Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 1166/17
Data wyroku: 2017-12-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Firkowski
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437§2 kpk

Sygn. akt VII Ka 1166/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 grudnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski
Protokolant: st. sekr. sądowy Monika Tymosiewicz
przy udziale oskarżyciela publicznego podkom. Agnieszki Szlachtowicz-Pelawskiej
po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r.
sprawyP. K.,ur. (...)wB., synaG.iB. z domu G.
obwinionego zart. 90kw,art. 95kw iart. 97kw w zw. zart. 16 ust 1, art. 45 ust 2 pkt 1, art. 38 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o Ruchu drogowymi inne
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt IX W 2232/17
I zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinniaP. K.od popełnienia zarzucanego mu w pkt II wniosku o ukaranie czynu i z kwalifikacji prawnej czynu eliminuje art.9§2 kw oraz orzeczoną wobec obwinionego karę grzywny łagodzi do 500 ( pięciuset ) zł,
II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III zwalnia obwinionego od kosztów postępowania odwoławczego w zakresie utrzymanego w mocy wyroku oraz ustala, że koszty tego postępowania w części uniewinniającej ponosi Skarb Państwa
Sygn. akt VII Ka 1166/17

UZASADNIENIE
P. K.został obwiniony o to, że:
I w dniu 29 marca 2017 r., ok. godz. 1840 wO.naul. (...)kierując samochodem m-kiP.onr rej. (...)naruszył obowiązek ruchu prawostronnego i jadąc lewym pasem ruchu tamował i utrudniał ruch kierującemu pojazdem m-kiR. (...)onr rej. (...), korzystając podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku a ponadto nie posiadał przy sobie wymaganego dokumentu tj. dowodu rejestracyjnego i polisy OC pojazdu
- tj. za wykroczenie zart. 90kw,art. 95kw iart. 97kw w zw. zart. 16 ust. 1, art. 45 ust. 2 pkt 1, art. 38 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym
II w dniu 29 marca 2017 r., ok. godz. 1840 wO.naul. (...)kierując samochodem m-kiP.onr rej. (...)podczas zmiany pasa ruchu nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującym n/n pojazdami zmuszając ich do gwałtownego hamowania w celu uniknięcia zderzenia czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
- tj. za wykroczenie zart. 86 § 1kw w zw. zart. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym
Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 13 września 2017 r., w sprawie sygn. akt IX W 2232/17
I obwinionegoP. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów zart. 90kw,art. 95kw iart. 97kw w zw. zart. 16 ust. 1, art. 45 ust. 2 pkt 1, art. 38 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowymiart. 86 § 1kw w zw. zart. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart.90kw i art..9§2kw skazał na kare 700 zł grzywny,
II na podstawieart.624§1 kpkw zw. zart.119 kpwzwolnił obwinionego od kosztów postępowania i opłaty.
Powyższy wyrok w całości zaskarżył obwiniony i w nieformalnej apelacji wskazał, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów, nie zgadza się z wyrokiem i wnosi o ponowne rozpoznanie sprawy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie może być podzielona w zakresie rozstrzygnięcia co do zachowania obwinionego dotyczącego zarzutu z pkt I wniosku o ukaranie.
W tym zakresie zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, czemu dał wyraz w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Przedstawiony w nich tok rozumowania jest zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i w żadnym wypadku nie wykracza poza granice przyznanej Sądowi swobody. Stąd też odnosząc się w pierwszym rzędzie do podnoszonych zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Skarżący co do omawianego zarzutu faktycznie polemizuje z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji, w istocie nie wykazując jakich to uchybień w zakresie logicznego rozumowania, prowadzących do błędnych wniosków w zakresie stanu faktycznego dopuścił się Sąd I instancji przy ocenie materiału dowodowego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie obwinionego, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację.Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu Rejonowego i nie zawiera też takiej argumentacji, która wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą Sąd Okręgowy podziela i należy jedynie zaakcentować podstawowe elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącego.
Podkreślić zatem należy, że Sąd I instancji w pełni zasadnie nie uznał za wiarygodne tych twierdzeń obwinionego, w których nie przyznał się do zachowania opisanego w pkt I wniosku o ukaranie. Przede wszystkim w ocenie Sądu Okręgowego nie ma żadnych podstaw do zakwestionowania w tym zakresie twierdzeńZ. P.co do stwierdzonych przez niego okoliczności związanych z zachowaniem obwinionego naulicy (...)wO.. Relacja wskazanego funkcjonariusza jest jasna i logiczna. Świadek opisał zachowanie obwinionego a jego zeznania w żaden sposób nie mogą być uznane za pomówienie obwinionego. Funkcjonariusz był osobą obcą dlaP. K.i nie miał żadnego powodu aby składać nieobiektywne zeznania.
Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok co do uznania winy obwinionegoP. K.w zakresie czynu z pkt I wniosku o ukaranie jako prawidłowy utrzymano w mocy.
Natomiast apelacja jest zasadna w zakresie zakwestionowania rozstrzygnięcia co do przypisania obwinionemu czynu z pkt II wniosku o ukaranie, przy czym nie z uwagi na podniesione zarzuty albowiem ich brak ale z uwagi na konieczność dokonania całościowej kontrolę zapadłego rozstrzygnięcia.
Wskazać przy tym należy, że Sąd Okręgowy nie podważa także i w tym zakresie zeznań policjanta, które w istocie stanowią jedną relację co do opisanego w dwóch zarzutach zachowania obwinionego. Zauważyć natomiast należy, że dowody w postacie zeznańZ. P.z rozprawy oraz notatki z k.3 są niewystarczające dla przypisaniaP. K.czynu z art.86§1 kw. W przedmiotowej notatce w tym zakresie wskazano jedynie, że obwiniony „zjeżdżał na prawy pas ruchu nie zważając na jadące pojazdy”. Natomiast w dniu 13 września 2017 r. w istocie funkcjonariusz na ten temat nie zeznawał – porównaj k.32 odw, przy czym nie zostały ujawnione jego zeznania z postepowania wyjaśniającego, w szczególności z k.11. Tym samym brak jest dowodów na ustalenie, żeP. K.podczas zmiany pasa ruchu nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującym n/n pojazdami zmuszając ich do gwałtownego hamowania w celu uniknięcia zderzenia czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Wobec powyższego konieczne było uniewinnienie obwinionego od czynu z art.86§1 kw zarzucanego mu w pkt II wniosku o ukaranie.
Mając powyższe na uwadze zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnionoP. K.od popełnienia zarzucanego mu w pkt II wniosku o ukaranie czynu i z kwalifikacji prawnej czynu wyeliminowanoart.9§2kw oraz orzeczoną wobec obwinionego karę grzywny złagodzono do 500 ( pięciuset ) zł i w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy-art.437§2 kpk,art.438pkt2-4kpkw zw. zart.109§2 kpw.
Złagodzenie kary grzywny było konsekwencją rozstrzygnięcia w zakresie uniewinnienia obwinionego od czynu z art.86§1 kw. Tak orzeczona kara grzywny za zachowanie obwinionego opisane w pkt I wniosku o ukaranie spełni zarówno cele zapobiegawcze jak i wychowawcze, a także uwzględni potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Na podstawieart.118§2 kpwiart.624§1 kpkw w zw. zart.119 kpwzwolniono obwinionego od kosztów postępowania odwoławczego w zakresie utrzymanego w mocy wyroku oraz ustalono, że koszty tego postępowania w części uniewinniającej ponosi Skarb Państwa