Sąd Rejonowy w Puławach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 150/17
Data wyroku: 2018-04-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Stachoń

Sygn. akt II K 150/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 kwietnia 2018 roku
Sąd Rejonowy w Puławach II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Stachoń
Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anita Szczepanik
bez udziału Prokuratora -
po rozpoznaniu na rozprawie dnia 29.09.2017 r., 31.10.2017 r., 05.12.2017 r., 06.02.2018 r., 27.03.2018 r.
sprawyK. G., synaD.iJ.z domuP.,urodzonego dnia (...)wP.
oskarżonego o to, że: z 17/18.06.2012 r. wW.woj.(...)dokonał uszkodzenie ciałaJ. N.w ten sposób, że bijąc pokrzywdzonego rękami po twarzy oraz kopiąc go i przydeptując jego twarz, spowodował obrażenia w postaci złamania zespołowego jarzmowo-oczodołowego-szczękowego po stronie prawej, które to obrażenia spowodowały u niego rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała trwające dłużej niż 7 dni
tj. o czyn zart. 157§1 kk
1. oskarżonegoK. G.uznaje winnym dokonania zarzucanego mu czynu zart. 157§1 kki za to na mocyart. 157§1 kkw zw. zart. 37a kkwymierza mu karę 100 ( stu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 30 (trzydzieści) złotych;
2. na mocyart. 46§1 kkzobowiązuje oskarżonego do zapłaty na rzeczJ. N.kwoty(...)złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;
3. na mocyart. 230§2 kpknakazuje zwrócićJ. N.dowody rzeczowe w postaci zdjęcia RTG głowy (5 sztuk), płyty CD-CT głowy oraz fotografie twarzy (7 sztuk) - przechowywane w aktach sprawy k. 12,13, 22;
4. na mocyart. 627 kpkobciąża oskarżonego kosztami sądowymi w kwocie 471 (czterysta siedemdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu wydatków i 300 (trzystu) złotych tytułem opłaty oraz zasądza na rzeczJ. N.kwotę(...)złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
II K 150/17

UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Puławach oskarżyłaK. G.o to, że z 17/18 czerwca 2012 roku wW.województwa(...)dokonał uszkodzenia ciałaJ. N.w ten sposób, że bijąc pokrzywdzonego rękami po twarzy oraz kopiąc go i przydeptując jego twarz spowodował obrażenia w postaci złamania zespołowego jarzmowo – oczodołowego - szczękowego po stronie prawej, które to obrażenia spowodowały u niego rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała trwające dłużej niż 7 dni, tj. o czyn zart. 157 § 1 kodeksu karnego.
Po przeprowadzeniu rozprawy sąd ustalił i zważył, co następuje:
W nocy z 17 na 18 czerwca 2012 roku na rynku wW.odbywał się festyn z okazji DniW.. Na festynie tym bawił się i spożywał alkoholJ. N.. Gdy znalazł się w nieoświetlonym miejscu został nagle zaatakowany przezK. G., który bijąc go rękami po twarzy oraz kopiąc go i przydeptując jego twarz spowodował obrażenia w postaci złamania zespołowego jarzmowo – oczodołowego – szczękowego po stronie prawej, które to obrażenia spowodowały u niego rozstrój zdrowia i naruszenie czynności ciała trwające dłużej niż siedem dni.K. G.oddalił się natychmiast z miejsca zdarzenia nie rozpoznany przezJ. N., ale całe zajście widziałaD. K., która wówczas przebywała wtowarzystwie (...),A. A.iI.K., ale tylko z miejsca, gdzie ona stała było wszystko widać. Rozpoznała jako napastnikaK. G.i powiedziałaI.K., że zna napastnika, a następnie jej koleżanki powiadomiły pracowników ochrony obsługujących imprezę w osobach:A. G.iM. J., którzy zajęli się poszkodowanym. W dniach od 18 do 29 czerwca 2012 rokuJ. N.przebywałKlinice (...)wL..K. G.był trzykrotnie karany przez niemiecki wymiar sprawiedliwości za ucieczkę z miejsca wypadku, obrót substancjami odurzającymi, psychotropowymi i prekursorami oraz oszustwo w tym wyłudzenie, ma wykształcenie podstawowe, jest kawalerem, ma jedno dziecko, utrzymuje się z pracy w Niemczech, gdzie przebywa od lipca 2012 roku.
Ustalając powyższy stan faktyczny sąd obdarzył wiarą zeznania świadków:J. N.– k. 181-181v, 5-7,J. K.– k. 185v-186, 29-30,A. A.– k. 186, 31-32,I.K.– k. 186-186v, 36-37,A. G.– k. 186v-187, 38-39,M. J.– k. 187, 40-41,D. K.– k. 210v-211, 16-17 poza stwierdzeniem, że nie rozpoznała napastnika, ponieważ zeznania tych świadków w tym zakresie są logiczne, konsekwentne i wzajemnie się potwierdzają tworząc jeden spójny stan faktyczny. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaD. K.na rozprawie w dniu 27 marca 2018 roku w zakresie w jakim twierdzi, że nie rozpoznała napastnika, ponieważ nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, a w szczególności w jej własnych zeznaniach złożonych w niedługim czasie po zdarzeniu, a także w zeznaniachI.K., której bezpośrednio po zdarzeniu oświadczyła, że rozpoznała napastnika. Problemy z obecnym odtworzeniem zaobserwowanych wówczas zdarzeń wynikają uD. K.ze znacznego upływu czasu oraz problemów zdrowotnych jakie w międzyczasie wystąpiły, a były związane z operacją tętniaka w głowie. Tak więc należało obdarzyć wiarą podawaną wcześniej przez nią wersję wydarzeń. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaP. K.– k. 196v jakoby nawet na chwilę nie odstępowałK. G., gdyż jest to sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, by osoba nie będąca osobistą ochroną ale kolegą nie odstąpiła kogoś na trwającym kilka godzin festynie, gdzie spożywane jest piwo i co jakiś czas istnieje potrzeba oddalenia się na stronę, a przecież całe zdarzenie z udziałem pokrzywdzonego trwało bardzo krótko. Tak więc zeznania złożone przez tego świadka wyglądają jak nieudolna próba zapewnienia koledze alibi, a nie szczera relacja ze zdarzenia. Sąd dał wiarę opinii sądowo – lekarskiej – k. 21, ponieważ została sporządzona przez osobę bezstronną i posiadającą odpowiednią wiedzę do wydania takiej opinii, a sama opinia jest zrozumiała i przekonująca. Sąd obdarzył wiarą również dowody w postaci dokumentacji medycznej – k. 8-11, 12-13, fotografii – k. 22, informacji z firmy ochroniarskiej – k. 33, danych z Krajowego Rejestru Karnego – k. 128-129, 164-165, 171-173, 199-201, danych osobo poznawczych – k. 53, ponieważ dowody te zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby i w przewidzianej prawem formie, a żadna z zainteresowanych stron nie zakwestionowała ich prawdziwości.
OskarżonyK. G.nie przyznał się do winy i wyjaśnił, że był na imprezie w towarzystwieA. S.iP. K., ale zarzucanego mu czynu nie popełnił, aD. K.mści się na nim, gdyż w 2010 roku nie wpuścił jej na imprezę z powodu jej nieletniości. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, ponieważ są sprzeczne z obdarzonym wiarą materiałem dowodowym oraz zasadami doświadczenia życiowego. Wątpliwe jest by świadekD. K.narażała się na odpowiedzialność karną za składanie fałszywych zeznań tylko po to, by odegrać się za nie wpuszczenie na imprezę. Poza tym jego wyjaśnienia są wewnętrznie sprzeczne, gdyż w jednym zdaniu twierdzi, że być może z widzenia ją kojarzy, by następnie dokładnie opisać zdarzenie sprzed siedmiu lat. Bramkarze często wysłuchują różnych pretensji, żali i gróźb od osób nie wpuszczanych na imprezę, więc nie sposób uwierzyć, że oskarżony po siedmiu latach tak dobrze pamięta ten jeden incydent. Dość niejasne groźby ze strony 12-13 latki, gdyż tyle lat miała w 2010 rokuD. K., nie mogły wywołać u niego aż tak traumatycznych przeżyć, by w ogóle, a co dopiero po siedmiu latach tak dobrze pamiętać to zdarzenie i osobę.
Wina oskarżonegoK. G.nie budzi żadnych wątpliwości, ponieważ jest on osobą świadomą swych czynów i nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność karną.
Zarzucany oskarżonemu czyn wyczerpuje znamionaart. 157 § 1 kodeksu karnego, ponieważ uderzając pokrzywdzonego rękami, kopiąc i przydeptując twarz umyślnie spowodował obrażenia ciała powodujące rozstrój zdrowia oraz naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni.
Przy wymiarze kary jako okoliczności obciążające sąd uwzględnił dotychczasową karalność, uciążliwość skutków działania oskarżonego oraz fakt pozostawienia nieprzytomnego pokrzywdzonego bez pomocy, a jako okoliczności łagodzące sąd uwzględnił fakt, że oskarżony pracuje, ma na utrzymaniu dziecko i sam zgłosił się ostatecznie na policję. Sąd uznał, że wystarczająca dla osiągnięcia pozytywnych skutków postępowania karnego będzie kara samoistnej grzywny i tak wymierzona kara uwzględniająca zarówno społeczną szkodliwość czynu jak też stopień winy oskarżonego spełni swoją rolę dyscyplinującą oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego, jak też edukacyjną wobec społeczeństwa. Sąd zasądził zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 10000 złotych biorąc pod uwagę cierpienia i komplikacje życiowe jakich doznał pokrzywdzony, a jest to kwota odpowiadająca pięciu minimalnym wynagrodzeniom miesięcznym. Sąd nie orzekł odszkodowania, gdyż w aktach sprawy brak jest dowodów pozwalających na wyliczenie szkody materialnej, jaką poniósł w związku z przestępstwemJ. N..
Orzeczenie o kosztach uzasadniaart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.,art. 616 § 2 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychorazart. 616 § 2 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 618 § 1 pkt 1, 9 i 10 k.p.k., w zw. z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnymi w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 roku w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego.