Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 510/17
Data wyroku: 2018-04-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adrianna Kłosowska

Sygn. akt:X K 510/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 kwietnia 2018 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku X Wydział Karny
w składzie
Przewodniczący: SSR Adrianna Kłosowska
Protokolant: Mateusz Patelczyk
bez udziału Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Pruszczu Gdańskim
po rozpoznaniu w dniach 10 października 2017r., 23 listopada 2017r.,25 stycznia 2018 r. i 10 kwietnia 2018r. na rozprawie
sprawyR.(...), synaW.iB.,urodzonego (...),PESEL (...)
oskarżonego o to, że :

1
Doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w okresie od 31 sierpnia 2015r. do 2 września 2015r. w miejscowościŁ.wHotelu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą w ten sposób, że korzystając z usług hotelowych i gastronomicznych, wprowadził w błąd pracowników hotelu co do zamiaru wywiązania się z zapłaty za usługi hotelowe oraz gastronomiczne i opuszczając hotel w dniu 2 września 2015mroku, nie uiścił opłat w wysokości 515 złotych za te usługi, czym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem(...) sp. z o.o.,

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.

2
W nieustalonym czasie jednak nie później niż do dnia 17 stycznia 2016r. w miejscowościG.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemA. O. (1)w kwocie 520 złotych z tytułu zaliczki na wymianę drzwi za pomocą wprowadzenia jej w błąd co do zamiaru realizacji umowy,

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.

3
W dniu 3 października 2016r. w miejscowościG.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemT. J.orazL. J. (1)w kwocie 380 złotych z tytułu zaliczki na wymianę drzwi za pomocą wprowadzenia jej w błąd co do zamiaru realizacji umowy, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio pozbawionym wolności w okresie czasu od 17.01.2016 roku do 27.06.2016 roku orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostródzie sygn. akt II K 213/16 za czyn zart. 286 § 1 k.k.

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 64 § 1 k.k.

orzeka:

I
oskarżonegoR. C.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie 1 aktu oskarżenia czynu, który kwalifikuje zart. 286 § 1 kki skazując go za ten występek, na mocyart. 286 § 1 k.k.wymierza oskarżonemu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoR. C.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu w punktach 2 i 3 aktu oskarżenia czynów, z tym ustaleniem, że stanowią one ciąg przestępstw kwalifikowanych zart. 286 § 1 kkoraz zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i skazując go za te występki, przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k., na mocyart. 286 § 1 k.k.wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.,art. 86 § 1 k.k.,art. 91 § 2 k.k., łączy orzeczone wobec oskarżonego w punktach I i II wyroku kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązuje oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych:A. O. (2)kwoty 520 zł (pięćset dwadzieścia złotych),(...) sp. z o.o.kwoty 515 zł (pięćset piętnaście złotych) i solidarnie na rzeczT.iL. J. (2)kwoty 380 zł (trzysta osiemdziesiąt złotych);

V
na mocyart. 626 § 1 k.p.k.,627 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 1, art. 2 ust 1 pkt 4 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 zł (sto trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu oraz kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem opłaty.

Sygn. akt X K 510/17

UZASADNIENIE
Zgodnie z treściąart. 423 § 1a k.p.k., wobec złożenia wniosku o uzasadnienie przez obrońcę w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach czynu przypisanego oskarżonemu, zakres uzasadnienia ograniczono do części wyroku, w której zawarto rozstrzygnięcia dotyczące wskazanych kwestii.
Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2018 roku Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku:

I
oskarżonegoR. C.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie 1 aktu oskarżenia czynu, który zakwalifikował zart. 286 § 1 kki skazując go za ten występek, na mocyart. 286 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoR. C.uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu w punktach 2 i 3 aktu oskarżenia czynów, z tym ustaleniem, że stanowią one ciąg przestępstw kwalifikowanych zart. 286 § 1 kkoraz zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i skazując go za te występki, przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k., na mocyart. 286 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.,art. 86 § 1 k.k.,art. 91 § 2 k.k., połączył orzeczone wobec oskarżonego w punktach I i II wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych:A. O. (2)kwoty 520 zł (pięćset dwadzieścia złotych),(...) sp. z o.o.kwoty 515 zł (pięćset piętnaście złotych) i solidarnie na rzeczT.iL. J. (2)kwoty 380 zł (trzysta osiemdziesiąt złotych);

I
na mocyart. 626 § 1 k.p.k.,627 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 1, art. 2 ust 1 pkt 4 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 zł (sto trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu oraz kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem opłaty.

W świetle wszystkich przeprowadzonych i ujawnionych w toku postępowania dowodów Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony jest winny zarzucanych mu czynów zart. 286 § 1 k.k.oraz zart. 286 § 1w zw. zart. 64 § 1 k.k.Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił ustalić, że oskarżony doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w okresie od 31 sierpnia 2015r. do 2 września 2015r. w miejscowościŁ.wHotelu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą w ten sposób, że korzystając z usług hotelowych i gastronomicznych, wprowadził w błąd pracowników hotelu co do zamiaru wywiązania się z zapłaty za usługi hotelowe oraz gastronomiczne i opuszczając hotel w dniu 2 września 2015mroku, nie uiścił opłat w wysokości 515 złotych za te usługi, czym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem(...) sp. z o.o., nadto, że w nieustalonym czasie jednak nie później niż do dnia 17 stycznia 2016r. w miejscowościG.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemA. O. (1)w kwocie 520 złotych z tytułu zaliczki na wymianę drzwi za pomocą wprowadzenia jej w błąd co do zamiaru realizacji umowy, a także, że w dniu 3 października 2016r. w miejscowościG.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemT. J.orazL. J. (1)w kwocie 380 złotych z tytułu zaliczki na wymianę drzwi za pomocą wprowadzenia jej w błąd co do zamiaru realizacji umowy, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio pozbawionym wolności w okresie czasu od 17.01.2016 roku do 27.06.2016 roku orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostródzie sygn. akt II K 213/16 za czyn zart. 286 § 1 k.k.
Odpowiedzialności przewidzianej w przepisieart. 286 § 1 kkpodlega ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Wprowadzenie w błąd oznacza zachowanie prowadzące do wywołania u danej osoby błędu, a więc fałszywego odzwierciedlenia rzeczywistości w świadomości tej osoby. Przed podjęciem przez sprawcę działania osoba ta nie ma jeszcze błędnego wyobrażenia o rzeczywistości. Ustawa karna nie zawiera żadnych ograniczeń odnośnie sposobu wprowadzenia danej osoby w błąd. Możliwe jest to przy wykorzystaniu wszelkich sposobów i metod. Wprowadzenie w błąd musi dotyczyć istotnych okoliczności danej sprawy, które mogą mieć wpływ na podjęcie przez oszukiwanego określonej decyzji dotyczącej rozporządzenia mieniem. Przestępstwo zart. 286 § 1 kkjest przestępstwem materialnym, którego skutkiem jest niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż wprowadzające w błąd zachowania oskarżonego polegały na wywołaniu u pokrzywdzonych fałszywego przeświadczenia, iż zamierza on wywiązać się ze zobowiązania i dokonać zapłaty za usługi hotelowe oraz gastronomiczne, a także zrealizowania umowy poprzez wykonanie usług polegających na wymianie drzwi. Z obowiązków tych nie wywiązał się jednak, zaś jego zachowanie wskazuje zdaniem Sądu, iż już w chwili przyjazdu do hotel, jak również w chwili składania ofert wymiany drzwi, miał taki właśnie zamiar. Wskazuje na to wprost zachowanie oskarżonego, który w sposób swobodny i bez zważania na koszty korzystał z usług hotelu, a następnie opuścił go nie uiszczając opłat, pozostawiając na miejscu matkę i konkubinę. W odniesieniu do pozostałych czynów, oskarżony każdorazowo przyjął od pokrzywdzonych zaliczki w kwocie 520 zł i 380 zł, a następnie nie wykonał usług wymiany drzwi i kontakt z nim się urwał. W rezultacie działań oskarżonego, pokrzywdzeni dokonali zapłaty zaliczki, zaśspółka (...)udzieliła usług hotelowych i gastronomicznych, jednak nie otrzymali świadczenia wzajemnego w postaci wymiany drzwi i zapłaty za usługi hotelowe i gastronomiczne, a zatem niewątpliwie w sposób niekorzystny rozporządzili własnym mieniem. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że czyny przypisane oskarżonemu wyczerpały znamiona przestępstwa określonego wart. 286 § 1 k.k.
Ponadto kwalifikację prawną czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie 3 aktu oskarżenia należało uzupełnić o przepisart. 64 § 1 k.k.Stosownie do treściart. 64 § 1 k.k., jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przesłanki, o których mowa powyżej, zostały w niniejszej sprawie w odniesieniu do tego zarzutu w całości spełnione. Ustalono bowiem, iżR. C.był karany sądownie, wydano wobec niego między innymi wyrok łączny Sądu Rejonowego w Ostródzie w sprawie o sygn. akt II K 213/16, w którym wymierzono mu karę łączną 9 miesięcy pozbawienia wolności, łącząc karę jednostkową wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostródzie w sprawie sygn. akt II K 53/15 za czyn zart. 286 §1 k.k.Karę tąT. C.odbywał w okresie od 17 stycznia 2016r. do dnia 27 czerwca 2016r. Tym samym spełnione zostały wszystkie warunki opisane wart. 64 § 1 kk, co uzasadniało uwzględnienie recydywy w kwalifikacji prawnej czynuR. C., jak i w podstawie wymiaru kary.
Zaznaczyć przy tym należy, iż Sąd stwierdził, że czyny zarzuconeR. C.w punktach II i III oskarżenia stanowią ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.– popełnione zostały bowiem niewątpliwie przy wykorzystaniu takiej samej sposobności oraz na przestrzeni 10 miesięcy, a co do żadnego z tych czynów, nie zapadł wcześniej wyrok. Z uwagi na inny sposób działania w zakresie pierwszego zarzutu, mimo tej samej kwalifikacji prawnej, Sąd ocenił, iż wobec braku przesłanki działania z wykorzystaniem takiej samej sposobności, czyn opisany w 1 zarzucie nie został popełniony w warunkachart. 91 § 1 k.k.
Rozważając kwestię kary dlaR. C.za tak opisane czyny, Sąd miał na względzie przesłanki określone w dyrektywach jej wymiaru ujętych wart. 53 k.k.W myśl tego przepisu, sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego (prewencja szczególna), a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i zaspokojenie potrzeby poczucia sprawiedliwości (prewencja ogólna). Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
W związku z powyższym Sąd wymierzyłR. C.za pierwszy czyn na podstawieart. 286 § 1 k.k.karę 7 miesięcy pozbawienia wolności, a za drugi i trzeci, przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k., na mocyart. 286 § 1 k.k.karę jednego roku pozbawienia wolności.
Orzekając w powyższym zakresie Sąd miał na uwadze, iż społeczna szkodliwości jego czynów była wysoka – oskarżony działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, tym samym w pełni świadomie łamiąc obowiązujący porządek prawny. Działania oskarżonego miały charakter planowy, były przez niego przemyślane i skrupulatnie przygotowane. Jednocześnie na niekorzyść oskarżonego przemawiał fakt, iż był on wcześniej karany za przestępstwa przeciwko mieniu, zaś orzeczone i wykonane kary nie odniosły żadnego skutku, nadal dopuszczał się kolejnych przestępstw. Na korzyść oskarżonego Sąd poczytał jedynie fakt, że wartość szkody w każdym z czynów była stosunkowo nieduża. Sąd zważył dalej, iż skazanie oskarżonego za przypisane mu przestępstwa na kary pozbawienia wolności nie przekracza stopnia jego zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu. W przekonaniu Sądu kara pozbawienia wolności - jako realna dolegliwość, winna stanowić dlaR. C.bodziec do refleksji nad właściwym, zgodnym z prawem sposobem postępowania w przyszłości. Posiada ona w ocenie Sądu również wystarczający walor w zakresie prewencji ogólnospołecznej, kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W związku z tym, żeR. C.dopuścił się ciągu przestępstw oraz występku zart. 286 § 1 k.k.zanim w stosunku do któregokolwiek z nich zapadł wyrok, Sąd w punkcie III uzasadnianego orzeczenia, na podstawieart. 91 § 2 k.k.,art. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone względem niego kary i orzekł karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawiania wolności – przy zastosowaniu zasady asperacji. W ocenie Sądu za wymierzeniem oskarżonemu kary łącznej we wskazanym wymiarze przemawiała z jednej strony okoliczność, iż wszystkich zarzucanych mu czynów oskarżony dopuścił się w krótkich odstępach czasu, z drugiej zaś fakt, iż działał na szkodę różnych osób, a jego zachowania skierowane były wprawdzie przeciwko tym samym dobrom prawnie chronionym, jednak popełnione zostały w różny sposób. Nadto podkreślenia wymaga, iż Sąd nie dopatrzył się względem oskarżonego żadnych szczególnych okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem przy łączeniu wymierzonych mu kar zasady pełnej absorpcji lub też kumulacji.
W ocenie Sądu nie zachodziły przy tym w przedmiotowej sprawie okoliczności umożliwiające zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wymierzonej mu kary pozbawienia wolności z uwagi na wymiar kary łącznej oraz fakt, iż był on wcześniej skazany na karę pozbawienia wolności.
Ponadto, w ocenie Sądu, uzasadnione było również orzeczenie na mocyart. 46 § 1 k.k.wobecR. C.obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami na rzecz wszystkich pokrzywdzonych. Sąd orzekając w tym zakresie stwierdził, iż wskazania pokrzywdzonych odnośnie rozmiaru poniesionych przez nich szkód nie budzą wątpliwości, zarównoA. O. (2),T.iL. J. (2), jaki (...) sp. z o.o.wskazali, że nie otrzymali zwrotu poniesionych strat pieniężnych. Rozstrzygając w powyższym zakresie, Sąd wziął pod uwagę zarówno konieczność oddziaływania w sferze prewencji szczególnej, jak i zapewnienia realizacji jednego z głównych celów prawa karnego, jakim jest kompensowanie szkód poniesionych przez pokrzywdzonego przestępstwem.
Nadto Sąd na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.,627 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 1, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego kwotę 130 zł tytułem zwrotu wydatków oraz tytułem opłaty kwotę 300 zł Sąd uznał bowiem, iż nie ma podstaw do zwolnienia oskarżonego od obowiązku poniesienia tych kosztów. Sąd przy rozstrzyganiu tej kwestii kierował się ogólną zasadą sprawiedliwego postępowania, zgodnie z którą każdy, kto przez swoje zawinione zachowanie spowodował wszczęcie postępowania karnego, zobowiązany jest do poniesienia jego kosztów. Oskarżony jest zdolny do pracy zarobkowej, zaś wskazane koszty i opłaty nie są na tyle wysokie, aby nie miał możliwości ich poniesienia.