Sąd Okręgowy w Elblągu
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 156/18
Data wyroku: 2018-06-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Kosecka-Sobczak

Sygn. akt VI Ka 156/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 czerwca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodnicząca: SSO Elżbieta Kosecka - Sobczak
Protokolant: st. sekr. sądowy Ilona Narusz
przy udziale przedstawiciela Naczelnika(...)- (...)Skarbowego wO.K. P.
po rozpoznaniu dnia 22 czerwca 2018r., wE.sprawy:
I. C. (1)s.C.iM.ur. (...)wI.
M. W. (1)s.P.iM.ur. (...)wW.
oskarżonych zart.107§1 kks
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonegoM. W. (1)i obrońcę oskarżonegoI. C. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego wD.
z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II K 194/15
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a) eliminuje z opisu czynów przypisanych oskarżonym urządzanie i prowadzenie gier wbrew przepisowiart. 14 ust. 1 ustawy z 19.11.2009r. o grach hazardowych,
b) uchyla zaskarżony wyrok w pkt. II w całości i w pkt. IV odnośnie kosztów dotyczącychM. W. (1)i na mocyart. 439§1 pkt. 8 kpkw zw. zart. 113§1kksumarza postępowanie karne w zakresie czynuM. W. (1),
c) obniża wymierzoną w pkt. II. C. (1)karę grzywny do 100 (stu) stawek dziennych po 100 (sto) złotych,
d) w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
II. zwalniaI. C. (1)od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa 1/2 kosztów za postępowanie odwoławcze, zaś w pozostałym zakresie kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.
Sygn. aktVI Ka 156/18

UZASADNIENIE

sporządzone co do osobyM. W. (1)

I. C. (1)iM. W. (1)zostali oskarżeni o to, że od 01.09.2011r.-M. W., a od 09.12.2011r.-I. C., obaj do dnia 24.01.2012r. w lokalu(...)K.125 wbrew przepisomart. 3, art.4 ust. 1a, art. 6 ust.1, art.9, art. 14 ust. 1 oraz art. 23a ust. 1 ustawy z 19.11.2009r. o grach hazardowychurządzali/prowadzili gry hazardowe na automacie do takiej gry(M. W.), na automatach do takich gier (I. C.), to jest o przestępstwo skarbowe określone wart. 107 § 1 kks( a wobecM. W.- w zw. zart. 9§3kks).
Sąd Rejonowy wD.wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017r. w sprawie II K 194/15 rozstrzygnął, iż:
I. oskarżonegoI. C. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za czyn ten na mocyart. 107 § 1 kkswymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
II. oskarżonegoM. W. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za czyn ten na mocyart. 107 § 1 kksw zw. zart. 9§3 kkswymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
III. na podstawieart. 30 § 5 kksorzeka przepadek dowodów rzeczowych w postaci automatów do gier i środków pieniężnych ,
IV. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych, w tym opłat.
Z wyrokiem tym nie zgodził się oskarżonyM. W., który wniósł apelację i w wywiedzionym środku odwoławczym zarzucił obrazę wielu przepisów (m.in.art. 7 kpk,art. 410 kpk,art. 107§1kks,art. 10§3kks,art. 10§4kks), rażąco surową karę grzywny, ale przede wszystkim podniósł w piśmie procesowym , że nie uwzględniono. bezwzględnej przyczyny odwoławczej zart. 17§1 pkt. 7 kpk(art. 439§1 pkt. 8 kpkw zw. zart. 113§1kks). Sąd odwoławczy ograniczył rozpoznanie tego środka odwoławczego do uchybienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej zart. 439§1 pkt. 8 kpkw zw. zart. 113§1kks.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesiona apelacjaM. W.co do zarzutów, które miały skutkować uniewinnieniem tego oskarżonego nie zasługiwała na jej uwzględnienie. Natomiast sąd odwoławczy dostrzegł podstawy do umorzenia postępowania w zakresie dot.M. W.z uwagi na wystąpienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej określonej wart. 439§1 pkt. 8 kpkw zw. zart. 17§1 pkt. 7 kpkw zw. zart. 113§1kks.
Na wstępie należy stwierdzić, że co do zarzutów obrazy przepisów prawa wskazanych w apelacji, to w ocenie sądu nie mogły one podważyć wniosków o zasadności stwierdzenia, że oskarżony co do zasady popełnił przypisany mu czyn zart. 107§1kksi że wynika to z prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, która nie nastąpiła z naruszeniemart. 7 kpkani nie wpłynęła na błędy w ustaleniach faktycznych. Ponadto nie można się zgodzić by oskarżony działał w warunkachart. 10§3kksczyart. 10§4kks, tym bardziej, że z danych o karalności oskarżonego wynika, że prowadził on przez wiele lat działalność w zakresie związanym z urządzaniem gier hazardowych wbrew przepisom ustawy, przy czym kwestia braku obowiązywania choćby art. 6 ust. 1 ugh nie była tak jednoznaczna jak to starał się przedstawić. Natomiast postawiono mu też zarzut i przypisano naruszenieart. 23 a ust. 1ugh, a co do tego przepisu to nie było wątpliwości, że w czasie czynu obowiązywał i nie było zastrzeżeń co do jego charakteru. A dla skazania za przestępstwo zart. 107§1kkswystarczy naruszenie choćbyart. 23 a ust. 1ugh, czy dodatkowo art. 6 ust. 1 ugh.
Bowiem gry na automatach określonych wart. 2ugh mogły być prowadzone i urządzane tylko po uzyskaniu koncesji na kasyno, co wyraźnie postanowiono w treści przepisuart. 6 ust. 1ugh. W świetle przepisów całejustawy o grach hazardowychważne było bowiem nie tylko miejsce urządzania czy prowadzenia gier (gdyżart. 14 ust. 1ugh dot. lokalizacji urządzania gier na automatach w kasynach), ale i to czy osoba prowadząca działalność regulowanąustawą o grach hazardowychw ogóle poddała się działaniu zasad określonych tą ustawą, czy też przeciwnie, zasady te zignorowała i działalność tą prowadziła pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie kasyna nigdy nie posiadano, ani też nie ubiegano się o nie, a także np. nie doprowadziła do zarejestrowania automatów do gier. A skoro dana osoba ignorowała wszystkie obowiązki wynikające z przepisów ugh, to nie mogła skutecznie powoływać się na to, że samo stwierdzenie technicznego charakteru nienotyfikowanegoart. 14 ust. 1ugh ( który miał być sprzężony – według skarżącego-z obowiązywaniemart. 6 ust. 1ugh), to uwalniało ją od podporządkowania się pozostałym obowiązkom wynikającym z ugh, w tym konsekwencjom wyrażającym się w powinności powstrzymania się od działań, na które nie uzyskano koncesji. Tym bardziej, że przecież działalność w zakresie organizowania i urządzania gier hazardowych z uwagi, między innymi, na towarzyszące jej ryzyka uzależnień, korupcji i przestępczości,nie mogła być traktowana jako zwykła działalność gospodarcza, a rynek gier hazardowych, jako zwykły rynek gospodarczy, zwłaszcza, że celem polityki państwa było poddanie tego rodzaju aktywności gospodarczej ścisłej regulacji i kontroli, z położeniem szczególnego nacisku na zapobieganie uzależnieniom od hazardu, ochronę konsumentów i ich rodzin oraz zwalczanie przestępczości, w tym zorganizowanej, i innego rodzaju nielegalnej działalności (co jasno i wyraźnie ujawnione zostało w uzasadnieniu projektu doustawy o grach hazardowych– patrz: druk sejmowy nr(...), a także wynikało z przekazów medialnych). Skoro zaś nietechniczny przepis art. 6 ust. 1 ugh obowiązywał cały czas, to z pewnością skutek niedopełnienia procedury notyfikacji przepisu technicznego art. 14 ust. 1 ugh (w brzmieniu sprzed 03.09.2015r.) nie mógł odnosić się do całej ustawy, w tym i do art. 6 ust. 1 ugh i gratyfikować zupełnego braku poszanowania prawa w dziedzinie gier hazardowych, która ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny wymagało reglamentacji. Bowiem „Wprowadzoneustawą o grach hazardowychzmiany prowadzące do ograniczenia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na rynku hazardowym, a tym samym, do ograniczenia wolności obywateli zostały ustanowione w ustawie ze względu na konieczność ochrony porządku publicznego oraz moralności publicznej. Nie można dopatrzeć się naruszenia przezustawę o grach hazardowychzasad demokratycznego państwa prawnego, w tym zasady zaufania obywateli do państwa, zasady pewności prawa czy przyzwoitej legislacji” (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą wW.z dnia 15 lipca 2010 r. w spr.(...) SA/Wa 737/10, publ. Legalis nr 266684)
Jeszcze raz należy podkreślić, że nie wszystkie przepisyustawy o grach hazardowychmiały charakter techniczny i wymagały notyfikowania. Wynikające z przedstawionych w sprawie dokumentów, orzeczeń, zapatrywań, wątpliwości co do obowiązywania przepisów dotyczyły nie ogółu przepisówustawy o grach hazardowych, tylko głównieart. 14 ust. 1ugh (co do którego sąd odwoławczy wyeliminował ten przepis z opisu czynów przypisanych obu oskarżonym).
Nadto oskarżony jako prowadzący działalność gospodarczą nie sprostał wynikającym zustawy o swobodzie działalności gospodarczejobowiązkom ciążącym na prowadzącym taką działalność w bardzo specyficznym obszarze organizowania gier hazardowych tj. nie upewnił się ponad wszelką wątpliwość czy działalność ta jest legalna, a poprzestał na gromadzeniu orzeczeń czy opinii prawnych (nota bene w części sporządzonych już po czasie czynu, a więc nieprzydatnych do ustalania stanu świadomości oskarżonegoM. W.z okresu od 01.09.2011r. do 24.01.2012r.), które miały wspomagać go w minimalizacji ewentualnej odpowiedzialności karno-skarbowej za czyny zart. 107§1kkspolegające na naruszeniu przepisówustawy o grach hazardowych, a głównie normy zart. 6 ust. 1ugh. Stąd oskarżony nie mógł skutecznie wywodzić by zachodziły podstawy do stosowania wobec niego przepisów zart. 10§4kksczy zart. 10§3kks, które nie odnoszą się do ogólnych błędnych przekonań czy nieświadomości, ale do usprawiedliwionych, tj. takich, które zaistniały dopiero wtedy, gdy dany oskarżony wyczerpał wszystkie możliwe drogi by upewnić się, że jego zachowanie nie podlega odpowiedzialności karnej, nie narusza przepisówustawy o grach hazardowychi jest ono w pełni legalne.
Bowiem na nieświadomość karalności nie może powoływać się sprawca czynu, na którym ciążył obowiązek zaznajomienia się z określonymi przepisami w związku z prowadzoną przez niego działalnością w specyficznej, reglamentowanej dziedzinie, którego to obowiązku dany sprawca nie dochował. Tym bardziej, że w polskim porządku prawnym działalność polegająca na urządzaniu gier hazardowych była działalnością koncesjonowaną. A w czasie popełnienia czynów przypisanych oskarżonym, w tym iM. W., obowiązywały przepisy prawne składające się na podstawę prawną jego odpowiedzialności – po korekcie wynikającej z pkt. I a wyroku sądu odwoławczego - tj.art. 107§1kksiart. 6 ust. 1ugh orazart. 23a ust. 1ugh, a część orzecznictwa i doktryny prezentowała pogląd według którego przepisart. 6 ust. 1ugh winien być stosowany. Treśćart. 6ugh była zaś jasna i wynikało z niej, że prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier hazardowych jest możliwe wyłącznie w formie określonej spółki, po uzyskaniu koncesji na kasyno. Dla każdej osoby czytającejart. 6ugh wynikało to w sposób klarowny i czytelny i nie trzeba było- dla zrozumienia tych wymogów- sięgać po wiedzę fachowa dla dokonania wykładni zapisów z tego artykułu. Dlatego w zasięgu oskarżonych, w tym iM. W., – którzy decydując się na działalność związana z organizowaniem gier hazardowych to winni zapoznać się z przepisami działalność taka regulującymi- leżało uświadomienie sobie bezprawności zachowania polegającego na zignorowaniu treści art. 6 ugh czy art.23aust. 1 ugh, działaniu wbrew tym przepisom ustawy ugh, a w konsekwencji karalności takiego zachowania z uwagi na treśćart. 107§1kks. Tym bardziej, że wstawienie do wynajętej przezM. W.części lokalu, na mocy umowy o wspólnym przedsięwzięciu, automatu, który nie posiadał dowodu jego rejestracji, bez dysponowania koncesją, to wskazywało na naruszenie choćby art. 6 ust. 1 ugh, czy art. 23a ust. 1 ugh, co oskarżony ten, podejmując się udziału w urządzaniu gier hazardowych na tym automacie, winien sobie uświadomić. A w takich okolicznościach to oskarżony działał w zamiarze umyślnym popełnienia czynu mu przypisanego.
Dlatego też z przytoczonych powyżej powodów, to apelacja dot. osobyM. W.nie podlegała uwzględnieniu, gdyż argumentami z apelacji nie wykazywano by oskarżonemu temu nie można było przypisać popełnienia czynu zart. 107§1kksw zw. zart. 9§3kks.
Jednocześnie jednak z informacji zK.dot.M. W.wynika, że był on skazany prawomocnymi wyrokami za przestępstwa zart. 107§1kks, w tym za takie przestępstwa popełnione w warunkach czynów ciągłych zart. 6§2kks. Z dołączonych do akt wyroków wynika, iżM. W. (1)został skazany za urządzanie gier na automatach wbrew przepisomustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowychm.in. prawomocnymi wyrokami.:
- SR w Gorzowie Wlkp. z 05 lipca 2017r. w sprawie II K 330/17 za czyn ciągły zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kkspopełniony w okresie od nieustalonego dnia do 19.05.2015r.,
- SR w Toruniu z 20 listopada 2017r. w sprawie II K 768/16 za czyn ciągły zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kkspopełniony w okresie od nieustalonego czasu do 17.12.2014r.,
- SR w Jastrzębiu-Zdroju z 25 listopada 2016r. w sprawie II K 412/13 za czyn ciągły zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kkspopełniony w okresie od 01.06.2010-13.10.2011r., -SO w Suwałkach z 22 marca 2018r. w sprawie II Ka 250/17, którym zmieniono wyrok SR w Ełku II K 686/13 i przyjęto czyn ciągły zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kksdot. okresu od 07.12.2010 do 6 .12.2011r.
Mając więc na uwadze taką treść prawomocnych skazań zawierających w kwalifikacji czynów przypisanychM. W.art. 107§1kksw zw. zart. 6§2kks, to sąd odwoławczy był zobligowany brać pod uwagę, że doszło już do prawomocnych skazań oskarżonego za czyny ciągłe polegające na urządzaniu przez niego gier hazardowych wbrew przepisomustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(w szczególności wbrewart. 6 ust.1ugh), w okresie od nieustalonego dnia (przy czym takie nieostre sformułowanie, które należy odczytywać na korzyść oskarżonego, oznacza początek czynu od obowiązywaniaustawy z 19.11.2009r. o grach hazardowychtj. od 01.01.2010r.) do maja 2015r., skoro czynu przypisanego mu w omawianej sprawie dopuścił się w okresie od 01.09.2011r. do 24.01.2012r.
Przepisart. 17 § 1 pkt 7 kpknakazuje zaś nie wszczynać postępowania lub wszczęte umorzyć, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone. W treści tego przepisu ujęta jest prawomocność formalna, tj. niemożność zaskarżenia orzeczenia w drodze zwykłych środków odwoławczych, oraz materialna, ujmowana jako niedopuszczalność wszczęcia i prowadzenia kolejnego postępowania, jak i kontynuowania tego samego postępowania już prawomocnie (formalnie) zakończonego. Prawomocne skazanie za czyn ciągły w prawomocnym wyroku rodzi zaś powagę rzeczy osądzonej, co wyklucza przypisanieM. W.kolejnych jednostkowych tożsamych zachowań kwalifikowanych zart. 107§1kks, z okresów przypisanych już prawomocnymi wyrokami w ww sprawach, a ujawniających się w późniejszym czasie. I to szczególnie w sytuacji, gdy czyn z niniejszej sprawy można potraktować jako element przestępstw zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kkspopełnionych ww czynami ciągłymi wynikającymi z prawomocnych skazań. Przy czym należy podkreślić, że czyn ciągły zart. 6 §2kksróżni się od konstrukcji czynu ciągłego zart. 12 kk, a orzecznictwo sądów wyższych instancji odnosi się do powagi rzeczy osądzonej za czyny ciągłe zart. 12 kk, stąd nie do końca ma zastosowanie do konstrukcji zart. 6§2kks, która posługuje się niezawartym wart. 12 kkokreśleniem „z wykorzystaniem takiej samej sposobności” oraz inaczej ujętym niż wart. 12 kkokreśleniem „w wykonaniu tego samego zamiaru”.
A z druku sejmowego nr(...)zawierającego uzasadnienie do zmiany ustawy zmieniającej m.in.art. 6§2kkswskazano, że projektowana nowelizacja wart. 6 § 2kksjest odpowiedzią na konkretne postulaty aktualnej praktyki; proponowane sformułowanie ustawowe “wykorzystanie takiej samej sposobności” rozszerza ustawowe pole kryminalizacji na te typowe sytuacje, w których sprawca nie obejmuje wspólnym zamiarem wszystkich zachowań, a powtarza je motywowany, np. początkową bezkarnością.
Z opisu czynów przypisanych w przytoczonych wyrokach Sądów Rejonowych w Gorzowie Wlkp.,T.czy innych oraz z opisu czynu z omawianej sprawy, to wynika, że oskarżonyM. W.czynów tych miał się dopuścić jako prezes spółek z o.o.H.F.i(...)poprzez urządzanie gier na automatach w sposób naruszający przepisyustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. Tak więc użycie w tych opisach, że ten sam oskarżony tj.M. W.czynów tych miał się dopuścić w ramach wykonywanej funkcji prezesa ww spółek, to wskazuje, że we wszystkich tych czynach chodziło o wykorzystanie przez niego tej samej sposobności wynikającej z prowadzenia określonego typu działalności gospodarczej polegającej na urządzaniu gier na automatach, w ramach tych podmiotów. Ponadto nie ma tu znaczenia inne miejsce popełnienia czynów, czy urządzanie gier na różnych automatach, skoro można było przyjąć, że w ramach prowadzonej działalności – która nie była przecież ograniczona do miejsc wskazanych w czynach ciągłych przypisanych w ww wyrokach czy w czynie wskazanym w omawianej sprawie-, z uwagi choćby na skalę tej działalności (wynikającej z danych o karalności dot.M. W.), to oskarżony ten obejmował swoją świadomością i zamiarem urządzanie gier na automatach określonego typu w wielu miejscach, czy też powtarzał je przy wykorzystaniu takiej samej sposobności, co powodowało naruszenieustawy o grach hazardowych( skoro gry te urządzał w tych przypadkach w określonych warunkach, tj. wbrew przepisomustawy o grach hazardowych, a w szczególności z naruszeniemart. 6 ust. 1ugh, bez uzyskania koncesji, na automatach zawierających gry o takim samym charakterze tj. losowo-komercyjnym). Ponadto skoro czyn ciągły może być popełniany w różnych miejscach w odniesieniu do poszczególnych zachowań wchodzących w jego skład, to również ujawniony później czyn, który może być potraktowany jako fragment czynu ciągłego, to może być popełniony w innym miejscu niż miejsce zachowań objętych konstrukcją zart. 6§2kksw zapadłych wcześniej, prawomocnych wyrokach (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2014 r. w spr. III KK 439/13, LEX nr 1427468, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2014 r.w spr. III KK 441/13, LEX nr 1425051). Urządzanie gier wbrew przepisomustawy o grach hazardowychna kolejnych automatach zawierających takie same gry tj. o charakterze losowo-komercyjnym, przemawiało za pojawiającym się sukcesywnie uM. W.zamiarem, przy wykorzystaniu analogicznych uwarunkowań, przy podejmowaniu każdego kolejnego zachowania dot. wstawiania kolejnych automatów do kolejnych wynajmowanych w tym celu lokali, w różnych miejscach, co wskazuje na to, że popełniał on tożsame przestępstwa zart. 107§1kks, w tym i to opisane w zarzucie w niniejszej sprawie, „na raty”. Tym bardziej, że poszczególne jego zachowania wykonywane były przy wykorzystaniu podobnego modus operandi, skoro na podstawie umów wstawiał do lokali (wynajętych czy wydzierżawionych lub użyczonych) automaty do gier wbrew przepisom ustawy i organizował automaty, na których prowadzono gry, przy czym determinowany był osiągnięciem tego samego sprecyzowanego celu. Powyższe dowodzi, że oskarżonyM. W.nie podejmował kolejnych zachowań w sposób przypadkowy, ale w sposób zaplanowany i powtarzający ten sam schemat, z wykorzystaniem podobnych okoliczności i sposobności, w ramach prowadzonej tej samej działalności, jako prezes spółek wskazanych w opisach czynów (osądzonych i wskazanego w niniejszej sprawie), stąd czyn zarzucany i przypisany mu w niniejszej sprawie mógł być uznany za element czynów ciągłych (tj. odnoszący się do elementów konstrukcji zart. 6§2kks) przypisanych mu prawomocnymi ww wyrokami zawierającymi kwalifikację zart. 107§1kksw zw. zart. 6§2kks(skoro przez ciągłość należy rozumieć powtarzające się w opisanych zarysach zachowania sprawcy składające się na tą samą działalność przestępczą, kontynuowaną przezM. W.w okresie wynikającym z danych o karalności i treści ww prawomocnych wyroków skazujących za czyny ciągłe). Powyższe wskazuje bowiem na jednorodne, powtarzające się działania oskarżonego, które stanowiły zamach na to samo dobro prawne. Skoro zaś w realiach rozpoznawanej sprawy zostały spełnione przesłanki powodujące potraktowanie określonego zachowaniaM. W.z okresu od 01.09.2011r. do 24.01.2012r. jako fragmentu osądzonych już prawomocnie czynów ciągłych (co do których, wobec treści prawomocnych wyroków, sąd odwoławczy nie mógł zignorować tego, że zastosowano w nich opisy i kwalifikacje zart. 107§1 kksw zw. zart. 6§2 kks, chociaż w doktrynie przestępstwo zart. 107§1kkstraktuje się jako trwałe), to nie było możliwe prowadzenie postępowania co do zachowań podjętych przez oskarżonego w okresie wyznaczonym przez początek pierwszego i zakończenie ostatniego zachowania składającego się na czyny ciągłe wskazane w opisach czynów przypisanych przywołanymi wyżej prawomocnymi wyrokami.
Bowiem „istota czynu ciągłego i powaga rzeczy osądzonej sprowadza się do akceptacji, że niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania wtedy, gdy miałoby ono dotyczyć zachowania będącego elementem składowym i mieszczącego się w ramach czasowych czynu ciągłego, za który sprawca został prawomocnie skazany” (patrz: wyrok SN z 22.01.2014r. w spr. III KK 439/13).
Stąd niezbędne było uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt. II i IV w zakresie dot.M. W., przy czym po stwierdzeniu, że zaistniała przesłanka zart. 17 § 1 pkt 7 kpk, to postępowanie karne dot. czynu tego oskarżonego należało umorzyć (art. 437§2kpkiart. 439§1 pkt. 8 kpkw zw. zart. 113§1kks). Konsekwencją zaś takiego rozstrzygnięcia było obciążenie kosztami procesu w tym zakresie Skarbu Państwa (art. 632pkt.2 kpk).
W tym miejscu należy zaznaczyć, że wobec stwierdzenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, nie zachodziła konieczność odniesienia się do pozostałych zarzutów z apelacji a dot.M. W., w tym co do zarzutu niewspółmierności orzeczonej kary.