Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 283/17
Data wyroku: 2018-05-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zdziarska, Marek Motuk, Marzanna A. Piekarska-Drążek
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.

Sygn. akt II AKa 283/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 maja 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska - Drążek
Sędziowie SA Anna Zdziarska (spr.)
SA – Marek Motuk
Protokolant: sekr. sąd. – Olaf Artymiuk
przy udziale prokuratora Magdaleny Sowy i oskarżycielki posiłkowejU. L.
po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r.
sprawy:1.B. K. (1),urodz. (...)wŁ., córkiC.iM. z domu K.
oskarżonej o czyny zart. 270 § 1 k.k.; zart. 286 §1 k.k.w zb. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart.294§1 kkw zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.; zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
2.D. K.,urodz. (...)wW., córkiH.iM. z domu P.
oskarżonej o czyny zart. 286 §1 k.k.w zw. zart. 294 § k.k.zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.; zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
3.K. G. (1),urodz. (...)wS., synaT.iJ. z domu C.
oskarżonego o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 §1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart.294§1 kkw zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie
z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt V K 82/16

1
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonejD. K.oraz w zaskarżonej części wobec oskarżonejB. K. (1)w ten sposób, że:

- uchyla orzeczenia o karach łącznych pozbawienia wolności z punktu IV i VIII;
- karę pozbawienia wolności wymierzonąB. K. (1)wpunkcie IIna podst.art. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.obniża do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, natomiastD. K.wpunkcie VIkarę wymierzoną na podst.art. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.obniża do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
2. na podst.art. 85 § 1 k.k.,art. 86 § 1 k.k.wymierza oskarżonejB. K. (1)karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a oskarżonejD. K.karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

3
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoK. G. (1)w ten sposób, że podstawę prawną skazania i wymiaru kary uzupełnia oart. 294 § 1 k.k.i na podst.art. 291§ 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,70 § 1 kkwarunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat tytułem próby;

4
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonychD. K.iK. G. (1)w pozostałym zakresie oraz w pozostałej zaskarżonej części wobec oskarżonejB. K. (1);

5
na podst.art. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zalicza oskarżonejB. K. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 18 listopada 2015 r. do dnia 06 października 2016r., zaś oskarżonejD. K.okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 18 listopada 2015r. do dnia 24 marca 2016r.

6
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnegoK. K. (1)Radcy prawnego wW.840 (osiemset czterdzieści) zł. powiększone o 23% VAT tytułem wynagrodzenia za obronę pełnioną z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

7
zasądza od oskarżonychD. K.,B. K. (1),K. G. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za obie instancje w częściach na nich przypadających, w tym odD. K.2400 zł, odB. K. (1)2300 zł., a odK. G. (1)240 zł. tytułem opłaty.

UZASADNIENIE
B. K. (1)została oskarżona o to, że:
I. w dniu 18 listopada 2015 roku wW.przyul. (...)podczas kontroli samochodu osobowego markiL. (...)onr rej. (...)w trakcie legitymowania użyła jako autentycznego podrobionego dokumentu tożsamości w postaci dowodu osobistego seria i numer(...)z własnym zdjęciem lecz na dane osoboweU. L., który przedłożyła funkcjonariuszowi Policji mł. asp.M. B. (1), celem ukrycia swojej prawdziwości tożsamości,
tj. o czyn zart. 270 § 1 k.k.
II. w dniu 18 listopada 2015 roku w Kancelarii Notarialnej wS.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zD. K.i innymi nieustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wyłudziła poświadczenie nieprawdy co do tożsamości osoby stawającej do aktu notarialnego rep. A nr(...)poprzez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego - notariuszaH. S.orazS. L.orazW. W.co do swojej faktycznej tożsamości, posługując się podrobionym dowodem osobistym o numerze(...)wystawionym na daneU. L., wprowadzając w błąd ww. co do swojej tożsamości oraz faktu przysługiwania jej prawa własności nieruchomości dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa prowadziksięgę wieczystą KW nr (...), czym doprowadziłaW. W.orazS. L.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem po 250.000 zł (łącznie 500.000 zł) stanowiącym mienie znacznej, wartości, oraz przywłaszczyła sobie cudze prawo majątkowe w postaci prawa własności nieruchomości dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa prowadziksięgę wieczystą KW nr (...), czym działała na szkodęU. L.,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
III. w dniu 18 listopada 2015 roku w Kancelarii Notarialnej wS.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zD. K.wyłudziła poświadczenie nieprawdy co do tożsamości osoby składającej podpis na umowie pożyczki datowanej na dzień 18 listopada 2015 roku, poprzez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego - notariuszaH. S.co do swojej faktycznej tożsamości, posługując się podrobionym dowodem osobistym o numerze(...)wystawionym na daneU. L.podrabiając tym samym, w celu użycia za autentyczny ww. dokument pożyczki,
tj. o czyn zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
D. K.została oskarżona o to, że:

I
w dniu 18 listopada 2015 roku w Kancelarii Notarialnej wS.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zB. K. (1)i innymi nieustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wyłudziła poświadczenie nieprawdy co do tożsamości osoby stawającej do aktu notarialnego rep. A nr(...)-5 poprzez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego - notariuszaH. S.orazS. L.orazW. W.co do faktycznej tożsamości osoby posługującej się podrobionym dowodem osobistym o numerze(...)wystawionym na daneU. L.oraz co do faktu, że jest ona właścicielem nieruchomości dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa prowadziksięgę wieczystą KW nr (...), poprzez znalezienie pożyczkodawców i dowiezienieB. K. (1)do Kancelarii Notarialnej wS., celem podpisania aktu notarialnego, czym doprowadziłaW. W.orazS. L.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem po 250.000 zł (łącznie 500.000 zł) stanowiącym mienie znacznej wartości, czym działała na szkodęU. L., wiedząc iż za udział w tym przestępstwie otrzyma kwotę 200 000 zł tytułem pożyczki pieniędzy pochodzących z przestępstwa odB. K. (1)na rzeczBiura (...) Sp. z o.o.

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
II. w dniu 18 listopada 2015 roku w Kancelarii Notarialnej wS.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zB. K. (1)wyłudziła poświadczenie nieprawdy co do faktu tożsamości osoby składającej podpis na umowie pożyczki datowanej na dzień 18 listopada 2015 roku, poprzez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego - notariuszaH. S.co do faktycznej tożsamości, osoby posługującej się podrobionym dowodem osobistym o numerze(...)wystawionym na daneU. L.mając świadomość, że jest to całkiem inna osoba,
tj. o czyn zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
K. G. (1)został oskarżony o to, że:
I. w dniu 13 listopada 2015 roku wW.przyul. (...)działając w zamiarze abyB. K. (1),D. K.oraz inne nieustalone osoby dokonały czynu zabronionego polegającego na tym, że 18 listopada 2015 roku w Kancelarii Notarialnej wS.przyul. (...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wyżej wymienione osoby wyłudziły poświadczenie nieprawdy co do tożsamości osoby stawającej do aktu notarialnego rep. A nr(...)poprzez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego notariuszaH. S.orazS. L.orazW. W.co do faktycznej tożsamościB. K. (1)posługującej się podrobionym dowodem osobistym o numerze(...)wystawionym na daneU. L.wprowadzając w ten sposób w błąd wyżej wymienionych co do faktycznej tożsamościB. K. (1)oraz faktu przysługiwaniaB. K. (1)prawa własności nieruchomości dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa prowadziksięgę wieczystą KW nr (...), czym doprowadzonoW. W.orazS. L.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem po 250.000 zł (łącznie 500.000 zł) stanowiącym mienie znacznej wartości, oraz przywłaszczono sobie cudze prawo majątkowe należące doU. L.w postaci prawa własności nieruchomości dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa prowadziksięgę wieczystą KW nr (...), ułatwił popełnienie czynu zabronionego w ten sposób, że założył rachunek bankowy o nr(...)prowadzony przezBank (...) SAz/s weW., który to rachunek następnie został wskazany w akcie notarialnym rep. A nr(...)jako właściwy dla dokonania zapłaty kwoty 300 000,00 zł z tytułu wyżej wymienionej umowy,
tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw.art. 11 § 2 k.k.
Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie wyrokiem w dniu 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt V K 82/16:
I. oskarżonąB. K. (1)uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie I aktu oskarżenia i za to na mocyart. 270 § 1 k.k.skazał ją na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
II. oskarżonąB. K. (1), w ramach czynu zarzucanego jej w punkcie II aktu oskarżenia, uznał za winną tego, że w dniu 18 listopada 2015 roku w Kancelarii Notarialnej wS.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zD. K.i innymi ustalonymi oraz nieustalonymi osobami przywłaszczyła sobie cudze prawo majątkowe w postaci prawa własności nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa prowadziksięgę wieczystą KW nr (...)na szkodęU. L., a następnie posługując się podrobionym dowodem osobistym o numerze(...)wystawionym na daneU. L.podstępnie wprowadziła w błąd co do swojej tożsamości oraz co do faktu przysługiwania jej prawa własności nieruchomości dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa prowadziksięgę wieczystą KW nr (...)funkcjonariusza publicznego - notariuszaH. S., wyłudzając poświadczenie nieprawdy w akcie notarialnym - umowy pożyczek oraz umowy przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie rep. A nr(...), co do swojej faktycznej tożsamości i w ten sposób w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd co do swojej tożsamości oraz co do faktu przysługiwania jej prawa własności nieruchomości, stanowiącej przedmiot umowy, doprowadziłaW. W.orazS. L.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwotach po 250 000 złotych, co stanowi mienie znacznej wartości, to jest za winną popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 .k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na mocyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § l k.k.w zb. zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.kw zw. zart. 11 § 2 k.k.skazał ją, zaś na mocyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § l k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych, na mocyart. 46 § 1 k.k.orzekł obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłacenie przezB. K. (1)na rzeczW. W.orazS. L.kwot po 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych;
III. oskarżonąB. K. (1), w ramach czynu zarzucanego jej w punkcie III aktu oskarżenia, uznał za winną tego, że w dniu 18 listopada 2015 roku w Kancelarii Notarialnej wS.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zD. K., posługując się podrobionym dowodem osobistym o numerze(...)wystawionym na daneU. L., podstępnie wprowadziła w błąd co do swojej tożsamości funkcjonariusza publicznego - notariuszaH. S., wyłudzając poświadczenie nieprawdy w umowie pożyczki zawartej w dniu 18 listopada 2015 r. co do tożsamości pożyczkodawcy i podrobiła w celu użycia za autentyczną wymienioną umowę pożyczki, której stroną byłoBiuro (...) Sp. z o.o., w ten sposób, że złożyła podpis jakoU. L., to jest za winną popełnienia czynu zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na mocyart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.skazał ją, a na mocyart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;
IV. na mocyart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzył oskarżonejB. K. (1)karę łączną 2 ( dwóch ) lat pozbawienia wolności;
V. na mocyart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności zaliczył oskarżonejB. K. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 18 listopada 2015 roku do dnia 06 października 2016 roku;
VI. oskarżonąD. K., w ramach czynu zarzucanego jej punkcie I aktu oskarżenia, uznał za winną tego, że w dniu 18 listopada 2015 roku w Kancelarii Notarialnej wS.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zB. K. (1)i innymi ustalonymi oraz nieustalonymi osobami wyłudziła poświadczenie nieprawdy co do tożsamości osoby stawającej do aktu notarialnego rep. A nr(...)umowy pożyczek oraz umowy przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie, poprzez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego - notariuszaH. S.co do faktycznej tożsamości osoby posługującej się podrobionym dowodem osobistym o numerze(...)wystawionym na daneU. L.oraz co do faktu, że osoba ta jest właścicielem nieruchomości dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa prowadziksięgę wieczystą KW nr (...), a następnie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd co do tożsamości osoby stawającej do aktu notarialnego rep. A nr(...)umowy pożyczek oraz umowy przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie oraz co do faktu przysługiwania jej prawa własności nieruchomości stanowiącej przedmiot umowy, doprowadziłaW. W.orazS. L.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwotach po 250 000 (dwieście pięćdziesiąt tysięcy) złotych, co stanowi mienie znacznej wartości, to jest za winną popełnienia czynu zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na mocyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.skazał ją, zaś na mocyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzył jej karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych, na mocyart. 46 § 1 k.k.orzekł obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłacenie przezD. K.na rzeczW. W.orazS. L.kwot po 90.000 (dziewięćdziesiąt tysięcy) złotych, zaś na mocyart. 46 § 2 k.k.orzeka od oskarżonejD. K.na rzeczU. L.nawiązkę w wysokości 8.000 (ośmiu) tysięcy złotych;
VII. oskarżonąD. K., w ramach czynu zarzucanego jej w punkcie III aktu oskarżenia, uznał za winną tego, że w dniu 18 listopada 2015 roku w Kancelarii Notarialnej wS.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zB. K. (1)posługującą się podrobionym dowodem osobistym o numerze(...)wystawionym na daneU. L., podstępnie wprowadziła w błąd funkcjonariusza publicznego - notariuszaH. S., co do tożsamości osoby udzielającej pożyczki w kwocie 200.000 (dwustu tysięcy) złotych na rzeczBiura (...) Sp. z o.o., wyłudzając poświadczenie nieprawdy w umowie pożyczki zawartej w dniu 18 listopada 2015 r. co do tożsamości pożyczkodawcy, wiedząc, że podająca się zaU. L.osoba nie jest nią w rzeczywistości, to jest za winną popełnienia czynu zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na mocyart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.skazał ją, zaś na mocyart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;
VIII. na mocyart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzył oskarżonejD. K.karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
IX. na mocyart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności zaliczył oskarżonejD. K.okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 18 listopada 2015 roku do dnia 24 marca 2016 roku;
X. oskarżonegoK. G. (1), w ramach zarzucanego mu czynu, uznał za winnego tego, że w dniu 18 listopada 2015 roku wW.przyjął na swój rachunek bankowy o nr(...), prowadzony przezBank (...) SAz/s weW., łączną kwotę 300 000 (trzystu tysięcy) złotych, godząc się, że pieniądze te zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, a które to pieniądze w kwotach po 150 000 (sto pięćdziesiąt tysięcy) złotych zostały wyłudzone odW. W.iS. L.przez działające wspólnie i w porozumieniuB. K. (1),D. K.oraz inne ustalone i nieustalone osoby, a następnie wpłacone na wskazany rachunek przez samych pokrzywdzonychW. W.iS. L., to jest za winnego popełnienia czynu zart. 291 § 1 k.k.i za to na mocyart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzył oskarżonemuK. G. (1)karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności i 30 (trzydzieści) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; na mocyart. 46 § 1 k.k.orzekł obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłacenie przezK. G. (1)na rzeczW. W.orazS. L.kwot po 150.000 (sto pięćdziesiąt tysięcy) złotych;
XI. na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoK. G. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby;
XII. na mocyart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemuK. G. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniu 26 listopada 2015 roku, uznając karę grzywny za wykonaną do dwóch stawek dziennych;
XIII. na mocyart. 230 § 3 k.p.k.dowód osobisty na nazwiskoU. L., opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr I/72/26/P pod poz. 1 (k. 1342 - tom VII), a znajdujący się na karcie 14 tom I akt sprawy przekazał Prezydentowi(...) W.;
XIV. dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/72/26/P pod poz. 61-69 (k. 1346- 1347 - tom VII), a znajdujące się w aktach sprawy na kartach 300 - 340 tom III akt sprawy nakazał zwrócićH. S.;
XV. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnegoK. K. (1)Radcy Prawnego wW.,ul. (...), kwotę 1328,40 złotych, w tym stawka podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoK. G. (1);
XVI. zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonejD. K.kwotę 2.400 złotych,B. K. (1)kwotę 2.300 złotych iK. G. (1)kwotę 120 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty procesu w częściach na nich przypadających.
Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych oraz prokurator.
Obrońca oskarżonejB. K. (1)powyższemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonej kary pozbawienia wolności - podczas gdy istniały podstawy do orzeczenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania bądź orzeczenia kary łagodniejszej oraz niesłusznego obowiązku naprawienia szkody.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.wniósł o:
a) zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonej kary z dobrodziejstwem warunkowego jej wykonania ewentualnie kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
b) ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Obrońca oskarżonejD. K.zaskarżył powyższy wyrok na korzyść oskarżonejD. K., w zakresie jej dotyczącym - a mianowicie:
- w całości co do punktów VI, VII, VIII, IX, XVI, a także
- co do punktów II, III, X, w części, w jakiej Sąd I instancji w opisach czynów pozostałych oskarżonych, wskazywał na osobęD. K..
Na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.,art. 427 § 1 i 2 k.p.k.,art. 434 § 1 k.p.k., zarzucił temu wyrokowi obrazę przepisów postępowania, których skutkiem są błędy w ustaleniach faktycznych przyjęte za podstawę wyroku, co mogło mieć wpływ na jego treść:
1)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.oraz w zw. zart. 4 k.p.k.- poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów z uwagi na dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, wyciągnięcie na jego podstawie, wniosków i kategorycznych ustaleń z niego niewynikających, co nastąpiło niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, zasadami logiki, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, m.in. z uwagi na:
a) dowolne ustalenie, że oskarżonaD. K.w momencie objętym zarzutami miała świadomość i wiedzę, że przedstawiana przezP. K.klientka Biura nie jest w rzeczywistości właścicielką nieruchomościU. L., ale zupełnie inną osobą, mimo że w ten sposób była przedstawiana przez inne osoby, w ten sposób sama się przedstawiała, miała komplet dokumentów dotyczących nieruchomości, zaś świadkowie oraz oskarżona, którzy podstępnie wprowadzili w błądD. K., wyraźnie wskazali, że nigdy nie powiedzieliD. K., że klientka Biura nie jest właścicielką nieruchomości i że w rzeczywistości jest kimś zupełnie innym, zaś określona okoliczność de facto miałaby wynikać jedynie z powinności domyślania się pośredniczki,
b) dowolne ustalenie, że oskarżonaD. K.umyślnie z zamiarem bezpośrednim wspólnie i w porozumieniu podstępnie wprowadzała w błąd notariusza oraz inwestorów co do prawdziwej tożsamości klientki Biura, mimo, że w rzeczywistości nie wiedziała wówczas, że ma do czynienia z zupełnie inną osobą, jednocześnie sama nie składała żadnych oświadczeń wiedzy lub woli w tym przedmiocie,
c) dowolne ustalenie, że oskarżonaD. K.umyślnie z zamiarem bezpośrednim wspólnie i w porozumieniu dokonała transakcji posługując się podrobionym dowodem osobistym, mimo, że w rzeczywistości nie wiedziała i nie mogła wiedzieć nic o fakcie podrobienia i używania podrobionego dokumentu przez klientkę Biura, jednocześnie sama nie składała żadnych oświadczeń wiedzy lub woli w tym przedmiocie,
d) dowolne ustalenie, niepotwierdzone żadnymi materialnymi dowodami, wyłącznie na podstawie przypuszczeń i dokonywanych subiektywnych ocen określonych świadków i oskarżonej, a także charakteru obowiązków i zadań pośrednika finansowego, że pomiędzy oskarżonąD. K.a oskarżonąB. K. (1)lubD. K.a innymi osobami istniało przestępcze porozumienie, którego przedmiotem miało być popełnienie przestępstw wskazanych w akcie oskarżenia, mimo, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że byłoby to nielogiczne, m.in. z uwagi na to, że określone osoby już na samym początku podstępnie wprowadziły w błąd, oszukałyD. K.co do tożsamości klientki Biura,
e) pominięcie faktu, że sama oskarżonaB. K. (1)w swoich wyjaśnieniach de facto zaprzecza istnieniu przestępczego porozumienia zD. K., wskazała wyraźnie (podobnie jak świadkowieP. K.iM. Z.), że nigdy nie powiedziała wprostD. K., że nie jestU. L., oraz o tym, że przedmiotowa działka nie jest jej własnością (A I, k. 191, 196),
f) jednostronną bezkrytyczną, analizę zebranego materiału dowodowego wyłącznie według wstępnych hipotez wskazanych w akcie oskarżenia, oraz przyjęcie założenia o powinności i obowiązku pośredniczkiD. K.domyślania się, że ma do czynienia z zupełnie inną osobą, bez uwzględnienia okoliczności na korzyść oskarżonejD. K., w tym okoliczności wskazywanych w Odpowiedzi na akt oskarżenia, oraz okoliczności wynikających z zebranego materiału dowodowego wskazujących na to, że toD. K.została podstępnie oszukana przez osoby, które przyprowadziły klientkę do Biura i niewyprowadzona z tego błędu, a zatem wykonując swoje obowiązki zawodowe nie wiedziała zatem, ze ma do czynienia z zupełnie kimś innym,
g) brak oparcia wyroku Sądu I instancji na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej poprzez oparcie się jedynie na części dowodów i faktów ujawnionych na rozprawie głównej, m.in. z uwagi na ujawnienie, że materiał dowodowy obejmuje także materiały tajne, jednocześnie niepoczynienie procesowych ustaleń faktycznych na ich podstawie, pominięcie części okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonej, pominięcie faktu podstępnego wprowadzenia w błądD. K.przez osoby organizujące spotkania klientki zD. K., pominięcie w dokonanej ocenie dowodów części wyjaśnień oskarżonejD. K.oraz oparcie się wyłącznie na części jej wyjaśnień, według wskazania z kart o numerach 281- 303 (s. 14),
h) nieuwzględnienie okoliczności wynikających z fragmentów zeznań świadkówP. K.orazM. Z.wskazujących na to, żeD. K.de facto została oszukana przez wskazanych świadków oraz przezG. K.przedstawianego, jako asystentU. L.o imieniuŁ., co do prawdziwej tożsamości klientki Biura, a także nieustalenie, że przed pierwszym spotkaniem w Biurze pośredniczki, jak wynika ze wskazanych zeznań, klientka była przygotowywana i uczona przezM. Z.i inne osoby po to, aby podstępnie wprowadzić w błądD. K.,
i) pominięcie faktu, że czynności zawodowe pośrednika finansowego zwykle obejmują m.in. poszukiwanie potencjalnych inwestorów, analizę dokumentów dotyczących przedmiotu umowy, aktywny udział w rozmowach, spotkaniach i negocjacjach, prawo i obowiązek zabierania głosu zamiast i obok klienta, prowadzenie rozmów w imieniu i na rzecz klienta, reprezentowanie klienta, towarzyszenie przy czynnościach, w których uczestniczy klient, nie obejmują natomiast legitymowania klienta, weryfikowania jego sytuacji osobistej, czy też śledzenia go,
j) brak dokonania analizy psychologicznej, portretu psychologicznego, typu osobowości oskarżonejD. K.ze wskazaniem charakterystycznych cech jej osobowości, niezbędnych do wykonywania czynności pośrednika finansowego,
k) pominięcie części zeznań świadkaS. L.oraz zeznań świadkaW. W.wskazujących na to, żeD. K.de facto zachowywała się jak „rasowy pośrednik,” oraz, że „udział paniK.w transakcji nie odbiegał od zachowania pośrednika,”
l) brak ustalenia, że właścicielem oraz posiadaczem środków pieniężnych wynikających z umowy pożyczki wskazanej w drugim zarzucie stała się nieuczestnicząca w niniejszym postępowaniuspółka Biuro (...) sp. z o.o.reprezentowana przez Prezesa ZarząduM. K., a nie osoba fizycznaD. K.,
m) dowolne ustalenie, że „w czasie pierwszego kontaktuD. K.znała całą sytuację prawną nieruchomości, w tym przede wszystkim to, iżB. K. (1)w rzeczywistości nie była jej właścicielką, a więc nie byłaU. L.” (s. 10), mimo, że w innym miejscu uzasadnienia Sąd I instancji wskazuje, że oskarżona mogła w trakcie tego spotkania nie wiedzieć tego, zaś ustalony fakt dotyczący wiedzy o innej tożsamości klientki Biura w momencie pierwszego spotkania, nie wynika z zebranego materiału dowodowego, jednocześnie zaprzeczyli temu świadkowieP. K.orazM. Z.uznani przez Sąd I instancji za wiarygodnych, jednocześnie świadekJ. S.potwierdził, że sama klientka przedstawiła się jakoL. U.,
n) oparcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych na podstawie niepotwierdzonych przypuszczeń, ocen i niespójnych poszlak, co do zawinienia oskarżonej oraz rzekomej wiedzy pośredniczkiD. K.o innej tożsamości klientki Biura, mimo braku kategorycznych dowodów wskazujących na tę okoliczność, co nie dawało podstaw do ustalenia takiej hipotetycznej wersji zdarzeń, określonej w uzasadnieniu orzeczenia bez pozostawienia uzasadnionych wątpliwości, oraz przyjęcie na zasadzie pewności, żeD. K.działała umyślnie wspólnie w przestępczym porozumieniu z oskarżonąB. K. (1)lub innymi osobami w jej czynach zabronionych,
o) aprioryczne danie wiary niepotwierdzonym niczym, ogólnikowym ocenom zawartym w wyjaśnieniach oskarżonejB. K. (1)oraz zeznaniach świadków (podejrzanych)P. K.orazM. Z., przy jednoczesnym założeniu i uznaniu ich za całkowicie prawdziwe, oraz wyciągnięcie wniosków z nich niewynikających, w sytuacji, gdy subiektywne, kategoryczne oceny i przypuszczenia o tym, że w późniejszym czasie oskarżona miałaby rzekomo powinna dowiedzieć się, że nie ma do czynienia z właścicielką nieruchomości nie mają potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym,
p) pominięcie w swojej ocenie przedstawionej części zeznań świadka notariuszH. S., wskazujących na to, że „wszystkie osoby biorące udział w czynnościach notarialnych zachowywały się naturalnie, nic nie wzbudziło podejrzeń świadka,” zaś notariusz „nie zwróciła uwagi, aby któraś kobieta była „sterowana” przez inną,” oraz jednoczesne dowolne ustalenie, że zeznania świadka notariuszaH. S.stanowią potwierdzenie zebranego materiału dowodowego, oraz że wynikać miałoby z nich wiedzaD. K., co do prawdziwej tożsamości klientki oraz, co do faktu posługiwania się przez klientkę podrobionym dowodem osobistym, mimo, że stoją one w wyraźnej sprzeczności z kategorycznymi ustaleniami Sądu I instancji,
q) błędne ustalenie, że w trakcie czynności notarialnych pośredniczkaD. K., jako osoba towarzysząca okazywała swój dowód osobisty (s. 34 uzasadnienia), oraz że poprzez mówienie o wzajemnej pomocy stron transakcji, wprowadzała w błąd funkcjonariusza publicznego oraz inwestorów, w sytuacji, gdy w założeniu legalnego działania właścicielki we wskazanej transakcji nie było to nieprawdą, jednocześnie sama nie składała żadnych oświadczeń wiedzy lub woli, co wynika z zeznań notariuszH. S.oraz powszechnie przyjętych zasad przy sporządzaniu czynności notarialnych,
r) dowolne ustalenie, żefirmę Biuro (...) Sp. z o.o.faktycznie prowadziłaD. K.(s. 9), mimo, że oskarżona jedynie pomagała swojej mamie przy prowadzeniu tej firmy, jednocześnie formalnie nie reprezentowała tej spółki w trakcie czynności notarialnych,
s) dowolne ustalenie, że to pośredniczkaD. K.w którymkolwiek momencie wskazywała, że środki wynikające z udzielonej pożyczki miałyby zostać przelane na konto rzekomego partnera biznesowego klientki określanego imiennie, jakoK. G. (1), mimo że z zeznań świadka notariuszH. S.wynika, że to oskarżonaB. K. (1)sama wskazywała określone konto bankowe oraz odbiorcę,
t) dowolne ustalenie, żeD. K.posiadała wobecfirmy (...)zobowiązania finansowe opiewające na kwotę około 100 000 zł (s. 9), co ustalono wyłącznie na podstawie zeznańP. K., mimo, że w rzeczywistości toP. K.miał zobowiązania względem firmy jej mamyBiuro (...) Sp. z o.o.w związku z realizowaniem projektu unijnego, co wynika także z uznanych przez Sąd I instancji za wiarygodne, fragmentu zeznań świadkaM. Z.,
u) brak ustalenia, że w okresie objętym zarzutamiD. K.nie wiedziała, że „P. K.,M. Z.oraz inne osoby uzyskiwali pożyczki na podstawie fikcyjnych dokumentów pod zastaw nieruchomości nienależących do nich” (s. 9) oraz o tym, że brali oni udział w „procederze wyłudzania pieniędzy” (s. 10),
v) brak ustalenia, jakie było pierwotne źródło przekazywanej przez pośredników historii o klientce przedstawianej, jako „U. L.,” która jest po chemioterapii, jest znerwicowana, bo straciła partnera, jest w relacjach biznesowych zP. K., oraz że pomaga jej asystent o imieniuŁ., oraz nieustalenie, że pierwotne źródło tych informacji pochodziło od samej klientki,
w) dowolne ustalenie winy oskarżonejD. K.w zakresie umyślnego popełnienia czynu opisanego w pkt VI orzeczenia - opisywanego jako działania wspólnie i w porozumieniu zB. K. (1)i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami polegającego na wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy oraz doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w odniesieniu do umów zawartych z inwestorami, mimo braku takiego przestępczego porozumienia zD. K.oraz mimo nierealizowania przez oskarżonąD. K.określonych znamion w tym znamion czasownikowych
x) dowolne ustalenie winy oskarżonejD. K.w zakresie umyślnego popełnienia czynu opisanego w pkt VII orzeczenia - opisywanego jako działania wspólnie i w porozumieniu zB. K. (1)posługującą się podrobionym dowodem osobistym, wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w umowie pożyczki zawartej przez klientkę zBiurem (...) sp. z o.o.mimo braku takiego przestępczego porozumienia zD. K.oraz mimo nierealizowania przez oskarżonąD. K.określonych znamion w tym znamion czasownikowych,
y) nieustalenie i nieuzasadnienie postaci rzekomego bezprawnego zamiaru po stronieD. K., dowolne, ogólnikowe ustalenie, że oskarżonaD. K.„działała umyślnie w sposób odpowiednio zaplanowany i przemyślany, przez co wyrządziła dużą szkodę w majątku pokrzywdzonych,” że „kierowała się nagannymi motywami o charakterze materialnym,” że „była zdeterminowana do popełnienia przypisanych jej czynów,” „działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadziła w błąd osoby decydujące o przyznaniu pożyczki, a także potwierdzające tożsamość, niejako zapewniając pokrzywdzonych o wiarygodności osobyB. K. (1)” (s. 59-60), mimo, że wskazane ustalenia nie są zgodne z rzeczywistością oraz nie mają potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, natomiast o fakcie zapewnienia o tożsamości klientki nie można uznawać stwierdzeń, że poprzez pożyczki sobie wzajemnie pomagają w ramach określonej transakcji, bo było to prawdą przy założeniu legalnie działającej klientki oraz udzielanych pożyczek,
powyższe skutkowało niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego, bezpodstawnym przypisaniem winy pośredniczceD. K.w zakresie zarzucanych jej czynów jako umyślnego działania wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, oraz skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa karnego materialnego:
—art. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 18 § 1 k.k., oraz
—art. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 18 § 1 k.k.
2)art. 5 § 2 k.p.k.- poprzez niezastosowanie zasadyin dubio pro reo,w sprawie, w której po przeprowadzeniu całego postępowania dowodowego, pod względem procesowym, pozostały niedające się usunąć wątpliwości, niedostrzeżone przez Sąd I instancji, w sytuacji, gdy zgromadzone dowody nie pozwalały na dokonanie jednoznacznych, spójnych i stanowczych ustaleń faktycznych zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w szczególności w zakresie braku możliwości jednoznacznego ustalenia czy w trakcie wykonywania czynności pośrednika finansowego oskarżonaD. K.w rzeczywistości dowiedziała, się, że klientka nie jest prawdziwą właścicielką nieruchomości, a także o tym czy oskarżonaD. K.w rzeczywistości dowiedziała się o tym, że klientka posługuje się podrobionym dowodem osobistym, oraz czy oskarżona powinna się była tego domyślać, co skutkowało dowolnym ustaleniem stanu faktycznego, przy jednoczesnym domniemaniu tych okoliczności na niekorzyść oskarżonej, mimo że w okresie objętym zarzutami nie znała wskazanych okoliczności,
3)art. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.,art. 74 § 1 k.p.k.- poprzez bezzasadne zaniechanie przeprowadzenia dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy w zakresie dotyczącym dogłębnej analizy wątku podstępnego wprowadzenia w błąd pośredniczkiD. K., co do tożsamości klientki Biura, nieprzeprowadzenie dowodu z dostępnych dla Sądu I instancji, a nieznanych stronom źródeł osobowych, w sytuacji, gdy oskarżona nie ma wiedzy na temat aspektów procesowych równolegle toczącego się postępowania karnego przez Prokuraturą Okręgową w Warszawie (sygn. akt PO 7 Ds. 166.2016) wobec osób, które mogły w rzeczywistości stać za całą sprawą, czego skutkiem jest niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy,
4)art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., orazart. 413 § 1 pkt 4 k.p.k.w zw. zart. 398 § 1 k.p.k.:
a) poprzez niesprecyzowanie w wyroku skazującym w opisach czynów ani późniejszym uzasadnieniu skonkretyzowanych działań lub zaniechań, niewskazanie postaci zamiaru, oraz tego, na czym dokładnie, miałby polegać czyn oskarżonejD. K.określony, jako „podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego,” czy też, na czym miałby polegać czyn określony, jako „posługiwanie się podrobionym dowodem osobistym” przez oskarżonąD. K.,
b) poprzez dokonanie zmiany opisu pierwszego z zarzucanych czynów, określonego pierwotnie w akcie oskarżenia jako działań realizowanych „poprzez znalezienie pożyczkodawców i dowiezienieB. K. (1)do Kancelarii Notarialnej wS.celem podpisania aktu notarialnego,” wyeliminowanie z opisu czynu, konkretnych czynności sprawczych, skutkujące faktycznym rozszerzeniem oskarżenia poza jego granice, także na inne niesprecyzowane działania lub zaniechania bez dookreślenia na czym miałyby one polegać,
5)art. 424 § 1 k.p.k.- poprzez niewłaściwe sformułowanie uzasadnienia z uwzględnieniem określonych błędów logicznych, luk w analizie dowodów oraz ogólnikowej argumentacji wskazującej na zawinione współsprawstwo oskarżonejD. K., jedynie w oparciu o stwierdzenia, że oskarżona powinna była się domyślać, że ma do czynienia z całkowicie inną osobą, co uniemożliwia dokonanie merytorycznej kontroli odwoławczej w zakresie pełnej analizy przyjętej argumentacji w tym przedmiocie:
a) w uwagi na brak dookreślenia tego, kiedy i na jakiej podstawie pośredniczka rzekomo miałaby domyślać się lub dowiedzieć się o innej tożsamości klientki, na czym konkretnie miałoby polegać podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego przez oskarżonąD. K., czy też, na czym miałby polegać jej czyn określony, jako posługiwanie się podrobionym dowodem osobistym,
b) poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku w sposób precyzyjny przyczyn, dla których Sąd I instancji w części nie dał wiary wyjaśnieniom świadkaM. K., oraz poprzestaniu na ogólnikowej konstatacji w tym przedmiocie,
c) poprzez niewskazanie w sposób precyzyjny przyczyn, dla których Sąd I instancji w części nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonejD. K., poprzestanie na wskazaniu jedynie, że Sąd ustalił stan faktyczny częściowo w oparciu o wyjaśnienia oskarżonej, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, w odniesieniu, co do ich części, że wyjaśnienia te stanowiły przyjętą linię obrony, a także nie odniesienie się do argumentacji wskazanej w odpowiedzi na akt oskarżenia oraz wszystkich okoliczności na korzyść oskarżonej,
6)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 391 § 2 k.p.k.w zw. zart. 182 § 3 k.p.k.,art. 6 k.p.k.w zw.art. 42 ust. 2 Konstytucji RP- poprzez aprioryczne, bezkrytyczne danie wiary zeznaniom (wyjaśnieniom) świadków (podejrzanych)P. K.orazM. Z.oraz oskarżonejB. K. (1)niezgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, w odniesieniu do odczytywanych protokołów wyjaśnień zawierających ogólnikowe nieprawdziwe pomówienia i oceny, w sytuacji, w której nie jest możliwa weryfikacja motywacji określonych osób do przedstawiania określonych twierdzeń, nie dokonano analizy sytuacji procesowej podejrzanych nie jest możliwe ustalenie bez pozostawienia żadnych wątpliwości czy określone pomówienia nie było objęte przestępczym porozumieniem, oraz nie jest możliwe rzeczywiste przesłuchanie wskazanych osób odmawiających składania zeznań i wyjaśnień w niniejszym postępowaniu, co znacząco ogranicza możliwość realizacji gwarantowanego konstytucyjnie prawo do obrony.
Na podstawieart. 438 pkt 1 k.p.k.iart. 427 § 2 k.p.k., zarzucił temu wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego:
1)art. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 18 § 1 k.k.- poprzez jego niewłaściwe zastosowanie z uwagi na dokonanie błędnej wykładni pojęć umyślnego „doprowadzania” innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem,” „wprowadzenia w błąd,” „wyłudzenia poświadczenia nieprawdy,” „podstępnego wprowadzenia w błąd,” w kontekście niewłaściwie interpretowanej przesłanki „działania wspólnie i w porozumieniu z inną osobą” w sytuacji, gdy oskarżonaD. K.nie zrealizowała wskazanych znamion czasownikowych ani samodzielnie ani w przestępczym porozumieniu, nie miała świadomości oraz woli brania udziału w przestępczym porozumieniu, natomiast formalnie, jako osoba towarzysząca nie uczestniczyła, w czynnościach notarialnych i nie składała żadnych oświadczeń wiedzy lub woli,
2)art. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 18 § 1 k.k.- poprzez jego niewłaściwe zastosowanie z uwagi na błędną wykładnię pojęcia umyślnego "używania podrobionego dokumentu," „wyłudzenia poświadczenia nieprawdy,” „podstępnego wprowadzenia w błąd,” w kontekście niewłaściwie interpretowanej przesłanki „działania wspólnie i w porozumieniu z inną osobą,” w sytuacji, gdy oskarżonaD. K.nie zrealizowała wskazanych znamion czasownikowych ani samodzielnie ani w przestępczym porozumieniu, nie miała świadomości oraz woli brania udziału w przestępczym porozumieniu, natomiast formalnie, jako osoba towarzysząca nie uczestniczyła, w czynnościach notarialnych i nie składała żadnych oświadczeń wiedzy lub woli,
3)art. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 9 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 1 § 1 i 3 k.k.- poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na dokonanie błędnej wykładni pojęć umyślnego i zawinionego popełnienia czynów zabronionych, wykonywanych „wspólnie i w porozumieniu z inną osobą,” w sytuacji, gdy po stronieD. K.nie było woli ani świadomości działania w przestępczym porozumieniu.
Na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.iart. 427 § 2 k.p.k., zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonych kar jednostkowych 3 lat bezwzględnego pozbawienia wolności oraz kary 1 roku bezwzględnego pozbawienia wolności oraz kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności, niezgodnie z zasadami i dyrektywami sądowego wymiaru kary zart. 53 § 1 i 2 k.k., m.in. z uwagi na nienależyte uwzględnienie właściwości i warunków osobistych oskarżonej, jej dotychczasowej niekaralności, faktu, że oskarżona w rzeczywistości została podstępnie oszukana przez określone osoby, co do faktycznej tożsamości klientki Biura.
Na podstawieart. 167 427 § 3 k.p.k., wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów:
a) dowodu z uzupełniających wyjaśnień oskarżonejD. K., zam.ul. (...),(...)-(...) W.- na okoliczność braku zasadności twierdzeń pomawiających ją świadków (podejrzanych)P. K.orazM. Z., oskarżonejB. K. (1)oraz na okoliczność podstępnego wprowadzenia w błądD. K.przez wskazane osoby oraz przezG. K., na okoliczność braku wiedzy oskarżonejD. K.o rzeczywistej tożsamości klientki Biura przedstawiającej się i przedstawianej jakoU. L., braku wiedzy o posługiwaniu się przez klientkę podrobionym dowodem osobistym, na okoliczność braku zamierzonego, świadomego działania przez oskarżonąD. K.wspólnie i w porozumieniu z oskarżonąB. K. (1)w jej przestępnym zachowaniu, na okoliczność braku przestępczego porozumienia z oskarżonąB. K. (1)lub innymi osobami, na okoliczność zakresu przedmiotowego wykonywanych obowiązków służbowych pośrednika finansowego,
b) dowodu z zeznań świadkaG. K.(adres znany Prokuraturze Okręgowej w Warszawie) - na okoliczność podstępnego wprowadzenia w błądD. K., co do rzeczywistej tożsamości klientki Biura przedstawianej, jako „U. L.,” w tym przedstawianej w ten sposób przez tego świadka nazywanego, jako „asystentŁ.,” na okoliczność nieinformowaniaD. K.o rzeczywistej tożsamości klientki Biura na żadnym etapie,
c) dowodu z pisemnej opinii biegłego sądowego z zakresu psychologii po dokonaniu badań oskarżonejD. K.- na okoliczność szczegółowego określenia portretu psychologicznego oskarżonejD. K., określenia typu i cech osobowości, w tym sposobu nawiązywania, utrzymywania i głębokości relacji z innymi osobami, poziomu otwartości i zaufania do nowopoznanych osób,
d) dowodu z opinii biegłego do spraw zatrudnienia i rynku pracy, ewentualnie dowodu z opinii biegłego do spraw pośrednictwa w obrocie nieruchomościami - na okoliczność szczegółowego określenia kompetencji, predyspozycji, czynności i zadań pośrednika finansowego na rynku pracy, oraz określenia czy czynności podejmowane przezD. K.mieściły się w ramach czynności podobnych do zawodu pośrednika finansowego,
e) dowodów z dokumentów, ewentualnie jako innych dowodów, załączonych do niniejszego pisma:
1) Opis zawodu Pośrednika finansowego ((...)) w wyszukiwarce opisów zawodów w Klasyfikacji Zawodów i Specjalności Departamentu Rynku Pracy MRPiPS

2) Krajowy Standard Kompetencji Zawodowych, Pośrednik finansowy ((...)), Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Centrum Rozwoju Zasobów Ludzkich,W.2013, Autorzy:A. K.,J. G.,J. U.,A. P.(Eksperci),A. D.,M. B.(Ewaluatorzy),K. P.,J. K.(Recenzenci),D. P.,A. G.,M. S.(Komisja Branżowa)
- na okoliczność określenia zakresu obowiązków zawodowych, oraz predyspozycji niezbędnych do wykonywania czynności podobnych do zawodu pośrednika finansowego, które faktycznie wykonywała oskarżonaD. K..
f) wniósł o sprowadzenie przez Sąd Apelacyjny, wypożyczenie oraz czasowe dołączenie do akt niniejszej sprawy - akt sprawy z postępowania karnego toczącego się przed Prokuraturą Okręgową w Warszawie, sygn. akt PO 7 Ds. 166.2016, po zakończeniu postępowania przygotowawczego i rozpoczęciu postępowania przed sądem we wskazanym postępowaniu, a po sprowadzeniu określonych akt postępowania wnoszę o wyznaczenie odpowiedniego terminu obrońcy oskarżonejD. K.w celu umożliwienia zapoznania się z ich treścią w celu ewentualnego złożenia dalszych wniosków dowodowych.
Na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.iart. 427 § 1 k.p.k.orazart. 454 § 1-3 k.p.k.wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części:
— zmianę pkt VI, pkt VII poprzez uniewinnienie oskarżonejD. K.od popełnienia zarzucanych jej czynów,
— zmianę pkt VIII i pkt IX poprzez uchylenie wskazanych rozstrzygnięć,
— zmianę pkt XVI poprzez uchylenie wskazanego rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącymD. K.,
— zmianę pkt II, pkt III, pkt X poprzez wyeliminowanie z opisów czynów sformułowań odnoszących się do osobyD. K..
Ewentualnie o uchylenie wyroku we wskazanym zakresie oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoK. G. (1)wyrokowi zarzucił:
I. naruszenieart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez błędną ocenę dowodów, tj. uznanych za wiarygodne wyjaśnień oskarżonegoK. G. (1), wyrażającą się w wyprowadzeniu z nich wniosku, że oskarżony z zamiarem ewentualnym dopuścił się popełnienia czynu zabronionego zakwalifikowanego w wyroku jako czyn zart. 291 § 1 k.k., mimo że poczynione ustalenia faktyczne nie dają ku temu podstaw;
II. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 291 § 1 k.k.poprzez jego błędne zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że oskarżony działając w głębokim przekonaniu, iż pozostając w graniach prawa pomaga znajomemu znajdującemu się w trudnej sytuacji małżeńskiej (spór majątkowy z żoną), dopuścił się popełnienia przestępstwa paserstwa w zamiarze ewentualnym, gdyż wiedzę o tym, iż pieniądze, które znajdą się na założonym przez niego koncie bankowym, mogą pochodzić z przestępstwa, powinien był powziąć (wywnioskować) z celu, w jakim konto to zostało założone - przywłaszczenie środków z majątku wspólnego, bądź taki wniosek mógł wyprowadzić z powyższego „przestępczego” celu działania i w konsekwencji godził się na to aby wpłacone na konto środki pochodziły z popełnienia czynu zabronionego, podczas gdy w rzeczywistości nie wypełnił on swym zachowaniem znamion przestępstwa określonego w tym przepisie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.
Mając na względzie powyższe zarzuty, na podstawieart. 434 § 1, art. 437 § 1 i 2 k.p.k., wniósł o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieK. G. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu;
2. przyznanie obrońcy oskarżonegoK. G. (1)z urzędu - r. pr.K. Ś.- nieopłaconych, ani w całości, ani w części kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu apelacyjnym;
ewentualnie - z ostrożności procesowej - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
1. uznanie oskarżonegoK. G. (1), w ramach zrzucanego mu czynu, zgodnie z jego opisem zawartym w pkt X. zaskarżonego wyroku, za winnego popełnienia czynu zart. 291 § 1 k.k.i na podstawieart. 66 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 67 § 1 k.k.warunkowe umorzenie wobec oskarżonegoK. G. (1)postępowania karnego na okres 2 lat próby;
2. na podstawieart. 67 § 2 k.k.oddanie oskarżonego pod dozór kuratora;
3. na podstawieart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 72 § 1 pkt 5 k.k.nałożenie na oskarżonego obowiązku powstrzymywania się od nadużywania alkoholu;
4. na podstawieart. 67 § 3 k.k.nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłacenie przezK. G. (1)na rzeczW. W.orazS. L.kwot po 150.000 (sto pięćdziesiąt tysięcy) zł;
5. przyznanie obrońcy oskarżonegoK. G. (1)z urzędu - r. pr.K. Ś.- nieopłaconych, ani w całości, ani w części kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu apelacyjnym;
6. na podstawieart. 623 k.p.k.zwolnienie oskarżonego od obowiązku ponoszenia opłaty oraz pozostałych kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa w obu instancjach.
Prokuratorzaskarżył:

I
na zasadzieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.powyższy wyrok w części dotyczącej przyjętej kwalifikacji prawnej oraz orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonegoK. G. (1);

II. na zasadzieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.i438 pkt 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, polegający na niesłusznym uznaniu, że oskarżonyK. G. (1)nie miał świadomości, że na założony przez niego rachunek bankowy o nr(...), prowadzony przezBank (...) S.A.z/s weW.wpłynęła kwota 300.000 zł, stanowiąca zgodnie z treściąart. 115 § 5 k.k.mienie znacznej wartości, który skutkował obrazą przepisów prawa materialnego, tj.art. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.poprzez nienależyte ustalenie kwalifikacji prawnej zarzuconegoK. G. (1)czynu, polegające na niezastosowaniu przepisuart. 294 § 1 k.k., pomimo spełnienia ustawowego znamienia kwalifikującego tj. dopuszczenia się przestępstwa określonego wart. 291 § 1 k.k.w stosunku do mienia znacznej wartości.
III. na zasadzieart. 427 § 1 k.p.k.,art. 437 § 1 i 2 k.p.k.iart. 434 § 1 pkt 1 k.p.k.wniósł:
- o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie X jego sentencji poprzez przyjęcie, iż oskarżonyK. G. (1)dopuścił się przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.oraz
- o zmianę orzeczenia w punkcie X jego sentencji poprzez skazanie oskarżonegoK. G. (1)na mocyart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.i wymierzenie kary 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzenie kary grzywny 30 (trzydziestu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych, przy jednoczesnym zachowaniu rozstrzygnięcia o naprawieniu szkody wyrządzonej przestępstwem.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje częściowo zasługiwały na uwzględnienie.
Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie winy oskarżonych, zresztą w przypadkuB. K. (1)nie była ona kwestionowana, a jedynie kara i wysokość środka kompensacyjnego.W odniesieniu do oskarżonegoK. G. (1)wywiedziono dwie apelacje i wyłącznie apelacja prokuratora wniesiona na niekorzyść została uwzględniona.
Oskarżony przyznał, że otworzył konto wBanku (...) SAna prośbę bliżej nieznanego mężczyzny, który za pomocą jego konta chciał wyprowadzić z majątku wspólnego pieniądze żony. Miał zatem wiedzę na temat pochodzenia pieniędzy. Być może oskarżony jest osobą schorowaną, tak jak wskazano w apelacji, ale zna normy prawne na tyle, żeby przewidywać, że ma do czynienia z przestępstwem, a nie tylko z czynem nagannym moralnie.
Z tego powodu apelacja obrońcy nie została uwzględniona. Trafny okazał się środek odwoławczy wniesiony przez oskarżyciela publicznego w zakresie w jakim zakwestionował kwalifikację prawną czynu przypisanego wyrokiemK. G. (1)i wymiar kary. Chociaż wpetitumapelacji wskazano częściowy zakres zaskarżenia, to jej treść przemawia za tym, że orzeczenie zaskarżono w całości. Przy prawidłowych ustaleniach czyn oskarżonego należało zakwalifikować jako popełniony w stosunku do mienia znacznej wartości, czyli zart. 291§ 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.Sąd Okręgowy swe ustalenia oparł wyłącznie na podstawie wyjaśnień oskarżonego z rozprawy, w których podał, że nie zgodziłby się na przyjęcie na swe konto tak wysokiej kwoty. Przeczy jednak temu jego zachowanie, opisane przez świadkaD. P. (2)(k. 105 -107). W dniu 19 listopada 2015r. pracowała na trzeciej zmianie w(...) Banku (...) SA. Około południa przyszedłK. G. (1)i zapytał czy na jego rachunek wpłynęły pieniądze od syna. Dowiedział się, że na rachunku jest kwota 300 tyś. złotych. Po uzyskaniu tej informacji zapytał jak pobrać taką kwotę. Kiedy powiedziano mu, że jednorazowo nie może jej wypłacić , poprosił o wydruk ze stanu konta.
Z treści zeznań świadka jasno więc wynika, że oskarżony nie był szczególnie zaskoczony i gdyby miał możliwość to pobrałby 300 tyś. złotych dla mężczyzn, którzy oczekiwali na niego w pobliżu banku.
Jakkolwiek znaczna wartość mienia należy do znamion kwalifikowanych odmian przestępstw określonych wart. 294 § 1 k.k.musi być objęta umyślnością (art. 9 § 1 k.k.), jednak nie oznacza to, że chodzi tu o objęcie winą umyślną konkretnej przypisanej sprawcy tego przestępstwa wartości mienia, wystarczy bowiem by sprawca świadomością swoją obejmował to, że wartość mienia będącego przedmiotem przestępstwa może być znaczna (wyrok SN z 3.11.1978r. OSNKW 1979 nr 5).
K. G. (1)założył konto, na prośbę nieznanego mu człowieka i w tym momencie utracił kontrolę nad wpływami. Przewidywał zatem i godził się na to, że na jego konto wpłynie większa kwota niż obiecane 20 tys. złotych. Uwzględnienie w tym zakresie apelacji prokuratora spowodowało konieczność dostosowania wymiaru kary do granic minimalnego ustawowego zagrożenia.
Co do apelacji obrońcyD. K.Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
We wniesionym środku odwoławczym podniesiono szereg kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia i zupełnie nie mających znaczenia. Przykładowo bez znaczenia jest fakt, czyD. K.legitymowała się dowodem osobistym przed zawarciem umowy pożyczki. Zresztą Sąd Okręgowy żadnych ustaleń w tej kwestii nie poczynił, a jedynie przytoczył zeznania notariuszaH. S.. Nieprzydatny byłby dowód z opinii wnioskowanej w apelacji na okoliczność portretu psychologicznego oskarżonej. Opinia ta mogłaby wskazywać jedynie na pewne predyspozycje, które i tak były znane. Zgodnie chociażby z zeznaniamiK. W. (1)oskarżona była osobą inteligentną, kontaktową. Obiektywnie rzecz biorąc takie cechy sprzyjają popełnianiu oszustw. Możliwości popełnienia przestępstwa nie wyklucza eksponowany w apelacji fakt, żeD. K.zachowywała się jak „rasowy pośrednik”. Podobnie należy ocenić podnoszony przez skarżącego fakt, że notariuszH. S.nie odniosła wrażenia, że jedna kobieta była sterowana przez inną, bo dla niej to była typowa czynność.
Prawdą jest to, że nie ustalono w jaki sposób wytypowano pokrzywdzonąU. L., bo równolegle toczyło się postępowanie przeciwko innym osobom, ale to nie należy do kwestii pierwszoplanowych. Przyznać należy rację obrońcy w tym, żeB. K. (1)nigdy nie mówiła wprost, że nie jestU. L.. Nie jest jednak tak jak uważa skarżący, że oskarżonej przypisuje się jedynie powinność przewidywania, żeK.nie byłaL.. Wystarczy przeanalizować wyjaśnieniaB. K. (1)i zeznania współsprawcówM. Z.orazP. K.we wzajemnym powiązaniu. Dowody te Sąd I instancji poddał wnikliwej ocenie pod kątemart. 7 k.p.k.i uznał za wiarygodne. Nie wiadomo czemu miałoby być inaczej, skoro nie ukrywali swojej roli, choć nie wszystkie sprawcze zachowania były im znane. O ileM. Z.iP. K.dzielili się bardziej swoimi odczuciami dotyczącymi współpracy oskarżonej zB. K. (1)to ta ostatnia dostarczyła organom ścigania istotne z punktu widzenia linii obrony oskarżonej informacje.B. K. (1)myliła swoje imię i niekiedy imieniemU.zwracała się doD. K.. Oskarżona odpytywała(...)z informacji dotyczących jej własnej nieruchomości, instruowała, żeby kontrahentom i notariuszowi patrzyła prosto w oczy, na spotkaniach wyręczała ją w odpowiedziach, wyróżniała się aktywnością i wreszcie to ona przekazałaB. K.dokumenty, które powinna posiadać właścicielka nieruchomości. Istotny jest fakt wynikający z zeznańK. W. (2), że oskarżona pytała ją w jaki sposób zdobyć wiarygodną kopię aktu notarialnego. Myli się obrońca twierdząc, żeD. K.nie miała żadnych zadłużeń, bo o tym fakcie wspomina w swoich wyjaśnieniach sama oskarżona. To był zresztą motyw działania oskarżonej. PokrzywdzonaL.nie miała powodu, aby pożyczać pod zastaw własnej nieruchomości pieniądze, a następnie pożyczać je obcej kobiecie. O szczerości oskarżonej nie świadczy to, że żądała ujawnienia materiałów poufnych, skoro podsłuch założono na telefonieK. G. (1), z którym oskarżona żadnego kontaktu nie miała.
Sąd Okręgowy ustalenia oparł na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej bez obrazyart. 410 k.p.k.iart. 7 k.p.k.
Apelacja obrońcyD. K.zawierała ponadto zarzuty obrazyart. 5 § 2 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.,art. 167 k.p.k.,art. 413 k.p.k.,art. 424 k.p.k.
Zasadain dubio pro reoma zastosowanie jedynie wówczas, gdy pomimo prawidłowej oceny dowodów pozostaną nie dające się usunąć wątpliwości. Taka sytuacja w tej sprawie nie zaistniała. Sąd I instancji po prostu dał wiarę jednej grupie dowodów, a innej – głównie wyjaśnieniomD. K.odmówił waloru wiarygodności.
W przekonaniu Sądu odwoławczego, Sąd I instancji dokonał trafnych ustaleń faktycznych, a dowody ocenił zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym. Trudno też przyznać rację obrońcy, że błędem było nie przeprowadzenie dowodu z akt o sygn. akt PO 7 Ds.166.2016, skoro materiał tam zgromadzony nie był mu znany, zatem nie wiadomo na jaką okoliczność miałby zostać przeprowadzony.
W przekonaniu Sądu odwoławczego opis czynów przypisanych wyrokiemD. K.spełnia ustawowe wymogi, natomiast uzasadnienie wyroku jako akt następczy nie mogło mieć wpływu na jego treść. Co do kolejnego zarzutu to także jest bezzasadny. Sąd zapoznaje się z odpowiedzią na akt oskarżenia, ale nie ma obowiązku dostosowania się do zapatrywań obrońcy i jego subiektywnej oceny dowodów.
Skarżący pod postacią obrazy prawa procesowego kwestionuje ustalenia faktyczne. W związku z powyższym nietrafne jest formułowanie zarzutu obrazy prawa materialnego tj.art. 286§ 1 k.k., czyart. 270 § 1 k.k.Obraza prawa materialnego poprzez niezastosowanie, lub wadliwe zastosowanie może zaistnieć, ale dopiero wówczas gdy są dokonane prawidłowe ustalenia faktyczne.
Do licznych wniosków dowodowych Sąd odniósł się w protokole rozprawy.
Zgodnie z art. 53 § 1k.k. istotnymi wyznacznikami tego czy dana kara jest sprawiedliwa jest to, czy była orzeczona w granicach przewidzianych przez ustawę, a jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Ponadto winna uwzględniać stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brać pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd odwoławczy uznał, że karami sprawiedliwymi wobec oskarżonejD. K.będzie kara łączna 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a wobecB. K. (1)1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kary te ukształtowano na zasadzie pełnej absorpcji z uwzględnieniem roli każdej z oskarżonych. Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do dokonania ingerencji w orzeczony wobecB. K. (1)obowiązek naprawienia szkody. Jak się wydaje różnicując wysokość obowiązku naprawienia szkody wobec oskarżonych, Sąd Okręgowy podjął decyzję o przywróceniu pierwotnego stanu rzeczy.
Niezależnie od tego, że obrońcaK. G. (1)kwestionował jego winę, to złożył wniosek alternatywny o warunkowe umorzenie postępowania. Jednak i ten wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.K. G.dopuścił się przestępstwa w stosunku do mienia znacznej wartości, a zatem nie został spełniony warunek w postaci „nie znacznej społecznej szkodliwości czynu.
O wynagrodzeniu za obronę udzieloną z urzędu orzeczono na podst. § 4 ust. 3 i § 17 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z dnia 18 października 2016 r.).
Na podst.art. 634 k.p.k.,art. 636 § 1 k.p.k.orzeczono o kosztach procesu, a o opłacie na podst.art. 2 ust. 1 pkt 4 i 5, art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.73 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z dnia 30 czerwca 1973 r. z późniejszymi zmianami).
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny, w oparciuo dyspozycjęart. 437 § 2 k.p.k.orzekł jak w wyroku.