Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 758/17
Data wyroku: 2018-06-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Gensikowski

Sygn. akt. II K 758/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
dnia 19 czerwca 2018 r.
Sąd Rejonowy wG.- II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SR Piotr Gensikowski
Protokolant: Wioletta Fabińska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej wG.M. G.
po rozpoznaniu na rozprawie dnia 5 grudnia 2017 r., 26 lutego 2018 r., 17 kwietnia 2018 r. oraz 8 czerwca 2018 r.
sprawy karnej

1.R. M.

urodz. (...)wG., synaZ.iD. z d. M., obywatelstwa polskiego, nie karanego sądownie,pesel (...), zam.G.,ul. (...)

oskarżonego o to, że:

W dniu 03 lipca 2017 roku około godziny 23:15 wG.przyul. (...)naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza policji sierż.Ł. P.zK.Miejskiej wG.podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych polegających na przeprowadzeniu interwencji, poprze uderzenie go dłonią w twarz oraz kopanie po nogach,tj. o czyn zart. 222 § 1 kk
oraz sprawy karnej

2.A. Z.

urodz. (...)wG., córkaG.iM. z d. J., obywatelstwa polskiego, nie karanej sądownie,pesel (...), zam.(...)-(...) G.ul. (...)

oskarżonej o to, że:

W dniu 03 lipca 2017 roku około godziny 23:15 wG.przyul. (...)wmieszkaniu numer (...)naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariusza policjiŁ. P.podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych w trakcie przeprowadzanej interwencji, poprzez uderzenie otwartą ręką w twarz i szarpanie za mundur
tj. o czyn zart. 222 § 1 kk
o r z e k a:

1
OskarżonegoR. M.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest występku zart. 222 § 1 kki za to na podstawieart. 222 § 1 kkwymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w wymiarze miesięcznym,

2
Przyjmując, że oskarżonaA. Z.swoim zachowaniem opisanym w akcie oskarżenia wyczerpała znamiona występku zart. 222 § 1 kkoraz przyjmując, że wina i społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonej nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, na podstawieart. 66 § 1 i 2 kkiart. 67 § 1 kkpostępowanie karne wobec oskarżonej warunkowo umarza na okres 1 (jednego) roku próby od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

3
Na podstawieart. 67 § 3 k.k.orzeka wobec oskarżonejA. Z.świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 100 zł (sto złotych),

4
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. T.kwotę 756 zł (siedemset pięćdziesiąt sześć złotych) + 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuR. M.z urzędu w toku postępowania przed sądem,

5
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. M. (2)kwotę 756 zł (siedemset pięćdziesiąt sześć złotych) + 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonejA. Z.z urzędu w toku postępowania przed sądem,

6
Zwalnia oskarżonych od obowiązku uiszczenia opłaty, zwalnia oskarżonych od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania, którymi obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

(na podstawieart. 423 § 1a k.p.k.pisemne uzasadnienie wyroku zostało złożone tylko w zakresie rozstrzygnięć zawartych w wyroku w zakresie oskarżonegoR. M.)
W dniu 3 lipca 2017 r. ok. godziny 22:55 wG.w kamienicy przyulicy (...)funkcjonariusze policji Komendy Miejskiej Policji wG.mieli zamiar przeprowadzić interwencje ze zgłoszeniaA. Z., która podawała, że ma miejsce awantura z konkubentem. Na miejscu funkcjonariuszom policjiA. Z.podała, że jej partner jest pod wpływem alkoholu, jest agresywny i wyszarpał jej 4-miesięczne dziecko.
dowód:zeznania świadkaŁ. P.(k. 5v.)
Około godziny 23:15 funkcjonariusze policji weszli do mieszkania przyulicy (...), gdzie w jednym z pokojów zobaczyliR. M.trzymającego dziecko na rękach. Na polecenie funkcjonariuszy policji mężczyzna oddał dziecko matce. Funkcjonariusze policji zażądali od mężczyzny podania danych osobowych, ale ten odmówił.R. M.powiedział, że „z psami nie gada”, po czym chciał opuścić pokój i zaczął wymachiwać rękoma. Po pouczeniu, że wobec niego mogą zostać użyte środki przymusu bezpośredniegoR. M.uderzył funkcjonariusza policjiŁ. P.dłonią w twarz. Policjanci w reakcji na to użyli wobec mężczyzny technik obezwładniania.R. M.zaczął kopaćŁ. P.. W reakcji na jego zachowanie policjanci użyli wobec mężczyzny gazu pieprzowego, ale mimo tegoR. M.ponownie kopnął policjanta w nogę. Drugi z funkcjonariuszy użył wobec tego mężczyzny pałki służbowej, w następstwie czego mężczyzna został obezwładniony. Pozwoliło to na założenie mu kajdanek na ręce trzymanych z tyłu.
dowód:zeznania świadkaŁ. P.(k. 5v.), notatka urzędowa (k. 9-10), zeznania świadkaM. Z.(k. 7v.-8)
R. M.był w przeszłości nie karany za przestępstwa.
dowód:zapytanie o karalność (k. 127)
OskarżonyR. M.zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i w toku postępowania sądowego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego (k. 20, k. 92), zaprzeczając, aby uderzył policjanta w trakcie interwencji. Wsparciem dla wyjaśnień oskarżonego nie były wyjaśnienia współoskarżonejA. Z.(k. 91v.-92, k. 24v.-25), gdyż nie była ona w pełnym zakresie obserwatorem przebiegu zdarzeń mających miejsce w pokoju w lokalu przyulicy (...), a nadto była ona partnerką oskarżonego i z tej racji miała osobisty powód, aby swymi wyjaśnieniami nie obciążać jego osoby. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż były one sprzeczne z zeznaniami świadkaŁ. P.(k. 4-5v., k. 92v.-93). Zeznania świadka znajdują wsparcie w notatce służbowej sporządzonej następnego dnia po zdarzeniu (k. 9-10). Sąd ustalając stan faktyczny w sprawie dał wiarę temu dokumentowi, a także innym dokumentom zgromadzonym w sprawie, których autentyczności ani prawdziwości żadna ze stron postępowania, ani też Sąd z urzędu nie zakwestionował. Zeznania świadka należy uznać za wiarygodne również z tego względu, że były kategoryczne i konsekwentne, a ewentualne sprzeczności w zeznaniach złożonych przez świadka w toku postępowania przygotowawczego oraz sądowego nie były tego rodzaju, aby podważały ich wiarygodność. Zeznania świadka należy uznać również za wiarygodne z tego powodu, że świadek nie przeczył, że w trakcie interwencji, w trakcie szarpaniny użyto wobec oskarżonego gazu jako środka przymusu, a także pałki jako środka przymusu. Wreszcie, za wiarygodnością zeznań świadka przemawia zaświadczenie lekarskie z dnia 4 lipca 2017 r. (k. 136), z którego treści nie wynika, aby zachodziły dnia 4 lipca 2017 r. przeszkody z powodu stanu zdrowia oskarżonego do jego osadzenia w(...). Wreszcie, wiarygodności zeznań świadka nie podważa zaświadczenie lekarskie z dnia 4 lipca 2017 r. (k. 129), z którego treści wynika, że wprawdzie oskarżony doznał obrażeń okolicy podudzia prawego, które mogły powstać w wyniku zachowania pokrzywdzonego w trakcie interwencji, ale obrażenia te harmonizują z zeznaniami pokrzywdzonego, który potwierdził użycie wobec oskarżonego pałki służbowej w trakcie interwencji z uwagi na jego niestosowanie się do poleceń funkcjonariuszy policji. Zeznania świadkaŁ. P.zasługiwały na wiarygodność, gdyż znajdowały wsparcie w zeznaniach świadkaM. Z.(k. 9v.-10, k. 105v.-106). Zeznania tych świadków nie były identyczne, ale stwierdzone rozbieżności dotyczyły okoliczności drugorzędnych i z tego powodu nie wzbudzały wątpliwości co do wiarygodności zeznań tych świadków. Wiarygodności zeznań tych świadków nie podważały zeznania świadkaD. M.(k. 104-105) oraz zeznania świadkaM. S.(k. 40v., k. 138v.), gdyż świadkowie ci nie byli bezpośrednimi obserwatorami zachowania oskarżonego i pokrzywdzonego, wchodząc do pokoju, kiedy oskarżony był już obezwładniony. Podobnie, a więc jako niepodważające zeznań funkcjonariuszy policji, sąd ocenił dowód z zeznań świadkaM. L.(k. 55-56, k. 106-107). Zeznania świadka były wewnętrznie sprzeczne, gdyż składając po raz pierwszy zeznania świadek podała, że nie widziała, co się działo w pokoju, gdzie przebywał oskarżony i pokrzywdzony, zaś przed sądem świadek zeznała odmiennie, podając, że z korytarza przez lustro widziała, jak oskarżony były bity pałką. Tłumaczenia świadka w zakresie tej sprzeczności były nieprzekonujące w świetle zasad doświadczenia życiowego oraz procesowego (k. 106).
R. M.został oskarżony o to, że w dniu 03 lipca 2017 roku około godziny 23:15 wG.przyul. (...)naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza policji sierż.Ł. P.zK.Miejskiej wG.podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych polegających na przeprowadzeniu interwencji, poprzez uderzenie go dłonią w twarz oraz kopanie po nogach,tj. o czyn zart. 222 § 1 kk
OskarżonyR. M.w swych wyjaśnieniach nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu w świetle materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu przestępnego nie ulegało jednak wątpliwości. Wniosek ten wynikał z zeznań świadkaŁ. P., świadkaM. Z., którym Sąd dał wiarę. Na podstawie tych dowodów sąd przyjął, że pokrzywdzony w dniu zdarzenia podejmował czynności służbowe, w trakcie których oskarżony naruszył jego nietykalność cielesną poprzez uderzenie go dłonią w twarz oraz kopanie po nogach. Z tych względów Sąd uznał, że oskarżony swym zachowaniem wyczerpał znamiona występku zart. 222 § 1 k.k.Zdaniem Sądu nie było jakichkolwiek podstaw faktycznych do rozważenia zastosowania w tej sprawie podstawy nadzwyczajnego złagodzenia kary, czy odstąpienia od wymierzenia kary, gdyż z ustaleń faktycznych nie wynikały podstawy do przyjęcia, że funkcjonariusze policji swym niewłaściwym zachowaniem wywołali zachowanie oskarżonego.
Występek przewidziany wart. 222 § 1 k.k.jest zagrożony karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 3. Rozważając w tych ramach wymiar kary wobec oskarżonego Sąd uwzględnił następujące okoliczności. Uwzględniając dyrektywę proporcjonalności kary do stopnia społecznej szkodliwości czynu przestępnego, Sąd na niekorzyść oskarżonego potraktował okoliczność, że w czasie zdarzenia był on pod wpływem alkoholu (k. 16). Sąd na niekorzyść oskarżonego wziął pod uwagę, że zadał pokrzywdzonemu uderzenie nie tylko w twarz, ale i kopał go po nogach. W ramach oceny zachowania oskarżonego z punktu widzenia dyrektywy proporcjonalności kary do stopnia winy sprawcy Sąd na niekorzyść oskarżonego potraktował nagły zamiar, z jakim oskarżony popełnił ten czyn, niejako pod wpływem impulsu. Sąd na niekorzyść oskarżonego wziął pod uwagę, że to jego zachowanie, w odróżnieniu od oskarżonejA. Z., było przyczyną wezwania patrolu policji. W ramach dyrektywy prewencji indywidualnej na korzyść oskarżonego Sąd potraktował uprzednią jego niekaralność za przestępstwa. Sąd na korzyść oskarżonego nie potraktował natomiast użycia wobec niego w trakcie interwencji środków przymusu bezpośredniego przez funkcjonariuszy policji, gdyż to właśnie zachowanie bezprawne oskarżonego spowodowało konieczność użycia tych środków.
Mając na względzie wszystkie powyżej opisane okoliczności Sąd uznał, że należało wymierzyć wobec oskarżonego na podstawieart. 222 § 1 k.k.karę 4 miesięcy ograniczenia wolności. Wymiar tej kary odpowiada zdaniem Sądu stopniowi społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego, który należy ocenić jako stosunkowo znaczny. W ocenie Sądu kara co do jej rodzaju i wymiaru nie przekracza stopnia winy oskarżonego, który należy uznać podobnie za dość znaczny. Sąd wymierzając karę ograniczenia wolności w tym wymiarze wyszedł z przekonania, że jej rodzaj odpowiada dyrektywie prewencji indywidualnej. Zdaniem Sądu poprzednia niekaralność oskarżonego za przestępstwa przemawiała za tym, że wymierzenie oskarżonemu kary ograniczenia wolności w tej sprawie pozwoli na uświadomienie mu naganności jego zachowania. W świetle tych okoliczności nie ulega zatem wątpliwości, że dla powstrzymania oskarżonego przed popełnieniem innego lub podobnego przestępstwa za wystarczające należy uznać wymierzenie mu kary ograniczenia wolności. W ocenie Sądu kara ta zdaje się wreszcie czynić zadość wskazaniom prewencji ogólnej, a mianowicie uzmysławia ona społeczeństwu, a także społeczności, w której znajduje się oskarżony, że stosowanie przemocy fizycznej wobec funkcjonariusza policji spotyka się z reakcją organów wymiaru sprawiedliwości.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 1-szym wyroku.
Zdaniem Sądu wyrok wydany wobec oskarżonego jest wewnętrznie spójny z wyrokiem wydanym wobec oskarżonejA. Z., gdyż jej zachowanie nie było przyczyną wezwania patrolu policji, a nadto w mniejszym stopniu naruszyła ona nietykalność cielesną funkcjonariusza policji w trakcie interwencji.
W punkcie 4-tym wyroku na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3, § 4 ust. 1, ust. 3 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714) orzeczono o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw.M. T.kwotę 756 zł + 23% podatku VAT.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. z 1983 r. Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.Sąd w punkcie 6-tym wyroku zwolnił oskarżonego w całości od obowiązku uiszczenia opłaty, zwolnił także go od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania w części go obciążającej, którymi obciążył Skarb Państwa. Podejmując takie rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie okoliczność, że obecnie oskarżony ma na utrzymaniu małoletniego syna (k. 19v.).