Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 729/18
Data wyroku: 2018-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Ewa Rusin
Słowa kluczowe: Obowiązek alimentacyjny
Podstawa prawna: art. 209 § 1 kk

Sygn. akt IV Ka 729/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 grudnia 2018 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Ewa Rusin

Protokolant:

Magdalena Telesz

przy udziale Marka Bzunka Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r.
sprawyP. G.
synaP.iB.z domuP.
urodzonego (...)wW.
oskarżonego zart. 209 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 2 października 2018 r. sygnatura akt III K 1092/18
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

​
Sygn. akt IV Ka 729/18

​

U Z A S A D N I E N I E

Sąd Rejonowy w Wałbrzychu wyrokiem z dnia 2 października 2018r. sygn. akt III K 1092/18:

I
OskarżonegoP. G.uznał za winnego tego, że w okresie od 12 maja 2047 roku do 6 kwietnia 2018 roku wW., woj.(...), uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego wynikającego z wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 9 października 2015 roku o sygn. akt IV RC 672/15 na rzeczM.G., powodując powstanie zaległości wynoszącej równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, , to jest za winnego popełnienia występku zart. 209 § 1a k.k.i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

II
na podstawieart. 72§1 pkt 3 kkw zw. zart. 34 § 3 k.k.zobowiązał skazanego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanieM.G.,

III
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione w sprawie w kwocie 70 złotych i odstąpił od wymierzenia mu opłaty.

Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się prokurator.
Apelujący na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkiart. 438 pkt 1 kpkwyrokowi temu zarzucił obrazę prawa materialnego w postaciart. 209 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym od dnia 31.05.2017 r. poprzez jego błędne zastosowanie do zachowań oskarżonego z okresu od 12 maja do 30 maja 2017 polegającym wyłącznie na uchylaniu się od wykonania obowiązku alimentacyjnego bez narażania pokrzywdzonego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a więc do zachowań popełnionych w czasie kiedy przepis ten nie obowiązywał, podnosząc powyższe apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja okazała się zasadna, co skutkuje wnioskowanym w niej orzeczeniem kasatoryjnym.
O ile w postępowaniu apelacyjnym możliwym byłoby dokonanie sprostowania zaskarżonego wyroku w jego części wstępnej w zakresie początkowej daty przypisanego czynu – zamiast „2047” powinno być „2017”, co przecież stanowi oczywistą omyłkę pisarską, to jednak pozostałe uchybienia ( będące pochodną błędów prokuratora na etapie postępowania przygotowawczego), wobec trybu wyrokowania w ramach wniosku o skazanie zart. 335 § 1 kpkpowodują konieczność jego uchylenia w celu powtórzenia procesu (art. 437 § 2 kpkw zw. zart. 454 § 1 kpk).
Prokurator i oskarżony błędnie uzgodnili warunki skazania w ramachart. 335 1 kpk. Mianowicie oskarżonemu postawiono zarzut popełnienia niealimentacji w okresieod 12 maja 2017r.do 6 kwietnia 2018r. kwalifikowanej zart. 209 § 1 kk, w opisie zawierający ustawowe znamiona tegoż przepisu w brzmieniu obowiązującym dopierood 31 maja 2017r. ( zmiana dokonana ustawą z dnia 2017.03.23 Dz.U.2017.952). Tymczasem przesunięcie jednego z dotychczasowych ustawowych znamion przepisu§ 1(naraża osobę uprawnioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych) do § 1 a tego przepisu skutkuje tym, że stypizowany w§ 1występek niealimentacji sprawca popełnia już tylko przez niepłacenie alimentów jako co najmniej 3-ch świadczeń okresowych, nie jest już znamieniem narażenie na niemożność zaspokojenia potrzeb a czyn taki jest zagrożony karą łagodniejszą do 1-go roku pozbawienia wolności. W takiej sytuacji prawnej Sąd Rejonowy błędnie zmienił uzgodnioną między stronami kwalifikację prawną czynu zart. 209 § 1naart. 209 a § 1 kk, czego uczynić nie mógł bez zmiany opisu czynu i ustalenia faktu, że pokrzywdzony został narażony na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a co w ramach procedowania w trybie wniosku zart. 335 § 1 kpkbyło także wykluczone, bo w takiej procedurze w myślart. 343 § 4 kpkpostępowania dowodowego nie prowadzi się.
W podstawie wymiaru kary w ślad za błędnym wnioskiem prokuratora przywołanoart. 209 § 1 a kk.
Skoro ponadto nie czyniono starań o zmianę treści wniosku w ramachart. 343 § 3 kpk, (przez ograniczenie czasookresu czynu przyjmując początkową 31 maja 2017r. i podstawę wymiaru kary zart. 209 § 1a kknaart. 209 § 1 kk) to w zaistniałych warunkach procesowych sąd I instancji był zobligowany do zastosowaniaart. 343 § 7 kpktj. wniosku o skazanie nie uwzględnić i sprawę rozpoznać na zasadach ogólnych.
Z przytoczonych powodów należało orzec jak na wstępie.