Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 297/18
Data wyroku: 2018-06-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Roman Troll, Lucyna Morys-Magiera, Leszek Dąbek
Słowa kluczowe: Czyn, Czyny niedozwolone
Podstawa prawna: art. 417 kc

Sygn. akt III Ca 297/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 czerwca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek (spr.)
Sędzia SO Lucyna Morys-Magiera
Sędzia    SO Roman Troll
Protokolant    Aldona Kocięcka
po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. w Gliwicach
na rozprawie
sprawy z powództwaW. P. (1)(P.)
przeciwko GminieJ.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju
z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt I C 196/17

1
oddala apelację;

2
zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

SSO Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Lucyna Morys-Magiera
Sygn. akt III Ca 297/178

UZASADNIENIE
PowódW. P. (1)żądał zasądzenia na jego rzecz od pozwanej(...)kwoty 19.200zł „tytułem odszkodowania za nie-dostarczony lokal socjalny dla eksmitowanychM. P. (1),M. P. (2)-nowa,A. P.,E. P.,B. G.iW. P. (2)” oraz zasądzenia zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając żądanie twierdził, że pozwana nie wywiązała się z nałożonego
na nią w wyroku Sądu Rejonowego z dnia 12 11 2014r. wydanego w sprawie
o sygn. akt I C 1127/14 obowiązku dostarczenia wymienionym powyżej osobom lokalu socjalnego i na dochodzoną pozwem kwotę składa się odszkodowanie
za okres od 4 12 2014r. do 4 12 2016r. w wysokości odpowiadającej zwiększonym wydatkom ponoszonym przez niego w związku z przebywaniem eksmitowanych w jego lokalu oraz odpowiada ono rynkowej wysokości utraconych korzyści, jakie mógłby on osiągną, dysponując w pełni swobodnie opróżnionym lokalem.
Pozwana Gmina jastrzębie-Z.wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jej rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu.
Podnosiła, że wbrew temu co w istocie twierdzi powód nałożony na nią obo-wiązek dostarczenia eksmitowanym osobom lokalu socjalnego nie zaktualizował się z dniem uprawomocnienia się wyroku eksmisyjnego, gdyż co prawda powód zwrócił się do niej o wskazanie dla tych osób lokalu socjalnego ale osoby te
nie wystąpiły do niej z wnioskiem o zawarcie umowy najmu. Poza tym podnosiła,
że zgodnie z przywołanym poglądem przez nią prawnym Sądu Najwyższego
w każdym przypadku odpowiedzialności odszkodowawczej gminy związanym
z niewykonaniem obowiązku dostarczenia osobom uprawnionym do lokalu mieszkalnego należy uwzględnić czas na znalezienie i przygotowanie odpowie-dniego lokalu.
Zarzucała także, że powód nie wykazał, że eksmitowani rzeczywiście mieszkali
w spornym okresie w przedmiotowym lokalu oraz podnosiła, że „skoro powód twierdzi, że przysługuje mu w stosunku do pozwanej roszczenie odszkodowawcze w podanej wysokości, winien to w sposób należyty wykazać, czego za pomocą środków dopuszczalnych według przepisówkodeksy cywilnegonie uczynił” (k- 31 akt).
Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdrojuw wyroku z dnia 9 11 2017r. oddalił powództwo oraz orzekł o kosztach procesu.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia przywołał regulacje:
art. 14 ust. 1 i 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorówmieszkaniowych zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnego(Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266) orazart. 417 § 1 k.c., dokonał oceny ustalonego stanu faktycznego i w konkluzji stwierdził, że na podstawie zeznań świadków:M. P. (1),M. P. (3),A. P.iE. P.oraz po-woda ustalono, że osoby te nadal mieszkają w przedmiotowym lokalu i nie płacą powodowi należności z tego tytułu. Powód wykazał tym samym, iż od stycznia 2015r. tj. od wezwania Gminy, pozwana nie wykonała nałożonego na nią
w wyroku Sądu Rejonowego z dnia 12 11 2014r. obowiązku dostarczenia tym osobom lokalu socjalnego. Następnie uznał, że wobec nie wykazania wysokości odszkodowania powództwo należy oddalić.
O kosztach procesu orzekał w oparciu o regulacjeart. 98 § 1 k.p.c.
Orzeczenie zaskarżyłpowódW. P. (1), która wnosił o jego zmianę przez uwzględnienie powództwa oraz zasądzenie na jego rzecz od pozwa-nej zwrotu kosztów procesu za obie instancje, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Zarzucił, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo procesowe i materialne, regulacje:
- 233§ 1 k.p.c.poprzez brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, co skutkowało dowolnym ustaleniem, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające odpowiedzialność odszkodowawczą(...), uwarunkowaną przesłankami zart. 417 k.c.w zakresie dochodzenia przez powoda roszczenia obejmującego żądanie kwoty 19.200zł
-art. 320 k.p.c.poprzez brak uznania przyznania wysokości ustalonego czynszu w sposób dorozumiany, niezaprzeczony przez pozwaną, ani osoby wobec których orzeczono nakaz eksmisji,
-art. 417 k.c.w związku zart. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorówmieszkaniowych zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnego(Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266) poprzez jego błędną wykładnie i nie zastosowanie wskazanych przepisów, pomimo spełnienia wszystkich wymaganych przesłanek w zakresie wykazania i dochodzenia roszczenia.
Pozwana(...)wnosiła o oddalenie apelacji i zasądzenie na jej rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje:
Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenie powoda przyjmując, że ma ono źródło w regulacjiart. 417 k.c., a następnie prawidłowo rozpoznał sprawę.
Ustalenia składające się na podstawę faktyczną orzeczenia nie były kwestionowane w apelacji, mają podstawę w informacjach zawartych w przywo-łanych w uzasadnieniu zaskarżonego wiarygodnych źródłach dowodowych, których ocena jest logiczna i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów.
Wbrew zarzutom apelacji przy jej konstruowaniu Sąd Rejonowy
nie naruszył prawa procesowego w sposób wskazany w apelacji (poniżej)
Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji.
Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego jest również prawidłowa i Sąd odwoławczy ją podziela (orzecz. SN
z dn. 26 04 1935r. C III 473/34, Zb. U.z 1935r. poz. 496).
Powód dochodząc w niniejszej sprawie odszkodowania powinien był - stosownie do regulacjiart. 6 k.c.w związku zart. 417 k.c.- wykazać, że w następ-stwie niedostarczenia przez pozwaną lokalu socjalnego w celu zrealizowania wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 8 01 2013r. w jego majątku powstała szkoda w rozumieniu regulacji 361§ 2 k.c.
Z poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych wynika,
że eksmitowani w spornym okresie w dalszym ciągu zajmowali sporny lokal
i nie uiścili powodowi z tego tytułu żadnych należności.
W odniesieniu do wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okresu czyni to powództwo - co do zasady – uzasadnionym.
Zgodnie z twierdzeniami pozwu powód dochodzi w sprawie odszkodo-wania, którego wysokość „odpowiada jego zwiększonym wydatkom związanym
z przebywaniem eksmitowanych w jego lokalu” oraz „rynkowej wysokości utraconych korzyści, jakie mógłby on osiągną, dysponując w pełni swobodnie opróżnionym lokalem”,
Dochodzone przez niego odszkodowanie pochłania zatem odszkodowanie za poniesioną przez niego stratę w rozumieniu przywołanej powyżej regulacjiart. 361 § 2 k.c.(poniesione przez niego wydatki związane
z utrzymaniem lokalu) oraz odszkodowanie za utracone przez niego korzyści
w rozumieniu tej regulacji (utracone korzyści, które mógłby osiągną, gdyby dysponował opróżnionym lokalem).
Wbrew temu co zarzuca apelacja jego wysokość była sporna pomiędzy stronami o czym jednoznacznie świadczy stanowisko pozwanej zawarte
w odpowiedzi na pozew, w której stanowczo oraz jednoznacznie w tej części zakwestionowała ona powództwo(„skoro powód twierdzi, że przy-sługuje mu w stosunku do pozwanej roszczenie odszkodowawcze w podanej wysokości, winien to sposób należyty wykazać, czego jednakże za pomocą środków dopuszczalnych według przepisówkodeksy cywilnegonie uczynił”, k- 31 akt).
Dlatego w tym zakresie nie doszło ani w sposób wyraźny (art. 229 k.p.c.), ani milczący (art. 230 k.p.c.) do przyznania przez pozwaną wysokości powstałej w majątku powoda szkody, a to stosownie do wskazanej powyżej regulacjiart. 6 k.c.nakładało na niego obowiązek jej wykazania, co z kolei wymagało wskazania przez niego i wykazania jej części składowych.
Z tego obowiązku powód się nie wywiązał, gdyż nie tylko w podstawie faktycznej powództwa ale także w toku postępowania nie podał jakiego rodzaju
i w jakiej wysokości poniósł opłaty za mieszkanie, ani też jakie konkretne korzyści mógł on uzyskać z jego wynajęcia i nie wynika to również z wyników przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego.
Jakkolwiek bowiem należy podzielić pogląd apelacji, że - wbrew temu
co przyjął Sąd pierwszej instancji - ustalenie tych składowych, w tym także utraconych korzyści z tytułu niemożności wynajęcia lokalu nie wymagało wiedzy specjalnej i co za tym idzie nie wymagało przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (ze względów pragmatycznych występującą w tym zakresie praktykę należy zaakceptować, ale nie może ona być bezwzględnie stosowana w każdej sprawie), to w materiale sprawy brak jest innych wiarygodnych informacji pozwalających poczynić w tym zakresie pozytywne ustalenia.
Z materiału sprawy nie wynika bowiem jaki był w spornym okresie standard mieszkania tj. jego wyposażenie i stan oraz na którym piętrze jest on położony, co uniemożliwia uznania za wiarygodnych informacji zawartych
w zaoferowanych Sądowi Rejonowemu wydrukach ze stron internetowych
oraz w zeznaniach powoda dotyczących wysokości czynszu, który powód mógłby uzyskać na wolnym rynku za wynajęcie przedmiotowego lokalu.
Podkreślić przy tym należy, że wydruki ze stron internetowych nie zo-stały uwierzytelnione przez pełnomocnika powoda, wobec czego wiarygodność zawartych w nich danych jest znikoma.
Podobnie ma się rzecz z informacjami zawartymi w zeznaniach powoda dotyczącymi poniesionych przez niego kosztów utrzymania mieszkania.
Są one zbyt ogólne i nie wiadomo z nich jakich konkretnych należności one dotyczą, tj. rodzaju, wysokości i okresów, co uniemożliwia ustalenie w jakim zakresie odnoszą się one do okresu objętego powództwem, w tym także okresu,
w odniesieniu do którego Sąd pierwszej instancji uznał powództwo do co zasady za uzasadnione (powód ogólnie zeznał, że „Obecne zadłużenie w spółdzielni wynosiło ok 5.000zł i ja to zadłużenie spłaciłem”).
W kontekście powyższego Sąd pierwszej instancji słusznie zatem ocenił,
że powód wbrew dyrektywie zawartej wart. 6 k.c.nie wykazał wysokości szkody, a to czyni powództwo nieuzasadnionym.
Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym wyroku
i dlatego apelację powoda jako bezzasadną w rozumieniuart. 385 k.p.c.
z mocy zawartej w nim regulacji oddalono.
Reasumując zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe i dlatego apelację powoda jako bezzasadną oddalono w oparciu o regulacjęart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w stosując regulacjęart. 98 k.p.c.biorąc pod uwagę, że powód uległ w całości
w postępowaniu odwoławczym, wobec czego powinien zwrócić pozwanej poniesione przez nią w tym postępowaniu koszty zastępstwa przez fachowego pełnomocnika.