Sąd Rejonowy w Złotoryi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 884/17
Data wyroku: 2018-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Misiak

Sygn. akt II K 884/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2018 r.
Sąd Rejonowy w Złotoryi II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Michał Misiak

Protokolant:

--------------------

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej---------------------
po rozpoznaniu w dniu 05 grudnia 2018 r. w Złotoryi
sprawy
J. S.
urodzonego (...)wZ.
synaJ.iK. z domu Z.
oskarżonego o to, że:
w dniu 22 listopada 2013 roku wZ., województwa(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd pracownikaA.(...)wS.we Francji Oddział w Polsce co do przebiegu i okoliczności zdarzenia drogowego, w ten sposób, że zgłosił szkodę komunikacyjną, kolizję drogową mającą miejsce w dniu 21 listopada 2013 roku na drodze w miejscowościU.samochodu markiP.onumerze rejestracyjnym (...)należącego doJ. S.z OCA. K. (1)właściciela samochodu markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), mającą polegać na tym, że kierująca samochodem markiO. (...)na łuku drogi przekroczyła oś jezdni doprowadzając do zderzenia bocznego z prawidłowo poruszającym się z przeciwnego kierunku jazdy samochodem markiP. (...), w wyniku czego doszło do uszkodzenia przedniej i tylnej części pojazdu markiP., a mianowicie listew bocznych oraz błotnika i zderzaka tylnego lewego wskazuje, że powstały one w innym kolejnym zdarzeniu, zaistniałym po uszkodzeniu pojazdu, w części przedniej, co oznacza, że do wzajemnego kontaktu pojazdów z zarejestrowanym skutkami nie doszło i w ten sposób, usiłował wyłudzić odszkodowanie z OC w wysokości 15.758,63 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania, czym działał na szkodęA.(...)wS.we Francji Oddział w Polsce

tj. o czyn zart. 13§1 kkw zw. zart. 286§1 kk
Iuniewinnia oskarżonegoJ. S.od popełnienia zarzucanego mu czynu;
IIna podstawieart. 632 pkt 2 kpkzasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoJ. S.kwotę 5808 złotych, tytułem zwrotu kosztów obrony;
IIIna podstawieart. 632 pkt 2 kpkkoszty postępowania zalicza na rachunek Skarbu Państwa.
. Sygn. akt II K 884/17

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
W dniu 21 listopada 2013 roku, około godziny, na drodze pomiędzyW.aZ.doszło do kolizji samochodu markiP.nr rej (...)(rok produkcji 2005), kierowanego przezJ. S.z samochodem markiO. (...)nr rej (...), kierowanym przezA. K. (1). Do kolizji doszło w ten sposób, że na pas ruchu, którym poruszał się samochódJ. S.częściowo wjechał samochódA. K. (1), uderzając w lewą przednią część samochoduP.a następnie przecierając cały jego lewy bok.
W momencie kolizji panowały trudne warunki atmosferyczne, było już ciemno i padał deszcz.
Uczestnicy zdarzenia nie doznali w wyniku kolizji żadnych obrażeń ciała.
Przed kolizją, w momencie zakupu, samochódJ. S.był uszkodzony, uszkodzenia te zostały przed kolizją naprawione.
Na miejsce kolizji nie została wezwana policja, gdyżA. K. (1)przyznała się do spowodowania kolizji ze swojej winy, a także złożyłaJ. S.pisemne oświadczenie.
J. S.zwrócił się do ubezpieczycielaA. K. (1)o wypłatę odszkodowania z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej.
(...) SAOddział w Polsce odmówiłJ. S.wypłaty odszkodowania. W dniu 28 maja 2014 r.J. S.pozwał ubezpieczyciela o zapłatę kwoty 15758,63 zł tytułem odszkodowania.
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 roku w sprawie o sygn. akt I C 526/14 powództwo zostało oddalone (przyjęto że uszkodzenia pojazduJ. S.nie powstały w wyniku zdarzenia o charakterze losowym). W wyniku kontroli instancyjnej (apelacjiJ. S.) apelacja została oddalona.
A. K. (1)w dniu 01 kwietnia 2014 r. sprzedała samochódO. (...)za kwotę 600 złotych. Kupiła go natomiast krótko (około miesiąca) przed kolizją z samochodemJ. S..
J. S.sprzedał swój samochód w 2015 roku.
Wszystkie uszkodzenia pojazduP., które zgłosił w ramach żądania odszkodowaniaJ. S., powstały w ramach jednej kolizji z samochodemA. K. (1).
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoJ. S.– k. 416,
zeznania świadkaA. K. (1)– k. 79-81, 242-243, 417,
zeznania świadkaF. M.– k. 86-87, 229-231, 419-420,
zeznania świadkaP. Z.– k.
pisemne opinie biegłego sądowegoW. W.– k. 325- 351, 453-463,
ustna opinia biegłegoW. W. (2)– k. 420-421,
opinia drM. Ł. (1)– k. 430-448,
kserokopia akt cywilnych – k. 2-221, 249-284,
akta szkodowe – k. 285-321.
J. S.ma obecnie 37 lat, ma wykształcenie wyższe, z zawodu jest bankowcem i finansistą, jest żonaty, ma jedno dziecko, nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo, nie był karany.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 374-375, 416,
zapytanie o karalność – k. 378.
J. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazał, że wszystkie uszkodzenia pojazdu powstały w wyniku kolizji z samochodemA. K. (1).
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał wystarczającej podstawy do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu czynu.
Z uwagi na charakter sprawy, sąd jako najważniejsze źródło dowodowe potraktował opinie biegłegoW. W. (2), oceniając je przez pryzmat pozostałego materiału dowodowego, przede wszystkim opiniiBiura (...), przeprowadzonej w toku postępowania cywilnego, opinii prywatnej draM. Ł. (1), a także zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonego.
Podkreślić trzeba, że specyfiką tej sprawy było istnienie trzech różnych wersji przebiegu zdarzenia, jeśli chodzi o ocenę biegłych. Na gruncie procedury karnej a zatem niniejszego procesu jako opinię biegłego sąd traktował jedynie opinię biegłegoW. W. (2). Z uwagi jednak na to, że pozostałe wspomniane opinie zostały sporządzone przez podmioty, dysponujące odpowiednią wiedzą specjalistyczną, często wydające opinie sądowe z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, sąd potraktował ich opinie jako ważne źródło dowodowe, pomocne w ocenie opinii biegłegoW. W..
Przypomnieć należy, że każdy z tych podmiotów, tj. biegły sądowyW. W. (2),(...)i drM. Ł.przedstawili odmienne wersje przebiegu zdarzenia i możliwości powstania uszkodzeń obu pojazdów w jednym przypadkowym zdarzeniu drogowym.
Już sam ten fakt wskazuje na stopień komplikacji oceny powstania uszkodzeń drogowych.
Sąd generalnie uznał opinie biegłegoW. W. (2)za opinie wiarygodne. Biegły odniósł się szczegółowo do wszelkich aspektów zdarzenia, swoje wnioski równie szczegółowo i logicznie uzasadnił, a także w jasny sposób przedstawił tok dochodzenia do przyjętych wniosków. Jakkolwiek biegły sądowyW. W. (2)szczegółowo odniósł się do opinii pozostałych podmiotów, których stanowiska nie miały procesowego charakteru opinii biegłych, zawarte w tych stanowiskach wątpliwości, co sąd już wcześniej zaznaczył, miały znaczenie przy ocenie opinii biegłegoW. W..
W pierwszej pisemnej opinii biegłyW. W.wskazał, że jedynie część uszkodzeń samochodu oskarżonego (markiP.), generalnie z przedniej części lewej strony tego pojazdu, tj. w obrębie przedniej części błotnika przedniego lewego i zderzaka przedniego, powstały w wyniku kontaktu samochodu oskarżonego i samochoduA. K. (1)(markiO. (...)) we wskazanych przez nich okolicznościach, natomiast pozostałe uszkodzenia powstały w wyniku innego zdarzenia (ważne jednak jest również stwierdzenie biegłego, że te uszkodzenia mogły powstać w wyniku innego kontaktu samochodu oskarżonego z samochodem świadkaA. K.). Ponadto, biegłyW. W.wskazał, że otarcia na obu pojazdach, wskutek powstania przez kontakt zdeformowanych zderzaków o plastycznym charakterze, nie miały przebiegu poziomego i prostoliniowego.
Zdaniem biegłegoW. W.o braku powstania wszystkich uszkodzeń w jednym zdarzeniu świadczy przede wszystkim to, że charakter kontaktu pojazdów na odcinku drzwiP.jest zdecydowanie inny, niż charakter kontaktu w obrębie przedniej części lewego błotnika, gdyż ślady zarejestrowane na tylnych drzwiachP.nie mają charakteru ruchu postępowego. BiegłyW. W.wskazał także na wątpliwości co do braku uszkodzeń lewych lusterek obu pojazdów i braku otarć listwy ochronnej przedniego błotnikaO..
Przypomnieć należy, że w pierwszej opinii pisemnej biegły sądowyW. W. (2)zakwestionował i to w sposób diametralny dość ważne elementy stanowiska(...)(które legło u podstaw rozstrzygnięcia sprawy cywilnej). Dotyczyło to mianowicie mechanizmu uszkodzeń przednich lewych drzwi, gdyż biegłyW. W.przekonująco wyjaśnił, że uszkodzenia te nie powstały wskutek celowego działania oskarżonego, ale otworzenia drzwi po kolizji.
Z ustnej opinii biegłegoW. W.wynika, że uszkodzenia i ślady na obu pojazdach odpowiadały sobie co do wysokości. W tej opinii ustnej biegłyW. W.podtrzymał swoje zastrzeżenia, zawarte w pierwszej opinii pisemnej, co do możliwości powstania wszystkich uszkodzeńP.w jednym przypadkowym zdarzeniu zO.. BiegłyW. W.w ustnej opinii zawarł jednocześnie bardzo ważne stwierdzenie, a mianowicie że prawdopodobieństwo powstania uszkodzeń w jednym zdarzeniu jest „wysoce mało prawdopodobne”. Z tego względu, całościowo traktując opinieW. W.(pisemne i ustną) trzeba podkreślić że opinie te nie są kategoryczne a jedynie oparte na bardzo wysokim stopniu prawdopodobieństwa.
Opinia drM. Ł., w bardzo dużym zakresie zbieżna z opiniąW. W., zawierała wniosek, że możliwe jednak było powstanie wszystkich uszkodzeńP.w jednym zdarzeniu – kolizji z samochodemO..
Ta opinia drŁ., jakkolwiek opinia prywatna i to sporządzona na zlecenie oskarżonego, wskazuje jednak, że to małe prawdopodobieństwo powstania wszystkich uszkodzeńP.w jednej kolizji zO.(jak to określił biegłyW. W.) nie jest prawdopodobieństwem graniczącym z niemożliwością.
Jeśli chodzi o zeznania świadkaA. K. (1), to wskazać należy, że biegłyW. W.dokonał oceny tych zeznań nie pod kątem technicznych aspektów przebiegu zdarzenia, wynikających z tychże zeznań, ale także w dziedzinie zastrzeżonej dla sądu (tak należy rozumieć ocenę biegłego co do dokładniejszego przedstawiania przez świadka przebiegu zdarzenia po kilu latach od niego, niż w zeznaniach wcześniejszych).
Przypomnieć należy także, że w sprawie zachodzą poważne wątpliwości, dotyczące miejsca kolizji (zachodziły w twierdzeniach uczestników zdarzenia rozbieżności czy doszło do kolizji przed mostem, jak podawał oskarżony, czy na moście jak wskazywała świadekA. K. (1)).
Te okoliczności nie podważają wiarygodności zeznań świadkaA. K. (1)ani wyjaśnień oskarżonego. Okoliczności zdarzenia, to że samochody przemieściły się po kolizji wskazują, że odmienna wersja co do dokładnego miejsca zdarzenia, może nieco paradoksalnie, ale zdaniem sądu, świadczy wręcz o szczerości oświadczeń uczestników zdarzenia, o tym, że nie uzgadniali oni przebiegu zdarzenia.
Podobnie, bezpośrednie przeprowadzenie czynności przesłuchania świadkaA. K. (1)przekonało sąd o wiarygodności zeznań tego świadka. Zeznawała ona spontanicznie, w prosty, a nie pokrętny sposób. Nie wykazano, aby w jakikolwiek sposób była bliżej związana z oskarżonym, co mogłoby uzasadniać tezę, że skłonna byłaby popełnić przestępstwo, co przecież też narażało ją na ewentualną odpowiedzialność karną. Sam fakt, że mieszka ona w sąsiedniej miejscowości i z widzenia znała oskarżonego wynika z miejsca kolizji, bliskiego dla miejsca zamieszkania obu tych osób.
Za uznaniem braku wiarygodności oświadczeń oskarżonego i świadkaA. K. (1)nie przemawia to, że sprzedali samochody po kolizji. Podkreślić trzeba bowiem, że w żaden sposób nie utrudniali oni przeprowadzenia ich oględzin rzeczoznawcy, powołanemu przez ubezpieczyciela. Także w toku dalszego postępowania sąd nie dostrzegł w ich zachowaniu żadnych, chociażby pozorów, świadczących o braku czystości ich intencji.
Również wartość obu pojazdów, szczególnieP., wskazuje, że brak tu jest cech typowych dla tzw. oszustw ubezpieczeniowych, gdy pojazd taki jest zwykle pojazdem drogim i próbuje się uzyskać odszkodowanie za szkodę o wysokiej wartości. W niniejszej sprawie zakres kwestionowanych (choć przypomnieć należy po raz kolejny, że nie w sposób kategoryczny) przez biegłegoW. W.uszkodzeńP.jest niewielki w stosunku do uszkodzeń całości pojazdu. W ocenie sądu, wyklucza to istnienie racjonalnego motywu po stronie oskarżonego. Nie sposób bowiem logicznie założyć, aby oskarżony w sposób celowy dokonał dodatkowych, znacznie mniejszych uszkodzeń pojazdu, od uszkodzeń rzeczywiście powstałych albo w tak konsekwentny sposób dochodził odszkodowania za te niewielkie uszkodzenia, zamiast skupić się wyłącznie na uszkodzeniach zasadniczych (co do których biegłyW. W.wskazał, że powstały w przedmiotowej kolizji).
Sam sposób dochodzenia roszczenia przez oskarżonego (pisemne żądanie wypłaty odszkodowania, odwołanie się od negatywnej decyzji ubezpieczyciela, potem wejście na drogę procesu cywilnego) przemawia również za wiarygodnością jego wyjaśnień.
Reasumując zatem, wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadkaA. K. (1), fakt trzech różnych wersji kolizji, przedstawionych przez trzy specjalistyczne podmioty (wspomniana opinia(...)ze sprawy cywilnej, prywatna opinia dra M.Ł.i opinie w sprawie niniejszej, karnej biegłegoW. W.) nie pozwalają zdaniem sądu uznać, że zgromadzony materiał dowodowy wystarczy do uznania prawdziwości postawionego oskarżonemu zarzutu i z tego względu należało uniewinnić oskarżonego od zarzucanego mu czynu, o czym sąd orzekł, jak w punkcie I wyroku.
Sąd, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, obciążył Skarb Państwa poniesionymi przez oskarżonego kosztami, związanymi z korzystaniem z obrońcy z wyboru, o czym sąd orzekł w punkcie II i III wyroku (wysokość stawki adwokackiej sąd obliczył przyjmując sześciokrotność stawki minimalnej i przedstawiony spis kosztów).