Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 88/18
Data wyroku: 2018-03-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec

Sygn. akt V .2 Ka 88/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  19 marca 2018  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec
Protokolant: Justyna Napiórkowska
w obecności  Arkadiusza Honysza Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Żorach
po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2018 r.
sprawy:

1.N. Z.

c.M.iA.

ur. (...)wŻ.

oskarżonej o przestępstwo zart. 190 § 1 kk

2.B. Z./Z./

s.M.iA.

ur. (...)wŻ.

oskarżonego o przestępstwo zart. 190 § 1 kk

3.M. Z./Z./

s.S.iS.

ur. (...)wR.

oskarżonego o przestępstwo zart. 190 § 1 kk

na skutek apelacji  wniesionej przez obrońcę oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Żorach
z dnia 19 grudnia 2017r. sygn. akt II K 822/16
I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II.obciąża oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję :
- odB. Z.kwotą 300zł (trzysta złotych)
-odM. Z.iN. Z.kwotami po 200zł (dwieście złotych)
i zasądza od nich wydatki postępowania odwoławczego w kwotach po 1/3 z 20zł (dwudziestu złotych);
III.zasądza od oskarżonych :B. Z.,M. Z.iN. Z.solidarnie na rzecz oskarżyciela posiłkowegoA. S.kwotę 840zł (osiemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym.

SSO Jacek Myśliwiec
Sygn.akt V. 2 Ka 88/18

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017r. Sąd Rejonowy w Żorach uznał :
1.oskarżonąN. Z.za winną tego, że w dniu 24 września 2016 roku wŻ.skierowała telefonicznie, za pomocą wiadomości SMS, groźbę pozbawienia życia wobecA. S., która wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że może zostać spełniona, tj. popełnienia występku zart. 190 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.wymierzył jej karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł;
2.B. Z.za winnego tego, że w dniu 24 września 2016 roku wŻ.skierował słownie groźbę pozbawienia życia wobecA. S., która wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że może zostać spełniona, tj. popełnienia występku zart. 190 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł;
3.M. Z.za winnego tego, że w dniu 24 września 2016 roku wŻ.skierował słowną groźbę pozbawienia życia i zdrowia wobecA. S., która wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że może zostać spełniona, tj. popełnienia występku zart. 190 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł;
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.w zw. z § 1 ust. 2 pkt 1 i § 11 pkt 7 i § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził od oskarżonychB. Z.,M. Z.iN. Z.na rzez oskarżyciela posiłkowegoA. S.kwoty po 480,00zł tytułem zwrotu wydatków ustanowienia jednego pełnomocnika.
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonegoB. Z.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300,00 zł, od oskarżonychM. Z.iN. Z.na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 200,00 zł tytułem należnej opłaty oraz od każdego z oskarżonych kwoty po 65,22 zł tytułem zwrotu wydatków.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonych zarzucając obrazę przepisów postępowania , a mianowicie:
a)art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkiart. 410 kpkpolegającą na dokonaniu przez Sąd jednostronnej analizy materiału dowodowego z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz uwzględnieniu przy ocenie odpowiedzialności oskarżonych jedynie okoliczności przemawiających na ich niekorzyść głównie przez przyjęcie:
- w stosunku doM. Z., że wypowiadając słowa „ma przejebane” groził pokrzywdzonemu,
- w stosunku doB. Z., że opierając się na zeznaniach pokrzywdzonego, miał wymachiwać nożem i uderzać w szybę samochodu,
- w stosunku doN. Z., że wysyłając smsa z telefonu ojca, w istocie zamierzała spełnić treść wiadomości sms, a co w świetle zeznań części świadków miało potwierdzić wersję pokrzywdzonego, że oskarżeni grozili mu z zamiarem spełnienia groźby, która mogła u niego wywołać uzasadnione obawy co do ich spełnienia;
b) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżonyB. Z.w chwili zdarzenia drogowego z udziałem swojego brataP. Z.dysponował nożem i groził nim pokrzywdzonemu, podczas gdy z zeznań świadków wynika, że takie zdarzenie nie miało miejsca, a na miejscu zdarzenia nie został zabezpieczony nóż szczegółowo opisany przez pokrzywdzonego;
c) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że otrzymany przez pokrzywdzonego sms, wysłany z telefonu należącego doM. Z., a jak się później okazało, napisany przez oskarżonąN. Z., wzbudził u pokrzywdzonego obawy co do realizacji groźby, podczas gdy pokrzywdzony składając zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa nie zgłosił wniosku o ściganieN. Z., a dopiero na rozprawie na interwencję Sądu, stwierdził, że domaga się ściganiaN. Z.;
d) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżonyM. Z.wypowiadając słowa „ ma przejebane”, kierował te słowa pod adresem pokrzywdzonego, podczas gdyM. Z.wyraźnie oświadczył, że będąc pod wpływem silnego wzburzenia spowodowanego wypadkiem, któremu uległ synP. Z., w sposób emocjonalny odniósł się do zdarzenia.
Na tej podstawie obrońca oskarżonych wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonych na uwzględnienie nie zasługiwała. Podniesiony w apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie jest zasadny. Powyższy zarzut byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił albowiem Sąd ten wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia faktyczne, a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego zresztą był zobowiązany – nie wynika samo przez się , że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zwłaszcza zaś wart. 4 i 7 kpk. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie wyjaśnień oskarżonych, na które w znacznej mierze w apelacji powołuje się skarżący to wypada tylko zauważyć, że wyjaśnienia te zostały poddane przez Sąd I instancji wnikliwej analizie i konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je za nieprzekonywujące. Taka ocena tych dowodów nie zawiera w sobie ani błędu ani nie jest oceną dowolną, skoro została poparta wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Należy podkreślić, iż mimo werbalnego nieprzyznania się przezN. Z.do popełnienia przypisanego jej czynu, to z treści samych wyjaśnień wynika coś zgoła odmiennego. W rzeczy samej oskarżona w swoich wyjaśnieniach potwierdza fakt wysłania pokrzywdzonemu smsa o treści ewidentnie zawierającej groźby . Podniesiony przez skarżącego argument, iż nie zamierzała ona realizować tej groźby dla bytu przestępstwa nie ma najmniejszego znaczenia. Nie chodzi bowiem o to, czy sprawca rzeczywiście zamierza zrealizować swoją groźbę, ale o takie oddziaływanie na psychikę pokrzywdzonego , aby ten był przekonany, iż takie działanie nastąpi. Innymi słowy chodzi tutaj o paraliżujące psychikę działanie sprawcy, a nie o faktyczną realizację zapowiadanych gróźb. Kolejny podnoszony przez skarżącego fakt, iż pokrzywdzony dopiero w toku rozprawy złożył wniosek o ściganie karne tej oskarżonej również nie ma znaczenia dla zakresu odpowiedzialności czy też wyczerpania przez oskarżoną znamion przestępstwa. Trudno bowiem czynić zarzuty pokrzywdzonemu, iż składając swoje pierwsze zeznania, w których opisywał groźby zawarte w smsie od oskarżonej nie przyjęto od niego takiego wniosku. Było to ewidentne zaniedbanie przesłuchującego go funkcjonariusza Policji. Również w odniesieniu do oskarżonegoM. Z.podniesione przez skarżącego argumenty są zupełnie nieprzekonywujące. Oczywistym jest, iż w ujęciu lingwistycznym użyte przez oskarżonego określenie „ma przeje…ne” może mieć wiele znaczeń, tym nie mniej nie można oceny tych słów przeprowadzać w oderwaniu od kontekstu sytuacyjnego. Jak wynika z zeznań pokrzywdzonego, ale również towarzyszących mu funkcjonariuszy PolicjiK. S.iP. B.oskarżony nie tylko kierował wobec pokrzywdzonego wyżej przywołane słowa, ale wykonywał również charakterystyczny gest ręki w okolicach gardła. Ten gest jest jednoznaczny i wskazuje na intencję oskarżonego. Tym właśnie zachowaniem oraz wypowiedzianymi słowami chciał on wywołać u pokrzywdzonego stan zagrożenia – co zresztą mu się udało. Podnoszenie przez skarżącego okoliczności, iż po zdarzeniu nie zdołano odnaleźć noża myśliwskiego, którym miał oskarżonyB. Z.grozić pokrzywdzonemu - nie może dezawuować zeznań pokrzywdzonego. Pomijając, iż oskarżony ten miał wystarczająco dużo czasu, aby skutecznie przed przyjazdem Policji pozbyć się tego przedmiotu, to w jego przypadku pokrzywdzony obawiał się zasadniczo „i to jest przedmiotem zarzutu” słów wypowiadanych przez tego oskarżonego, co w efekcie doprowadziło do ucieczki pokrzywdzonego z miejsca zdarzenia. Należy podnieść, iż działanie wszystkich oskarżonych było zdeterminowane i realnie mogło wywołać u pokrzywdzonego obawę spełnienia gróźb. Tak więc nie może budzić żadnych wątpliwości przyjęta przez Sąd meriti kwalifikacja prawna przypisanych oskarżonym czynów. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi w żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że oskarżeni dopuścili się przypisanych im przestępstw. Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wymierzone oskarżonym kary grzywny żadną miarą nie mogą być uznane za rażąco niewspółmiernie surowe. Dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.
Z tych względów Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
SSO Jacek Myśliwiec