Sąd Rejonowy w Chełmnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 410/18
Data wyroku: 2018-12-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jakub Wąwoźny
Słowa kluczowe: Przestępstwa - rodzaje
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk
Teza: Wyrok skazujący za czyn z art. 278 § 1 kk na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 godzin w stosunku miesięcznym.

Sygn. akt II K 410/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 grudnia 2018 roku
Sąd Rejonowy w Chełmnie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący –  SSR Jakub Wąwoźny
Protokolant – stażystaM. P.
przy udziale Prokuratora –
po rozpoznaniu w dniu 10/12/2018 roku
sprawy:

M. S.

s.J.iB. z domu K.

ur. (...)wC.

oskarżonego o to, że:

we wrześniu 2017 roku wC.przyul. (...)zabrał w celu przywłaszczenia konsolę do giermarki P. (...)powodując straty w kwocie 1000 zł na szkodę swojej matkiB. S.,

tj. o przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.

orzeka:

I
uznaje oskarżonegoM. S.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w akcie oskarżenia, to jest występku zart. 278 § 1 kki za to po myśliart. 37a kkoraz na podstawieart.278 § 1 kkiart. 34§1 i 1a art. 1 i art. 35§1 kkwymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolości polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 (dwudziestu pięciu) godzin w stosunku miesięcznym;

II
Na podstawieart. 45a§1 kkw zw. zart. 45§1 kkorzeka wobec oskarżonego przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 300 (trzystu) zł;

III
Zwalnia oskarżonego od ponoszenia opłaty, zaś wydatkami poniesionymi w sprawie obciąża Skarb Państwa.

II k 410/18

UZASADNIENIE
Na podstawieart. 423§1a kpksąd ograniczył sporządzenie uzasadnienia jedynie, co do wymiaru kary.
Sąd podzielił kwalifikację zarzutu aktu oskarżenia, uznając, iż czyn oskarżonego wypełnił znamiona zart.278 §1i to po myśliart. 37a kkoraz na podstawieart.278 § 1 kkiart. 34§1 i 1a art. 1 i art. 35§1 kkwymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolości polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 (dwudziestu pięciu) godzin w stosunku miesięcznym. Na podstawieart. 45a§1 kkw zw. zart. 45§1 kkorzekł wobec oskarżonego przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 300 (trzystu) zł. Ponadto zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty, zaś wydatkami poniesionymi w sprawie obciąża Skarb Państwa.
Orzekając w powyższy sposób Sąd kierował się dyrektywami, wymienionymi wart. 53 kk, przy uwzględnieniu wszelkich ujawnionych w sprawie okoliczności łagodzących i obciążających, dotyczących osoby oskarżonego. Do okoliczności łagodzących zaliczyć należy przyznanie się oskarżonego do winy oraz uprzednią niekaralność oskarżonego. Sąd nie dopatrzył się szczególnych okoliczności obciążających.
Sąd wymierzając karę oskarżonemu miał na uwadze fakt, iż dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. W doktrynie podkreśla się nadrzędność powyższej dyrektywy wobec innych ogólnych dyrektyw wymiaru kary. W przedmiotowej sprawie uznać należy, że stopień zawinienia oskarżonego jest wysoki. Oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim, jedynie z chęci zysku.
Sąd wziął także pod uwagę dyrektywę wymiaru kary nawiązującą do stopnia społecznej szkodliwości czynu. W przedmiotowej sprawie jest ona niewątpliwie duża.
Sąd wymierzając karę wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które powinna ona osiągnąć. Kara w orzeczonym wymiarze powinna niewątpliwie odstraszyć oskarżonego od ponownego wejścia na drogę przestępstwa i spełnić swój cel prewencji indywidualnej. Z drugiej zaś strony orzeczona kara powinna ukształtować postawę oskarżonego. Orzeczona kara spełnić powinna również swoje cele, jeśli chodzi o kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić należy, że społeczność lokalna, wśród której orzeczenia sądu rejonowego kształtują politykę karną, musi mieć świadomość tego, że przestępstwo nie popłaca a z drugiej strony wymiar kary ma kształtować postawy społecznie akceptowane. Chodzi, więc o utwierdzenie społeczeństwa w przekonaniu, że prawo karne nie pozostaje na papierze, i że każdy poniesie odpowiedzialność w wypadku jego naruszenia. Wiąże się to oczywiście z poczuciem sprawiedliwości społecznej, która oczekuje od sądu by kara ze wszech miar była sprawiedliwa.
Sąd wymierzając karę miał na uwadze sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa. Analizując tę dyrektywę należy zwrócić przede wszystkim uwagę na kwestię uprzedniej niekaralności oskarżonego (k.38).
Mając na uwadze stanowisko Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 27 stycznia 1970 r. w sprawie III KR 232/70), iż wymierzenie kary równej najniższej przewidzianej sankcji karnej może mieć miejsce tylko wówczas, gdy okoliczności łagodzące w sposób bezwzględny dominują nad okolicznościami obciążającymi - Sąd wymierzył karę ograniczenia wolności. Możliwości finansowe oskarżonego i szkodliwość społeczna czynu nie pozwoliły na wymierzenie kary grzywny. Kara pozbawienia wolności byłaby karą nieadekwatną do ustalonego stopnia szkodliwości społecznej, okoliczności strony podmiotowej i wartości przedmiotu kradzieży.
Mając na uwadze treśćart. 45§1 kkorzeczenie przepadku korzyści majątkowej było obligatoryjne. Przyjęcie przez Sąd podstawy orzeczenia przepadku zart. 45a§1 kkbyło wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej.
O kosztach sąd orzekł na podstawieart. 624 kpk, a o opłacie na podstawieart.17 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z 23.06.1973 r..