Sąd Rejonowy w Giżycku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 479/17
Data wyroku: 2018-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogdan Wałachowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177§1kk

Sygn. akt II K 479/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lutego 2018r.
Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący – SSR Bogdan Wałachowski
Protokolant – p.o. sekr. Sylwia Laskowska
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Giżycku -----
po rozpoznaniu w dniu 09 lutego 2018 roku sprawy
E. U. (1) z d. T.
urodz. (...)w miejscowościK.
córkiJ.iJ. z d. S.
oskarżonej o to, że: w dniu 10 sierpnia 2017 roku około godz. 12:45 na trasieW.–S.w msc.K.gm.G.,droga (...)nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone wart. 3 ust. 1 i art. 19 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-kiO. (...)onr rej. (...)nie dostosowała prędkości jazdy do istniejących warunków drogowych jak też atmosferycznych na łuku drogi w prawo straciła panowanie nad prowadzonym pojazdem i po zjechaniu na przeciwległy pas ruchu zderzyła się prawym bokiem swego pojazdu z prawidłowo jadącym z przeciwka samochodem osobowym m-kiH. (...)onr. rej (...)prowadzonym przezA. T. (1), w następstwie czego pasażerka samochodu osobowego m-kiH. (...)A. T. (2)doznała obrażeń ciała w postaci złamania trzonu kręgu L1 z wklinowaniem odłamu do kanału kręgowego bez objawów neurologicznych, złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej lewej i stłuczenia płuca prawego powodujących naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu

tj. o czyn zart. 177§1 kk
1.Uznając, iż wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, na podstawieart.66§1 i §2 kk,art. 67§1 kkpostępowanie karne wobecE. U. (2)warunkowo umarza na okres próby roku od daty uprawomocnienia się wyroku, zobowiązującE. U. (2)na podstawieart. 67§3 kkw zw. zart. 39 pkt.7 kk, do uiszczenia świadczenia pieniężnego w wysokości 500 ( pięćset) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
2. Na podstawieart. 46§2 kkorzeka od oskarżonej nawiązkę na rzeczA. T. (2)w kwocie 1000,00 (jeden tysiąc) złotych.
4.Zwalnia oskarżoną od opłaty i od pozostałych kosztów sadowych.
II K 479/17

UZASADNIENIE

E. U. (2)(l. 46) jest mieszkankąK.. Tam też pracuje w(...)jako specjalista(...)k. 106,124. Aktualnie jest na zasiłku rehabilitacyjnym ( około 1800 złotych) w związku z doznanym urazem. (wyjaśnienia oskarżonej k. 124v).
W dniu 10.08.2017r. około godziny 12.45 oskarżona prowadziła samochód osobowyO. (...)onr rej. (...),drogą numer (...)na trasieW.-S.w kierunkuK.. Panowały trudne warunki atmosferyczne, padał deszcz. W miejscowościK., na łuku drogi w prawo, oskarżona straciła panowanie nad swoim pojazdem, zjechała na przeciwległy pas ruchu i zderzyła się prawym bokiem swojego pojazdu z jadącym z przeciwka samochodem osobowymmarki H. (...)onr rej. (...)prowadzonym przezA. T. (1), obok którego na miejscu pasażera siedziała żonaA. T. (2). ( zeznaniaD. D.k. 41,A. T. (1)k. 64, szkic miejsca wypadku k. 25).
W wyniku zderzenia obu pojazdów obrażenia odniosły obie kobiety tj. oskarżonaE. U.w postaci połamania 5 kości miednicy i innych, a przede wszystkimA. T. (2)w postaci złamania trzonu kręgu L1 z wklinowaniem odłamu do kanału kręgowego bez objawów neurologicznych, złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej lewej i stłuczenia płuca prawego ( dokumentacja medyczna pokrzywdzonej k. 49, 53, dokumentacja medycznaE. U.k. 89). Lekarz – specjalista ortopedii i traumatologii ocenił, że doznane przez pokrzywdzoną uszkodzenia ciała należy zaliczyć do powodujących naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia inny niż określony wart. 156§1kk, a tym samym wyczerpujący dyspozycjeart. 157§1kk( opinia biegłego k. 46-47).
Okoliczności popełnienia przez oskarżonaE. U.zarzucanego jej czynu w ocenie Sądu nie budzą żadnych wątpliwości. Oskarżona, choć nie pamiętała przebiegu zdarzenia z uwagi na doznane obrażenia, przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i Sąd to przyznanie podzielił. Z treści jej wyjaśnień wnioskować należy, że nie kwestionowała ustaleń w sprawie dokonanych przez oskarżyciela publicznego. Jak wskazano wyżej uznać należy je za bezsporne. Z zeznań bowiem bezpośrednich świadków zdarzenia- kierowców innych pojazdów tj.A. T. (1)k. 65 iD. D.k. 41 w sposób jednoznaczny wynika w jakich okolicznościach doszło do zderzenia pojazdu oskarżonej z pojazdem prowadzonych przezA. T. (1). Z zeznańD. D.wynika, że tylko dzięki jego umiejętnościom sam uniknął zderzenia z pojazdem oskarżonej, który tracąc przyczepność sunął w jego kierunku. Podobnie opisała przebieg zdarzenia sama pokrzywdzonaA. T. (2)k. 98. Sąd te zeznania w całości podzielił jako zgodne ze sobą, przy tym logiczne i pewne. Znalazły one również potwierdzenie w dokumentacji sporządzonej przez funkcjonariuszy policji, a zatem w protokołach oględzin pojazdów k. 4-7 i protokołu oględzin miejsca wypadku k. 8-9, a także w materiale poglądowym k. 14-18 oraz szkicu miejsca wypadku. Również te dowody Sąd w pełni podzielił jako nie budzące wątpliwości. Wątpliwości nie budzą również zeznaniaK. W.k. 34-35, która również była bezpośrednim świadkiem zdarzenia, bo jadąc za pojazdem pokrzywdzonej również w kierunkuG.widziała jak pojazd oskarżonej wpadł w poślizg i bokiem uderzył w samochódmarki H.. To ona zawiadomiła o zdarzeniu policję jak i pogotowie.
Reasumując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i przeprowadzona wyżej jego analiza pozwala zdaniem sądu przyjąć w sposób pewny, że oskarżonaE. U.w dniu 10 sierpnia 2017 r. na drodzeW.-S.w miejscowościK.gm.G.nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone wart. 3 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiO. (...)nie zachowała wymaganej ostrożności i nie dostosowując prędkości swojego pojazdu do panujących, trudnych warunków drogowych, tracąc panowanie nad swoim pojazdem i zjeżdżając na przeciwległy pas ruchu, doprowadziła do zderzenia z prawidłowo jadącym samochodem osobowymH., wyniku czego jego pasażerka doznała uszczerbku na zdrowiu, który spowodował naruszenie czynności narządów jej ciała na okres powyżej 7 dni. W ten sposób zachowanie oskarżonej E.J. U.wyczerpało dyspozycjęart. 177§1kk.
Zdaniem Sądu wina i społeczna szkodliwość przypisanego oskarżonej E.J. U.czynu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia jak wskazano wyżej nie budzą wątpliwości. Za takimi ustaleniami przemawiają okoliczności strony podmiotowej i przedmiotowej czynu, a zatem czas, sposób, miejsce popełnienia przez oskarżoną czynu, pobudki i motywy jakimi się kierowała. Nie bez znaczenia jest, że zachowanie oskarżonej miało miejsce na drodze i w czasie gdy panowały trudne warunki atmosferyczne ( padał deszcz), a zasady obowiązujące w ruchu drogowym zostały naruszone przez nią w sposób nieumyślny. W czasie zdarzenia była trzeźwa podobnie jak i kierujący drugim pojazdemA. T.. Szczególną uwagę zwrócić należy zdaniem Sądu na właściwości i warunki osobiste oskarżonej. Ma 46 lat, pracuje w szpitalu jako elektroradiolog, posiada na utrzymaniu studiującą córkę, niewielki majątek i dochody. Nie była w przeszłości karana (k. 69), ani w inny sposób nie naruszyła obowiązującego porządku prawnego, w tym w zakresie bezpieczeństwa i porządku w ruchu drogowym ( wydruk z bazy(...)k. 62) . Podkreślenia wymaga i ta okoliczność, że to oskarżona wskutek przedmiotowego zdarzenia odniosła najpoważniejsze obrażenia i mimo upływu ponad 6 miesięcy nie odzyskała pełnej sprawności. Także doznane przez pokrzywdzoną- niewątpliwie poważne obrażenia ciała nie sprzeciwiają się podjęte przez Sąd decyzji.
Uznając zatem, że zostały spełnione wszystkie warunki wymienione wart. 66§1 i 2 kk. Sąd uznał, że właściwości i warunki osobiste oskarżonej oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie ona przestrzegała porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Sąd mając na uwadze ten przepis, a takżeart. 67§1 i 3 kkpostępowanie karne wobec E.J. U.warunkowo umorzył na okres próby roku i zobowiązał ją do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 500 złotych na odpowiedni cel. Na podstawieart. 46§2kkorzekł również nawiązkę na rzecz pokrzywdzonejA. T. (2)w kwocie 1000 złotych. Na podstawieart. 624§1 kpkorzekł o kosztach procesu.