Sąd Rejonowy w Mrągowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 109/18
Data wyroku: 2018-07-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Raszkiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art.177 § 1kk

Sygn. akt IIK 109/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lipca 2018 r.
Sąd Rejonowy w Mrągowie, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Marek Raszkiewicz
Protokolant: st. sekr. sąd. Ewelina Rabuczewska
w obecności prokuratora Prok. Rej. Ewy Nowickiej
po rozpoznaniu dnia 19/07/2018 r. sprawy
M. S.synaB.iB. z domu H.,
ur. (...)wM.,
oskarżonego o to, że:
W dniu 19 listopada 2017 roku na trasieW.–W.gm.M., kierując samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...)naruszył umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował szczególnej ostrożności poruszając się lewym pasem drogi dla swojego kierunku jazdy, w wyniku czego doprowadził do czołowego zderzenia z prawidłowo poruszającym się pojazdem markiA. (...)kierowanym przezK. S., na skutek czego wyżej wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci otarcia naskórka głowy, rany tłuczonej okolicy rzepki lewej, złamania nasady dalszej kości promieniowej prawej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni,
tj. o przestępstwo zart. 177 § 1 k.k.

O R Z E K A :

I
OskarżonegoM. S.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tą zmianą w opisie, iż przyjmuje, że naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, i za to na podstawieart. 177 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 37a k.k.skazuje go nakarę grzywnę w rozmiarze 100 ( stu) stawek dziennych, ustalając wysokość stawki na 20 zł (dwadzieścia złotych);

II
Na podstawieart. 46 § 2 k.k.. orzeka wobec oskarżonegoM. S.nawiązkęw kwocie 5000zł(pięć tysięcy złotych) na rzecz pokrzywdzonegoK. S.;

III
Na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoK. S.kwotę 3217, 31 zł ( trzy tysiące dwieście siedemnaście złotych i trzydzieści jeden gorszy) tytułem zwrotu wydatków;

IV
Na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 19 listopada 2017 roku w godzinach wieczornychK. S.poruszał się samochodem osobowym markiA.onr rej. (...).K. S.poruszał się drogą gruntową prowadzącą do stronyW.w kierunku miejscowościW.(d. zeznaniaK. S.k. 167.
W tym samym czasie z przeciwnego kierunku ruchu, drogą prowadzącą zW.doW., samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...)poruszał się oskarżonyM. S.(d. wyjaśnienia oskarżonegoM. S.k. 100, 166).
Na trasie tej na prostym odcinku drogi, doszło do czołowego zderzenia się obu pojazdów. Kierujący pojazdemmarki T.,M. S.zjechał na lewy pas ruchu i następnie poruszając się tym pasem poprzez nieprawidłową technikę jazdy, niezachowanie szczególnej ostrożności przy zmianie pasa ruchu doprowadził do zderzenia z prawidłowo z jadącym z naprzeciwka pojazdem markiA. (...), (d. , wyjaśnienie oskarżonego z rozprawy k. 166, zeznanie pokrzywdzonego z rozprawy k 167, pisemna opinia biegłego k. 85-93).
Na skutek zaistniałego zdarzeniaK. S.doznał obrażeń ciała w postaci otarć naskórka głowy, rany tłuczonej okolicy rzepki lewej, złamania nasady dalszej kości promieniowej prawej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni (d. opinia sądowo - lekarska k. 81).
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie powołanych wyżej dowodów oraz pozostałych dowodów, w tym dokumentów ujawnionych w toku rozprawy głównej i zaliczonych w poczet materiału dowodowego.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest występek zart. 177§1 kk, tj. spowodowanie wypadku w komunikacji. Przedmiot sprawy karnej zakreślony został złożoną prze oskarżyciela publicznego skargą. Związanie Sądu może być jedynie przełamane na warunkach określonych wart. 398 kpk, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
OskarżonyM. S.słuchany w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Słuchany na rozprawie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Stwierdził, że nie kwestionuje opinii biegłego wydanej w powyższej sprawie (d. wyjaśnienia oskarżonego k. 100, 166).
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie jego przyznania się do winy, gdyż jest to zgodne z ustalonym w sprawie stanem faktycznym.
Ocena taka wynika z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego (vide k. 85-93)Z. K.. Biegły ten w pisemnej opinii stwierdził, że w momencie zdarzenia samochód osobowy markiA. (...)poruszał się prawym pasem jezdni. Do zdarzenia doszło, gdyż nadjeżdżający z przeciwnego kierunku samochód osobowyV. (...)poruszał się lewym pasem jezdni dla swojego kierunku ruchu. Stwierdził on, na podstawie zakresu uszkodzeń, że doszło do czołowego asymetrycznego zderzenia obu pojazdów na prawym pasie jezdni (dla kierunku ruchu samochodu osobowegoA. (...)). Pojazd markiA. (...)poruszał się z prędkością ok. 60 km/h, natomiast samochód osobowy markiV. (...)z prędkością ok. 50 km/h. Biegły ten stwierdził, że bezpośrednią przyczyną zaistniałego wypadku była nieprawidłowa technika jazdy kierującego samochodem osobowymmarki T.. Kierujący tym pojazdem, swoim postepowaniem naruszył zasadę ostrożności w ruchu drogowym – bezpośrednio przed wypadkiem poruszał się lewym pasem jezdni. Dodał nadto, że brak jest przesłanek aby wnioskować, że kierujący samochodem osobowym markiA. (...)swoim postepowaniem naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zaś prędkość kolizyjna podjazdów uczestniczących w wypadku drogowym nie znosiła znamion prędkości niebezpiecznej (d. pisemna opinia biegłego k. 85-93).
Sprawozdanie biegłego w opinii jest wyczerpujące i jasne. Odpowiada ono na pytania Sądu w zakresie mechanizmu przebiegu wypadku, toteż Sąd dał wiarę powyższej opinii.
Do opinii biegłego przystają zeznaniaK. S.. Świadek ten zeznał, iż jechał samochodem ojca, markiA. (...), drogą szutrową w kierunku swojego miejsca zamieszkania tj. Wierzbowa. Wracał z miejscowościK.. Jest to droga prowadząca pomiędzy miejscowościamiW.iW.. Stwierdził, że został oślepiony przez samochód jadący z naprzeciwka. Próbował uciec na prawe pobocze, jednakże nie uniknął uderzenia. Doszło do czołowego zderzenia się pojazdów. Stracił wtedy przytomność (d. zeznania świadkaK. S.k. 167). Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego na okoliczność wypadku i jego przyczyny polegającej na tym, że to oskarżony, w porze nocnej ,w poruszał się lewym pasem dla swego kierunku jazdy a pokrzywdzony poruszał się drogą w sposób prawidłowy. Dowód ten jest zbieżny z opinią biegłego. Opinia biegłego jest jasna , pełna a wiedza specjalna biegłego ni budzi zastrzeżeń. Opinia spełnia walor zart. 201acontrariokpk. Sąd uznaje ten dowód za wiarygodny.
Słuchani w sprawie świadkowieB. S. (1)iB. S. (2)na okoliczności wypadku drogowego nie wnieśli istotnej wiedzy. Ich zeznania w każdym razie nie podważają wersji przyjętej przez Sąd jako wiarygodnej. To samo odnieść należy odnieść do relacji świadkówR. R.(k. 167-168),A. B.(k. 168), które nic istotnego co do okoliczności przebiegu wypadku komunikacyjnego nie wnoszą stąd też ich bliższa analiza jawi się jako zbędna.
Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów.
Sąd zważył co następuje:
OskarżonyM. S.w dniu 19 listopada 2017 roku na trasieW.–W.gm.M., kierując samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...)naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował szczególnej ostrożności poruszając się lewym pasem drogi dla swojego kierunku jazdy, w wyniku czego doprowadził do czołowego zderzenia z prawidłowo poruszającym się pojazdem markiA. (...)kierowanym przezK. S., na skutek czego wyżej wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci otarcia naskórka głowy, rany tłuczonej okolicy rzepki lewej, złamania nasady dalszej kości promieniowej prawej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni,
W tym stanie rzeczy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości i została mu w pełni wykazana zebranymi w sprawie dowodami. Działaniem swym wyczerpał on dyspozycjęart. 177 § 1 k.k.Występek zart. 177§ 1 kkpopełnić można li tylko nieumyślnie. Natomiast odmiennie, do opisu zarzutu z aktu oskarżenia, Sąd uznał, iż oskarżony naruszenia zasady ruchu drogowego dopuścił się w sposób nieumyślny. Taka konstatacja wynika z tego, iż w samym zarzucanym czynie oskarżyciel , po stronie oskarżonego, przyjął niezachowanie zasady szczególnej ostrożności. Ostrożność sama w sobie jest elementem nieumyślności a nie działania umyślnego. Po wtóre, z analizy dowodów wynika, że oskarżony zjechał na lewy pas ruchu wykonując nieumiejętnie manewr przewidziany wart. 22 Prawo o ruchu drogowym(zmiana pasa ruchu ) co było wynikiem braku umiejętności poruszania się w trudnych warunkach nocny po drodze o nierównej nawierzchni. Brak jest dowodów by przyjąć, że oskarżony chciał poruszać się lewym pasem i świadomie naruszył przepis ruchu drogowego. Naruszenie zasady szczególnej ostrożności wynika z naruszenia przez oskarżonegoart. 22 Prawa o ruchu drogowym(ustawa z dnia 20 06 1997 roku, D.U. 98 poz. 602 ze zmianami )
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dobro prawne, w które godzi przestępstwo (bezpieczeństwo w komunikacji),
OskarżonyM. S.nie był dotychczas karany sądownie (d. dane o karalności k. 103)
W tym stanie rzeczy należy uznać, że wymierzona oskarżonemu kara grzywny jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu mu zarzucanego. Orzeczona kara spełni cele kary, w tym przede wszystkim cel wychowawczy. Sad w tym zakresie kierował się wytycznymi wyboru rodzaju kary i prymatu kar wolnościowych (art. 58 § 1 k.k.).
Oskarżony był do tej pory niekarany, przestępstwo, którego się dopuścił było nieumyślne. Stosowanie zatem represji w formie kary pozbawienia wolności byłoby w rozumieniu sprawiedliwej oceny czynu i osoby oskarżonego karą zbyt surową.
Na podstawieart. 46 § 2 k.k.Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoK. S.nawiązkę w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych. Orzeczona nawiązka nie zamyka możliwości dochodzenia innych roszczeń.
Sąd zasądził nadto na rzecz oskarżyciela posiłkowegoK. S.zwrot poniesionych przez niego wydatków zgodnie z rachunkiem przedstawionym przez pełnomocnika oskarżyciela..
O kosztach procesu Sąd orzekł po myśliart. 627 k.p.k.