Sąd Okręgowy w Poznaniu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 23/18
Data wyroku: 2018-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Dorota Biernikowicz
Słowa kluczowe: Wyrok łączny
Podstawa prawna: art. 572 kpk w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, art. 85 kk, art. 4 § 1 kk

POSTANOWIENIE
Poznań, dnia 26 lutego 2018r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale III Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Dorota Biernikowicz
Protokolant:  sędzia przewodnicząca
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu – Jacka Derdy
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 lutego 2018r.
sprawyskazanegoG. P. (1),
synaA.iH. z domu R.,urodzonego (...)wL.
na skutek wniosku skazanego o wydanie wyroku łącznego
w przedmiocie umorzenia postępowania
postanawia

1
na podstawieart. 572 k.p.k.w zw. zart. 85acontrariok.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) umorzyć postępowanie o wydanie wobec skazanegoG. P. (1)wyroku łącznego;

2
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.iart. 626 § 1 k.p.k.kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W dniu 23.01.2018r. do Sądu Okręgowego w Poznaniu wpłynął wniosek skazanegoG. P. (1)o wydanie wobec niego wyroku łącznego. Skazany wskazał, że wnosi o wydanie wyroku łącznego poprzez połączenie kar wymierzonych w sprawach III K 161/10 oraz III K 51/09 i wymierzenie najkorzystniejszej dla niego kary łącznej z zaliczeniem okresów odbytej dotąd kary.
Działając na podstawieart. 570 k.p.k.z urzędu Sąd ustalił w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, żeG. P. (1)został skazany następującymi prawomocnymi wyrokami:

1
Sądu Rejonowego w Lesznie z dnia 27.02.2013r. (prawomocny od dnia 08.10.2013r.) o sygn. aktII K 187/12za:

⚫

przestępstwo zart. 217 § 1 k.k.popełnione w dniu 23.06.2010r. na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności,

przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.popełnione w dniu 23.06.2010r. na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności,

przy czym w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności wymierzono skazanemu łączną karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat, na podstawieart. 71 § 1 k.k.wymierzono karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 10 zł jedna stawka, zaliczono na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet kary grzywny okres tymczasowego aresztowania 84 dni od dnia 25.06.2010r. do dnia 16.09.2010r., w dniu 23.12.2013r. wykonano w całości karę grzywny, natomiastnie zarządzono wykonania kary pozbawienia wolności;

2
Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 18.11.2015r. o sygn. aktIII K 161/10za ciąg przestępstw zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.popełnionych w okresie od dnia 11.11.2017r. do dnia 10.01.2008r. na karę 3 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono skazanemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 18.06.2008r do dnia 18.05.2010r. oraz karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 30 zł jedna stawka, askazany wykonał w/w karę pozbawienia wolności w całościw okresie od 19.12.2016r. do dnia 19.01.2018r..

Z informacji o skazanym z Krajowego Rejestru Karnego i opinii o skazanym z ZKR.wynika, żeG. P. (1)nie został skazany innymi wyrokami, niż wymienione powyżej, poza tym żaden z wymienionych wyroków nie uległ uchyleniu lub zmianie. Jak wynika z opinii o skazanym z dnia 06.02.2018r. skazany odbywał do dnia 19.01.2018r. karę 3 lat pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie III K 161/10 i jak wynika z wydruku z NOE SAD i w/w opinii wykonał w całości w/w karę pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie III K 161/10.
Nadto zaznaczyć należy, iż kara pozbawienia wolności orzeczona w sprawie II K 187/12 nie została zarządzona do wykonania, a upłynął już okres próby i okres 6 miesięcy po upływie okresu próby, nadto skazany wykonał karę grzywny w sprawie II K 187/12. Skazanie w sprawie II K 187/12 zatem figuruje nadal w informacji z Krajowego Rejestru Karnego jako niezatarte, mimo, iż upłynął już okres próby w tej sprawie i okres 6 miesięcy po upływie okresu próby (uiszczono karę grzywny) i nie zarządzono wykonania tej kary pozbawienia wolności we wskazanym okresie, natomiast w związku z brzmieniem przepisówart. 78 § 1 i 1b k.k.orazart. 108 k.k., skazanie to nie jest obecnie zatarte z uwagi na kolejne skazanie w sprawie III K 161/10.
Poza wymienionymi wyżej dwoma prawomocnymi wyrokami,G. P. (1)został skazany nieprawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 30.06.2017r. sygn. akt III K 51/09, przy czym w w/w sprawie trwa postępowanie międzyinstancyjne – w lutym 2018r. po sporządzeniu uzasadnienia pisemnego wyroku m.in. na wniosek oskarżonegoG. P. (1)i jego obrońcy doręczono odpis wyroku z uzasadnieniem i jak oświadczył obrońca skazanego na posiedzeniu, zamierza złożyć apelację od w/w wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

W związku ze zmianą od 01 lipca 2015 roku przepisówustawy Kodeks karny, w tym przepisówrozdziału IXodnośnie kary łącznej, na wstępie zaznaczyć należy, że przepisy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396) uregulowały kwestię tzw. intertemporalną, to jest wyłączyły stosowanie przepisówrozdziału IX Kodeksu karnegow nowym brzmieniu, a więc przepisów dotyczących nowych zasad orzekania kary łącznej w wyroku łącznym do spraw, w których połączeniu podlegałyby wyłącznie kary prawomocnie orzeczone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku. Zgodnie z tym przepisem – przepisówrozdziału IX ustawy Kodeks karny, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującąKodeks karny, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ocena czy zachodzi taka potrzeba, powinna zostać dokonana według znowelizowanych przepisówrozdziału IX Kodeksu karnego. Jeżeli zatem zgodnie z tymi przepisami należałoby połączyć karę orzeczoną prawomocnie po 30 czerwca 2015 roku z karą (karami) orzeczonymi prawomocnie przed tą datą, to należy na podstawieart. 4 § 1 k.k.rozstrzygnąć czy stosować dalej przepisyrozdziału IX Kodeksu karnegow nowym brzmieniu, czy też w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku.
Powyższe oznacza, że przepisyart. 85i następnek.k.w nowym brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 roku teoretycznie miałyby zastosowanie w niniejszej sprawie do skazanegoG. P. (1), ponieważ wyrok skazujący w sprawie o sygn. akt III K 161/10 zapadł wobec skazanego już po wejściu w życie przepisówart. 85 i nast. k.k.w nowym brzmieniu. Tym samym stwierdzić należy na wstępie, że w stosunku do skazanego w niniejszym postępowaniu można by teoretycznie stosować zarówno przepisyart. 85 i nast. k.k.w nowym brzmieniu, tj. obowiązującym od 01 lipca 2015 roku, jak i w starym brzmieniu, tj. obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku, jednak tylko w sytuacji, gdyby te ostatnie przepisy, czyli sprzed 1 lipca 2015 roku, okazały się względniejsze dla skazanego w rozumieniuart. 4 § 1 k.k.Skoro zatem na skutek wejścia w dniu 1 lipca 2015 roku w życie ustawy z dnia z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianieustawy – Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) zmianie uległy przepisyKodeksu karnegonormujące zasady orzekania kar łącznych, w tym wyrokiem łącznym, Sąd musiał rozważyć, jaki stan prawny winien znaleźć zastosowanie w sprawie skazanegoG. P. (1). Zgodnie z cytowanym wyżejart. 19wymienionej wyżej ustawy nowelizacyjnej, przepisówrozdziału IX ustawy kodeks karny, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującąkodeks karny, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Równocześnie wedługart. 4 § 1 k.k., jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Rzeczą Sądu wyrokującego w niniejszej sprawie było zatem rozstrzygniecie, który z wymienionych przepisów statuuje normę właściwą dla rozstrzygnięcia kwestii intertemporalnej w sprawieG. P. (1). Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie powstałego w niniejszej sprawie problemu intertemporalnego powinno nastąpić w oparciu oart. 4 § 1 k.k., przemawia bowiem za tym ugruntowana w orzecznictwie wykładnia tego przepisu (i to jeszcze w czasie obowiązywaniaKodeksu karnego z 1969 r.), z którą Sąd w tym składzie zgadza się, a zgodnie z którą ma on niewątpliwie zastosowanie także w sytuacjach orzekania o karze łącznej, również w wyroku łącznym. W świetle powyższego rozważyć zatem należało, czy w stosunku do skazanego - z uwagi na okoliczność, iż wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19.11.2015 roku sygn. akt III K 161/10 zapadł wobec niego już po wejściu w życie przepisówart. 85 i nast. k.k.w nowym brzmieniu - zachodzi potrzeba wydania wyroku łącznego, a dalej, które ewentualnie przepisy będą miały zastosowanie w przypadku uznania, iż takowa potrzeba zachodzi.
Rozważając dopuszczalność wydania wyroku łącznego wobec skazanego na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów co do zapadłych względem skazanego wyroków tj. wymienionych wyżej w punktach 1 i 2, stwierdzić należało, że nie zostały spełnione przesłanki do wydania wyroku łącznego obejmującego kary wymierzone w tych sprawach.
Warunki do orzeczenia kary łącznej według przepisów obowiązujących do dnia 30.06.2015r. zostały określone wart. 85 k.k.i nast. k.k.Zgodnie z przepisemart. 85 k.k.karę łączną orzeka się wówczas, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Zawarty wart. 85 k.k.zwrot „zanim zapadł pierwszy wyrok” odnosi się do pierwszego chronologicznie wyroku, który zapadł przed popełnieniem przez sprawcę kolejnego (kolejnych) przestępstwa (vide: uchwała 7 sędziów SN - zasada prawna z dnia 25 lutego 2005r., sygn. I KZP 36/04, OSNKW 2005/2/13). Nadto – jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanej uchwały – możliwe jest wystąpienie nie tylko jednego zbiegu realnego, ale i dalszych, przy spełnieniu warunków wskazanych wart. 85 k.k.Jednakże nawet przy kolejnych zbiegach obejmujących drugą, trzecią, itd. grupę przestępstw, zawsze wyjściowym punktem odniesienia będzie pozostawał ten chronologicznie „pierwszy wyrok”, zamykający kolejne „grupy przestępstw” pozostających w zbiegu. Oceny zbiegu realnego dokonywać należy z perspektywy postępowania sprawcy – czy kolejnych przestępstw dopuszcza się po wydaniu wobec niego wyroku (kolejnych wyroków), czy przed nim (nimi).
I tak, „pierwszym” chronologicznie wyrokiem jaki zapadł wobec skazanegoG. P. (1)jest wyrok z dnia 27.02.2013 roku w sprawie o sygn. akt II K 187/12 (opisany wyżej w punkcie 1). Badając natomiast daty popełnienia przez skazanego kolejnych przestępstw, osądzonych wyrokiem opisanym wyżej w pkt 2, to stwierdzić należy, że przestępstwa osądzone wyrokiem z dnia 19.11.2015 roku w sprawie o sygn. akt III K 161/10 (opisanym wyżej w pkt 2) zostały popełnione w okresie od dnia 11.11.2007r. do dnia 10.01.2018r., czyli przed wydaniem wyroku z dnia 27.02.2013 roku w sprawie o sygn. akt II K 187/12, jednak kary wymierzone tymi wyrokami nie mogły zostać połączone w wyroku łącznym. Wskazać należy, że choć nadal figuruje w informacji z Krajowego Rejestru Karnego jako niezatarte skazanie w sprawie II K 187/12, mimo, iż upłynął już okres próby w tej sprawie i okres 6 miesięcy po upływie okresu próby (nadto uiszczono karę grzywny w sprawie II K 187/12) i nie zarządzono wykonania tej kary pozbawienia wolności we wskazanym okresie, to jednak obecnie - w związku z brzmieniem przepisówart. 78 § 1 i 1b k.k.orazart. 108 k.k.- skazanie to nie jest zatarte z uwagi na kolejne skazanie w sprawie III K 161/10. W tym miejscu wskazać należy, że przed nowelizacją kodeksu karnego z dnia 1 lipca 2015 roku w doktrynie dominowało zapatrywanie, żeart. 76 § 1 k.k.stanowi lex specialis doart. 108 k.k.Oznaczało to, że zasada jednoczesnego zatarcia wszystkich skazań sformułowana wart. 108 k.k., nie miała zastosowania do przypadku skazania z warunkowym zawieszeniem wykonania kary. Wobec zmiany przepisów w tym względzie, obecnie nie było możliwe połączenie w wyroku łącznym kary wymierzonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w sprawie II K 187/12, mimo spełnienia formalnych warunków zart. 85 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r., ponieważ kara ta formalnie niezatarta, nie podlega jednak już wykonaniu i nie było możliwe jej łączenie, niezależnie od prognozowanej do orzeczenia kary łącznej, ponieważ nie zarządzono jej wykonania w okresie próby i 6 miesięcy po jego upływie. W odniesieniu zatem do skazań w sprawach wymienionych wyżej w pkt 1 i 2, brak było warunków do wydania wyroku łącznego według przepisów obowiązujących do dnia 30.06.2015r. Na marginesie jedynie zaznaczyć należy, a to wobec treści wniosku złożonego przez skazanego, że z oczywistych względównie podlegał rozważaniu przy analizie warunków do wydania wyroku łącznego wobec skazanegoG. P. (1)wyrok wydany w sprawie Sądu Okręgowego w Poznaniu o sygn.. III K 51/09, ponieważ jest on nieprawomocny wobec skazanego(zapowiedź wniesienia apelacji przez obrońcęG. P.).
W świetle opisanej sytuacji procesowej skazanego, stwierdzić należało, że w tych okolicznościach nie ma warunków do wydania wyroku łącznego wobec skazanego i to zarówno według przepisówart. 85 i nast. k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r., jak i według obecnie obowiązujących przepisów, regulujących podstawy orzekania kary łącznej. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie zart. 85 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015r. jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną. Z kolei jak stanowi§ 2tego artykułu, podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniemart. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w§ 1. Zgodnie z kolei zart. 85 § 3 k.k., jeżeli po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary lub kary łącznej sprawca popełnił przestępstwo, za które orzeczono karę tego samego rodzaju lub inną podlegającą łączeniu, orzeczona kara nie podlega łączeniu z karą odbywaną w czasie popełnienia czynu.
Wobec powyższego, ustalając jak wyżej wskazano, że obecnie nie podlega wykonaniu wobec skazanego kara pozbawienia wolności orzeczona w sprawie II K 187/12 z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jak i związane z w/w karą orzeczenie o karze grzywny na podstawieart. 71 § 1 k.k., a kara pozbawienia wolności orzeczona w sprawie III K 161/10 została w całości wykonana, to uznać należało, iż brak jest warunków do wydania wyroku łącznego wobec skazanegoG. P. (1)także według przepisów obecnie obowiązujących.
Jeżeli bowiem chodzi o zasady orzekania kary łącznej według przepisów znowelizowanych od dnia 1 lipca 2015r., wskazać należy na regulację wprowadzoną przepisemart. 85 § 2 k.k., a mianowicie, że podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone ipodlegające wykonaniu, z zastrzeżeniemart. 89 k.k.,w całości lub części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w§ 1 art. 85 k.k.,przy czym zasady wymiaru kary łącznej określone w§ 1 – 3 art. 86 k.k.stosuje się odpowiednio, jeżeli przynajmniej jedną z kar podlegających łączeniu jest już orzeczona kara łączna. Powyższy przepis statuuje negatywną przesłankę uniemożliwiającą wydanie wyroku łącznego wobec skazanegoG. P. (1), ponieważ kara pozbawienia wolności orzeczona w sprawie III K 161/10, podobnie jak kara grzywny orzeczona w sprawie II K 187/12 zostały wykonane w całości, a to według przepisów obowiązujących od 1 lipca 2015r. stanowi przeszkodę do połączenia tych kar w wyroku łącznym. Powyższe wskazuje, że kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania orzeczona w sprawie II K 187/12 nie jest formalnie zatarta, choć nie podlega wykonaniu w rozumieniuart. 85 § 2 k.k., ponieważ nie jest możliwe zarządzenie jej wykonania, a co stanowi warunek negatywny do połączenia kary pozbawienia wolności orzeczonej w tej sprawie z warunkowym zawieszeniem jej wykonania z karą pozbawienia wolności wymierzoną w sprawie III K 161/10. Konieczne zatem było na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 572 k.p.k.umorzenie postępowania o wydanie wyroku łącznego w zakresie kar orzeczonych wyrokami opisanymi wyżej w punktach 1, 2, gdyż w tym zakresie brak warunków do wydania wyroku łącznego Powyższe stanowisko znajduje również oparcie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2017r. IV KK 483/16 (Legalis nr 1625027), zgodnie z którym „jak stanowiart. 75 § 4 k.k., zarządzenie wykonania zawieszonej kary pozbawienia wolności nie może nastąpić później niż w ciągu 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. W rezultacie sąd I instancji nie jest uprawniony do połączenia węzłem kary łącznej kary pozbawienia wolności, w sytuacji gdy okres próby zakończył swój bieg i jednocześnie w ciągu kolejnych 6 miesięcy od zakończenia okresu próby nie zarządzono wykonania tej kary”. Z kolei w wyroku z dnia 21 marca 2017r. w sprawie o sygn. III KK 72/17, Sąd Najwyższy stwierdził, że „wart. 85 § 2 k.k.chodzi o takie kary, w stosunku do których nie została zakończono procedura ich wykonania. W takim razie także o karach orzeczonych z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, przed zakończeniem okresu próby oraz upływem okresu, w którym można wydać zarządzenie o wykonaniu kary warunkowo zawieszonej, nie można twierdzić, że nie podlegają wykonaniu. Z drugiej zaś strony nie może stanowić podstawy wymiaru kary łącznej kara, która nie podlega wykonaniu w momencie rozważania kwestii wymiaru kary łącznej, a więc taka kara, która nie podlega wykonaniu z tego powodu, że została już w całości wykonana lub nie została w całości wykonana, lecz zaktualizowały się przesłanki wykluczające jej wykonanie. Gdy chodzi o karę pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone, przesłanką wykluczającą jej wykonanie niewątpliwie jest upływ okresu próby oraz dalszych 6 miesięcy od zakończenia tego okresu, o czym mówiart. 75 § 4 k.k.w takim więc wypadku nie można przyjąć, że jest to kara podlegająca wykonaniu, zatem i podlegająca łączeniu” (Legalis nr 1587070). Podobnie orzekł również Sad Najwyższy w wyroku z dnia 14 marca 2017r. w sprawie sygn. IV KK 363/16, a także Sąd Najwyższy w dniu 22 czerwca 2017r. w sprawie o sygn. IV KK 189/17, kiedy stwierdził, iż „orzeczeniu bezwzględnej kary łącznej pozbawienia wolności stoi na przeszkodzie zatarcie jednostkowej kary pozbawienia wolności mającej charakter względny – a więc zdarzenia zart. 76 § 1 k.k.W takiej bowiem sytuacji kara pozbawienia wolności, która została orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, byłaby wykonywana w ramach wyroku łącznego, jak faktycznie kara o charakterze bezwzględnym, chociaż upłynął okres próby i 6 kolejnych miesięcy.Art. 76 § 1 k.k.jednoznacznie na takie postąpienie nie pozwala” (Legalis nr 1665663).
Mając zatem na uwadze warunki wydania wyroku łącznego według przepisów obowiązujących od 1 lipca 2015r., a mianowicie, że łączeniu podlegają jedynie wymierzone kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, podlegające wykonaniu w całości lub w części, to również brak warunków do wydania wyroku łącznego wobec skazanego, skoro kara orzeczona w sprawie III K 161/10 została w całości wykonana, natomiast wyrok w sprawie III K 51/09 jest nieprawomocny wobec skazanego. W związku z powyższym na podstawieart. 572 k.p.k.w zw. zart. 85 acontrariok.k.oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) Sąd postanowił umorzyć postępowanie o wydanie wobec skazanegoG. P. (1)wyroku łącznego z uwagi na brak ku temu warunków.
O kosztach orzeczono, jak w punkcie 2 sentencji.

/-/ SSO Dorota Biernikowicz