Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 3088/17
Data wyroku: 2018-06-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Teza: spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym

Sygn. akt XI W 3088/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 czerwca 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Paulina Adamska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 16 marca 2018 roku, 26 kwietnia 2018 roku, 21 i 22 czerwca 2018 roku wW.
sprawy przeciwkoM. K.
synowiV.iO.
urodzonemu (...)wC.naU.
obwinionemu o to, że:
w dniu 17 sierpnia 2016 r. ok. 15.55 wW.w ruchu lądowym na skrzyżowaniu dróg publicznychAl. (...)naruszył zasady przewidziane w § 90 ust. 5 ZiSD, w ten sposób, że kierując samochodem markiT. (...)onr. rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności i nie zastosował się do znaku poziomego P-21 (powierzchnia wyłączona), w wyniku czego podczas zjazdu z powierzchni wyłączonej z ruchu doprowadził do zderzenia z samochodem markiH.onr. rej. (...), powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. za wykroczenie z art. 86 § 1, art. 92 § 1 kw w zw. z § 90 ust. 5 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury i SWiA z dn. 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 170, poz. 1393 z późn. zm.),

I
obwinionegoM. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przy czym precyzuje, że czyn miał miejsce na skrzyżowaniuAl. (...)zPl. (...), który to czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń z art. 86 § 1 kw i art. 92 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw obwinionego skazuje, zaś na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw, art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 600 (sześćset) zł;

II
płytę z k. 49 pozostawia w aktach sprawy;

III
na podstawieart. 119 § 1 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę(...),90 (tysiąc dwieście dwadzieścia trzy i 90/100) zł tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 60 (sześćdziesiąt) zł tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 3088/17

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 17 sierpnia 2016 roku około godziny 15:55K. P. (1)pod nadzorem(...)jechała oznaczonym jako nauka jazdy samochodem markiH.onumerze rejestracyjnym (...)Al. (...)odAl. (...)(...)w kierunkuPl. (...)wW.. Poruszała się prawym skrajnym pasem ruchu przeznaczonym do skrętu w prawo. Po dojechaniu do skrzyżowania zPl. (...)zatrzymała się jako pierwszy pojazd przed linią warunkowego zatrzymania w związku z nadawanym przez sygnalizator świetlny dla jej kierunku ruchu sygnałem czerwonym. Bezpośrednio za nią pojazdem markiT.onumerze rejestracyjnym (...)poruszał się obwinionyM. K..
Na początku nadawania przez sygnalizator świetlny dla kierunku ruchu wskazanych wyżej pojazdów sygnału zielonegoK. P. (1)zgodnie z poleceniem instruktora rozpoczęła wykonanie manewru skrętu w prawo wPl. (...). W tym miejscu na skrzyżowaniu bezpośrednio przy pasie ruchu, którym poruszała sięK. P. (2), znajdowała się powierzchnia wyłączona z ruchu (znak poziomy P-21). Prowadząca pojazd markiH.skierowała się na pierwszy pas ruchu przeznaczony do jazdy na wprost. W tym czasie kierujący samochodemT.obwinionyM. K.wyprzedziłK. P. (1), przejeżdżając przez powierzchnię wyłączoną, a zjeżdżając z niej, doprowadził do zderzenia z pojazdemH..
Zachowaniem swoim obwinionyM. K.spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:

1
częściowo wyjaśnienia obwinionegoM. K.: k. 160, 161,

2
zeznania świadkaK. P. (1): k. 31v-32, 160-161,

3
zeznania świadkaK. W.: k. 36, 161,

4
opinię biegłego ds. rekonstrukcji wypadków drogowych : k. 170-191, 206,

5
notatkę urzędową: k. 1-2,

6
szkic: k. 3,

7
protokoły oględzin: k. 4, 5,

8
oględziny materiału filmowego na płycie CD: k. 161,

9
plan z ZDM (k. 124-129).

ObwinionyM. K.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których w szczególności podnosił, że nie wjechał na powierzchnię wyłączoną z ruchu, ale zmienił pas ruchu w miejscu, w którym prawy pas ruchu od środkowego pasa ruchu wydzielony był linią pojedynczą przerywaną. Po zajęciu środkowego pasa ruchu, zatrzymał się przed przejściem dla pieszych z uwagi na pieszych, którzy znajdowali się na tym przejściu i po zatrzymaniu odczuł zderzenie (k. 160)
Sąd zważył, co następuje:

Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych
Za wiarygodne uznano tylko te wyjaśnienia obwinionego, z których wynikają okoliczności bezsporne, a więc, że skręcał zAl. (...)wPl. (...)i że doszło do zderzenia przedmiotowych pojazdów. W pozostałym zakresie, w szczególności odnośnie toru jazdy obwinionego, wyjaśnienia obwinionego nie zasługują na wiarę. W zestawieniu z zeznaniami świadkówK. P. (1)iK. W.oraz analizą zdarzenia dokonaną w opinii przez biegłego ds. rekonstrukcji wypadków drogowych, wyjaśnienia obwinionego są niewiarygodne. Należało je ocenić jako przyjętą przez obwinionego linię obrony, zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane wykroczenie.
Jako wiarygodną i niewątpliwą Sąd ocenił opinię biegłego sądowego ds. rekonstrukcji wypadków drogowychA. A.. Wnioski wyprowadzone w opinii przez biegłego są jasne oraz zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.Swoje wnioski biegły wywiódł z analizy nagrania z wideorejestratora samochoduH., szkicu stałej organizacji ruchu, protokołów oględzin pojazdów, jak również z przeprowadzonych symulacji komputerowych. Analizę w/w dowodów w sprawie biegły zestawił z wersjami podanymi przez obwinionego i świadków. Biegły jest osobą obcą dla stron, niezainteresowaną rozstrzygnięciem, a przez to obiektywną; jest nadto fachowcem w swojej dziedzinie.
Biegły uznał, że bardziej prawdopodobna jest wersja zdarzenia przedstawiona przez kierującą pojazdem markiH.. Biegły wskazał, że obwiniony kierujący samochodemT.obowiązany był do utrzymywania toru ruchu w granicach prawego skrajnego oznaczonego pasa ruchu jezdniAl. (...)przeznaczonego dla skręcających w prawo na prawy oznaczony pas ruchuPl. (...), który z lewej strony był ograniczony poziomym znakiem drogowym P-21 „powierzchnia wyłączona”. Zatem na oznaczonym pasie ruchu przeznaczonym do ruchu tylko jednego rzędu pojazdów wielośladowych zabronione było wykonywanie manewru wyprzedzania w granicach tego pasa ruchu samochoduH.przez obwinionego kierującego samochodemT.. Z uwagi na to, że nie było wystarczającego miejsca na tym pasie ruchu, obwiniony wjechał na powierzchnię wyłączoną z ruchu, co było mu zabronione i po wyprzedzeniu samochoduH.zajął środkowy pas ruchu, na który zamierzała wjechać kierująca pojazdemH., po wcześniejszym ominięciu poziomego znaku drogowego P-21 „powierzchnia wyłączona”, zachowując tor jazdy zgodnie z przebiegiem powierzchni wyłączonej z ruchu. Ponadto biegły wskazał, że obwiniony nie zachował się również zgodnie z regułą ograniczonego zaufania podczas wykonywanego przez niego zabronionego manewru wyprzedzania jadącego obok niego pojazdu oznaczonego jako nauka jazdy, gdyż nie upewnił się po podjęciu manewru wyprzedzania tego samochodu i przed zatrzymaniem się przed nim, czy kursantka jadąca pod nadzorem instruktora nauki jazdy, z uwagi na jej nieznaczne doświadczenie w podejmowaniu skutecznych manewrów obronnych w takich sytuacjach, będzie miała wystarczające warunki czasowo-przestrzenne na uniknięcie nastąpienia analizowanego zdarzenia.
Podsumowując, podjęcie w tych okolicznościach przez obwinionego manewru wyprzedzania samochoduH.oznaczonego jako nauka jazdy było powodem stworzenia przez niego stanu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i przedmiotowej kolizji pojazdów. Na podstawie wykonanych badań biegły stwierdził, iż technika i taktyka jazdy obwinionego kierującego samochodem markiT.nie były prawidłowe.
Biegły nie stwierdził natomiast, aby technika i taktyka jazdy kierującej pojazdemH.pod nadzorem instruktora nauki jazdy były nieprawidłowe. Biegły stwierdził jednak, że gdyby instruktor jazdy w chwili, w której spostrzegł niedozwolony manewr wyprzedzania wykonywany przez obwinionego i mając przesłankę do utraty zaufania do obwinionego, podjął decyzję o uruchomieniu układu hamowania, to uniknąłby nastąpienia analizowanego zdarzenia. Nie wpływa to jednakże na odpowiedzialność obwinionego za przypisane mu wykroczenie.
Biegły wnioski płynące z opinii w sposób niebudzący wątpliwości Sądu uzasadnił, odnosząc się także wyczerpująco w toku rozprawy do zgłoszonych przez obronę zastrzeżeń.
Zeznania świadkówK. P. (1)iK. W.Sąd ocenił jako logiczne, jasne, zgodne z doświadczeniem życiowym i korelujące z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, w szczególności z wnioskami opinii biegłego. Świadkowie tak w toku czynności wyjaśniających, jak i na etapie postępowania sądowego zeznawali konsekwentnie z możliwą dokładnością. Wobec powyższego, Sąd nie znalazł podstaw, aby wersji zdarzenia tychże świadków nie uwzględnić jako odpowiadającej rzeczywistemu przebiegowi zdarzenia. Wersję tę potwierdził obiektywny biegły sądowy w swojej opinii.
Sąd obdarzył wiarą pozostałe protokoły i dokumenty, które zostały uznane na rozprawie za ujawnione. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności, które mogłyby podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.
Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu
Biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w niniejszej sprawie, Sąd nie miał żadnych wątpliwości co do zaistnienia przedmiotowego zdarzenia, jak również co do udziału w nim i winy obwinionegoM. K.. Jego zachowanie polegało na niezachowaniu szczególnej ostrożności i niezastosowaniu się do znaku poziomego P-21 „powierzchnia wyłączona”, w wyniku czego podczas zjazdu z powierzchni wyłączonej doprowadził do zderzenia z innym pojazdem i stworzeniu w ten sposób stanu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Swoim działaniem obwiniony wyczerpał więc znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw, jak również z art. 92 § 1 kw. W takiej sytuacji stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę (art. 9 § 1 kw).
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest, aby uczestnik ruchu nie zachował należytej ostrożności i tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla bytu wykroczenia z art. 86 § 1 kw - ze względu na skutek - znaczenie ma tylko takie zachowanie, które może zagrozić bezpieczeństwu ruchu. Zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego polega na stworzeniu takiej sytuacji, która grozi nastąpieniem ujemnych skutków dla ruchu drogowego. Takie skutki wystąpiły w niniejszej sprawie. Zachowanie obwinionego doprowadziło bowiem do zderzenia pojazdów, jak też zagroziło zdrowiu osób uczestniczących w przedmiotowym zdarzeniu.
W przedmiotowej sprawie do kolizji doszło w wyniku niezachowania przez obwinionego należytej ostrożności i niezastosowanie się przez niego do znaku drogowego poziomego P-21 „Powierzchnia wyłączona”. Przepis § 90 ust. 5 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 roku w sprawie znaków i sygnałów drogowych stanowi, że znak P-21 oznacza powierzchnię drogi, na którą wjazd i zatrzymanie są zabronione. Niezastosowanie się do znaku drogowego wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw.
Zasadnym jest twierdzenie, iżM. K.jest sprawcą wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jego czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających karalność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinionego (popełniony w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dał posłuchu normie prawnej.

Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć
Wymierzając karę obwinionemuM. K., Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.
W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny. Mieć należy na uwadze, że skutkiem zachowania obwinionego było stworzenie realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał równocześnie na uwadze właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, ustabilizowany tryb życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniony jest osobą niekaraną za przestępstwa i karaną za wykroczenia drogowe (k. 201, 202).
Mając na uwadze powyższe - Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 600 zł – przy uwzględnieniu wysokości dochodów obwinionego jest sprawiedliwa. Sąd, wymierzając obwinionemu karę, miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionego, a także miał na względzie, aby kara była sprawiedliwa w odbiorze społecznym i zrealizowała cele prewencji ogólnej.
Na podstawie przepisuart. 119 § 1 kpwSąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę od kary w wysokości 60 zł, ustaloną na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychoraz wydatki postępowania, obejmujące zryczałtowane wydatki postępowania, których wysokość (100 zł) ustalono na podstawie § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia w związku z treścią art. 5 ustawy z dnia 9 listopada 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 21 grudnia 2017 r., poz. 2400) – czynności wyjaśniające zakończone przez dniem wejścia w życie ustawy, a nadto koszty opinii biegłego (1123,90 zł – k. 192, 211) –art. 119 § 1 kpww zw. zart. 118 § 1 pkt 1 kpw).