Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 740/16
Data wyroku: 2018-05-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartosz Kasielski

Sygn. akt I C 740/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 maja 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, I Wydział Cywilny, w składzie:
Przewodniczący:S.S.R. Bartosz Kasielski
Protokolant:aplikant aplikacji sędziowskiejP. K.
po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaU. S.
przeciwkoA. A.z siedzibą wS.
o zapłatę

1
zasądza odA. A.z siedzibą wS.na rzeczU. S.kwotę 8.500 zł (osiem tysięcy pięćset złotych) tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 13 stycznia 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty;

2
zasądza odA. A.z siedzibą wS.na rzeczU. S.kwotę 557,05 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych 5/100) tytułem odszkodowania wraz z odsetkami od kwot :

a
257,99 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych 99/100) od dnia 24 stycznia 2014 roku do dnia zapłaty;

b
299,06 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 6/100) od dnia 22 września 2016 roku) do dnia zapłaty;

przy czym w wysokości odsetek ustawowych w okresie do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w okresie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty;

2
oddala powództwo w pozostałej części;

3
zasądza odA. A.z siedzibą wS.na rzeczU. S.kwotę 3.884 zł (trzy tysiące osiemset osiemdziesiąt cztery złote) tytułem kosztów procesu;

4
nakazuje pobrać odA. A.z siedzibą wS.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 359,39 zł (trzysta pięćdziesiąt dziewięć złotych 39/100) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt I C 740/16

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 10 sierpnia 2016 rokuU. S.wystąpiła przeciwkoA. A.z siedzibą wS.o zapłatę kwot : 8.500 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz 837,05 złotych tytułem odszkodowania wraz z odsetkami od dat szczegółowo wskazanych w treści uzasadnienia pozwu w związku z negatywnymi następstwami kolizji drogowej z dnia 19 października 2013 roku, a także przyznanie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

(pozew k.2 – 5)
W odpowiedzi na pozew z dnia 5 września 2016 roku pozwanyA. A.z siedzibą wS.wniósł o oddalenie powództwa oraz przyznanie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pozwany nie kwestionując zasady swojej odpowiedzialności wskazał, że wypłacona uprzednio na rzecz powódki kwota 1.500 złotych w pełni rekompensuje poniesione przez nią krzywdę i szkody. Jednocześnie zanegował istnienie związku przyczynowego między wszystkimi zgłaszanymi dolegliwościami, a zdarzeniem z dnia 19 października 2013 roku, jak również zasadność ponoszenia kosztów leczenia w ramach prywatnej służby zdrowia, a także korzystania w ramach dojazdów z usług przewozów komercyjnych ((...)).

(odpowiedź na pozew k.39 – 48)
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny :
W dniu 19 października 2013 roku wŁ.naskrzyżowaniu ulic (...),C. M.poruszający się samochodem markiF. (...)onumerach rejestracyjnych (...)ulicą (...)w kierunkuulicy (...)nie zachował należytej ostrożności, nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu i doprowadził do kolizji z pojazdem markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...), którego pasażerką byłaU. S..

(zaświadczenie o zdarzeniu drogowym k.11)

Sprawca kolizji legitymował się w dniu zdarzenia ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wA. A.z siedzibą wS.(A.D.).

(okoliczność bezsporna)

U. S.została zabrana z miejsca zdarzenia przez służby medyczne do(...) Szpitala (...)Medycznej wŁ., gdzie była hospitalizowana do dnia 22 października 2013 roku z rozpoznaniem urazu śródczaszkowego (wstrząśnienie) oraz powierzchownego urazu klatki piersiowej.
W wykonanym badaniu CT głowy oraz RTG przeglądowym klatki piersiowej nie stwierdzono zmian pourazowych, w tym złamania żeber oraz obecności płynu i powietrza w jamie opłucnej. Z uwagi na zgłaszane silne bóle głowy kobieta poddana została konsultacji neurologicznej, która nie skutkowała dalszym leczeniem w klinice neurologicznej.
W dniu 22 października 2013 rokuU. S.została wypisana do domu w ogólnym stanie dobrym z zaleceniami stosowania leków przeciwbólowych oraz przeciw nudnościom w razie potrzeby, a także dalszego kontynuowania leczenia w poradni neurologicznej i chirurgicznej.
W dniu 13 listopada 2013 roku kobieta odbyła konsultację ortopedyczną w trakcie której odnotowano skargi na bóle i zawroty głowy wieczorną porą, bolesność palpacyjną okolicy potylicznej oraz niewielką bolesność podstawy kr. C przy ruchach. W trakcie kolejnej konsultacji chirurgicznej nie stwierdzono odchyleń od normy, przy czym zalecono konsultację neurologiczną.
W badaniu neurologicznym z dnia 13 marca 2014 roku stwierdzono skargi na bóle głowy, szum w uszach i schorzenia współistniejące – nadciśnienie tętnicze i niedoczynność tarczycy. Potwierdzono rozpoznanie chirurgiczne bez odchyleń od normy z neurologicznego punktu widzenia.
Podczas hospitalizacji wKlinice (...)wŁ.w okresie od dnia 21 lipca 2014 roku do dnia 23 lipca 2014 roku rozpoznano zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, szumy uszne obustronne oraz odbiorcze uszkodzenie słuchu w zakresie wysokich częstotliwości, jak również zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa.
W związku z rozpoznaniem choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa oraz szumami usznymiU. S.odbyła cykl fizjoterapii w okresie od dnia 2 lutego 2015 roku do dnia 13 lutego 2015 roku.
Kobieta odbyła 7 konsultacji psychologicznych w okresie od dnia 9 stycznia 2014 roku do dnia 15 października 2015 roku, w trakcie których skarżyła się na lęk przed jazdą samochodem i autobusem, napięcie, problemy ze snem, bóle z tytułu głowy i szum w uszach.
Od września 2015 roku kobieta prowadzi leczenie w poradni audiologicznej z rozpoznaniem uszkodzenia słuch odbiorczego czuciowo – nerwowego w zakresie wysokościach częstotliwości.

(dokumentacja medyczna 15 – 16, 19 – 20, 27 – 36)

Z neurologicznego punktu widzeniaU. S.doznała w wyniku zdarzenia z dnia 19 października 2013 roku urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu oraz powierzchownego urazu klatki piersiowej nie skutkujący trwałym lub długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu.
Natężenie cierpień fizycznych pozostawało istotne w pierwszych 4 tygodniach po urazie, aby następnie stopniowo ustępować. Przebyte urazy nie spowodowały ograniczeń w samoobsłudze.
U. S.choruje na nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa, a w 2011 roku przebyła wypadek komunikacyjny, w którym doszło do złamania kości prawego przedramienia oraz kości obu kończyn dolnych. Wymienione schorzenia nie miały wpływu na następstwa zdarzenia z 2013 roku z neurologicznego punktu widzenia.
Nie pozostawał uzasadnionym wydatek kwoty 280 złotych na lekP., który jest stosowany w leczeniu osteoporozy.
Rokowania na przyszłość co do stanu zdrowia są pomyślne.

(opinia biegłego z zakresu neurologii k.75 – 81)

Z laryngologicznego punktu widzenia zgłaszane przezU. S.zawroty głowy i szumy uszne nie stanowią następstwa zdarzenia z dnia 19 października 2013 roku.
Odczuwane przez kobietę cierpienia fizyczne mogły mieć duże natężenie w pierwszych 4 tygodniach, a następnie zmniejszały się, a odniesione urazy nie wpływały na wykonywanie czynności życia codziennego w sposób znaczący.
Stwierdzone współtowarzyszące dolegliwości i schorzenia samoistne m.in. nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy oraz następstwa wypadku z 2011 roku pozostają bez wpływu na laryngologiczny stan zdrowia i proces leczenia.
Do uzasadnionych wydatków związanych z kosztami leczenia nie należy zakup lekuP..
Wobec istniejących schorzeń organicznych w postaci niedosłuchu o typie odbiorczym i szumów usznych, które mają tendencję do pogorszaniaU. S.winna pozostawać pod stałą opieką laryngologiczną.

(opinia biegłego z zakresu laryngologii k.96 – 98)

Z psychiatrycznego punktu widzenia następstwa zdarzenia z dnia 19 października 2013 roku skutkowały trwającymi około 2 lat cierpieniami psychicznymi średniego stopnia. Wywołane stresem (reaktywne zaburzenia psychiczne) zaburzenia adaptacyjne przekładają się na długotrwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 5 %.
Na stan psychicznyU. S.mogą mieć wpływ inne schorzenia i dolegliwości niezwiązane z wypadkiem m.in. zaniki korowo – podkorowe mózgu. Obecnie występują u niej jedynie niewielkie objawy resztkowe pod postacią lęku przed jazdą samochodem.
Zaburzenia adaptacyjne powstają w wyniku stresu, mają charakter nerwicowy i sprowadzają się najczęściej do zaburzeń nastroju, lęku, snu, zamartwiania się. Wskazane dolegliwości zaktualizowały się w przypadkuU. S.i trwały około dwóch lat. Był to typowy przypadek negatywnych następstw kolizji drogowej. Schorzenia niezwiązane ze zdarzeniem z dnia 19 października 2013 roku m.in. zaniki korowo – podkorowe mózgu wpływają na ocenę stanu psychicznego kobiety w niewielkim stopniu i pozostają bez znaczenia dla ostatecznie przyjętej wysokości długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Żadne badanie nie pozwala na wyodrębnienie dolegliwości powypadkowych od samoistnych, w szczególności przy badaniu przedmiotowym dokonywanym po 4 latach od chwili zdarzenia.
Stwierdzone uU. S.dolegliwości natury adaptacyjnej nie mogą stanowić skutku wypadku z 2011 roku, gdyż tego typu schorzenia trwają maksymalnie do 2 lat. Bezcelowym pozostaje próba dokonywania obserwacji psychiatrycznej bądź badań psychometrycznych po upływie 4 lat od wypadku oraz 2 lat od ustąpienia dolegliwości.
Rokowania na przyszłość w zakresie negatywnych skutków wypadku z dnia 19 października 2013 roku są pomyślne.

(opinia pisemna i uzupełniające pisemna i ustna z zakresu psychiatrii k.106 – 110, 122 – 123, 146 – 147)

U. S.pozostawała na zwolnieniu lekarskim do dnia 17 listopada 2013 roku. W konsekwencji uzyskała niższe wynagrodzenie o 299,06 złotych netto.
W procesie leczenia poniosła koszty leków w kwocie 130,99 złotych oraz wizyty ortopedycznej w kwocie 100 złotych. Z uwagi na usterkę samochodu na jedną z wizyt lekarskich przemieszczała się przy użyciu taksówki, której koszt wyniósł 27 złotych.
Kobieta w dalszym ciągu skarży się na zawroty głowy i szumy uszne, w związku z którymi pozostaję pod opieką laryngologiczną. Nadal odczuwa lęk przed jazdą samochodem.

(zwolnienie lekarskiej k.26, zaświadczenie k.36v, paragony i faktury k.17v – 18)

Pismem z dnia 29 października 2013 roku (doręczonym w dniu 4 listopada 2013 roku)U. S.wezwałaA. A.do zapłaty kwoty 20.000 złotych tytułem zadośćuczynienia w związku ze zdarzeniem z dnia 19 października 2013 roku.

(wezwanie wraz z dowodem doręczenia k.12 – 14)

Decyzją z dnia 13 stycznia 2014 roku ubezpieczyciel przyznał na rzeczU. S.kwotę 1.500 złotych tytułem zadośćuczynienia.

(decyzja k.23)

Pismem z dnia 20 grudnia 2013 roku (doręczonym w dniu 24 grudnia 2013 roku)U. S.wezwała ubezpieczyciela do zapłaty dalszych kwot 230,99 złotych tytułem kosztów leczenia oraz 27 złotych tytułem przejazdów.

(wezwanie wraz z dowodem doręczenia k.24 – 25)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, w szczególności depozycji powódki, załączonych dokumentów, w tym historii leczeniaU. S., a także opinii biegłych z zakresu neurologii, laryngologii i psychiatrii.
Złożone ekspertyzy były spójne, logiczne i wyczerpująco odpowiadały na zakreśloną tezę dowodową. Uwzględniając ich treść, doświadczenie zawodowe biegłych, w tym wiedzę z zakresu powierzonej dziedziny i przygotowywanie licznych opinii w sprawach o zbliżonej tematyce nie ujawniły się żadne okoliczności, które deprecjonowałyby ich wartość dowodową.
O ile końcowe wnioski ekspertów z zakresu neurologii i laryngologii nie były przedmiotem zastrzeżeń stron, o tyle pozwany kwestionował konkluzje opinii psychiatrycznej. Zgłoszone uwagi nie były jednak uzasadnione, albowiem biegły psychiatra w ramach uzupełniających opinii pisemnej i ustnej rzeczowo i wyczerpująco odniósł się do wszelkich kwestii spornych. Ujawnione u powódki schorzenia stanowią typowe następstwo uczestnictwa w kolizji drogowej, co potwierdza nie tylko załączona dokumentacja z procesu leczenia, ale również wieloletnia praktyka i doświadczenie zawodowe eksperta. Biegła w jasny i klarowny sposób wyjaśniła przy tym bezzasadność (z uwagi na upływ czasu) przeprowadzania obserwacji psychiatrycznej czy badań psychometrycznych. Nadto uwzględniła możliwość wpływu na stan psychiczny powódki innych tj. niezwiązanych z wypadkiem dolegliwości (zaniki korowo – podkorowe mózgu, choroby samoistne, proces starzenia), jednakże w nieznacznym stopniu niezmieniającym wysokości ustalonego uszczerbku na zdrowiu, a także wykluczyła związek między zdiagnozowanym stanem, a wypadkiem z 2011 roku wobec maksymalnego, dwuletniego okresu występowania zaburzeń adaptacyjnych z nim związanych. W tak ukształtowanych okolicznościach nie ujawniła się potrzeba skorzystania z wiedzy specjalnej innego biegłego z dziedziny psychiatrii, w związku z czym wniosek dowodowy pozwanego w tym zakresie podlegał oddaleniu.
Nie zasługiwał na uwzględnienie również wniosek strony pozwanej o załączenie akt postępowania likwidacyjnego dotyczącego zdarzenia z 2011 roku. Po pierwsze, wniosek ten należało ocenić jako spóźniony. Ubezpieczyciel miał pełną możliwość uzyskania tego typu danych już od początku trwającego procesu (informacja o staniu po dwóch wypadkach komunikacyjnych, załączona do pozwu – k.19v, brak przeszkód we wcześniejszym uzyskaniu informacji z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego k.131 – 133). Po wtóre, w świetle konkluzji eksperta z dziedziny psychiatrii (brak związku wypadku z 2011 roku ze stanem po zdarzeniu z 2013 roku) okoliczności te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.
Na wstępie należy zaznaczyć, że zasada odpowiedzialności pozwanej nie była kwestią sporną. Bezsprzecznym pozostaje fakt, że sprawca kolizji drogowej z dnia 19 października 2013 roku posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wA. A.(A.D.). Nadto pozwany wypłacił w toku postępowania likwidacyjnego na rzeczU. S.kwotę 1.500 złotych, co winno zostać ocenione w kontekścieart. 13 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. 2013, poz. 392 j.t.). W konsekwencji rozważania prawne należało ograniczyć do oceny wysokości zgłoszonych żądań.
W zakresie żądania zadośćuczynienia jego podstawa materialno – prawna znajduje swoje źródło wart. 445 § 1 k.c.Ustawowa regulacja nie określa kryteriów ustalania jego wysokości, nie mniej jednak ma ono charakter całościowy i powinno stanowić pełną rekompensatę pieniężną za doznaną przez osobę poszkodowaną krzywdę (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1967 r., I CR 224/67, OSNC 1968/6/107 oraz z dnia 12 kwietnia 1972 r., II CR 57/72, OSNC 1972/10/183). Określając wysokość zadośćuczynienia sąd powinien brać pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar doznanej przez powoda krzywdy, a zwłaszcza zakres i trwałość uszczerbku na zdrowiu, stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, prognozę na przyszłość (polepszenie lub pogorszenie stanu zdrowia) oraz wpływ doznanej szkody na możliwość prowadzenia dotychczasowego trybu życia.
Pomimo fakultatywnego charakteru zadośćuczynienia, okoliczności konkretnej sprawy uzasadniają, w ocenie sądu, przyznanie go powódce. Należy tu podkreślić, iż ustalając wysokość zadośćuczynienia, sąd w żaden sposób nie jest związany procentowym uszczerbkiem na zdrowiu ustalonym przez biegłych lekarzy. Ta okoliczność ma jedynie dać pewną wskazówkę co do wielkości zadośćuczynienia, lecz w żaden sposób jej nie przesądza. Ustalając wysokość zadośćuczynienia sąd uwzględnił stopień długotrwałego uszczerbku na zdrowiu (5 % z punktu widzenia lekarza psychiatry), doznane obrażenia (urazy głowy ze wstrząśnieniem mózgu i powierzchowny klatki piersiowej oraz zaburzenia adaptacyjne), rozmiar i czas trwania cierpień fizycznych zwłaszcza w pierwszym okresie po zdarzeniu, konieczność hospitalizacji, jak również ujemne doznania towarzyszące samemu wypadkowi. Z drugiej strony należało mieć na względzie brak konieczności poddania się zabiegowi operacyjnemu, zachowanie sprawności w zakresie samoobsługi oraz pomyślne rokowania co do stanu zdrowia na przyszłość.
W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że odpowiednim dla powódki zadośćuczynieniem będzie kwota 10.000 złotych, która uwzględnia jego kompensacyjny charakter, przedstawiając ekonomicznie odczuwalną wartość i nie jest nadmierne w stosunku do aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa. Przy uwzględnieniu wypłaconej uprzednioU. S.w toku postępowania likwidacyjnego kwoty 1.500 złotych ostatecznie zasądzono na jej rzecz kwotę 8.500 złotych (10.000 złotych – 1.500 złotych).
Żądanie zasądzenie odszkodowania znajduje swą podstawę wart. 444 § 1 k.c.zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. W rozpoznawanej sprawie należało rozstrzygnąć kwestię rozmiaru szkody w postaci poniesionych kosztów leczenia i dojazdów. Nadto z uwagi na obowiązującą w polskim prawie cywilnym zasadę pełnej kompensaty szkody (art. 361 k.c.) należało również rozważyć szkodę poniesioną przezU. S.w związku z utraconymi dochodami (zmniejszone wynagrodzenie z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim).
W zakresie kosztów leczenia uzasadnionymi pozostawały wydatki w łącznej kwocie 230,99 złotych, związane z zakupem leków, które odzwierciedlały załączonefaktury VAT nr (...)(kwota 112,64 złotych – k.18) oraz VAT nr(...)(kwota 18,35 złotych – k.18v), a także wizytą ortopedyczną z dnia 13 listopada 2013 roku potwierdzony paragonem fiskalnym(...)(kwota 100 złotych – k.17v). W tym miejscu należy jedynie zaznaczyć, że bez związku ze zdarzeniem pozostawał zakup lekuP.(kwota 280 złotych k.26v), stosowanego w leczeniu osteoporozy, co zgodnie przyznali eksperci z zakresu neurologii i laryngologii.
Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania jednorazowego wydatku związanego z przejazdem taksówką na wizytę lekarską (kwota 27 złotych – k.17v). Twierdzenia powódki o braku możliwości wykorzystania pojazdu mechanicznego, który akurat był uszkodzony zasługują na aprobatę. Uwzględniając przy tym liczne wizyty i konsultacje, które w procesie leczenia odbyłaU. S., domaganie się przez ubezpieczyciela obowiązku skorzystania z środków komunikacji miejskiej, przy brak żądania zwrotu pozostałych kosztów dojazdów z pewnością nie może być postrzegane jako działanie zmierzające do celowego zwiększenia szkody.
W zakresie utraconych dochodów Sąd oparł się na zaświadczeniu wystawionym przez ówczesnego pracodawcę powódki (k.36v), z którego wprost wynika obniżony dochód o kwotę 299,06 złotych (210,81 złotych + 88,25 złotych).
Z uwagi na powyższe łączna wysokość przyznanego powódce odszkodowania objęła kwotę 557,05 złotych (230,99 złotych + 27 złotych + 299,06 złotych). W pozostałym zakresie powództwo podlegało zaś oddaleniu.
O odsetkach sąd orzekł na podstawieart. 481 k.c.w zw. zart. 455 k.c.W zakresie żądania zasądzenia odsetek istotne jest ustalenie momentu, w którym dłużnik opóźnił się ze spełnieniem świadczenia. Zobowiązania z czynów niedozwolonych są bezterminowe, to znaczy termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania. Nie mniej jednak stosownie do treściart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz.U.2013.392 j.t.), zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.
Uwzględniając powyższe, a także treśćart. 321 § 1 k.p.c.(zakaz orzekania ponad żądanie) Sąd oznaczył początkowy termin płatności odsetek w następujący sposób :

a
od kwoty 8.500 złotych tytułem zadośćuczynienia od dnia 13 stycznia 2014 roku tj. zgodnie z żądaniem pozwu (zgłoszenie szkody w dniu 4 listopada 2013 roku, upływ 30 dni w dniu 4 grudnia 2013 roku, stan wymagalności od dnia 5 grudnia 2013 roku);

b
od kwoty 257,99 złotych tytułem odszkodowania od dnia 24 stycznia 2014 roku (zgłoszenie szkody w dniu 24 grudnia 2013 roku, upływ 30 dni w dniu 23 stycznia 2014 roku, stan wymagalności od dnia 24 stycznia 2014 roku);

c
od kwoty 299,06 złotych tytułem odszkodowania od dnia 22 września 2016 roku (roszczenie zgłoszone po raz pierwszy w pozwie, doręczonym w dniu 22 sierpnia 2016 roku, upływ 30 dni w dniu 21 września 2016 roku, stan wymagalności od dnia 22 września 2016 roku).

W zakresie w jakim pozew obejmował świadczenia uboczne za okres wcześniejszy niż ostatecznie ustalony, żądanie podlegało oddaleniu.
Wysokość odsetek została określona na podstawieart. 481 § 2 k.c.z uwzględnieniem zmiany treści przepisu, jaka nastąpiła z dniem 1 stycznia 2016 roku w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015, poz. 1830). Tym samym w okresie do dnia 31 grudnia 2015 roku przyznano odsetki w wysokości odsetek ustawowych, zaś w okresie od dnia 1 stycznia 2016 roku w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 100 zdanie 2in principiok.p.c.uznając, że powódka ulegał jedynie co do nieznacznej części swych żądań (9.057,05 złotych / 9.337,05 złotych = 97 %).U. S.poniosła koszty procesu w kwocie 3.884 złotych (467 złote tytułem opłaty od pozwu – art. 13 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, 2.400 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego – § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 3 października 2016 roku – Dz.U. 2016, poz. 1667, 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 1.000 złotych tytułem wynagrodzenia biegłego – art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych) i w takiej wysokości zostały przyznane na rzecz powódki.
W toku niniejszego postępowania wygenerowane zostały również koszty sądowe, które tymczasowo poniósł Skarb Państwa w kwocie 359,39 złotych tytułem wynagrodzenia biegłych (k.112, 126 i 149). Uwzględniając treść art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz zasadę ponoszenia kosztów procesu w niniejszej sprawie Sąd nakazał pobrać od strony pozwanej kwotę 359,39 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.