Sąd Rejonowy w Szczytnie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 766/18
Data wyroku: 2018-07-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Bil

Sygn. akt: I C 766/18 upr.

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lipca 2018 r.
Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Leszek Bil

Protokolant:

starszy sekretarz sądowy Krystyna Hartung

po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2018 r. w Szczytnie na rozprawie
sprawy z powództwaBanku (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.
przeciwkoL. P.
o zapłatę
oddala powództwo
Sygn. akt I C 766/18 upr.

UZASADNIENIE
PowódBank (...) S.A.z siedzibą wW.w pozwie przeciwkoL. P.domagał zasądzenia kwoty 7.215,53 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości 4-krotnosci stopy kredytu lombardowego NBP, jednak nie wyższej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 19 marca 2018 roku do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów sądowych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż w dniu 31 stycznia 2007 rokuBank (...) S.A., będący poprzednikiem prawnym powoda, zawarł z pozwanymumowę nr (...)o wydanie karty płatniczej kredytowejBanku (...) S.A.i udzielnie limitu kredytowego. Zgodnie z umową bank udzielił pozwanemu odnawialnego limitu kredytowego w kwocie 3.000 złotych, zaś pozwany zobowiązał się do spłaty limitu kredytowego wraz z należnymi odsetkami oraz zapłaty opłat i prowizji należnych powodowi zgodnie z umową. Pozwany zaprzestał jednak wymaganych płatności umownych, wobec czego poprzednik prawny powoda wezwał pozwanego w dniu 27 listopada 2010 roku do spłaty zadłużenia przeterminowanego pod rygorem wypowiedzenia umowy. Z uwagi na brak wymagalnej płatności powód w dniu 30 grudnia 2010 roku wysłał do pozwanego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Po upływie okresu wypowiedzenia umowy zobowiązanie stało się w całości wymagalne. Na kwotę dochodzoną pozwem składa się kapitał w wysokości 3.483,76 złotych, odsetki naliczone do dnia 18 marca 2018 roku w wysokości 3.556,27 złotych oraz naliczone opłaty i prowizje w wysokości 175,50 złotych.
PozwanyL. P.zawiadomiony o terminie rozprawy nie stawił się na termin rozprawy, nie usprawiedliwił swoje nieobecności, a także nie złożył odpowiedzi na pozew.

Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 31 stycznia 2007 rokuL. P.zawarł zBankiem (...) S.A.z siedzibą wK.umowę nr (...)o wydanie karty płatniczej kredytowejBanku (...) S.A.i udzielenie limitu kredytowego. Umowa została zawarta na czas oznaczony do ostatniego dnia miesiąca wskazanego na karcie głównej jako termin ważności tej karty. Strony postanowiły ponadto, że jeżeli przed 60-tym dniem do upływu terminu zakończenia umowy, Bank nie otrzyma pisemnego oświadczenia posiadacza, któremu bank wydał kartę główną,, że rezygnuje z przedłużenia umowy  lub Bank nie złoży posiadaczowi analogicznego oświadczenia – umowa przedłuża się na kolejne dwa lata bez konieczności sporządzenia aneksu. Zgodnie z § 10 umowy, gdy posiadacz rachunku karty zalega ze spłatą dwóch kwot minimalnych, Bank przed wypowiedzeniem umowy winien wezwać posiadacza karty do spłaty z 7 dniowym terminem, pouczając o możliwości wypowiedzenia umowy. W przypadku braku spłaty należności w terminie określonym w wezwaniu Bank może wypowiedzieć umowę. Okres wypowiedzenia umowy przez Bank wynosi jeden miesiąc.
(dowód:umowa nr (...)k. 19—21)
Pismem z dnia 27 listopada 2010 roku w uwagi na utrzymujące się zadłużenie przeterminowane i brak uregulowania wymagalnej płatności w kwocie 1.276 złotych Bank wezwałL. P.do zapłaty tej kwoty pod rygorem wypowiedzenia umowy.
Dnia 30 grudnia 2010 roku powód skierował do pozwanego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Pismo doręczono pozwanemu w dniu 10 stycznia 2011 roku.
(dowód: wypowiedzenie umowy k. 17, wezwanie k. 18)
W dniu 29 marca 2014 roku powód sporządził ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty.
(dowód: ostateczne wezwanie przedsądowe k. 16)
W dniu 7 grudnia 2017 roku powód skierował do pozwanegoL. P.przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 7.119,13 złotych. Wezwanie doręczono pozwanemu w dniu 17 grudnia 2017 roku.
(dowód: wezwanie przedsądowe wraz z potwierdzeniem odbioru k. 14-15)

Sąd zważył co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że pozwany w toku procesu zachował postawę bierną. Nie złożył odpowiedzi na pozew i nie stawił się na rozprawie, tym samym spełnione zostały przesłanki warunkujące i obligujące Sąd do wydania wyroku zaocznego. Zgodnie bowiem zart. 339 § 1 i 2 k.p.c.jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Niezależnie od wynikającego zart. 339 § 2 k.p.c.domniemania prawdziwości twierdzeń powoda o rzeczywistym stanie rzeczy, sąd ma każdorazowo obowiązek krytycznego ustosunkowania się do twierdzeń powoda z punktu widzenia ich ewentualnej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. W przypadku wątpliwości w tym przedmiocie , sąd ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe z urzędu(por. wyrok S.N. z 20.10.1998r. I CKU 85/98; Wyrok S.N. z dnia 15.03.1996r.(...)26/96).
W niniejszej sprawie bezspornym było, że pozwanego z pierwotnym wierzycielem łączyła umowa o wydanie karty płatniczej kredytowej i udzielenie limitu kredytowego zawarta w dniu 31 stycznia 2007 roku oraz fakt, że pozwany nie wywiązał się z postanowień nałożonych na niego tą umową. Jednakże w przedmiotowej sprawie Sąd, orzekając po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 13 kwietnia 2018r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018.1104), zobowiązany jest badać z własnej inicjatywy na podstawie art. 5 ust. 4 przytoczonej umowy, czy roszczenie nie jest przedawnione, a jeśli będzie - oddali powództwo. W ocenie Sąd w niniejszej sprawie roszczenie powoda jako przedawnione nie zasługuje na uwzględnienie.
Wedługart. 117 § 1 k.c.przedawnieniu ulegają roszczenia majątkowe, a taki charakter ma niewątpliwie roszczenie wynikające z umowy bankowej. Zgodnie zaś z.art 117 § 21k.c.po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Zgodnie zart. 118 k.c.jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat sześć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej trzy lata. Bieg przedawnienia rozpoczyna się zaś od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 120 § 1 k.c.). Roszczenie staje się zaś wymagalne po upływie terminu do jego spełnienia.
W okolicznościach niniejszej sprawy za początek biegu przedawnienia uznać należy termin wypowiedzenia umowy przez bank tj. dzień 30 grudnia 2010 roku. Oznacza to, że trzyletni termin przedawnienia powyższego roszczenia upłynął w dniu 31 grudnia 2013 roku (art. 118 k.c.w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw). Tymczasem pozew w rozpoznawanej sprawie, jako czynność, mogąca przerwać bieg terminu przedawnienia, po myśliart. 123 § 1 pkt 1 k.c., został wniesiony dopiero w dniu 19 marca 2018 roku, czyli już po upływie terminu przedawnienia. Jednocześnie powód nie udowodnił, że w okresie do dnia wniesienia niniejszego powództwa zaistniało jakiekolwiek zdarzenie, które skutkowałoby przerwaniem biegu terminu przedawnienia.
Z podanych względów, na podstawie przytoczonych wyżej przepisów, powództwo należało oddalić jako przedawnione.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)

S.,(...)