Sąd Rejonowy w Złotoryi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 846/17
Data wyroku: 2018-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Misiak

Sygn. akt II K 846/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 maja 2018 r.
Sąd Rejonowy w Złotoryi II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Michał Misiak

Protokolant:

Anna Rogalska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej---------------------
po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. w Złotoryi
sprawy
R. K.
urodz. (...)wJ.
synaJ.iB. z d. M.
oskarżonego o to, że:
w dniu 20 lutego 2017 roku wS., rejonu(...), usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniemTowarzystwo (...)z siedzibą wW.w ten sposób, iż zgłaszając celem uzyskania odszkodowania szkodę na pojeździe markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)jaka miała powstać wyłącznie wskutek kolizji z dnia 18 lutego 2017 roku z samochodem markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...), wprowadził w błąd co do rozmiaru, ilości i wielkości powstałych uszkodzeń, podczas gdy ustalone uszkodzenia w postaci miejscowego mocnego wgniecenia pokrywy komory silnika nad reflektorem lewym, rozbicia klosza reflektora lewego, uszkodzenia zderzaka przedniego i kraty wlotu powietrza w okolicy tablicy rejestracyjnej, uszkodzenia zderzaka przedniego w obrębie narożnika lewego z przejściem na przednią część błotnika przedniego lewego, miejscowego wgniecenia poszycia błotnika przedniego lewego, ostrego zarysowania drzwi przednich i tylnych boku lewego o przebiegu krzywoliniowym, szeregu ostrych nieregularnych zarysowań błotnika tylnego lewego o krzywolinijnych przebiegach, punktowego wgniecenia na błotniku tylnym lewym, odgięcia i deformacji lewego boku zderzaka tylnego, uszkodzenia opony koła przedniego lewego, uszkodzenia obręczy koła przedniego lewego oraz uszkodzenia opony koła tylnego lewego, nie mogły powstać w warunkach opisanej przez niego we wniosku kolizji, lecz zamierzonego celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci wypłaty odszkodowania w kwocie nie mniejszej niż 20.137,08 złotych nie osiągnął z uwagi na ujawnienie przestępstwa przez pokrzywdzonego, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwa podobne zart. 279§1 kkiart. 13§2 kkw zw. zart. 279§1 kk, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 12 marca 2012 roku w sprawie o sygn. akt II K 822/11 na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 21.02.2014 r. do dnia 03.12.2014 r.
to jest o czyn zart. 13§1 kkw zw. zart. 286§1 kkw zw. zart. 64§1 kk

I
uznaje oskarżonegoR. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego występek zart. 13§1 kkw zw. zart. 286§1 kkw zw. zart. 64§1 kki za to na podstawieart. 14§1 kkw zw. zart. 286§1 kkprzy zastosowaniuart. 37a kkskazuje go na karę 500 (pięćset) stawek dziennych grzywny po 10 (dziesięć) złotych każda stawka;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoTowarzystwa (...)wW.kwotę 1080 złotych, tytułem zwrotu kosztów pełnomocnika;

III
na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 953,04 złotych, a na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychwymierza mu opłatę w wysokości 500 złotych.

.
Sygn. akt II K 846/17

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
W dniu 18 lutego 2017 r. około godziny 15.00 na drodze pomiędzyS.aS.doszło do kolizji pomiędzy samochodemA. (...)(nr rej (...)), kierowanym przezR. K., a samochodemR. (...)(nr rej (...)), którym poruszał sięM. A..
Przyczyną kolizji było zjechanie przezM. A.na pas ruchu, którym poruszał się jadący z przeciwnego kierunkuR. K..
M. A.przyjął mandat od wezwanego na miejsce zdarzenia policjanta.
W dniu 20 lutego 2017 r.R. K.zgłosił szkodę z obowiązkowego ubezpieczenia OC wobecTowarzystwa (...), domagając się odszkodowania za uszkodzenia w następujących miejscach samochodu: nadkole lewe tylne, lewy próg, błotnik przedni lewy, drzwi przednie lewe, drzwi tylne lewe, koło przednie lewe, koło tylne lewe, reflektor lewy, pokrywa komory silnika, zderzak przedni, zderzak tylny. Odszkodowanie za wskazane uszkodzenia wynosiłoby 20137,08 złotych.
Uszkodzenia te nie mogły powstać w wyniku jednego zdarzenia drogowego, a w wyniku kolizji z 18 lutego 2017 r. nie mogły powstać w pojeździeA.następujące uszkodzenia: miejscowe mocne wgniecenie pokrywy komory silnika nad reflektorem lewym, rozbicie klosza reflektora lewego, uszkodzenie zderzaka przedniego i kraty wlotu powietrza w okolicy tablicy rejestracyjnej, uszkodzenie zderzaka przedniego w obrębie narożnika lewego z przejściem na przednią część błotnika przedniego lewego, miejscowe wgniecenia poszycia błotnika przedniego lewego, ostre zarysowania drzwi przednich i tylnych boku lewego o przebiegu krzywoliniowym, szereg ostrych nieregularnych zarysowań błotnika tylnego lewego o krzywoliniowych przebiegach, punktowe wgniecenia na błotniku tylnym lewym, odgięcie i deformacja lewego boku zderzaka tylnego, uszkodzenie opony koła przedniego lewego, uszkodzenie opony koła tylnego lewego.
Do wypłacenia odszkodowania nie doszło wskutek odmowy ubezpieczyciela.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoR. K.– k. 139-140, 141,
zeznania świadkaT. L.– k. 66-67, 140,
zeznania świadkaW. P.– k. 70-71, 141,
zeznania świadkaD. B.– k. 149-150,
zeznania świadkaM. A.– k. 59-60, 159,
dokumentacja „szkodowa” na płytach CD – k. 7, 22,
dokumentacja szkodowa w formie papierowej – k. 8, 10-17, 23-49,
odręczne szkiceM. A.– k. 61, 62,
odręczny szkicW. P.– k. 72,
pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu
drogowegoW. W.– k. 83-103,
ustna opinia biegłegoW. W.– k. 150.
R. K.miał w chwili czynu 22 lata, ma wykształcenie zawodowe, jest piekarzem, pracuje w skupie złomu, z czego osiąga miesięcznie około 800 złotych, jest kawalerem (żyje w związku konkubenckim), nie ma dzieci, nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Był karany za przestępstwa przeciwko mieniu oraz z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, m.in., wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 12 marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II K 822/11 na karę roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 21.02.2014 r. do 03.12.2014 r.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 110, 139,
karta karna – k. 113-115,
odpisy wyroków – k. 116, 117-118, 119.
R. K.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wskazał, że wszystkie uszkodzenia w jego samochodzie powstały w wyniku kolizji z 18 lutego 2017 r., prócz drobnego wgniecenia na tylnych lewych drzwiach.
Sąd zważył, co następuje:
Wina i sprawstwo oskarżonego nie budziły wątpliwości sądu.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego. Kluczowe znaczenie dla poczynienia ustaleń faktycznych miała bowiem opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego w osobieW. W., zarówno ustna, jak i pisemna. Dowody ze źródeł osobowych były przez sąd oceniane właśnie przez pryzmat opinii biegłego. Same w sobie dowody te nie miały charakteru kategorycznego, wynikało z nich co prawda wiele wątpliwości, związanych z przebiegiem zdarzenia, obszarem kontaktu samochodów, sposobem oddalenia się z miejsca zdarzenia. Doświadczenie życiowe wskazuje bowiem, że praktycznie przy każdych wypadkach, a zatem zdarzeniach niespodziewanych i o dynamicznym przebiegu, opisy uczestników wypadku różnią się. Sam fakt znajomości osób uczestniczących w zdarzeniu, skoro są oni mieszkańcami sąsiednich niedużych miejscowości, nie przesądzał o celowym działaniu podjętym w celu wyłudzenia odszkodowania.
Jak jednak powyżej wspomniano, wyjaśnienia oskarżonegoR. K., zeznania świadkówW. P.iM. A.nie mogą zostać uznane za wiarygodne w świetle opinii biegłegoW. W..
Opinia ta jest dowodem o charakterze obiektywnym, została wydana na podstawie analizy nie tylko dowodów ze źródeł osobowych, ale przed wszystkim utrwalonych uszkodzeń obu samochodów, zdjęć i pomiarów wykonanych przez świadkaD. B.(świadka ze strony ubezpieczyciela, ale sposób wykonania zdjęć i pomiarów wedle biegłego był prawidłowy, nie mający wpływu na wyniki opinii). Opinia biegłego jest obszerna, jasno i czytelnie przedstawiająca sposób dojścia biegłego do zawartych w niej wniosków, logiczna i pełna, a przy tym kategoryczna – biegły jednoznacznie wykluczył jakąkolwiek możliwość powstania uszkodzeń samochoduA., wyszczególnionych w zgłoszeniu szkody, w jednym zdarzeniu, wskazując równie kategorycznie sporą liczbę uszkodzeń, które na pewno nie powstały w trakcie kolizji z samochodemR. (...)(wskazaną w poprzedniej części uzasadnienia). W opinii ustnej, złożonej w toku rozprawy, biegły odniósł się, również bardzo szczegółowo, do wszystkich wątpliwości stron oraz sądu. Z tych powodów, sąd uznał dowód z opinii biegłegoW. W.za w pełni wiarygodny.
Z dowodów ze źródeł osobowych warto podkreślić także zeznania świadkaT. L., który już na miejscu zdarzenia wskazywał oskarżonemu, iż pewne uszkodzenia nie mają związku z zaistniałą kolizją oraz iż widział ślady na poboczu wskazujące na próby uniknięcia przez oskarżonego zderzenia pojazdów.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka. Wprawdzie świadek ten nie potrafił sprecyzować rodzaju a nawet obszaru uszkodzeń, które jeszcze w trakcie interwencji ocenił jako niezwiązane z tym zdarzeniem, to jednak takie zeznania świadczą niekorzystnie dla oskarżonego o stanie jego świadomości. Twierdzenie świadka nie pozwala także na uznanie, iż oskarżony zdarzenie w postaci kolizji z samochodemR.wywołał celowo, właśnie po to aby wyłudzić odszkodowanie. Sąd dostrzega bowiem pewne wątpliwości w tym zakresie związane przede wszystkim ze stanem kół po lewej stronie pojazduA., który wskazywałby właśnie na to, że samochód w takim stanie nie mógł samodzielnie dojechać na miejsce zdarzenia. Jednak wspomniane zeznania świadkaT. L.a także opinia biegłegoW. W.nie pozwalają na uznanie tych wątpliwości za pewność celowego wywołania zdarzenia.
Oceny sądu nie zmieniły twierdzenia oskarżonego (wynikające z wniosku o przesłuchanie w charakterze świadkaM. C.), iż samochód w chwili jego zakupu nie miał uszkodzeń oraz dowód ze zdjęć (na których widoczny jest samochódA.bez uszkodzeń). Takie twierdzenia nie wykluczają bowiem w żaden sposób możliwości powstania tych uszkodzeń pomiędzy powyższymi zdarzeniami a kolizją z 18 lutego 2017 r.
Mając na względzie powyższe, sąd ustalił stan faktyczny sprawy tak, jak to przedstawiono w poprzedniej części uzasadnienia.
Sąd w pełni podzielił stanowisko oskarżyciela publicznego co do kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego. Oskarżony bowiem usiłował uzyskać odszkodowanie przez wprowadzenie w błąd ubezpieczyciela co do zakresu uszkodzeń powstałych w wyniku zgłaszanej szkody (mającej powstać 18 lutego 2017 r.), a do zapłaty odszkodowania nie doszło wyłącznie wskutek odmowy ze strony ubezpieczyciela. Oskarżony działał przy tym w warunkach recydywy podstawowej, opisanej wart. 64§1 kk. Zachowanie takie spełnia zatem znamiona ustawowe czynu, opisane wart. 13§1 kkw zw. zart. 286§1 kki w zw. zart. 64§1 kk. Jak to wynika z dokonanej powyżej ceny dowodów oraz protokołu rozprawy z dnia 25 kwietnia 2018 r., sąd rozważał uzupełnienie kwalifikacji prawnej oart. 298§1 kk, nie znajdując jednak ostatecznie wystarczających podstaw do ustalenia, iż kolizja z 18 lutego 2017 r. została wywołana celowo.
Wymierzając oskarżonemu karę, sąd, stosownie do treściart. 53 kk, wziął pod uwagę przede wszystkim stopień winy i społecznej szkodliwości jego czynu, które uznał za sytuujące się na poziomie średnim. Oskarżony działał w celu uzyskania odszkodowania o średniej wysokości, patrząc na średnie ceny pojazdów w Polsce. Do uzyskania odszkodowania ostatecznie nie doszło wskutek postawy ubezpieczyciela. Sąd miał na uwadze, że oskarżony mimo młodego wieku był już karany, a nawet odbywał karę pozbawienia wolności, a zatem względy prewencji indywidualnej świadczą o potrzebie surowej reakcji karnej. Wskazać jednak należy, iż poprzednio oskarżony dopuszczał się głównie kradzieży z włamaniem, a zatem przestępstw jednak o innym sposobie wykonania, niż zarzucany mu czyn. Z tego względu, sąd uznał, iż w przypadku oskarżonego, który obecnie pracuje i żyje w związku z konkubenckim, a zatem w pewnym zakresie ustabilizował swój sposób życia, wystarczające dla osiągnięcia celów kary będzie wymierzenie kary o charakterze wolnościowym. Szczególnie, że, zdaniem sądu, w niniejszym przypadku przestępstwa ukierunkowanego na uzyskanie korzyści majątkowej funkcję kary jako sprawiedliwej odpłaty za dokonany czyn spełni właśnie kara grzywna jako kara o charakterze majątkowym.
Z tych względów (jako, żeart. 37 a kkodnosi się do zagrożenia ustawowego wynikającego z granic wskazanych w określonym przepisie, w tym wypadkuart. 286§1 kk, na możliwość zastosowania tej instytucji nie ma wpływu recydywa podstawowa dająca jedynie możliwość, a nie obligująca do wymierzenia kary pozbawienia wolności ponad granicę ośmiu lat). Określając ilość stawek dziennych grzywny sąd wziął pod uwagę to, że w sytuacji odstąpienia od kary pozbawienia wolności i wyboru kary łagodniejszego rodzaju, konieczne jest ustalenie ilości stawek na poziomie bliskim maksymalnego, co nie przekracza przecież stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Jeśli chodzi o wysokość dziennej stawki grzywny sąd wziął pod uwagę niskie zarobki oskarżonego.
Mając na uwadze powyższe, sąd uznał za sprawiedliwą karę 500 stawek dziennych grzywny w wysokości po 10 złotych każda stawka, o czym sąd na podstawieart. 14§1 kkw zw. zart. 286§1 kkprzy zastosowaniuart. 37a kkorzekł, jak w punkcie I części dyspozytywnej wyroku.
Jako, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, biorący udział w jednej rozprawie, zgłosił żądanie zasądzenia zwrotu kosztów (bez podania ich wysokości), sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 1080 złotych, kierując się treścią §11 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, o czym orzeczono w punkcie II wyroku. Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego, zarabiającego niewiele, ale młodego i zdolnego do pracy, sąd uznał, iż brak podstaw do stwierdzenia, iż nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych i opłaty i orzekł, jak w punkcie III wyroku, obciążając go obowiązkiem uiszczenia tych należności.