Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 569/17
Data wyroku: 2018-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Woźniak
Słowa kluczowe: Wyrok, Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 178a § 1 kk

Sygn. akt II K 569/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2018 r.
Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: S.S.R. Grzegorz Woźniak
Protokolant: Kinga Grzywacz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7.08.,07.09. i 8.10.2018 r.
sprawy przeciwko
I. S.urodz. (...)wN.
córkiJ.iM. z d. B.
oskarżonej o to, że w dniu 14 czerwca 2017 roku wC., gm.J., woj.(...), kierowała samochodem markiV. (...)nr rej. (...)po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości, wyniki badania(...): I badanie 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, II badanie 0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,
tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.

orzeka
I. Uniewinnia oskarżonąI. S.od popełnienia czynu zarzucanego jej w akcie oskarżenia.
II. Na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.koszty sądowe przejmuje na rzecz Skarbu Państwa.
Sygn. akt II K 569/17

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 8 października 2018 r.
Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy głównej, ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonaI. S.w dniu 14 czerwca 2017 r. około godziny 14.40 jechała wraz z synemP. S.samochodem markiV. (...)onr rej. (...)drogą zC.w stronęO., samochodem kierowałP. S., oskarżona siedziała z przodu na miejscu pasażera. Przed nim jechałG. S., który prowadził samochód markiB.onr rej. (...). Na skrzyżowaniu zulicą (...)zwolnił, gdyż pojazd jadący przed nim skręcał w lewo. Wówczas pojazd kierowany przezP. S.uderzył w tył pojazdu kierowanego przezG. S.. Oskarżona i jej synP. S.postanowili stwierdzić, że pojazdem markiV.kierowała oskarżona, gdyżP. S.nie powinien kierować tym samochodem, ze względu na warunki umowy leasingowej i konieczność zwrotu kosztów naprawy samochodu. Oskarżona stwierdziła wobecG. S., że prowadziła samochodem, który uderzył w tył prowadzonego prze niego pojazdu. Strony nie mogły dojść do porozumienia i wezwały Policję. Na miejsce przybył patrol, w którego składzie uczestniczył m.in.T. M.. Policjant przeprowadził rozmowę z uczestnikami kolizji na temat jej przebiegu. Oskarżona wskazała, że prowadziła swój samochód, nie zauważyła samochodu stojącego przed nią na skrzyżowaniu i uderzyła w ten samochód. Policjant poddał oskarżoną badaniu trzeźwości na urządzeniu(...), które wskazało, że znajdowała się pod wpływem alkoholu. Oskarżona została zatrzymana i przewieziona do Komisariatu Policji wJ.. Badanie trzeźwości na urządzeniuA.o godzinie 15.12 wskazało, że oskarżona znajdowała się pod wpływem 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, ponowne badanie przeprowadzone o godzinie 15.27 wskazało na 0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
Dowód:
- wyjaśnienia oskarżonej (k.22,102v ),
- zeznaniaG. S.(k.41,102v-103),
- zeznaniaT. M.(k. 31,108),
- zeznaniaP. S.(k. 117-118),
- protokół zatrzymania (k.4),
- protokół użycia alkosensoru (k.6).
Przy tak ustalonym stanie faktycznym, Prokuratura oskarżyła o to, że w dniu 14 czerwca 2017 r. wC.prowadziła samochód markiV. (...)onr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, wyniki badania 0,28 mg/l i 0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrz. Zdarzenie to zakwalifikowano jako występek zart. 286 § 1 k.k.
Oskarżona podczas postępowania przygotowawczego nie przyznała się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówiła złożenia wyjaśnień (k.22). Podczas rozprawy również nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i odmówiła złożenia wyjaśnienia (k.102v).
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż są logiczne i rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w zeznaniachP. S.(k.117-118).
Należy zwrócić uwagę, że oskarżona nie musi udowodnić swej niewinności, a oskarżyciel publiczny powinien udowodnić jej winę, i to niebudzącymi wątpliwości dowodami. Takich dowodów w sprawie niniejszej natomiast nie ma, gdyż do uznania, że oskarżona prowadziła samochód w stanie nietrzeźwości należy wykazać, że prowadziła ten pojazd w ruchu drogowym. Tymczasem z zeznańG. S.(k.41,102v-103) wynika, że nie wiedział kto prowadził samochódV. (...)przed zderzeniem z jego samochodem, z samochodu wysiadły dwie osoby i przyjął za prawdę słowa właściciela samochodu, czyli oskarżonej o tym, że to ona prowadziła wówczas ten pojazd. Oskarżona takie samo oświadczenie złożyła wobecT. M., a ten nie widział kto prowadził przedmiotowy samochód i opierał się na wskazaniach uczestników kolizji (k.31,108) Natomiast z zeznańP. S.(k.117-118) jednoznacznie wynika, że to nie oskarżona prowadziła wówczas jej samochód, a stwierdziła tak wobecG.i policjantaT. M.chcąc uniknąć konsekwencji finansowych związanych z powierzeniem do kierowania samochodu osobie nieuprawnionej.
G. S.zeznał w toku postępowania przygotowawczego (k.41), iż jechał samochodem od stronyL.doO., zatrzymał, gdyż pojazd jadący przed nim skręcał w lewo. Poczuł uderzenie w tył samochodu i zatrzymał się na poboczu, z samochodu który w niego uderzył wysiedli kobieta i mężczyzna. Kobieta stwierdziła, że ona prowadziła, wezwali Policję. Podczas rozprawy zeznał (k.102v-103), iż jechał samochodem markiB.w stronęO., prowadzony przez niego samochód został uderzony w tył. Nie wie kto prowadził ten samochód, wysiedli z kobieta i mężczyzna, kobieta stwierdziła, że prowadziła samochód, który uderzył w prowadzony przez niego pojazd.
Zeznania tego świadka zasługują na wiarę, gdyż są logiczne, rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonej i zeznaniachT. M.(k.31,108). Należy zwrócić uwagę, że z zeznań tych wynika, że w samochodzie oskarżonej były dwie osoby w czasie kolizji, świadek nie widział kto prowadził ten pojazd, a do prowadzenia przyznała się oskarżona.
ŚwiadekT. M.zeznał w postępowaniu przygotowawczym (k.31), że udał się na miejsce zdarzenia drogowego w miejscowościC.. Ustalił, że kierującąV.wjechała w tył poprzedzającego go samochodu markiB., zgodziła się przyjąć mandat karny, okazało się, że była w stanie nietrzeźwości. Natomiast podczas rozprawy zeznał (k.108), że zdarzenie było wC., oskarżona przyznała się do spowodowania kolizji drogowej, następnie okazało się, że znajdowała się w stanie nietrzeźwości.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż są logiczne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonej, zeznaniachG. S.i protokołu użycia alkosensoru (k.6). Należy zwrócić uwagę, że zeznania tego świadka nie stanowią dowodu winy oskarżonej, gdyż świadek nie widział bezpośrednio, że oskarżona prowadziła samochód w stanie nietrzeźwym, a prowadzenie przez nią pojazdu wynikało z jej oświadczenia.
ŚwiadekP. S.zeznał podczas rozprawy (k.117-118), że w dniu zdarzenia jechał z matką jej samochodem, nie zauważyłB.i wjechał w ten pojazd. Matka obawiała się, że mogła stracić odszkodowanie, bo samochodu nie mogła prowadzić osoba w wieku poniżej 26 lat. Postanowili zatem stwierdzić, że pojazd prowadziła oskarżona, przekazali taką informację kierowcy samochodu, w którego wjechał, a później policjantowi.
Zeznania tego świadka zasługują na wiarę, gdyż są logiczne i rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonej (k.22,102v). Należy zwrócić uwagę, że zeznaniaP. S.nie zostały skuteczne podważone przez inne dowody, w tym zwłaszcza zeznania świadków.G. S.stwierdził bowiem, że nie widział kto prowadził samochód oskarżonej (k.41,102v-103), aT. M.nie wiedział tego bezpośrednio i opierał się na spostrzeżeniach oskarżonej iG. S.(k.31,108).
Zgromadzony materiał dowodowy, w postaci dokumentów wymienionych na k. 118 został sporządzony obiektywnie, przez powołane do tego osoby, poszczególne dokumenty nie nasuwają wątpliwości co do ich autentyczności i nie były kwestionowane przez strony. Wobec powyższego dokumenty te zostały uznane za podstawę ustaleń faktycznych.
Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość, poszczególne wiarygodne dowody uzupełniają się i potwierdzają. Na ich podstawie nie można przyjąć, że oskarżona popełniła zarzucany jej czyn.
Sąd zważył, co następuje:
Oskarżyciel publiczny zarzucił oskarżonej, że w dniu 14 czerwca 2017 r. wC.prowadziła pojazd mechaniczny markiV. (...), mimo że znajdowała się w stanie nietrzeźwości. Czyn ten ma stanowić przestępstwo określone wart. 178a § 1 k.k.
Dla przyjęcia, że oskarżona dopuściła się tego zachowania koniecznym jest przede wszystkim ustalenie, że oskarżona prowadziła pojazd mechaniczny pod drodze publicznej. Niewątpliwieulica (...)wC.jest drogą publiczną, gdyż odbywał się tam ruch drogowy. Oskarżona była wówczas w stanie nietrzeźwości, który ustalony został przez ustawodawcę wart. 115 § 16 pkt 2 k.k.na 0,25 mg alkoholu w litrze wydychanego powietrza. Oskarżona przekroczyła ten ustawowy próg nietrzeźwości ponad o 0,03 mg/l (protokół użycia alkosensoru z k. 6).
Niewątpliwie żadna osoba nie stwierdziła, że bezpośrednio widziała jak oskarżona jechała samochodem w czasie zdarzenia.G. S.prowadził pojazd markiB., poczuł uderzenie w tył pojazdu i zjechał na pobocze, gdy wysiadł z samochodu zauważył, że przy samochodzie, który uderzył w prowadzony przez niego samochód stała kobieta i mężczyzna. Stwierdził, że samochódV.prowadziła oskarżona, bo do tego się przyznała (k.41,102v-103). Funkcjonariusz PolicjiT. M.również nie widział, że oskarżona kierowała samochodemV., uznał że tak było, bo oskarżona tak stwierdziła i potwierdził toG. S., który uwierzył oskarżonej (k.31,108). Zatem stwierdzenie, że oskarżona prowadziła przedmiotowy samochód wynika z podanego przez oskarżoną przebiegu zdarzenia, zgodnego jak się jej wówczas wydawało z jej interesem. Nie można wykluczyć natomiast, że oskarżona podała, że prowadziła samochód markiV.w czasie zdarzenia, bo obawiała się odpowiedzialności odszkodowawczej za powierzenie go osobie formalnie nieuprawnionej, zgodnie z warunkami leasingu samochodu. Taką wersję podał syn oskarżonejP. S.i dowody przeprowadzone podczas rozprawy nie podważają prawdziwości jego zeznań. Mogło tak być, aG. S.nie widział kto prowadził samochód markiV.. Oskarżona spożywała alkohol dzień przed zdarzeniem (por. zeznaniaT. M.z k.31) i stan jej nietrzeźwości był niewielki (por. protokół użycia alkosensoru z k. 6), mogła zatem myśleć, że była wówczas trzeźwa i nie narażała się na odpowiedzialność karną. Niewątpliwie ustalenie między oskarżoną, a jej synem, że to ona prowadziła samochód w czasie zdarzenia spowodowało, że okoliczności sprawy wydawały się jednoznacznie wyjaśnione. Dopiero wskazanie przez syna oskarżonej, że to on prowadził w dniu zdarzenia ten pojazd spowodowało, że przebieg zdarzenia przestał być jednoznaczny, a zwłaszcza pojawiły się wątpliwości co do tożsamości prowadzącego samochód markiV.onr rej. (...)w czasie czynu. Należy uwzględnić, że wątpliwości co do okoliczności faktycznych powodów wskazania kto prowadził samochódV.w czasie zdarzenia powinny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonej, gdyż nie ma możliwości przeprowadzenia dowodów jednoznacznie podważających wiarygodność wyjaśnień oskarżonej. Zgodnie z treściąart. 5 § 2 k.p.k.wątpliwości te powinny być zatem rozstrzygnięte na korzyść oskarżonej.
Zgodnie zatem z treściąart. 414 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.należy uniewinnić oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu, uznając że nie dopuściła się popełnienia tego czynu.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z przepisem powołanym w punkcie II wyroku.