Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 142/18
Data wyroku: 2018-09-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Zaręba, Elżbieta Jóźwiakowska, Jacek Michalski
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

0.0.0.0.0.i.Sygn. akt II Aka 142/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 września 2018 roku
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia S.A. Wojciech Zaręba
Sędziowie: S.A. Jacek Michalski (sprawozdawca)
I. S.A. Elżbieta Jóźwiakowska
Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Jarzębkowska
przy udziale prokuratora Bartłomieja Świderskiego
po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 roku
s p r a w yT. M. (1)
synaJ.iM. z domu G.,urodzonego (...)wS.
oskarżonego zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii inne
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 14 lutego 2018 roku, sygn. II K 116/17

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II
na poczet orzeczonej wobecT. M. (1)kary pozbawienia wolności zalicza okres jego tymczasowego aresztowania również od dnia 15 lutego 2018 roku do dnia 5 września 2018 roku;

III
zasądza od Skarbu Państwa kwotę 1033,20 \ tysiąc trzydzieści trzy złote dwadzieścia groszy\ na rzecz adw.I. S.tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduT. M. (1)w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonegoT. M. (1)od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
T. M. (1)oskarżony został o to, że:
I.W okresie bliżej nieustalonym w pierwszej połowie 2009 roku wR., województwa(...)i Irlandii działając wspólnie i w porozumieniuM. C. (1),G. Z. (1)- prawomocnie skazanymi za przedmiotowy czyn przez Sąd Okręgowy w Radomiu w sprawie II K 112/14 z dn. 15.12.2014 roku - oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii dokonali wewnątrzwspólnotowej dostawy z terytorium z Polski na terytorium Irlandii nie mniej niż 750 gram amfetaminy i 30 sztuk tabletek ekstazy, co łącznie stanowi znaczną ilość środków odurzających, które to substancje nabyłG. Z. (1)za kwotę 5.500 zł odK. J.wZ.za pieniądze przekazane przezT. M. (1), po czymM. C. (1)ukrył amfetaminę w gaśnicy do samochodu, po uprzednim usunięciu z gaśnicy środka gaszącego, zaś tabletki ecstacy w obudowie lampy samochodowej i po zapakowaniu w torbę podróżnąG. Z. (1)przewiózł autobusem rejsowym zR.do Irlandii, gdzie przekazał na miejscu wD.przez nieustaloną osobęT. M. (1), tj. o czyn z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku „o przeciwdziałaniu narkomanii" (Dz. U Nr. 179, póz. 1485 z póz. zm.)
II.W okresie bliżej nieustalonym w pierwszej połowie 2009 roku wR., województwa(...)i Irlandii działając w bezpośrednim zamiarze dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy z terytorium z Polski na terytorium Irlandii nie mniej niż 1 kg amfetaminy, co stanowi znaczną ilość środków odurzających, działając wspólnie i w porozumieniu zM. C. (1),R. D.- prawomocnie skazanymi za przedmiotowy czyn przez Sąd Okręgowy w Radomiu w sprawie II K 112/14 z dn. 15.12.2014 roku - oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawyo przeciwdziałaniu narkomanii,H. K.wziął za pośrednictwemR. D.odM. C. (1)10.000 zł na zakup amfetaminy, gdzie pieniądze wcześniej na transakcje przekazałT. M. (1), aleH. K.nie wywiązał się z transakcji, bowiem nie przekazał amfetaminy mającej być przeznaczonej na wywóz, tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku „o przeciwdziałaniu narkomanii" (Dz. U Nr. 179, póz. 1485 z póz. zm.)
Wyrokiem z dnia 14 lutego 2018r. w sprawie II K 116/17 Sąd Okręgowy w Radomiu:
I.OskarżonegoT. M. (1)w granicach zarzuconych mu w punktach I i II aktu oskarżenia czynów uznał za winnego tego, że:

    1. w czasie bliżej nie ustalonym w 2009 roku wR., województwa(...)i Irlandii działając wspólnie i w porozumieniu zM. C. (1)iG. Z. (1)- prawomocnie skazanymi za przedmiotowy czyn przez Sąd Okręgowy w Radomiu w sprawie II K 112/14 wyrokiem z dnia 15.12.2014 roku - oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz 1485 z późn. zm.) dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy z terytorium Polski na terytorium Irlandii substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 750 gram amfetaminy i 30 sztuk tabletek ekstazy, co łącznie stanowi znaczną ilość substancji psychotropowych, w ten sposób, żeG. Z. (1)iM. C. (1)nabyli te substancje odK. J.za przekazaną im przezT. M. (1)kwotę 4.000 zł, po czym ukryli amfetaminę w gaśnicy do samochodu, po uprzednim usunięciu z niej środka gaszącego, zaś tabletki ekstazy w obudowie lampy samochodowej i po zapakowaniu ich w torbę podróżnąG. Z. (1)przewiózł je autobusem rejsowym zR.do Irlandii, gdzie przekazał na miejscu wD.przez nieustaloną osobęT. M. (1), tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U Nr. 179, póz. 1485 z póz. zm.)
2.w czasie bliżej nie ustalonym w 2009 roku wR., województwa(...)i Irlandii działając w bezpośrednim zamiarze dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy z terytorium Polski na terytorium Irlandii nie mniej niż 1 kg amfetaminy, co stanowi znaczną ilość substancji psychotropowych, działając wspólnie i w porozumieniu zM. C. (1)iR. D.- prawomocnie skazanymi za przedmiotowy czyn przez Sąd Okręgowy w Radomiu w sprawie II K 112/14 wyrokiem z dnia 15.12.2014 roku - oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz 1485 z późn. zm.), w ten sposób, że przekazałR. D.za pośrednictwemM. C. (1)kwotę 10.000 zł na zakup amfetaminy, którą to kwotęR. D.przekazałH. K., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na fakt, żeH. K.nie wywiązał się z transakcji nie przekazując amfetaminy, która miała być przeznaczona na wywóz, tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U Nr. 179, póz. 1485 z póz. zm.) i za to na podstawie powołanych przepisów w brzmieniu sprzed 01.07.2015r. przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.skazał go i przyjmując, że czynów przypisanych mu w punktach I.1, I.2 niniejszego wyroku dopuścił się w podobny sposób iw krótkich odstępach czasu na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005rokuo przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył mu jedną karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i jedną karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;
II.Na podstawieart.70 ust.4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz 1485 z późn. zm.) orzekł wobec oskarżonegoT. M. (1)nawiązkę w kwocie 4.000 (cztery tysięcy) złotych na rzeczStowarzyszenia (...)wR.przyul. (...);
III.Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoT. M. (1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 12 maja 2017 roku do dnia 14 lutego 2018 roku;
IV.Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.I. S.kwotę 1.328,40 (jeden tysiąc trzysta dwadzieścia osiem złotych i czterdzieści groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuT. M. (1)z urzędu;
V.Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonegoT. M. (1)w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Od powyższego wyroku apelację wniosła obrońca oskarżonego, która zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu:
1.naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań świadkówG. Z. (1),R. D.orazM. C. (1), sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania, skutkującą obdarzeniem w całości wiarą zeznań tych świadków w sytuacji, gdy zeznania te wzajemnie są sprzeczne, nie uzupełniają się, nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie pozostałym materiale dowodowym w postaci zeznań innych świadków (T. M. (2),A. D.) oraz dokumentami;
2. błąd w ustaleniach faktycznych mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a polegający na uznaniu winy oskarżonegoT. M. (1)w dokonaniu zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów podczas, gdy jedynymi dowodami świadczącymi o jego udziale w przestępstwach są zeznania pomawiających go świadków, częściowo ze sobą sprzeczne i nieznajdujące potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym zebranym w aktach sprawy.
Podnosząc powyższe, obrońca oskarżonego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów.
Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Apelacja obrońcyT. M. (1)nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się do postawionego w apelacji obrońcy oskarżonego zarzutu obrazy prawa procesowego, a mianowicieart. 4, 7 i 410 k.p.k., stwierdzić należy, iż są całkowicie bezzasadne. W ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie, Sąd Okręgowy w Radomiu orzekając w niniejszej sprawie procedował w pełni prawidłowo, nie uchybiając normom zarówno z zakresu prawa procesowego, jak i materialnego. W toku postępowania zostały wyjaśnione – zgodnie z nakazem płynącym z dyspozycji przepisuart. 366 § 1 k.p.k.– wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy poczyniłw oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4, 5 i 7 k.p.k., a swoje stanowiskow sposób wyczerpujący uzasadnił w pisemnych motywach wyroku sporządzonych zgodniez wymogamiart. 424 § 1 k.p.k.– w szczególności Sąd ten wskazał w uzasadnieniu, które fakty uznał za udowodnione lub też nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym.
Nie mają racji skarżąca, gdy zarzuca Sądowi I instancji naruszenie zasady obiektywizmu (art. 4 k.p.k.) i dowolną ocenę dowodów (art. 7 k.p.k.), poprzez przyjęcie za wiarygodne jedynie dowodów obciążających oskarżonegoT. M. (1), a pominięcie dowodów dla niego korzystnych. Sąd orzekający miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w toku postępowania, zarówno te dla oskarżonego niekorzystne, jak i te przemawiające na jego korzyść.
Przypomnieć należy, że przepisart. 4 k.p.k.stanowi jedną z ogólnych zasad rządzących procesem karnym, a mianowicie zasadę obiektywizmu, a ponieważ przedmiotem uchybień zarzucanych w apelacji mogą być jedynie konkretne normy nakazujące lub zakazujące dokonywania określonych czynności w danych sytuacjach procesowych, to zarzut obrazy wskazanego przepisu nie może stanowić podstawy apelacji (por. wyrok SA w Lublinie z dnia 23 czerwca 2004 roku, II AKa 140/04, LEX nr 145869; postanowienie SN z dnia 16 marca 2001 roku, V KKN 19/99, LEX nr 51668).
W tym miejscu wskazać należy , iż z analizy materiału dowodowego wynika, że Sąd Okręgowy w Radomiu nie powziął jakichkolwiek wątpliwości natury faktycznej co do okoliczności przypisanychT. M. (1)ciągu przestępstw. W związku z powyższym, nie mogło dojść do naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k., statuującego zasadęin dubio pro reow procesie karnym na co wskazuje obrońca oskarżonego w treści złożonego środka odwoławczego ( apelacja k – 1900).Zarzut obrazy tego przepisu mógłby bowiem zostać skutecznie podniesiony przez skarżących tylko wówczas, gdyby Sąd Okręgowy dopatrzył się wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych lub wykładni prawa, których usunąć się nie da i wątpliwości te rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego. Taka sytuacja procesowa w tej sprawie nie miała jednak miejsca, zaś odmienny, subiektywny pogląd autorki apelacji jest w tej kwestii bez znaczenia. Dla oceny, czy nie została naruszona omawiana reguła nie są bowiem miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sądmeritirzeczywiście powziął wskazane wyżej wątpliwości, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. Treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wskazuje bowiem, aby Sąd ten przedstawił swoje wątpliwości i nie mogąc ich usunąć rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonegoT. M. (1).
Nie można zgodzić się z autorką apelacji, która twierdzi, iż Sąd Okręgowy w Radomiu w procesie dochodzenia do ustaleń faktycznych postępował wbrew treści 410k.p.k., a więc, że oparł się jedynie na fragmencie zgromadzonych w sprawie dowodów, a zaprezentowana przez tenże Sąd ich ocena wykracza poza zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.granice sędziowskiej swobody ocen, wkraczając w dowolność.
Sąd Okręgowy w Radomiu omówił i przeanalizował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. W sposób logiczny wyjaśnił przy tym, dlaczego zebrane w sprawie dowody uznał za wiarygodne i wskazujące na sprawstwo oskarżonegoT. M. (1)w zakresie przypisanego mu ciągu przestępstw oraz dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym, w zakresie, w jakim oskarżony negował popełnienie tych przestępstw. SprawstwoT. M. (1)wynika w głównej mierze z zeznań świadków :G. Z. (1),K. J.,M. C. (1)iR. D., a ich ocena zyskała aprobatę sądu odwoławczego. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku spełniają wymogi określone wart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że Sąd I instancji oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, dopuścił się naruszeniaart. 7 k.p.k.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 roku, WRN 149/90, LEX nr 20454), przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., jeśli tylko:

-

jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy;

stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających, zarównona korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego;

jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Wszystkie powyższe wymogi Sąd I instancji spełnił. Wywody skarżącej zawartew apelacji przedstawiają natomiast alternatywną wersję oceny dowodów i stanowiąjedynie czystą polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego, nie popartą żadnymi logicznymi argumentami i – jako takie – nie są one w stanie spowodować uwzględnienia zarzutu obrazyart. 7 k.p.k.
Sąd Okręgowy kompleksowo przeanalizował zeznania świadkówG. Z. (1),M. C. (1),R. D.iK. J.. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie brak jakichkolwiek powodów, dla których świadkowie ci mieliby niezgodnie z prawdą pomawiać oskarżonegoT. M. (1)o dokonanie przypisanych mu przestępstw, także z perspektywy korzyści procesowych w prowadzonych przeciwko nim sprawach karnych.
Przechodząc do szczegółów zarzutu zawartego w apelacji obrońcy oskarżonegoT. M. (1)zważyć należy co następuje :
- Sąd I instancji w sposób szczegółowy dokonał szczegółowej analizy wyjaśnień oskarżonegoT. M. (1)i w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym wyjaśnił dlaczego nie dał im wiary w szczególności w części , w której oskarżony zaprzeczał by dopuścił się popełnienia zarzucanych im czynów . Wskazał na sprzeczność jego wyjaśnień w tym przedmiocie nie tylko z zeznaniami świadkówG. Z. (1),M. C. (1),R. D.iK. J.ale i z bezspornymi faktami dotyczącymi odbywania lub nie przez oskarżonego kary pozbawienia wolności w przedmiotowym okresie. Oskarżony bowiem w swych wyjaśnieniach wskazywał , iż nie mógł dopuścić się przedmiotowych czynów gdyż w tym czasie odbywał karę pozbawienia wolności na terytorium Irlandii co w świetle informacji zG.(...)C.P.w Irlandii i Ambasady RP wD.okazało się nieprawdą bowiem oskarżony karę tę odbywał nie w 2009 lecz w 2007 roku. Trudno uwierzyć by oskarżonyT. M. (1)pomylił się o dwa lata co do tak istotnego faktu w życiu każdego człowieka jakim jest odbywanie kary pozbawienia wolności;
- Sąd Okręgowy w Radomiu także w sposób szczegółowy a nawet drobiazgowy dokonał analizy zeznań świadków :G. Z. (1),M. C. (1),K. J.iR. D.i w sposób logiczny , racjonalny i zgodny uzasadnił dlaczego dał wiarę ich zeznaniom. Wywody Sądu I instancji zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia są pełne i wyczerpujące ( uzasadnienie k – 1881v-1885) i ich powtarzanie w treści niniejszego uzasadnienia jest całkowicie zbędne – Sąd Apelacyjny w Lublinie w całości je podziela. Rację ma obrońca oskarżonegoT. M. (1)wskazując , iż dowody te są dowodami z tzw. „ pomówienia” i jako takie winny być traktowane z pewną dozą ostrożności a w szczególności winny być weryfikowane w oparciu o inne dowody oraz oceniane przez pryzmat ewentualnego interesu pomawiającego w toczącym się postępowaniu karnym. Sąd Okręgowy fakt ten także zauważył i miał na uwadze czemu dał wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie dokonana przez Sąd Okręgowy w Radomiu analiza wyżej wymienionych dowodów jest prawidłowa. Sąd ten dokonywał analizy zeznań wyżej wymienionych świadków we wzajemnym powiązaniu , szczegółowo uzasadniał dlaczego daje wiarę twierdzeniom każdego z nich , w jakim zakresie ich zeznania ze sobą korelują , potwierdzając się wzajemnie. Zwrócić należy uwagę , iż w sprawie niniejszej mamy do czynienia nie z jednym dowodem w postaci zeznań jednego świadka ale z czterema świadkami , których zeznania wzajemnie się potwierdzają , co czyni możliwą weryfikację ich prawdziwości. Zauważyć należy , iż Sąd I instancji dostrzegł też nieścisłości i częściowe sprzeczności w zeznaniach wyżej wymienionych świadków dotyczące szczegółów relacjonowanych przez nich zdarzeń i odniósł się do nich w treści pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia. Nie sposób nie zgodzić się z oceną Sądu Okręgowego w Radomiu , iż sprzeczności te i nieścisłości nie podważają wiarygodności zeznań wyżej wymienionych świadków – dotyczą bowiem one drobnych szczegółów tychże zdarzeń i wobec długiego upływu czasu od ich zaistnienia są zupełnie zrozumiałe.
W tym miejscu zauważyć należy , iż obrońca oskarżonegoT. M. (1)w swym środku odwoławczym dokonał diametralnie innej oceny zeznań świadków :G. Z. (1),M. C. (1),K. J.iR. D.– eksponując sprzeczności w ich zeznaniach postawił tezę o ich niewiarygodności. Ocena taka jest , zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie , nieuprawniona. Wskazać należy na relatywizm ocen autorki apelacji – z jednej strony wskazuje ona na drobne szczegóły zeznań świadków takie , jak np. kwoty przekazywane przez oskarżonego świadkowiG. Z. (1)przez(...), kto wsiadł do samochoduK. J.w trakcie transakcji nabycia amfetaminy i tabletek ekstazy na stacji benzynowej(...)wZ.itd., stawiając na tej podstawie kategoryczny wniosek o niewiarygodności zeznań tychże świadków , zaś z drugiej strony stawiając tezę o całkowicie zrozumiałej z uwagi na upływ czasu „pomyłce” w wyjaśnieniach oskarżonegoT. M. (1)odnośnie daty odbywania przez niego kary pozbawienia wolności w Irlandii.
Także całkowicie niesłuszna jest teza postawiona przez obrońcę oskarżonegoT. M. (1)co do rzekomego interesu świadkówG. Z. (1)iM. C. (1)w jego obciążaniu z uwagi na swoją sytuację procesową. Sam fakt podjęcia przez wyżej wymienionych świadków współpracy z organami wymiaru sprawiedliwości nie uzasadnia tezy , iż w ich interesie leżało „ fałszywe” pomawianie oskarżonegoT. M. (1)o popełnienie czynów , których ten jakoby się nie dopuścił. Zauważyć w tym miejscu należy analizując chronologię zdarzeń , iż świadkowieG. Z. (1),M. C. (1)czyR. D.w sprawie niniejszej przed sądem zeznawali w sytuacji , gdy sprawy karne przeciwko nim zostały już prawomocnie zakończone a więc z uwagi na swoją sytuację procesową nie mieli już interesu w obciążaniuT. M. (1).
Autorka apelacji kwestionuje także ocenę zeznań świadkówA. D.iT. M. (2)dokonana przez Sąd Okręgowy w Radomiu, tj. iż nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Tymczasem ocena Sądu I instancji jest w tym przedmiocie prawidłowa – świadkowi ci bowiem nie posiadali żadnych informacji odnośnie przedmiotowych zdarzeń dotyczących środków odurzających. To , że zeznaniaT. M. (2)iA. D.zaprzeczają pewnym szczegółom zdarzeń podawanym przez świadkówM. C. (1)czy teżR. D., dodajmy zdarzeń zupełnie pobocznych, to jeszcze nie świadczy o braku wiarygodności zeznań tychże świadków zważywszy na upływ czasu od tych zdarzeń.
W tym miejscu stwierdzić należy , iż nic do sprawy nie wniosły zeznania świadkaP. S.( k – 2032v-2033) , który zeznał , iż nie zna oskarżonegoT. M. (1)i nie ma żadnej wiedzy by ten przemycał narkotyki. W pozostałej części jego zeznania dotyczyły zdarzeń bez udziałuT. M. (1)zaś z udziałem świadkaG. Z. (1). Abstrahując od faktu , iż zeznania tego świadka nic nie wniosły do sprawy , zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie , należy do nich podchodzić z pewną dozą ostrożności z uwagi na status świadka jako oskarżonego w sprawie przed Sądem Okręgowym w Siedlcach ( akt oskarżenia k – 2007-2031) oraz widoczną obawę i niechęć do składania zeznań ( pismo k – 1998)
Wreszcie podniesiona przez skarżącą niejako na marginesie w środku odwoławczym okoliczność istnienia sprawy cywilnej z powództwaI. W.przeciwkoG. Z. (1)o zapłatę z tytułu fałszywego pomówienia , którą to okoliczność Sąd Okręgowy w Radomiu pominął – w tym zakresie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Lublinie na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 roku ( k – 1976v- 1977) oddalając wniosek dowodowy w tym przedmiocie – okoliczność ta bowiem nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Obrońca oskarżonegoT. M. (1)w treści swej apelacji ( k- 1896) zarzuciła także Sądowi I instancji naruszenie zasady bezpośredniości poprzez zaniechanie przesłuchania świadkówK. J.iH. K.przed Sądem Okręgowym i „ pominięcie” ich zeznań.
W tym miejscu zauważyć należy , iż Sąd Okręgowy w Radomiu postanowieniem z dnia 9 stycznia 2018 roku ( k – 1793) na podstawieart. 391§ 1 i 2 k.p.k.uznał za ujawnione wyjaśnieniaK. J.iH. K..
Podnieść należy, że zeznania tych świadków nie zostały wiec pominięte - nie można mówić o naruszeniuart. 391 k.p.k.polegającym na ujawnieniu ich wyjaśnień, wówczas gdy ustawa wprost zezwala sądowi na takie postąpienie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2003r. sygn. akt III KK 110/03, R-OSNKW 2003, poz. 2722). Niewątpliwie takie zezwolenie jest przejawem preferowania zasad szybkości i ekonomiki procesowej nad zasadą bezpośredniości.
Sąd Apelacyjny w Lublinie podziela stanowisko utrwalone w orzecznictwie i doktrynie, że przepisart. 391 § 1 k.p.k.należy interpretować celowościowo, a zatem przeszkoda powinna być realną, dość trwale istniejąca, rzeczywiście uniemożliwiająca przybycie świadka i jego bezpośrednie przesłuchanie przed Sądem. Przy spełnieniu tych przesłanek możliwe jest odczytanie zeznań świadka bez względu na ich wagę dla postępowania, nawet bez zgody stron (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2014r. sygn. akt III KK 117/14,z dnia 20 sierpnia 2014r. sygn. akt II KK 204/14).
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie, Sąd Okręgowy w Radomiu wyczerpał przewidziane przez prawo procesowe czynności zmierzające do usunięcia przeszkody uniemożliwiającej stawiennictwo tych świadków – czynił starania by przesłuchać ich bezpośrednio lecz nie dały one pożądanego rezultatu.
Zaskarżenie rozstrzygnięcia o winie z mocyart. 447 § 1 k.p.k.powoduje zaskarżenie całości wyroku. Konsekwencją zaś przypisania winy w wyroku skazującym jest zawsze rozstrzygnięcie co do kary (art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.). W tej sytuacji, wobec zaskarżenia przez obrońcęT. M. (1)całości wyroku należy w tym miejscu - w kontekście powyższej apelacji – odnieść się do wymierzonej oskarżonemu za przypisany czyn kary 5 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki na 100 złotych.
Wskazać trzeba, że – w ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie – także i w tej części orzeczenie Sądu Okręgowego w Radomiu jest prawidłowe. Sąd pierwszej instancji w pisemnych motywach wyroku ( uzasadnienie k – 1886v - 1888) wskazał okoliczności, które spowodowały orzeczenie wobec oskarżonego powyższej kary oraz miały wpływ na jego wymiar, zarówno te obciążające oskarżonego, jak i te o korzystnej dla niego wymowie, mając przy tym na względzie dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k., a także okoliczności, które – w świetleart. 33 § 3 k.k.– powinny zostać uwzględnione przez Sąd przy ustalaniu wysokości stawki dziennej grzywny. Dokonana przez Sąd Okręgowy w Radomiu ocena i analiza tych okoliczności zasługuje na aprobatę Sądu Apelacyjnego w Lublinie i wobec jej pełności nie wymaga uzupełnienia.
WymierzonaT. M. (1)kara 5 lat pozbawienia wolności nie razi swoją łagodnością, ani nie jest rażąco surowa. Tak orzeczona kara jest karą w dolnych ustawowych granicach przewidzianych za tego rodzaju czyn. Wobec czego brak było podstaw do korekty wyroku w tym zakresie.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie, tak ukształtowana kara izolacyjna spełnia swoją funkcję zapobiegawczą zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, wzbudzając w oskarżonym poszanowanie dla obowiązującego porządku prawnego oraz chęć zmiany postępowania, jak również uświadamiając mu oraz osobom z jego otoczenia brak pobłażliwości ze strony Państwa dla sprawców tego rodzaju przestępstwa co oskarżony.
Mając powyższe na uwadze i nie dostrzegając uchybień określonych wart. 439 k.p.k.i wart. 440 k.p.k.podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Apelacyjny w Lublinie utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.Sąd Apelacyjny zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności okres jego tymczasowego aresztowania także od dnia 15 lutego 2018 roku do dnia 5 września 2018 roku.
Orzeczenie o zwolnieniu oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych i ustaleniu, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa zapadło w oparciu o przepisart. 624 § 1 k.p.k., albowiem sytuacja materialna oskarżonego nie pozwala na uiszczenie przez niego tych należności.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w wyroku.