Sąd Rejonowy w Piszu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 547/16
Data wyroku: 2018-01-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Gajewska
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 § 1 kc

Sygn. akt I C 547/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 stycznia 2018 r.
Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Anna Gajewska

Protokolant:

sekretarka Agnieszka Zuzga

po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. w Piszu
sprawy z powództwaN. M.
przeciwko(...) Towarzystwo (...)z siedzibą wW.
o zapłatę
o r z e k a

I
Zasądza od pozwanego(...) Towarzystwo (...)z siedzibą wW.na rzecz powodaN. M.kwotę 29 673,60 zł (dwadzieścia dziewięć tysięcy sześćset siedemdziesiąt trzy złote 60/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24.11.2011 roku do dnia zapłaty.

II
Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

III
Znosi wzajemnie koszty procesu między stronami.

IV
Nakazuje pobrać od pozwanego(...) Towarzystwo (...)z siedzibą wW.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 2 114,38 zł (dwa tysiące sto czternaście złotych 38/100) tytułem części nie uiszczonej opłaty sądowej do pozwu i wydatków na opinie biegłych.

V
Zwraca na rzecz pozwanego(...) Towarzystwo (...)z siedzibą wW.kwotę 89,20 zł (osiemdziesiąt dziewięć złotych 20/100) tytułem części niewykorzystanej zaliczki zapisanej pod pozycją 50001552882 zaliczek sądowych Sądu Rejonowego w Piszu.

Sygn. akt I C 547/16

UZASADNIENIE
MałoletniaN. M., zastąpiona przez przedstawicielkę ustawową matkęB. M.wytoczyła powództwo przeciwko(...) Towarzystwo (...)wW.o zapłatę kwoty 48.800 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 listopada 2011r. roku do dnia zapłaty tytułem dopłaty do przyznanego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, kwoty 873,60 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 listopada 2011 roku do dnia zapłaty, tytułem dopłaty do już przyznanego zwrotu kosztów opieki, kwoty 550 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 listopada 2011 roku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów rzeczy zniszczonych w wypadku z dnia 13 lipca 2011 roku, wraz z kosztami postępowania sądowego, w tym kosztami zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, iż w dniu 13 lipca 2011 roku na drodze krajowej w okolicyT.doszło do wypadku drogowego, podczas którego kierujący samochodem markiS. (...)nr rej. (...)M. R.w czasie wyprzedzania grupy rowerzystów uderzył w rower, którym jechałaN. M., na skutek czego doznała ona obrażeń ciała i trafiła doSzpitala (...)wP.. U powódki stwierdzono wieloodłamowe złamanie kości czaszki w okolicy czołowo-jarzmowej lewej, liczne otarcia i stłuczenia. Postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone przez Prokuraturę Rejonowa w Piszu Ds. 1726/11 zostało ostatecznie umorzone, z racji braku znamion czynu zabronionego kierującego samochodemS. (...). W ramach prowadzonego postępowania likwidacyjnego prowadzonego przez pozwane towarzystwo ubezpieczeniowe, w oparciu o zawartą umowę odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych nr(...)powódce została przyznana kwota 1.000 zł decyzją dnia 21 października 2011 roku, kwota 6.000 zł tytułem zadośćuczynienia i 672 zł tytułem kosztów opieki, przy czym obydwa te świadczenia zostały pomniejszone o 80 % przyczynienia się powódki do zaistnienia zdarzenia. Według pełnomocnika powódki brak było podstaw do przyjęcia, iżN. M.swoim zachowaniem przyczyniła się do zaistniałego zdarzenia w 80 %, jak podnosi pozwany. Winę zaś za owo zdarzenie drogowe ponosi głównie kierujący samochodemS. (...), który nie dostosował się do zachowania jadących przed nim rowerzystów, poruszał się po drodze z nadmierną prędkością, a nadto przestawił swój samochód po całym zdarzeniu naruszając tym samymart. 44 Prawo o ruchu drogowym. Pełnomocnik powódki wskazała, iż do wypadku doszło w okolicach skrzyżowania, na lewym pasie drogi, a więc wówczas, gdy powódka już miała zjeżdżać z drogi głównej i można wywnioskować, że kierujący samochodemS. (...)musiał przekroczyć podwójną linię ciągłą. Z uwagi na wiek powódki oraz doznane obrażenia nie do końca można stwierdzić jak owo zdarzenie wpłynie w przyszłości naN. M.i jej zdrowie.
Odnośnie kosztów opieki, powódka wniosła o zasądzenie kwoty 873,60 zł biorąc pod uwagę okoliczność, iż stawka za godzinę opieki w gminie, w której mieszka powódka wynosi 12 zł za godzinę, aN. M.wymagała opieki przez 6 tygodni po 2 godziny dziennie. Łącznie daje to kwotę 1.008 zł, z czego pozwany wypłacił powódce tylko kwotę 134,40 zł. Z kolei kwota 550 zł tytułem zwrotu kosztów zniszczonych rzeczy dotyczy zwrotu kosztów zniszczonego w wypadku roweru w kwocie 440 zł oraz butów powódki w kwocie 150 zł. Odsetek od żądanych pozwem kwot powódka żąda od dnia 24 listopada 2011 roku, albowiem decyzją z tego dnia pozwany uznał częściowo swoją odpowiedzialność za przedmiotowe zdarzenie.
Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu wskazując przy tym, że przedstawiciel ustawowy powódki nie przedstawił zezwolenia sądu opiekuńczego na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, jaką jest wytoczenie powództwa o zadośćuczynienie o odszkodowanie.
W uzasadnieniu pozwany zanegował roszczenia zgłaszane przez powódkę co do wysokości. Wskazał, że w ramach postępowania likwidacyjnego powódce została przyznana bezsporna kwota zadośćuczynienia w wysokości 6.000 zł oraz kwota 672 zł tytułem odszkodowania. Kwoty te zostały przyznaneN. M.przy uwzględnieniu jej przyczynienia się w wysokości 80 %, ponieważ z akt sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonowa w Piszu wynika, iż bezpośrednią przyczyną zdarzenia z dnia 13 lipca 2011 roku był brak należytej ostrożności i właściwego upewnienia się przez kierująca rowerem powódkę i podjęcie bez zasygnalizowania manewru skrętu w lewo, w wyniku czego zajechała ona drogę pojazdowiS. (...). Przy przyznawaniu należnej powódce kwoty zadośćuczynienia pozwany uwzględnił obrażenia doznane przez powódkę, rozmiar doznanej przez nią krzywdy, poniesione przez nią cierpienia psychiczne i fizyczne, jej wiek, prognozy i rokowania na przyszłość.
Pozwany zakwestionował też twierdzenia powódki odnośne wartości rzeczyN. M.zniszczonych w trakcie zdarzenia z dnia 13 lipca 2011 roku.
W dniu 11 kwietnia 2017 roku pełnomocnik powódki przedłożył odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Piszu III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 20 lutego 2017 roku, wydanego w sprawie sygn. akt III Nsm 201/16 w przedmiocie zezwoleniaB. M.jako przedstawicielce ustawowejN. M.na dokonanie czynności prawnej polegającej na prowadzeniu przezB. M.na rzecz małoletniej córki postępowania sądowego przeciwko pozwanemu o zapłatę kwot dochodzonych w ramach niniejszego postępowania o zapłatę (k. 112).

Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 13 lipca 2011 rokuN. M.wraz z mamą i młodszym bratem poruszała się rowerem podrodze krajowej numer (...). Na przedzie jechał bratN. M., za nim siostra, a na samym końcu ich mama. Za rowerzystami w kierunku miejscowościO.poruszał się samochodem markiS. (...)onr rej. (...)M. R.. W okolicy skrzyżowania do miejscowościT.N. M.wyprzedziła brata i zaczęła zbliżać się do osi jezdni, celem wykonania manewru skrętu w lewo. ZarównoN. M., jak też pozostali rowerzyści zauważyli jadący za nimi samochódS. (...). MamaN. M.i jej brat zatrzymali się rowerami na prawym poboczu i zaniechali dalszej jazdy. MamaN. M.krzyczała do córki, aby również ta zatrzymała swój rower na poboczu.M. R.chciał wyprzedzić rowerzystów jednakże zaniechał tego manewru widząc podwójną linię ciągłą.N. M.po zasygnalizowaniu ręką skrętu w lewo rozpoczęła ów manewr, w tym samym momencie, kierujący pojazdem markiS. (...), nie zmniejszając prędkości z jaką poruszał się po drodze, rozpoczął manewr wyprzedzaniaN. M.zjeżdżając na lewy pas jezdni, potrącającN. M.poprzez uderzenie lewą stroną auta w lewą część roweru dziewczynki, która przekoziołkowała do przydrożnego rowu.
Postanowieniem z dnia 27 października 2011 roku Komisariat Policji wO.umorzył dochodzenie w sprawie zdarzenia z dnia 13 lipca 2011 roku. Zażalenie na powyższe złożyła matkaN. M..
Ostatecznie, Prokurator Prokuratury Rejonowej w Piszu postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011 roku wydanym w sprawie Ds. 1726/11, umorzył postępowanie w sprawie wypadku komunikacyjnego zaistniałego w dniu 13 lipca 2011, gdzie kierujący samochodem markiS.nr rej. (...), zbliżając się do oznakowanego skrzyżowania z drogą podporządkowaną, podjął manewr wyprzedzania rowerzystów, z których kierująca rowerem nieletniaN. M.wykonała skręt w lewo, przez co zajechała drogę kierującemu pojazdemS. (...), doprowadzając do zderzenia, w następstwie czego doznała obrażeń naruszających czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni tj. o czyn zart. 177 § 1 k.k., wobec stwierdzenia, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego.
(dowód: postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia 27.10.2011r. k. 71, postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia 29.12.2011r. k. 99-102, zażalenie k. 77-81 akt Ds. 1726/11)
W dacie zdarzenia posiadacz pojazdu posiadał obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w(...) Towarzystwo (...)wW..
Bezpośrednio po wypadkuN. M.trafiła doSzpitala (...)wP.gdzie stwierdzono u niej wieloodłamowe złamanie czaszki okolicy czołowo-jarzmowej bez przemieszczenia. Nadto, powódka doznała otarć kolan i łokci.
Powódka przed wypadkiem była zdrowym, aktywnym fizycznie dzieckiem. Po wypadku skarżyła się na częste bóle głowy w związku z czym zażywała ogólnodostępne leki przeciwbólowe. Wymagała opieki osób trzecich przez okres 6 tygodni przez dwie godziny dziennie.N. M.przez pół roku nie ćwiczyła na lekcjach wychowania fizycznego. Przez pewien czas odczuwała także lęk przed jazdą samochodem, rowerem, czy przed przechodzeniem przez jezdnię. W związku z zaistniałym wypadkiem nie leczyła się psychiatrycznie, ani nie brała leków uspokajających. Jeszcze przed zdarzeniem z dnia 13 lipca 2011 roku uN. M.występowały problemy z nauką i koncentracją. U powódki stwierdzonozespół (...).
Na skutek zdarzenia z dnia 13 lipca 2011 roku tj. wieloodłamowego złamania kości czaszki w okolicy czołowo-jarzmowej lewej bez przemieszczeńN. M.doznała trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5 %.
Na skutek zdarzenia z dnia 13 lipca 2011 roku zniszczeniu uległ rowerN. M.oraz buty.
(dowód: zaświadczenie lekarskie k. 17-18; karta informacyjna leczenia szpitalnego k. 19, zeznaniaB. M.k. 71 i v.; zeznaniaM. B.k. 71v.-72; zeznania powódki k. 78v.-79; opinia biegłego z zakresu neurologii k. 107-110; opinia uzupełniająca biegłego z zakresu neurologii k. 131; opinia biegłego psychologa k. 144-149; opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków k. 176-183)
Ubezpieczyciel wszczął postępowanie likwidacyjne szkody i przyjmując 80 % przyczynienie się powódki do powstania szkody wypłacił powódce tytułem zadośćuczynienia kwotę 1. 200 zł i kwotę 134,40 zł tytułem kosztów opieki. Roszczenie o zwrot szkody w postaci zniszczenia roweru i butów pozwany uznał za nieudowodnione.
(okoliczności bezsporne, dowód: pismo pozwanego z dnia 21.10.2011r. k. 10; pismo pozwanego z dnia 17.01.2012r., 27.09.2012r., 18.03.2016r. i 25.05.2016r. k. 13-16; decyzja pozwanego z dnia 24.11.2011r. k. 11-12, wezwanie do zapłaty k. 56)
Sąd zważył, co następuje:
Roszczenia pozwu opierają się w niniejszej sprawie na przepisieart. 445 § 1 k.c., zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
W ramach cytowanego przepisu uwzględnione powinny być okoliczności, które składają się na pojęcie krzywdy i jej rozmiar. Oczywistym jest, że ustalenie procentowego uszczerbku na zdrowiu w celu określenia właściwej wysokości zadośćuczynienia nie wyczerpuje oceny i ma jedynie charakter pomocniczy i orientacyjny.
W świetle przepisów kodeku cywilnego podstawowym celem zadośćuczynienia należnego osobie poszkodowanej jest złagodzenie doznanych cierpień fizycznych i moralnych. Wysokość zadośćuczynienia musi pozostawać w zależności od intensywności tych cierpień, czasu ich trwania, ujemnych skutków zdrowotnych, jakie osoba poszkodowania będzie musiała znosić w przyszłości. Zadośćuczynienie ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień, ale jego wysokość nie może być dowolna i ściśle musi uwzględniać stopień doznanej krzywdy, a przy tym nie prowadzić do wzbogacenia poszkodowanego. Sąd Najwyższy wyraźnie stoi na stanowisku, że wysokość zadośćuczynienia musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna przy uwzględnieniu krzywdy pokrzywdzonego odpowiadać aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (vide wyrok SN z dnia 28.09.2001r., III CKN 427/00, LEX nr 52766). Zasądzona kwota winna być zatem umiarkowana i utrzymana w rozsądnych granicach (vide wyrok SN z dnia 16.04.2002r., V CKN 1010/00, OSNC z 2003r. nr 4 poz. 56, LEX nr 55467).
Zadośćuczynienie zart. 445 k.c.ma zatem charakter kompensacyjny. Jednakże wysokość zadośćuczynienia powinna uwzględniać wszystkie okoliczności (vide wyrok SN z dnia 03.05.21972r., I CR 106/72, niepubl.) i przedstawiać przy tym ekonomicznie odczuwalną wartość. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i Sądu Najwyższego, treśćart. 445 k.c.pozostawia Sądowi swobodę w ustalaniu wysokości zadośćuczynienia i pozwala w okolicznościach konkretnej sprawy uwzględnić indywidualne właściwości i odczucia osoby pokrzywdzonej (vide wyrok SN z dnia 16.07.1997r., II CKN 273/97, LEX nr 286781).
W tym miejscu należy podnieść, iż Sąd nie przychylił się do stanowiska pozwanego towarzystwa ubezpieczeniowego, iż powódka przyczyniła się do zaistnienia zdarzenia z dnia 13 lipca 2011 roku w 80 %. Z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadkówL. S.wynika, iżN. M.poruszała się po drodze publicznej rowerem, nie posiadając karty rowerowej, ale pod opieką osoby dorosłej – swojej matki. Zarówno brat powódki, jak i ona sama potwierdzili, że zamanifestowała ręką zamiar skrętu w lewo. Jak stwierdził biegły – zakres uszkodzeń roweru powódki oraz samochoduS.wskazują na to, że samochód uderzył w rower powódki, gdy ta już opuszczała skrzyżowanie. Niewątpliwie, to kierujący samochodemS.zachował się niewłaściwie.M. R.poruszał się po drodze publicznej z nadmierną prędkością i pomimo tego, iż zauważył przed sobą rowerzystów, w tym dzieci, które po zauważeniu jego samochodu zaczęły jechać bardziej nerwowo i niepewnie, nie zmniejszył prędkości jazdy i rozpoczął manewr wyprzedzania powódki, która zbliżyła się do osi jezdni. Jedyną „winą” powódki było to, jak stwierdził biegły, iż w trakcie tegoż zdarzenia poruszała się rowerem podrodze numer (...), będąc tym samym uczestnikiem ruchu. Z koleiM. R., będąc osobą dorosłą, mając uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, winien zwolnić i działając w ograniczonym zaufaniu do dziecka jadącego rowerem, nie wykonywać gwałtowanych i ryzykownych manewrów w okolicy skrzyżowania.
W ocenie Sądu, przedmiotowa opinia jest jasna, czytelna, nadto poparta doświadczeniem biegłego, nie została też zakwestionowana przez strony sporu.
Na marginesie należy podnieść, iż Sąd oddalił wniosek strony pozwanej o przesłuchanie świadkaM. R., ponieważ pomimo zgłoszenia tegoż dowodu, pozwany nie był w stanie wskazać aktualnego adresu zamieszkania tego świadka, a ostatecznie po przeprowadzeniu w/w dowodu z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, pozostawił ów wniosek dowodowy do uznania Sądu. Z kolei według Sądu, z uwagi na trudności z realizacją tego wniosku dowodowego i po uznaniu, iż opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych jest pełna i wystarczająca do wyjaśnienia spornych okoliczności sprawy, odstąpił od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadkaM. R..
Tym samym, Sąd uznał, żeN. M.nie przyczyniła się swoim zachowaniem do zaistnienia zdarzenia drogowego z dnia 13 lipca 2011 roku.
W ocenie Sądu, dotychczas przyznane powódce zadośćuczynienie w kwocie 6.000 zł, w a wypłacone w kwocie 1.200 zł, przy przyjęciu przez pozwanego 80 % przyczynienia się powódki do powstania szkody, nie rekompensuje doznanej przez powódkę krzywdy.
Mając na uwadze rodzaj doznanych przez powódkę obrażeń i czas leczenia Sąd uznał, że kwota 30.000 zł jako zadośćuczynienie za wyrządzonąN. M.krzywdę będzie kwotą optymalną i uwzględniającą wszystkie kryteria brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia, a zatem określony uszczerbek na zdrowiu, uszkodzenia ciała, których doznała powódka, czas trwania leczenia oraz następstwa wypadku.
W wyniku przedmiotowego wypadku powódka doznała urazu głowy z ogniskowym stłuczeniem mózgu i wieloodłamowym złamaniem kości czaszki w okolicy czołowo-jarzmowej lewej. Stwierdzono też u niej otarcia kolan i łokci.N. M.miała także pourazowe bóle głowy i zmuszona była do zażywania leków przeciwbólowych.
Biegły sądowy z zakresu neurologiilekarz (...)stwierdził, że na skutek przedmiotowego wypadku - wieloodłamowego złamania kości czaszki w okolicy czołowo-jarzmowej lewej bez przemieszczeń powódka doznała trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5 %. Przy czym, biegły podniósł, iż nie doszło u powódki do rozwoju późnych poważnych zmian pourazowych, minęły bóle głowy powódki, oraz lęki związane z jazdą rowerem, czy przechodzeniem przez jezdnię. Nie ma więc negatywnych następstw przebytego wypadku i brak podstaw do stwierdzenia, że takowe wystąpią w przyszłości. W sporządzonej opinii uzupełniającej, biegły z zakresu neurologii podtrzymał wnioski zawarte w opinii pierwotnej podnosząc jedynie, iż u powódki występowały problemy z nauką i koncentracją jeszcze przed zdarzeniem z dnia 13 lipca 2011 roku.
Jednocześnie biegła z zakresu psychologiiM. A.w sporządzonej przez siebie opinii podniosła, że udział w wypadku komunikacyjnym był dlaN. M.silnie stresującym doświadczeniem. Obecnie zaś rozwój emocjonalny powódki przebiega bez zakłóceń i nie przejawia ona trudności związanych ze zwiększonym poziomem lęku. Pogorszenie stanu emocjonalnegoN. M.miało charakter przejściowy. Obecnie nie przejawia zakłóceń emocjonalnych w związku z jazdą rowerem czy samochodem i funkcjonuje prawidłowo.
Sąd w pełni podzielił wszystkie przywołane wyżej opinie, albowiem były one jasne i pełne, wyjaśniały wszystkie istotne okoliczności, a równocześnie były poparte wiedzą i doświadczeniem zawodowym sporządzających je biegłych.
Zdaniem Sądu zadośćuczynienie w orzeczonej wysokości tj. w kwocie 28.800 zł oraz dotychczas wypłacona tytułem zadośćuczynienia kwota 1.200 zł uwzględnia stopień cierpień fizycznych, a więc rozmiar doznanej krzywdy oraz czas trwania cierpień, dlatego nie może być uznane jako nadmierne. Kwota ta jest także adekwatna do istniejących stosunków majątkowych społeczeństwa, w tym wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, przez co utrzymana jest w rozsądnych granicach i w żaden sposób nie podważa kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia.
Zasadzając zadośćuczynienie w w/w wysokości Sąd wziął pod uwagę fakt, iż w chwili wypadku powódka była osobą młodą, zdrową, aktywną fizycznie. Na skutek zdarzenia z dnia 13 lipca 2011 rokuN. M.stała się osobą lękliwą, cierpiała na napadowe bóle głowy, płaczem reagowała na jakąkolwiek rozmowę na temat wypadku, przez pół roku nie uczestniczyła w lekcjach w-f, doznała także 5 % trwałego uszczerbku na zdrowiu.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż żądnie powódki w części dotyczącej zasądzenia na jej rzecz zadośćuczynienia w kwocie 48.800 zł zasługuje na częściowe uwzględnienie. Sąd miał tu na względzie okoliczność, iż pomimo tego, że wypadek był dla –powódki traumatycznym przeżyciem, to jego następstwa już ustąpiły i brak podstaw do stwierdzenia, że w przyszłości mogą ujawnić się jakiekolwiek negatywne następstwa wypadku. Nadto, w toku procesu nie doszło do wykazania przez stronę powodową, aby obrażenia, jakich powódka doznała na skutek zdarzenia z dnia 13 lipca 2011 roku wpłynęły na jej zdolności poznawcze, czy miały wpływ na wyniki w nauce osiągane przezN. M., która bezsprzecznie miała kłopoty zarówno z nauką, jak i koncentracją jeszcze przed wypadkiem komunikacyjnym.
Zważywszy na już otrzymaną przezN. M.od pozwanego towarzystwa ubezpieczeniowego kwotę 1.200 zł tytułem zadośćuczynienia, Sąd zasądził na jej rzecz kwotę 28.800 zł, oddalając powództwo o zadośćuczynienie z pozostałym zakresie.
Dodatkowo, sąd zasądził także od pozwanego na rzecz powódki kwotę 873,60 zł tytułem koszty opieki osób trzecich.
Roszczenie pozwu w zakresie odszkodowania, obejmującego koszty opieki osób trzech, opierają się na przepisieart. 444 § 1 k.c., zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia.
W przedmiotowej sprawie pozwany nie kwestionował zasadności tegoż roszczenia, jednakże przyjmując 80 % przyczynienia się powódki oraz zakładając, iż za godzinę opieki należy się kwota 8 zł, wypłacił powódce z tego tytułu jedynie kwotę 134,40 zł. Zważywszy na okoliczność, iż w ocenie Sądu powódka nie przyczyniła się do zdarzenia komunikacyjnego z dnia 13 lipca 2011 roku pozwany winien wypłacić jej tak jak przyjął, kwotę odpowiadającą opiece przez dwie godziny dziennie przez okres 6 tygodni, czyli 42 dni. Przy czym, w ocenie Sądu, stawka za godzinę opieki przyjęta przez pozwane towarzystwo ubezpieczeniowe w wysokości 8 zł/h jest zdecydowanie za niska, biorąc pod uwagę chociażby najniższe miesięczne wynagrodzenie obowiązujące obecnie w kraju. Także z ogólnodostępnych informacji z Miejskich Ośrodków Pomocy Społecznej z obszaru zamieszkania powódki wynika, że przeciętne wynagrodzenie za godzinę opieki wynosi 12 zł na godzinę i taką stawkę przyjął Sąd na poczet niniejszej sprawy. Tak więc, z tytułu opieki powódka powinna otrzymać pełną kwotę 1.008 zł (12 zł x 42 dni x 2 godziny = 1.008 zł). Po odjęciu już otrzymanej z tego tytułu kwoty powódce należy się dodatkowo kwota 873,60 zł (1.008 zł – 134,40 zł = 873,60 zł). Taką też kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki tytułem zwrotu kosztów opieki osób trzecich.
Jednocześnie, Sąd oddalił powództwo w części dotyczącej zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kwoty 550 zł tytułem zwrotu kosztów zniszczonych rzeczy: roweru i butów powódki. Faktem jest, iż na skutek wypadku uszkodzeniu uległ rowerN. M.i jej buty. Jednakże, pozwany w odpowiedzi na pozew zakwestionował wysokość owej szkody. Na powódce ciążył więc, zgodnie z treściąart. 6 k.c., ciężar udowodnienia wysokości doznanej przez nią szkody w związku ze zniszczeniem w/w rzeczy, czego jednak powódka nie uczyniła.
Mając na uwadze powyższe, na podstawieart. 445 § 1 k.c.i444 § 1 k.c., Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki łączną kwotę 29.673,60 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24.11.2011 r. do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie powództwo zostało oddalone.
Odsetki od powyższych kwot Sąd zasądził w oparciu o treśćart. 481 § 1 k.c.iart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. Nr 124 póz. 1152 z późn. zm.), dlatego od zasądzonego zadośćuczynienia Sąd zasądził odsetki od daty wskazanej przez powoda, to jest 24 listopada 2011r., czyli od daty wydania decyzji w przedmiocie przyznania powódce przez powoda zadośćuczynienia.
O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w oparciu orazart. 100 k.p.c.i zniósł wzajemnie te koszty między stronami postępowania, zważywszy na okoliczność, iż powództwo zostało uwzględnione w 59 %.
Na podstawieart. 113 Ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychSąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 2.114,38 zł tytułem części nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu i wydatków na opinie biegłych, pokrytych tymczasowo ze Środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu. Sąd miał na względzie okoliczność, iż powódka w całości została zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, a pozwany przegrał niniejszy proces w 59 %. Jednocześnie, w oparciu o art. 84 ust. 1 w/w ustawy pozwanemu została zwrócona kwota 89,20 zł tytułem części niewykorzystanej zaliczki uiszczonej uprzednio przez pozwane towarzystwo ubezpieczeniowe.