Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 217/18
Data wyroku: 2018-05-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Kiepura

Sygnatura akt VI Ka 217/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia4 maja 2018r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura
Protokolant Aleksandra Studniarz
po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 r.
sprawyK. S.ur. (...)wK.
synaE.iD.
obwinionego z art. 92§1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 14 listopada 2017 r. sygnatura akt VII W 431/16
na mocyart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwiart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych.

VI Ka 217/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 14.11.2017 r.K. S.został uznany za winnego tego, że w dniu 14.04.2016 r. wZ., kierując samochodem markiS.onr rej. (...), nie zastosował się do znaku drogowego(...)oznaczającego(...), tj. wykroczenia zart. 92 § 1kw i za to na mocyart. 92 § 1kw skazany został na karę 200 zł grzywny. Na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 118 § 1 kpwiart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 346,58 zł tytułem wydatków oraz kwotę 30 zł z tytułu opłaty.
Apelację od tego wyroku wywiódł obwiniony, który zaskarżył orzeczenie w całości i wniósł o uniewinnienie.
Sąd rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody, ocenione swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie naruszając przy tym normy nakazującej rozstrzyganie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego, a swoje stanowisko w przedmiocie sprawstwa i winy obwinionego należycie uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, wskazując jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.
Zgodnie zart. 5 pkt 3 ustawy z dnia 20.06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowymsygnały świetlne mają pierwszeństwo przed znakami drogowymi regulującymi pierwszeństwo przejazdu. W dniu zdarzenia, tj. 14.04.2016 r. ok. godziny 3.40 sygnalizacja świetlna usytułowana na skrzyżowaniu ulicy(...)zulicą (...)wZ.pracowała w trybie pulsacyjnym, co oznacza, że kierujący przejeżdżający przez skrzyżowanie powinni stosować się do znaków drogowych regulujących pierwszeństwo przejazdu – okoliczność ta była bezsporna, wynikała zarówno z wyjaśnień obwinionego i zeznań świadków, jak i informacji Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej wZ..
ObwinionyK. S.poruszał się ulicą(...), na której przed wjazdem na skrzyżowanie znajdował się pionowy znak drogowy(...), oznaczający – zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych – zakaz wjazdu na skrzyżowanie bez zatrzymania się przed drogą z pierwszeństwem.
Funkcjonariusze Wydziału(...)Komendy Miejskiej Policji wZ.A. S.iW. T., którzy w dniu zdarzenia pełnili służbę patrolową i obserwowali ruch pojazdów na skrzyżowaniu ulicy(...)iR., zauważyli, że samochód osobowy markiS. (...),nr. rej. (...), przejechał przez skrzyżowanie bez zatrzymania się przed znakiem „(...)”. Po zatrzymaniu pojazdu do kontroli drogowej i wylegitymowaniu kierowcy okazało się, że prowadzącym samochód był obwinionyK. S.. Z przeprowadzonej czynności sporządzono notatkę urzędową (k.5) i dokonano stosownych zapisów w notatnikach służbowych (k. 98, k.104).
Przesłuchani w charakterze świadkówA. S.iW. T.zbieżnie przedstawili przebieg zdarzenia – nie mieli jakichkolwiek wątpliwości, że samochód kierowany przez obwinionego nie zatrzymał się przed wjazdem na skrzyżowanie (k. 83-85, k. 114-116). Ich zeznania były stanowcze i konsekwentne – brak było podstaw, aby nie dać im wiary, nie mieli żadnych powodów, aby bezpodstawnie obciążać obwinionego, którego wcześniej nie znali. Ocena zeznańA. S.iW. T.dokonana przez sąd rejonowy uwzględnia kryteria określone wart. 7 kpki nie budzi zastrzeżeń.
Z opinii biegłegoT. M.wynika jednoznacznie, iż usytuowanie radiowozu, w którym przebywali funkcjonariusze Policji, zapewniało należytą widoczność obrębu skrzyżowania (k. 127 - 129). Nie było więc podstaw do twierdzenia, że policjanci nie mogli zaobserwować, czy samochód obwinionego zatrzymał się przed wjazdem na skrzyżowanie. Na rozprawie w dniu 14.11.2017 r. obwiniony wyjaśnił m.in.: „Dojeżdżając do skrzyżowania z odległości jakichś 500 metrów widziałem, iż na tym skrzyżowaniu stoi radiowóz” (k.160). Skoro zatemK. S.z tak znacznej odległości dostrzegł radiowóz, to tym bardziej siedzący w nim funkcjonariusze mogli zauważyć samochód obwinionego przejeżdżający przez skrzyżowanie bez zatrzymania się – wszak odległość radiowozu od pojazdu obwinionego w chwili, gdy znajdował się on na wysokości linii bezwzględnego zatrzymania, wynosiła ok. 36 m (k.129).
Zachowanie obwinionego, który nie zastosował się do znaku drogowego(...)”, nakazującego zatrzymanie się przed wjazdem na drogę z pierwszeństwem przejazdu, wyczerpało ustawowe znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw. Wymierzona obwinionemu za ten czyn kara 200 zł grzywny uwzględnia ustawowe dyrektywy określone w art. 33 § 1 kw i zasługuje na akceptację.
Podzielając zatem w pełni ustalenia faktyczno – prawne sądu pierwszej instancji zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymano w mocy. Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji było obciążenie obwinionego kosztami procesu za postępowanie odwoławcze.