Sąd Rejonowy w Kwidzynie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1248/17
Data wyroku: 2018-01-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Halina Ostafińska-Kołacka
Słowa kluczowe: Ugoda
Podstawa prawna: art. 917 kc
Teza: Zawarcie ugody przez nabywcę wierzytelności z dłużnikiem nie zwalnia nabywcy od obowiązku wykazania, że wypowiedział ugodę i prawidłowo wyliczył należność dochodzoną pozwem.

Sygn. akt: I C 1248/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 08 stycznia 2018 r.
Sąd Rejonowy w Kwidzynie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Halina Ostafińska-Kołacka
Protokolant: sekretarz sądowy Ewelina Gadomska
po rozpoznaniu w dniu 08 stycznia 2018 r. w Kwidzynie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...)weW.
przeciwkoW. B.
o zapłatę
powództwo oddala.

SSR Halina Ostafińska-Kołacka
Sygn. akt I C 1248/17

UZASADNIENIE
Powód(...)z siedzibą weW.wnosił o zasądzenie od pozwanegoW. B.kwoty 42.067,86 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego i kosztami postępowania.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwanyW. B.w dniu 04 lipca 2008 r. zawarł umowę bankową z wierzycielem pierwotnym(...) Bankiem S.A.Pozwany nie wywiązał się z warunków umowy, więc wierzyciel pierwotny w wyniku umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 września 2012 r. sprzedał powodowi wierzytelność wobec pozwanego. Następnie w dniu 24 listopada 2012 r. powód oraz pozwany zawarli ugodę, w której pozwany zobowiązał się do zapłaty na rzecz powoda kwoty 44.078,93 zł. Pozwany nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania. Na kwotę dochodzoną pozwem składała się należność główna wynikająca z umowy ugody w kwocie 27.323,37 zł oraz skapitalizowane odsetki umowne wraz z odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia.
PozwanyW. B.wnosił o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut przedawnienia oraz niewykazania przez powoda, w jaki sposób wyliczył należność dochodzoną pozwem. Zdaniem pozwanego kwota wskazana w pozwie jest wygórowana. Ponadto pozwany podniósł, że umowa ugody nie została mu wypowiedziana, zatem zgodnie z jej treścią powinien spłacać wierzytelność w ratach. Pozwany podniósł również zarzut nieważności ugody. Jego zdaniem powód nie wykazał, w jakiej wysokości nabył dług od wierzyciela pierwotnego, zatem podczas podpisywania ugody powód wykorzystał nieświadomość pozwanego i wprowadził go w błąd.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:
PozwanyW. B.zawarł umowę pożyczki z dnia 04 lipca 2008 r. nr(...)z(...) Bankiem S.A.z siedzibą weW.w kwocie 17.818,80 zł na okres do dnia 19 lipca 2013 r.
W dniu 12 września 2012 r.(...) Bank S.A.z siedzibą weW.oraz powód(...)z siedzibą weW.zawarły umowę przelewu wierzytelności. W wyniku powyższej umowy powód nabył wierzytelność przysługującą od pozwanegoW. B., na którą składały się kapitał główny w kwocie 16.016,46 zł, odsetki w kwocie 10.727,93 zł oraz koszty w kwocie 296,78 zł.
Następnie w dniu 24 listopada 2012 r. powód zawarł z pozwanym ugodę. W § 2 ust. 1 i 2 ugody pozwany zobowiązał się do spłaty na rzecz powoda kwoty 44.078,93 zł. Płatność miała nastąpić w 120 ratach. Termin spłaty pierwszej raty został wyznaczony na dzień 24 listopada 2012 r., zaś ostatniej na dzień 24 października 2022 r.
Pismem z dnia 27 kwietnia 2017 r. powód wezwał pozwanego do spłaty zadłużenia. Pozwany nie odpowiedział na wezwanie powoda.
/

dowód:

umowa przelewu wierzytelności z dnia 12.09.2012 r. wraz z wyciągiem z elektronicznego załącznika – k. 9 – 11, pismo powoda do pozwanego – k. 12, ugoda z dnia 24.11.2012 r. – k. 25 – 29, 38 – 42, umowa pożyczki z dnia 04.07.2008 r. – k. 30 – 34, 43 – 47/
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy. Dokumenty te nie były kwestionowane przez strony. Sąd również nie znalazł podstaw, aby odmówić im wiarygodności.
Stan faktyczny w niniejszej sprawie był bezsporny. Pozwany przyznał bowiem, że zawarł umowę pożyczki bankowej z wierzycielem pierwotnym oraz ugodę z powodem. Istnienie przedmiotowej wierzytelności było zatem poza sporem. Istota sporu sprowadzała się do zbadania wymagalności roszczenia dochodzonego pozwem.
Przechodząc do badania zarzutu przedawnienia podniesionego przez pozwanego, zauważyć należy, że zgodnie zart. 118 k.c.jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. W niniejszej sprawie wierzyciel pierwotny prowadził działalność gospodarczą z zakresu bankowości. Powód prowadzi działalność gospodarczą w dziedzinie obrotu wierzytelnościami jako fundusz sekurytyzacyjny. Obydwa wyżej wskazane podmioty w ramach prowadzone przez siebie działalności gospodarczej zawarły umowy z pozwanym. Uzasadnia to zastosowanie do roszczenia dochodzonego pozwem trzyletniego terminu przedawnienia przewidzianego wart. 118 k.c.
Zgodnie zart. 123 § 1 pkt 2 k.c.bieg przedawnienia przerywa się przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. Zgodnie zaś zart. 124 § 1 k.c.po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.
Uznanie roszczenia stanowi czynność prawną, w której dłużnik potwierdza swe zobowiązanie, zasadniczo mając na celu jego ustalenie lub zabezpieczenie. Uznanie jest więc przejawem lojalności dłużnika w stosunku do wierzyciela i zapobiega wytaczaniu niepotrzebnych procesów. Uznanie roszczenia pozwala domniemywać, że dłużnik ma świadomość ciążącego na nim zobowiązania i ma zamiar dobrowolnego spełnienia świadczenia. Umową kwalifikowaną jako uznanie roszczenia może być w szczególności umowa ugody.
Zdaniem Sądu zawarcie ugody pomiędzy powodem a pozwanym w dniu 24 listopada 2012 r. przerwało bieg przedawnienia w stosunku do zobowiązań powstałych przed zawarciem tej ugody. Ugoda w § 1 ust. 1 zd. 3 zawiera bowiem wyraźne oświadczenie pozwanego o uznaniu roszczenia we wskazanej wysokości, a ponadto została przez niego podpisana. Bieg przedawnienia rozpoczął się zatem na nowo w dniach określonych w harmonogramie spłat rat (§ 2 ust. 2) jako terminy wpłaty.
W związku z powyższym uznać należy, że zarzut przedawnienia podniesiony przez pozwanego był częściowo zasadny. Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony do Sądu w dniu 04 lipca 2017 r., a więc po upływie trzyletniego terminu przedawnienia płatności rat 1 – 20 (24.11.2012 r. – 24.06.2014 r.) z ugody z dnia 24 listopada 2012 r.
Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga fakt, że raty 63 – 120 nie były jeszcze wymagalne na dzień wyrokowania, tj. 08 stycznia 2018 r.
Powód w § 4 ust. 1 ugody zastrzegł sobie prawo pisemnego wypowiedzenia ugody w przypadku opóźnienia pozwanego w płatnościach stanowiących równowartość dwóch pełnych rat. W takiej sytuacji cała stwierdzona ugodą kwota miała stać się natychmiast wymagalna. Zgodnie jednak z § 4 ust.2 ugody wypowiedzenie ugody powinno nastąpić listownie na adres pozwanego.
W tym miejscu zauważyć należy, że powód nie wykazał faktu wypowiedzenia pozwanemu ugody. Nie przedłożył na tę okoliczność żadnych dokumentów ani nie ustosunkował się do tej kwestii w treści pozwu ani żadnych pism procesowych. Wobec powyższego uznać należy, że ugoda zawarta pomiędzy stronami nadal posiada moc obowiązującą, a wierzytelność powinna być spłacana przez pozwanego zgodnie z harmonogramem spłaty zawartym w § 2 ust. 2 ugody. Pisemne wypowiedzenie ugody było bowiem niezbędnym warunkiem do postawienia całej kwoty ugody w stan wymagalności.
W świetle powyższych ustaleń trafny jest zarzut dłużnika, że powód nie wykazał, w jaki sposób wyliczył kwotę dochodzoną pozwem. Powód powinien skorygować sposób wyliczenia kwoty kapitału oraz ewentualnych odsetek za opóźnienie z uwzględnieniem faktu, że część rat wierzytelności jest przedawniona, a część jeszcze niewymagalna. Powód zgodnie zart. 6 k.c.ma obowiązek wyliczenia kwoty należnego mu świadczenia i w żadnym wypadku obowiązek ten nie może być przenoszony na Sąd. Zadaniem Sądu bowiem jest zbadanie toku rozumowania powoda związanego z wykazaniem zasadności i wysokości roszczenia.
W związku z powyższym Sad na podstawie przepisuart. 917 k.c.w zw. zart. 6 k.c.oddalił powództwo jako nieudowodnione co do wysokości.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 98 k.p.c.Powodowi jako przegrywającemu sprawę w całości nie należy się zwrot kosztów od pozwanego.