Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 566/18
Data wyroku: 2018-07-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Żmigrodzka, Dorota Dobrzańska, Krzysztof Wojtaszek

Sygn. aktXI Ka 566/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 lipca 2018 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Katarzyna Żmigrodzka
Sędziowie SO Dorota Dobrzańska (spr.)
SO Krzysztof Wojtaszek
Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Lewandowska
przy udziale Prokuratora Łukasza Bracława
po rozpoznaniu dnia 31 lipca 2018 roku
sprawyI. O. (1)s.J.iW.zd.Ś.ur. (...)wZ.
M. W. (1)s.K.iW.zd.S.ur. (...)wW.
oskarżonych zart. 107 § 1 k.k.s.i in.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie
z dnia 26 lutego 2018 roku sygn. akt II K 631/17

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a
uznajeI. O. (1)za winnego tego, że :

1
w okresie od 10 marca 2016r. do 26 lipca 2016r. jako właścicielfirmy (...),ul. (...), będąc upoważnionym do zajmowania się sprawami gospodarczymifirmy (...), w lokalu mieszczącym się przyul. (...)wŁ., woj.(...), urządzał gry hazardowe na automatacho nazwie :. (...)E.nr(...),B. (...)nr(...),H. (...)nr(...)iM. (...)nr(...), wbrew przepisomart. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz. U. z 2009, nr 201, poz. 1540 z póź. zm.), przy czym uczynił sobie z popełnienia przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu,

tj. przestępstwa skarbowego zart. 107 § 1 kks

2
w okresie od 26 lipca 2016 r. do 28 lipca 2016 roku jako właścicielfirmy (...)z siedzibą wW.,ul. (...), będąc upoważnionym do zajmowania się sprawami gospodarczymifirmy (...), w lokalu mieszczącym się przyul. (...)wŁ., woj.(...), urządzał gry hazardowe na automatacho nazwie :. (...)(...)nr(...),H. (...)nr(...),B. (...)nr(...)iH. (...)nr(...), wbrew przepisomart. 3, art. 6 ust. 1, art. 9, art. 14 ust. 1 i art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz. U. z 2009, nr 201, poz. 1540 z póź. zm), przy czym uczynił sobie z popełnienia przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu

tj. przestępstwa skarbowego zart. 107 § 1 kks
i przyjmując, że powyższe przestępstwa popełnił zanim zapadł pierwszy wyrok, co do któregokolwiek z nich, a odstępy czasu pomiędzy nimi nie są długie, skazuje go na podstawieart. 107 § 1 kksw zw. zart. 37§1 pkt 2 i 3 kksw zw. zart. 38§1 pkt 3 kksi w zw. zart. 37§4 kksna karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny 300 (trzysta) stawek dziennych po 100 (sto) zł stawka,
na podstawieart. 30§5 kksorzeka wobecI. O. (1)środek karny przepadku przedmiotów wymienionych pod poz. 1-11 i od 13-19 w wykazie dowodów rzeczowych na k. 228.

b
opłatę za I instancję określa na 3.060 (trzy tysiące sześćdziesiąt) zł,

II
w pozostałym zakresie wyrok utrzymuje w mocy,

III
zasądza za postępowanie odwoławcze na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonegoI. O. (1)3.060 (trzy tysiące sześćdziesiąt) zł opłaty i 50 (pięćdziesiąt) zł zwrotu wydatków, zaś odM. W. (1)1300 (tysiąc trzysta) zł opłaty i 50 (pięćdziesiąt) zł zwrotu wydatków.

    Dorota Dobrzańska  Katarzyna Żmigrodzka Krzysztof Wojtaszek

XI Ka 566/18

UZASADNIENIE
I. O. (1)został oskarżony o to, że:

I
w okresie od 10 marca 2016r. do 26 lipca 2016r. jako właścicielfirmy (...),ul. (...), będąc upoważnionym do zajmowania się sprawami gospodarczymifirmy (...), w lokalu mieszczącym się przyul. (...)wŁ., woj.(...), urządzał gry hazardowe na automatacho nazwie :. (...)E.nr(...),B. (...)nr(...),H. (...)nr(...)iM. (...)nr(...), wbrew przepisomart. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz. U. z 2009, nr 201, poz. 1540 z póź. zm.), przy czym uczynił sobie z popełnienia przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo skarbowe określone wart. 107 § 1 kksw zw. zart. 9 § 3ks w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 3 kks

II
w okresie od 26 lipca 2016 r. do 28 lipca 2016 roku jako właścicielfirmy (...)z siedzibą wW.,ul. (...), będąc upoważnionym do zajmowania się sprawami gospodarczymifirmy (...), w lokalu mieszczącym się przyul. (...)wŁ., woj.(...), urządzał gry hazardowe na automatacho nazwie :. (...)(...)nr(...),H. (...)nr(...),B. (...)nr(...)iH. (...)nr(...), wbrew przepisomart. 3, art. 6 ust. 1, art. 9, art. 14 ust. 1 i art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz. U. z 2009, nr 201, poz. 1540 z póź. zm), przy czym uczynił sobie z popełnienia przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo skarbowe określone wart. 107 § 1 kksw zw. zart. 9 § 3 kksw zw. zart.37§ l pkt 2 i 3 kks

M. W. (1)został oskarżony o to, że:

I
w okresie bliżej nieokreślonym, nie wcześniej, niż od 10 marca 2016 r. do dnia 28 lipca 2016 r., działając w zamiarze, abyI. O. (1)popełnił przestępstwo skarbowe zart. 107§ 1 kkspolegające na urządzaniu gier hazardowych, w lokalu znajdującym się przyul. (...)wŁ., woj.(...), bez wymaganej prawem koncesji na prowadzenia kasyna i poza kasynem na automatach do giero nazwie :. (...)E.nr(...),B. (...)nr(...),H. (...)nr(...),M. (...)(...),M. (...)(...).H. (...)nr(...),B. (...)nr(...)iH. (...)nr(...)wbrew przepisom art. 3, art. 6 ust. 1, art. 9, art. 14 ust. 1 i art. 23a ust. 1 ustawy dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016, nr O,poz. 471póź. zm.), udzielił mu pomocy w ten sposób, że zajmował się zatrudnieniem pracowników lokalu, wstawianiem urządzeń do gier do tego lokalu, dostarczał pieniądze na wypłatę wygranych oraz opróżniał urządzenia hazardowe do gier z pieniędzy, przez co umożliwiał bieżące funkcjonowanie tych urządzeń, tj. o przestępstwo skarbowe określone wart. 18 § 3 kkw zw. zart. 20 § 2 kksw zw. zart. 107 § 1 kks.

Sad Rejonowy w Łukowie wyrokiem z dnia 26 lutego 2018 roku w sprawie II K 631/17:

I
I. O. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, z tym że przyjął, że czyny te stanowią jedno przestępstwo popełnione od 10 marca do 28 lipca 2016r i wyczerpujące dyspozycjęart.107§1 kksw zw. zart.9§3 kksw zw. zart.37§1 pkt2 kksi za czyn ten na podstawieart.107§1 kksw zw. zart.9§3 kksw zw. zart.37§1 pkt 2 kksprzyjmując za podstawę wymiaru karyart.107§1 kksw zw zart. 37§1 pkt 2 kksi w zw. zart.38§1 pkt 3 kkswymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w ilości 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł, na podstawieart. 30§5 kksorzekł wobecI. O. (1)środek karny przepadku przedmiotów wymienionych pod poz. 1-11 i od 13-19 w wykazie dowodów rzeczowych k. 228-228v akt sprawy,

II
M. W. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za czyn ten na podstawieart.18§3 kkw zw. zart.20§2 kksw zw zart.107§1 kksskazał go a na podstawieart.19§1 kkw zw zart.20§2 kksw zw zart.107§1 kkswymierzył mu karę 130 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.

Wyrok powyższy zaskarżył prokurator oraz obrońca oskarżonych:I. O. (1)iM. W. (1).
Prokurator zarzucił:
I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym przyjęciu, iż zachowania zarzuconeI. O. (1)aktem oskarżenia stanowią jedno przestępstwo wyczerpujące dyspozycjęart. 107 § l kksw zw. zart. 9 § 3 kksw zw. zart. 37 § l pkt 2 kks, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego winna doprowadzić Sąd Rejonowy do konkluzji odmiennej, a mianowicie, że stanowią one dwa odrębne czyny kwalifikowane zart. 107 § l kksw zw. zart. 9 § 3 kksw zw. zart. 37 § l pkt 2 i 3 kks.
II. obrazę prawa materialnego, a to:

-

art. 37 § l pkt 2 kkspoprzez niezasadne jego zastosowanie w sytuacji przyjęcia w wyroku, że czyny zarzuconeI. O. (1)aktem oskarżenia stanowią jedno przestępstwo skarbowe i tym samym przypisania mu w wyroku popełnienia jednego czynu zabronionego, w którym to przypadku nie było możliwości zastosowania wobec oskarżonego przewidzianego w tym przepisie nadzwyczajnego obostrzenia kary

art. 6 § 2 kkspoprzez niezasadne jego niezastosowanie w sytuacji przyjęcia w wyroku, że czyny zarzuconeI. O. (1)aktem oskarżenia stanowią jedno przestępstwo wyczerpujące dyspozycjęart 107 § l kksw zw. zart. 9 § 3 kksw zw. zart. 37 § l pkt 2 kksprzy jednoczesnym ustaleniu, że zachowania oskarżonego ujęte w akcie oskarżenia jako odrębne czyny stanowiły realizację tego samego zamiaru i odstęp czasu pomiędzy tymi zachowaniami był krótki.

Stawiając powyższe zarzuty wniósł:

1
o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonegoI. O. (1)za winnego popełnienia dwóch przestępstw zart. 107 § l kksw zw. zart. 9 § 3 kksw zw. zart. 37 § l pkt 2 i 3 kksi wymierzenie mu za te czyny na podstawieart. 107 § l kksw zw. zart. 37 § l pkt 2 i 3 oraz § 4jednej kary 3 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych po 100 zł każda stawka oraz na podstawieart. 30 § 5 kksprzepadku zabezpieczonych do sprawy automatów do gier wraz z przynależnościami oraz ewentualnymi znajdującymi się w ich wnętrzu środkami pieniężnymi,

2
w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o:

-

uzupełnienie opisu czynu przypisanego oskarżonemu o stwierdzenie, iż czyn ten popełnił działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu tego samego zamiaru, zaś kwalifikacji prawnej czynu o przepisart. 6 § 2 kks,

wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu oraz podstawy prawnej skazania i wymierzenia karyart. 37 § l pkt 2 kksoraz z opisu czynu stwierdzenia odnoszącego się do uczynienia sobie przez oskarżonego z tego czynu stałego źródła dochodu.

Obrońca oskarżonychI. O. (1)orazM. W. (1)zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu:
I. obrazę przepisów postępowania,która miała wpływ na treść orzeczenia, a to:
1)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 113 § l k.k.s poprzez przeprowadzenie przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym niewyjaśnienie w należytym stopniu wszystkich okoliczności sprawy i w konsekwencji błędne ustalenie, że:
a) oskarżeni urządzali wbrew przepisomustawy o grach hazardowychbez wymaganej prawem koncesji i poza kasynem gry, gry na automacie, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało jedynie, iż oskarżonyI. O. (1)wynajął lokal oraz był właścicielem automatów do gier, a oskarżonyM. W. (1)„obejrzał lokal, zatrudnił pracowników oraz interweniował w przypadku awarii urządzeń", brak jest z kolei ustaleń kto, kiedy i w jakich okolicznościach wstawił automat do lokalu, kto czerpał korzyści z przedmiotowych automatów,
b) oskarżeni uświadamiali sobie, iż ich działalność jest karalna, w sytuacji gdy zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie, w tym orzecznictwie Sądu Najwyższego, pojawiło się wiele rozbieżności, co do bezprawności zachowania jakie zostało przypisane oskarżonym,
II. obrazę prawa materialnego, tj.:
1)art. 107 § l kkspoprzez jego wadliwą wykładnię i uznanie, że desygnatem pojęcia „urządzanie" są zachowania przypisane oskarżonych, w wyniku przewodu sądowego, tj. podpisanie i zawarcie umowy wynajmu lokalu oraz bycie właścicielem automatów, podczas gdy przez urządzanie należy rozumieć działanie znacznie szersze, takie jak objęte zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym układanie systemu gry, zatrudnienie i przeszkolenie pracowników, organizowanie gry, czerpanie korzyści, udostępnienie automatów do publicznego korzystania, bieżąca obsługa automatów czyli czynności sprawcze, na których przypisanie żadnemu z oskarżonych nie pozwala zgromadzony materiał dowodowy.
Wskazując na powyższe wniósł o:

1
uchylenie wyroku i umorzenie postępowania, ewentualnie:

2
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych, ewentualnie:

3
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów i z daleko posuniętej ostrożności procesowej, Sądowi I instancji zarzucił:
- rażącą surowość orzeczonej kary,która polega na:
a) wymierzeniu oskarżonemuI. O. (1)bezwzględnej kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny w liczbie 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł, co daje kwotę 30.000 zł;
b) wymierzeniu oskarżonemuM. W. (1)kary grzywny w liczbie 130 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100,00 zł, co daje kwotę 13.000 zł
W związku z tym wniósł o zmianę wyroku w zakresie orzeczenia o karze poprzez wymierzenie każdemu z oskarżonych kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 zł.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonych jest niezasadna i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie. Trafnymi natomiast okazały się być argumenty podniesione przez prokuratora w sformułowanym przez niego środku odwoławczym w jego pkt. I i jako takie doprowadziły do zmiany orzeczenia polegającej na uznaniu, iż zachowania oskarżonegoI. O. (1)stanowią dwa odrębne czyny w postaci określonej w akcie oskarżenia.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku nie wykazała, by Sąd Rejonowy procedując w sprawie, dopuścił się obrazy przepisów postępowania, w tym także tych, o których mowa w apelacji obrońcy oskarżonychI. O. (1)orazM. W. (1), względnie by popełnił inne uchybienia takiego rodzaju, że dyskwalifikowałyby one trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia, za wyjątkiem uznania, iż zachowanieI. O. (1)stanowi jedno przestępstwo, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.
Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wnikliwie i rzetelnie, a poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne i wyprowadzone wnioski znajdujące swoją konkretyzację w dyspozytywnej części wyroku, są konsekwencją kompleksowej oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Akta sprawy oraz lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, a jego zakres jest wystarczający dla ujawnienia wszystkich istotnych okoliczności prowadzonej przez oskarżonych działalności gospodarczej. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie nie uchybia obowiązkom wynikającym z zasady dociekania prawdy.
Sąd I instancji z całokształtu ujawnionych okoliczności wyprowadził wnioski jak najbardziej racjonalne, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego jak i zasadami logicznego rozumowania. Sąd Okręgowy podzielił argumentację zawartą w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
W zakresie dotyczącymM. W. (1)apelacja obrońcy formułuje tożsame jak w przypadkuI. O.zarzuty obrazyart. 7 kpkorazart. 107§1 kkspoprzez jego wadliwą wykładnię, nadto braku świadomości karalności.
Odnosząc się do zarzutu zpunktu IIstwierdzić należy, że czynność sprawcza została wart. 107 § 1 kksokreślona jako "urządzanie" lub "prowadzenie" określonych w tym przepisie gier lub zakładów wzajemnych wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia. Niektórzy autorzy twierdzą, że "urządzanie" gry lub zakładu wzajemnego jest pojęciem węższym od ich "prowadzenia", gdyż to ostatnie obejmuje także takie działania, jak ustalanie zasad oraz systemu danej gry czy też wysokości wygranej (takPrusak, Kodeks, t. II, s. 773–774). Zdaniem innych autorów jest odwrotnie, tzn. zakres pojęcia "urządza" jest szerszy od "prowadzi", albowiem pod pojęciem "urządzania" należy rozumieć układanie systemu gry czy określanie wysokości wygranych, podobnie jak wynajęcie i przystosowanie lokalu, zatrudnienie i przeszkolenie pracowników, organizowanie gry itp. Natomiast "prowadzenie" gry jest pojęciem węższym, ograniczonym zazwyczaj do wykonywania bezpośrednich czynności przy grze (takKotowski, Kurzępa, Komentarz, 2007, s. 450). Takie też stanowisko zajmują autorzy Komentarza dokkswyd. Beck i przytaczają na wsparcie argumentacji treść przepisów aktualnejustawy o grach hazardowych, która rozróżnia "prowadzenie działalności w zakresie gier i zakładów" (np.art. 1, 3, 6) oraz "bezpośrednie prowadzenie gry hazardowej" (art. 24 ust. 1 pkt 2). Dlatego skłaniają się ku rozumieniu określenia "prowadzi" zawartego w treściart. 107 § 1 kksjako bezpośredniego prowadzenia gry hazardowej. "Urządzanie gry lub zakładu" obejmuje czynności niezbędne do rozpoczęcia określonej działalności (zob.V. Konarska-Wrzosek,T. Oczkowski,J. Skorupka, Prawo i postępowanie karne skarbowe, s. 323). Chodzi zasadniczo o zaprowadzenie czy uruchomienie działalności hazardowej w określonym miejscu, stąd też można zgodzić się z poglądem, że urządzanie gier i zakładów poprzedza czasowo ich "prowadzenie", to ostatnie bowiem dotyczy działalności już "urządzonej" (zob.P. Kardas,G. Łobuda,T. Razowski, Kodeks karny skarbowy, s. 827). W tym ujęciu "urządzić" grę oznacza mniej więcej tyle, co ją zorganizować, czyli doprowadzić do tego, aby mogła się odbyć.
Z kolei w wyroku Sądu Najwyższego dnia 13 października 2016 r. IV KK 174/16 zaprezentowano stanowisko, że „W opisie czynu zabronionego określonego wart. 107 § 1 k.k.s.ustawodawca posłużył się znamionami "urządzanie" i "prowadzenie". Oznacza to więc penalizację zarówno "urządzania", jak i "prowadzenia" gier na automatach wbrew przepisom ustawy albo warunkom koncesji lub zezwolenia. "Urządzać", to więcej niż tylko "prowadzić", a zatem "urządzanie" jest pojęciem szerszym. Obejmuje całość podjętych działań.”
Z takim poglądem nie zgadza się Sąd Okręgowy w obecnym składzie. Sięgając do znaczenia tego słowa w języku polskim (Słownik języka polskiego, PWN Warszawa 1984), znajdujemy 4 podstawowe znaczenia:
1. «wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty, zaopatrzyć w coś, zagospodarować»
2. «zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie itp.»
3. «stworzyć komuś odpowiednie warunki do życia »
4.iron.«źle się komuś przysłużyć»
Wykładnia językowa prowadzi zatem do wniosku, że urządzanie to stworzenie podwalin do dalszych, samodzielnych działań, w których urządzający może brać udział, ale nie musi. W związku z powyższym należy podzielić ten kierunek doktryny, który traktuje „urządzanie” jako czynności wstępne. Tym samym wystarczającym dla odpowiedzialnościM. W.są ustalone przez Sąd I instancji jego czynności opisane w części historycznej uzasadnienia. Zauważyć tylko można, że stopień zaangażowania tego oskarżonego mógł być podstawą do innej kwalifikacji niż przyjęta forma zjawiskowa, ale ze względu na kierunek apelacji pozostawało to poza kontrolą sądu odwoławczego. Nie ma znaczenia, że nie wiadomo, kto i w jakich okolicznościach wstawił automaty do lokalu. Opisana przez pracowników lokalu(...)wŁ.bieżąca aktywność w kontrolowaniu działalności wstawionych automatów nie mogła być przypadkowa i świadczy o pełnym zaangażowaniuM. W.w tym procederze. Podkreślenia wymaga, że nie został skazany przy zastosowaniu nadzwyczajnego obostrzenia kary zart. 37§1 pkt 2 kks, wobec czego ustalenia Sądu Rejonowego, że pieniądze na wygrane przywożone przezW.należały doO., miały znaczenie tylko dla odpowiedzialności tego ostatniego. Skoro zatem toO.był dysponentem pieniędzy, to również on decydował o sposobie podziału zysku. Nie ustalenie konkretnej kwoty zysku a także, czy i w jakiej częściW.otrzymywał wynagrodzenie, pozostaje bez wpływu na jego odpowiedzialność zart. 107§1 kks.K.gier na automatach związana jest z ich ogólnym założeniem o przynoszeniu zysku. Konstrukcja tych urządzeń z istoty umożliwia zysk grającemu, co wynika z opinii biegłegoM. C.. Z tą m.in. cechą wiąże się zaliczenie ich do kategorii objętejustawą o grach hazardowych. Uzyskanie korzyści przez urządzającego gry czy prowadzącego jest istotne tylko przy przyjęciu szczególnych przesłanek do wymiaru kary jak np.art. 37§1 pkt 2 kks.
Wpunkcie Ib apelacji został sformułowany zarzut błędu co do karalności (error iuris) ustanowiony wart. 10§4 kks. Skarżący jednakże w żaden sposób nie wykazuje, by obaj oskarżeni podjęli jakiekolwiek działania w kierunku „usprawiedliwionej nieświadomości karalności”. Nie złożyli żadnych wyjaśnień w tej mierze. Ponadto wcześniejsze wielokrotne skazaniaI. O.zart. 107§1 kkspodważają założenie o błędzie, a już przywiezienie przezW.nowych automatów tego samego dnia, kiedy poprzednie zostały zajęte po kontroli Urzędu Celnego wB., wręcz obala wywody obrońcy. W istocie stanowią one tylko przytoczenie rozbieżności co do technicznego charakteru ar. 6 i 14ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Biorąc pod uwagę, że z dniem 3 września 2015r. została notyfikowana Unii Europejskiej znowelizowanaustawa o grach hazardowych, wszelkie zastrzeżenia co do braku notyfikacji w dacie czynów przypisanych oskarżonym pozostają chybione. Rzeczywiście sporną kwestię w zakresie uznawania pewnych norm za „techniczne” i w związku z tym podlegające powinności notyfikacji Komisji Europejskiej a także skutków braku notyfikacji rozstrzygnęła uchwała Składu 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 19.01.2017r. I KZP 17/16. Nie może budzić obecnie wątpliwości, że „przepisem technicznym” był art. 14 ust.1 ustawy z 9.11.2009r. o grach hazardowych i do chwili jego notyfikowania na etapie prac legislacyjnych, a potem wejścia w życie (czyli do 3 września 2015r.), wyłączone było jego stosowanie w sprawie o przestępstwo zart. 107§1 kks.
W przypadkuI. O. (1)Sąd odwoławczy, uwzględniając apelację prokuratora, dokonał zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, iż zachowaniaI. O. (1)opisane w pkt I oraz w pkt II aktu oskarżenia stanowią w istocie dwa odrębne czyny wypełniając znamiona przestępstwa skarbowego określonego wart. 107 § 1 kks.
Zarzut apelacji odwołujący się do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia jest jak najbardziej słuszny.
Zgodnie zart. 6 § 2 k.k.s.dwa lub więcej zachowań popełnionych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności uważa się zajeden czynzabroniony. Warunkiem przyjęcia powyższego jest tożsamośćczynua nie tylko wzajemne podobieństwo, identyczna kwalifikacja prawna czy miejsce zachowań. Przedmiotem przestępstwa zarzucanego oskarżonemu w niniejszej sprawie było wprawdzie urządzanie gier na automatach w tożsamym miejscu (w okresie następującym po okresie objętym zarzutem zpkt. I) jednakże na innych, indywidualnie oznaczonych numerami seryjnymi automatach. Zgodzić się należy z prokuratorem, iż wobec braku w sprawie jakichkolwiek wyjaśnień oskarżonego, trudno jest mówić o wystąpieniu po stronie oskarżonego tego samego zamiaru, tj. zamiaru nieprzerwanego urządzania gier hazardowych na automatach w lokalu przyul. (...)wŁ.. Sprawca musi zachowywać się nagannie, realizując ten sam zamiar, a nie taki sam zamiar
Lektura kat sprawy niniejszej wskazuje na okoliczność, iż zamiar urządzania gier hazardowych oskarżony podjął na nowo i ponownie po zatrzymaniu jednych (konkretnie oznakowanych automatów) w dniu 26 lipca 2016 roku do lokalu tego wstawił kolejne (inne) automaty). Oznacza to ni mniej ni więcej, że po zatrzymaniu przedmiotowych automatów gry hazardowe nie były urządzane. A kolejne gry mogły zostać wznowione dopiero po dostarczeniu i zainstalowaniu kolejnych automatów. Trudno zatem w zaistniałych okolicznościach mówić o nieprzerwanym działaniu oskarżonego w tym samym zamiarze.
Wprawdzie Sąd Rejonowy ma rację, że w obu przypadkach czyny zarzuconeI. O. (1)miały polegać na tym, że oskarżony urządzał wbrew przepisom określonym wart.3, 6 ust. 1, 9 i art. 14 ust. 1 i art. 23 a ust. 1 ustawy o grach hazardowychgry o charakterze losowym na automatach do gier czyniąc sobie z popełnienia przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, jednakże nie uwzględnił już, że zatrzymanie przez organ automatów przerwało jednolity zamiar.
Wobec powyższego należało uznać, że w przedmiotowej sprawie zarzucaneI. O. (1)czyny nie stanowiły jednego przestępstwa, a dwa odrębne.
Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu obrońcy oskarżonych wskazującego na rażącą surowość orzeczonej kary to wskazać należy, iż w ocenie Sądu Odwoławczego analiza zaskarżonego wyroku wskazuje, iż Sąd Rejonowy w pełni zastosował się do dyrektyw wymiaru kary grzywny określonych wart. 23 k.k.s.w tym do tych, które odnoszą się dokonania właściwej oceny sytuacji osobistej, rodzinnej i finansowej oskarżonych.
W tym miejscu należy przypomnieć, że przepis§ 3 art. 23 k.k.s.określa zasady ustalania wysokości stawki grzywny. Przyjmuje on inne rozwiązanie niż nierecypowany tuart. 33 § 3 k.k., wedle którego stawka ta nie może być niższa niż 10 złotych i wyższa niż 2000 złotych. Wkodeksie karnym skarbowymdolną granicę jednej stawki ustalono na 1/30 minimalnego wynagrodzenia, górną zaś na 400-krotność tej części (tj. 1/30 minimalnego wynagrodzenia).
W przyjętym przezk.k.s.systemie wymiar grzywny następuje w dwóch etapach. Najpierw Sąd określa liczbę stawek dziennych grzywny kierując się ogólnymi dyrektywami wymiaru kary określonymi wart. 12 k.k.s.i13 k.k.s., tzn. oceną stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu i winy sprawcy oraz potrzebami w zakresie indywidualnoprewencyjnego i ogólnoprewencyjnego oddziaływania kary, przy czym powinien uwzględnić okoliczności wskazane wart. 12 k.k.s.i13 k.k.s.W drugim etapie procesu orzekania Sąd ustala wysokość jednej stawki dziennej grzywny, zgodnie ze wskazaniami określonymi wart. 23 § 3 k.k.s.Ustalając wysokość stawki Sąd ma zatem obowiązek uwzględnić dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Na tym etapie Sąd musi brać pod uwagę okoliczności dotyczące danego sprawcy, obrazujące jego indywidualne i aktualne zdolności płatnicze, uwzględniając wymienione wart. 23 § 3 k.k.s.okoliczności.
Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy właściwie ocenił okoliczności mające wpływ na zarówno na liczbę jak i na wymiar jednej stawki dziennej grzywny orzeczonej wobec oskarżonegoM. W. (1)za przypisany mu czyn.
Wobec oskarżonegoI. O. (1)Sąd Okręgowy wobec dokonanych zmian określił na nowo ilość oraz wymiar stawki grzywny, chociaż zasądził je w takiej samej wysokości co Sąd Rejonowy. Argumentacja odnośnie kary orzeczonej wobec tego oskarżonego pozostaje tożsama jak wyżej.
Mając zatem powyższe na względzie, Sąd odwoławczy nie zgodził się z wywodami skarżącego dotyczącymi rażącej surowości orzeczonej kary. Wymierzona oskarżonym kary z pewnością nie przekraczają stopnia winy, odpowiadają stopniowi społecznej szkodliwości czynów im przypisanych, jak również spełniają swoje cele zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak i cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają osiągnąć w stosunku do oskarżonych. Zarówno sposób, jak i okoliczności popełnienia przestępstw przypisanych oskarżonym uzasadniały orzeczenie kar we wskazanych wysokościach.
Mając na uwadze wszystkie powyższe rozważania, apelacji obrońcy oskarżonychI. O. (1)jak teżM. W. (1), Sąd odwoławczy nie uwzględnił.
Nie znajdując także powodów do zwolnienia oskarżonych od zapłaty kosztów postępowania odwoławczego zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki tego postępowania oraz opłatę w wysokości wynikającej z obowiązujących przepisów prawa.

      Dorota Dobrzańska Katarzyna Żmigrodzka Krzysztof Wojtaszek