Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 922/17
Data wyroku: 2017-12-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Justyna Andrzejczak

Sygn. akt XVII Ka 922/17

WYROK

W I M I E N I U

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 grudnia 2017 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale XVII Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Justyna Andrzejczak
Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Popławska
przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań – Grunwald Agnieszki Babiak – Burzewskiej

po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 roku
sprawyM. W.
oskarżonej o przestępstwo z art.244k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań –Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 8 maja 2017 roku sygn. akt VIIIK 261/16

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, na podstawieart.69§1 kki 70§1pkt1kk wykonanie orzeczonej w pkt.1 kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat tytułem próby, w oparciu o przepisart.4§1kkprzyjmując, iż w stosunku do oskarżonej zastosowanie mają przepisy w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2014r.

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

3
zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 120 zł.

Justyna Andrzejczak

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 8 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt VIII K 261/16 Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu uznał oskarżonąM. W.za winną przestępstwa zart. 244 k.k.i za to wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonej w całości, zarzucając mu rażącą obrazę przepisów postępowania, tj.art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 7 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zarzuty sformułowane przez obrońcę oskarżonej okazały się bezzasadne, choć wniesienie apelacji przez tego skarżącego pozwoliło Sądowi Odwoławczemu na rozpoznanie niniejszej sprawy oraz dokonanie korekty zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe, a nadto to, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożył jedynie prokurator, Sąd Okręgowy - na podstawieart. 457 § 2 k.p.k.w zw. zart. 423 § 1a k.p.k.– ograniczył zakres uzasadnienia, odnosząc się wyłącznie do powodów, które legły u podstaw dokonanych zmian w zaskarżonym orzeczeniu.
I tak zauważyć należy, że Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (w uzasadnieniu omyłkowo odnosząc się do kary 8 miesięcy pozbawienia wolności) wskazał, że na niekorzyść oskarżonej przemawiała jej uprzednia dwukrotna karalność, w tym za przestępstwo skierowane przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, a nadto, że z drugiej strony należało mieć na względzie upływ czasu od zdarzenia opisanego w akcie oskarżenia. Sąd I instancji zwrócił także uwagę, że przestępstwa nierespektowania prawomocnych orzeczeń sądowych, zwłaszcza w przedmiocie zakazu prowadzenia pojazdów są nagminne i godzą w prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości.
W ocenie Sądu I instancji ww. okoliczności wskazywały nie tylko na zasadność wymierzenia oskarżonej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, ale nadto sprzeciwiały się zastosowaniu wobec niej dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności.
Z ww. stanowiskiem, w zakresie w jakim Sąd Rejonowy uznał, że tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności jest w stanie spełnić swe cele wobec oskarżonej, nie sposób się jednak zgodzić.
O ile bowiem Sąd I instancji miał na względzie, że w chwili popełnienia przypisanegoM. W.w niniejszym postępowaniu przestępstwa oskarżona była wyłącznie raz karana, a czynu zart. 244 k.k., za który została skazana w sprawie o sygn. akt III K 36/15, dopuściła się już po popełnienia tego czynu zabronionego, o tyle jednak Sąd I instancji zbyt pochopnie uznał, że uprzednia karalność oskarżonej stała na przeszkodzie sformułowaniu wobec niej pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Zauważyć bowiem należy, że zważywszy na okoliczność, iż przestępstwa przypisanegoM. W.w niniejszej sprawie oskarżona dopuściła się niecałe trzy miesiące po uprawomocnieniu się orzeczenia w sprawie o sygn. akt VI K 106/14, w której to sprawie wymierzono jej karę grzywny oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, a przy tym w sprawie o sygn. akt III K 36/15 skazano ją za przestępstwo zart. 244 k.k.popełnione już po tym przypisanym jej w niniejszym postępowaniu i wyrok skazujący uprawomocnił się w marcu 2015 r., nie sposób uznać, że karalność oskarżonej świadczy o bezcelowości orzekania wobec niej kar o charakterze wolnościowym. Wbrew bowiem temu co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie sposób uznać, że wymierzone uprzednio oskarżonej kary o charakterze wolnościowym (wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie o sygn. akt III K 36/15 warunkowo zawieszono) nie spełniły swych celów, a kolejne popełnione przez nią przestępstwo jest wyrazem jej stałej postawy i świadczy o bezcelowości orzekania kary o charakterze wolnościowym. Przecież obu czynów zart. 244 k.k.M. W.dopuściła się na przestrzeni dwóch miesięcy, w niewielkiej odległości czasowej od uprawomocnienia się wyroku w którym orzeczono wobec niej środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. De facto zatem nie sposób uznać, tak jak to zrobił Sąd I instancji, że oskarżona popełniając kolejne przestępstwo za nic miała podjęte wobec niej uprzednio próby oddziaływania wychowawczego.
Co również istotne, a czego Sąd Okręgowy nie mógł pomijać, z treści pisemnego uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd Rejonowy uznał, iż na niekorzyść oskarżonej przemawiało to, że dopuściła się ona kolejnych czynów zabronionych w nagannych okolicznościach i kara jej wymierzona winna działać odstraszająco, a taki cel może spełnić jedynie odpowiednio surowa bezwzględna kara pozbawienia wolności. O ile bowiem rzeczywiście popełniając przestępstwo zart. 178a § 1 k.k., za któreM. W.została skazana w sprawie o sygn. akt VI K 106/14 oskarżona udowodniła, że nie jest odpowiedzialnym uczestnikiem ruchu lądowego, o tyle jednak ani z akt sprawy, ani z treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika, by kolejnych występków dopuszczała się w nagannych okolicznościach.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby, w oparciu o przepisart. 4 § 1 k.k.przyjmując, iż w stosunku do oskarżonej zastosowanie mają przepisy w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2014 r. Zauważyć bowiem należy, że do 1 lipca 2015 r. Sąd mógł warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat, kary ograniczenia wolności lub grzywny orzeczonej jako kara samoistna, jeżeli było to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, a przy tym korzystając z tego dobrodziejstwa, gdy nie orzekał środka karnego, nie był zobligowany do nałożenia na skazanego obowiązków o których mowa wart. 72 § 1 k.k.Bez wątpienia zatem przepisy obowiązujące przed nowelizacjąkodeksu karnego, która weszła w życie w dniu 1 lipca 2015 r. były względniejsze dla oskarżonej i dlatego też, mając na względzie treśćart. 4 § 1 k.k., to te przepisy winny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z treściąart. 4 § 1 k.k.jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
W pozostałym zakresie Sąd Odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
W tym miejscu zauważyć także należy, że uwadze Sądu Okręgowego nie uszło, iż z aktualnej karty karnej wynika, że wyrokiem z dnia 9 czerwca 2016 r., który uprawomocnił się w dniu 28 września 2016 r. w sprawie o sygn. akt VIII K 232/15M. W.została skazana za przestępstwo zart. 178a § 4 k.k.Zauważyć jednak należy, że w niniejszej sprawie apelację wniósł wyłącznie obrońca oskarżonej, a Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne o uprzedniej karalności oskarżonej poczynił na podstawie karty karnej uzyskanej w październiku 2016 r., w której skazanie to nie zostało odnotowane. W tym stanie rzeczy Sąd Odwoławczy przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy nie mógł brać pod uwagę faktu skazania oskarżonej wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt VIII K 232/15.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.,art. 634 k.p.k.iart. 627 k.p.k., w tym o opłacie na podstawieart. 8w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, zasądzając od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym wymierzając jej opłatę za II instancję w kwocie 120 zł.
SSO Justyna Andrzejczak