Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 301/17
Data wyroku: 2017-12-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Wysokińska-Walczak, Adam Wrzosek, Ewa Leszczyńska-Furtak
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko instytucjom państwowym, samorządowym i społecznym, Przestępstwo przeciwko ochronie informacji
Podstawa prawna: art. 231 k.k., art. 265 k.k., art. 266 k.k.

Sygn. akt II AKa 301/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 grudnia 2017r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Adam Wrzosek (spr.)

    Sędziowie: SA – Ewa Leszczyńska - Furtak

SO (del.) – Agnieszka Wysokińska - Walczak
Protokolant: – sekr. sąd. Sylwester Leńczuk
przy udziale Prokuratora Karola Blajerskiego
po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r.
sprawy:
1.R. J., synaH.iM. z domu P.,urodz. (...)wB.
oskarżonego zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., zart. 265 § 1 k.k.w zb. zart. 266 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,
2.C. B., synaS.iJ. z domu J.,urodz. (...)wC.
oskarżonego zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., zart. 265 § 1 k.k.w zb. zart. 266 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,
3.A. K., synaA.iD. z domu D.,urodz. (...)wW.
oskarżonego zart. 231 § 1 k.k.w zb. zart. 265 § 1 k.k.w zb. zart. 266 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonychR. J.iC. B.oraz prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 2 marca 2017 r. sygn. akt  XVIII K 244/14

I
w odniesieniu do oskarżonychR. J.iC. B.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
uchyla orzeczenie o karach łącznych pozbawienia wolności oraz orzeczenia o łącznym wymiarze środków karnych w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza publicznego powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego,

2
oskarżonegoR. J.uniewinnia od popełnienia przypisanego w pkt 3 zaskarżonego wyroku czynu z pkt II aktu oskarżenia, a oskarżonegoC. B.uniewinnia od popełnienia przypisanego w pkt 10 zaskarżonego wyroku czynu z pkt IV aktu oskarżenia i w tej części wydatkami w sprawie obciąża Skarb Państwa,

3
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoR. J.w części dotyczącej czynu z pkt I aktu oskarżenia, a wobec oskarżonegoC. B.w części dotyczącej czynu z pkt III aktu oskarżenia i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania;

II
w odniesieniu do oskarżonegoA. K.zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
wydatkami za postępowanie odwoławcze w części dotyczącej oskarżonegoA. K.obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie o sygn. akt XVIIIK 244/14 oskarżono:
R. J.o to, że:

I
w okresie od 8 grudnia 2008 r. do dnia 16 listopada 2010 r. wW., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, będąc funkcjonariuszem Centralnego Biura Antykorupcyjnego, nie dopełnił obowiązków wynikających z uregulowań zawartych wart. 7, 8, 46 ust. 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych z dnia 5 sierpnia 2010 r.w ten sposób, iż wiedząc, że chronione są bez względu na upływ czasu dane mogące doprowadzić do identyfikacji funkcjonariuszy uprawnionych do wykonywania czynności operacyjno - rozpoznawczych oraz, że informacje niejawne, którym nadano określoną klauzulę tajności muszą być przetwarzane w warunkach uniemożliwiających ich nieuprawnione ujawnienie, zgodnie z przepisami określającymi wymagania dotyczące kancelarii tajnych, wytworzył, a następnie przechowywał, także po zakończeniu służby w(...), pliki tekstowe zawierające w swojej treści informacje niejawne o klauzuli „ściśle tajne” na nie posiadającym wymaganego certyfikatu bezpieczeństwa urządzeniu w postaci dysku twardegomarki T.(...)stanowiącego jego własność, działając w ten sposób na szkodę polskiej służby specjalnej,

tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,

II
w okresie od 16 września 2012 r. do 3 grudnia 2012 r., daty dziennej bliżej nieustalonej, wW., działając wspólnie i w porozumieniu zC. B.iA. K., ujawnił wbrew przepisom ustawy osobom nieuprawnionym - dziennikarzom „(...)”M. B.iD. T.orazGazety (...)W. C.- regulowane stosownymi zarządzeniami informacje niejawne o klauzuli „ściśle tajne” i „tajne” dotyczące m.in. czynności operacyjno - rozpoznawczych wykonywanych przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, wytwarzania i posługiwania się tzw. dokumentami legalizacyjnymi i udostępnił fotografie obrazujące funkcjonariuszy(...)w trakcie prowadzonych czynności operacyjno-rozpoznawczych, jak również dokumenty uniemożliwiające ustalenie danych identyfikujących funkcjonariusza oraz wbrew przyjętemu na siebie pisemnemu zobowiązaniu informacje, z którymi zapoznał się w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w(...),

tj. o czyn zart. 265 § 1 k.k.iart. 266 § 1 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.
C. B.o to, że:

III
w okresie od 29 września 2008 r. do dnia 30 marca 2012 r. wW., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, będąc funkcjonariuszem Centralnego Biura Antykorupcyjnego, nie dopełnił obowiązków wynikających z uregulowań zawartych wart. 7, 8, 46 ust. 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych z dnia 5 sierpnia 2010 r.w ten sposób, iż wiedząc, że chronione są bez względu na upływ czasu dane mogące doprowadzić do identyfikacji funkcjonariuszy uprawnionych do wykonywania czynności operacyjno - rozpoznawczych oraz, że informacje niejawne, którym nadano określoną klauzulę tajności muszą być przetwarzane w warunkach uniemożliwiających ich nieuprawnione ujawnienie, zgodnie z przepisami określającymi wymagania dotyczące kancelarii tajnych, kilkukrotnie wytworzył, a następnie przechowywał, także po zakończeniu służby w(...), pliki tekstowe zawierające w swojej treści informacje niejawne o klauzuli „ściśle tajne” i „tajne” na nie posiadającym wymaganego certyfikatu bezpieczeństwa urządzeniu w postaci pendrivumarki K. (...)w obudowie koloru czarnego stanowiącego jego własność oraz ręczne zapiski tekstowe w formie, m.in. protokołów zdawczo - odbiorczych, spisów środków rzeczowych i wyposażenia lokali mieszkalnych nabytych z funduszu operacyjnego(...)zawierające w swojej treści informacje niejawne o klauzuli „ściśle tajne” ujęte na kartkach nie posiadającego żadnych zabezpieczeń zeszytu formatu A4, w twardej okładce koloru brązowego, działając w ten sposób na szkodę polskiej służby specjalnej,

tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,

IV
w okresie od 16 września 2012 r. do 3 grudnia 2012 r., daty dziennej bliżej nieustalonej, wW., działając wspólnie i w porozumieniu zR. J.iA. K., ujawnił wbrew przepisom ustawy osobom nieuprawnionym - dziennikarzom „(...)”M. B.iD. T.orazGazety (...)W. C.- regulowane stosownymi zarządzeniami informacje niejawne o klauzuli „ściśle tajne” i „tajne” dotyczące, m.in. czynności operacyjno - rozpoznawczych wykonywanych przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, wytwarzania i posługiwania się, tzw. dokumentami legalizacyjnymi i udostępnił fotografie obrazujące funkcjonariuszy(...)w trakcie prowadzonych czynności operacyjno - rozpoznawczych, jak również dokumenty uniemożliwiające ustalenie danych identyfikujących funkcjonariusza oraz wbrew przyjętemu na siebie pisemnemu zobowiązaniu informacje, z którymi zapoznał się w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w(...),

tj. o czyn zart. 265 § 1 k.k.iart. 266 § 1 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.
A. K.o to, że:

V
w okresie od 16 września 2012 r. do 3 grudnia 2012 r., daty dziennej bliżej nieustalonej, wW., działając wspólnie i w porozumieniu zC. B.iR. J.,będąc funkcjonariuszem Centralnego Biura Antykorupcyjnego, nie dopełnił obowiązków, poprzez ujawnienie wbrew przepisom ustawy osobom nieuprawnionym - dziennikarzom „(...)”M. B.iD. T.orazGazety (...)W. C.- regulowanych stosownymi zarządzeniami informacji niejawnych o klauzuli „ściśle tajne” i „tajne” dotyczących m.in. czynności operacyjno - rozpoznawczych wykonywanych przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, wytwarzania i posługiwania się tzw. dokumentami legalizacyjnymi i udostępnienie fotografii obrazujących funkcjonariuszy(...)w trakcie prowadzonych czynności operacyjno - rozpoznawczych, jak również dokumentów uniemożliwiających ustalenie danych identyfikujących funkcjonariusza oraz wbrew przyjętemu na siebie pisemnemu zobowiązaniu informacji, z którymi zapoznał się w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, działając w ten sposób na szkodę polskiej służby specjalnej,

tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.iart. 265 § 1 k.k.iart. 266 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 2 marca 2017 r.:
1. oskarżonegoR. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt I, modyfikując opis czynu w ten sposób, że w miejsce zapisu „art. 46 ust. 4” wpisał „art. 46 pkt 4” i przyjmując, że czyn ten wyczerpuje dyspozycję występku zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., na podstawieart. 231 § 1 k.k.wymierzył karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;
2. na podstawieart. 41 §1 k.k., w związku ze skazaniem wpkt 1, orzekł wobec oskarżonegoR. J.zakaz wykonywania zawodu funkcjonariusza powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego na okres 1(jednego) roku;
3. oskarżonegoR. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt II, eliminując z opisu czynu osobę oskarżonegoA. K.i przyjmując, że czyn ten wyczerpuje dyspozycję występku zart. 265 § 1 k.k.iart. 266 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., na podstawieart. 265 § 1 k.k.w zw. zart. 11 §3 k.k.wymierzył karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
4. na podstawieart. 41 § 1 k.k., w związku ze skazaniem wpkt 3, orzekł wobec oskarżonegoR. J.zakaz wykonywania zawodu funkcjonariusza powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego na okres 1(jednego) roku;
5. na podstawieart. 85 i art. 86 § 1 k.k.orazart. 90 § 2 k.k.(w wersji obowiązującej do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw) w zw. zart. 4 § 1 k.k.połączył oskarżonemuR. J.kary pozbawienia wolności wymierzone w pkt 1 i 3 oraz zakazy orzeczone w pkt 2 i 4 i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego na okres 2 (dwóch) lat;
6. na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.(w wersji obowiązującej do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw) w zw. zart. 4 § 1 k.k.warunkowo zawiesił oskarżonemuR. J.wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności na okres 5 (pięciu) lat próby;
7. na podstawieart. 71 § 1 k.k.(w wersji obowiązującej do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw) w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoR. J.karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) zł;
8. oskarżonegoC. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt III, modyfikując opis czynu w ten sposób, że w miejsce zapisu „art. 46 ust. 4” wpisał „art. 46 pkt 4” i przyjmując, że czyn ten wyczerpuje dyspozycję występku zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., na podstawieart. 231 § 1 k.k.wymierzył karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;
9. na podstawieart. 41 §1 k.k., w związku ze skazaniem wpkt 8, orzekł wobec oskarżonegoC. B.zakaz wykonywania zawodu funkcjonariusza powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego na okres 1(jednego) roku;
10. oskarżonegoC. B.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt IV, eliminując z opisu czynu osobę oskarżonegoA. K.i przyjmując, że czyn ten wyczerpuje dyspozycję występku zart. 265 § 1 k.k.iart. 266 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., na podstawieart. 265 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
11. na podstawieart. 41 §1 k.k., w związku ze skazaniem wpkt 10, orzekł wobec oskarżonegoC. B.zakaz wykonywania zawodu funkcjonariusza powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego na okres 1 (jednego) roku;
12. na podstawieart. 85 i art. 86 § 1 k.k.orazart. 90 § 2 k.k.(w wersji obowiązującej do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw) w zw. zart. 4§1 k.k.połączył oskarżonemuC. B.kary pozbawienia wolności wymierzone w pkt 8 i 10 oraz zakazy orzeczone w pkt 9 i 11 i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego na okres 2 (dwóch) lat;
13. na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.(w wersji obowiązującej do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych, innych ustaw) w zw. zart. 4§1 k.k.warunkowo zawiesił oskarżonemuC. B.wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności na okres 5 (pięciu) lat próby;
14. na podstawieart. 71 §1 k.k.(w wersji obowiązującej do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw) w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoC. B.karę grzywny w wymiarze 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) zł;
15. na podstawieart. 63§1 k.k.zaliczył oskarżonymR. J.orazC. B.na poczet orzeczonych wobec nich kar grzywny okresy rzeczywistego pozbawienia wolności z tytułu zatrzymania od dnia 18 grudnia 2013 r. do dnia 19 grudnia 2013 r., przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny;
16. oskarżonegoA. K.uniewinnił od popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt V, tj. występku zart. 231 § 1 k.k.iart. 265 § 1 k.k.iart. 266 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., a kosztami procesu w tym zakresie obciążył Skarb Państwa.
Wyrok zawiera nadto rozstrzygnięcie w przedmiocie dowodów rzeczowych i kosztów sądowych.
Od powyższego wyroku apelacje złożyli obrońcy oskarżonychR. J.iC. B.oraz prokurator. Obrońcy oskarżonych zaskarżyli wyrok w całości, przy czym apelacja obrońcy oskarżonegoC. B.jest w części niejawna (k.151 – 159 akt niejawnych).
Obrońca oskarżonegoR. J.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie:

1
art. 180 § 3 k.p.k.w zw. zart. 15 ust. 2 pkt 1 prawa prasowegow zw. zart. 16 ust. 1 prawa prasowego, polegającą na jego przedwczesnym i dowolnym zastosowaniu, a także zastosowaniu jego wykładni rozszerzającej i rozciągnięcie tajemnicy dziennikarskiej na okoliczności inne niż umożliwiające identyfikację osób udzielających informacji opublikowanych albo przekazanych do opublikowania, a ponadto dowolne przyjęcie przez Sąd I instancji - bez oświadczenia wnioskowanych świadków - iż w dniu składania wniosku dowodowego tudzież wydania postanowienia o jego oddaleniu, osoba ta podtrzymywała chęć zachowania anonimowości, podczas gdy zgodnie zart. 16 ust. 1 prawa prasowegoosoba udzielająca informacji opublikowanych może zwolnić dziennikarza z obowiązku zachowania tajemnicy dziennikarskiej, a której to okoliczności Sąd I instancji nie ustalił i w konsekwencji dowolnie i przedwcześnie wydał postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadków dziennikarzyM. B.,D. T.z portalu „(...)” orazW. C.zGazety (...);

2.art. 180 § 2 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k., poprzez stwierdzenie, iż okoliczności objęte wnioskiem, tj. ustalenie sposobu w jaki kontaktowały się osoby przekazujące informacje, zakresu przekazanych informacji (a nieopublikowanej), okoliczności dotyczących przekazywaniu informacji (co do miejsca i okresu czasowego) oraz pochodzenie informacji, które narażały na szkodę polskie służby specjalne poprzez ujawnienie informacji objętych klauzulą „ściśle tajne” w tym danych funkcjonariuszy prowadzących operacje tajne, mające na celu zwalczanie przestępczości korupcyjnej, a także sposobu jej działania, nie są niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, podczas gdy bezpieczeństwo operacji związanych ze ściganiem przestępczości korupcyjnej bezsprzecznie leży w interesie wymiaru sprawiedliwości, a okoliczności objętych wnioskiem obrona nie mogła przeprowadzić za pomocą innego dowodu, czym ograniczono oskarżonym prawo do obrony w jego aspekcie materialnym, bowiem oskarżeni pozbawieni byli możliwości przeciwstawienia się tezom zawartym w akcie oskarżenia, które wysnute były w ocenie obrony jedynie na podstawie danych logowania do stacji(...)zlokalizowanej w pobliżu(...) S.A.;
3.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.polegającą na oddaleniu - mimo podnoszonych przez obronę okoliczności wykazujących nieprawidłowości w zabezpieczeniu dowodu i uzasadnionym podejrzeniom, iż pliki tekstowe opisane w punkcie I skarżonego wyroku, mogły zostać wgrane na dysk w okresie gdy oskarżonyR. J.nie znajdował się w jego posiadaniu - wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki śledczej, odzyskiwania, zabezpieczania i usuwania danych informatycznych, na okoliczność stwierdzenia, czy dane zapisane na zewnętrznym dysku twardymT.(...)należącym do oskarżonegoR. J., znajdującym się w aktach sprawy, są tożsame z danymi będącymi przedmiotem oględzin zawartości dysku twardegoT.(...)pochodzącymi z kopii binarnej w/w nośnika, bowiem w ocenie Sądu I instancji okoliczność, która miała być udowodniona tj. tożsamość sum kontrolnych dysku źródłowego i kopii binarnej, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy - co potwierdził w swych zeznaniach świadekB. K., którego zeznaniom Sąd I instancji dał wiarę w całości - to właśnie tożsamość sum kontrolnych jest podstawą twierdzenia, iż materiał dowodowy nie został zmieniony, i co Sądowi I instancji było znane bowiem, w uzasadnieniu skarżonego wyroku wskazał na znaczenie weryfikacji sum kontrolnych, dając wiarę protokołowi oględzin zawartości dysku twardegom-ki S. (...)z laptopaL.(...);
4.art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k., w zw. zart. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 193 § 1 k.p.k., polegającą na dowolnym ustaleniu przez Sąd I instancji prawidłowości wykonania kopii binarnej należącego do oskarżonegoR. J.dysku twardegoT.(...), co w świetle braku weryfikacji sum kontrolnych i podnoszonych przez obronę okoliczności wykazujących nieprawidłowości w zabezpieczeniu dowodu i uzasadnionych podejrzeń, iż pliki tekstowe opisane w punkcie I skarżonego wyroku, mogły zostać wgrane na dysk w okresie gdy oskarżonyR. J.nie znajdował się w jego posiadaniu, wymagało dodatkowej weryfikacji przez Sąd I instancji i przeprowadzenia w tym celu stosownej opinii biegłego, bowiem okoliczności objęte wnioskiem wymagają wiedzy specjalnej;
5.art. 6 k.p.k.w zw.art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.i potraktowanie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki śledczej, odzyskiwania, zabezpieczania i usuwania danych informatycznych, na okoliczność stwierdzenia, czy dane zapisane na zewnętrznym dysku twardymT.(...)należącym do oskarżonegoR. J., znajdującym się w aktach sprawy, są tożsame z danymi będącymi przedmiotem oględzin zawartości dysku twardegoT.(...)pochodzącymi z kopii binarnej w/w nośnika, jako spóźnionego i jego oddaleniu, podczas gdy konieczność przeprowadzonego wnioskowanego dowodu pojawiła się dopiero po wysłuchaniu zeznań świadkaB. K., który podał, iż wyłącznie tożsamość sum kontrolnych jest gwarancją tego, iż materiał dowodowy nie został zmieniony, czym Sąd I instancji skutecznie ograniczył oskarżonemu prawo do obrony w jego aspekcie materialnym, bowiem oskarżonyR. J.pozbawiony został możliwości podważenia wiarygodności zawnioskowanego przez oskarżyciela dowodu, który był podstawą uznania go winnym czynu opisanego w punkcie I skarżonego wyroku;
6.art. 6 k.p.k.w zw. zart. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k., polegającą na oddaleniu wniosku dowodowego zawartego w punkcie 7 pisma z dnia 9 czerwca 2016, o zobowiązanie Centralnego Biura Antykorupcyjnego do przedłożenia dokumentacji z postępowania wyjaśniającego prowadzonego pod sygn. RCW 20/12 na okoliczność zakresu prowadzonego postępowania, a w szczególności informacji czy w ramach postępowania zwracano się doSpółki (...) S.A.oraz(...) sp. z o.o.o udostępnienie monitoringu za okres 16 września 2012 r. do 3 grudnia 2012 r. , bowiem w ocenie Sądu I instancji wnioskowany dowód jest spóźniony, a okoliczność na którą ma być przeprowadzony nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nieuprawnionym przyjęciu, iż gdyby taki materiał istniał - znajdowałby się w zebranym w sprawie materiale dowodowym, podczas gdy ustalenie czy służby dysponowały nagraniami monitoringu miało znaczenie dla rozpoznania sprawy, bowiem wina oskarżonegoR. J.w zakresie czynu wskazanego w punkcie II skarżonego wyroku, w dużej mierze została oparta na podstawie danych logowania do stacji(...)zlokalizowanej w pobliżu(...) S.A.a nagrania te mogłyby wykazać, iż sprawcą zarzucanych oskarżonym czynów byli inni funkcjonariusze(...);
7.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.w zw. zart. 5 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., polegającą na przekroczeniu przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodu z danych logowania(...)poprzez uznanie, iż fakt logowania się telefonu oskarżonegoR. J.do stacji(...)w pobliżu(...) S.A.świadczy o jego winie w zakresie czynu opisanego w punkcie II skarżonego wyroku, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu okoliczności, iż logowanie te uzasadnione było wizytamiR. J.wWytwórni (...)przyul. (...)wW.w okresie między 16 września a 3 grudnia 2012 r. - potwierdzonymi przez świadkaJ. R.- a także przy dobrowolnym i niekorespondującym z innym zebranym w sprawie materiałem dowodowym stwierdzeniu, iż kilkugodzinna obecność w różnych innych miejscach w okolicach redakcjiGazety (...)nie ekskulpuje oskarżonych i nie daje im alibi, które to twierdzenie wprost godzi w wyrażoną wart. 5 k.p.k.regułę domniemania niewinności i sprzeczne jest z zasadami doświadczenia życiowego, bowiem zakłada, iż agent służb specjalnych, wyszkolony w pracy dochodzeniowej i operacyjnej, przekaże dane dziennikarzom w siedzibie ich gazety, ignorując przy tym monitoring budynku(...) S.A.oraz sąsiedniego(...) sp. z o.o.jak również monitoring znajdujący się na skrzyżowaniachulic (...);
8.art. 4 k.p.k.wart. 5 § 1 i 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k., polegającą na uwzględnieniu w uzasadnieniu wyroku jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonegoR. J., rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego oraz wydanie wyroku na podstawie jedynie części dowodów, a także nieuwzględnienie przy ich ocenie zasad prawidłowego rozumowania, oraz wiedzy i zasad doświadczenia życiowego, co przejawiało się w szczególności poprzez:
a. ustalenie, że oskarżonyR. J.w okresie między 8 grudnia 2008 r. a 16 listopada 2010 r. wW.jako funkcjonariusz(...)wytworzył a następnie przechowywał, także po zakończeniu służby w(...)pliki tekstowej zawierające w swojej treści informacje niejawne o klauzuli „ściśle tajne” na nieposiadającym wymaganego certyfikatu bezpieczeństwa urządzeniu w postaci dysku twardego matkiT.(...), mimo że jak ustalił SądR. J.nabył przedmiotowy dysk w dniu 29 maja 2012 r.,
b. ustalenie, że zeznania świadkaB. K.pozwoliły na stwierdzenie, że zatrzymany u oskarżonegoR. J.sprzęt komputerowy nie był poddany ingerencji ze strony innych osób, mimo braku właściwej ekspertyzy specjalistycznej w tym zakresie o co wnioskowała obrona,
c. ustalenie, że sprzęt komputerowy może być dostarczony do analizy bez żadnych zabezpieczeń np. w postaci pudełka czy worka, mimo że kwestie te odmiennie regulują zasady informatyki śledczej,
d. ustalenie, że wiadomość tekstowa (e - mail) wysłana przezR. J.w dniu 4 grudnia 2012r. doC. B.stanowi dowód obciążającyR. J.iC. B.jako winnych przekazania informacji dziennikarzomGazety (...)mimo, że gdyby faktycznie popełnili oni ten czyn, to zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nie uzgadnialiby dalszego trybu postępowania, już po ujawnieniu tych wiadomości, za pośrednictwem e - mail,
e. ustalenie, że oskarżonyR. J.działając wspólnie i w porozumieniu zC. B.przekazał osobom nieuprawnionym tj. dziennikarzom „(...)”M. B.iD. T.orazGazety (...)W. C.zdjęcia wykonane podczas tajnych operacji w szczególności obrazująceT. K.nad walizką pieniędzy mimo braku istnienia jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie,
9.art. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 92 k.p.k.polegającą na braku uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonegoR. J., a także wydaniu wyroku skazującego mimo istnienia w przedmiotowej sprawie niedających się usunąć wątpliwości co do jej stanu faktycznego, a zwłaszcza ustalenia, iżR. J.działając wspólnie i w porozumieniu zC. B.ujawnił wbrew przepisom ustawy osobom nieuprawnionym tj. dziennikarzom „(...)”M. B.iD. T.orazGazety (...)W. C.- informacje niejawne o klauzuli „ściśle tajne” i „tajne” dotyczące m.in. czynności operacyjno - rozpoznawczych, jak również dokumenty uniemożliwiające ustalenie danych identyfikujących funkcjonariusza, podczas gdy w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie istnieją żadne dowody wskazujące na dokonanie przezR. J.w/w czynu;
10.art. 410 k.p.k.orazart. 424 § 1 k.p.k.poprzez nieprzyjęcie za podstawę wyroku całokształtu okoliczności ujawnionych w trakcie rozprawy, jak również nie zawarcie wszystkich elementów, które zgodnie zart. 424 § 1 k.p.k.winny się w nim znaleźć, przejawiającą się w tym, że:
a. w uzasadnieniu wyroku nie wskazano jakie konkretnie informacje opublikowane w artykułach prasowych są informacjami niejawnymi o klauzuli „ściśle tajne” i „tajne” dotyczącymi m.in. czynności operacyjno - rozpoznawczych wykonywanych przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego;
b. nie została uwzględniona część zeznań świadkówP. W.z dnia 25 stycznia 2016 r.,A. M.z lutego 2016 r.,M. K. (1),W. O.z dnia 27 maja 2015 r.P. P.,K. W.w których zeznali oni o braku jakiegokolwiek konfliktu między oskarżonymi aT. K., a także o braku istnienia jakiegokolwiek żalu ze strony oskarżonychR. J.czyC. B.w związku z odejściem z(...);
c. w uzasadnieniu wyroku nie uwzględniono okoliczności związanych z dostępem przez innych funkcjonariuszy(...)do dokumentów związanych z prowadzonymi przez(...)operacjami specjalnymi, o których pisano w opublikowanych artykułach prasowych, a który to dostęp miał miejsce podczas kontroli przeprowadzonej w 2009 r. w IV Wydziale(...)dotyczącej prawidłowości wszystkich Legalizacyjnych Przedsięwzięć Operacyjnych i Kombinacji Operacyjnych z udziałem funkcjonariuszy pod przykrywką.
W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoR. J.od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Obrońca oskarżonegoC. B.w części jawnej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1
rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a to:

a)art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez niesłuszne i niezgodne z prawem oddalenie wniosku dowodowego oskarżonegoC. B.o wezwanie i przesłuchanie w charakterze świadków dziennikarzyM. B.,D. T.z portalu(...). orazW. C.zGazety (...), w szczególności na okoliczność publikowanych artykułów wskazania miejsca spotkania z agentem(...)który miał przekazać informację, ustalenia, czy do przekazania informacji doszło, jak jest wskazane w akcie oskarżenia w budynku(...), w jaki sposób skontaktował się były agent(...)z dziennikarzami, kto był osobą która przekazała informacje, w szczególności, czy był to oskarżonyC. B.,
b)art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 180 § 3 k.p.k.w zw. zart. 16 ust. 1prawa prasowego, poprzez niesłuszne i niezgodne z prawem oddalenie wniosku dowodowego oskarżonegoC. B.o wezwanie i przesłuchanie w charakterze świadków dziennikarzyM. B.,D. T.z portalu(...). orazW. C.zGazety (...)polegające na wadliwym zastosowaniu wyżej wymienionego przepisu prawa procesowego oraz zaniechaniu zastosowania wyżej wymienionego przepisuprawa prasowegoi przekroczenie kompetencji Sądu oraz dowolne przyjęcie, wbrew materiałowi dowodowemu sprawy, że informator podtrzymał chęć zachowania anonimowości, podczas gdy bez przesłuchania dziennikarzy takiej wiedzy Sąd orzekający nie miał i nie mógł mieć,
c)art. 92 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez oparcie wyrokowania na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej, a będącym tylko domysłem, a nawet wymysłem Sądu orzekającego,
d)art. 410 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 5 § 2 k.p.k., polegającą na oparciu orzeczenia w przedmiotowej sprawie tylko na części materiału dowodowego, która zdaniem Sądu potwierdziła oskarżenie, z pominięciem dowodów, które je podważały, co było skutkiem przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów, dokonaniem tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego w sposób uniemożliwiający ustalenie prawdy obiektywnej i sformułowania w ramach tej oceny niesłusznych merytorycznie wniosków, iż oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w sprawie nie pozwala na przyjęcie jego sprawstwa,
e)art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez niewskazanie wbrew przepisom ustawy, jakie fakty uznano za udowodnione, jakie nie zostały udowodnione, na jakich w tej mierze oparto się dowodach i dlaczego nie uznano dowodów przeciwnych, zaprzeczanie kolejnymi akapitami uzasadnienia myślom i wywodom przedstawionym w poprzednich akapitach, np. co do zarzutów nadmiernego komunikowania się ze sobą oskarżonychR. J.i C(...)B., co ma świadczyć o zmowie, podczas gdy podobne komunikowanie się z oskarżonymA. K.takiej zmowy już nie wykazuje, przyjęcie, że przekazanie nastąpić miało w datach wskazanych na odczytach(...)ów z jednoczesnym negowaniem tych zapisów, jako dowód w sprawie,
f)art. 193 k.p.k.polegające na:
(a) niezasięgnięciu opinii biegłego z zakresu telekomunikacji na okoliczność wyjaśnienia charakteru pracy stacji(...), logowań do stacji, pracy stacji(...)w czasie przeciążenia, np. czy telefon, który nie przemieszcza się może logować się do kilku stacji jednocześnie i wydanie przez Sąd I instancji własnej opinii w tym zakresie w oparciu o własne informacje bez jednoczesnego wskazania ich źródła, szczególnie, że nie są to informacje powszechnie znane, a specjalistyczne,
(b) niezasięgnięciu opinii biegłego psychologa oraz językoznawcy w szczególności na okoliczność analizy psychologicznej i językowej wiadomości e - mailowej wysłanej przez oskarżonegoR. J.do oskarżonegoC. B., motywów jej wysłania, przesłanek, znaczenia użytych słów i wyrażeń i wydanie przez Sąd I instancji opinii w tym zakresie bez wskazania dlaczego Sąd tłumaczy słowa i wyrażenia w podany w uzasadnieniu sposób, skoro równie wiarygodną i podobną moc ma odmienne tłumaczenie zacytowanych przez Sąd wyrażeń i zwrotów,
g) art. 5, art. 7, art. 8, art. 46 pkt 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych, polegające na uznaniu wbrew przepisom ustawy oraz treściom zawartym w zabezpieczonych u oskarżonego dokumentach, że pliki tekstowe zapisane na zabezpieczonym u oskarżonego pendrivieK.D.8 G zawierają w swej treści informacje o klauzuli „ściśle tajne” i „tajne” oraz, że treści takie zawierają zapiski tekstowe w formie m.in. protokołów zdawczo - odbiorczych, spisów środków rzeczowych i wyposażenia lokali mieszkalnych, podczas gdy żaden ze wskazanych dokumentów treści o wskazanych klauzulach nie posiada, a zapisane tam treści nie kwalifikują się, by taką klauzulą mogły być opatrzone,
2. sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przyjętego za podstawę wyroku, w szczególności poprzez:
a) przyjęcie wbrew dowodom zebranym w sprawie, że oskarżony wytworzył, a następnie przechowywał pliki tekstowe zawierające w swojej treści informacje niejawne, podczas gdy, jak podnoszono wyżej, żaden z dokumentów zapisanych na pendrivieK.D.8 G oraz na ręcznych zapiskach tekstowych w formie, np. protokołów zdawczo - odbiorczych, spisów środków rzeczowych i wyposażenia lokali mieszkalnych nie zawiera treści o wskazanych klauzulach, a zapisane tam treści nie kwalifikują się, by taką klauzulą były opatrzone,
b) przyjęcie wbrew zasadom logicznego myślenia oraz zasadom współżycia społecznego, z dowolną, a nie swobodną oceną materiału dowodowego zebranego w sprawie, że kontakty pozasłużbowe, jakie utrzymywali ze sobą oskarżeniC. B.iR. J., zarówno telefoniczne, jak i osobiste wskazują na cokolwiek innego niż kontakty towarzyskie i dotyczące planowanych wspólnych przedsięwzięć biznesowych, np. organizacji skansenu wsi, z jednoczesnych przyjęciem, że podobne, równie częste kontakty utrzymywane z oskarżonymA. K.bądź przez tegoż oskarżonego nic nie oznaczają,
c) przyjęcie wbrew dowodom zebranym w sprawie, że oskarżonyC. B.kontaktował się kiedykolwiek z wymienionymi w akcie oskarżenia dziennikarzamiGazety (...)lub portalu(...)lub innymi dziennikarzami, że przekazał fotografie lub jakiekolwiek informacje dziennikarzom, bez stwierdzenia, jakie dowody na to wskazują,
d) przyjęcie wbrew zebranym w sprawie dowodom i bez wskazania, które dowody mają o tym świadczyć, że oskarżonyC. B.posiadał wiedzę na tematy poruszane w artykułach, że posiadał lub miał dostęp do zdjęć, które się tam ukazały, że posiadał lub miał dostęp do legitymacji dziennikarskiej, która ukazała się w artykułach lub jej reprodukcji,
e) fragmentaryczne i wybiórcze przyjmowanie okoliczności za dowód w sprawie, tworzenie na ich podstawie fikcji literackich, które nie mają odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy, np. co do odczytów(...)ów, analizy e - maila na stronie 23 części jawnej uzasadnienia, przypisywanie oskarżonemuC. B.myśli i zamierzeń, które są tylko wymysłem Sądu orzekającego, 
3. naruszenie prawa materialnego, a toart. 106 k.k.poprzez uznanie, że oskarżonyC. B.był karany za przestępstwo zart. 226 § 1 k.k., podczas gdy skazanie uległo zatarciu i w świetle obowiązujących przepisów oskarżony nie jest osobą karaną.
W konkluzji apelacji obrońca wniosła o:
- uchylenie postanowienia Sądu I instancji z 17 stycznia 2017 r. o oddaleniu wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadków dziennikarzyM. B.,D. T.z portalu „(...)” orazW. C.zGazety (...)na okoliczność treści publikowanych artykułów oraz dopuszczenie i przeprowadzenie w sprawie wnioskowanych dowodów;
- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów.
Prokuratorzaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonegoA. K.na jego niekorzyść. Wyrokowi w zaskarżonej części zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 4, art. 5 § 2, art. 7, art. 92, art. 167, art. 366 § 1 oraz art. 410 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegającą na jednostronnej, dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przeprowadzaniu oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczeniu życiowemu, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niezasadne obdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoA. K.złożonych na rozprawie głównej poprzez uwzględnienie wynikających z tych dowodów wyłącznie okoliczności korzystnych dla oskarżonego, z jednoczesnym pominięciem dowodów i okoliczności przemawiających na jego niekorzyść, a także niezasadne przyjęcie, że w sprawie zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, które winny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, co doprowadziło do niesłusznego uniewinnieniaA. K.od popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie V aktu oskarżenia czynu;

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na wyrażeniu błędnego poglądu, iż dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności, nie są wystarczające do uznania, że oskarżonyA. K., dopuścił się popełnienia przestępstwa zarzucanego w punkcie V aktu oskarżenia, a zatem nie pozwalają faktu tego uznać za udowodniony, podczas gdy dowody te i okoliczności ocenione we wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzą do wniosku przeciwnego.

W konkluzji apelacji prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku doA. K.i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadne są apelacje obrońców oskarżonychR. J.iC. B..

I.
Przypisane oskarżonymR. J.iC. B.czyny zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
OskarżonyR. J.zaprzeczył, aby na zabezpieczonym u niego dysku twardym(...)znajdowały się pliki tekstowe, o których mowa na k. 211 – 212, tom II akt zaopatrzonych klauzulą„ściśle tajne”. Wyżej wymieniony dysk został zabezpieczony w trakcie przeprowadzonego w dniu 18 grudnia 2013 r. przeszukania miejsca zamieszkania oskarżonego. Podczas tego przeszukania nie dokonano w obecności oskarżonego oględzin zawartości powyższego dysku, ani też nie sporządzano tzw. kopii binarnej plików znajdujących się na dysku. Oględziny dysku przeprowadzono dopiero w dniu 30 stycznia 2014 r. i w trakcie tych oględzin sporządzono kopię binarną. Przy wykonywaniu powyższych czynności nie był obecnyR. J.. W trakcie odtwarzania w dniu 7 lipca 2014 r. płyty, na której utrwalono zawartość zabezpieczonego dysku ujawniono plik zawierający informacje opisane na k. 208 -210, tom II akt zaopatrzonych klauzulą „ściśle tajne”.
Dysk twardy zabezpieczany u oskarżonegoR. J.był przechowywany w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, a jego zawartość była badana przez funkcjonariuszy tego Biura, którzy wykonali też kopię binarną. Ujawnienie na dysku pliku tekstowego zawierającego informacje o działalności Centralnego Biura Antykorupcyjnego, skutkowało postawieniemR. J.zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 231 § 1 k.k.W powyższej sytuacji, twierdzenia oskarżonego - że w czasie, kiedy dysk był w jego władaniu, to nie znajdował się na nim wyżej wymieniony plik tekstowy – należało zweryfikować w oparciu o opinię biegłego lub instytutu spoza struktur służb specjalnych.
Funkcjonariusz Centralnego Biura Antykorupcyjnego przeprowadzający badania zawartości dysku twardego ustalił, że plik tekstowy stanowiący podstawę postawienia oskarżonemuR. J.zarzutu popełnienia czynu zart. 231 § 1 k.k.został utworzony 8 grudnia 2008 r. i w dniu tym dokonano ostatniego zapisu. Nie oznacza to, że plik ten został umieszczony na zabezpieczonym u oskarżonego dysku twardym w powyższej dacie. Należy w tym miejscu zauważyć, że Sąd I instancji nie zakwestionował wyjaśnieńR. J., iż zabezpieczony dysk marki(...)nabył on w 2012 r. Tym samym bezspornym jest, że w dniu 8 grudnia 2008 r. nie zamieszczono na przedmiotowym dysku pliku tekstowego, o którym mowa na k. 211 – 212, tom II akt oznaczonych klauzulą „ściśle tajne”. Skoro tak, to przeprowadzone przez funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego oględziny dysku(...)nie dawały podstawy do wykluczenia możliwości umieszczenia na tym dysku wyżej wymienionego pliku tekstowego po tym jak dysk został zabezpieczony przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a przed sporządzeniem kopii binarnej.
Na rozprawie przesłuchano w charakterze świadkaB. K., który w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym zajmował się sporządzaniem kopii binarnych. Świadek ten wyjaśnił, że kopia binarna odzwierciedla wszystkie dane znajdujące się na danym nośniku pamięci i jest kopią lustrzaną zawierającą każdy bit informacji. Po zakończeniu kopiowania sprawdza się tzw. „sumę kontrolną” kopii oraz oryginału i jeżeli są one identyczne, to oznacza, że skopiowano cały materiał z danego nośnika pamięci. Świadek ten – co jednoznacznie wynika z jego zeznań – nie badał kiedy konkretne pliki zostały umieszczone na dysku zabezpieczonym u oskarżonegoR. J.. Opisał też sposób przechowywania nośników pamięci, a mianowicie:„…nośnik jest transportowany przez jednostkę wykonującą czynności do delegatury bądź też centrali, a następnie ta jednostka przesyła ten materiał bezpośrednio do naszego wydziału. W wydziale jest przechowywany w pomieszczeniach wydzielonej strefy bezpieczeństwa do której mają dostęp jedynie funkcjonariusze mojego wydziału. Materiał przechowywany jest w stalowych szafach”(k. 1754). Tym samym do nośników pamięci, które były poddawane badaniom, poza osobą przeprowadzającą badania, dostęp mieli też inni pracownicy tam zatrudnieni. Należy przy tym zauważyć, o czym jest mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia, że podczas przechowywania nośników pamięci w jednostce Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zajmującej się badaniami technicznymi, mieli do nich dostęp pracownicy tam zatrudnieni, a więc szerszy krąg osób.
Zaniechanie zweryfikowania wyjaśnień oskarżonego poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub instytutu na okoliczność, czy plik tekstowy, o którym mowa w na k. 211 – 212, tom II akt oznaczonych klauzulą„ściśle tajne”został zamieszczony przed dokonaniem przeszukania pomieszczeń zajmowanych przezR. J., uniemożliwiło oskarżonemu wykazanie, że postawiony mu zarzut nie jest słuszny. Pozostaje to w kolizji z prawem oskarżonego do obrony .Oskarżony ma bowiem prawo oczekiwać, że sąd jest zobowiązany do podjęcia czynności zmierzających do jednoznacznego ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń będących przedmiotem rozpoznania. Oddalając wniosek dowodowy obrońcy oskarżonegoR. J.dotyczący przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki na okoliczność, czy dane zapisane na dysku zabezpieczonym podczas przeszukania są tożsame z danymi zawartymi na kopii binarnej, Sąd I instancji stwierdził, że intencją obrony było wykazanie, że w dacie zabezpieczenia dysku, materiały niejawne będące przedmiotem postępowania, nie znajdowały się na tym dysku. Pomimo takiej konstatacji Sąd Okręgowy podniósł, że wyżej wymieniony wniosek dowodowy – zważywszy na etap prowadzonego postępowania – jest spóźniony i zmierza w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania gdyż nic nie stało na przeszkodzie do zgłoszenia powyższych wątpliwości w postępowaniu przygotowawczym i wtedy należało domagać się przeprowadzenia stosownego dowodu (k. 1793 – 1794). Sąd Okręgowy nie zauważył, że dowody mające na celu poczynienie ustaleń mających newralgiczne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia winny być przeprowadzone również na etapie postępowania sądowego, nawet jeśli wniosek o ich przeprowadzenie mógł zostać zgłoszony w fazie postepowania przygotowawczego.
Ignorując potrzebę dokonania ustaleń, o których mowa wyżej, Sąd I instancji całkowicie dowolnie ustalił, że, przed nabyciem dysku(...), tj. przed dniem 8 grudnia 2008 r,. plik tekstowy zawierający informacje niejawne oskarżony przechowywał na innym nośniku pamięci.
Podczas mającego miejsce w dniu 8 grudnia 2013 r. przeszukania pomieszczeń zajmowanych przezC. B.zabezpieczono m. in. pendrive(...). Oględziny wyżej wymienionego nośnika i wykonanie kopii binarnej miało miejsce w dniu 31 stycznia 2014 r. Czynności powyższe zostały przeprowadzone przez pracownika Centralnego Biura Antykorupcyjnego i nie był przy nich obecny oskarżony. Do czasu przeprowadzenia oględzin i wykonaniu kopii binarnej pendrive był przechowywany w szafie pancernej w pomieszczeniu służbowym pracownika Centralnego Biura Antykorupcyjnego, który był przesłuchany w dniu 2 września 2016 r. na niejawnej części rozprawy. OskarżonyC. B.w trakcie prowadzonego postępowania nie kwestionował, że na zabezpieczonym nośniku pamięci znajdowały się informacje, o których mowa na k. 219 – 221, tom II akt niejawnych.
Dla bytu przestępstwa zart. 231 § 1 k.k.zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy pliki tekstowe zawierające informacje niejawne, o których mowa wyżej, zostały uzyskane przez oskarżonychR. J.iC. B.w trakcie pełnienia służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i przed zakończeniem służby dysponowali oni wyżej wymienionymi plikami w sposób niezgodny z zasadami obowiązującymi w tym zakresie, a więc w miejscu zamieszkania i na nośnikach pamięci nie mających wymaganego certyfikatu bezpieczeństwa. Z wyjaśnieńC. B.wynika, że pendrive(...)oraz notatki i zapiski, o których mowa w postawionym mu zarzucie, zostały przez niego zabrane po zakończeniu służby. W toku przeprowadzonego postępowania nie zweryfikowano tych wyjaśnień.
W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok w części dotyczącej skazania oskarżonychR. J.iC. B.za czyny zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.nie mógł się ostać, a sprawa w powyższym zakresie podlega przekazaniu Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki lub opinii stosownego instytutu w celu ustalenia, czy pliki tekstowe, o których mowa na k.  210 – 211, tom II akt niejawnych zostały umieszczone przed dniem 8 grudnia 2013 r. na nośniku pamięci zabezpieczonym podczas przeszukania pomieszczeń należących do oskarżonegoR. J., przy czym biegły bądź stosowny instytut nie powinni być związani ze służbami specjalnymi. W związku z tym, że powyższa opinia jest kluczowa dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności oskarżonegoR. J.za zarzucony mu czyn zart. 231 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.Sąd Okręgowy winien rozważyć, czy tego rodzaju dowód nie powinien być przeprowadzony w ramach postępowania przygotowawczego. Sąd Okręgowy winien też rozważyć, czy zweryfikowanie wyjaśnieńC. B., że dopiero po zwolnieniu go z Centralnego Biura Antykorupcyjnego zabrał on do miejsca zamieszkania pendrive(...)i notatki zawierające informacje niejawne, również nie wymaga przeprowadzenia czynności, które są możliwe do wykonania jedynie na etapie poprzedzającym postępowanie sądowe.
Obowiązkiem Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy winno też być szczegółowe wyjaśnienie, w oparciu o uregulowania zawarte w ustawie o ochronie informacji niejawnych, czy i w jakiej części będące przedmiotem zarzutów dokumenty, bądź jak w przypadku oskarżonegoC. B.również notatki i zapiski, zawierają informacje niejawne o klauzuli „ściśle tajne”.

II.
Przypisany oskarżonymR. J.iC. B.czyn zart. 265 § 1 k.k.w zw. zart. 266 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Wyrok skazujący oskarżonychR. J.iC. B.za wyżej wymieniony czyn opiera się na tym, że oskarżeni w okresie poprzedzającym publikacje wGazecie (...)i portalu „(...)” artykułów dotyczących działalności Centralnego Biura Antykorupcyjnego, przebywali w mieszkaniu, które użyczał imA. K., kontaktowali się ze sobą telefonicznie i przy użyciu krótkich wiadomości tekstowych tzw. sms – ów, a telefonR. J.w dniu 17 września 2012 r. logował się w stacji(...)zlokalizowanej w pobliżu siedziby(...) S.A.właścicielaGazety (...)oraz portalu „(...)”. Nadto po zakończeniu publikacjiR. J.w dniu 4 grudnia 2012 r. wysłał doC. B.wiadomość mailową, w której zwraca się do niego, aby nie przywiązywał uwagi do opublikowanych artykułów prasowych i„wszystkich na około”i nie rozmawiał z nimi. Podniósł, że obaj nie mają z tym nic wspólnego i„Trzeba się trzymać jednego”. Stwierdził też, że obaj wiedzą o wiele więcej na temat„sprawekT.”, o których„jeżeli dojdzie do jakiś oskarżeń nie trzeba mieć złudzeń”.Jednocześnie informował, że jest kancelaria gotowa do reprezentowania ich„gdy zajdzie taka potrzeba”zwłaszcza„że jest coś takiego jak zniesławienie”naruszenie dóbr osobistych i dobrego imienia.
Sąd I instancji uznał za wiarygodne wyjaśnieniaR. J., że w okresie 16 września – 3 grudnia 2012 r. bywał on wWytwórni (...)przyul. (...)wW., a więc w pobliżu siedzibyspółki (...). Podobnie Sąd I instancji ocenił wyjaśnieniaC. B.dotyczące jego bytności w znajdującym się w pobliżu(...)obiekcie BOR, gdzie mieściły się komisje lekarskie MSW, w tym dniu 2 grudnia 2012 r. Brak jest podstaw do kwestionowania tego rodzaju oceny powyższych depozycji oskarżonych.
Obecność oskarżonych w pobliżu siedzibyspółki (...)nie oznacza, że kontaktowali się oni z autorami publikacji zamieszczonych wGazecie (...)i portalu „(...)”. Nadto jak zauważył Sąd I instancji przekazanie informacji będących przedmiotem publikacji prasowych nie odbyło się jednorazowo i w żadnym przypadku oskarżeni, byli funkcjonariusze służb specjalnych, nie spotkaliby się w tym celu z dziennikarzami w pobliżu siedziby spółki będącej właścicielem gazety i portalu mających publikować uzyskane od nich informacje. Tym samym logowania telefonów oskarżonych w pobliżu siedzibyspółki (...)nie stanowią dowodu, że to oskarżeni przekazywali dziennikarzom materiały, o których mowa w publikacjach prasowych.
Sąd Okręgowy przyjął, że newralgicznym dowodem obciążającym oskarżonych jest treść korespondencji wysłanej drogą elektroniczną przezR. J.doC. B.. Zdaniem Sądu I instancji z treści maila wynika, że:
- oskarżonychR. J.iC. B.łączy porozumienie(„wiemy dokładnie, że ani ty ani ja nie mamy z tym nic wspólnego”, „wiemy też obaj”),
- oskarżeni nie chcą ujawnić informacji(„trzeba się trzymać jednego”, „nie trzeba będzie mieć złudzeń”),
- oskarżeni przyjmują linię obrony(„zniesławienie, naruszenie dóbr osobistych i dobrego imienia”),
- oskarżonyR. J.utwierdza siebie iC. B., że będzie można uniknąć odpowiedzialności („jego kancelaria będzie reprezentować, gdy zajdzie taka potrzeba…”).
Sąd Okręgowy zauważa też, że oskarżonyC. B.składając wyjaśnienia stwierdził, że dotarły do niego informacje o oskarżeniach kolegów, w tym sformułowane w wywiadzie telewizyjnym udzielonym przezM. K. (2), a w przedmiotowym mailu pojawia się wątek wspólnej odpowiedzialności obu oskarżonych(„wiemy dokładnie, że ani ty ani ja nie mamy z tym nic wspólnego”). Zdaniem Sądu Okręgowego powyższe stwierdzenia nie byłyby zasadne, gdybyR. J.o niczym nie wiedział i nie uczestniczył w przekazywaniu informacji i należy je interpretować jako rodzaj zakłamywania rzeczywistości, działania na rzecz ukrycia swojej aktywności, a nie zapewnienia o niewinności. Sąd Okręgowy stwierdza też, żeR. J.demaskuje stwierdzenie:„trzeba się trzymać jednego”, co jest wezwaniemC. B.do obstawania przy swojej wersji wypadków, a więc stanowi ustalanie linii obrony (str. 22 – 23 jawnej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Dokonując powyższej interpretacji treści maila oraz intencji jakimi kierował się jego autor Sąd Okręgowy wywodzi, że oskarżeni mieli coś do ukrycia, obawiają się, iż może zostać to ujawnione i ustalają linię obrony. Tego rodzaju stanowisko nie znajduje oparcia w treści korespondencji elektronicznej wysłanej w dniu 4 grudnia 2012 r. przezR. J.. Należy zauważyć, że mail został wysłany po ukazaniu się ostatniego z artykułów dotyczących działań Centralnego Biura Antykorupcyjnego (30 listopada – 2 grudnia 2012 r.) i po tym – co zauważył Sąd I instancji – jak do oskarżonych zaczęły docierać informacje, że funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego sugerują, iż to oni są źródłem wycieku informacji zamieszczonych w publikacjach prasowych. W tej sytuacji stwierdzenie oskarżonegoR. J.o zignorowaniu publikacji i wszystkich„na około”,a także, aby z nimi nie rozmawiać, jest naturalną reakcją osoby, która nie dopuściła się przypisywanych jej zachowań. Odnosi się to też do stwierdzeń, że obaj niemają „z tym nic wspólnego”oraz że„trzeba się trzymać jednego”.Świadomość, że formułowane są podejrzenia, iż to oskarżeni są źródłem informacji zamieszczonych w publikacjach prasowych obligowała ich do zajęcia jednolitego, stanowczego i solidarnego stanowiska. Wciągnięcie chociażby jednego z nich przez osoby trzecie w rozmowy lub rozważenia dotyczące źródeł przecieku mogłoby bowiem dawać asumpt do dalszych dywagacji stawiających ich w złym świetle. Fakt posiadania przez oskarżonych informacji dotyczących byłego funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego, innych od opublikowanych, nie daje podstaw do sugerowania, że informacje zamieszczone w publikacjach prasowych pochodzą właśnie od oskarżonych. Stwierdzenie:„trzeba się trzymać jednego”w żadnym wypadku nie demaskuje oskarżonych jako źródła przecieku, a w konsekwencji nie stanowi podstawy do snucia hipotez o przyjętej przez oskarżonych linii obrony. Naturalną konsekwencją podejrzeń formułowanych wobec oskarżonych jest rozważanie podjęcia działań zmierzających do ochrony ich dobrego imienia w ramach obowiązującego prawa, a więc ewentualne wystąpienie z oskarżeniem o zniesławienie bądź z pozwem o ochronę dóbr osobistych, co wiąże się ze znalezieniem kancelarii prawnej, która by ich reprezentowała.
Nie ulega wątpliwości, że oskarżeniR. J.,C. B.iA. K.pozostawali w bliskich relacjach.A. K.udostępniałR. J.iC. B.należące do niego mieszkanie, z którego korzystali oni podczas pobytów wW.. Treść informacji zamieszczonych w przedmiotowych publikacjach prasowych nie może wskazywać, że zostały one uzyskane przez dziennikarzy od oskarżonychR. J.iC. B.bowiem w prowadzonym postepowaniu nie wykazano, iż w trakcie służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym jedynie oni mieli do nich dostęp, bądź dostęp do nich miał tylkoA. K..
Z kolei zamieszczenie w przedmiotowych publikacjach fotokopii legitymacji prasowychradia (...)i PAP w powiązaniu z faktem, że oskarżonychR. J.iC. B.łączyły bliskie relacje zA. K., mogłoby wskazywać naR. J.iC. B.jako potencjalnych informatorów jedynie w przypadku, gdyby można było podważyć zasadność rozstrzygnięcia uniewinniającego oskarżonegoA. K.. Jak wynika zaś z dalszej części niniejszego uzasadnienia nie ma jednakże podstaw do zakwestionowania stanowiska zajętego w tym zakresie przez Sąd I instancji.
To, że oskarżonyC. B.został zwolniony z Centralnego Biura Antykorupcyjnego z uwagi na postawienie mu zarzutu popełnienia przestępstwa nie oznacza, że to on bądź jego koledzy przekazali informacje dziennikarzom. Podobnie zresztą jak i to, że na nośnikach pamięci, z których korzystali oskarżeni znajdowały się fotografieT. K.i innych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w tym fotografie wykorzystane w publikacjach prasowych. Bezspornym jest, że fotografie te były dostępne dla szerszego grona osób zatrudnionych w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, a fakt przechowywania fotografii wykonanych podczas spotkań towarzyskich jest w pełni zrozumiały gdyż na fotografiach tych były wizerunki osób z którymi oskarżeni pracowali, a także spędzali wolny czas. Wymiana, pomiędzy oskarżonymi, informacji o programach telewizyjnych poświęconych byłemu funkcjonariuszowi Centralnego Biura AntykorupcyjnegoT. K.i zainteresowanie jego osobą jest też w pełni zrozumiałe gdyż był to ich kolega, z którym współpracowali.
Kontakty telefoniczne i sms – owe pomiędzyR. J.,C. B.iA. K.z uwagi na łączące ich więzi towarzyskie, tak samo jak pobytyR. J.iC. B.w tym samym czasie we wrześniu i w październiku 2012 r. wW., nie dają podstaw do twierdzenia, że miały one związek z przekazywaniem informacji dziennikarzomGazety (...)i portalu „(...).”. Gdyby to oskarżeni przekazywali informacje dziennikarzom, to właśnie po to, aby nie stwarzać podejrzeń, unikaliby oni wzajemnych kontaktów w okresie poprzedzającym publikacje prasowe. Nie ulega również wątpliwości, że przekazując informacje dziennikarzom, mieliby oni świadomość, że po opublikowaniu artykułów dotyczących instytucji, w której pracowali, zostaną podjęte działania w celu ustalenia źródła przecieku, a oni będą w kręgu zainteresowania, chociażby z uwagi na to, żeC. B.został zwolniony z Centralnego Biura Antykorupcyjnego, aR. J., podobnie jakA. K.są jego kolegami, którzy też odeszli z Centralnego Biura Antykorupcyjnego.
Autorzy przedmiotowych publikacji mają oczywiście wiedzę o osobach, które dostarczyły im informacji zawartych w artykułach prasowych. Zgodnie z uregulowaniami zawartymi wart. 180 § 2 i § 3 k.p.k.orazart. 15 ust. 2 i art. 16 ust. 1 prawa prasowegodziennikarza można zwolnić z zachowania tajemnicy zawodowej gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, a konkretna okoliczność nie może być ustalona na podstawie innego dowodu, przy czym zwolnienie – z wyjątkiem przestępstwa zart. 240 § 1 k.k.– nie może dotyczyć danych umożliwiających identyfikację osoby lub osób udzielających informację jeżeli osoba lub osoby te zastrzegły swoją anonimowość. Niniejsza sprawa nie dotyczy przestępstwa zart. 240 § 1 k.k.Tym samym jedynie osoba będąca źródłem informacji mogłaby zwolnić dziennikarzy z obowiązku zachowania w tajemnicy jego danych personalnych. W pierwszym z opublikowanych artykułów jego autorzy wskazali, że zamieszczone w nim informacje pochodzą od mężczyzny przedstawiającego się jako były funkcjonariusz Centralnego Biura Antykorupcyjnego, który zgodził się rozmawiać wyłącznie anonimowo. Wykluczało to możliwość przesłuchania autorów publikacji. Nie było też możliwości wezwania dziennikarzy w celu upewnienia się czy informator podtrzymuje swoje stanowisko o zachowaniu w tajemnicy jego danych personalnych. Przesłuchanie dziennikarzy na powyższą okoliczność mogłoby mieć miejsce jedynie wtedy gdyby pojawiły się informacje, na przykład w prasie, sygnowane przez autorów przedmiotowych publikacji, że informator wyraził zgodę na ujawnienie jego danych. W przeciwnym wypadku wezwanie dziennikarzy mogłoby być przez nich odebrane jako wywieranie presji, mającej na celu ujawnienie informacji objętych bezwzględną tajemnicą zawodową.
W przedmiotowej sprawie w zakresie czynu zarzucanego oskarżonymR. J.z pkt II aktu oskarżenia iC. B.w pkt IV aktu oskarżenia nie ma bezpośredniego dowodu wskazującego na to, że dostarczyli oni dziennikarzomGazety (...)i portali „(...)” informacji o działalności Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zamieszczonych następnie w publikacjach, które ukazały się w dniach 30 listopada – 2 grudnia 2012 r. Istniejące w niniejszej sprawie poszlaki, o których mowa wyżej, mogłyby być uznane za pełnowartościowy dowód winy oskarżonych jedynie wtedy, gdyby zespół tych poszlak pozwalał na ustalenie jednej logicznej wersji zdarzenia, a mianowicie, że to właśnie oskarżeni byli informatorami dziennikarzy. Ustalenie tej jednej wersji zdarzenia winno zaś wykluczać możliwość przyjęcia jakiejkolwiek innej wersji (vide: Komentarz do Kodeksu postępowania karnego pod red. prof. dr hab. Zbigniewa Gostyńskiego, Dom Wydawniczy ABC, 1998, teza 5 do art. 5, str. 163, tom I). W świetle rozważań zawartych w niniejszym uzasadnieniu nie można kategorycznie stwierdzić, że tylko i wyłącznie oskarżeniR. J.iC. B.mogli być źródłem informacji przekazanych dziennikarzomGazety (...)i portalu „(...)”.
W tym stanie rzeczy należało zmienić zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć dotyczących czynów zarzucanych oskarżonemuR. J.w pkt II aktu oskarżenia iC. B.w pkt IV aktu oskarżenia i oskarżonych uniewinnić, a wydatkami w tym zakresie obciążyć Skarb Państwa.

III.
Rozstrzygnięcie dotyczące oskarżonegoA. K..
Odnosząc się do apelacji prokuratora na wstępie należy podnieść, że wyrażona wart. 4 k.p.k.zasada obiektywizmu jest ogólną regułą postępowania nakazującą w każdym stadium postępowania badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. O braku obiektywizmu sądu można mówić wówczas, gdy poprzez naruszenie określonych norm nakazujących lub zakazujących działa on na niekorzyść określonej strony postępowania lub w sposób wyraźny faworyzuje jedną ze stron. Zarzut braku obiektywizmu nie jest skuteczny gdy sprowadza się do odmiennej od dokonanej przez sąd oceny materiału dowodowego.
Zarzutu naruszenia regułyin dubio pro reonie można podnosić wskazując, że istnieją wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych. Dla oceny, czy nie został naruszony zakaz wynikający z treściart. 5 § 2 k.p.k.nie są bowiem miarodajne tego rodzaju wątpliwości zgłaszane w skardze odwoławczej, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na korzyść oskarżonego, względnie to, czy w realiach rozpoznawanej sprawy wątpliwości tego rodzaju powinien był powziąć (Komentarz do Kodeksu postępowania karnego pod red. prof. Piotra Hofmańskiego, Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 1999, teza 16 do art. 5 str. 37 – 38, tom I).
Należy też pamiętać, że ustanowiony wart. 7 k.p.k.obowiązek dokonywania oceny wiarygodności dowodów w oparciu o wszechstronną zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zanegowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę winien wykazać jakich konkretnie uchybień dopuścił się sądmeritiw kontekście zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione.
Z kolei istotąart. 410 k.p.k.jest to, że sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. II KK 183/11, LEX nr 1108458).
Zawarty w powyższym przepisie obowiązek rozstrzygnięcia na podstawie całokształtu ujawnionych okoliczności będzie respektowany, gdy sąd przeprowadzi dowody dopuszczone w toku rozprawy i prawidłowo rozważy całokształt ujawnionych w ten sposób okoliczności, zwłaszcza te istotne dla rozstrzygnięcia (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2007 r. sygn. II KK 396/06 LEX nr 282281 i z dnia 26 czerwca 2007 r. sygn. KK 120/07 LEX nr 282233).
Postawiony w apelacji prokuratora zarzut obrazyart. 92 k.k.jest niezrozumiały albowiem w sprawach, które po przeprowadzeniu rozprawy, kończą się wydaniem wyroku, zastosowanie ma przepisart. 410 k.p.k.Z treści apelacji nie wynika z kolei w jaki sposób doszło do obrazyart. 167 k.p.k., dotyczącego inicjatywy dowodowej orazart. 366 § 1 k.p.k.określającego rolę przewodniczącego składu orzekającego.

W tym miejscu niejawna część uzasadnienia.
Hipotetycznie nie można wykluczyć, że oskarżonyA. K.przekazał dziennikarzomGazety (...)i portalu „(...)” bądź osobom z nimi współpracującymi informacje będące przedmiotem publikacji. Możliwość przyjęcia takiej wersji zdarzeń nie stanowi jednakże podstawy do dyskredytowania wyroku zapadłego wobecA. K.. Prokurator nie wykazał bowiem, że poza oskarżonymA. K., inne osoby nie mogły być źródłem informacji dla wyżej wymienionych dziennikarzy bądź osób współpracujących z nimi, przy czym z przyczyn omówionych we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia brak jest podstaw do przypisania tego rodzaju zachowania oskarżonymR. J.iC. B..
W świetle powyższych uwag brak jest podstaw do twierdzenia, że uniewinniając oskarżonegoA. K.od popełnienia zarzucanego mu czynu Sąd I instancji dopuścił się mającej wpływ na treść wyroku obrazy przepisów postępowania, wymienionych wpetitumapelacji bądź też błędu w ustaleniach faktycznych.
Wydatkami za postępowanie odwoławcze w części, w której Sąd Apelacyjny nie uwzględnił apelacji prokuratora, obciążono Skarb Państwa.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.