Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1982/17
Data wyroku: 2018-03-30 00:00:00
Typ orzeczenia: OTHER
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 § 1 kc

poczatektekstu
[Przewodniczący 00:00:01.228]
Początek uzasadnienia. Zaskarżonym wyrokiem z 12 lipca 2017 roku Sąd Rejonowy w Łowiczu w sprawie z powództwaI. J.przeciwkoTowarzystwu (...) S.A.z siedzibą wW.o zadośćuczynienie zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 60.000 złotych z ustawowymi odsetkami od 12 lipca 2017 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 6.617 złotych tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 3.617 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Po drugie oddalił powództwo w zakresie żądania odsetek od dnia 29 marca 2014 roku do dnia 11 lipca 2017 roku. Po trzecie nakazał zwrócić powodowi ze Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Łowiczu 1.000 złotych tytułem zaliczki, a po czwarte nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Łowiczu 297 złotych 93 grosze tytułem wydatków wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziły się obie strony. Powód w swej apelacji zaskarżył wyrok w części oddalającej powództwo, co do odsetek ustawowych od dnia 29 marca 2014 roku do dnia 11 lipca 2017 roku zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnięartykułu 481w związku z 455kci błędne przyjęcie, że te odsetki należą się od daty wyrokowania, a nie od 29 marca 2014 roku, to od dnia następnego po wydaniu przez pozwanego decyzji kończącej postępowanie likwidacyjne i wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie odsetek ustawowych od 29 marca 2014 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu. Z kolei strona pozwana wyrok zaskarżyła w części, to jest w punkcie 1 ponad kwotę czterdzieści pięć tysięcy, to jest, co do kwoty piętnastu tysięcy z ustawowymi odsetkami od 12 lipca 2017 do dnia zapłaty oraz w zakresie, w jakim orzeka o zasądzeniu od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w całości. Punkt 4 w całości. I zarzucono naruszenie przepisówartykułu 233 paragraf 1 kpc, również w związku zartykułem 278 kpc. Zarzuty te sprowadzają się do poczynienia błędnych ustaleń, że poszkodowany nie przyczynił się do powstania szkody. Zarzucono naruszenieartykułu 415w związku z artykułem 50 ustęp 1 Ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych przez błędną wykładnię i ustalenie winy ubezpieczonego za powstanie przedmiotowej szkody w całości, podczas, gdy również zaniechanie powoda było przyczyną powstania szkody; 362Kodeksu cywilnegoprzez niezastosowanie i nieograniczenie odpowiedzialności ubezpieczeniowej strony pozwanej, podczas, gdy poszkodowany przyczynił się do powstania szkody przez wykonywanie pracy w postaci zbierania pociętego drzewa w pobliżu pracującej pilarki łańcuchowej przy jednoczesnej możliwości wykonania tej pracy po zakończeniu pracy pilarza oraz przy jednoczesnym wykonywaniu tej pracy bez żadnych środków ochrony indywidualnej, to jest odzieży ochronnej, okularów ochronnych. Sąd..., a w oparciu, w oparciu o te zarzuty wnosiło się o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa w zaskarżonej części oraz rozliczenie kosztów procesu według zasad odpowiedzialności za wynik procesu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. W przedmiotowej sprawie główną oś sporu stanowiła kwestia przyczynienia się powoda do spowodowania wypadku oraz rozłożenia odpowiedzialności za szkodę będącej przedmiotem niniejszego postępowania, która w ocenie apelującego ubezpieczyciela była dokonana przez Sąd I Instancji niewłaściwie, albowiem nie uwzględniała zaniedbań w zakresie nieużycia do pracy odzieży ochronnej i okularów. W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, co do przebiegu zdarzenia. Ustalenia te nie były kwestionowane przez strony. Nie można podzielić zarzutu naruszenia przepisuartykułu 233 paragraf 1 kpc. Wbrew twierdzeniu skarżącego ustalenia te są logiczne, przekonujące i w pełni zasługują na aprobatę. Zarzut ten w istocie sprowadza się do naruszeniaartykułu 362 kcpoprzez nieprzyjęcie przyczynienia powoda do szkody. Zarzut 231 w związku zartykułem 278 kpcjest niezrozumiały, nie wiadomo bowiem, jakie domniemanie faktyczne miałoby być wywiedzione z opinii biegłego zwłaszcza, co do przyczynienia się powoda do szkody. Wskazać bowiem należy, że w niekwestionowanej opinii biegła wprost stwierdziła, że wypadek miał charakter losowy i formalnie nie naruszono przepisów BHP, a poszkodowany nie miał na niego wpływu. Przywołane w apelacji orzeczenia dotyczą diametralnie odmiennych stanów faktycznych. Przypomnieć należy, że z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika brak wiedzy powoda o stanie piły, łańcucha oraz rola pomocnicza sprowadzająca się jedynie do odnoszenia pociętego drewna. Z prawidłowych ustaleń faktycznych Sąd I Instancji wywiódł w pełni właściwe wnioski sprowadzające się do konkluzji o braku przyczynienia się powoda do powstania szkody. Na tej płaszczyźnie przypomnienia wymaga, iż z mocyartykułu 6 kcciężar dowodu w zakresie wykazania przyczynienia się poszkodowanego do szkody spoczywał na pozwanym. Skoro bowiem na tym twierdzeniuZakład (...)opierał swoją obronę przed dochodzonym roszczeniem to na nim, a nie na powodzie spoczywał ciężar wykazania okoliczności ograniczających jego obowiązek naprawienia szkody. Zgodnie zartykułem 362 kc, jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody obowiązek naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Podkreślić należy, iż przy odpowiedzialności na zasadzie ryzyka do zastosowaniaartykułu 362 Kodeksu cywilnegoobok wymagania adekwatnego związku przyczynowego wystarcza obiektywna nieprawidłowość zachowania się poszkodowanego. Dokonując oceny zarzutu naruszeniaartykułu 362 kcjeszcze raz należy odnieść się do niekwestionowania opinii biegłej, gdzie stwierdzono o braku obowiązkowych standardów BHP w rolnictwie indywidualnym i o charakterze losowym wypadku, na który poszkodowany nie miał żadnego wpływu. W tym stanie rzeczy nie miał racji bytu zgłoszonego przez pozwanego zarzut naruszeniaartykułu 362 kc.Dlatego też apelacja pozwanego z mocyartykułu 385 kpcpodlega oddaleniu. Apelacja powoda w całości podlega uwzględnieniu. Apelacja ta dotyczy ustalenia daty początkowej odsetek od zadośćuczynienia. Sąd I Instancji nie ustrzegł się istotnego uchybienia przepisom prawa materialnego poprzez nieprawidłowe oznaczenie terminu początkowego biegu odsetek od zasądzonego świadczenia i w tym zakresie zaskarżone rozstrzygnięcie podlegać musiało zmianie. Przede wszystkim przypomnieć należy, iż zgodnie z treściąartykułu 481 paragraf 1 kcwierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia w przypadku, gdy dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia. W myślartykułu 455 kc, jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. W rozpoznawanej sprawie jak ustalono powód zgłosił szkodę pozwanemu w dniu 18 stycznia 2014 roku żądając 150.000 złotych zadośćuczynienia. W dniu 28 marca 2014 roku pozwany uznał w części żądanie, lecz w pozostałym zakresie odmówił zapłaty zadośćuczynienia odsyłając poszkodowanego na drogę sądową. Skoro tak, to pozwany pozostaje w opóźnieniu w zapłacie dochodzonego zadośćuczynienia od dnia 29 marca 2014 roku. Nie ulega wątpliwości, że w dacie zgłoszenia żądania, to jest w styczniu 2014 roku, a więc po dwóch latach od wypadku pozwany, jako profesjonalista na rynku ubezpieczeń mógł oszacować kwotę należnego zadośćuczynienia. W tym czasie było wiadomym, że powód w wypadku stracił oko, że potrzebuje epiprotezy ocznej oraz jak przebiegał proces leczenia, z jakimi komplikacjami, jakich poszkodowany doznał cierpień. Postępowanie przed Sądem jedynie w sposób sformalizowany oceniło zakres cierpień powoda. Pozwany mógł to we własnym zakresie ustalić w dacie zgłoszenia szkody. Dlatego też nie można podzielić oceny Sądu Rejonowego w tym zakresie. Byłaby to akceptacja praktyk zmierzających do przewlekania z wypłaceniem należnych świadczeń poszkodowanym. Podnieść należy, że pozwany nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności szczególnych uzasadniających przedłużenie postępowania likwidacyjnego. Uznał jedynie żądanie za wygórowane. Aktualnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i Sądów powszechnych nie istnieje już wątpliwość, że wymagane zadośćuczynienie zartykułu 445 paragraf 1 Kodeksu cywilnegoi związany z nim obowiązek zapłaty odsetek za opóźnienie przypadają na dzień doręczenia dłużnikowi wezwania do zapłaty przed wytoczeniem powództwa, albo odpisu pozwu. Wszystkie te uwagi powodują, iż Sąd Okręgowy z mocyartykułu 386 paragraf 1 kpcdokonał zmiany zaskarżonego orzeczenia w zakresie ustalenia daty początkowej biegu odsetek. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieartykułu 98 paragraf 1 kpcw związku zartykułem 391 paragraf 1 kpcprzy zastosowaniu zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty te złożyły się: opłata powoda od apelacji osiemset pięćdziesiąt cztery, wynagrodzenie pełnomocnika za jego apelację w kwocie 1.800 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika za reprezentowanie powoda w zakresie apelacji pozwanego również w kwocie 1.800 złotych. W sumie stanowi to kwotę 4.454 złote. Należy uwzględnić fakt, że w postępowaniu zostały rozpoznane dwie apelacje. Obie na niekorzyść strony pozwanej, a strona powodowa była reprezentowana, co do tych obu apelacji przez profesjonalnego pełnomocnika.
[koniec 00:13:55.032]