Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 67/18
Data wyroku: 2018-04-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Przemysław Wasilewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu, Uniewinnienie
Podstawa prawna: ART. 286§1 KK

I.Sygn. akt VIII Ka 67/18

1.1.WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 kwietnia 2018 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
PrzewodniczącySSO Przemysław Wasilewski
Protokolant Teresa Lasota
przy udziale Prokuratora Bazyla Telentejuka
po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 roku
sprawyR. P.
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 k.k.;
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim
z dnia 30 listopada 2017 roku, sygnatura akt VII K 61/17

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy .

II
Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
R. P.został oskarżony o to, że w dniu 7 lutego 2014 roku wB.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem(...) Bank S.A.w kwocie 14.486,53 złotych w ten sposób, że w placówce banku wB.przyul. (...)zawarł umowę kredytu gotówkowego(...)nr(...), wprowadzając w błąd pracownika banku co do zamiaru wywiązania się z warunków umowy i spłaty pożyczki, czym działał na szkodę(...) Bank S.A.z siedzibą weW.w kwocie 14 486,53 złotych, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 286 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2017 roku w sprawie o sygn. akt VII K 61/17 Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim uniewinnił oskarżonegoR. P.od popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, kwalifikowanego tymże aktem oskarżenia zart. 286 § 1 k.k.Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.nakazał zwrot osobie uprawnionej(...) Bank S.A.z siedzibą weW.dowodów rzeczowych w postaci: umowy o kredyt nr(...)z dnia 07.02.2014 r., kwestionariusza personalnegoR. P.z dnia 07.02.2014 r. oraz wniosku o udzielenie kredytu gotówkowegoR. P.z dnia 07.07.2014 r., przechowywanych na karcie 10-13 akt sprawy. Kosztami postępowania sądowego obciążył Skarb Państwa.
Prokurator na zasadzieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.,art. 427 § 1 k.p.k.,art. 444 k.p.k.iart. 447 § 1 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego
Na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.,art. 438 pkt 3 k.p.k.zarzucił rozstrzygnięciu:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie oskarżonemuR. P.popełnienia zarzuconego mu czynu podczas gdy właściwa ocena zebranego materiału dowodowego a zwłaszcza całokształtu zachowania oskarżonego, w tym fakt rezygnacji z pracy a co za tym idzie utrata źródła utrzymania, prowadzi do wniosku, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa.
Wniósł o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bielsku Podlaskim.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I Instancji, przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący i pełny.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 roku, II Kr 355/74, OSNPG 1075/9/83, LEX nr 16881).
Odnosząc się do jedynego zarzutu sformułowanego przez apelującego – błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku stwierdzić należy, że – w ocenie Sądu Okręgowego – nie jest on trafny.
Jak wynika z uzasadnienia środka odwoławczego, Prokurator nie kwestionuje faktograficznej części ustaleń Sądu Rejonowego oraz rozważań prawnych dotyczących kodeksowego rozumienia przestępstwa oszustwa zart. 286 § 1 k.k.Sąd Odwoławczy również nie dopatrzył się w powyższej części najmniejszych uchybień, również takich, które winny być brane pod uwagę z urzędu. Nie widząc potrzeby powielania tych elementów wystarczającym jest odesłanie w tej części do uzasadnienia Sądu I Instancji.
Skarżący dopatruje się błędów Sądu podczas procesu subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod stan prawny. Pierwszym wadliwym elementem, zdaniem Prokuratora, była ocena faktu utraty pracy przezR. P.. W ocenie oskarżyciela na datę podpisywania umowy kredytowej w/w spełniał wszystkie warunki stawiane przed kredytobiorcą. Niezwłocznie po otrzymaniu kredytu w/w porzucił pracę. Co więcej, codziennie po uzyskaniu środków finansowych, co wynika z zeznań żony oskarżonego, znajdował się on w stanie nietrzeźwości. Zdaniem apelującego świadczy to o tym, że podsądny chciał sprowokować dyscyplinarne zwolnienie go z pracy. Ponieważ przedstawiciel pracodawcy po stwierdzeniu, że świadczy on pracę będąc pod działaniem alkoholu, tylko wyprosił go z zakładu pracy i kazał iść do domu, nie pozostawało mu nic innego jak złożyć wypowiedzenie i zrezygnować z pracy.
Drugim wadliwym elementem, jest pominięcie okoliczności, że po utracie pracy oskarżony osiągał dochody w postaci zasiłku. Jeżeli faktycznie miał zamiar wywiązywać się z umowy o kredyt, zdaniem skarżącego, miał możliwość uiszczenia raty, chociażby częściowo.
Sąd Okręgowy nie podzielił powyższych zastrzeżeń. Po pierwsze, z punktu widzeniaart. 286 § 1 k.k.do uznania winnym jest wymagane między innymi wykazanie zamiaru kierunkowego u oskarżonego. Jego działanie musi się oznaczać najwyższym stopniem umyślności, nakierowanej na osiągnięcie ściśle określonego celu. Co więcej należy wykazać świadome działanie w tym kierunku, czy też rozpoczęcie realizacji tego celu w momencie wprowadzania w błąd danej osoby - w niniejszej sprawie rozpoczęcia starań o uzyskanie kredytu. Innymi słowy oskarżyciel powinien udowodnić, żeR. P.występując o kredyt zaplanował zwolnienie go z pracy i utratę dochodów, przez co wywołał w pracownikach pokrzywdzonego banku mylne wyobrażenie, że jest klientem, który w okresie objętym umową kredytową, będzie posiadał źródło dochodów, pozwalające na spłatę rat kredytowych zgodnie z harmonogramem. Takiego dowodu w sprawie niesposób znaleźć. Po pierwsze, uwadze skarżącego uszedł fakt, że żona oskarżonegoK. P.na rozprawie w dniu 30 maja 2017 roku skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań (k. 167v). Zatem w żaden sposób nie mogą być wykorzystane zeznania złożone przez tego świadka na etapie postępowania przygotowawczego, w tym odnośnie ustalenia okoliczności częstotliwości spożywania alkoholu przez oskarżonego po otrzymaniu kredytu. Wbrew twierdzeniom skarżącego trudno uznać, żeR. P.niezwłocznie po uzyskaniu kredytu porzucił pracę, skoro umowa kredytowa została podpisana w dniu 07 lutego 2014 r., a umowa o pracę rozwiązana z upływem 28 lutego 2014 r. W ocenie Sądu Okręgowego żaden dowód spośród zgromadzonych w sprawie, nie wspiera wersji zdarzenia związanej z „przestępczymi planami oskarżonego” zaprezentowanej w apelacji. Równie, o ile nie bardziej, prawdopodobną jest wersja zaprezentowana przez Sąd I Instancji. W takim wypadku, przy istnieniu nieusuwalnych wątpliwości w sprawie, zgodnie zart. 5 § 2 k.p.k.należy je rozstrzygać na korzyść oskarżonego.
Jeśli chodzi o świadczenia wypłacane oskarżonemu przez Powiatowy Urząd Pracy wH., to należy podkreślić, że był to zasiłek dla bezrobotnych. Oskarżony uzyskał status bezrobotnego po zarejestrowaniu się w Urzędzie Pracy w dniu 20 maja 2014 r. (ponad 3 miesiące po zdarzeniu), a pierwsze świadczenie otrzymał 18 sierpnia 2018 r. (ponad 6 miesięcy po zdarzeniu). Z uwagi na utratę w lutym 2014 roku stałego źródła dochodu, otrzymany po 6 miesiącach zasiłek został przeznaczony na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych w/w. Trudno przyjmować, że niedokonywanie wpłat z tytułu spłaty chociażby częściowej poszczególnych rat (do 7-go każdego miesiąca poczynając od marca 2014 r.), przez okres 6 miesięcy do momentu otrzymania pierwszego zasiłku, oznacza zrealizowanie w dniu 07 lutego 2014 r. znamion czynu zart. 286 § 1 k.k.Byłoby to założenie całkowicie dowolne, niewynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, uczynione na niekorzyść oskarżonego.
Z powyższych względów Sąd Odwoławczy uznał rozstrzygniecie Sądu Rejonowego ze wszech miar za prawidłowe i w całości podzielił rozważania tego Sądu zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.
Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb Państwa na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 632 pkt 2 k.p.k.