Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1354/17
Data wyroku: 2018-06-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko czci i nietykalności cielesnej
Podstawa prawna: art. 217 § 1 kk

Warszawa, dnia 5 czerwca 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 1354/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
protokolant: protokolant sądowy stażysta Anna Tarasiuk
przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka
po rozpoznaniu dnia 5 czerwca 2018 r.
sprawyW. G. (1)synaS.iM.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 157 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela posiłkowego i jego pełnomocnika
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt III K 1032/14
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżyciela posiłkowego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie na rzecz adw.K. D.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w II instancji oraz podatek od towarów i usług; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie na rzecz adw.G. D.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu w II instancji oraz podatek od towarów i usług.
Sygn. akt VI Ka 1354/17

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 5 czerwca 2018r.
Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawiez dnia 13 lipca 2017r. został zaskarżony przez oskarżyciela posiłkowego oraz jego pełnomocnika. Niniejsze uzasadnienie sporządzone jest na wniosek oskarżyciela posiłkowego i dotyczy całości rozstrzygnięcia.
Apelacje są niezasadne. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonegow sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart.7 kpk. Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia. Z uwagi na zbieżność argumentacji, zasadne jest odniesienie się do obu środków odwoławczych łącznie.
W pierwszym rzędzie wskazać należy, że wyjaśnienia oskarżonego, nie negującego naruszenia nietykalności pokrzywdzonego, są konsekwentnei stanowcze. Waloru tego nie posiadają natomiast depozycje pokrzywdzonego, który w trakcie pierwszego przesłuchania zeznaje, iż został uderzony dwukrotnie pięścią w twarz (k. 2 akt sprawy), by na kolejnym oświadczyć: „mężczyzna ten uderzył mnie pięścią w twarz oraz jakimś przedmiotem” (k. 30). Podczas rozprawy podtrzymuje wersję o dwukrotnym uderzeniu, nie wspominając już jednak o jakimkolwiek przedmiocie, którym miał posługiwać się oskarżony, po czym dodaje: „…on jeszcze raz chciał mnie uderzyć ale ja się chyba odwróciłem i jakoś tak tylko po ramieniu dostałem…” (k. 88).Żadnejz tych wersji nie potwierdza przywołany w środku odwoławczymZ. P., który miał obserwować zdarzenie z okna. Utrzymuje, że widział jedno uderzenie, zadane przez oskarżonego. To zaś z kolei staje w sprzecznościz depozycjami świadkówW. M.orazB. K., którzy z bliskiej odległości nie zaobserwowali jakiegokolwiek uderzenia, a jedynie wzajemną kłótnię. Ta ostatnia – w zgodzie z wyjaśnieniami oskarżonego – utrzymuje, że w pewnym momencie „trzymał [on] za bark tego pana” (k. 103). Trudno zatem nie zgodzić się z tokiem rozumowania Sądu orzekającego, żew warunkach nocnej obserwacji świadekP.mógł ów chwyt odebrać jako wyprowadzenie ciosu. Pozostaje to w zgodzie z nakazem wynikającym z treściart. 5§2 kpk, a zatem podlega ochronie prawa procesowego.
Rozbieżność źródeł osobowych nakazywała szczególną staranność przy ocenie zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej. Kwestii tej poświęcił Sąd Rejonowy znaczną część rozważań, trafnie wywodząc, że materiał ów nie daje podstaw do uznania za wiarygodne twierdzenia pokrzywdzonego, iż na skutek uderzeń doznał wyłamania dwóch zębów z przodu, połączonegoz obfitym krwawieniem. Nie wynika to z dokumentacji lekarskiej na k. 5 – 10, ani sporządzonej na jej podstawie opinii biegłego (k. 16). Rację należy przyznać Sądowi, gdy konstatuje, że gdyby pokrzywdzony doznał widocznych obrażeń, niewątpliwie wskazałby je zgłaszając się do szpitala, gdzie poinformował przecież, że został pobity. Co więcej, zeznanie pokrzywdzonego nie znajduje potwierdzenia w zapisie notatnika służbowego jednego z interweniujących funkcjonariuszy Policji, gdzie odnotowano: „narzekał tylko że

    możemieć ukruszone przednie zęby, widocznych obrażeń brak” (k. 98). Równieżi przywołany wyżej świadekP.zeznaje: „… żadnych wybitych zębów[uW. G. (2)nie widziałem i nie uskarżał mi się na wybicie” (k. 115).
Nie podziela Sąd odwoławczy zarzutu obu apelacji, iż Sąd I instancjiz naruszeniem prawa procesowego nie uwzględnił zeznania świadkaR. C., który na rozprawie oświadczył, że w trakcie interwencji zaobserwował krwawienie z ust pokrzywdzonego oraz widział ukruszony ząb przedni. Powodem interwencji było zgłoszenie pobicia przez pokrzywdzonego. Wskazany uszczerbek, jak i krwawienie nie zostały jednak odnotowanew notatniku służbowym bezpośrednio po zdarzeniu. Wiarygodność przypomnienia sobie tak istotnej okoliczności sprawy po przeszło trzech latach od zajścia, nie wyróżniającego się spośród wielu interwencji tego rodzaju, musi budzić wątpliwości. W powiązaniu ze wskazanymi wyżej okolicznościami,a zwłaszcza zapisem dokumentacji lekarskiej, wątpliwość tę należało rozstrzygnąć po myśliart. 5§2 kpk, w kierunku korzystnym dla oskarżonego. Wbrew też twierdzeniu zawartym w apelacji oskarżyciela posiłkowego,z dokumentacji neurologicznej bynajmniej nie wynika, że doznał on urazu głowy. W istocie zawarte tam wpisy obrazują jedynie zgłaszane przez badanego dolegliwości; w każdym bądź razie wynik badania tomograficznego nie wskazuje na zmiany pourazowe głowy pokrzywdzonego.
Odmowa wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego co do doznanego przezeń uszczerbku zdrowia, implikowana również zaobserwowaną przez Sąd Rejonowy silnie emocjonalnie nacechowaną postawą podczas przesłuchania, na co Sąd ten wskazuje na k. 4 uzasadnienia, nakazywała danie wiary oskarżonemu co do rodzaju (sposobu) naruszenia nietykalności cielesnej. Uprawniało to do zmiany kwalifikacji prawnej dokonanego czynu, jak i przyjęcia znikomości społecznej szkodliwości incydentalnego zachowania sprawcy, działającego impulsywnie w warunkach wzajemnego skonfliktowania.
Orzeczono zatem jak w wyroku.