Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI K 1138/17
Data wyroku: 2018-03-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Małasiak

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 marca 2018r.
Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu w Wydziale VI Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Monika Małasiak
Protokolant: p.o. stażysty Agata Jarzynka
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań Wilda --------
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27.02.18r.
sprawy przeciwkoL. J.,synowiT.iE. z domu K.,ur. (...)wP.
oskarżonemu o to, że:
W dniu 10.04.2017r. wP.przyul. (...)poprzez kilkukrotne najechanie samochodem markiM.onr rej. (...)dokonał naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza Straży Miejskiej wP.W. H.podczas pełnienia przez niego obowiązków służbowych
tj. o przestępstwo zart. 222 § 1 k.k.

1
UznajeL. J.za winnego tego, że w dniu 10.04.2017r. wP.przyul. (...)poprzez kilkukrotne trącenie samochodem markiM.onr rej. (...)funkcjonariusza Straży MiejskiejW. H.dokonał jego naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza, podczas i w związku z pełnienia przez niego obowiązków służbowych tj. czynu zart. 222 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 66 § 1 i 2 k.k.iart. 67 § 1 k.k.postępowanie wobec niego warunkowo umarza na okres 1 (jednego) roku tytułem próby

2
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 629 k.p.k.obciąża oskarżonego kosztami postępowania i zasądza od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 zł (siedemdziesiąt złotych), a na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku „O opłatach w sprawach karnych” ( Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierza mu opłatę w kwocie 100 (sto) złotych.

/-/ SSR Monika Małasiak

UZASADNIENIE
W dniu 10 kwietnia 2017r. strażnik miejskiW. H.wraz z Komendantem Straży Miejskiej wP.D. B.oraz strażnikiem miejskimW. G.od godz. 18:00 brali udział w zabezpieczaniu procesji naulicach (...).W. H.stał sam na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...)poruszał się samochodem za procesją idącąulicą (...), aW. G.stał raz z funkcjonariuszem PolicjiT. T. (2)na rondzie przyul. (...).
Około godz. 18:30 od stronyulicy (...)nadjechał samochódM.nr rej. (...)kierowany przezL. J..L. J.chciał wjechać wulicę (...), na której akurat zatrzymała się procesja.W. H.rozpoznałL. J.jako mieszkańcaP., wobec którego podejmował już wcześniej czynności służbowe.
Gdy samochód zatrzymał się,L. J.otworzył okno, aW. H.poinformował go, że trwa przemarsz procesji, że musi zawrócić i pojechać inną drogą. W tym momencieW. H.stał w odległości około 0,5 metra od samochoduM..
W pewnej chwiliL. J.ruszył do przodu i trąciłW. H.zderzakiem w nogi.W. H.odskoczył do tytułu. Taki manewrL. J.wykonał jeszcze dwa razy.W. H.nie doznał żadnych obrażeń.
Moment, gdy samochódM.trąciłW. H.widziałD. B., który jechał akurat za procesją.D. B.wysiadł z radiowozu i chciał podejść doW. H., ale gdy był w połowie drogiL. J.zawrócił i odjechał.D. B.wrócił więc do radiowozu.
Zdarzenie widziała takżeI. G., która uczestniczyła w procesji.I. G.jest matką strażnika miejskiegoW. G..I. G.widziała, że kierowca ruszył i zaczął „przepychać” strażnika, który odskoczył w tył. WedługI. G.samochód uderzył kilka razy przednim zderzakiem strażnika, po czym zawrócił i odjechał.
GdyL. J.wyjechał zulicy (...)pojechał w okolice rondo, gdzie stałW. G.i powiedział do niego, aby „zrobił coś ze swoi kolegą, bo ten się awanturuje”. Wraz zW. G.stałT. T. (2).
L. J.jest synemT.iE. z domu K.,ur. (...)wP..L. J.z zawodu jest nauczycielem, obecnie nie pracuje, nie osiąga żadnych dochodów.L. J.jest żonaty, nie ma nikogo na utrzymaniu.L. J.nie figuruje wK..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:
- częściowo wyjaśnień oskarżonego: (k. 78v.-80, k. 50-51)
- zeznań świadków:W. H.(k. 80-82, k. 7-9),W. G.(k. 82-82v. k. 17-18),I. G.(k. 82v. – 83v. k. 21-23),D. B.(k. 83v. – 84v., k. 13-15),T. T. (2)(k. 84v.- 85. K. 26-28),M. J.(k. 85-85v., k. 35-37)
- dokumentów: notatki służbowej wraz ze zdjęciami (k. 2-3), karty karnej (k.52)
Oskarżonyzarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i przed sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Szczegółowe wyjaśnienia oskarżony złożył dopiero przed sądem. Jeśli chodzi o zasadniczą kwestie, to znaczy to czyL. J.trącił umyślnieW. H.samochodem, toL. J.temu zaprzeczył. Stwierdził, że zderzak mógł ewentualnie dotknąć nógW. H.tylko dlatego, że gdy on wrzucił bieg by cofnąć samochód, samochód zaczął drgać. Z uwagi na to, żeW. H.stał tuż przy zderzaku, zdaniem oskarżonego na skutek tych drgań samochodu zderzak mógł dotknąć nóg strażnika miejskiego. Oskarżony dodał, że tylko raz wrzucił bieg wsteczny.
Oceniając wyjaśnienia oskarżonego Sąd nie dał im wiary, albowiem są one sprzeczne z zeznaniamiW. H.,D. B.iI. G.. Z zeznańW. H.złożonych miesiąc po zdarzeniu jasno wynika, żeL. J.ruszył samochodem do przodu i wtedy trącił zderzakiem jego nogi. Co więcej manewr ten powtórzył jeszcze dwa razy. Z całą pewnością według zeznańW. H.samochód prowadzony przez oskarżonego nie wpadł w żadne drgania. ZeznaniaW. H.są zgodne z zeznaniamiD. B., który widział, jak samochód trąca strażnika, po czym ten odskakuje oraz zeznaniamiI. G., która widziała to samo.I. G.uznała, że kierowca chce przepchnąć strażnika i pojechać dalej wulicę (...). Wreszcie zeznaniaW. H.co do momentu i okoliczności trącenia go samochodem logicznie łączą się z tym co powiedział sam oskarżony. Otóż oskarżony wyjaśniał, że chciał wykonać manewr „na trzy”, aby cofnąć. Skoro tak, to logiczne jest, że oskarżony musiał najpierw pojechać trochę do przodu, cofnąć nieco i zawrócić. W tym momencie zatem, gdy oskarżony manewrował trącił zderzakiem strażnika. Oskarżony zdaniem Sądu działał umyślnie, z zamiarem ewentualnym. Oskarżony wykonując manewry w sytuacji gdy w pobliżu samochodu stałW. H.przewidywał taką możliwość, że może go trącić i godził się na to. W ocenie Sądu oskarżony przewidywał taką możliwość, gdyż jest dorosłym wykształconym człowiekiem i doświadczonym kierowcą. Oczywistym jest, że każdy dorosły, logiczne myślący człowiek wie, że gdy w pobliżu samochodu ktoś lub coś się znajduje, musi uważać, gdyż może na tą osobę lub rzecz najechać. Przyjęcie czegoś przeciwnego prowadziłoby do wniosku, że mamy do czynienia z osobą, u której występują znaczne deficyty intelektualne.
Za w pełni wiarygodne w tej zasadniczej kwestii trącenia samochodem Sąd uznał natomiast zeznaniaW. H..W. H.konsekwentnie zeznawał, że samochód kierowany przezL. J.trącił go, a zdarzenie to nie miało przypadkowego charakteru. Zauważyć należy, żeW. H.konsekwentnie w taki sposób przedstawiał przebieg zdarzenia, nie tylko w swych pierwszych zeznaniach, ale i notatce służbowej z dnia 10 kwietnia 2017r. W tym kontekście drobne nieścisłości, które pojawiły się w zeznaniachW. H.na rozprawie, Sąd tłumaczy upływem czasu. Oczywiste jest, że zeznania składane niemal rok po zderzeniu nie mogą być tak samo szczegółowe, jak te składane krótko po zdarzeniu. Fakt ten zresztą dowodzi tego, żeW. H.zeznawał szczerze, to co pamiętał. Zdaniem Sądu brak jakichkolwiek dowodów na to, żeW. H.miałby pomawiać oskarżonego. Teorie wysnuwane przez oskarżonego nie mają żadnego poparcia. Często zdarza się, że osoby wobec których strażnicy miejscy czy policjanci wykonują czynności służbowe traktują to w kategoriach osobistych, gdy tymczasem dla funkcjonariusza są to zwykłe zawodowe obowiązki.
Za wiarygodne Sąd uznał także zeznaniaD. B.iI. G., którzy byli bezpośrednimi świadkami zdarzenia. W ocenie Sądu osoby te zeznały to co faktycznie widziały. Zdaniem Sądu zarównoD. B., jak iI. G.nie mają żadnego interesu w tym, aby pomawiaćL. J., zwłaszcza, że w momencie gdy zdarzenie miał miejsce, nawet nie było wiadomo kto był kierowcą.
Za częściowo wiarygodne Sąd uznaje zeznaniaM. J., w szczególności w kwestii tego, czy gdy widziała nawracający samochód syna, nie było w pobliżu procesji. Zeznania te są sprzeczne z zeznaniamiW. H.,I. G.iD. B.. Być możeM. J.celowo tak zeznała, aby uwiarygodnić wyjaśnienia męża, że interwencja strażnika i nakazy zawrócenia nie miały żadnego uzasadnienia, albo po prostu nie przyjrzała się zbyt dobrze, z uwagi na odległość.
Za mało przydatne dla sprawy, aczkolwiek wiarygodne, sąd uznał natomiast zeznaniaW. G.iT. T. (2).Osoby te nie widziały zdarzenia i mogły opowiedzieć tylko o tym, co usłyszały do oskarżonego, gdy podjechał w pobliże miejsca gdzie stały.
Za przydatne dla sprawy i wiarygodne Sąd uznał zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów. Dokumenty te zostały wytworzone przez uprawnione do tego osoby, w zakresie ich kompetencji.
Sąd zważył, co następuje:
L. J.został oskarżony o to, że W dniu 10.04.2017r. wP.przyul. (...)poprzez kilkukrotne najechanie samochodem markiM.onr rej. (...)dokonał naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza Straży Miejskiej wP.W. H.podczas pełnienia przez niego obowiązków służbowych tj. o czyn zart. 222 § 1 k.k.
Sąd uznał, ze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu i uznał go za winnego tego, że w dniu 10.04.2017r. wP.przyul. (...)poprzez kilkukrotne trącenie samochodem markiM.onr rej. (...)funkcjonariusza Straży MiejskiejW. H.dokonał jego naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych tj. czynu zart. 222 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 66 § 1 i 2 k.k.iart. 67 § 1 k.k.postępowanie wobec niego warunkowo umorzył na okres 1 roku tytułem próby.
W ocenie Sądu oskarżony w dniu 10 kwietnia 2017r. kilkukrotnie trącił samochodem markiM.onr rej. (...)funkcjonariusza Straży MiejskiejW. H., czym naruszył jego nietykalności cielesną. Działanie to miało miejsce podczas i w związku z pełnieniem przezW. H.obowiązków służbowych. Działanie to miało miejsce wobec funkcjonariusza publicznego (art. 115 § 13 pkt 7 k.k.) Oskarżony zdaniem Sądu działał umyślnie, z zamiarem ewentualnym. Oskarżony wykonując manewry w sytuacji gdy w pobliżu samochodu stałW. H.przewidywał taką możliwość, że może go trącić i godził się na to.
Mając na uwadze zasady wymiaru kary wynikające zart. 53 § 1 k.k., Sąd uznał iż wystarczające dla wypełnienia tak celów zapobiegawczych jak i wychowawczych będzie warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego.
Zgodnie zart. 66 § 1 k.k.warunkowe umorzenie postępowania jest możliwe, jeśli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, iż pomimo umorzenia postępowania, będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa.
Niewątpliwym jest, iż okoliczności popełnienia zarzuconego oskarżonemu czynu nie budzą wątpliwości. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, oskarżony naruszył nietykalność cielesnąW. H.. Również właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia oskarżonego uzasadniają przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegać porządku prawnego.L. J.jest osobą dotychczas niekaraną, z zawodu nauczycielem. Sam fakt toczącego się przeciwko niemu postępowania stanowił znaczną dolegliwość w ustabilizowanym dotychczas życiu oskarżonego.
Przechodząc natomiast do analizy stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oskarżonej, wskazać należy, iż zawarte wart. 66 § 1 k.k.określenie "nie jest znaczny" nie ma tego samego znaczenia, co termin "nieznaczny", obejmując swoim zakresem i wypadki o "średnim" stopniu społecznej szkodliwości. W szczególności stopień ten musi być wyższy od "znikomego" skutkującego, zgodnie zart. 1 § 2 k.k., brakiem przestępności czynu i koniecznością bezwarunkowego umorzenia postępowania (art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.). Takie oznaczenie stopnia społecznej szkodliwości czynu, jako przesłanki warunkowego umorzenia postępowania, pełni funkcję wyznaczającą granicę możliwej tolerancji dla sprawcy z punktu widzenia racjonalizacji sprawiedliwościowej i potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 53 § 1 k.k.).
Zasadnicze znaczenie dla oceny stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy będzie mieć w niniejszej sprawie ocena okoliczności popełnienia zarzuconego mu czynu i motywacja sprawcy. Jak już wcześniej wskazano strażnik miejski nie doznał żadnych obrażeń ciała. Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego był on wzburzony tym, że strażnik blokuje mu przejazd, w sposób, który mu się nie podobał. To oczywiście nie usprawiedliwia oskarżonego, ale tłumaczy jego zachowanie. Zdaniem Sądu , po tym jak oskarżony wyjechał zulicy (...), uświadomił sobie, jak źle postąpił i dlatego podjechał doW. G., aby niejako „wytłumaczyć się”.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, w pełni uzasadnione jest stwierdzenie, iż stopień społecznej szkodliwości i stopień zawinienia oskarżonego w sumie nie były znaczne, a więc uzasadniał zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania.
Umarzając warunkowo postępowanie, Sąd zdecydował się na orzeczenie rocznego okresu próby. Okres ten pozwoli oskarżonemu zastanowić się nad popełnionym przestępstwem i zmobilizuje go do życia w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym, zwłaszcza, iż kolejne naruszenie prawa może, lub nawet spowoduje podjęcie umorzonego postępowania i w efekcie skazanie za przypisane przestępstwo.
O kosztach Sąd orzekł jak w punkcie 2 wyroku, mają na uwadze, zawartą wart. 627 k.p.k.iart. 629 k.p.k.zasadę ponoszenia kosztów postępowania przez osobę, wobec której warunkowo umorzono postępowanie. Brak było w ocenie Sądu podstaw do zwolnienia z tego obowiązku oskarżonego. Wysokość opłaty została ustalona na podstawieart. 7 ustawy o opłatach w sprawach karnych.
/-/ SSR Monika Małasiak