Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 362/18
Data wyroku: 2018-05-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Pukas
Słowa kluczowe: Społeczna szkodliwość czynu
Podstawa prawna: art.115 § 2 kk
Teza: Nietezowane

Sygn. akt VII Ka 362/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 maja 2018 r.
Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Jerzy Pukas (spr.)
Protokolant: sekr. sądowy Aleksandra Błachowicz - Dróżdż
po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018r.
sprawy
J. K. (1)c.H.iM. z d. M.ur. (...)wC.
oskarżonej o czyny zart. 216 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,art. 212 § 1 kkw zw. zart. 216 § 1 kkiart. 11 § 2 kk
I. N. (1)c.J.iK. z d. S.ur. (...)wK.
oskarżonej o czyn zart. 216 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców, a zarazem pełnomocników oskarżonych i jednocześnie oskarżycielek wzajemnych -J. K. (1)iI. N. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Lublińcu
z dnia 29 stycznia 2018 r. , sygn. akt II K 128/17
orzeka:

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zwalnia oskarżone i jednocześnie oskarżycielki wzajemneJ. K. (1)iI. N. (1)od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa i znosi pomiędzy stronami obowiązek zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy i pełnomocnika przez stronę przeciwną.

Sygn. akt VII Ka 362/18

UZASADNIENIE

sporządzone zgodnie z treściąart. 423 § 1a k.p.k.

co do oskarżonejJ. K. (1)
J. K. (1)została oskarżona o to, że:

I
w okresie od 25 grudnia 2016r. do dnia 25 stycznia 2017r. wW., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wielokrotnie znieważyła pokrzywdzonąI. N. (1)słowami powszechni uznanymi za obelżywe, działając przy użyciu komunikatoraW. M.poprzez kierowanie zniewag ze swojego telefonu na telefon pokrzywdzonej,

to jest o czyn zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

II
w dniu 3 lutego 2017r. wW., w wysłanej doK.iJ. N.wiadomości tekstowej SMS zniesławiła i znieważyła pokrzywdzonąI. N. (1),

to jest o czyn zart. 212 § 1 k.k.w zw. zart. 216 § 1 k.k.iart. 11 § 2 k.k.
I. N. (1)– oskarżycielka wzajemna, została oskarżona o to, że:

I
w dniu 25 grudnia 2016r. wW., powiat(...), województwo(...)w wykonaniu z góry powziętego zamiaru znieważyłaJ. K. (1)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe za pośrednictwem komunikatora internetowegoW.kierując ze swojegotelefonu nr(...)na numer telefonu oskarżycielki prywatnej:(...)zniewagę o treści wulgarnej,

to jest o przestępstwo zart. 216 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2018 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II K 128/17 Sąd Rejonowy w Lublińcu:

1
na podstawieart. 66 § 1 k.k.iart. 67 § 1 k.k.warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwkoJ. K. (1)o to, że w okresie od 25 grudnia 2016 r. do 3 lutego 2017 r. wW.w woj.(...), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie znieważyła oskarżycielkę prywatnąI. N. (1)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe w wiadomościach tekstowych wysyłanych na telefon komórkowy oskarżycielki prywatnej oraz telefon komórkowyK. N.tj. o czyn wyczerpujący znamiona zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok;

2
na podstawieart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 72 § 1 pkt 7a k.k.zobowiązał oskarżonąJ. K. (1)do powstrzymywania się w okresie próby od kontaktowania z oskarżycielką prywatnąI. N. (1)telefonicznie, w tym poprzez wysyłanie wiadomości tekstowych sms oraz za pośrednictwem komunikatorów internetowych w tym poprzez wysyłanie wiadomości tekstowych;

3
na postawieart. 67 § 3 k.k.zasądził od oskarżonejJ. K. (1)na rzecz oskarżycielki prywatnejI. N. (1)kwotę 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych tytułem nawiązki;

4
uznał oskarżonąI. N. (1)za winną tego, że w dniu 25 grudnia 2016r. wW., w woj.(...), znieważyłaJ. K. (1)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe za pośrednictwem komunikatora internetowego tj. za winną popełnienia czynu wyczerpującego znamiona zart. 216 § 1 k.k., przy czym na podstawieart. 216 § 3 k.k.odstąpił od wymierzenia kary;

5
na podstawieart. 633 k.p.k.koszty procesu należne stronom wzajemnie zniósł.

Apelację od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych, a zarazem pełnomocnicy oskarżonych i jednocześnie oskarżycielek wzajemnych –J. K. (1)orazI. N. (1).
Obrońca oskarżonejI. N. (1)zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonejJ. K. (1)oraz na korzyść oskarżonejI. N. (1)i zarzucił mu:

a
obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 66 § 1 k.k.polegającą na bezzasadnym uznaniu przez Sąd I instancji, że postawa oskarżonejJ. K. (1), jej właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie ona przestrzegała porządku prawnego podczas gdy nawet w toku niniejszego postępowania oskarżonaJ. K. (1)dopuszczała się dalszych zachowań znieważających oraz zniesławiającychI. N. (1), wskazanych w pkt a, czyniąc to bez skrępowania pomimo faktu prowadzenia przeciwko niej sprawy karnej oraz obecności składu orzekającego, protokolanta, oskarżonejI. N. (1)oraz pełnomocników stron, a ponadtoJ. K. (1), oskarżona jest również o inne czyny, tj. o zniszczenie mienia w dniu 9 sierpnia 2016 r. w postaci umyślnego uszkodzenia samochodum. (...), polegającego na uszkodzeniu trzech opon, zniszczenia lusterek bocznych pojazdu oraz zniszczenia znaczna na masce, o łącznej wysokości strat w kwocie ponad 10.000,00 zł, za co została skazana nieprawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt VI K 888/16 na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat, a także przeciwkoJ. K. (1)skierowano do Sądu subsydiarny akt oskarżenia w sprawieart. 294 § 1 k.k.tj. zniszczenia mienia znacznej wartości poprzez usiłowanie podpalenia domu położonego w miejscowościK.oraz subsydiarny akt oskarżenia w sprawie zart. 177 § 1 k.k., tj. potrącenia pieszego skutkującego naruszeniem prawidłowych czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni,

b
obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 66 § 1 k.k.poprzez jego zastosowanie w sprawie względem oskarżonejJ. K. (1), a wynikające z przyjęcia, iż wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, przy jednoczesnym uznaniu oskarżonejI. N. (1)za winną zarzucanego jej czynu, a tym samym uznaniu przez Sąd I instancji, że wina i społeczna szkodliwość czynu osoby, która dopuszcza się wielu zachowań zart. 216 § 1 k.k.jest niższa, aniżeli osoby która jedynie jednokrotnie dopuszcza się przestępstwa zniewagi,

c
naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a toart. 4, 7w zw. zart. 410 k.p.k.polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd wszystkich okoliczności sprawy, świadczących na niekorzyść oskarżonejJ. K. (1), a polegających w szczególności na kierowaniu przeciwko oskarżonejI. N. (1)obraźliwych sformułowań także w toku niniejszego postępowania, pomimo faktu postawieniaJ. K. (1)w stan oskarżenia, a także tego, że oskarżonaJ. K. (1)kierowała znieważające twierdzenia nie tylko bezpośrednio w stosunku do oskarżonejI. N. (1), ale także do osób trzecich, w zamiarze aby zniewaga do niej dotarła, czym wywołała u oskarżonejI. N. (1)dodatkową dolegliwość, w postaci nadszarpnięcia jej opinii u osób trzecich,

d
w oparciu o treśćart. 438 pkt 2 k.p.k.naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a toart. 4, 7, art. 9w zw. zart. 410 k.p.k.polegające na oddaleniu wniosków dowodowych obrońcy oskarżonejI. N. (1)złożonych pismem z dnia 8 listopada 2017 r. (o przesłuchanie świadkówD. O.,K. C.,J. C.,A. S.), podczas gdy zeznania tych świadków mogły rzutować na ocenę sposobu zachowania oskarżonejJ. K. (1)oraz prawdziwości motywu, który nią kierował,

e
błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegający na błędnym ustaleniu, iż to oskarżonaI. N. (1)była autorką wiadomości skierowanej do oskarżonejJ. K. (1)dnia 25 grudnia 2017 r., w oparciu o popełnienie przezI. N. (1)błędu ortograficznego w tej wiadomości, podczas gdy błąd taki mogła także popełnić inna osoba, a nie ma żadnego dowodu na to, że oskarżonaI. N. (1)jest autorką tej wiadomości, mając zwłaszcza na uwadze fakt, iż wszelkie inne wiadomości skierowane przez oskarżonąI. N. (1)do oskarżonejJ. K. (1)miały charakter uprzejmych próśb o zakończenie korespondencji ze strony tej ostatniej,

f
rażącą niesprawiedliwość orzeczenia, w zakresie jego pkt 4, tj. w zakresie w jakim Sąd I instancji uznał oskarżonąI. N. (1)za winną zarzucanego jej czynu zart. 216 § 1 k.k.przy czym odstąpił od wymierzenia jej kary w oparciu oart. 216 § 3 k.k., przejawiającą się w tym, że oskarżonaI. N. (1), którą Sąd I instancji uznał za winną wyłącznie jednego zachowania z dnia 25 grudnia 2016 r. doznała w istocie większej dolegliwości karnej, aniżeli oskarżonaJ. K. (1), która została przez Sąd I instancji uznana za winną szeregu zachowań znieważającychI. N. (1), w okresie od dnia 25 grudnia 2016 r. do 3 lutego 2017 r., a dolegliwość ta polega na okoliczności, iżI. N. (1)w przypadku uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia będzie osobą skazaną w przeciwieństwie doJ. K. (1), gdzie brak będzie skutku skazania, gdyż w stosunku doJ. K. (1)Sąd I instancji jedynie warunkowo umorzył postępowanie karne.

W konkluzji obrońca oskarżonejI. N. (1)wniósł o:

1
uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie jego pkt 1-3 i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, z uwagi na treść przepisuart. 454 § 1 k.p.k.,

2
zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 4 wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonejI. N. (1)od stawianego jej zarzutu, ewentualnie warunkowe umorzenie postępowania względem oskarżonejI. N. (1),

3
zasądzenie na rzecz oskarżonejI. N. (1)kosztów ustanowienia pełnomocnika oraz obrońcy z wyboru za obydwie instancje.

Apelację od wyroku wywiódł także obrońca oskarżonejJ. K. (1), zaskarżając go w całości i zarzucając mubłąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia poprzez ustalenie, że:



czyn zarzucany oskarżonejJ. K. (1)cechuje się stopniem szkodliwości społecznej wyższym, niż znikomy podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wynikającego z wyjaśnień oskarżonejJ. K.kontekstu sprawy (znieważanieJ. K.przezI. N., wysyłanie części wiadomości w okresie Świąt Bożego Narodzenia, a także pod wpływem informacji uzyskanych od dzieci w Szkole oraz fakt rozbicia rodzinyJ. K.przezI. N.) wynika, iż oskarżonaJ. K.działała pod wpływem silnego wzburzenia, była usprawiedliwiona okolicznościami niniejszej sprawy, a zatem zarzucane jej czyny cechują się znikomym stopniem szkodliwości społecznej;

uznanie, iż w przypadku oskarżonejI. N. (1)zasadne jej zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary podczas, gdy w/w nie przyznała się do winy, zanegowała, iż znieważyłaJ. K. (1), a zatem postawa oskarżonejI. N.uzasadnia wymierzenie jej kary.

Ponadto skarżący zarzucił powyższemu orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:



art. 7 k.p.k.poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień oskarżonych oraz zeznań świadkaJ. N.i tym samym uznanie, iż czyn zarzucany oskarżonejJ. K. (1)cechuje się stopniem szkodliwości społecznej wyższym niż znikomy, a w przypadku oskarżonejI. N. (1)zasadne jest zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary,

art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.poprzez oddalenie wniosków dowodowych obrońcy oskarżonejJ. K. (1)o przesłuchanie świadków wskazanych w piśmie z dnia 13.09.2017 r. oraz na rozprawie w dniu 5.10.2017 r. i uznanie, iż wnioski te zmierzają do przedłużenia postępowania podczas gdy na podstawie zeznań świadków wskazanych przez oskarżonąJ. K.Sąd I instancji pozwoliłby na prawidłowe ustalenia stanu faktycznego w zakresie znieważaniaJ. K.przezI. N..

W konkluzji obrońca oskarżonejJ. K. (1), r. pr.J. B.wniósł o:



zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 1 i umorzenie postępowania w stosunku do oskarżonejJ. K.,

zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 2 i wyeliminowanie w stosunku do oskarżonejJ. K.środka karnego w postaci zakazu zart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 72 § 1 pkt 7a k.k.,

zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 3 i odstąpienie/wyeliminowanie od zasądzenia od oskarżonejJ. K. (1)na rzecz oskarżycielki prywatnejI. N. (1)kwoty 1.500,00 zł tytułem nawiązki,

zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 4 i wymierzenie oskarżonejI. N. (1)kary grzywny 20 stawek dziennych po 100,00 zł oraz zasądzenie od oskarżonejI. N. (1)na rzecz oskarżycielki prywatnejJ. K. (1)nawiązki w kwocie 5.000,00 zł,

zmianę w pkt 5 i zasądzenie od oskarżycielki prywatnejI. N. (1)na rzecz oskarżonejJ. K. (1)zwrotu kosztów ustanowienia obrońcy z wyboru wg. norm przepisanych.

ewentualnie:



o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Ponadto, obrońca wniósł o zasądzenie na rzecz oskarżonejJ. K.zwrotu kosztów obrony z wyboru za postępowanie odwoławcze.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelację obrońców oskarżonych, a zarazem pełnomocników pokrzywdzonych i jednocześnie oskarżycielek wzajemnych –J. K. (1)orazI. N. (1)nie zasługiwały na uwzględnienie, a zatem należało utrzymać wyrok Sądu I Instancji w mocy. Jednocześnie wskazać trzeba, iż wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego złożył obrońca oskarżonejJ. K. (1), a zatem Sąd, zgodnie z treściąart. 423 § 1a k.p.k.ustosunkuje się jedynie do zarzutów podniesionych przez obrońcę i jednocześnie pełnomocnika oskarżonej i jednocześnie oskarżycielki wzajemnejJ. K. (1).
Na wstępie należy zauważyć, iż zaskarżony wyrok oparty został na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wszechstronnej i wnikliwej analizie, bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy znajduje odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424 § 1 i 2 k.p.k., co w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Podkreślenia wymaga także, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych i wykazując ponad wszelką wątpliwość, że oskarżona dopuściła się przestępstwa zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.. Na akceptację zasługiwała także zmiana opisu i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonejJ. K. (1)we wskazanym w rozstrzygnięciu zakresie (pkt 1 wyroku).
Wniesiona przez obrońcę oskarżonejJ. K. (1)apelacja sprowadzała się w zasadzie do podważenia prawidłowości ustalenia przez Sąd Rejonowy stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonejJ. K. (1), który Sąd meriti ocenił jako wyższy niż znikomy, przy jednoczesnym zarzucie, iż w stosunku doI. N. (1)Sąd błędnie odstąpił od wymierzenia kary. Obrońca starał się również wskazać uchybienia przy procedowaniu Sądu Meritii wskazując na obrazę przepisówart. 7 k.p.k.oraz170 § 1 pkt 5 k.p.k.– do czego Sąd Odwoławczy odniesie się w dalszej części uzasadnienia.
Apelujący w treści złożonego środka zaskarżenia skoncentrował się przede wszystkim na tym, iż Sąd Rejonowy w sposób nieprawidłowy ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonejJ. K. (1). Jest to zarzut chybiony, bowiem w treści uzasadnienia w sposób kompleksowy i wyczerpujący Sąd Rejonowy wskazał w sposób wyczerpujący, dlaczego stopień społecznej szkodliwości zachowania oskarżonej znajduje się na poziomie wyższym, aniżeli w przypadku oceny zachowaniaI. N. (1).
Gwoli przypomnienia, przy dokonywaniu oceny tegoż stopnia, Sąd jest związany treścią przepisuart. 115 § 2 k.k.Wskazać należy, iż co prawda ustawodawca nie definiuje samego pojęcia społecznej szkodliwości, ale określa, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości. Jest to klauzula generalna ukierunkowana gwarancyjnie (

    por. szerzej Budyn-Kulik, Kulik, Społeczna, s. 261–266).
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości bierze się pod uwagę zarówno okoliczności o charakterzeprzedmiotowym(rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu), jak ipodmiotowym(waga naruszonych przez sprawcę obowiązków, postać zamiaru, motywacja sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia; Zoll, Ogólne, s. 32).
Zgodnie zaś z aktualnym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wyrażonym w postanowieniu z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie V K 119/17„dokonując wartościowania okoliczności determinujących stopień szkodliwości społecznej czynu będącego przedmiotem procesu karnego Sąd powinien rozważyć, które z przesłanek wymienionych wart. 115 § 2 k.k.występują w konkretnej sprawie, przeprowadzić pogłębioną analizę każdej z nich, uwzględnić ich znaczenie w istniejących realiach i dokonać oceny, które z tych okoliczności zwiększają stopień tej szkodliwości, a które ten stopień zmniejszają.”
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, iż Sąd bez wątpienia tym zadaniom sprostał. Otóż na stronie 5 uzasadnienia wskazuje, iż z uwagi na częstotliwość wysyłania wiadomości tekstowych do pokrzywdzonej oraz treści w nich zawartych, przestrzeń czasową jej nagannego zachowania, a także „zaciekłość konfliktu” (k.110) między oskarżonymi – doszedł do przekonania – i słusznie, że stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonej z pewnością nie plasuje się na poziomie znikomości, tylko ten poziom przekracza. Wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd orzekający uwzględnił również kontekst sprawy, tj. motyw działaniaJ. K. (1), jakim były podejrzenia o rozbicie małżeństwa przezI. N. (1)oraz okoliczności, w jakichJ. K. (1)powzięła na ten temat wiedzę.
Sąd miał także w polu widzenia fakt, iżJ. K. (1)jest z zawodu nauczycielką, była niekarana i prowadzi ustabilizowany tryb życia – i okoliczności te uwzględnił przy dokonywaniu prawnokarnej oceny jej zachowania, mając też w polu widzenia motywację, którąJ. K. (1)się kierowała, nie chcąc dopuścić do rozpadu swojego małżeństwa i rodziny, winiąc za to wyłącznie kochankę swojego męża. Jakkolwiek motywację oskarżonej można zrozumieć, to jednak nie zmienia to negatywnej oceny przestępczych działań, jakie ta oskarżona podjęła, aby cel osiągnąć. Nie bez znaczenia jest tu fakt, żeJ. K. (1)w sposób opisany w zaskarżonym wyroku wielokrotnie znieważałaI. N. (1)także wówczas, kiedy jej małżeństwo się rozpadło, a mąż stworzył nowy związek właśnie zI. N. (3).
W tej sytuacji na plan pierwszy wysuwa się motyw zemsty na swojej konkurentce, a nie ochrony swojego małżeństwa, co nie może nie mieć wpływu na ocenę stopnia społecznej szkodliwości przestępczych zachowań, podejmowanych przezJ. K. (1)w stosunku doI. N. (1).
Reasumując tę część rozważań, Sąd Rejonowy wziął pod uwagę wszystkie wyżej wymienione okoliczności przy rozpoznawaniu sprawy i nie można zarzucić mu w tym zakresie jakiegokolwiek uchybienia.
Na marginesie, wskazać trzeba, że można „zrozumieć” naganne zachowanie oskarżonej w kategoriach moralnych – jest bowiem kobietą dotkliwie zranioną przez swojego męża, wieloletniego partnera i ojca dwójki jej dzieci, który postanowił się z nią rozstać, porzucając ją dla młodszej kobiety, której - nawiązując z nim romans - nie przeszkadzało, że jest on żonaty i jest ojcem dwojga dzieci, a romans może zakończyć się rozbiciem prawidłowo funkcjonującego do tej pory związku, jednakże z punktu widzenia prawnokarnego nie można takich zachowań tolerować, tłumacząc przestępstwo krzywdą, jakiejJ. K. (1)doznała.
Przechodząc do zarzutu obrońcy odnośnie naruszeniaart. 7 k.p.k., Sąd Okręgowy zauważa, iż skuteczna polemika dotycząca naruszenia przepisuart. 7 k.p.k., byłaby w realiach niniejszej sprawy możliwa przy spełnieniu dwóch warunków.
Po pierwsze, przedstawiony przez apelującego materiał dowodowy – jako alternatywny – powinien „obronić się” na gruncie reguł określonych wart. 7 k.p.k.To znaczy, jego ocena przeprowadzona zgodnie z zasadami logicznego myślenia, doświadczeniem życiowym, ewentualnie również wskazaniami wiedzy, powinna prowadzić do ustaleń (lub wykluczeń) zgodnych z intencją skarżącego.
Po drugie, ta partia materiału dowodowego, na podstawie której Sąd I instancji ustalenia faktyczne poczynił, powinna zostać na gruncie reguł zart. 7 k.p.k.zdyskredytowana. To znaczy, należało wykazać, że Sąd wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego, czy wskazaniom wiedzy, przyjął określony stan rzeczy - a zatem w sposób nieuprawniony, nie podlegający ochronie na podstawieart. 7 k.p.k.
Tymczasem kontrola odwoławcza potwierdziła jedynie, że Sąd Pierwszej Instancji słusznie przy ocenie zachowania oskarżonejJ. K. (1)oparł się na wskazanych w treści uzasadnienia dowodach, które były jasne, logiczne i konsekwentne, a przede wszystkim znajdują potwierdzenie w osobowych źródłach dowodowych tj. częściowo wyjaśnień oskarżonejJ. K. (1), zeznańI. N. (1), a także jej ojcaJ. N., oraz dokumentów w postaci wydruków wiadomość sms. Dowody te jednoznacznie stwierdzają winę oskarżonejJ. K. (1)i nie ma w tym zakresie żadnych wątpliwości. Jednocześnie wskazywane przezJ. K. (1)okoliczności odnośnie tego, iż kierowane doI. N. (1)wulgaryzmy były jedynie „cytatami”, należało uznać za strategię procesową zmierzającą do umniejszenia odpowiedzialności karnejJ. K. (1). Na marginesie tylko stwierdzić należy, że nawet cytaty, przytoczone w określonych sytuacjach i okolicznościach w stosunku do konkretnych osób mogą mieć charakter znieważający. Zresztą Sąd Okręgowy pomimo bogatego doświadczenia zawodowego i życiowego nie był w stanie nawet domyślić się, nie mówiąc już o wskazaniu, kogo to cytowałaJ. K. (1)w sms-ach skierowanych doI. N. (1), o brzmieniu

    „Tyz. (...), „Jesteś zwykłą tanią
d. (...), Ty wyrachowanak. (...)

Obrońca redagując treść zarzutów postawił pytanie, dlaczego Sąd oceniając zachowanie obu oskarżonych wobec jednej z nich zastosował instytucję warunkowego umorzenia postępowania, a wobec drugiej odstąpił od wymierzenia kary. Otóż, jak Sąd Okręgowy wskazał powyżej, a podążając w tym zakresie za tokiem rozumowania Sądu Rejonowego – na takie rozstrzygnięcie miały bezpośredni wpływ okoliczności warunkujące ocenę stopnia społecznej szkodliwości zachowań obu oskarżonych. Wymaga zatem zaakcentowania, że przede wszystkimI. N. (1)jedynie razskierowała doJ. K. (1)obraźliwe treści, bowiem uprzednio została przez nią sprowokowana - co wprost i jednoznacznie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego – gdy zachowanieJ. K. (1)było podejmowane wielokrotnie i kontynuowane konsekwentnie przez okres ponad jednego miesiąca, z różną częstotliwością.
Zgodzić się należało również z postanowieniem Sądu orzekającego odnośnie oddalenia wniosków dowodowych obrońcyJ. K. (1), gdzie postulował o przesłuchanie szeregu świadków oraz wystąpienie do sieciT. (...). Zgodzić się należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny i na jego podstawie Sąd Rejonowy mógł poczynić prawidłowe ustalenia w sprawie. Uznać zatem należało, iż przesłuchanie wnioskowanych świadków nie tylko nic do sprawy nie wniesie, ale spowoduje znaczne wydłużenie postępowania. Co do wniosku o wystąpienie do sieciT. (...)Sąd Rejonowy odniósł się wyczerpująco na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. (

    k.63v-64), a więc nie ma potrzeby powielać prawidłowej argumentacji Sądu w tym zakresie.
Sumując - raz jeszcze podkreślić należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd I Instancji ocenił prawidłowo, dokonał jego wszechstronnej i rzeczowej analizy, a jej wyniki w sposób wyczerpujący zaprezentował w uzasadnieniu swojego wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.), czyniąc przedmiotem rozważań wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej (art. 410 k.p.k.), zarówno przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonej (art. 4 k.p.k.).
Nie wymagało korekty także orzeczenie w zakresie obowiązków nałożonych przez Sąd Rejonowy naJ. K. (1)podjęte w celu ochrony oskarżycielki prywatnejI. N. (1)zgodnie z pkt 2 zaskarżonego wyroku.
Prawidłowo również Sąd Rejonowy związany treścią przepisuart. 67 § 3 k.k.orzekł wobecJ. K. (1)nawiązkę na rzeczI. N. (1)w niewygórowanej kwocie 1500 zł, która stanowi należną rekompensatę za zniewagi, z którymiI. N. (1)spotkała się ze stronyJ. K. (1).
Przedstawiona ocena dowodów uwzględnia zasady prawidłowego rozumowania i wskazania doświadczenia życiowego, a zatem pozostaje ona pod ochronąart. 7 k.p.k.Tym samym nie ma potrzeby ponownego, szczegółowego przytaczania argumentacji, która legła u podstaw kwestionowanego przez skarżącego orzeczenia. Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela stanowisko Sądu I-ej instancji, wyrażone w treści zaskarżonego wyroku oraz przytoczoną na jego poparcie logiczną i przekonującą argumentację, do której odwołuje się wprost.
Mając powyższe na uwadze wobec braku przesłanek zart. 439 k.p.k.zaskarżony wyrok na zasadzieart. 437 § 1 k.p.k.utrzymano w mocy.
Ponadto, Sąd Okręgowy zwolnił oskarżone i jednocześnie oskarżycielki wzajemneJ. K. (1)iI. N. (1)od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.oraz na podstawieart. 636 § 1, 2 i 3 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k., znosząc pomiędzy stronami obowiązek zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy i pełnomocnika przez stronę przeciwną.