Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 18/18
Data wyroku: 2019-01-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Matusik
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 178a § 1 kk

Warszawa, dnia 5 grudnia 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 18/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Jacek Matusik
protokolant: sekr. sądowy Renata Szczegot
przy udziale prokuratora Ewy Gołębiowskiej
po rozpoznaniu dnia 5 grudnia 2018 r. w Warszawie
sprawyM. G., synaM.iJ.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178 a § 1 i 4 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 13 września 2017 r.    sygn. akt III K 984/16
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną w pkt I karę obniża do 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; w pozostałej części tenże wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 123/18

UZASADNIENIE
M. G.został oskarżony o czyn zart.178a § 1 i 4 kk.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, III Wydział Karny wyrokiem z dnia 13 września 2017 roku w sprawie o sygn. III K 984/16 uznał oskarżonegoM. G.za winnego zarzuconego mu czynu i na podstawieart. 178a §4 kkwymierzył mu karę 1 (jednego roku) pozbawienia wolności.
Apelację od wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, który zaskarżył go w całośc, zarzucając mu:

1
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 kpkpoprzez dowolną ocenę dowodów w postaci: zeznań świadków, a w tym zeznańM. K., wyjaśnień oskarżonego, opinii biegłego sądowegoP. P., zdjęć z naprawy samochodu;

2
błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżony w chwili, w której doszło do kolizji, znajdował się w stanie nietrzeźwości, podczas gdy brak ku temu jakichkolwiek dowodów, poza kwestionowaną opinią biegłego toksykologa, a także zeznaniami świadkaM. K., która jednakże nie zeznała, jak sam Sąd podkreślił, że oskarżony był w stanie nietrzeźwości, a jedynie dziwnie się zachowywał;

3
obrazę przepisuart. 5 § 2 kpkpoprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości w niniejszej sprawie na korzyść oskarżonego w sytuacji, w której biegły nie przedstawił innego wariantu badania, opartego na innej metodzie niż ta zastosowana w opinii, a takżew sytuacji, gdy biegły nie zweryfikował konkretnego przypadku oskarżonego, gdyby w tym samym dniu tuż przed wypadkiem spożywał alkohol, jednakże doprowadzając do stanu wskazującego na spożycie (a nie stanu nietrzeźwości), a dopiero po wypadku wypijając alkohol w określonym stężeniu procentowym i w określonej ilości.

Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wprawdzie wniesiona w niniejszej sprawie apelacja obrońcy oskarżonego nie zawierała żadnych zasadnych zarzutów, to jednak Sąd Odwoławczy z urzędu dopatrzył się błędu w postaci nieprawidłowego wyważenia dyrektyw ogólnych wymiaru kary, a w konsekwencji wymierzenia zbyt surowej kary pozbawienia wolności i dokonał zmiany zaskarżonego wyroku poprzez obniżenie wymierzonej kary 1 roku pozbawienia wolności do 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Jak już wskazano wyżej, wszystkie zawarte w apelacji zarzuty są chybione i nie zasługują na uwzględnienie. Co do pierwszego zarzutu obrazy przepisuart. 7 kpkpoprzez dowolną ocenę dowodów, jest on chybiony, bowiem Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, wyjaśnił w jego trakcie wszystkie, istotne dla wydania rozstrzygnięcia okoliczności, przy czym nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, a zebrane dowody ocenił wnikliwie, wszechstronnie, nie wykraczając przy tym poza ramy zakreślone dyspozycjąart. 7 kpk, co sprawia, że ocena ta pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu, a jej efektem są trafne ustalenia faktyczne. Sąd w sposób prawidłowy oparł ustalenia faktyczne na wyjaśnieniach oskarżonego z postępowania przygotowawczego, zeznaniach świadkówM. K.,M. R.,R. S., opinii biegłego toksykologa oraz protokole użycia alkomatu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy prawidłowo uznał za nieistotne zdjęcia z naprawy samochodu, bowiem nie mają one żadnego znaczenia dla ustalenia, czy oskarżony w czasie zdarzenia był w stanie nietrzeźwości czy w stanie po spożyciu alkoholu. Co do drugiego z zarzutów, istnienie błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji skarżący wywodzi z braku dowodów, że oskarżony w chwili zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości, bowiem w jego ocenie opinia biegłego toksykologa i zeznania świadkaM. K.są niewystarczające do ustalenia powyższego. Wskazać należy, że argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu apelacji stanowi jedynie polemikę z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym przez Sąd I instancji, który to Sąd Odwoławczy w pełni podziela. Biegły toksykolog w sposób jasny, pełny, kompleksowy, a przede wszystkim konkretny i bez cienia wątpliwości zaopiniował, że oskarżony w chwili zdarzenia musiał znajdować się w stanie nietrzeźwości (znacznego upojenia alkoholowego), a nie w stanie po spożyciu alkoholu. Świadczy o tym fakt, że pomiary stężenia alkoholu wskazywały tendencję spadkową co oznacza, że oskarżony musiał znacznie wcześniej niż w mieszkaniu spożywać alkohol, bowiem w przeciwnym razie pomiary powinny wykazywać tendencję wzrostową. Wbrew twierdzeniom skarżącego biegły wskazał, że na wnioski końcowe nie miałaby wpływu waga plus lub minus 5 kg i nie ma osoby (niezależnie od wagi i parametrów), która osiągnęłaby stężenie alkoholu określone w badaniu na 1,54 mg/l, w tak krótkim czasie, co jednoznacznie świadczy o tym, że oskarżony musiał zacząć pić dużo wcześniej i przeczy hipotezie obrońcy, jakoby biegły w badaniu nie uwzględnił parametrów oskarżonego. Biegły wskazał także, że zastosowana przez niego metoda badawcza jest metodą najbardziej rozpowszechnioną, a zastosowanie innej metody z pewnością prowadziłoby do tych samych wniosków. Ewentualny margines błędu czy różnicy jest minimalny. Sąd Odwoławczy także podziela argumentację Sądu Rejonowego, że mimo iż zeznania świadkaM. K.same w sobie nie mogły stanowić pewnego dowodu, co do tego, że oskarżony w chwili zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości, jednakże jej spostrzeżenia co do zachowania oskarżonego w chwili i po popełnieniu zdarzenia, w połączeniu z opinią biegłego toksykologa i zeznaniami świadkówM. R.,R. S.tworzą logiczną całość i w pełni ze sobą korelują. Nadto, o czym zdaje się zapominać skarżący, sam oskarżony w pierwszych składanych w sprawie wyjaśnieniach wprost przyznał się do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, a nawet wyraził chęć dobrowolnego poddania się karze. Co do zarzutu trzeciego wskazać należy, że podniesienie zarzutu obrazyart. 5 § 2 kpkbyłoby zasadne w sytuacji, gdy Sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego albo w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien powziąć, a nie uczynił tego. Tymczasem w niniejszej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości, dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie wskazują, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu. Podkreślenia wymaga fakt, że dla oceny, czy został naruszony zakazin dubio pro reonie są miarodajne wątpliwości strony procesowej, a zarzuty stawiane przez skarżącego świadczą właśnie o tym, że wszedł on w polemikę z prawidłowo ustalonym przez Sąd Rejonowy stanem faktycznym. Nie można mówić o naruszeniuart. 5 § 2 kpkgdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary (odmówienia jej) tej lub innej grupie dowodów. Zarzut ten jest zatem chybiony i nie zasługuje na uwzględnienie.
Jednakże wskazać należy, iż mimo że Sąd II instancji podzielił stanowisko Sądu I instancji co do tego, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu, to doszedł jednocześnie do przekonania, że wymierzoną przez Sąd I instancji karę 1 roku pozbawienia wolności należało obniżyć do kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu za obniżeniem kary z 1 roku do 6 miesięcy pozbawienia wolności przemawia fakt, że wobec niemożności kategorycznego określenia czasu i miejsc przemieszczania się oskarżonego samochodem osobowym, należy w myślart. 5 § 2 kpkprzyjąć, że stan abstrakcyjnego zagrożenia wynikający z prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości trwał krótko i jedynie na drodze osiedlowej. Dodatkowo rację ma Sąd Rejonowy, że oskarżony był trzykrotnie karany, jednakże zupełnie pominął przy tym okoliczność, że oskarżony był dwukrotnie karany za przestępstwo zart. 207 §1 kk, które to w żaden sposób nie jest podobne do tego, które jest przypisane oskarżonemu, a za przestępstwo zart. 178a §1 kkzostał skazany w 2007 r., karę wykonał w roku 2008 i do dnia 23 kwietnia 2016 r. nie popełniał przestępstw związanych z bezpieczeństwem w komunikacji. Sąd Odwoławczy doszedł zatem do przekonania, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz spełni swe cele wychowawcze i represyjne.
Z uwagi na sytuację oskarżonego w powiązaniu z rozmiarem kary pozbawienia wolności oraz środków karnych orzeczonych wobec niego, Sąd Okręgowy zwolnił go od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.