Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V K 186/18
Data wyroku: 2018-12-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Kasicka

Sygn. akt V K 186/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 grudnia 2018 roku
Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie, w V Wydziale Karnym:
w składzie:
Przewodniczący: Joanna Kasicka
Protokolant: Karina Drzewiecka
przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Szczecin – Niebuszewo w Szczecinie – Agnieszki Długołeckiej

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 13 czerwca 2018 roku, 12 września 2018 roku, 26 września 2018 r., 21 listopada 2018 roku
sprawy
D. W.
synaJ.iB. z domu W.
urodzonego (...)wS.
J. B. (1)
synaM.iB. z domu P.
urodzonego (...)wS.
oskarżonych o to, że:

1
w dniu 23. 11.2017 r. wS., działając wspólnie i w porozumieniu, przy czymJ. B. (1)będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin Centrum wS.( sygn.. akt IV K 267/11) za czyn zart.280§ 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 09.05.2015r. do 08.05.2017r. , dokonali zaboru pojazdu mechanicznego w postaci samochodu markiM.o nr rej,(...)wraz z kluczykami do pojazdu w celu jego krótkotrwałego użycie , czym spowodowali szkodę łącznej wartości 4000 złotych na rzeczA. L.

- tj. o czyn zart. 289§ 1 kk, a w wobecJ. B.– tj. o czyn zart. 289 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
a nadtoD. W.
oskarżonego o to, że:

2
w dniu 23.11.2017 r. około godz.21.14 wS., będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie (syg. akt IV K 1126/15) skazującym go za czyn zart.178a§1 kki orzekający zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym w okresie od 05.09.2015 r. do 05.09.2022r., znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu prowadziłulicą (...)samochód markiM.onr rej. (...), nie stosując się do decyzji Prezydenta MiastaS.z dnia 13.07.2016 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami a nadto naPl. (...), pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego – policjanta poruszającego się samochodem służbowym polecenia do niezwłocznego zatrzymania pojazdu poprzez użycie sygnałów świetlnych i dźwiękowych w pojeździe służbowym, nie zatrzymał kierowanego przez siebie pojazdu i kontynuował jazdęulicami (...).S.(...),P.,J.i B.(...)

- tj. o czyn zart. 178a §4 kkw zb. zart. 180a kkw zb. zart. 178b kkw zw. zart. 11§2kk
iJ. B. (1)
oskarżonego o to, że:

3
w dniu 23.11.2017 r. wS., będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie ( syg. akt IV K 267/11 ) za czyn zart.280§ 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 09.05.2015r. do 08.05.2017 r., po uprzednim uderzeniu w twarzA. L.spowodował u pokrzywdzonego naruszenie funkcji śluzówki wargi dolnej na okres nie przekraczający dni 7 w rozumieniuart. 157 § 1kk

- tj. o czyn zart. 157§ 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
I.D. W.iJ. B. (1)uznaje za winnych, tego że w dniu 23 listopada 2017 roku wS., działając wspólnie i w porozumieniu, przy czymJ. B. (1)będąc uprzednio karanym wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn.. akt IVK 267/11, na karę dwóch lat pozbawienia wolności za czyn zart. 280 § 1 kk, którą odbywał w okresie od 09.05.2015 r. do 08.05.2017 r., zabrali w celu krótkotrwałego użycia pojazd mechaniczny, stanowiący własnośćA. L., w postaci samochodu osobowego markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...), o wartości 4000 zł., po wcześniejszym pokonaniu zabezpieczenia pojazdu poprzez użycie zabranych wbrew woliA. L.kluczyków do tego samochodu, czym działali na szkodęA. L.; to jestD. W.przestępstwa zart.289§2 kk, aJ. B. (1)przestępstwa zart.289§2 kkw zw. zart.64§1 kki za to przestępstwo, na podstawieart.289§2 kkiart.33§2 kk, wymierzaD. W.karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda, aJ. B. (1)karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda.
II.D. W.uznaje za winnego czynu opisanego wpunkcie 2i za przestępstwo to, na podstawieart.178a§4 kkw zw. zart.11§3 kkwymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności
III. na podstawieart.43a§2 kkorzeka wobecD. W.świadczenie pieniężne w wysokości 10 000 (dziesięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;
IV. na podstawieart.42§3 kk, orzeka wobecD. W.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym dożywotnio;
V.J. B. (1)uznaje za winnego czynu opisanego wpunkcie 3i za przestępstwo to, na podstawieart.157§ 2 kkwymierza oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
VI. na podstawieart.85§1 kki86§1 kkłączy orzeczone wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności i wymierzaD. W.karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, aJ. B. (1)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
VII. na podstawieart.63§1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonegoD. W.kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 23 listopada 2017 roku od godziny 21:20 do dnia 13 czerwca 2018 roku do godziny 15:43;
VIII. na podstawieart.63§1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonegoJ. B. (1)kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 23 listopada 2017 roku od godziny 21:20 do dnia 13 czerwca 2018 roku do godziny 16:50;
IX. na podstawieart. 627 kpk,633 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 3 i art.3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. 1983.49.223 j.t.) zasądza od oskarżonychD. W.iJ. B. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe – od każdego z oskarżonych w części związanej sprawą każdego z nich, w tym od oskarżonegoJ. B. (1)kwotę 700 (siedmiuset) złotych opłaty i od oskarżonegoD. W.kwotę 1100 (jednego tysiąca stu) złotych tytułem opłaty.
Sygn. akt V K 186/18

UZASADNIENIE
W dniu 23 listopada 2017 roku wS.A. L.pokłócił się ze swoją konkubinąA. M.. Wyszedł z mieszkania, które zajmował, a które należało doA. M.i spotkał się ze znajomymJ. B. (1), któremu towarzyszyłD. W.. W momencie spotkania byli oni trzej już pod silnym wpływem alkoholu. Pomimo tego dalej spożywali razem alkohol. PotemA. L.zaprosił ich do swojego mieszkania. W mieszkaniu obecna była konkubinaA. A.M.i jej matka, która przebywała w pokoju przejściowym. Mieszkanie miało dwa pokoje, w tym ten jeden przejściowy. Będąc w mieszkaniuA. L.,J. B. (1)iD. W.przeszli przez pokój przejściowy i weszli do drugiego pokoju. Tam usiedli przy ławie. Znowu sięgnęli po alkohol i wypili kilka kieliszków wódki.A. M.wyszła do innego pokoju, do swojej matki i nie wchodziła już do pokoju zajmowanego przez gości.

Dowód:

- zeznaniaA. L.k. 30v-31, 128-129, 528, 536,
- zeznaniaA. M.– w części k. 46v-47, 218-219, 491-492,
- wyjaśnieniaD. W.– w części k. 90,
- zeznaniaM. L. (1)k. 37v-38, 493.
J. B. (1),D. W.iA. L.siedzieli razem w pokoju, dalej pili alkohol. W pewnym momencieJ. B. (1)nagle uderzyłA. L.w twarz, w wargę. Uderzenie skutkowało powstaniem podbiegnięcia śluzówki wargi.A. L.miał zakrwawioną twarz w miejscu uderzenia. Powyższe spowodowało u pokrzywdzonego naruszenie funkcji ust na okres do dni 7.

Dowód:

- zeznaniaA. L.k. 30v-31, 128-129, 528-529,
- protokół oględzin lekarskich i opinia k. 135-177,
- zeznaniaM. L. (1)k. 37v-38, 493,
- zeznaniaJ. W.k. 34, 492-493.
Po uderzeniuA. L.z obawy przed kolejnym uderzeniem udał, że stracił przytomność. Wiedział, żeJ. B. (1)jest od niego silniejszy i może go ponowie uderzyć.J. B. (1)w tym czasie sięgnął do szuflady i zabrał klucze od należącego doA. L.samochodu osobowego markiM.onumerze rejestracyjnym (...).D. W.był ciągle obecny w pokoju, w żaden sposób nie sprzeciwiał się zachowaniuJ. B. (1). NastępnieJ. B. (1)iD. W.wyszli z pokoju i z mieszkania, i udali się do samochoduA. L..
Po ich wyjściuA. L.wstał z tapczanu, podszedł do okna i zauważył, że jego samochodu nie ma i zadzwonił na policję. Po przybyciu funkcjonariuszy policji zrelacjonował im przebieg zdarzenia a następnie wsiadł z nimi do samochodu służbowego, aby dogonić i odzyskać swój pojazd.
Pojazd pokrzywdzonego był warty 4 000 złotych.

Dowód:

- zeznaniaA. L.k. 40-42, 128-129, 529, 535,
- zeznaniaA. M.k. 26-47,
- protokół oględzin miejsca k. 25-27,
- zeznaniaJ. W.k. 34, 492-493,
- zeznaniaA. L.k. 30v-31,
- zeznaniaM. L. (1)k. 37v-38, 493.
W dniu 23 listopada 2017 roku wS.D. W.będąc w stanie nietrzeźwości 0, 80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu prowadziłulicą (...)wS.samochód markiM.onumerze rejestracyjnym (...).D. W.nie miał w tym czasie uprawnień do kierowania pojazdami, ponieważ decyzją Prezydenta MiastaS.z dnia 13 lipca 2016 roku cofnięto jemu te uprawnienia. Jednocześnie wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 8 marca 2016 roku w sprawie o sygn. akt IV K 1126/15, którym został on skazany za czyn zart. 178a § 1 kk, orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres siedmiu lat od 5 września 2015 roku do 5 września 2022 roku.

Dowód:

- protokół badania trzeźwości k. 4-6,
- świadectwo wzorcowania k. 7-8,
- protokół przeszukaniaD. W.k. 12-14,
- protokół przeszukania samochodu k. 21-22,
- zeznaniaJ. W.k. 34-35, 492-493,
- zeznaniaM. L. (1)k. 37v-38, 493,
- decyzja k. 353,
- zeznaniaA. L.k. 40-42, 128-129, 529-530.
Naplacu (...)wS.patrol policji dogonił samochódA. L.i wydał polecenie niezwłocznego zatrzymania pojazdu – użył sygnałów świetlnych i dźwiękowych w pojeździe służbowym. Pomimo tego sygnału, kierujący pojazdemD. W.nie zatrzymał się i jechał dalej przezPlac (...),ulicami (...). Pojazd zatrzymał się dopiero naulicy (...)na wysokości bramy wjazdowej numer 21. Po zatrzymaniu się pojazdu, ani kierowca, ani pasażer nie wysiedli. Wysiedli dopiero po użyciu przez funkcjonariuszy policji siły. Po zatrzymaniu uD. W.ujawniono dowód rejestracyjny zabranego pojazdu oraz dokument potwierdzający ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej.

Dowód:

- protokół badania trzeźwości k. 4-6,
- świadectwo wzorcowania k. 7-8,
- protokół przeszukaniaD. W.k. 12-14,
- protokół przeszukania samochodu k. 21-22,
- zeznaniaJ. W.k. 35, 492-493,
- zeznaniaM. L. (1)k. 37v-38, 493,
- wyjaśnieniaJ. B. (1)– w części k. 98,
- zeznaniaA. L.k. 40-42, 128-129, 529-530.
J. B. (1)w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu miał zachowaną poczytalność.

Dowód:

- opinia sądowo-psychiatryczna k. 174-176.
D. W.w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu miał ograniczoną poczytalność, ale tylko na skutek spożycia alkoholu, którego działanie powinien przewidzieć.

Dowód:

- opinia sądowo-psychiatryczna k. 186-190.
J. B. (1)był wielokrotnie karany sądownie. Między innymi został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2012 roku, sygn. akt IV K 267/11, za czyn zart. 280 § 1 kkna karę dwóch lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 9 maja 2015 roku do 8 maja 2017 roku.

Dowód:

- zapytanie o udzieleniu informacji o osobie k. 143,
- karta karna k. 144-145,
- odpis wyroku k. 112c, 154-155v, 204-212, 261,
- odpis postanowienia k. 262-262v.
D. W.był karany sądownie. Między innymi wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 8 marca 2016 roku w sprawie o sygn. akt IV K 1126/15 został skazany za czyn zart. 178a § 1 kki został orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres siedmiu lat od 5 września 2015 roku do 5 września 2022 roku.

Dowód:

- odpis wyroku k. 125-125v, 150-150v, 151-152, 159-159v,
- zapytanie o udzieleniu informacji o osobie k. 140,
- karta karna k. 141-142.
D. W.ma 39 lat. Jest kawalerem i ma jedno dziecko w wieku 9 lat, na rzecz którego płaci alimenty w wysokości 600 złotych miesięcznie. Posiada wykształcenie średnie techniczne, z zawodu jest mechanikiem samochodowym i pracuje dorywczo jako pracownik fizyczny i uzyskuje dochód w wysokości 1 800 złotych netto miesięcznie.

Dowód:

- dane osobopoznawczeD. W.k. 61v, 63-64, 407.
J. B. (1)ma 60 lat. Jest kawalerem i ma jedno dorosłe dziecko. Posiada wykształcenie podstawowe i nie ma wyuczonego zawodu. Nie posiada dochodu. Utrzymuje się zasiłku, otrzymuje paczki żywnościowe. Korzysta z pomocy sąsiada. Posiada zadłużenie w wysokości 11 000 złotych.

Dowód:

- dane osobopoznawczeJ. B. (1)k. 66-66v, 68-69, 407, 486.
D. W.w postępowaniu przygotowawczym przyznał się jedynie do czynu 2. częściowo i 3. Nie przyznał się do zaboru pojazdu i niezatrzymania na żądanie policji. Wyjaśnił, że byli w mieszkaniu uA. L.i w pewnym momencieJ. B. (1)iA. L.zaczęli się kłócić o kobietę, ale skończyła się wódka, więc postanowili, że pojadą do domu. Twierdził, żeA. L.pokazał im, gdzie stoi jego samochód. Zaprzeczył, aby ktokolwiek uderzyłA. L.. Zaprzeczył temu, żeby rozmawiali o pożyczce. Podał, że zatrzymali się na żądanie policji jakieś 50 m od momentu, w którym zauważyli policję. Wskazał, że widział tylko sygnały świetlne. Stał na stanowisku, że zatrzymał się w miejscu, w którym uważał, że może się bezpiecznie zatrzymać. Podał, że pokrzywdzony zgodził się na wydanie kluczyków iA. M.je wydała.
W postępowaniu sądowymD. W.przyznał się tylko do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Poza tym, co wyjaśniał już w postępowaniu przygotowawczym dodał, żeA. L.poprosiłA. M., żeby ona podała kluczyki do samochodu. Podał, żeA. L.przewrócił się i upadł na twarz.

/wyjaśnieniaD. W.k. 61v-62, 90, 222-223, 248,/
J. B. (1)w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów. Wyjaśnił, że przyszedł do mieszkaniaA. M.na jej prośbę wraz zD. W.. W mieszkaniu byłaA. M.,A. L.i matkaA. M.. Podał, żeA. M.chciała się rozstać zA. L., aJ. B. (1)ją od tego odwodził. Wskazał, że nie miał zatargu zA. L., ani nie pożyczał mu żadnych pieniędzy, aA. L.powierzył mu kluczyki i pojazd, bo wiedział, żeD. W.jest trzeźwy i może prowadzić, aJ. B. (1)iD. W.nie mieli już pieniędzy na taksówkę.
W postępowaniu sądowymJ. B. (1)również nie przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów. Wyjaśnił tak, jak w postępowaniu przygotowawczym. Dodał, żeA. L.w mieszkaniu kilka razy przewrócił się, raz na taboret i raz na wersalkę, co mogło być przyczyną powstania uszkodzenia wargi. Wskazał, że kluczyki od samochodu dostał odA. M., która dała jemu te klucze w obawie przed tym, abyA. L.nie wsiadł do samochodu pod wpływem alkoholu. Podał, że dostał kluczyki odA. M., gdy był z nią sam w pokoju, aD. W.był wtedy w innym pokoju. Zaprzeczył wcześniejszym wyjaśnieniom w zakresie, w jakim wskazywał, że kluczyki otrzymałD. W.odA. L.. Co istotneJ. B. (1)wyjaśnił, że zarówno on, jak iD. W.słyszał sygnały dźwiękowe i widział sygnały świetlne radiowozu, ale razem zD. W.doszli do wniosku, że zatrzymają się w innym miejscu, bo tak będzie lepiej.

/wyjaśnieniaJ. B. (1)k. 66v-67, 69-98, 105, 221, 251, 487-488/
Stan faktyczny w sprawie sąd ustalił zgodnie zart. 424 § 1 pkt 1 kpkna podstawie dowodów z zeznań świadkówA. L.,J. W.,M. L. (1), dowodów z dokumentów, w szczególności protokołów badania trzeźwości, odpisów wyroków, opinii sądowo-psychiatrycznych i opinii z zakresu medycyny sadowej, które sąd uznał za wiarygodne w całości.
Za wiarygodne jedynie w części sąd uznał wyjaśnienia obu oskarżonych i zeznania świadkaA. M., z przyczyn szczegółowo opisanych poniżej. Na wstępie oceny tych dowodów zaznaczyć należy, że wyjaśnienia obu oskarżonych i zeznania świadkaA. M.były dowodami przeciwnymi do zeznańA. L., jednak w odróżnieniu od spójnych i konsekwentnych zeznańA. L., wyjaśnienia oskarżonych i zeznaniaA. M.zmieniały się w toku postępowania i kreowały bardzo niespójny obraz zdarzenia, co spowodowało, że okazały się wysoce niewiarygodne.
Odnosząc się szczegółowo do tych dowodów wskazać należy, że Sąd nie dał wiary wyjaśnieniomD. W.w zakresie, w jakim wskazywał, że w pewnym momencie, w trakcie pobytu w mieszkaniu miał skończyć się alkohol, wobec czego postanowili, że pojadą do domu, aA. L.wiedząc, że nie mają oni pieniędzy na taksówkę, pokazał im, gdzie stoi jego samochód i go im powierzył. Pozostaje to w sprzeczności z zeznaniamiA. L.oraz wydaje się być mało prawdopodobne. Poza tymD. W.zmienił później zeznania w tym zakresie i podał, że to nieA. L.podał mu kluczyki, ale jedynie zgodził się na wydanie kluczyków i wydała jeA. M.. Zeznania w tym zakresie są niewiarygodne już chociażby z tego powodu, że zostały zmienione przez oskarżonego, czyli są niespójne.
Jak ustalono na podstawie zeznańA. L., opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej, zeznańJ. W.iM. L. (2),A. L.został uderzony przezJ. B. (1)w twarz. O tym, że obrażenie, którego doznałA. L.powstało świadczą zeznania funkcjonariuszy policji, którzy przybyli na miejsce zdarzenia i widzieli, żeA. L.ma zakrwawiona twarz. Niewiarygodne okazały się twierdzenia obu oskarżonych jak i zeznania świadkaA. M., jakoby do uszkodzenia wargiA. L.miało dojść na skutek upadku i uderzenia o mebel albo o podłogę. Wyjaśnienia obu oskarżonych jak i zeznaniaA. M., były, co należy w tym miejscu ponownie wskazać, bardzo niespójne, zmieniały się, były nawet sprzeczne między sobą, dlatego sąd miał duże wątpliwości, aby dać im wiarę w jakiejkolwiek części, w tym w zakresie przyczyn powstania obrażeń ciała uA. L.. Z tego też powodu sąd uznał za wiarygodne zeznaniaA. L..
Kolejną ważną kwestią było to, że mało prawdopodobne, nielogiczne i nieuzasadnione byłoby, abyA. L.miał dzwonić na policję z informacją o tym, że ktoś mu zabrał samochód osobowy, gdyby wcześniej sam powierzył pojazd tym osobom.
Niewiarygodne okazały się wyjaśnieniaD. W.w zakresie, w jakim podał, że zatrzymali się na żądanie policji jakieś 50 m od momentu, w którym zauważyli sygnały i że widział tylko sygnały świetlne, a także że zatrzymał się w miejscu, w którym uważał, że może się bezpiecznie zatrzymać. Sąd przyjął, że pojazd policji poruszał się za samochodem markiM. (...)przez bardzo długa trasę, a poza tym miał włączone sygnały świetlne i dźwiękowe. Sąd ustalił to na podstawie dowodów z zeznań funkcjonariuszy policji, odnośnie których sąd nie znalazł żadnych okoliczności, które miałyby negatywnie wpłynąć na ocenę ich wiarygodności. O użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych mówił równieżJ. B. (1)(k. 98). Poza tym trudne do przyjęcia jest, aby w porach nocnych kierowca nie mógł zatrzymać się, skoro ulice, którymi się poruszał były ulicami generalnie dwupasmowymi i o małym natężeniu ruchu o tej porze doby. Odnośnie z koleiD. W.przyjąć należało, że jego twierdzenia w tym zakresie stanowiły przyjętą linię obrony. O postawieD. W., która sprowadzała się do niezastosowania się do polecenia funkcjonariuszy policji świadczy również późniejsze zachowanie się oskarżonego, który w ogóle nie chciał wysiąść z samochodu. Zważyć należy, że nawet oskarżonyJ. B. (1)wyjaśnił odmiennie i podał, tak jak funkcjonariusze policji, żeD. W.iJ. B. (1)zostali wyprowadzeni z pojazdu siłą (k. 98).
WyjaśnieniaJ. B. (1)również mijały się z prawdą w znacznej części. Po pierwsze, niewiarygodne jest jego twierdzenie, że w czasie spotkaniaD. W.nic nie pił i był trzeźwy. Co innego wynika bowiem z protokołu badania trzeźwości (k. 5, 6). Po drugie, skoro oskarżony w tym zakresie wyjaśnień tak daleko mija się z prawdą, to przyjąć należy, że równie nieprawdziwe są jego twierdzenia, żeA. L.dałJ. B. (1)iD. W.klucze, ponieważD. W.był trzeźwy. Po trzecie, z tych samych przyczyn, co w przypadku oceny wyjaśnieńD. W., sąd nie uznał za wiarygodne wyjaśnieńJ. B. (1)odnośnie braku uderzeniaA. L.w twarz.
W końcu odnieść należało się do zeznań świadkaA. M.. Zeznania te były w najwyższym stopniu niespójne i świadek zmieniała je często, co już samo przez się, jak wyżej stwierdzono, sprawia, że zeznania te ocenić należy jako niewiarygodne. W całości niewiarygodne, właśnie z powodu ich niespójności i tego, że świadek zmieniła je, są zeznania dotyczące tego, że nie chciała, abyA. L.wyjeżdżał samochodem nietrzeźwy, dlatego dała kluczeJ. B. (1). Potem, w postępowaniu sądowym,A. M.zmieniła zeznania i podała, że sama dała kluczykiJ. B. (1)na przechowanie i podała, że nie mówiła o tym, że może on jechać tym samochodem. Podała, żeJ. B. (1)musiał być przekonany o tym, że samochód należy doA. L.iA. M.. Wobec tego, że zeznania tego świadka są niewiarygodne w całości, to oczywiste jest również, że nie zasługują na wiarę również w zakresie w jakim odnoszą się do tego, że zaprzeczyła temu, jakobyJ. B. (1)miał uderzyćA. L.. Podała, żeA. L.uderzył się sam o drzwi. Zaprzeczyła również temu, jakoby widziała, żeA. L.miał zakrwawioną twarz. Zeznania te są niewiarygodne z tych samych przyczyn, na podstawie których sąd uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonych co do tej samej okoliczności.
Na podstawie powyższych dowodów sąd uznałD. W.iJ. B. (1)za winnych tego, że zabraliA. L.kluczyki do samochodu i samochód osobowy markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...), wbrew jego woli. Na podstawie zeznań świadkaA. L.sąd ustalił wartość pojazdu. Ważne jest również to, żeJ. B. (1)popełnił ten czyn w warunkach recydywy, o której mowa wart. 64 § 1 kk. Sąd uznał, że zarównoD. W.jak iJ. B. (1)działali umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Stąd sąd zakwalifikował czyn popełniony przezD. W.zart. 289 § 2 kk, a odnośnie czynu popełnionego przezJ. B. (1)– zart. 289 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.
Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu.W orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz sądów apelacyjnych utrwalony jest pogląd, iż dla przyjęcia konstrukcji współsprawstwa nie jest konieczne, aby każdy z współdziałających w ramach porozumienia realizował własnoręcznie czasownikowe znamię czynności wykonawczej; wystarczy, że swoim zachowaniem, które stanowi istotny wkład we wspólne działanie objęte porozumieniem, zapewnia lub ułatwia realizację uzgodnionego w ramach porozumienia wspólnego przestępczego zamachu.Współsprawcą jest zarówno osoba, która realizuje swoim zachowaniem wszystkie znamiona czynu zabronionego jak i osoba, która realizuje jedynie je część, a nawet osoba, która nie wykonuje żadnej z czynności składającej się na znamiona danego czynu, ale której zachowanie, uzgodnione z inną osoba,stanowi istotny wkład w realizację wspólnego przestępczego zamachu. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2015 roku sygn. akt III KK 159/15, wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2018 roku, sygn. akt II AKa 87/18, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2017 roku sygn. akt II AKa 176/17, )
Wymierzając karęD. W.sąd miał na uwadze stopnień winy sprawcy, społeczną szkodliwość czynu i konieczność realizacji celów prewencyjnych kary. W sprawie brak było okoliczności, które wpłynęłyby na obniżenie wysokiego stopnia winyD. W.. Niewątpliwie miał on świadomość tego, jakiego czynu dokonuje i miał wolę jego dokonania, skoro sam potem był kierowcą zabranego samochodu. Stopień społecznej szkodliwości czynu sąd ocenił jako znaczny, ponieważ rodzajem naruszonego dobra było mienie, które w hierarchii dóbr chronionych prawem karnym znajduje się stosunkowo wysoko. Prawo karne chroni prawo własności. To, że swoim działaniem kierujący pojazdem, przez to że prowadził go pod wpływem alkoholu, stanowił zagrożenia dla wystąpienia stłuczki, czym mógł doprowadzić do zniszczenia pojazdu. Oraz to, że sprawca działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, bez żadnego dającego się racjonalnie uzasadnić powodu. Okolicznością obciążającą oskarżonego była jego poprzednia karalność oraz to, że czyn ten popełnił pod wpływem alkoholu. Mając na uwadze konieczność spełnienia celów prewencyjnych, w szczególności wobec oskarżonego, który był wielokrotnie karany, sąd uznał, że karą adekwatną do ww. okoliczności będzie kara ośmiu miesięcy pozbawienia wolności. Dodatkowo z uwagi na to, że oskarżony popełnił czyn w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uzyskał bowiem ekwiwalent kosztów przejazdu, sąd na podstawieart. 33 § 2 kkwymierzył jemu karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 20 złotych każda. Ustalając wysokość stawki dziennej sąd miał na uwadze warunki majątkowe oskarżonego, które pozwalają na przyjęcie, że ma on określone zdolności zarobkowe – posiada zawód i doświadczenie w pracy, a także dotychczas uzyskiwał dochód. Z uwagi na to, że te zdolności majątkowe są stosunkowo niskie, wysokość stawki przyjęto w dolnych granicach ustawowych.
Wymierzając karęJ. B. (1)sąd miał na uwadze stopnień winy sprawcy, społeczną szkodliwość czynu i konieczność realizacji celów prewencyjnych kary. W sprawie brak było okoliczności, które wpłynęłyby na wysoki stopnień winyJ. B. (1). Niewątpliwie miał on świadomość tego, jakiego czynu dokonuje i miał wolę jego dokonania, skoro sam odebrał kluczykA. L.. Stopień społecznej szkodliwości czynu sąd ocenił jako bardzo wysoki, ponieważ naruszył nie tylko dobro jakim jest mienie, ale również zdrowie pokrzywdzonego – aby zabrać klucze uderzył go w twarz. Sąd miał na uwadze to, że sprawca działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, bez żadnego dającego się racjonalnie uzasadnić powodu. Okolicznością obciążającymi oskarżonego była jego poprzednia karalność, to, że czyn ten popełnił pod wpływem alkoholu, a także sposób działania charakteryzujący się agresją fizyczną. Mając na uwadze konieczność spełnienia celów prewencyjnych, w szczególności wobec oskarżonego, który był wielokrotnie karany, oraz sposób popełnienia czynu, sąd uznał, że karą adekwatną do ww. okoliczności będzie kara roku pozbawienia wolności. Dodatkowo z uwagi na to, że oskarżony popełnił czyn w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uzyskał bowiem ekwiwalent kosztów przejazdu, sąd na podstawieart. 33 § 2 kkwymierzył jemu karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 10 złotych każda. Ustalając wysokość stawki dziennej sąd miał na uwadze warunki majątkowe oskarżonego, które są bardzo złe – oskarżony nie ma zawodu, wykształcenia zawodowego, nie ma doświadczenia w pracy. Z tych przyczyn sąd ustalił wysokość stawki dziennej grzywny w możliwie najniższej wysokości 10 złotych.
Na podstawie tych samych dowodów sąd uznałD. W.za winnego czynu polegającego na tym, że prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości, w okresie obowiązywania zakazu kierowania takim pojazdem, pomimo tego, że był już poprzednio karany za prowadzenie pojazdu w ruchu lądowym wstanie nietrzeźwości i w sytuacji, gdy zostało mu cofnięte uprawnienie do kierowania pojazdami
Na podstawieart. 43a § 2 kksąd orzekł wobec oskarżonegoD. W.świadczenie pieniężne w wysokości 10 000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Jest to środek obligatoryjny w przypadku popełnienia czynu zart. 178a § 4 kk. Mając na uwadze możliwości majątkowe oskarżonego sąd wymierzył go w minimalnej wysokości.
Na podstawieart. 42 § 3 kksąd orzekł wobec oskarżonegoD. W.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym dożywotnio.
Na podstawie przywołanych powyżej dowodów sąd uznałJ. B. (1)za winnego tego, że uderzyłA. L.pięścią w twarz, czym uszkodził, na czas nie dłuższy niż siedem dni, jego wargę, tj. za czyn zart. 157 § 2 kk. Ważne jest również to, żeJ. B. (1)popełnił ten czyn w warunkach recydywy specjalnej, o której mowa wart. 64 § 1 kk. Sąd uznał, żeJ. B. (1)działał umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Stąd sąd zakwalifikował czyn popełniony przezJ. B. (1)zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.
WymierzającJ. B. (1)karę sąd miał na uwadze stopnień winy sprawcy, społeczną szkodliwość czynu i konieczność realizacji celów prewencyjnych kary. W sprawie brak było okoliczności, które wpłynęłyby na obniżenie wysokiego stopnia winyJ. B. (1). Stopień społecznej szkodliwości czynu sąd ocenił jako wysoki, ponieważ oskarżony naruszył dobro jakim jest zdrowie, które obok życia jest najwyżej postawionym w hierarchii dóbr chronionych prawem karnym. Sąd miał na uwadze to, że sprawca działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, bez żadnego dającego się racjonalnie uzasadnić powodu. Okolicznością obciążającymi oskarżonego była jego poprzednia karalność, to, że czyn ten popełnił pod wpływem alkoholu, a także sposób działania charakteryzujący się agresją fizyczną. Mając na uwadze konieczność spełnienia celów prewencyjnych, w szczególności wobec oskarżonego, który był wielokrotnie karany, oraz sposób popełnienia czynu, sąd uznał, że karą adekwatną do ww. okoliczności będzie kara ośmiu miesięcy pozbawienia wolności.
W punkcie VI sąd na podstawieart. 85 i 86 § 1 kkpołączył orzeczone wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności i wymierzyłD. W.karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, aJ. B. (1)karę 2 lat pozbawienia wolności;
W punkcie VII sąd działając na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobecJ. B. (1)kary pozbawienia wolności, zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 23 listopada 2017 roku od godziny 21:20 do dnia 13 czerwca 2018 roku do godziny 16:50.
W punkcie VIII sąd działając na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobecD. W.kary pozbawienia wolności, zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 23 listopada 2017 roku od godziny 21:20 do dnia 13 czerwca 2018 roku do godziny 15:43.
W punkcie IX sentencji wyroku sąd orzekł o kosztach sądowych na podstawieart. 627 kpkiart. 633 kpki zasądził od oskarżonychD. W.iJ. B. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe – od każdego z oskarżonych w części związanej sprawą każdego z nich. Wysokość opłaty w kwocie 180 złotych ustalono na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 roku(dz. U. Nr 27, poz. 152), a opłatę w kwocie 300 zł na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 4ww. ustawy.