Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 364/18
Data wyroku: 2018-08-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Waldemar Majka
Słowa kluczowe: Przestępstwa karnoskarbowe
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks

Sygn. akt IV Ka 364/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 sierpnia 2018 roku

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Waldemar Majka

Protokolant:

Marcelina Żoch

przy udzialeI. K.z Urzędu Skarbowego wZ.,
po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018 r.
sprawyR. B.
synaA.iH. z domu C.
urodzonego (...)wZ.
oskarżonego zart. 54 § 1 kks
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich
z dnia 29 marca 2018 roku, sygnatura akt II K 151/15

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 2000 (dwa tysiące) złotych opłaty za to postępowanie.

Sygnatura akt IV Ka 364/18

UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego wZ.wniósł akt oskarżenia przeciwkoR. B.oskarżając go o to, że:
prowadząc w 2008r. działalność gospodarczą w zakresie tele – i radiomechaniki opodatkowaną w formie karty podatkowej nie zawiadomił tut. Urzędu o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego we wniosku w terminie 7 dni od daty powstania okoliczności powodującej zmiany o zastosowaniu opodatkowania w formie karty podatkowej i w konsekwencji utracił możliwość opodatkowania w tej formie za 2008 rok, czym naruszyłart. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne(Dz. U. z 1998r. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.) i wobec tego obowiązany był rozliczyć podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 rok na zasadach ogólnych i w związku z tym nie złożył zeznania podatkowego i nie prowadził właściwych ewidencji za 2008 rok, przez co naraził na uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych na kwotę 458.016,06 zł ,tj. o przestępstwo skarbowe zart. 54 § 1 kks.
Wyrokiem z dnia 29 marca 2018 roku (sygnatura akt II K 151/15) Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich:

I
oskarżonegoR. B.uznał za winnego tego, że: w okresie 2008r., do dnia 07.01.2009r. wZ.woj.(...)prowadząc działalność gospodarczą w zakresie tele – i radiomechaniki opodatkowaną w formie karty podatkowej uchylał się od opodatkowania w ten sposób, że działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu wielokrotnie nie zawiadamiał właściwego Urzędu Skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego we wniosku w terminie 7 dni od daty powstania okoliczności powodującej zmiany o zastosowaniu opodatkowania w formie karty podatkowej i w konsekwencji utracił możliwość opodatkowania w tej formie za 2008 rok, czym naruszyłart. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne(Dz. U. z 1998r. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.) i wobec tego obowiązany był rozliczyć podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 rok na zasadach ogólnych i w związku z tym nie prowadził właściwej ewidencji i nie złożył w terminie do dnia 30.04.2009r., zeznania podatkowego za 2008 rok, przez co naraził na uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych na kwotę 458.016,06 zł, to jest popełnienia przestępstwa skarbowego zart. 54§1 kksw zw. zart. 6§2 kks, za które na podstawieart. 54§1 kkswymierzył karę grzywny 200 (dwustu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100,00 (sto 00/100) złotych

II
zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w części ponad opłatę, którą wymierzył w kwocie 2000,00 (dwa tysiące 00/100) złotych

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:
naruszenieart. 438 pkt 1 kpk, poprzez błędne przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełnia znamiona przestępstwa opisanego wart. 54§1 kksw zw. zart. 6§2 kks, gdy z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że oskarżony nie miał zamiaru popełnienia czynu zabronionego, nie uchylał się od wykonywania zobowiązań podatkowych, nie narażał na ich uszczuplenie Skarbu Państwa, a jedynie od 1999 r. na skutek wprowadzenia w błąd przez pracowników Urzędu Skarbowego wZ., co do sposobu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych poczynając od 2000 r. korzystał z opodatkowania w formie karty podatkowej, co Urząd Skarbowy co rok potwierdzał wydając decyzję, a podnosząc wskazany zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, a nadto o zasądzenie na rzecz oskarżonego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych.

Sąd okręgowy zważył:

apelacja nie jest zasadna.
Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, zaś w oparciu o trafne i nie kwestionowane zresztą przez skarżącego ustalenia faktyczne, trafnie doszedł do wniosku, iż oskarżony zachowaniem swym wyczerpał znamiona czynu zart.54§1 kks.
Trafnie podnosi skarżący wywodząc w uzasadnieniu apelacji, iż zaniżenie należnego za dany okres zobowiązania podatkowego stanowi realizację znamion przestępstwa skarbowego określonego wart. 56 § 1 kks, nie zaś zart.54§1 kks, bowiem w wypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, a w szczególności złożenia przez podatnika organowi podatkowemu lub innemu uprawionemu organowi deklaracji lub oświadczenia zawierającego nieprawdę lub zatajającego prawdę i narażenia w ten sposób na uszczuplenie należnego podatku lub uszczuplenia podatku dochodzi do oszustwa podatkowego.
W zależności natomiast od specyfiki danego podatku czyn zart. 54 kksmoże zostać popełniony przez nieujawnienie przedmiotu opodatkowania tj. określonej przepisami prawa sytuacji faktycznej lub prawnej, z której zaistnieniem związany jest obowiązek zapłaty podatku. Chodzi zatem o tego rodzaju przypadki, w których podatnik w ogóle, a nie częściowo, nie ujawnia przedmiotu albo podstawy opodatkowania. Natomiast w sytuacji zgłoszenia się do podatku, ale niepodania wszystkich informacji odnośnie przedmiotu lub podstawy opodatkowania, bądź podanie w deklaracji niepełnych informacji następuje naruszenie przepisuart. 56 kks.
W sytuacji oskarżonego rzeczywiście doszło do niezawiadomienia naczelnika właściwego urzędu skarbowego o zmianie objętych wcześniej złożonym oświadczeniem danych powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej w rozumieniuart.40 ust.1 pkt 3w zw. zart.36 ust.7 ustawy z dnia 20 listopada 1998 roku o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, co prowadziło do wyczerpania ustawowych znamion opisanych wart.56§1 kks. Działanie to jednakże stanowiło środek do osiągnięcia celu, którym pozostawało niepłacenie przez oskarżonego podatku dochodowego na zasadach ogólnych mimo istnienia ku temu podstaw.
Nie budzi zastrzeżeń również przyjęcie w kwalifikacji prawnej czynuart.6§2 kks, skoro każde kolejne świadczenie usług przez oskarżonego poza miejscem wskazanym w oświadczeniu rodziło obowiązek zawiadomienia o zmianie okoliczności wskazanych w oświadczeniu, co prowadziłoby do niemożności opodatkowania w formie karty podatkowej. Ilość i powtarzalność zachowań uzasadnia przyjęcie zatem w kwalifikacji również wskazanego przepisu.
Argumentacja zatem skarżącego (k.391) zmierzająca do wykazania, iż oskarżony w istocie płacił podatek dochodowy tylko w zbyt niskiej wysokości nie może spotkać się z aprobatą. Podatek dochodowy bowiem płacony w formie zryczałtowanej to podatek różny od podatku dochodowego płaconego w oparciu o przepisyustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych.  Przychodów (dochodów) opodatkowanych w formach zryczałtowanych natomiast, nie łączy się z przychodami (dochodami) z innych źródeł podlegającymi opodatkowaniu na podstawieustawy o podatku dochodowym(art.3 cytowanej ustawy o zryczałtowanym podatku).
Reasumując – nawet gdyby wstępne zachowanie oskarżonego kwalifikować zart.56§1 kks, to miałoby ono charakter współukaranego czy uprzedniego w zestawieniu z przypisanym mu przestępstwem skarbowym zart.54§1 kks. Kwalifikacja kumulatywna nie wchodzi bowiem w rachubę ze względu na swoistą „konkurencję” ustawowych znamion czynu zabronionego, o czym wspomniano powyżej. Kierunek zaskarżenia wyroku jedynie na korzyść oskarżonego – w zestawieniu z zagrożeniem karą za oba z cytowanych przestępstw – nie rodzi obowiązku rozważania o zmianie kwalifikacji prawnej czynu na korzyść oskarżonego (art. 434§1 kpkw zw. zart.113§1 kks).
Argumentacja odnosząca się do braku bezprawności działania oskarżonego skoro koniecznym pozostawało stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia 28 stycznia 2008 roku w sprawie ustalenia stawki karty podatkowej również nie jest trafna. Decyzja bowiem wygasła z chwilą ziszczenia się skutku prawnego warunkującego ustanie materialnoprawnej podstawy jej wydania. Decyzja zatem z dnia 11 kwietnia 2014 roku stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia 28 stycznia 2008 roku ma charakter deklaratoryjny (art.258§1 pkt 4 Ordynacji podatkowej), zaś skutek jej wygaśnięcia nastąpił po upływie terminu siedmiodniowego opisanego wart.36 ust.7 ustawy z dnia 20 listopada 1998 roku o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne– liczonego od podjęcia działalności usługowej pozaZ.po uprawomocnieniu się decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej.
    Zapłacenie zobowiązania wynikającego z karty podatkowej nie stanowi przeszkody dla wygaszenia decyzji w przedmiocie tej karty. Rozstrzygnięcie to nie jest też ograniczone żadnym terminem (podzielając pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA w Warszawie z 27 czerwca 2017 roku, II FSK 1444/15).

Wbrew twierdzeniom apelującego nie budzi zastrzeżeń wysokość narażonego na uszczuplenie podatku ustalona w ramach czynu przypisanego. Kwotę zobowiązania podatkowego należnego 458.733 zł pomniejszono o kwoty uiszczone przez oskarżonego w ramach karty podatkowej (tj. kwotę 716,94 zł), co też i wynika z uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2016 roku, sygn. I SA/Wr 814/15 (k.267-268). Okoliczność, iż oskarżony nie był w stanie wykazać większych kosztów uzyskania przychodów niż w istocie wykazał nie wpływa na ocenę poprawności wyliczenia.
Orzeczona kara nie razi surowością, jeśli się zważy, iż sąd I instancji władny był orzec karę pozbawienia wolności albo też łącznie grzywnę i pozbawienie wolności.
W świetle powyższego zaskarżony wyrok jako trafny podlegał utrzymaniu w mocy (art.437§1 kpkw zw. zart.113§1 kks).
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśliart. 636§1 kpkw zw. zart.113§1 kkszasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty związane z tym postępowaniem, a na podstawieart.8 i art.3 ust.1w zw. zart.21 pkt 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzono mu opłatę w kwocie 2000 złotych.