Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1228/17
Data wyroku: 2018-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Hanna Bartkowiak

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lutego 2018 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny – Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Hanna Bartkowiak
Protokolant: st. prot. sąd.B. G.
przy udzialeA. K.Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu
po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r.
sprawyT. S.
oskarżonego zart. 207 § 1 kki inne
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Chodzieży
z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt II K 278/17
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Chodzieży do ponownego rozpoznania.
H. B.

UZASADNIENIE
T. S.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od 2010 roku do 29 maja 2017 roku wO.naul. (...)znęcał się psychicznie i fizycznie nad żonąA. S.w ten sposób, że bez powodu wszczynał awantury domowe, w trakcie których wyzywał ją słowami wulgarnymi i obelżywymi, kontrolował, wyganiał z domu, groził spaleniem, a nadto znęcał się fizycznie, w ten sposób, że w dniu 8 marca 2010 roku bił ją po ciele powodując zasinienie oka prawego oraz całego ciała, naruszające czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, w dniu 1 stycznia 2017 roku bił ją rękoma i kopał po całym ciele czym spowodował u niej zasinienie rąk, nóg i brzucha, naruszając czynności narządów ciała na czas poniżej 7 dni, a w dniu 29 maja 2017 roku uderzył żonę z otwartej ręki w twarz powodując u niej bolesność twarzy i ręki, czym naruszył jej nietykalność cielesną, tj. przestępstwo zart. 207 § 1 kkiart. 157 § 4 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,

II
w dniu 29 maja 2017 roku naul. (...)wO.naruszył nietykalność cielesną córkiD. S.uderzając ją otwartą dłonią w twarz, tj. przestępstwo zart. 217 § 1 kk.

Sąd Rejonowy w Chodzieży, wyrokiem z dnia 25 października 2017 r. wydanym w postępowaniu przeprowadzonym pod sygn. akt II K 278/17 uznałoskarżonegoT. S.za winnego:

1
przestępstwa zart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkpopełnionego w sposób opisany wpkt Ii za to na podstawieart. 207 § 1 kkwymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,

2
przestępstwa zart. 217 § 1 kkpopełnionego w sposób opisany wpkt IIi za to na podstawie przywołanego przepisu wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkSąd połączył wymierzone wpkt 1 i 2kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 2 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby.
Na podstawieart. 73 § 1 kkna okres próby Sąd oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego.
Na podstawieart. 627 kpkSąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów procesu w kwocie 70 zł i na podstawieart. 1, art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o opłatach w sprawach karnychwymierzył 180 zł opłaty (k. 86-87).
Powyższy wyrok zaskarżył oskarżyciel publiczny w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego. Apelujący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego.
Podnosząc w ten sposób prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Chodzieży do ponownego rozpoznania (k. 97-100).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się uzasadniona i doprowadziła do wnioskowanego przez prokuratora uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Chodzieży do ponownego rozpoznania.
Prokurator podniósł zarzut naruszeniaart. 72 § 1 kkw zw. zart. 69 § 1 kkpoprzez jego niezastosowanie i zaniechanie obligatoryjnego orzeczenia wobec oskarżonegoT. S.jednego z obowiązków wymienionych wart. 72 § 1 pkt 1-8 kk. Sąd Okręgowy uznał przedmiotowy zarzut za zasadny. Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że obraza przepisów prawa materialnego ma miejsce w sytuacji kiedy sąd dokona błędnej wykładni zastosowanego przepisu, zastosuje nieodpowiedni przepis lub nie zastosuje określonego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie jest obowiązkowe. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy uwzględnił złożony na rozprawie wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego na podstawieart. 387 § 1 kpki wymierzył mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby. Zgodnie natomiast z treścią przepisuart. 72 § 1 kkw przypadku orzeczenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania sąd jest zobowiązany do orzeczenia przynajmniej jednego z obowiązków wymienionych w przepisieart. 72 § 1 pkt 1 - 8 kk. Jedynie w przypadku gdy wobec oskarżonego zostaje orzeczony środek karny to orzeczenie jednego z obowiązków wskazanych wyżej staje się fakultatywne.
Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że Sąd Rejonowy nie orzekł wobec oskarżonego żadnych środków karnych należało stwierdzić, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 72 § 1 kk, ponieważ nie orzekł ani jednego z obowiązków wymienionych w tym przepisie pomimo obligatoryjności takiego rozstrzygnięcia. Na podkreślenie zasługuje tu fakt, iż Sąd I instancji nie dopilnował aby uzgadniane między stronami rozstrzygnięcie o karze było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, a było to jego obowiązkiem. Sąd, rozstrzygając złożony - w oparciu o przepisart. 387 § 1 kpk- przez oskarżonego wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie określonej kary lub środka karnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego jest zobowiązany przede wszystkim sprawdzić zaistnienie wszystkich warunków dopuszczalności takiego wniosku określonych wart. 387 § 1 i § 2 kpk. „Jednym z nich jest zgodność zgłaszanych we wniosku, zaakceptowanych przez uprawnionych uczestników postępowania, propozycji z obowiązującymi przepisami prawa karnego materialnego.W sytuacji, w której treść wniosku tych regulacji prawnych nie respektuje, obowiązkiem sądu jest bądź to uzależnienie swojej decyzji o uwzględnieniu tego wniosku od dokonania w nim zmian konwalidujących dostrzeżoną wadliwość (art. 387 § 3 k.p.k.), bądź też rozpoznanie sprawy w dalszym ciągu na zasadach ogólnych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2016 r., II AKa 257/16, LEX nr 2166490).
Z uwagi na fakt, że wydane przez Sąd Rejonowy orzeczenie jako naruszające przepisy prawa materialnego nie mogło się ostać, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę Sądowi Rejonowy w Chodzieży do ponownego rozpoznania albowiem koniecznym będzie przeprowadzenie na nowo przewodu sądowego. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy nie jest wykluczone ponowne wydanie orzeczenia na podstawieart. 387 kpk, jednakże wymierzone na tej podstawie kara, środki karne i inne obowiązki muszą być zgodne z przepisami prawa materialnego. W przypadku skorzystania ponownie z możliwości wydania orzeczenia na podstawieart. 387 § 1 kpkSąd Rejonowy będzie zobowiązany do ponownego ustalenia wnioskowanego przez oskarżonego wymiaru kary i innych środków przewidzianych w sprawie oraz ustalenia, czy takiemu wymiarowi kary nie sprzeciwia się prokurator oraz pokrzywdzone. Natomiast w przypadku wyrażenia sprzeciwu Sąd I instancji, wobec braku możliwości wydania orzeczenia na podstawieart. 387 § 1 kpk, będzie zobowiązany do przeprowadzenia przewodu sądowego w całości.
Sąd odwoławczy uznał za uzasadniony również drugi zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, tj.art. 73 § 1 kkpoprzez jego zastosowanie oraz obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 73 § 1 kkpoprzez jego niezastosowanie w podstawie prawnej dozoru orzeczonego wobec oskarżonego. BowiemT. S.dopuścił się popełnienia przestępstw z użyciem przemocy na szkodę żony oraz córki wspólnie z nim zamieszkujących. W takiej natomiast sytuacji zgodnie zart. 73 § 2 kkorzeczenie dozoru jest obligatoryjne i podstawą takiego orzeczenia winien być przepisart. 73 § 2 kk, a nieart. 73 § 1 kk, który wskazał błędnie Sąd Rejonowy w wyroku jako podstawę orzeczenia dozoru wobecT. S.. Sąd I instancji winien mieć na uwadze powyższą kwestię w trakcie ponownego rozpoznawania sprawy i dochować szczególnej staranności w oznaczeniu podstaw prawnych poszczególnych rozstrzygnięć zawartych w wyroku.
H. B.