Sąd Rejonowy w Zambrowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 341/17
Data wyroku: 2018-03-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt I C 341/17

UZASADNIENIE
PowódG. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanegoA. K.kwoty 5000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wraz z ustawowymi odsetkami od dnia(...)do dnia zapłaty, oraz kwoty 400 złotych tytułem naprawienia szkody stanowiącej utracone korzyści powoda za okres od dnia(...). do dnia(...)wraz z ustawowymi odsetkami od dnia(...)do dnia zapłaty. Ostatecznie powód rozszerzył powództwo domagając się zasądzenia kwoty 6000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i 400 złotych tytułem utraconych korzyści.
W odpowiedzi na pozewA. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości, zaprzeczając twierdzeniom pozwu co do zasady i co do wysokości poza wyraźnie przyznanymi w odpowiedzi na pozew. Z ostrożności procesowej wnosił o zaliczenie kwoty 1000 zł zapłaconej na poczet niniejszej sprawy. Wskazał, że pozwany zapłacił na rzecz powoda 1000 zł tytułem naprawienia szkody w sprawie karnej. Z ostrożności procesowej podniósł zarzut zart. 362 kc– przyczynienia się w stopniu znacznym do zajścia zdarzenia - pod wpływem alkoholu prowokując sytuację sporną.
Sąd ustalił i zważył, co następuje:
W dniu(...)roku w godz.(...), na stacji paliw(...), przyul. (...)wZ., woj.(...),A. K.dokonał naruszenia czynności narządu ciałaG. R.w ten sposób, że uderzył go pięścią w twarz, powodując jego upadek na asfalt, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy ze złamaniem kości potylicznej i krwawieniem do przestrzeni podpajęczynówkowej, potwierdzone badaniem KT głowy trwające dłużej niż 7 dni.A. K.został za to skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego wZ.z dnia(...)roku w sprawie II K(...)na karę grzywny w wymiarze 180 stawek dziennych w wysokości 10 złotych każda. Na mocyart. 46 § 1 kkorzeczono wobecA. K.obowiązek częściowego naprawienia szkody w kwocie 1000 złotych na rzecz pokrzywdzonegoG. R..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: zeznania powodaG. R.(k. 114v, 37v-38), zeznania pozwanegoA. K.(k. 114v, 38), zeznania świadkówR. G.(k. 38v),G. M.(k. 45v), kopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego (k. 12), kopie zwolnień (k. 13, 13 A), zaświadczenie o dochodach (k. 13 B), płytę CD (k. 43), kopię dokumentacji medycznej (k. 50), opinię sądowo-lekarską (k. 61-64), opinię sądowo-lekarską uzupełniającą (k. 89-91), akta II K(...)Sądu Rejonowego wZ.(w załączeniu).
Powód w swoich zeznaniach i wcześniejszych wyjaśnieniach (k. 114v, 37v-38) opisał w sposób szczegółowy jako doszło do przedmiotowego zdarzenia. Podkreślał, że nie dał pozwanemu podstaw do ataku na swoją osobę. Po uderzeniu upadł i stracił przytomność. Został przewieziony do szpitala wZ., gdzie przebywał 8 dni. Po wypisie otrzymał zwolnienie do 19 czerwca 2016r. Po wyjściu ze szpitala miał zawroty i bóle głowy, sam brał leki, nie leczył się u specjalistów. Powód wskazał, że po zdarzeniu doświadczał stanów lękowych, boi się chodzić po zmroku. Raz spotkał pozwanego, który wraz z kolegami zastąpił mu drogę i nie pozwalał przejść. Pozwany po zdarzeniu nie okazał skruchy, nie przeprosił go. Powód przyznał, że w czasie zdarzenia był pod wpływem alkoholu, ale zaprzeczył temu, że zaczepiał pozwanego. Z kolei pozwanyA. K.(k. 114v, 38) podał, że został zaczepiony przez powoda i jego kolegę, obaj byli pijani, byli agresywni. Pozwany wskazał, że zarówno on jak i jego kolega byli trzeźwi. Powód w pewnym momencie powiedział, że zaraz go uderzy, wiec on w samoobronie uderzył go pierwszy. Pozwany wskazał, że powód upadł nie z powodu uderzenia ale dlatego, że był bardzo pijany. Pozwany wskazał, że spotkał powoda około dwa tygodnie później w barze, pił on alkohol i nie był chory. Spotkał go kiedyś na ulicy, żeby udowodnić że nie ma żadnych lęków nagrywał przebieg spotkania.
W sprawie w charakterze świadków przesłuchano kolegów powoda i pozwanego, którzy byli obecni w momencie zdarzenia.R. G.(k. 38v) wskazał, że zA. K.poszli na(...)po papierosy, spotkali obcych mężczyzn, którzy zachowywali się agresywnie w stosunku do nich. Kiedy świadek poszedł do okienka kupić papierosy, powód zaczął iść w kierunku pozwanego, widać było, że chce go uderzyć. Broniąc się pozwany uderzył pierwszy. Świadek wskazał, że widział, że pozwany uderzył powoda i że ten upadł na ziemię. Świadek podkreślał, że upadł on dlatego, że był pijany, a nie od uderzenia. Świadek podał, że nie widział, żadnych urazów u powoda. Z uwagi na to, że bali się kolegi powoda, odeszli zanim przyjechało wezwane pogotowie.
ŚwiadekG. M.(k. 45v), podał, że wraz z powodem wracali z pubu i zatrzymali się na(...), rozmawiali tam z obcymi mężczyznami a jeden z nich w pewnym momencie uderzył powoda. Świadek wskazał, że nie wie dlaczego pozwany uderzył powoda. Pozwany z kolegą uciekli, karetkę wezwał pracownik stacji benzynowej. Świadek podał ponadto, że nie mógł pomóc koledze, gdyż jest osobą niepełnosprawną.
Z zeznań ww. świadków wynika, że pozwany uderzył powoda i to jako pierwszy, choć świadkowie różnie oceniają powód uderzenia. Niezależnie jednak od tego czy pozwany został sprowokowany czy też nie, jego zachowanie w postaci uderzenia powodaG. R.należy ocenić jednoznacznie nagannie.
Biegła z zakresu neurologii w swojej opinii (k. 61-64) wskazała, że u powoda rozpoznaje stan po urazie czaszkowym z pourazowym krwawieniem podpajęczynówkowym, ze złamaniem kości potylicznej lewej oraz pourazowe bóle głowy. Biegła wskazała, że powód po zdarzeniu wymagał hospitalizacji, po jej zakończeniu nie leczył się ambulatoryjnie, w pierwszych dniach po urazie dolegliwości bólowe głowy były nasilone, najsilniejsze bóle przypadały na okres hospitalizacji, następnie ból stopniowo się zmniejszał. Zdaniem biegłej dolegliwości mogły utrzymywać się do około pół roku. W ocenie biegłej powód w okresie trwania zwolnienia nie mógł wykonywać pracy, ale później wrócił na poprzednio zajmowane stanowisko. Biegła wskazała, że ocena stanu faktycznego jakości relacji z najbliższymi będzie trudna do ustalenia, gdyż opiniowany nie podejmował poszukiwania pomocy psychologicznej, jeśli nastąpiło pogorszenie relacji, miało charakter przejściowy. Stan zdrowia powoda w chwili obecnej jest dobry, rokowania odnośnie możliwości wyleczenia są dobre. Biegła stwierdziła, że opiniowany w następstwie zdarzenia doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu ocenianego zgodnie zRozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.12.2002r.wedługrozdziału Auszkodzenia głowy punkt 2 – 5%, pourazowe bóle głowy po zastosowaniu zasady per analogiam według punktu 10a – 2%. Łączny długotrwały uszczerbek wynosi 7%. Z uwagi na zarzuty stron procesu do opinii biegła w opinii uzupełniającej (k .89-91) podała, iż ustalając uszczerbek na zdrowiu doznany przez powoda wzięła pod uwagę nie tylko długość hospitalizacji, ale również rodzaj odniesionych obrażeń. Biegła wskazała, że uszczerbek 5% za uraz głowy jest wartością adekwatną do doznanych obrażeń, również uszczerbek 2% za pourazowe bóle głowy jest adekwatny do natężenia i długotrwałości odczuwalnych dolegliwości. Fakt, że powód w chwili zdarzenia był pod wpływem alkoholu, nie wpłynął na kwalifikację obrażeń. Biegła podkreślała, że ustalony długotrwały uszczerbek na zdrowiu doznany przez powoda jest adekwatny do doznanych przez niego obrażeń. W ocenie Sądu obie opinie sporządzone przez biegłą zasługują na wiarygodność i dobrze odzwierciedlają uszczerbek na zdrowiu doznany przez powoda.
Podstawę przyznania zadośćuczynienia stanowiart. 445 § 1 kcw zw. zart. 444 § 1 kc.Poszkodowanemu można przyznać odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego jeżeli doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Zadośćuczynienie ma na celu złagodzenie cierpień fizycznych, tj. bólu i innych dolegliwości oraz psychicznych, tj. ujemnych uczuć przeżywanych w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia (por. wyrok SN z 20.03.2002r. V CKN 909/00 LEX nr 56027 z glosą aprobującą:B.K.PS 2003/4/141). Ma ono charakter kompensacyjny, a zatem powinno stanowić rekompensatę za krzywdę doznaną przez poszkodowanego.
Decyzja o przyznaniu zadośćuczynienia nie jest obligatoryjna, co oznacza, iż samo doznanie szkód opisanych wyżej nie przesądza jeszcze o zasadności żądania o zadośćuczynienie. Jednakże odmowa przyznanie zadośćuczynienia nie może być przedmiotem dowolności, lecz winna mieć swoje oparcie w okolicznościach faktycznych danego przypadku i jego obiektywnej analizie sądu orzekającego (por. wyrok SN z 27.08.1969 r. I PR 224/69; OSNCP 1970 poz.111). Z odmową przyznania zadośćuczynienia poszkodowany winien liczyć się wtedy, gdy uszkodzenia ciała jakich doznał, nastąpiły w związku z jego nagannym zachowaniem, a doznane cierpienia fizyczne i krzywda są nieznaczne (nie pub. wyrok SN z dnia 26.06.1969r. I CR 165/69). Odmowy przyznania zadośćuczynienia nie uzasadniają natomiast ani dobra sytuacja majątkowa poszkodowanego, ani fakt, że krzywda w chwili wytoczenia powództwa przestała już istnieć.
Do Sądu orzekającego w sprawie należy ustalenie wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma być "odpowiednią sumą". Sąd Najwyższy wielokrotnie podejmował próby wykładni tego zwrotu. Wysokość zadośćuczynienia Sąd Najwyższy wiąże przede wszystkim z funkcją kompensacyjną zadośćuczynienia, to jest z tym, aby kwota pieniężna przyznana poszkodowanemu przedstawiała ekonomicznie odczuwalną wartość i pozwalała na usunięcie doznanej krzywdy, a przynajmniej na ich zminimalizowanie. (por. wyrok SN z dnia 18.04.1978 r. IV CR 99/78; LEX nr 8095). Z drugiej zaś strony wysokość zadośćuczynienia nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa - musi więc ona być utrzymana w rozsądnych granicach. (por. wyrok SN z dnia 22.03.1978 r. IV CR 79/78; LEX 8087).
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przy określaniu wysokości zadośćuczynienia sądy winny brać pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym również mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy. Wśród tych okoliczności znajdują się: rozmiar doznanej krzywdy a zwłaszcza stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, bolesność przeprowadzanych zabiegów, prognozy na przyszłość, trwałe skutki zdarzenia jak kalectwo, oszpecenie, niemożność wykonywania dotychczasowego zawodu, niemożność posiadania dzieci, zawarcia związku małżeńskiego. (porównaj wyrok SN z dnia 10.06.1999 r. II UKN 681/98; OSNP 2000/16/626). Nie bez znaczenia w tym zakresie jest również sam wiek poszkodowanego, na ogół bowiem kalectwo jest dla osoby młodej zamknięciem drogi do nauki, uzyskania popłatnego i lubianego zawodu, ułożenia życia osobistego, a nadto często wymaga od niej rezygnacji z aktywnego sposobu życia, charakterystycznego dla tej grupy wiekowej.
W niniejszej sprawie wskazać należy, iż zadośćuczynienie z pewnością należy się powodowi i nie ma podstaw do korygowania jego wysokości na podstawie przyczynienia się powoda do zdarzenia. Nie sposób dać wiary zeznaniom pozwanego, jak również świadkaR. G., że pozwany uderzył powoda w obronie własnej. Wskazać należy, iż powód nawet jeśliby odzywał się w sposób naganny do pozwanego, to nie zrobił nic co mogłoby skutkować podjęciem obrony przez pozwanego. Pozwany uderzył powoda, co sam przyznaje, pierwszy. Zadany cios spowodował, to że powód upadł i doznał opisanych wyżej urazów. Urazy te zaś skutkowały koniecznością hospitalizacji, a następnie wywoływały dolegliwości, które w znaczny sposób wpływały na życie powoda. Przez dłuższy czas powód odczuwał różne dolegliwości bólowe, zawroty głowy. Niewątpliwie też samo zajście stanowiło traumę dla jego uczestnika – powoda. Także sam proces leczenia stanowił dolegliwość dla powoda. Powód doznał długotrwałego 7% uszczerbku na zdrowiu, proces jego leczenia przebiegał w sposób prawidłowy, niepowikłany. Dolegliwości powoda nie były tak znaczne, aby szukał on pomocy u kolejnych specjalistów, Zakończył leczenie na etapie szpitalnym. Ustalając wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia Sąd wziął pod uwagę wszelkie dolegliwości powoda, stopień uszczerbku na zdrowiu jaki odniósł. W ocenie Sądu adekwatnym zadośćuczynieniem jest kwota 6000 złotych i z uwagi na to Sąd zasądził na rzecz powoda taką kwotę. Kwotę tą zasądzono wraz odsetkami ustawowymi od dnia 18 kwietnia 2017 roku, albowiem powód pismem z dnia 6 kwietnia 2017 roku , doręczonym pozwanemu dnia 10.04.2017r., zwrócił się do pozwanego z wezwaniem do zapłaty w terminie 7 dni . Pozwany w zakreślonym terminie świadczenia nie spełnił, a w piśmie z dnia(...)oświadczył, że nie widzi możliwości mediacji ani ugody.
Niewątpliwe powód w okresie niezdolności do pracy od(...). do(...)otrzymał 80 % należnego mu wynagrodzenia, jednakże Sąd oddalił powództwo w zakresie kwoty 400 zł dochodzonej tytułem naprawienia szkody , albowiem wyrokiem Sądu Rejonowego wZ.z dnia(...)roku w sprawie II K(...)na mocyart. 46 § 1 kkorzeczono odA. K.na rzeczG. R.kwotę 1 000 zł tytułem częściowego naprawie szkody, a więc kwotę wyższą niż żądana w niniejszym pozwie.
O kosztach orzeczono w oparciu oart. 98 kpcobciążając pozowanego kosztami procesu w całości. Szczegółowe rozliczenie kosztów Sąd pozostawił referendarzowi sądowemu na mocyart. 108 § 1 kpc.