Sąd Rejonowy w Bełchatowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 20/18
Data wyroku: 2018-11-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: D. Smejda
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 180a kk

Sygn. akt II K 20/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 listopada 2018 r.
Sąd Rejonowy w Bełchatowie, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący Sędzia SR D. Smejda
Protokolant st. sekr. sąd. A. Pabiś
w obecności Prokuratorów Prokuratury Rejonowej w Bełchatowie: K. Koreckiej – Rożej, K. Jarząbkowskiej, B. Góralskiej, M. Bugajskiej - Sójka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 20 czerwca, 17 września, 12 października, 15 listopada 2018 r.
sprawy przeciwkoA. C. (1)(C.),urodzonemu (...)w miejscowościP., synowiA.iZ. z domu H.,
oskarżonemu o to, że:
w dniu 9 październik 2017 roku o godzinie 9.45 w miejscowościD.na wysokościposesji nr (...), gm.S., woj.(...), kierował po drodze publicznej samochodem markiB. (...)onr rej. (...), nie stosując się do decyzji nr(...)(...)z dnia 31.05.2016 roku, wydanego przez Starostę(...)o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, tj. o czyn zart. 180a kk
1. w miejsce zarzucanego czynu uznaje oskarżonegoA. C. (1)za winnego popełnienia tego, że w dniu 9 października 2017 roku o godzinie 9.45 w miejscowościD., gminaS., województwo(...), jechał jako kierujący po drodze publicznej samochodem markiB. (...)onumerze rejestracyjnym (...), nie stosując się do decyzji Starosty(...)o numerze(...)z dnia 31 maja 2016 roku o cofnięciu w stosunku do niego uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii(...)tj. czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 180a kki za tak przypisany czyn na podstawieart. 180a kkwymierza mu karę grzywny w ilości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;
2. na podstawieart. 42 § 1a pkt 1 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku;
3. wymierza oskarżonemuA. C. (1)450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych opłaty oraz zasądza od niego na rzecz Skarbu Państwa 130 (sto trzydzieści) złotych tytułem wydatków.
II K 20/18

UZASADNIENIE
W dniu 31 maja 2016 roku Starosta(...)wydał decyzję administracyjną o numerze(...)o cofnięciu w stosunku doA. C. (1)uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii(...)(nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności).
(odpis decyzji k. 5)
W dniu 9 października 2017 roku w godzinach rannych funkcjonariusze(...)wB.:M. B.iA. C. (2)pełnili służbę oznakowanym radiowozem w miejscowościD., w gminieS..
Owego dnia o godzinie 9.45 drogą publiczną prowadzącą przezD.(od stronyW.) nadjechał samochód osobowy markiB. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Funkcjonariusze dokonali pomiaru prędkości owego pojazdu. Poruszał się on z szybkością przekraczającą prędkość dopuszczalną o 46 km/h, wobec czegoM. B.zatrzymałB..
Funkcjonariusz ów przedstawił się kierującemu przedmiotowym pojazdem, podając przyczynę faktyczną i prawną zatrzymania samochodu. Okazało się, iż kierujący nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów w postaci dowodu rejestracyjnegoB.oraz dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia OC tegoż pojazdu.
Po wylegitymowaniu kierującegoB.okazało się, iż był nimA. C. (1)– „mężczyzna średniego wzrostu, lekko przy kości”. Kierowca nie miał przy sobie również prawa jazdy.
(zeznania świadkaM. B.k. 65 odwrót-66 odwrót, 133 odwrót-134 odwrót; notatka urzędowa k. 1; kserokopia notatnika służbowego k. 80)
W dniu 9 października 2017 roku o godzinie 10.00M. B.telefonicznie dokonał sprawdzenia danych dotyczących osobyA. C. (1)w systemie(...)za pośrednictwem(...)(...)wB.(poprzez osobę pełniącą tego dnia dyżur na stanowisku sprawdzeń). Informacje o systemach, w jakich dokonywano sprawdzenia, nie są gromadzone.
M. B.nie miał żadnych wątpliwości co do tożsamości kierowcy.
(zeznania świadkaM. B.k. 65 odwrót-66 odwrót, 133 odwrót-134 odwrót; notatka służbowaM. B.z 27.09.2018 r. k. 120; informacja pisemna z(...)wB.z dnia 3 października 2018 r. k. 119; informacja pisemna z(...)wB.z dnia 6 lipca 2018 r. k. 75; kserokopia notatnika służbowego k. 80)
M. B.(posługujący się numerem służbowym(...)) ukarałA. C. (1)(synaA.) wD.w dniu 9 października 2017 roku dwoma mandatami karnymi – za wykroczenia: z art. 92a kw („przekroczenie prędkości o 46 km/h”) oraz z art. 95 kw („brak dokumentów przy kontroli – DR, OC”). W obydwu mandatach karnych umieszczony został przez wystawiającego numer PESELA. C. (1)((...)) oraz numer dowodu osobistego tegoż ((...)). W rubrykach oznaczonych: „czytelny podpis osoby ukaranej” na obydwu wskazanych mandatach uczynione zostały podpisy o treści (czytelnej) :(...).
(zeznania świadkaM. B.k. 133 odwrót-134 odwrót; kserokopia mandatów karnych k. 128; kserokopia notatnika służbowego k. 80)
W trakcie pełnienia służby w dniu 9 października 2017 rokuM. B.nie był zalogowany do systemu(...)na urządzeniu mobilnym przypisanym do jego patrolu. Zalogowany na owym terminalu tego dnia byłA. C. (2).
Podczas kontroliA. C. (1)przezM. B.,A. C. (2)sprawdzał inny pojazd.
(zeznania świadkaM. B.k. 133 odwrót-134 odwrót; informacja pisemna z(...)wB.z dnia 3 października 2018 r. k. 119; notatka służbowaM. B.z 27.09.2018 r. k. 120)
M. B.rozpoznał na rozprawie w dniach: 17 kwietnia 2018 roku oraz 15 listopada 2018 rokuA. C. (1)jako kierującego samochodem markiB.w dniu 9 października 2017 roku wD..
(zeznania świadkaM. B.k. 65 odwrót-66 odwrót, 133 odwrót-134 odwrót
W przypadku, gdy samochód kontrolowany przez funkcjonariuszy policji zatrzyma się na poboczu drogi publicznej i nie stwarza zagrożenia dla innych uczestników ruchu (a kierujący nie może kontynuować jazdy), policjanci mogą wyrazić zgodę na pozostawienie pojazdu w tymże miejscu. Kierowca posiadający status w ruchu drogowym oznaczony „4” (a zatem nie mogący kontynuować jazdy jako prowadzący pojazd z uwagi na przekroczony limit 24 punktów) jest w takiej sytuacji informowany o zakazie kontynuowania jazdy.
Jeśli osoba kontrolowana nie ma przy sobie dokumentów w postaci dowodu osobistego albo prawa jazdy (mogących stanowić podstawę do ustalenia jej tożsamości), regułą jest przewożenie takiej osoby na komisariat policji celem potwierdzenia jej tożsamości.
(zeznania świadków:M. B.k. 65 odwrót-66 odwrót, 133 odwrót-134 odwrót;A. C. (2)k. 114 odwrót-115; notatka służbowaM. B.z 27.09.2018 r. k. 120; informacja pisemna z(...)wB.z dnia 3 października 2018 r. k. 119)
M. B.nie pamiętał, czy w czasie kontroli z dnia 9 października 2017 rokuA. C. (1)okazał się dowodem osobistym.
Zarówno numer PESEL, jak również numer dowodu osobistego osoby kontrolowanej, funkcjonariusz policji może uzyskać z systemu(...)po podaniu jej imienia i nazwiska, imion jej rodziców oraz daty urodzenia.
(zeznania świadkaM. B.k. 133 odwrót-134 odwrót)
Zapis w notatniku służbowymM. B.z dnia 9 października 2017 roku brzmi w szczególności:W (...)ustalono . P.(...), d. o.(...)”.
(kserokopia notatnika służbowego k. 80)
A. C. (1)jest z zawodu(...). Prowadzi firmę pod nazwąE.O., osiągając z tego tytułu miesięczny dochód w kwocie 6.000 złotych netto. Posiada na utrzymaniu żonę.
(oświadczenie oskarżonegoA. C. (1)k. 14-14 odwrót)
A. C. (1)nie był karany sądownie (według stanu na dzień orzekania) (poprzednie orzeczenia skazujące go za czyn zart. 180a kkuległo zatarciu w trakcie przedmiotowego postępowania karnego).
(karta karna k. 8-10; 91-92, 129; odpis wyroku k. 74)
Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień.
Podczas rozprawy przed SądemA. C. (1)oświadczył, iż na okazanych mu dwóch mandatach karnych z dnia 9 października 2017 roku nie znajdują się jego podpisy w rubryce: „podpis osoby ukaranej”. Dodał przy tym, iż nigdy nie utracił dowodu osobistego.
Podczas rozprawy w dniu 15 listopada 2018 roku oskarżony nie okazał Sądowi dowodu osobistego, gdyż nie miał go przy sobie.
(wyjaśnienia oskarżonegoA. C. (1)k. 14-15, 133)

Sąd zważył, co następuje :
Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd oparł się w głównej mierze na zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków – funkcjonariuszy policji:M. B.(w głównej mierze) orazA. C. (2), posiłkując się przy tym nieosobowymi źródłami dowodowymi.
Odnosząc się do oceny zeznań wskazanych policjantów - naocznych świadków zdarzenia będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie, należy zwrócić uwagę, iż przedstawili oni generalnie przebieg zdarzenia z ich udziałem w sposób spójny i logiczny. Ich wypowiedzi korespondują ze sobą i wzajemnie się uzupełniają w zakresie sposobu postępowania z kontrolowanym kierowcą (posiadają zatem przymiot wiarygodności). Zwrócić należy uwagę na fakt, iż świadkowie ci nie są w żaden sposób zainteresowani sposobem rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Nie ma bowiem między nimi aA. C. (1)żadnego konfliktu. Brak jest zatem – w ocenie Sądu – racjonalnych powodów, które mogłyby przemawiać za tym, że oskarżony jest przez nich niesłusznie pomawiany o popełnienie przedmiotowego czynu.
Faktem jest, iż z uwagi na nie przesłuchanie w postępowaniu przygotowawczym wskazanych funkcjonariuszy policji w charakterze świadków oraz znaczny upływ czasu (blisko rok) między datą osądzanego zdarzenia a czynnościami przesłuchania ich na rozprawie sądowej, w wypowiedziachM. B.orazA. C. (2)pojawiły się pewne elementy braku kategoryzmu (co jest kwestią oczywistą, zważywszy na okoliczność, iż wskazani funkcjonariusze policji praktycznie codziennie biorą udział w wielu interwencjach tego typu, jak osądzana w niniejszej sprawie).
Przede wszystkim powyższe uwagi odnieść należy doM. B., którego zeznania miały decydujące znaczenie z punktu widzenia meritum rozpoznawanej sprawy. To bowiem ów funkcjonariusz wykonywał czynności zA. C. (1)na miejscu zdarzenia i ukarał tegoż w dniu 9 października 2017 roku dwoma mandatami karnymi. WypowiedziA. C. (2)miały zaś jedynie akcesoryjny charakter (był on zajęty kontrolą innego pojazdu).
Niezależnie od powyższego – zdaniem Sądu - z zeznańM. B.wynika jednoznacznie, iż osobą kierującą w dniu zdarzenia samochodem markiB.onumerze rejestracyjnym (...)był oskarżony w przedmiotowej sprawieA. C. (1). Wskazany świadek rozpoznał przecież na rozprawie w dniach: 17 kwietnia 2018 roku oraz 15 listopada 2018 rokuA. C. (1)jako osobę kierującą wskazanym pojazdem w dniu 9 października 2017 roku wD.. Nie ulega też wątpliwości, iż 9 października 2017 roku to właśnieA. C. (1)(a nie kto inny, jak zdawałaby sugerować linia obrony prezentowana przez oskarżonego) został ukarany przezM. B.dwom mandatami karnymi (która to okoliczność została ujawniona dopiero w postępowaniu sądowym, po załączeniu przez Sąd kserokopii notatników służbowych funkcjonariuszy policji). W obydwu mandatach karnych umieszczony został przy tym przez wystawiającego numer PESELA. C. (1)((...)) oraz numer dowodu osobistego tegoż ((...)). W rubrykach oznaczonych: „czytelny podpis osoby ukaranej” na obydwu wskazanych mandatach uczynione zostały podpisy o treści (czytelnej):(...).
Oskarżony zakwestionował przed Sądem, jakoby podpisy owe wykonane zostały przez niego. Potwierdził natomiast, iż w aktach sprawy na karcie 14. odwrót znajdują się podpisy uczynione przez niego.
Przeprowadzona przez Sąd analiza porównawcza podpisów naniesionych na wskazanych mandatach karnych (z jednej strony) oraz wykonanych przezA. C. (1)w dochodzeniu (z drugiej strony), wskazuje jednoznacznie (bez potrzeby sięgania do opinii grafometrycznej), że na mandatach podpisał się nie kto inny, jak oskarżony w przedmiotowej sprawieA. C. (1). Nawet kolejność słów (najpierw nazwisko, potem imię) i odstępy między nimi w owym zapisie są identyczne. Sąd nie ma w tym zakresie wątpliwości. Ocena organoleptyczna w omawianym zakresie może być tylko jedna.
Znamienne jest zresztą to, iż ani oskarżony, ani reprezentujący go z wyboru obrońca, nie zgłosili wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii grafometrycznej, zdając sobie najwidoczniej sprawę z tego, jakie byłyby konkluzje tego rodzaju opracowania. Tymczasem obrońca oskarżonego na ostatniej rozprawie złożył (chyba nie do końca przemyślany) wniosek o załączenie bilingu połączeń telefonicznych wychodzących z numeru prywatnego świadkaM. B.celem ustalenia, czy rzeczywiście w dniu 9 października 2017 roku około godziny 10.00 wskazany funkcjonariusz dzwonił doO.(...)(...)wB.(która to okoliczność wynika przecież w szczególności z treści załączonego do akt sprawy pisma(...)wB.z dnia 3 października 2018 roku).
Pamiętać trzeba i o tym, iż na w/w mandatach karnych z dnia 9 października 2017 roku wskazany jest numer PESELA. C. (1)oraz numer jego dowodu osobistego.M. B.niestety nie był w stanie przypomnieć sobie, czy rzeczywiście owego dnia trzymał w rękach dowód osobistyA. C. (1)(mogąc w szczególności spojrzeć na umieszczone w nim zdjęcie i porównać je z wizerunkiem kontrolowanego kierowcy). Zapis uczyniony przez wskazanego funkcjonariusza policji w notatniku służbowym (k. 80):W (...)ustalono . P.(...), d. o.(...)” zdaje się jednak wskazywać, iż przedmiotowe dane uzyskane zostały z systemu(...).
Wskazana okoliczność ma jednak znaczenie drugorzędne, jeśli zważy się choćby na to (o czym powyżej była już mowa), żeM. B.rozpoznał w oskarżonym stawającym przed Sądem osobę, która w dniu 9 października 2017 roku na drodze publicznej prowadziła pojazd mechaniczny markiB..
Faktem jest, iż do zeznańM. B.wkradły się pewne rozbieżności (o przyczynie których pisane było wcześniej), niemniej jednak okoliczność owa w sposób oczywisty – w ocenie Sądu – nie rzutuje na ocenę końcową wypowiedzi wskazanego świadka, które winny być uznane za wiarygodne. W szczególności podczas składania zeznań w dniu 20 czerwca 2018 roku świadek ów zeznał, że zatrzymany przezeń do kontroli kierowca posiadał przy sobie ubezpieczenie OC i dowód rejestracyjny pojazdu, zaś daneA. C. (1)świadek sprawdzał w systemie(...). Tego samego dniaM. B.zeznał (używając trybu przypuszczającego, pozbawionego kategoryzmu), że jeśli kierujący nie miał przy sobie dowodu osobistego, to na pewno jako funkcjonariusz skorzystałby w tym przypadku z systemu(...). Wszystkie wskazane wątpliwości wyjaśnione zostały przezM. B.w trakcie jego dodatkowego przesłuchania przed Sądem w dniu 15 listopada 2018 roku (kiedy to Sąd dysponował już dodatkowymi źródłami dowodowymi, w szczególności w postaci kserokopii mandatów karnych i notatników służbowych funkcjonariuszy policji z dnia 9 października 2017 roku). W międzyczasie zresztą wpłynęła do akt sprawy informacja z(...)wB.z dnia 3 października 2018 roku wraz z notatką służbową (opatrzoną datą 27 września 2018 roku) funkcjonariuszaM. B., a zatem w dniu 15 listopada 2018 roku wiedzaM. B.odnośnie zdarzenia z dnia 9 października 2017 roku była większa, aniżeli podczas rozprawy w dniu 20 czerwca 2018 roku. Wskazany świadek w dniu 15 listopada 2018 roku w sposób przekonujący oraz logiczny wytłumaczył rozbieżności oraz niekonsekwencję w jego wypowiedziach i uczynił to w takim stopniu, że Sąd mógł uznać całościowo twierdzeniaM. B.za odpowiadające prawdzie. Przede wszystkim bowiem pozostawały one w korelacji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami obiektywnymi, w tym mandatami karnymi z dnia 9 października 2017 roku, treścią notatnika służbowego oraz pisemną informacją z(...)wB.z dnia 3 października 2018 roku.
W tym stanie rzeczy, stwierdzić trzeba, iż w sprawie brak jest zatem jakichkolwiek powodów, które mogłyby podważyć wiarygodność twierdzeńM. B.iA. C. (2), tym bardziej, iż zeznania te pozostają w korelacji ze wskazanymi powyżej dowodami nieosobowymi. Za ich wiarygodnością przemawiają również zasady logiki i doświadczenia życiowego, co – w ocenie Sądu – wynika z przedstawionych powyżej rozważań. Zupełnie niedorzecznym byłoby zachowanieM. B., polegające np. na świadomym pomawianiuA. C. (1)o kierowanie samochodem osobowym w dniu osądzanego zdarzenia. W takiej sytuacji wskazany funkcjonariusz policji naraziłby się przecież nie tylko na odpowiedzialność służbową, ale również – karną.
Przymiot wiarygodności posiadają także nieosobowe źródła dowodowe, do których Sąd odwołał się przy czynieniu w sprawie ustaleń faktycznych.
Brak jest natomiast jakichkolwiek przesłanek mogących stanowić podstawę do uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego, albowiem pozostają one w sprzeczności z pozostałymi zebranymi w sprawie dowodami. W ocenie Sądu trącą one oczywistą naiwnością, wynikającą z przyjętej przezA. C. (1)linii obrony. Pozostają przy tym w sprzeczności z zeznaniami funkcjonariuszy policji, którym Sąd dał wiarę ze wskazanych powyżej względów.
Zwrócić należy w tym miejscu uwagę na to, iż Sąd zdaje sobie sprawę z tego, iż postępowanie sądowe w tego typu sprawie, jak przedmiotowa, nie powinno być może trwać tak długo, jak w rzeczywistości trwało. Na początkowym jego etapie uwydatniła się jednak dość charakterystyczna postawa oskarżonego ukierunkowana, w ocenie Sądu, na celowe przedłużanie postępowania karnego, choćby w tym celu, by nastąpiło zatarcie skazania wynikające z poprzedniego wyroku skazującegoA. C. (1)(również za czyn zart. 180a kk), co ostatecznie nastąpiło i w dacie orzekania oskarżony był osobą niekaraną.
Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania, żeA. C. (1)czynem swym wypełnił znamiona przestępstwa zart. 180a kk. W dniu 9 października 2017 roku o godzinie 9.45 w miejscowościD., gminaS., województwo(...), jechał on bowiem jako kierujący po drodze publicznej samochodem markiB. (...)onumerze rejestracyjnym (...), nie stosując się do decyzji Starosty(...)o numerze(...)z dnia 31 maja 2016 roku o cofnięciu w stosunku do niego uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii(...)
Oskarżony swe działanie wymierzył przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Nie stosując się do opisanej powyżej decyzji Starosty(...),A. C. (1)okazał swoje ewidentne lekceważenia dla zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących każdego kierującego pojazdem.
Przypisanego czynu sprawca dopuścił się umyślnie. Jego zachowanie nosi cechy zawinienia. Nic nie ograniczało bowiem swobody oskarżonego w zakresie dania posłuchu normie prawnej. W niniejszej sprawie nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające lub ograniczające jego winę.
Przy wymiarze kary na korzyść oskarżonego poczytano jego niekaralność sądową (poprzednie orzeczenie skazująceA. C. (1)uległo bowiem zatarciu w trakcie niniejszego postępowania karnego).
Istotną okolicznością obciążającą sprawcę był fakt, iż przedmiotowego czynu dopuścił się on w dużej odległości od miejsca zamieszkania, a co za tym idzie - dotarcie w okoliceB.związane było z koniecznością pokonania przezeń wielu kilometrów, wbrew decyzji Starosty(...)o numerze(...)z dnia 31 maja 2016 roku o cofnięciu w stosunku do niego uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A, B. PostawaA. C. (1)świadczy o rażącym lekceważeniu przezeń zasad obowiązujących w ruchu drogowym. Tego rodzaju postępowanie musi spotkać się zatem z jednoznaczną i zdecydowaną reakcją wymiaru sprawiedliwości.
W ocenie Sądu przestępstwo, jakiego dopuścił się oskarżony, cechuje znaczny stopień społecznej szkodliwości. Popełniając je, sprawca naruszył zasady bezpieczeństwa obowiązujące w komunikacji. Wskazać należy nadto, iż przedmiotowego czynu dopuścił się on z zamiarem bezpośrednim, świadomie siadając za kierownicą samochodu osobowego.
Nie sposób zatem analizowanego zachowania sprawcy potraktować jako stwarzającego podstawy do warunkowego umorzenia postępowania karnego, albowiem tego rodzaju orzeczenie ze wszech miar byłoby niesłuszne i nie odpowiadające poczuciu sprawiedliwości.
Przy uwzględnieniu wskazanych faktów, Sąd doszedł do przekonania, że właściwą reakcją prawno - karną na czyn, jakiego dopuścił sięA. C. (1), będzie kara grzywny. W ocenie Sądu tego rodzaju kara w określonym w wyroku wymiarze 150 stawek dziennych (przy przyjęciu wysokości każdej stawki na kwotę 30 złotych) spełni swe zadania w zakresie oddziaływania zapobiegawczego i wychowawczego względem oskarżonego oraz uczyni zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Określając liczbę stawek, Sąd miał na względzie w szczególności stopień społecznej szkodliwości czynu i stopień zawinienia sprawcy, zaś przy ustalaniu wysokości jednej stawki wzięto pod uwagę jego sytuację rodzinną oraz finansowo – majątkową. W ocenie Sądu, określona w powyższy sposób kara grzywny będzie możliwa do uiszczenia przezA. C. (1), zwłaszcza wobec możliwości rozłożenia jej na raty.
Fakt skazania oskarżonego za przestępstwo określone wart. 180a kkstanowił rację orzeczenia względem niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Ze względu na brzmienieart. 42 § 1a pkt 1 kkorzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych było obligatoryjne.
Sąd doszedł do przekonania, że celowe jest określenie przedmiotowego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na minimalny okres 1 roku. Sąd uznał, iż właśnie tego rodzaju reakcja karna będzie adekwatna do czynu, jakiegoA. C. (1)się dopuścił, zważywszy w szczególności na jego uprzednią niekaralność sądową.
W oparciu oart. 627 kpkobciążono oskarżonego obowiązkiem zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Wysokość opłaty określono na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 152 ze zmianami).