dodać do siebie kwoty 140,62 zł oraz 286,22 zł, to łączny rozmiar szkody, jaką poniosła pokrzywdzona w wyniku przestępstwa, którego dopuściła się oskarżona wyniósł 426,84 zł, a skoro szkoda ta w chwili wyrokowania nie została w żadnej części naprawiona, to Sąd taką właśnie kwotę orzekł odS. K. (1)na rzeczM. G. (1)tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości.
Natomiast w przypadku orzeczenia o zadośćuczynieniu za doznaną przezM. G. (1)w wyniku przestępstwa, którego sprawczynią byłaS. K. (1)krzywdę Sąd uznał, że istnieje przewidziana wart. 67 § 3 kkmożliwość jego orzeczenia, skoro pokrzywdzona niewątpliwie doznała krzywdy w wyniku zdarzenia, jej rozmiar w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, a więc zeznańM. G., dowodów z dokumentów dotyczących głównie procesu jej leczenia oraz opinii biegłych medyków, które Sąd uznał za wiarygodne, jako że były jasne, logiczne, brak też było okoliczności świadczących o braku wiarygodności któregokolwiek z nich, był możliwy do określenia, nie zaistniały też przeszkody dla możliwości uiszczenia zadośćuczynienia przezS. K..
Miarkując wysokość wspomnianej krzywdy Sąd miał na względzie rodzaj i rozmiar następstw zachowania sięS. K. (1)dla zdrowia pokrzywdzonej, okoliczności związane z koniecznością poddania się przez nią leczeniu, w tym zabiegom medycznym, co niewątpliwie związane było też z dolegliwościami bólowymi, jak też psychicznymi wynikającymi choćby z dyskomfortu związanego z koniecznością noszenia opatrunków, plastrów na ranach, czy też niemożności pełnego korzystania z zaplanowanego wyjazdu urlopowego do Egiptu. Z drugiej strony miał też na względzie Sąd i to, że występek przypisanyS. K.miał charakter nieumyślny, a naruszenie czynności narządu ciała w postaci podudzia lewego nie przekraczało siedmiu dni. Okoliczności zaś te doprowadziły Sąd do przekonania, iż zasadnym było orzeczenie na rzeczM. G. (3)odS. K. (1)zadośćuczynienia w kwocie 2.000 zł, która to kwota powinna stanowić dla pokrzywdzonej realną wartość i stanowić rekompensatę za ból i cierpienia psychiczne.
Na marginesie wspomnieć należałoby i o tym, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym przy miarkowaniu zadośćuczynienia Sąd nie może wziąć pod uwagę sytuacji materialnej sprawcy, co wiąże się z tym, że zadośćuczynienie za krzywdę wyraża instytucję o cywilnoprawnym charakterze, a więc nie ma do niego zastosowaniaart. 440 kc, odnoszący się jedynie do naprawienia szkody, ale nie do zadośćuczynienia, które ma być odpowiednie (tak Jacek Gudowski, Gerard Bieniek w „Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna”, teza 15 doart. 440 kc– dostępne w zbiorze LEX oraz Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10.10.2013 r., V KK 130/13 – dostępne w zbiorze LEX). Zadośćuczynienie orzekane w postępowaniu karnym ma być nie tyle dodatkową dolegliwością dla sprawcy, co rekompensatą za doznaną krzywdę. Jednak nawet pomijając powyższe, w pełni podzielane przez Sąd
    meritistanowisko wspomnieć należałoby o tym, że zasądzona na rzecz pokrzywdzonej kwota zarówno tytułem obowiązku naprawienia szkody jak i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie przekraczały możliwości zarobkowychS. K., która wszak osiąga stałe, acz niezbyt wysokie dochody i były adekwatne również do jej sytuacji majątkowej.
Radosław Bielecki