Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 41/18
Data wyroku: 2018-04-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Bezwzględny powód odwoławczy
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk, 439§1 pkt 8 kpk, 632 pkt 2 kpk, 113§1 kks

Sygnatura akt VI Ka 41/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia24 kwietnia 2018r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Protokolant Aleksandra Studniarz
przy udziale:

  Donaty Janickiej Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.,

D. K.przedstawiciela Naczelnika(...)Urzędu Celno-Skarbowego wK.

po rozpoznaniu w dniach: 9.03.2018 r. i 13.04.2018 r.
sprawyA. U.ur. (...)wO.,
synaS.iB.
oskarżonego zart. 107§1 kks
na skutek zażalenia pełnomocnika interwenienta oraz apelacji wniesionych przez pełnomocnika interwenienta i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 18 października 2017 r.    sygnatura akt IX K 390/16
na mocyart. 437 kpk,439 § 1 pkt 8 kpk,art. 632 pkt 2 kpkw zw. zart. 113 § 1 kks

1
uchyla zaskarżony wyrok i na mocyart. 17 § 1 pkt 7 kpkw zw. zart. 113 § 1 kksumarza postępowanie wobec oskarżonegoA. U.o zarzucone mu przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kks;

2
kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 41/18

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Z wywiedzionych apelacji na akceptację zasługiwała ta, którą wywiódł obrońca oskarżonego, gdy powoływał się on na wystąpienie w badanej sprawie ujemnej przesłanki procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej w rozumieniuart. 17 § 1 pkt. 7 kpk. W następstwie powyższego oba środki odwoławcze okazały się skuteczne o tyle, że w ich wyniku Sąd odwoławczy uchylił w oparciu oart. 437 kpkorazart. 439 § 1 pkt. 8 kpkw zw. zart. 113 § 1 kkszaskarżony wyrok i umorzył postępowanie wobec oskarżonegoA. U.o zarzucone mu przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kks.
A. U.został bowiem uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku – Białej z dnia 30 stycznia 2018r. – sygn. akt IX K 246/16 za przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kksw zw. zart. 9 § 3 kksiart. 6 § 2 kkspopełnione w dniach: 17 sierpnia 2015 r., 17 września 2015 r., i 8 stycznia 2016 r., mające charakter czynu ciągłego (vide: k 512-513, 514-518, 524-526).
Analiza treści powyższego orzeczenia, a w szczególności jego pisemnych motywów prowadziła jednoznacznie do wniosku o pełnej identyczności i tożsamości objętych nim zachowań oskarżonego oraz zachowania rozpatrywanego z przedmiotowej sprawie, jak również ich okoliczności, sposobu działania i zamiaruA. U.. Tym samym – o pełnej identyczności i tożsamości czynu aktualnego z czynem, za jaki był on już prawomocnie skazany.
W każdym z owych przypadków działając jako prezes zarządu w spółkach:(...) Sp. z o.o.z siedzibą wB.oraz(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.zawierał z właścicielami lokali (położonymi bądź to wB., bądź to wG.) – umowy, mocą których najmował ich powierzchnię gdzie umieszczał następnie elektroniczne automaty do gier, przy wykorzystaniu których urządzał w celach komercyjnych gry hazardowe o losowym charakterze. Zawsze w braku koncesji lub odpowiedniego zezwolenia.
Czynności oskarżonego miały przy tym miejsce każdorazowo w takich samych w praktyce realiach faktycznych, identyczną „metodą”, w tożsamym czasie. Data, w którejA. U.dopuścić się miał przestępstwa skarbowego zarzuconego mu obecnie i przypisanego nieprawomocnie zaskarżonym wyrokiem wręcz „pochłonięta” zastała przez okres, za jaki doszło do prawomocnego skazania naprowadzonym wcześniej orzeczeniem Sądu Rejonowego w Bielsko – Białej, a to okres wyznaczony dniem początkowym i dniem końcowym przedziału czasowego wskazanego tymże rozstrzygnięciem.
Hipotetycznie zatem w sytuacji łącznego rozpoznania przedmiotowej sprawy ze sprawą „(...)” istniały wszelkie warunki objęcia wszystkich wchodzących w rachubę zachowań oskarżonego konstrukcją zart. 6 § 2 kksi potraktowania czynu zarzuconego w badanej sprawie w kategoriach fragmentu i części składowej podjętych tak wcześniej, jak i później aktywności (jakich dotyczyło prawomocne już skazanie), będących wyrazem realizacji jednego i tego samego zamiaru. Nic bowiem nie wskazywało, byA. U.zamiar taki podejmował odrębnie i na nowo w odniesieniu do każdej kolejnej umowy najmu zawieranej z każdym kolejnym właścicielem lokalu. W szczególności zaś, by zamiar taki w zakresie urządzenia gier w lokaluSalon (...)wG.miał zostać podjęty niezależnie od zamiaru urządzenia takowych gier w lokalach, o jakie chodziło w sprawie „(...)”. Tam wprost przyjęto działanie oskarżonego w ramach czynu ciągłego w sensieart. 6 § 2 kks, a tym samym w granicach zamiaru powziętego z góry. Czyn aktualny miał zaś nastąpić w dacie 11 września 2015 r., czyli mniej niż miesiąc od pierwszego z zachowań, za które zapadł wyrok przed Sądem Rejonowym w Bielsku – Białej, sześć dni przed zachowaniem drugim i niecałe cztery miesiące przed zachowaniem trzecim.
Specyfika wszystkich owych przypadków przekonywała zdecydowanie, że raz założył on prowadzenie działalności o określonym charakterze i profilu i zamiar ów systematycznie, „na raty” realizował w następstwie „rozciągania” jej na kolejne lokale.
W efekcie żadnego znaczenia nie odgrywała okoliczność odmienności miejscowości, gdzie znajdowały się poszczególne lokale, odmienności samych lokali i ich właścicieli, a wreszcie odmienności w zakresie wykorzystywanych automatów.
Prawomocne skazanie za czyn ciągły stało na przeszkodzie ponownemu postępowaniu o dalsze zachowania tego samego sprawcy będące elementem tego czynu, które nie stanowiły przedmiotu wcześniejszego osądzenia.
Czyn ciągły obejmuje wielość naturalistycznych zachowań podjętych w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Sprawca przystępując do pierwszego składającego się na ciąg zachowania działa w zamiarze obejmującym wszystkie zachowania objęte znamieniem ciągłości, zaś kompleks zachowań jest jedną i nierozerwalną całością. Taki właśnie stan rzeczy wystąpił w badanej sprawie, a z całą pewnością też działanie oskarżonego z wykorzystaniem takiej samej sposobności.
Przyjęcie konstrukcji czynu ciągłego przesądzało o konieczności stosowania zasady
ne bis in idem procedatur wyrażonej wart. 17 § 1 pkt 7 kpk(vide: uchwała SN z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002/1-2/2).
Powyższe rodziło ujemną przesłankę procesową powagi rzeczy osądzonej, której zakres wyznaczony został wcześniej prawomocnym wyrokiem. Prawomocne skazanie za przestępstwo popełnione czynem ciągłym stwarzało stan materialnej prawomocności w stosunku do okresu objętego skazaniem, a także w odniesieniu do jednostkowych zachowań, które nie zostały objęte opisem czynu przypisanego, co wykluczało przypisanie sprawcy kolejnych takich samych zachowań z okresu opisanego w prawomocnym wyroku (vide: uchwała SN z dnia 15 czerwca 2007 r., I KZP 15/17, OSNKW 2007/7-8/55 i wyrok SN z dnia 2 lipca 2015 r., V KK 45/15, LEX nr.(...)).
Zaskarżony wyrok należało zatem uchylić, zaś postępowanie o zarzuconeA. U.przestępstwo skarbowe – umorzyć.
Sąd Okręgowy ograniczył tym samym – na zasadzieart. 436 kpkw zw. zart. 113 § 1 kks– rozpoznanie obu środków odwoławczych do omówionego wyżej uchybienia – podlegającego uwzględnieniu z urzędu i w pierwszej kolejności, gdyż było to wystarczające do wydania orzeczenia w postępowaniu odwoławczym, zaś rozpoznawanie pozostałych zarzutów apelacyjnych stało się bezprzedmiotowe.
Kosztami procesu w sprawie obciążono – po myśliart. 632 pkt. 2 kpkw zw. zart. 113 § 1 kks– Skarb Państwa, co spowodowało, iż rację bytu utraciły również zarzuty i argumentacja zaprezentowana w zażaleniu pełnomocnika interwenienta.