Sąd Rejonowy w Toruniu
XII Wydział Karny
Sygnatura akt: XII W 2583/17
Data wyroku: 2018-03-21 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: SSR Aleksandra Marek - Ossowska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 119§1 kw

Sygn.akt XII W 2583/17

UZASADNIENIE
W dniu 3 marca 2017 r., około godz. 10:00,M. P.wraz zK. S.iŁ. K.udali się dosklepu (...)wT., przyul. (...). Będąc w środkuM. P.wziął z półek sklepowych cztery sztuki czekoladyM.i trzy sztuki kawyN., które włożył do reklamówki trzymanej przezK. S.. Pracownik ochronysklepu (...)zauważył całe zdarzenie na kamerze monitoringu. W związku z tym po przekroczeniu linii kasyP. S.ująłK. S., zaprowadził na zaplecze i wezwał patrol Policji.Ł. K., widząc to odłożył uprzednio schowane za paskiem od spodni dwa opakowania kiełbasy. Po przyjeździe Policji został również ujętyM. P.. Towar w postaci czekolad i kaw został odebrany i powrócił w stanie nienaruszonym do dalszej sprzedaży.
M. P.przy ujęciuK. S.awanturował się, szarpał, był wulgarny i agresywny. RównieżŁ. K.wszczął awanturę i usiłował odbić ujętego przez pracownika ochronyK. S..
/dowód: zeznania świadkaP. S., k. 5v-6, 147v, protokół elektroniczny 00:03:36-00:10:06, zeznania świadkaT. K., k. 8v-9, notatka urzędowa, k. 2, protokół pracownika ochrony, k. 4, płyta DVD z nagraniem, k. 11/
Sprawa przeciwkoŁ. K.iK. S.została wyłączona do odrębnego postępowania. W dniu 27 listopada 2017 roku zapadł wobec nich wyrok nakazowy skazujący za wykroczenia z art. 51 § 1 kw i art. 119 § 1 kw (sygn. akt XII W 1666/17).
W sprawie przeciwkoM. P.Sąd stwierdził, że zachodzą wątpliwości co do jego poczytalności w czasie popełnienia zarzucanych mu czynów, wobec treści opinii sądowo-psychiatrycznych wydawanych w sprawach XII W 517/14, XII W 518/15, XII W 1571/15, XII W 2337/15 (odpisy opinii, k. 55-63), a także informacji udzielonej przez(...)wT.(k. 80).
W związku z tym Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego lekarza psychiatry, który po przeprowadzeniu badania obwinionego, zapoznaniu się z aktami sprawy i dokumentacją medyczną wydał opinię, z której wynikało, iżM. P.leczy się psychiatrycznie z rozpoznaniem choroby afektywnej dwubiegunowej, zaburzeń psychicznych spowodowanych przyjmowaniem środków psychoaktywnych i organicznych zaburzeń nastroju. Biorąc pod uwagę przebieg i charakter schorzenia, cechy psychodegradacji związanej z przewlekłym uzależnieniem oraz mając na uwadze charakter zarzucanych czynów, uznał, iż w tym czasie obwinionyM. P.miał ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania znaczenia swoich czynów i pokierowania swoim postepowaniem (opinia sądowo-psychiatryczna, k. 109-110).
ObwinionyM. P.jest kawalerem, nie ma dzieci, utrzymuje się z prac dorywczych. Był wielokrotnie karany przez tutejszy Sąd, głównie za czyny wypełniające znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 kw (notatka służbowa, k. 38, odpisy orzeczeń, k. 39-54).
M. P.w toku postepowania wyjaśniającego nie stawił się na wezwanie i nie złożył wyjaśnień.
Dwukrotnie prawidłowo wezwany na termin rozprawy również nie stawił się, nie usprawiedliwił swojego niestawiennictwa i nie złożył wyjaśnień, wobec czego, zgodnie z treściąart. 71 § 4 kpwrozprawę Sąd prowadził zaocznie.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom naocznego świadka zdarzeniaP. S., który dokładnie opisał nie tylko kradzież, której obwiniony dopuścił się wraz ze swoim kompanem, podział ról, ale również jego zachowanie po zdarzeniu.
W ocenie Sądu zeznania tego świadka były konsekwentne, jasne i logiczne, a ponadto w zestawieniu z nagraniem z monitoringu pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie.P. S.był dla obwinionego osobą zupełnie obcą i nie można uznać, iż świadek ten miał jakikolwiek powód by zeznawać nieprawdę i fałszywie pomawiać obwinionego.
Również zeznania funkcjonariusza PolicjiT. K.należało uznać za w pełni wiarygodne.T. K.przybył na miejsce zdarzenia i dokonał legitymowania obwinionego by potwierdzić jego tożsamość. Wykonał czynności z zatrzymanymi przez ochronę osobami. Opisał przebieg całej interwencji, bez ubarwień i nie sposób stwierdzić, iż jest jakakolwiek podstawa do podważania jego wiarygodności.
Zarówno obrońca obwinionego, jak i oskarżyciel publiczny nie wnosili o bezpośrednie przesłuchanie na rozprawieT. K., z którym kontakt był utrudniony, aniK. S.czyŁ. K..
Sąd dał wiarę opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej obwinionego. Została ona sporządzona przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną, w sposób fachowy, kompetentny, jasny. Brak jest podstaw do podważenia jej wiarygodności tym bardziej, iż nie była kwestionowane przez strony.
Również pozostałe zebrane w sprawie dowody w postaci, nagrania z monitoringu, notatek i protokołów zasługują na uznanie za wiarygodne, bowiem zostały sporządzone przez kompetentne osoby, po przeprowadzeniu stosownych czynności oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie budzą wątpliwości Sądu.
Wobec powyższego, biorąc pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, iż wina i sprawstwo obwinionegoM. P.w zakresie obu zarzucanych mu czynów, zostały w pełni wykazane i udowodnione.
ObwinionyM. P.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wobec których materiały wyłączono do odrębnego postępowania, dokonał kradzieży mienia w postaci 4 sztuk czekoladM.o wartości jednostkowej 9,99 zł oraz 3 sztuk kawyN.o wartości jednostkowej 17,49 zł, czym spowodował łączne starty w wysokości 92,43 zł na szkodę(...) SA. Swym zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia opisanego w art. 119 § 1 kw.
Ponadto, w tym samym miejscu i czasie, wspólnie z osobą, wobec której materiał wyłączono do odrębnego postępowania, wszczął awanturę z pracownikiem ochronyP. S., szarpiąc się, używając przy tym słów nieprzyzwoitych, popełniając w ten sposób wykroczenie z art. 51 § 1 kw.
Wymierzając obwinionemu karę łączną Sąd miał na względzie przede wszystkim wielokrotną uprzednią karalność obwinionego.M. P.był skazywany przez tutejszy Sąd, za czyny wypełniające znamiona art. 119 § 1 kw kilkanaście razy w ciągu ostatnich kilku lat. Wymierzane uprzednio kary o charakterze wolnościowym nie przyniosły pożądanego rezultatu. Obwiniony z dokonywania kradzieży sklepowych uczynił sobie stałe źródło dochodu, bowiem faktem notoryjnie znanym jest, iż tego rodzaju produkty jak kawa i czekolada są następnie przez sprawców kradzieży sprzedawane. W związku z tym Sąd uznał, że na obecnym zatem etapie jedynie kara aresztu, którą obwiniony dotkliwie odczuje, może przynieść właściwy efekt. Wykaże nieopłacalność popełniania tego rodzaju wykroczeń w przyszłości. Z powyższych względów Sąd nie uznał za celowe zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary przewidzianej w art. 17 § 2 kw. Zastosowanie tej instytucji jest fakultatywne i zależy od uznania Sądu. Należy przy tym podkreślić, iż naganność takiego zachowania jak kradzież należy do najprostszych norm społecznych i trudno uznać, iż obwiniony pomimo swoich schorzeń mógł nie mieć świadomości, że takie zachowanie jest bezprawne. Również wywołanie awantury, używanie słów wulgarnych nie należy do wykroczeń o skomplikowanym charakterze, których naganności obwiniony mógłby nie znać. Biorąc jednak pod uwagę stan zdrowia psychicznego obwinionego, Sąd wymierzył mu karę w wysokości 20 dni aresztu, a nie w maksymalnym rozmiarze – 30 dni, która byłaby wymierzona gdyby obwiniony był osobą zdrową.
W ocenie Sądu kara wymierzonaM. P.jest adekwatna do stopnia jego winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu, oraz właściwości i warunków osobistych sprawcy. Sąd uznał również, iż kara ta jest wystarczająca do osiągnięcia wobec obwinionego celów zapobiegawczych i wychowawczych a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Obwiniony korzystał z obligatoryjnej pomocy prawnej obrońcy z urzędu. O kosztach tej pomocy orzeczono na podstawie § 17 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Sąd uznał za zasadne zasądzenie wynagrodzenia w podstawowym wymiarze, tj. w kwocie 265,68 zł. brutto, bowiem niniejsza sprawa nie wymagała dużego nakładu pracy obrońcy.
Obwinionego zwolniono z opłaty sądowej i wydatków poniesionych w sprawie na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw, mając na względzie jego sytuację finansową, bowiem obwiniony nie ma żadnych stałych dochodów.

ZARZĄDZENIE

1
(...);

2
(...);

3
(...).