Sąd Rejonowy w Płocku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 2342/17
Data wyroku: 2018-04-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Kondzielewski

Sygn. akt II W 2342/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Płock, 17 kwietnia 2018 roku
Sąd Rejonowy w Płocku Wydział II Karny Sekcja ds. wykroczeniowych w składzie:
Przewodniczący: SSR Dariusz Kondzielewski
Protokolant: sekr. sąd. Monika Sieklucka
bez udziału oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu 12 marca 2018 roku i 17 kwietnia 2018 roku sprawy przeciwkoI. Z. (1)synowiJ.iR. z domu S.,urodzonemu (...)w miejscowościW.,
obwinionemu o to, że:
w dniu 02 listopada 2017 około godziny 20:00 wP.przyulicy (...)wmieszkaniu nr (...)poprzez zdemontowanie i wożenie w samochodzie dokonał przywłaszczenia gałko-klamki o wartości 70 zł na szkodęW. Z. (1),
tj. popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.

ORZEKA:

1
ObwinionegoI. Z. (1)uznaje za winnego tego, że 2 listopada 2017 około 20:00 wP.przyulicy (...)wmieszkaniu nr (...)dokonał kradzieży gałko-klamki o wartości 70 zł na szkodęW. Z. (1), co stanowi wykroczenie z art. 119§1kw i na podst. art. 39§1 kw odstępuje od wymierzenia kary;

2
na podstawie art. 119§4 kw orzeka wobec obwinionegoI. Z. (1)obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonejW. Z. (1)kwoty 70 zł, stanowiącej równowartość ukradzionego mienia;

3
zasądza od obwinionegoI. Z. (1)na rzecz oskarżycielki posiłkowejW. Z. (1)kwotę 615 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w związku z ustanowieniem pełnomocnika;

4
zasądza od obwinionegoI. Z. (1)na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w sprawie w kwocie 120 zł oraz 30 zł tytułem opłaty w sprawach karnych.

Sygn. akt II W 2342/17

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
I. Z. (1)iW. Z. (1)byli małżeństwem i po jego rozwiązaniu posiadają wspólny, niepodzielony dotąd majątek. 2 listopada 2016 rokuW. Z.za kwotę 70 zł zakupiła gałko-klamkę zamykaną na klucz i zamontowała ją w drzwiach zajmowanego przez nią pokoju wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)wP., aby zapobiec uszczupleniom wspólnego majątku, jakim dopuszczać się miał jej były mąż. Natomiast w reakcji na to obwinionyI. Z.w tym samym dniu około 20:00 zamontowaną przezW. Z.gałko-klamkę zdemontował i założył dotychczasową. Natomiast zdemontowanej gałko-klamki właścicielce nie oddał, lecz schował w swoim samochodzie.
ObwinionyI. Z. (1)nie był dotąd karany (vide k. 16, 22).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił przede wszystkim w oparciu o zeznania pokrzywdzonejW. Z. (1)(vide k. 50-51), po części także na podstawie wyjaśnień obwinionego (vide k. 14, 49-50, 51).
W toku czynności wyjaśniającychobwinionyI. Z. (1)przyznał się do zarzucanej mu kradzieży gałko-klamki. Z kolei składając wyjaśnienia przed sądem oświadczył, że nie zgadza się ze stawianym mu zarzutem i wskazał, że wróciwszy do domu stwierdził brak pralki w łazience i odnalazł ją w dużym pokoju. Z powrotem więc zamontował pralkę w łazience, ponadto zauważył w drzwiach do pokoju nową klamkę, więc ją zdemontował, aby móc korzystać z dużego pokoju. Zdemontowaną gałko-klamkę włożył do samochodu, a po kilku dniach zaniósł ją do piwnicy.
Z koleipokrzywdzonaW. Z. (1)zeznała, że zakupiła za 70 zł gałko-klamkę i zamontowała ją w drzwiach do dużego pokoju, albowiem pokój ten według ustaleń byłych małżonków miał być przeznaczony do jej wyłącznego korzystania. Ponadto chciała w nim zabezpieczyć przedmioty wchodzące w skład wspólnego majątku, bowiem były mąż bez jej wiedzy i zgody wyprzedawał wyposażenie mieszkania, przeznaczając uzyskane środki na alkohol. Zeznała też, że dotąd obwiniony gałko-klamki nie zwrócił, ponadto stwarza problemy z podziałem majątku wspólnego.
W tym stanie rzeczy uznać należy za oczywiste, że między obwinionym a pokrzywdzoną istnieje spór o podział majątku wspólnego po ustaniu małżeństwa, a obie strony czynią sobie złośliwości. Nie budzi też wątpliwości fakt, iż obwiniony gałko-klamkę zakupioną przez pokrzywdzoną zdemontował i zabrał ją, schowawszy ją w swoim samochodzie. Te fakty są oczywiste i wynikają wprost z twierdzeń obwinionego i pokrzywdzonej, zatem w tym zakresie tak zeznania pokrzywdzonej jak i wyjaśnienia obwinionego są wiarygodne. Z przytoczonych dowodów wynika także niezbicie, że obwiniony doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że gałko-klamka stanowi własność pokrzywdzonej, skoro dotąd takich klamek w mieszkaniu nie było. Obwiniony zabrał więc nie swoją rzecz i dotąd jej nie zwrócił.
Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy sąd uznał za rzetelne, albowiem żadna ze stron ich nie kwestionowała.
Sąd zważył co następuje:
Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił sądowi w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, iż obwinionyI. Z. (1)dopuścił się zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia kradzieży z art. 119 § 1 kw.
Naruszył obwiniony normę art. 119 § 1 kw, który stanowi, iż karze podlega ten, kto kradnie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia. Zachowanie sprawcy musi, zatem polegać na wyjęciu mienia spod władztwa innej osoby, najczęściej właściciela i taka też sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.
Zabór polega na przejęciu władztwa nad rzeczą. Oznacza to wyjęcie rzeczy spod władania właściciela (posiadacza) i objęcie jej przez sprawcę w swoje władanie. Przejęcie rzeczy przez sprawcę w swoje władanie zakłada przeniesienie rzeczy, zmianę położenia rzeczy, wzięcie w rękę, włożenie do swojej torby lub kieszeni lub przeniesienie w inne miejsce. Celem działania sprawcy jest przywłaszczenie, co oznacza, że zamierza on po zawładnięciu rzeczą postąpić z nią jak z własną, tzn. chce ją posiadać, przetworzyć, spieniężyć lub podarować komuś. Z tym celem nie musi się łączyć chęć uzyskania korzyści majątkowej.
Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, 2 listopada 2017 roku około 20:00 obwiniony zdemontował z drzwi gałko-klamkę pokrzywdzonej, a następnie zabrał ją do swojego samochodu, w którym kilka dni ją woził. Obwiniony wiedział doskonale, że gałko-klamka nie stanowi jego własności, że należy do byłej żony i przez nią została zamontowana. Mimo tego postąpił z tą rzeczą jak ze swoją – zabrał ją ze wspólnego mieszkania i schował w samochodzie, a więc zawładnął tą rzeczą w celu wyłącznego posiadania, tak aby pokrzywdzona nie mogła z niej korzystać i ponownie zamontować w drzwiach dużego pokoju. Nie można więc mieć wątpliwości, że obwiniony dokonał kradzieży. Nie ma przy tym znaczenia, że pokrzywdzona miałaby możliwość samodzielnego odebrania gałko-klamki np. ze wspólnej piwnicy, albowiem pokrzywdzona nie jest zobowiązana do samodzielnego poszukiwania zabranej jej rzeczy.
Nie umknęło uwadze sądu, iż tak naprawdę tłem tego zdarzenia jest spór obwinionego i pokrzywdzonej o majątek wspólny. Mimo tego, nie wnikając nawet w stan faktyczny tego sporu, stwierdzić należy stanowczo, iż obwiniony nie miał prawa zabierać gałko-klamki, albowiem po prostu nie stanowiła jego własności. Obwiniony sam to przyznał, lecz gałko-klamkę mimo to zabrał. Jedyne co obwiniony mógł w tej sytuacji zrobić, o ile oczywiście miałby pewność, że z dużego pokoju może korzystać i była żona samowolnie mu to uniemożliwiała, to winien był co najwyżej zdemontowaną gałko-klamkę pozostawić w mieszkaniu do dyspozycji pokrzywdzonej. Tak jednak nie uczynił i rzecz tą zabrał, dokonał więc kradzieży.
Z powyższych względów należało uznać obwinionegoI. Z. (3)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu.
Orzekając co do kary, sąd wziął pod uwagę, iż obwiniony nie był dotąd karany, ale też to, że między nim a pokrzywdzoną trwa nierozstrzygnięty spór o podział majątku i obwiniony nie przejawia minimum dobrej woli w zakresie umownego podziału tego majątku – obwiniony nawet postępowania mediacyjnego nie wykorzystał do polubownego zakończenia sporu, i chociaż będzie to nieuniknione, to w postawie obwinionego wyraźnie widać zdecydowany i bezsensowny jednocześnie opór. W tych okolicznościach, chociaż wartość skradzionej rzeczy jest nieznaczna, sąd uznał za zasadne wymierzenie obwinionemu grzywny. Gdyby obwiniony zawarł konstruktywne porozumienie co do podziału majątku, to z pewnością sąd odstąpiłby od wymierzenia kary, bowiem w ten sposób rozwiązany byłby zasadniczy spór między stronami. Obwiniony jednak uparcie neguje żądania byłej żony, do tego zwrócić należy uwagę iż z pewnością pomoc pełnomocnika, który na drugiej rozprawie stanął także w charakterze obrońcy, w żadnym razie w pokojowym załatwieniu sporu nie pomaga. Grzywnę orzeczono w wysokości 100 zł, adekwatnej do wartości skradzionego przedmiotu.
Skoro zaś obwiniony dotąd nie zwrócił pokrzywdzonej skradzionej gałko-klamki, należało orzec obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczW. Z. (1)kwoty 70 zł, stanowiącej równowartość ukradzionego mienia (na podstawie art. 119§4 kw).
Orzeczenie o kosztach uzasadniaart. 118 kpwiart. 119§1 kpw. Zryczałtowane wydatki postępowania ustalono na 120 zł – zgodnie z §2 oraz §3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.12.2017r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. Natomiast opłatę ustalono na 30 zł stosownie do art. 3 w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził powyższe koszty na rzecz Skarbu Państwa, nie znajdując podstaw do zwolnienia obwinionego od kosztów postępowania. Ponadto sąd zasądził od obwinionego na rzecz pokrzywdzonej oskarżycielki posiłkowej kwotę 615 zł tytułem zwrotu poniesionych przez nią i udokumentowanych (vide k. 47) wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika.
Już na marginesie, sąd pragnie ostrzec obie strony i zwrócić uwagę, że złośliwości, które niewątpliwie wobec siebie stosują w mniejszym bądź większym natężeniu, mogą osiągnąć znamiona kolejnych czynów zabronionych – chociażby wykroczenia z art. 107 kw (złośliwego niepokojenia). A takie zachowanie może spowodować już zdecydowanie surowszą reakcje sądu.