Sąd Rejonowy w Giżycku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1114/17
Data wyroku: 2018-06-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kurzynowska-Drzażdżewska
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art.436 § 1 kc

Sygn. akt: I C 1114/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 czerwca 2018 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Anna Kurzynowska - Drzażdżewska

Protokolant:

starszy sekr. sąd. Urszula Młynarczyk

po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. w Giżycku na rozprawie
sprawy z powództwa(...) S.A.z siedzibą wL.
przeciwkoL. D.
z udziałeminterwenienta ubocznegoC.(...) Towarzystwa (...)wP.
o zapłatę

I
Zasądza od pozwanegoL. D.na rzecz powódki(...) S.A.z siedzibą wL.kwotę 1.788,68 zł (jeden tysiąc siedemset osiemdziesiąt osiem 68/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5.01.2017 r. do dnia zapłaty,

II
Zasądza od pozwanegoL. D.na rzecz(...) S.A.z siedzibą wL.kwotę 3.070,46 zł (trzy tysiące siedemdziesiąt 46/100) tytułem zwrotu kosztów procesu.

SSR Anna Kurzynowska - Drzażdżewska
Sygn. akt I C 1114/17

UZASADNIENIE
Powód(...) S.A.z siedzibą wL.domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanegoL. D.kwoty 1.788,68 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 5.01.2017 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu powód wywiódł, że w dniu 10.08.2016 r. w wyniku najechania na słup linii energetycznej ciągnikiem rolniczym kierowanym przez pozwanego doszło do uszkodzenia owego słupa, zaś pojazd pozwanego objęty był obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wC.(...) Towarzystwie (...)wP.. Wskazał przy tym, że w/w ubezpieczyciel w trakcie postępowania likwidacyjnego ustalił wysokość odszkodowania na kwotę 2.591,70 zł, którą w całości wypłacił powodowi. Zdaniem powoda zaproponowana przez pozwanego kwota odszkodowania jest rażąco zaniżona, bowiem koszt naprawy uszkodzonego urządzenia elektroenergetycznego zgodnie z kosztorysem podwykonawczym wyniósł 4.380,38 zł, a zatem znacznie odbiega od kwoty odszkodowania ustalonej przez pozwanego ubezpieczyciela. Podał w kontekście powyższego, że obowiązek uregulowania powstałej niedopłaty ciąży zarówno na ubezpieczycielu w związku ze zdarzeniem objętym ochroną ubezpieczeniową, jak również na ubezpieczonym z tytułu wyrządzenia szkody objętej tą umową, który w realiach tej sprawy ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka w ślad zaart. 436 k.p.c.
PozwanyL. D.nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów procesu według nom przepisanych. Nie kwestionował wprawdzie okoliczności zdarzenia z dnia 10.08.2016 r., a przy tym także tego, że ponosi odpowiedzialność co do zasady za owo zdarzenie, ale jednocześnie wskazał, że brak jest podstaw do przyznania powodowi odszkodowania ponad kwotę już wypłaconą przez ubezpieczyciela w toku postępowania likwidacyjnego. Precyzując swoje stanowisko podał, że dochodzona przez powoda kwota odszkodowania nie znajduje pokrycia w uszkodzeniach urządzenia elektroenergetycznego, bowiem uszkodzeniu uległ jedynie materiał konstrukcyjny słupa, a nie np. elementy odpowiedzialne za przesył energii, a stan techniczny słupa uzasadniał zastosowanie przez ubezpieczyciela zużycia. Zdaniem pozwanego nadto, powód w sposób oczywisty i rażący zawyżył stawki robocizny i czas niezbędny do usunięcia szkody, bowiem ilość godzin pracy zespołu pracowników w dniu 11.08.2016 r. nie pokrywa się z ilością godzin pracy (postoju) sprzętów. Wreszcie, w ocenie pozwanego kosztorys podwykonawczy nie może być podstawą ustalenia wysokości odszkodowania, bowiem został on sporządzony przez samego poszkodowanego, a pozycje ujęte w kosztorysie nie zostały udowodnione, ani co do zasady, ani co do ich wartości.
Interwenient ubocznyC.(...) Towarzystwo (...)z siedzibą wP.,który przystąpił do postępowania po stronie pozwanego domagał się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia na rzecz interwenienta kosztów procesu. W uzasadnieniu nie kwestionował, że pojazdmarki C. (...),nr rej. (...)w momencie powstania szkody był ubezpieczony w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, podał jednak, że wypłacone na rzecz powoda odszkodowanie z tytułu uszkodzenia słupa energetycznego w pełni rekompensuje szkodę poniesioną przez powoda, a dalsze roszczenia powoda w tym zakresie są bezpodstawne i rażąco wygórowane. Podobnie jak strona postępowania, do której interwenient przystąpił wskazywał na technologiczne zużycie przedmiotowego słupa i zawyżenie stawki za roboczogodzinę prac naprawczych słupa.

Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 10.08.2016 r. w miejscowościZ.(gm.G.) doszło do uszkodzenia słupa linii energetycznej, w wyniku najechania na przedmiotowy słup ciągnikiem rolniczymmarki C. (...),(...), kierowanym przez pozwanegoL. D.. Fakt uszkodzenia przedmiotowej linii został stwierdzony protokołem z miejsca zdarzenia sporządzonym przez pracownika powoda oraz podpisanym przez pozwanego.

(okoliczności bezsporne)

Pojazd sprawcy szkody ubezpieczony był w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wC.(...) Towarzystwie (...)z siedzibą wP..

(dowód: umowa ubezpieczenia sprzętu rolniczego - k. 41-43)

Uszkodzone elementy infrastruktury przesyłowej wchodzą w skład przedsiębiorstwa powoda i stanowią jego własność. W spornej szkodzie doszło do zniszczenia podpory linii n/n, złamana została żerdź, na której wspiera się linia. Złamany słup końcowy linii leżał na ciągniku, zaś przewody linii n/n były na ziemi i ciągniku, co powodowało zagrożenie życia i mienia o znacznej wartości i wymagało natychmiastowej naprawy.
Słup linii energetycznej został naprawiony przez powoda na własny koszt. Zgodnie z protokołem podwykonawczym koszt owej naprawy wyniósł 4.380,38 zł. W protokole podwykonawczym powód uwzględnił stawkę 51,10 zł za roboczogodzinę. W związku z usunięciem przedmiotowej szkody na własny koszt powód zwrócił się do pozwanego oraz jego ubezpieczyciela o kompensatę doznanej szkody.

(dowód: protokół szkód- k. 7, kosztorys podwykonawczy- k. 11, wezwania do zapłaty- k. 12-13, zeznania świadkaJ. K.- k. 49v, zeznania świadkaM. J.- k. 49v, opinia uzupełniająca biegłego- k. 126-134)

W toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel, uznając swoją odpowiedzialność co do zasady decyzją z dnia 27.12.2016 r. określił wysokość odszkodowania na kwotę 2.591,70 zł. Kwota ta w całości została wypłacona powodowi. Pozwany w ramach owej likwidacji przyjął m.in. stawkę 13 zł/rbg, ustaloną przez ubezpieczyciela dla prac naprawczych, obowiązującą w województwie(...)w dniu szkody.

(dowód: decyzja o wypłacie odszkodowania- k. 15, wycena szkody- k. 62)

Powód, uznając wypłacone odszkodowanie za zaniżone wezwał ubezpieczyciela oraz ubezpieczonego do pełnej kompensacji doznanej szkody. Zarówno pozwany, jak i ubezpieczyciel odmówił dalej idącego odszkodowania.

(dowód: okoliczności bezsporne)

W toku postępowania stwierdzono, że rzeczywiste koszty naprawy wynikające naprawy w sytuacji awaryjnej oraz z warunków terenowych zawarte są w kosztorysie strony powodowej. Przyjęta przez ubezpieczyciela stawka roboczogodziny jest niższa od najniższej ustawowo obowiązującej stawki. Z kolei stawka godzinowa przyjęta przez(...) S.A.z siedzibą wL.w wysokości 51,10 zł uwzględnia wszystkie składowe tak, aby możliwe było wykonanie nagłej nieprzewidzianej pracy, tj. w trybie awaryjnym, ratowniczym. Dodatkowo ustalona stawka uwzględnia to, że pracownicy wykonujący prace naprawcze muszą posiadać uprawnienia do wykonywania prac na wysokości. Musi być również zabezpieczony zespół zajmujący się nadzorowaniem całokształtu prac. W razie uszkodzeń słupów – nie naprawia się ich, bowiem słup musi być atestowany, cały. Uszkodzonego słupa nie da się ponownie wykorzystać.

(dowód: opinia biegłego sądowegoR. J.- k. 79-86, opinia uzupełniająca biegłegoR. J.- k. 126-134, ustna opinia uzupełniająca biegłegoR. J.- k. 190-190v)

Sąd zważył, co następuje:
Bezspornym w sprawie jest ustalony wyżej stan faktyczny w zakresie okoliczności zdarzenia z dnia 10.08.2016 r. oraz poniesionych w jego wyniku szkód odniesionych przez stronę powodową. Bezspornym był także fakt obowiązującej w dniu zdarzenia ochrony ubezpieczeniowej w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego za szkody związane z ruchem pojazdu sprawcy zdarzenia oraz przebieg postępowania likwidacyjnego, przeprowadzonego przez interwenienta ubocznego po dokonanym przez powoda wezwaniu. W szczególności w tym kontekście bezsporną pozostała kwota 2.591,70 zł, wypłacona powodowi tytułem odszkodowania. Powyższe wynika tak z niekwestionowanych przez strony dokumentów, jak i twierdzeń samych stron.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostała wysokość ewentualnie należnego powodowi odszkodowania. Twierdzenia bowiem stron w tym zakresie wzajemnie się wykluczały. O ile bowiem ani pozwany, ani ubezpieczycielC.(...) Towarzystwo (...)z siedzibą wP.nie kwestionował prawa powoda do odszkodowania, czego dowodem była zresztą zapłata na rzecz powoda kwoty 2.591,70 zł z tego tytułu, o tyle w/w nie zgodzili się już z wysokością odszkodowania, dochodzonego przez powoda ponad wypłaconą kwotę. Sporną w tym kontekście pozostała wysokość kosztów naprawy uszkodzonego urządzenia elektroenergetycznego, wchodzącego w skład przedsiębiorstwa powoda, a przy tym w szczególności stawka roboczogodziny za prace naprawcze.
W powyższym kontekście zauważyć należy, że odpowiedzialność posiadacza pojazdu mechanicznego określa przepisart. 436 § 1 k.c.w zw. zart. 435 § 1 k.c.(odpowiedzialność ponosi samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody). Szkoda musi być wyrządzona przez ruch mechanicznego środka komunikacji.Art. 436 k.c.nie reguluje samodzielnie wszystkich zasad odpowiedzialności samoistnego posiadacza mechanicznego środka komunikacji poruszającego się za pomocą sił przyrody. W tym względzie odsyła do reguł odpowiedzialności prowadzącego na własny rachunek przedsiębiorstwo (art. 435 § 1 k.c.). Wiąże się to tym samym z przyjęciem zasady ryzyka jako podstawy odpowiedzialności. Stąd czyn sprawcy zdarzenia, jak i wtórnie odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń oceniane winny być właśnie na zasadzie ryzyka. Ruch pojazdu jest niebezpieczny w szczególności w tym znaczeniu, że szkody wyrządzone przez ten ruch są często niezawinione, stąd wyprowadzona została zasada ryzyka posiadacza pojazdu mechanicznego (uchwała SN z 2.01.1976r. IIICZP 79/75).
W procesie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym koniecznym jest, aby powód wskazał szkodę, którą poniósł, oraz pozostające z nią w adekwatnym związku przyczynowym zdarzenie będące jej źródłem. Szkodą jest każdy uszczerbek w dobrach chronionych przez prawo (życie, zdrowie, wolność, majątek). Szkoda majątkowa polega na różnicy między obecnym stanem majątku poszkodowanego a stanem, jaki istniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.
Analizując zdiagnozowaną wyżej kwestię sporną, dotyczącą wysokości należnego powodowi odszkodowania Sąd dostrzegł przede wszystkim treść opinii biegłego sądowegoR. J. (2), która to opinia (w tym opinie uzupełniające) były wprawdzie kwestionowane przez strony, ale liczne zarzuty stron zostały przez biegłego dostatecznie wyjaśnione i zdobyły pełną aprobatę tut. Sądu, mającą odzwierciedlenie w treści wydanego w sprawie orzeczenia. Kwestia powyższa zatem mogła zostać rozstrzygnięta w oparciu o opinię biegłegoR. J. (2)i tak też Sąd przyjął, ustalając odpowiednio całkowitą wysokość odszkodowania należnego powodowi na kwotę 4.380,38 zł. Dookreślenie owej wartości koresponduje z faktem wywiedzionym przez biegłego, z którego wynika, że ubezpieczyciel (interwenient uboczny) rażąco zaniżył kosztorys, zaś rzeczywiste koszty naprawy wynikające z naprawy w sytuacji awaryjnej oraz z warunków terenowych zawarte są w kosztorysie strony powodowej.
Rozstrzygając w powyższym kontekście sporne zagadnienie dotyczące stawki roboczogodziny prac naprawczych, implikującą wysokość należnego powodowi odszkodowania Sąd dostrzegł, że w/w biegły stwierdził jednoznacznie, że stawka roboczogodziny przyjęta przez stronę powodową w wysokości 51,10 zł za pracę wysoko wykwalifikowanych pracowników nie jest wysoka, a nawet wywiódł, że w/w stawka kształtuje się na niskim poziomie. Biegły sądowy przy tym wyjaśnił, że w/w stawka uwzględnia wszystkie składowe tak, aby możliwe było wykonanie nagłej nieprzewidzianej pracy, w tym także koszty pracy służb pomocniczych dokonujących pomiarów po uruchomieniu, jak i pracy służb ruchu. Owe konkluzje biegłego nie zostały skutecznie zakwestionowane przez stronę pozwaną (oraz interwenienta), a zatem Sąd dał im w pełni wiarę, opierając na nich rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.
Wbrew twierdzeniom strony pozwanej wskazać należy, że zważywszy na zakres uszkodzeń urządzenia elektroenergetycznego, usunięcie awarii przez powodowy zakład niewątpliwie miało charakter awaryjny i ratowniczy. Doszło bowiem do zniszczenia stanowiska podpory linii n/n, złamana została żerdź, na której wspiera się linia. Przewody linii n/n były na ziemi i ciągniku, co powodowało potencjalne zagrożenie dla życia i mienia. Następnie akcja zabezpieczająca przeszła w tryb odbudowany, co było konieczne z uwagi na wstrzymanie dostaw energii do okolicznych gospodarstw. Przy tym również uwzględnić należało, że pracownicy pogotowia energetycznego pracują 24 h przez 7 dni w tygodniu, muszą być w całkowitej dyspozycji i gotowości do usunięcia awarii tak, jak miało to miejsce w realiach niniejszej sprawy, bowiem w tym konkretnym wypadku nie ma mowy o planowaniu pracy (vide: opinia ustna biegłego wydana na rozprawie- k. 190- 190v). Wreszcie dostrzec należało obowiązek po stronie powoda jako przedsiębiorstwa przesyłowego do zapewnienia odbiorcom dostawy energii i niwelowania skutków wszelkich awarii w jak najkrótszym czasie, aby przerwy w dostawie energii były jak najkrótsze. W konsekwencji Sąd uznał, że podnoszone przez pozwanego zarzuty co do braku naprawy szkody w ramach akcji ratunkowej, czy usunięcia awarii nie znalazły uznania, a jedynie świadczą o nieznajomości przez pozwanego oraz interwenienta ubocznego procedur firm energetycznych, związanych z ratowaniem mienia, z usuwaniem w trybie ratowniczym skutków uszkodzenia elementów sieci powstałych w wyniku zdarzeń nagłych, a także odpowiedzialności zakładu energetycznego za bezprzerwowe działanie sieci elektroenergetycznej.
Rozstrzygając dalej omawianą kwestię Sąd dostrzegł, że niewątpliwie ustalona przez stronę powodową stawka roboczogodziny musi uwzględniać kompetencje, jakie winien posiadać pracownik firmy energetycznej, i takowe kompetencje bezspornie przyjęta przez powoda stawka uwzględnia. Zaprzeczając w tym miejscu tezom lansowanym przez pozwanegoL. D.co do tego, że nie na każdym etapie naprawy szkody wymagani byli wysoko wykwalifikowani pracownicy podkreślić należy, że zatrudnieni pracownicy strony powodowej nie przychodzą „z ulicy”, tylko zostają zatrudnieni na podstawie ponad standardowych umiejętności. Winni cechować się nie tylko odpowiednim stanem zdrowia, ale muszą posiadać sprawdzone i właściwe kwalifikacje zawodowe, w tym świadectwa kwalifikacyjne, w szczególności zaświadczenie ukończenia szkolenia w zakresie bezpiecznej pracy na wysokości (vide: przepisy i rozporządzenia Prawa Budowlanego,Prawa Energetycznegoi Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28.04.2003 r. w sprawie szczegółowych zasad stwierdzenia posiadania kwalifikacji przez osoby zajmujące się eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci energetycznej). Nie ma przy tym znaczenia na jakim etapie naprawy szkody wymagani byli wykwalifikowani pracownicy, a na jakim nie, bowiem nie można stosować cennika związanego z pracami wykonywanymi w trybie wyceny akcji ratowniczej i później pracy odtworzeniowej. Nie można pomijać również kwestii podatków, kosztów wyposażenia stanowiska pracy, jakie firma zatrudniająca musi ponieść, kosztów szkoleń, obowiązkowych badań oraz wyposażenia.
Ze sporządzonej w sprawie opinii biegłego wynika również bezspornie, że cennikfirmy (...), na który powoływała się strona pozwana jest produktem firmy komercyjnej i nie stanowi podstawy do wyznaczania poziomu cen za usuwanie awarii. Owa konkluzja biegłego nie została skutecznie zakwestionowana przez pozwanego. Biegły wskazał, że takim wskaźnikiem może być informacja GUS o wysokości cen w gospodarce kraju, wysokości wynagrodzenia, które są ogłaszane na oficjalnych stronach rządowych oraz Instrukcja Postępowania(...), która jest normą wewnętrzną. Na tym tle wysokość stawki roboczogodziny za pracę wysoko wykwalifikowanych pracowników biegły ocenił jako niski, podkreślając jednocześnie, że cennik w/w firmy nie uwzględnia specyfiki akcji ratunkowej, czy działania w stanie konieczności ochrony mienia i ratowania życia. Sąd, nie znajdując podstaw do zakwestionowania sporządzonej w sprawie opinii uznał, że koszty i nakłady ujęte w kosztorysie powoda są ekonomicznie uzasadnione i niezbędne celem przywrócenia uszkodzonego urządzenia infrastruktury przesyłowej do stanu odpowiadającego obowiązującym w tym przedmiocie wymogom jakościowym i standardom bezpieczeństwa.
Nie sposób również zgodzić się z podnoszoną przez interwenienta ubocznego kwestią zasadności potrącenia materiałów użytych do naprawy uszkodzonego słupa z uwagi na jego zużycie technologiczne. Wskazać należy przy tym, że eksploatacja urządzeń przesyłowych przewidziana jest na dziesiątki lat. Słup wraz z liniami energetycznymi są narażone na zmienne warunki atmosferyczne. Stopień zużycia nie ma w tym przypadku znaczenia, bowiem system oceny przydatności urządzeń elektroenergetycznych jest zero-jedynkowy, tzn. element spełnia wymagania, lub ich nie spełnia. Jeżeli urządzenie przesyłowe było czynne, to znaczy, że spełniało wymagania. Wypłata odszkodowania zatem z uwzględnieniem wartości użytych przez powoda materiałów nie stanowi, wbrew twierdzeniom pozwanego oraz interwenienta ubocznego, źródła bezpodstawnego wzbogacenia. W tym zakresie biegły konsekwentnie podtrzymał, że jeśli struktura słupa zostanie uszkodzona, nie można go ponownie wykorzystać i dokonuje się jego wymiany. Procedura zakładów energetycznych w tym zakresie nie dopuszcza żadnej nierzetelności. Okoliczność ta koresponduje z faktem, że niewątpliwie nikt nie zakłada mieszkania w okolicy, gdzie dokonuje się ponownego wykorzystania urządzeń przesyłowych w sposób zagrażający życiu i mieniu zainteresowanych, na co wszak zwrócił uwagę biegłyR. J.. Dokonanie zatem naprawy spornego urządzenia przesyłowego w ślad za obowiązującymi stronę powodową procedurami nie świadczy o bezzasadnym zawyżeniu kosztów tejże naprawy.
Sumując powyższe Sąd uwzględnił, że biegły sądowy, sporządzając opinię w oparciu o materiał zgromadzony w aktach sprawy oraz oględziny miejsca szkody, słusznie potwierdził zasadność przyjętej przez powoda stawki roboczogodziny, biorąc pod uwagę awaryjny charakter naprawy, obowiązek niezwłocznego usunięcia awarii przez powoda jako przedsiębiorstwa przesyłowego oraz konieczność wykonywania specjalistycznych prac przez wysoko wykwalifikowanych pracowników. Biegły oceniając rozmiar szkody, niezbędny zakres prac naprawczych i wysokość kosztów naprawy, stwierdził trafność sporządzonego przez powoda kosztorysu, uznając jednocześnie kosztorys interwenienta ubocznego za rażąco zaniżony.
Odnosząc się do zastrzeżenia pozwanego złożonego w trybieart. 162 k.p.c.co do oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu sieci i instalacji elektrycznej i przyjęcia, że dotychczasowa opinia jest nieprzydatna z punktu widzenia ustalenia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności wskazać należy, że zgromadzone w sprawie dokumenty i opinieR. J.(obszernie zresztą uzupełniane) dają, zdaniem tut. Sądu wystarczającą podstawę to określenia wysokości należnego powodowi odszkodowania. Sporządzona w sprawie opinia biegłego jest fachowa i rzetelna, zaś wskutek złożonych zarzutów biegły odpowiednio uzasadnił, dlaczego wydał opinię o takiej treści. Sąd uznał zatem, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy sprawił, że okoliczności sporne zostały już dostatecznie wyjaśnione, a dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego spowodowałoby jedynie zwłokę w postępowaniu. Wskazać należy przy tym, iż specyfika oceny dowodu z opinii biegłego wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez Sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Kryteria oceny tego dowodu stanowią również: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanych w nich stanowisk oraz stopień stanowczości wyrażonych w nich ocen. Opinia sporządzona w niniejszej sprawie jest – w ocenie Sądu – wnikliwa i wyczerpująca, logiczna i spójna, a wnioski w niej zawarte prawidłowo uzasadnione. Biegły w sposób wyczerpujący i przekonywujący wskazał dlaczego wydał opinię powyższej treści, zatem Sąd nie widzi jakichkolwiek podstaw do podważenia wyprowadzonych przez biegłego wniosków. Tym samym brak było podstaw do dopuszczania dowodu z opinii innego biegłego.
W konkluzji zdaniem tut. Sądu do ustalenia wysokości należnego powodowi odszkodowania, przyjąć należało wysokość kosztów naprawy wynikających z kosztorysu podwykonawczego powoda, ustalonym na kwotę 4.380,38 zł. Z tych względów Sąd przyjął, że wypłacona przez interwenienta ubocznego kwota odszkodowania jest nieadekwatna do poniesionej przez powoda szkody i przyznał powodowi odszkodowanie w kwocie 1.788,68 zł, stanowiącej różnicę między wysokością kosztów naprawy urządzenia elektroenergetycznego (4.380,38 zł), a kwotą wypłaconego powodowi odszkodowania w toku postępowania likwidacyjnego (2.591,70 zł). W efekcie powyższego Sąd orzekł jak w pkt I wyroku. O odsetkach Sąd orzekł po myśliart. 817 § 1 kc., uwzględniając fakt zgłoszenia szkody pozwanemu w dniu 5.12.2016 r. oraz żądanie pozwu.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c., zgodnie z ogólną zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Sprawę w całości przegrał pozwany. Wobec tego, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.070,46 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, na którą składają się kwoty: 900 zł tytułem zastępstwa procesowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 90 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu oraz 2.063,46 zł tytułem wydatków na opinię biegłego sądowego (vide: k. 92, 138, 198). O powyższym orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku.