Sąd Okręgowy w Poznaniu
XII Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XII C 806/17
Data wyroku: 2018-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zofia Lehmann
Słowa kluczowe: Odpowiedzialność deliktowa
Podstawa prawna: art. 417 kc
Teza: - krzywda w wyniku działania władzy publicznej
- dobra osobiste

Sygnatura akt XII C 806/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Poznań, dnia 20 grudnia 2017 r.

    Sąd Okręgowy w Poznaniu XII Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący:SSO Zofia Lehmann
Protokolant:Starszy sekretarz sądowy Elżbieta Witaszczyk

    po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. w Poznaniu na rozprawie sprawy z powództwa

K. K., przebywającego w Zakładzie Karnym weW., ul.,(...),(...)-(...) W.

    przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądy Rejonowego w(...),ul. (...),(...)

- odszkodowania z tytułu odpowiedzialno­ści Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy podległych Ministrowi Sprawiedliwości Innych

I
Powództwo oddala.

II
Odstępuje od obciążania stron nie uiszczoną opłata sądową.

III
Zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 10.800,-zł z tytułu zwrotu kosztu zastępstwa procesowego pozwanego.

SSO Zofia Lehmann
Sygn. aktXIIC 806/17

UZASADNIENIE
Wpozwiez dnia2 maja 2017 roku, który doSądu Okręgowego wP.wpłynął w dniu9 maja 2017 roku,działający samodzielnie, powódK. K.skierował p-ko pozwanemuSkarbowi Państwareprezentowanemu przezSąd Rejonowy, Wydział II Karny wG.–żądanie:
-zasądzenia od niego na jego rzecz kwoty250.000.- złtytułem zadośćuczynienia za skazanie go za przestępstwo, którego nie popełnił, i od którego został uniewinniony przezSąd Apelacyjny wP..
Na tego poparcie podał:
-wymiar kary wymierzonej mu przez
    Sąd Rejonowy wG.za czyn, od którego uniewinnił go
    Sąd Apelacyjny wP.
,
-że nie reprezentował go w tych postępowaniach fachowy pełnomocnik,
-podał przyczyny, które do tego doprowadziły,
-przedstawił swoją motywację stojącą u podstaw wniesienia przez niego niniejszej sprawy,
-podał, jakie przykrości spotkały go w związku z tym czynem (k. 1 – 2 akt).
We wniosku z dnia2 maja 2017 rokuzgłosił on wniosek o zwolnienie go od ponoszenia wszystkich kosztów tej sprawy argumentując to swoja trudną sytuacją materialną (k. 3 akt) – z kolei wnioskiem z dnia20 lipca 2017 roku,który doSądu Okręgowego wP.wpłynął w dniu24 lipca 2017 rokuzgłosił wniosek o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu motywując to nieznajomością prawa, stanem skomplikowania niniejszej sprawy i brakiem możliwości poradzenia sobie w jej przebiegu (k. 14 akt). Postanowieniem wydanym w dniu31 sierpnia 2017 rokupierwszy z ww jego wniosków podległ uwzględnieniu (k. 19 akt); kolejnym pochodzącym z tego samego dnia drugi z nich został oddalony (k. 20 akt).
Z dnia
    13 października 2017 rokupochodzi
    odpowiedź na pozew, która do
    Sądu Okręgowego wP.
wpłynęła w dniu
    18 października 2017 roku, i w treści której pozwany
    Skarb Państwareprezentowany przez
    Prezesa Sadu Rejonowego wG.i zastępowany przez
    Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiejwniósł:
-o oddalenie powództwa w całości,
-o zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów tego procesu wraz z kosztem jego procesowego zastępstwa,
nadto:
-przeprowadzenia rozprawy pod jego nieobecność lub nieobecność jego pełnomocnika,
nadto
-o przeprowadzenia zawnioskowanych przez niego dowodów na wskazane przez niego tezy.
Swoje stanowisko oparł o:
-w pierwszej kolejności podniósł zarzut przedawnienia roszczenia powoda,
-przedstawił stan faktyczny tej sprawy,
-zaprzeczył zaistnieniu i wykazaniu przez powoda przesłanek mających stanowić o odpowiedzialności pozwanego wobec niego i to zarówno w obszarze zadośćuczynienia, jak i w obszarze odszkodowania (k. 31 – 34 akt).
W procesowym piśmie z dnia15 listopada 2017 roku, które doSądu Okręgowego wP.wpłynęło w dniu17 listopada 2017 roku– powód ustosunkował się do treści powyższej odpowiedzi na pozew oraz przedstawił swoje przeżycia, jakich doznał w wyniku orzeczenia wydanego przez pozwanego (k. 52 – 53 akt).
Na rozprawie wyznaczonej w dniu6 grudnia 2017 roku(k. 61 – 62 akt) – powód podtrzymał swoje stanowisko.
Ustalenia stanu faktycznego:
PowódK. K.niejednokrotnie dopuszczał się przestępstw:

    1. Wyrokiem z dnia

    15 lutego 2008 rokuwydanym przez

    Sąd Rejonowyw

G.IIWydział Karny w sprawie o sygn.

    akt
(...)uznany on został winnym czynu opisanego w

art. 280 par. 1 k.k, za co wymierzono mu karę

    1roku pozbawienia wolności (k. 107 – 109, 90 akt Sądu Rejonowego wG.o sygn.(...)),

    2. Wyrokiem z dnia
    18 lutego 2008 rokuwydanym przez
    Sąd Rejonowy wG.Wydział II Karnyw sprawie o
    sygn. akt(...)uznany on został winnym czynu opisanego w
art. 279 par. 1 k.k.,za co wymierzono mu karę
    1 rokui
    6 miesięcypozbawienia wolności z zawieszeniem jej na
    5lat (k. 110 – 111, 90 akt Sadu Rejonowego wG.o sygn. akt(...)).

    3. Wyrokiem z dnia

    23 października 2009 rokuSąd Rejonowyw

G.
,

    Wydział II Karnyw sprawie o

    sygn. akt II K 502/09uznał go winnym

    3czynów – dwu opisanych w

art. 278 par. 1 k.k.oraz jednego opisanego w

art. 279 par. 1 k.k., za co odpowiednio wymierzono mu kary

    1 rokui

    3 miesięcypozbawienia wolności oraz

    9 miesięcypozbawienia wolności, i finalnie karę łączną

    1 rokui

    5 miesięcypozbawienia wolności.

    Sąd Okręgowy wP.
wyrokiem z dnia

    25 lutego 2010 rokuzmienił go uniewinniając powoda od popełnienia czynu określonego w

art. 279par.k.k.oraz uchylił  to orzeczenia m.in. w części dotyczącej zastosowanej wobec niego kary łącznej (k. 267 – 269, 327 akt Sądu Rejonowego wG.o sygn.(...); k. 38 – 41 akt niniejszej sprawy; zeznania powoda).
Aktualnie odbywa on od15 czerwca 2014 rokuwZakładzie KarnymweW.karę pozbawienia wolności, która upływa mu w dniu4 maja 2019 roku(k. 5 akt).
Naprowadzony stan faktyczny znalazł oparcie w treści:
-dokumentów z k. 3 (zaświadczenie Zakładu Karnego weW.), 38 – 41 (orzeczenia sądowe),
-dokumentów z k. 110 – 111, 267 – 269 (orzeczenia sądowe), 90 (karta karna) akt Sądu Rejonowego wG.,
-zeznań powoda z k. 61 akt.
Analiza i ocena zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego:
W jego skład weszły dokumenty i to zarówno o charakterze urzędowym, jak i o charakterze prywatnym oraz zeznania powoda.
A.O dokumentach urzędowych ustawodawca wypowiada się w normieart.244 k.p.c.stanowiąc, że…sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone…(par.1), co odpowiednio stosuje się do…sporządzonych przez organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organy pozarządowe w zakresie zleconych im przez ustawę spraw z dziedziny administracji publiczne…(par.2) – w niniejszej sprawie były nimi orzeczenia sądowe.
-Z koleiart. 245 k.p.c.postanawia, że…dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła zawarte w nim oświadczenie…-objęły one pozostałe zaliczone wyżej w poczet dowodów.
Warunki zaprzeczenia ich prawdziwości określone zostały odpowiednio w normachart. 252 k.p.c.iart. 253 k.p.c.– żadna ze stron przy udzialeart. 232 k.p.cz tego nie skorzystała; brak też było potrzeby wszczynania takiej inicjatywyz urzędu.
B.Dowód z przesłuchania stron w trybieart. 304 k.p.c.ograniczony został do przesłuchania powoda. Ocena wiarygodności jego zeznań sprowadzała się do obdarzenia zaufaniem jego twierdzeń odzwierciedlających w/przedstawiony stan faktyczny tej sprawy. Był on niesporny i znalazł pełne oparcie we wskazanych dokumentach. Odmienny stosunek zaprezentować należało – natomiast - do jego zeznań w tej części, w której skarżył się na to, jakoby w jego wyniku doznał on szkody niemajątkowej (krzywdy) przejawiającej się w szeroko rozumianym jego psychicznym dyskomforcie – w ani jednym, bowiem, fragmencie zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego nie znalazły one potwierdzenia stanowiąc jedynie jego subiektywizmy dyktowane jego stanowiskiem w tej sprawie i chęcią osiągnięcia jego celu. Za zupełnie od tego oderwane i mieszczące się wyłącznie w sferze jego przypuszczeń czy konfabulacji znalazły się jego relacje o…niezadowoleniu sędziego z postanowienia Sądu Apelacyjnego wP.i jego zamiarze potraktowania go surowiej od tego, jak przewidują to unormowania prawne…
Zważeniu podległo, co następuje:
Powództwo powoda nie zasługiwało na uwzględnienie – tezę taką należało uznać za udowodnioną w świetle oceny i analizy zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, przedstawionego rozumowania oraz przywołanych unormowań prawnych.
A. Zgodnie z treściąart. 7Konstytucji RPorgany władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa – konsekwencją tego jest wynikający z jejart. 77 ust.1obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej ich postępowaniem niezgodnym z tym. Na gruncie prawa cywilnego jego konkretyzację stanowi unormowanieart. 417 par. 1 k.c.,w myśl, którego…za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa…(imperium). Jest to najogólniejsza definicja jej deliktu – odrywająca wskazany obowiązek odszkodowawczy od winy sprawy szkody i określająca przesłanki odpowiedzialności za czyn niedozwolony.
1. Rozważając jej przedmiotowy aspekt podkreślić należało, że przywołany przepis dotyczy wszelkich źródeł szkody będących następstwem aktów władczych wynikających z różnorodnych stosunków publicznoprawnych istniejących między państwem, a jednostką z pominięciem wyłączonych do odrębnych unormowań tj. przewidzianychpar. 1 art. 417 (1)(wydanie aktu normatywnego); przewidzianego jegopar. 2(wydanie prawomocnego orzeczenia; wydanie ostatecznej decyzji); jegopar. 3i4(bezczynność) orazart. 421 k.c.(regulacja w przepisach szczególnych).
2. Z kolei podmiotowy jej zakres – nie określony wprost we wskazanymart. 77 ust. 1Konstytucji RP– określony został strukturalnie w rozważanym przepisie wskazując w nim m. in.Skarb Państwajako odpowiedzialnego z tego tytułu oraz krąg osób uprawnionych do roszczenia odszkodowawczego zawierając w nim także osoby fizyczne.
-W świetle powyższego wskazywane przez powoda strony tego postępowania kryteria te spełniły.
3. Przesłanką powstania analizowanej odpowiedzialności nie jest każdy akt władczy – ale działanie, bądź zaniechanieniezgodne z prawem; rozumienie tego i to zarówno na gruncieKonstytucji RP, jak i powyższej regulacji kodeksowej odsyła, więc, do bezprawności. Jej ustalenie czy rekonstrukcja następować musi, więc, każdorazowo na bazie określonych norm regulujących dany stosunek prawny – przy uwzględnieniu możliwości posłużenia się przez nie klauzulami generalnymi czy odesłaniem do norm etycznych, moralnych, standardów zawodowych, reguł obyczajowych; co przesądza o konieczności wzięcia tych kryteriów pod uwagę przy ocenie każdej konkretnej sytuacji.
-Biorąc pod uwagę, że w zgodzie z regułą dowodową zawartą w

art. 6 k.c.na poszkodowanym ciąży konieczność udowodnienia naruszenia na jego niekorzyść prawa przy wykonywaniu władzy publicznej – w niniejszym procesie należało dojść do wniosku, że analiza i ocena materiału dowodowego zgromadzonego w jego przebiegu nie dała podstaw do zbudowania przekonania o tym, by powód temu zadośćuczynił. Poza granicami zastrzeżeń pozostawało, bowiem, że działania

    Sądu Rejonowego wG.
podjęte wobec niego w eksponowanym przez niego postepowaniu karnym mieściły się w granicach porządku prawnego, skoro opierały się o ustanowione przez ustawodawcę procedury - nie naruszając ich; skoro brak było podstaw do uznania oczywistości braku podstaw jego winy, bądź nielegalnego uzyskania dowodów co do tego. Nie budzi wątpliwości fakt, że jeśli zachodzi uzasadnione podejrzenie przestępstwa - wszczęcie na tym tle śledztwa czy postępowania karnego wiąże się z realizacją ustawowych obowiązków organów ścigania i organów sprawiedliwości – bez względu na jego wynik (por. wyroki SA wP.z 19 maja 2005 roku, I ACa 1848/04; TK z dnia 11 stycznia 2005 roku, SK 60/03, OTK 2005/1/2 oraz z 26 lipca 2006 roku, SK 21/04; SN z 5 października 2012 roku, IV CSK 165/12, LEX 1231327; SA wR.z 13 lutego 2014, I ACa 570/13 niepubl.). Nie bez znaczenia dla tego poglądu pozostawał fakt, że związane z roszczeniem powoda dotyczyło

    3czynów i tylko co do jednego z nich został uniewinniony przez

    Sąd Okręgowy wP.
; także, że poprzednio karany był za podobne.
4. Kolejną przesłanką, wykazanie której zawiera się w sferze poszkodowanego jest doznanie przez niego szkody. W cyt.art. 417 par. 1 k.c.pojęcie to nie zostało ani zdefiniowane, ani ograniczone – jej wykładnia, więc prowadzi do rozumienia szerokiego jej zakresu obejmującego nie tylko wszelki uszczerbek majątkowy wynikły z bezprawnego działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej lecz i krzywdę pozostająca w adekwatnym przyczynowym związku z takim zdarzeniem. Przełożenie tych uwag na realia tego sporu, w szczególności w aspekcie zgromadzonego w nim materiału determinowało:
-Powód w pismach złożonych przez niego w tej sprawie - w motywacji swojego żądania na plan pierwszy wysuwał doznane przez siebie cierpienia moralne mające mieć wpływ na jego gorsze zachowanie się w zakładzie karnym, w którym odbywał karę pozbawienia wolności za inne przestępstwa; że potraktowanie go przezsądjako sprawcy czynu, od którego został w wyższej instancji uniewinniony pozostawiło do chwili obecnej ujemne rysy w jego psychice – twierdził także, że w związku z prowadzonym p-ko niemu dochodzeniem co do niego nękany był przez funkcjonariuszy Policji i, że jego otoczenie w kontekście z tym oceniało go negatywnie. Niemniej nie można było stracić z pola widzenia tego, że naprzemiennie używał on słówodszkodowanieizadośćuczynienie– rozpatrzyć, więc, było trzeba czy dotknęły go oba ww rodzaje ujemnych następstw.
-Przedstawiona w wyższej partii tego uzasadnienia analiza i ocena wskazanego materiału, jaki znalazł się w niniejszej sprawie nie dała asumptu do uznania, że tak się stało.
a. Z żadnego jego momentu nie można było odczytać, także z zeznań powoda, by jego materialna w konsekwencji powyższego sytuacja doznała jakiegokolwiek uszczerbku; by powstały po jego stronie jakiekolwiek zobowiązania finansowe; by ktokolwiek domagał się od niego jakichkolwiek roszczeń tego rodzaju.
b. Taki sam stosunek zaprezentować należało do rzekomego doznania przez niego uszczerbku niemajątkowego tj. krzywdy – wszelkie w/opisane jego skargi okazały się gołosłowne i bez pokrycia; nie udźwignął on ciężaru ich udowodnienia. Nie zostały one poparte żadnymi zeznaniami, dokumentami czy innymi środkami – za najbardziej prawdopodobne uznać należało, że redagował je, jak podawał,kolega z celi;i że tylko przepisywał on je pod jego dyktando. Trudno było uwierzyć w to, że rozważana sytuacja miała wpływ na jego gorsze zachowanie w zakładzie karnym, skoro przebywał tam od dłuższego czasu i karany był dyscyplinarnie wcześniej; równie trudno było uznać za odpowiadające rzeczywistości to, że w relacji z tym miał i ma nadal kłopoty psychiczne – znikąd nie wynikało, by na tym tle pozostawał on pod opieką psychiatryczną czy psychologiczną; by pobierał jakieś środki farmaceutyczne. Niczym też nie poparte były jego twierdzenia o nękaniu go przez funkcjonariuszy Policji – prowadzili oni przecież w stosunku do niego postępowanie dotyczące 3 czynów, a tylko od jednego z nich został uniewinniony. Nie wiadomo też skąd miałoby wypływać rzekome gorsze traktowanie go ze strony jego otoczenia.
c.Powód powoływał się również na to, że – gdyby nie istotny dla tej sprawy fragment spornego orzeczeniaSądu Rejonowego wG.– orzeczony wobec niego wyrok łączny byłby inny.
-Źródłem szkody według
art. 417 (1) par. 2 k.c.jest niezgodne z prawem prawomocne orzeczenie, co obejmuje zarówno wyroki, jak i postanowienia sądowe, od których nie przysługuje środek odwoławczy. Wykluczone jest dochodzenie odszkodowania w tym trybie, jeżeli ewentualna szkoda powstała wskutek wydania nieprawomocnego orzeczenia sądowego niezgodnego z prawem. Nie ma ono, bowiem, charakteru trwałego; strona postępowania zaś – jako zobowiązana do strzeżenia własnych interesów – powinna wykorzystać wszystkie instancyjne środki prawne, by doprowadzić do zmiany niekorzystnego i niezgodnego z prawem orzeczenia oraz zapobiec ewentualnej szkodzie. Tak tez zresztą powód uczynił. Tym samym dochodzenie przez niego ewentualnie poniesionej przez niego szkody poprzez wydanie przez
    Sąd Rejonowy wG.
ww wyroku nie było dopuszczalne.
-Nie mogły mieć też zastosowania w niniejszej sprawie unormowaniaart. 421 k.c.w związku zart. 58 k.p.k.
d. Wskazane przyjęcie braku zrealizowania się ww przesłanek wytrąciło konieczność podjęcia rozważań dotyczących istnienia normalnego związku przyczynowego między nimi.
B. Normaart. 417 (2) k.c.ustanawia, że…jeżeli przez zgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej została wyrządzona szkoda na osobie, poszkodowany może żądać całkowitego lub częściowego jej naprawienia oraz zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, gdy okoliczności, a zwłaszcza niezdolność poszkodowanego do pracy lub jego ciężkie położenie materialne wskazują, że wymagają tego względy słuszności…Regulacja ta - nawiązując do zasady słuszności - uwzględnia przyjętą w dacie18 września 1984 rokuprzezKomitet Rady EuropywRekomendacji o numerze R/84/15w sprawie odpowiedzialności władzy publicznej regułę zakładającą możliwość przyznania odszkodowania czy zadośćuczynienia także wtedy, gdy nie można postawić jej zarzutu nielegalności, a przemawia za tym interes ogólny, wyjątkowy charakter szkody, ograniczona liczba poszkodowanych (por. wyrok SA w Gdańsku z 24 sierpnia 1999 roku, I ACa 410/99, OSA 2002, nr 2 p. 7).
-Zastosowanie tego unormowania ma charakter wyjątkowy i uzależniony od konkretnych okoliczności danego przypadku – poza granicami zastrzeżeń pozostaje, że powstała w takich realiach szkoda stawiać musi poszkodowanego w rażąco trudnej sytuacji życiowej czy to w obszarze majątkowym czy to w obszarze zdrowotnym utrudniającej mu w znaczący sposób prowadzenie normalnej egzystencji. Przeniesienie tego na grunt niniejszej sprawie oczywiście nie prowadziło do wniosku, by mogło mieć odniesienie do powoda.
C.Krzywda zdziałana bezprawnym funkcjonowaniem władzy publicznej podlega rygorom zadośćuczynienia pieniężnego według zasad przyjętych wart. 445 k.c.iart. 448 k.c.(por. wyrok SN z 2 października 2007 roku, II CSK 269/07, MoP 2007, nr 21).
1.W niniejszej sprawie – po lekturze pism i zeznań powoda pochodzących z niniejszego postępowania - należało dojść do wniosku, że jego roszczenie w nim zgłoszone wymagało rozpatrzenia w kryteriach drugiego z przywołanych przepisów w powiązaniu zart. 23 k.c.iart. 24 k.c.
-Na obecnym etapie rozwoju cywilizacyjnego szczególną rolę w prawie cywilnym zajmuje ochrona dóbr osobistych przede wszystkim człowieka, ale także i innych podmiotów tego prawa. Pojawiające się na gruncie doktryny kontrowersje dotyczące pojęcia tego dobra oraz konstrukcji jego ochrony aktualnie kładą nacisk na zastosowanie do nich kategorii obiektywnych – dlatego też określa się je jako wartości o charakterze niemajątkowym, ściśle związane z osobą ludzką, decydujące o jej bycie, pozycji w społeczeństwie, a będące wyrazem jej odrębności psychicznej, fizycznej oraz możliwości twórczych uznane powszechnie w społeczeństwie i akceptowane przez dany system prawny (por. wyrok SN z 10 czerwca 1997 roku, II CR 187/77, niepubl.). Wyrazem tego jest unormowanie zart. 23 k.c.stanowiące, że…dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach…Ewolucja orzecznictwa w tym zakresie doprowadziła do przyjęcia powszechnego poglądu, że nie jest to zakres zamknięty – poszerzając podlegające tej ochronie dobra adekwatnie do rozwoju społecznego i różnych innych sfer życia (por. np. wyrok SN z 25 września 1972 roku, II CR 353/72, OSN 1973 nr 6 p. 109; wyrok SN z 25 maja 1975 roku, II CR 193/75, OSPIKA 2003, nr 1 p. 5; wyrok SN z 30 października 2003, IV CK 149/02 niepubl., wyrok SA w Warszawie z 7 kwietnia 2004 roku, I ACa 918/03, OSA 2003, nr 10, p. 34).
-Konstrukcja ochrony tych dóbr zawarta została w treści normyart. 24 k.c.zezwalając…temu czyje dobro osobiste zostało zagrożone cudzym działaniem na żądanie jego zaniechania, chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać od osoby, która się tego dopuściła, by dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia tego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on także żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny…(par 1), a…jeśli wskutek naruszenia tego dobra została mu wyrządzona szkoda majątkowa może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych…(par. 2).
a. Przyjmuje się przy tym, że pierwsza z nich rozpatrywana winna być na płaszczyźnie faktycznej przy zastosowaniu przeciętnych reakcji w społeczeństwie mogących doprowadzić do negatywnych odczuć po stronie poszkodowanego – wytrąceniu, więc, ulegają w takich realiach cechujące się nadwrażliwością lub determinowane czynnikami uniemożliwiającymi racjonalne postrzeganie zachowania innych podmiotów (por. wyrok SN z 26 października 2001 roku, V CKN 195/01, niepubl.; wyrok SN z 5 kwietnia 2002 roku(...)953/00, niepubl.; wyrok SN z 23 maja 2002 roku, IV CKN 11076/00, niepubl.).
-Przenosząc te uwagi na naprowadzony wyżej stan faktyczny zbudować należało konkluzję o braku podstaw do przyjęcia, by w wyniku działaniaSądu Rejonowego wG.doszło do naruszenia ww dóbr w odniesieniu do powoda – przemówiło za tym kilka okoliczności:
2. Przede wszystkim jego twierdzenia nie uczyniły zadość wymogom wynikającym z treściart. 6 k.c.nakazującym udowodnienie okoliczności skutkujących wyprowadzaniem zasadności zgłoszonego roszczenia. Poza, bowiem, przedstawieniem wskazanych pism z w/opisaną narracją i własnych wypowiedzi nie zainicjował on żadnej aktywności wykazującej, że rzeczywiście doznał uszczerbku w tym obszarze – w tym, by było to wynikiem powyższego. Nie sposób było uznać za udowodnionych, o czym była już mowa w wyższej partii tego uzasadnienia, jego twierdzeń o rzekomych ujemnych następstwach w jego psychice (zdrowie) czy gorszego stosunku do niego jego otoczenia (dobre imię, godność).
.b. Analiza zgromadzonego w tej sprawie materiału nie doprowadziła też do uznania, by i druga z nich się spełniła.
-Zastanawiając się nad rozumieniem bezprawności należało zwrócić uwagę na to, że powszechnie przyjmuje się jej traktowanie w kategoriach obiektywnej kwalifikacji danego czynu z punktu widzenia jego zgodności z ustawą i zasadami współżycia społecznego. Dlatego też dla udzielenia rozważanej ochrony nie jest konieczne wykazywanie winy sprawcy naruszającego wskazane dobra czy zagrażającego naruszeniem ich, ale pozytywna ocena wadliwości zachowania w kwalifikacjach szeroko rozumianego porządku prawnego oraz reguł postępowania obowiązujących w danym społeczeństwie (por. wyrok SN z 19 lipca 1982 roku, I CR 225/82; niepubl; wyrok SN z 25 października 1982 roku I CR 239/82, niepubl.). Z kolei obalenie jej domniemania zachodzi w warunkach działania w oparciu o przepisy prawa, zasady współżycia społecznego, zgodę pozwanego czy w wykonywaniu prawa podmiotowego(por. wyrok SN z 4 czerwca 2003 roku, I CKN 480/01; niepubl.). W tym miejscu powołać się należało na przedstawiony już wywód dotyczący braku bezprawności w działaniu pozwanego przy wykonywaniu władzy publicznej.
4. Powód zgłosił mu roszczenia o zapłatę na jego rzecz określonej sumy pieniężnej. Jak wynika z przewidującej taką możliwość normyart. 24 par. 1 k.c.- mówiącej, że następuje to…na zasadach przewidzianych w kodeksie…-odpowiada temu norma wynikająca zart. 448 k.credagująca tego warunki. Mówią one o każdym przypadku naruszenia osobistego dobra kwalifikowanego jako czyn niedozwolony.
-Toczące się spory w doktrynie dotyczące podstawy odpowiedzialności z powyższego tytułu w kontekście z odpowiedzialnością zasadzającą się na gruncie przepisuart. 445 k.c.doprowadziły do konkluzji, iż wspomniany przepis może mieć zastosowanie wyłącznie w warunkach zawinionego naruszenia dóbr osobistych; choć istnieją i poglądy przewidujące ją na zasadzie ryzyka i słuszności przy udziale unormowańart. 415 k.c.iart. 430 k.c..(por. wyrok SN z 12 grudnia 2002 roku, V CKN, OSN 2004, nr 4, p. 53).
-Biorąc pod uwagę treść przepisuart. 415 k.c.– doktryna polska ustanawia, że wina składa się z dwu elementów: obiektywnego czyli bezprawności zachowania oraz subiektywnego zakładających podstawy do postawienia zarzutu z punktu widzenia powinności i możliwości przewidywania szkody oraz przeciwdziałania jej wystąpieniu. W wyższej partii tego uzasadnienia uznano, że zachowanie pozwanego wobec powoda wyłamało się spod pierwszego z tych elementów.
D. I wreszcie określona jest w treściart. 117 par. 1 k.c.stanowiąc, że…z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie roszczenia majątkowe przedawniają się…, co pociąga przewidziany w jego ustosunkowania się wymagał najdalej idący zarzut zgłoszony w tym sporze przez pozwanego w postaci zarzutu przedawnienia roszczenia powoda – pogląd jego należało podzielić.
-Instytucja tapar. 2skutek w postaci tego, że…po upływie jego terminu ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba, że zrzekł się z korzystania z tego…Z kolei w normieart. 118 k.c.ustawodawca ustanowił tego terminy zastrzegając inne w przepisach szczególnych, co miało odniesienie do realiów tej sprawy. Jego początek – po myśliart. 120 par. 1 k.c.- wiąże się z datą, w którym daneroszczenie stało sięwymagalne.

    -Zgodnie z normą
art. 442 (1) par. 1 k.c.w brzmieniu obowiązującym przed datą
    27 czerwca 2017 rokutj. przed wejściem w życie ustawy z dnia
    21 kwietnia 2017 rokuo roszczeniach dotyczących naprawienie szkody wyrządzonej przez naruszenie prawa konkurencji zmieniającej także treść ww normy – …
    roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia…Przyjmując za pozwanym, że powód dowiedział się najpóźniej o rzekomo wyrządzonej mu przez
    Sąd Rejonowy wG.– w dacie wydania wyroku przez
    Sąd Okręgowy wP.
uniewinniającego go co do jednego z czynów będących przedmiotem tego orzeczenia tj. w dniu
    25 lutego 2010 roku,to jego roszczenie o charakterze majątkowym, a więc w myśl
art. 117 par. 1 k.p.c.podlegające tej instytucji, przedawniło się z dniem
    25 lutego 2013 roku, w tym wobec braku zaistnienia wydarzeń przerywających go zredagowanych w normie
art. 123 par. 1 k.c.

(punktIwydanego w tej sprawie wyroku)
Koszty niniejszego postępowania:
W ich skład w tej sprawie weszła opłata sądowa (12.500,-zł) oraz koszt procesowego zastępstwa pozwanego (10.800,- zł) – zgodnie z wynikiem tego procesu obciążono nimi powoda. Prawnym wsparciem rozstrzygnięcia o nich były normyart. 108 par. 1 k.p.c.,art. 98 par. 1ipar. 3k.p.c.; unormowania ustawy z dnia28 lipca 2005 rokuo kosztach sadowych w sprawach cywilnych oraz rozporządzeniaMinistra Sprawiedliwościz dnia22 października 2015 rokuw sprawie opłat za czynności radców prawnych.
(punktIIiIIIwydanego w tej sprawie wyroku)
(-) Zofia lehmann
Z.
Odpis wyroku doręczyć proszę:
-powodowi plus pouczenie
-pełn.(...)
Proszę przedłożyć za 14 dni od doręczenia
Pn. dn. 23 lutego 2018 roku Zofia lehmann