Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 547/15
Data wyroku: 2018-02-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Zabłudowska

Sygn. akt X K 547/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 lutego 2018 r.
Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący:  SSR Dorota Zabłudowska
Protokolant:  Agata Chyczewska
przy udziale Prokurator Prokuratury Rejonowej w Pruszczu GdańskimK. S.
po rozpoznaniu w dniach 15.10.2015 r., 4.02.2016 r., 30.06.2016 r., 20.10.2016 r., 2.02.2017 r., 6.04.2017 r., 30.11.2017 r., 23.01.2018 r.
sprawy:

1
R. K. (1), s.L.iC.,ur. (...)wG.

oskarżonego o to, że:

1
w nieustalonym okresie czasu jednak nie później niż od dnia 4.10.2011 r. w nieustalonym miejscu, nabył za kwotę 147.000 zł, pojazd markiB. (...)o nr(...), o wartości 62.791,18 Euro, pochodzący z przestępstwa kradzieży dokonanej w dniu 27-28.08.2011 r. na terenie Niemiec w miejscowościH.na szkodę(...)&CO.KG,

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.

2
w nieustalonym okresie czasu jednak nie później niż od dnia 11.11.2010 r. w nieustalonym miejscu przyjął samochód markiV. (...)o nr VIN(...), o wartości 32.500,02 Euro, pochodzący z przestępstwa kradzieży dokonanej w dniu 10.-11.10.2010 r. w miejscowościA.na terenie Niemiec, na szkodę(...)&CO.KG,

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

2
P. W., s.L.iM.,ur. (...)wG.

oskarżonego o to, że:

1
w okresie 27.01.2011 r. – 9.02.2011 r. wP.pomógł w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy w ten sposób, że w dniu 8.02.2011 r. przedłożył w Starostwie Powiatowym – Wydział Komunikacji wP.podrobione uprzednio przez inną ustaloną osobę pełnomocnictwo do odbioru dowodu rejestracyjnego samochodu markiB. (...)onr rej. (...), nr VIN(...), a następnie w dniu 9.02.2011 r. odebrał dowód rejestracyjny w/w pojazdu podpisując się na decyzji nr KO 5500002559/11, tym samym pomagając w rejestracji w/w pojazdu pochodzącego z przestępstwa kradzieży z włamaniem dokonanej w dniu 30.11.-1.12.2010 r. na szkodęB. (...)w Danii

tj. o czyn zart. 18§3 k.k.w zw. zart. 272 k.k.w zb. zart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

2
w okresie od dnia 28.01.2011 r. do dnia 1.03.2011 r. wT., działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą wyłudził poświadczenie nieprawdy w ten sposób, że dostarczyłA. G. (1)poświadczające nieprawdę dokumenty wskazujące, iż właścicielem pojazduV. (...)o nr VIN(...)byłB. O. (1)m in. w postaci podpisanej przezB. O. (1)umowy kupna sprzedaży przedmiotowego pojazdu z dnia 22.03.2010 r. wskazującej na zakupienie przezB. O. (1)w/w pojazdu, wystawione na jego nazwisko pokwitowanie wskazujące na dokonanie opłat celnych za przedmiotowy samochód, podrobiony dokument amerykański w postaci(...)o nr(...), tym samym doprowadzając do rejestracji w/w pojazdu pochodzącego z przestępstwa kradzieży z włamaniem dokonanego w dniach 10.10-11.10.2010 r. w miejscowościA.na terenie Niemiec, na szkodę(...)&CO.KG,

tj. o czyn zart. 272 k.k.w zb. zart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

3
Z. J. (1)(J.), s.E.iW.,ur. (...)wG.

oskarżonego o to, że:
w dniu 27.01.2011 r. wP., działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą wyłudził poświadczenie nieprawdy w ten sposób,, że podstępnie wprowadził w błąd pracowników Starostwa Powiatowego wP.Wydział Komunikacji co do faktu, iż jest właścicielem pojazduB. (...)onr rej. (...)o nr(...)w ten sposób, że przedłożył w w/w urzędzie poświadczające nieprawdę dokumenty w tym fakturę zakupu przedmiotowego pojazdu z dnia 16.03.2010 r. wskazującą na zakupienie przez niego w/w pojazdu, wystawione na jego nazwisko pokwitowanie wskazujące na dokonanie opłat celnych za przedmiotowy samochód oraz podrobione dokumenty amerykańskie w postaci(...)o nr(...), tym samym doprowadzając do rejestracji w/w pojazdu na swoje nazwisko,
tj. o czyn zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.
przy zastosowaniuart. 4§1 k.k., na podstawie przepisówKodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym w dniu 30.06.2015 r.

I
uniewinnia oskarżonegoR. K. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów;

II
oskarżonegoP. W.uznaje za winnego popełnienia pierwszego zarzucanego mu czynu i za to na mocyart. 19§1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
w ramach drugiego zarzucanego mu czynu oskarżonegoP. W.uznaje za winnego tego, że w okresie od dnia 28.01.2011 r. do dnia 1.03.2011 r. wT., działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą posłużył się podrobionym dokumentem amerykańskim w postaci(...)o nr(...)poprzez dostarczenie goA. G. (1), czyn ten kwalifikuje zart. 270§1 k.k.i za to na mocyart. 270 § 1 k.k.wymierza mu karę roku pozbawienia wolności;

IV
na mocyart. 85 k.k.,art. 86§1 k.k.łączy orzeczone wobec oskarżonegoP. W.w pkt II-III wyroku kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

V
na mocyart. 69 § 1 i § 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej w pkt IV wyroku kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 4 (cztery ) lata;

VI
na mocyart. 71§1 k.k.,art. 33§1 i 3 k.k.orzeka wobec oskarżonegoP. W.karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych;

VII
na podstawieart. 17§1 pkt 5 k.p.k.umarza postępowanie wobec oskarżonegoZ. J. (1);

VIII
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. W.kwotę 1446,48 zł (tysiąc czterysta czterdzieści sześć 48/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonegoZ. J. (1);

IX
na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.iart. 627 k.p.k.,art. 633 k.p.k.,art. 632 pkt 1 k.p.k.,art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 3 ust. 1, art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych/Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 r., ze zm./ obciąża oskarżonychP. W.iZ. J. (1)kosztami postępowania w częściach ich dotyczących, zaś kosztami postępowania w części dotyczącejR. K. (1)obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt X K 481/16

UZASADNIENIE
W oparciu o zgromadzony i ujawniony na rozprawie głównej materiał dowodowy Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W nocy z 30 listopada 2010 roku na 01 grudnia 2010 roku dokonano kradzieży samochodu markiB. (...)o numerze nadwozia(...)inumerze rejestracyjnym (...)na szkodęB. (...)w Danii.

/dowód:  dokumentacja dotycząca kradzieży pojazdu k. 160-165 akt X K 355/13/

Na początku 2011 rokuZ. J. (1)za namową swojego znajomegoA. C.zgodził się wziąć udział w rejestracji pojazdu markiB. (...)i wystąpić w tej procedurze jako właściciel pojazdu. Za pomoc miał otrzymać litr wódki. W tym celu podpisał pełnomocnictwo datowane na dzień 24 stycznia 2011 roku dlaA. K.zajmującej się rejestracją pojazdów w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez swojego siostrzeńca –Ł. B., do dokonywania „czynności związanych z rejestracją pojazdu markiB. (...)nr VIN(...)”. Na podstawie udzielonego jej pełnomocnictwaA. K.wniosła o rejestrację zrzeczonego pojazdu naZ. J. (1)przedkładając do wniosku przekazaneZ. J. (1)przezA. C., poświadczające nieprawdę dokumenty w tym fakturę zakupu przedmiotowego pojazdu z dnia 16.03.2010 roku wskazującą na zakupienie przezZ. J. (1)w/w pojazdu oraz wystawione na jego nazwisko pokwitowanie wskazujące na dokonanie opłat celnych za przedmiotowy samochód oraz podrobione dokumenty amerykańskie w postaci(...)o nr(...).
W dalszej kolejnościA. C.podrobił dokument w postaci pełnomocnictwaZ. J. (1)dlaP. W.datowany na dzień 08 lutego 2011 roku, do dokonania czynności „odbioru dowodu rejestracyjnego pojazdu markiB. (...)nr VIN(...)” – poprzez nakreślenie na nim podpisu zleceniodawcy(...). Legitymując się wskazanym pełnomocnictwem, mając świadomość jego nieautentycznościP. W.w dniu 09 lutego 2011 roku odebrał w Starostwie Powiatowym wP.decyzje nr (...)o zarejestrowaniu pojazdu markiB. (...)nr VIN(...)i wydaniu dowodu rejestracyjnego dla tego pojazdu oraz tablic rejestracyjnych. Dokumenty te, podobnie jak sam pojazd nigdy nie znalazły się w posiadaniuZ. J. (1).

/dowód:  zeznaniaA. K.k. 515-517 akt X K 355/15; k. 217-218;

zeznania świadkaŁ. B.k. 551-554 akt X K 355/15;

częściowo wyjaśnieniaZ. J. (1)k. 807 akt X K 355/15; k. 71-72;

opinie kryminalistyczne z zakresu badań dokumentów k. 832-871, 877-896, 898-928 akt X K 355/15;

protokół oględzin rzeczy – dokumentów k. 964-1043/

W dniu 11 lipca 2011 roku funkcjonariusze(...) Biura (...)KGP wG.zatrzymali pojazd markiB. (...)nr VIN(...)celem jego sprawdzenia. W toku badań kryminalistycznych pojazdu ustalono, iż oznaczenie VIN pojazdu nie jest oznaczeniem fabrycznym i w rzeczywistości pojazd ten jest tożsamy z pojazdem skradzionym w dniu z 30 listopada 2010 roku na 01 grudnia 2010 rokuB. (...)w Danii.

/dowód:  opinia z zakresu badań mechanoskopijnych k. 178-183 akt X K 355/15;

protokół zatrzymania rzeczy k. 9-13 akt X K 355/15;

protokół oględzin rzeczy k. 15-16 akt X K 355/15/

W nocy z 10 na 11 października 2010 roku wmiejscowości A.dokonano kradzieży samochodu markiV. (...)o numerze nadwozia(...)i numerze rejestracyjnym AB-Vz 25, o wartości 32.500,02 Euro, na szkodę(...)& CO.KG.

/dowód: dokumentacja dotycząca kradzieży pojazdu k. 220-232 akt X K 355/13/

Wskazany, pochodzący z kradzieży samochód markiV. (...)na początku 2011 roku znajdował się w posiadaniuP. W., który następnie umówił się ze swoim znajomym –B. O. (2), że ten zarejestruje rzeczony pojazd na swoje nazwisko. W tym celuP. W.wziął dowód osobistyB. O. (1)i zwrócił mu ten dokument dopiero po kilku godzinach. Jednocześnie dałB. O. (2)do podpisania umowę sprzedaży pojazdu markiV. (...), gdzie daneB. O. (1)wpisano w miejscu przeznaczonym dla sprzedającego, zaś dane kupującego nie byłe jeszcze wpisane. Za opisana przysługęB. O. (1)dostał odP. W.1.000 zł.
W dalszej kolejności zakupem tego samochodu zainteresowała sięA. G. (1), która zobaczyła go na jednej ze stacji benzynowych, podróżując wspólnie ze swoim konkubentemR. K. (1). Do zakupu wskazanego pojazdu przezA. G. (2)doszło w dniu 27 stycznia 2011 roku – przy dokonaniu tej czynnościP. W.posłużył się przy tym umową podpisaną uprzednio przezB. O. (1). NastępnieP. W.przekazałA. G. (2)poświadczające nieprawdę dokumenty wskazujące, iż właścicielem pojazduV. (...)o nr VIN(...)byłB. O. (1)m in. w postaci w postaci podpisanej przezB. O. (1)umowy kupna sprzedaży przedmiotowego pojazdu z dnia 22.03.2010 r. wskazującej na zakupienie przezB. O. (1)w/w pojazdu, wystawione na jego nazwisko pokwitowanie wskazujące na dokonanie opłat celnych za przedmiotowy samochód, podrobiony dokument amerykański w postaci(...)o nr(...).
A. G. (1)posłużyła się wskazanymi dokumentami składając je w Urzędzie Miejskim wT., co skutkowało wydaniem w dniu 17 lutego 2011 roku decyzji w przedmiocie zarejestrowania tego samochodu na jej nazwisko i wydaniem jej dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych nr(...).A. G. (2)sporadycznie użyczała w/w pojazd swojemu konkubentowiR. K. (1).

/dowód:  zeznania świadkaB. O. (1)k. 573-577 akt X K 355/15;

zeznania świadkaA. G. (1)k. 42-45, 952-953 akt X K 355/15; k. 145-145;

wyjaśnieniaR. K. (1)k. 957-958 akt X K 355/15; k. 72-74;

opinia z zakresu badań mechanoskopijnych k. 173-177 akt X K 355/15;

protokół zatrzymania rzeczy k. 37-41 akt X K 355/15;

protokół oględzin rzeczy k. 30-35 akt X K 355/15;

decyzja o rejestracji pojazdu k. 157-158 akt X K 355/15;

informacja z Biura Międzynarodowej(...)Policji KGP k. 204-205 akt X K 355/15;

protokół oględzin dokumentów k. 1044-1090 akt X K 355/15;

umowa kupna k. 1110 akt X K 355/15/

W nocy z 27 na 28 sierpnia 2011 roku wH.dokonano kradzieży samochodu markiB. (...)o numerze nadwozia(...), na szkodę(...)&CO.KG.
/dowód:  dokumenty dotyczące kradzieży pojazdu markiB. (...)k. 369-383 akt X K 355/15/
R. K. (1)od dłuższego czasu szukał dla siebie, celem jego zakupienia samochodu markiB. (...). W tym celu przeglądał portale gdzie zamieszczane są oferty sprzedaży samochodów i bywał na giełdzie wP.. Wreszcie jesienią 2011 roku na giełdzie wP.zauważył pojazd odpowiadający jego oczekiwaniom - markiB. (...)o nr VIN(...). Przed jego zakupem, chcąc upewnić się, że samochód ten pochodzi z legalnego źródła, sprawdził numery VIN pojazdu i ustalił, że nie figuruje on w bazie samochodów skradzionych na terenie Stanów Zjednoczonych. Nadto bezpośrednio przed dokonaniem zakupu pojechał nim doserwisu (...)wG.oraz na pobliski Komisariat Policji – w obu tych miejscach otrzymał zapewnienie, że samochód nie pochodzi z kradzieży. W związku z powyższymR. K. (1)w dniu 21 września 2011 roku dokonał zakupu wskazanego pojazdu od osoby podającej się zaJ. J., za kwotę 147.000 zł.
Pojazd markiB. (...)zakupiony przezR. K. (1)został zatrzymany w dniu 04 października 2011 roku przez funkcjonariuszy(...) Biura (...)KGP wG., gdy znajdował się w warsztacie samochodowym należącym doZ. O. (1). W toku badań kryminalistycznych pojazdu ustalono, iż oznaczenie VIN pojazdu nie jest oznaczeniem fabrycznym i w rzeczywistości pojazd ten jest tożsamy z pojazdem skradzionym w dniu z 27 na 28 sierpnia 2011 roku w(...)&CO.KG.
/dowód: wyjaśnieniaR. K. (1)k. 957-958 akt X K 355/15; k. 72-74;

zeznania świadkaJ. J.k. 667-670 
X K 355/15
         ;
zeznania świadkaZ. O. (2)k. 242-245 akt X K 335/15;
opinia  
z zakresu badań mechanoskopijnych k. 338-342, 343-348 akt X K 355/15;

protokół przeszukania k. 239-241 akt X K 355/15;

protokół oględzin rzeczy k. 237-238 akt X K 355/15;

dokumenty dotyczące pojazdu markiB. (...)k. 591-646 akt X K 355/15

protokół oględzin dokumentów k. 1091-1105 akt X K 355/15;

umowa kupna k. 1109 akt X K 355/15;

opinia z zakresu wyceny ruchomości k. 304-318; 348-351; 402-412

Słuchany w toku postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanegoP. W.oświadczył, iż rozumie treść stawianych mu zarzutów i nie przyznaje się do popełniania zarzucanych mu czynów. Przyznał przy tym, iż znaR. K. (1)i jego konkubinę, jednak nigdy nie sprzedawał im samochodu.

/vide: w yjaśnienia oskarżonegoP. W.k. 933-934 akt X K 355/15 /

Z. J. (1)wyjaśniając w charakterze podejrzanego podał, iż nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu i stwierdził, że odbierał w prawdzie i podpisywał jakieś dokumenty na prośbęA. C., jednak nie wie co to dokładnie było.
Swoje oświadczenia i wyjaśnienia podtrzymał następnie w toku rozprawy.

/vide:  wyjaśnienia oskarżonegoZ. J. (1)k. 807 akt X K 355/15; k. 71-72 /

R. K. (1)słuchany w toku postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanego oświadczył, iż rozumie treść stawianych mu zarzutów i nie przyznaje się do popełniania zarzucanych mu czynów. Podkreślał, iż sprawdził dokładnie samochód markiB.przed jego zakupem i nic nie wskazywało, by pochodził on z kradzieży. Odnosząc się do drugiego ze stawianych mu zarzutów, podał, iż jedynie sporadycznie korzystał z pojazdu swojej konkubiny.
W toku rozprawy podtrzymał treść swoich oświadczeń i depozycji.

/vide: wyjaśnienia oskarżonegoR. K. (1)k. 957-958 akt X K 355/15; k. 72-74/

Z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia wynikający zart. 424 § 1 k.p.k.odstąpiono od cytowania całości wyjaśnień odstępując do wskazanych poniżej kart akt postępowania.
P. W.ma wykształcenie średnie. Jest kawalerem i ma na utrzymaniu jedno małoletnie dziecko. Pracuje jako mechanik samochodowy osiągając z tego tytułu dochód w wysokości 1.500-2.000 zł miesięcznie. Był uprzednio karany.

/dowody:  dane o karalności k. 455-458

dane osobopoznawcze k. 933/

Z. J. (1)zmarł w toku postępowania w dniu 12 kwietnia 2015 roku.

/dowody:  informacja z PESEL-SAD k.469-470 259/

R. K. (1)ma wykształcenie średnie. Posiada troje dzieci pozostających na jego utrzymaniu. Prowadzi własną działalność gospodarczą osiągając z tego tytułu dochód w wysokości około 4.000 zł miesięcznie. Stan jego zdrowia jest dobry; nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie, ani odwykowo. Był uprzednio karany.

/dowody:  dane o karalności k. 957;

dane z rozprawy k. 70;

dane osobopoznawcze k. 452-454/

Sąd zważył, co następuje:

Poddając szczegółowej analizie przeprowadzone i ujawnione w toku rozprawy głównej dowody, Sąd doszedł do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie daje podstaw do przypisaniaR. K. (1)sprawstwa zarzucanych mu czynów. Jednocześnie Sąd uznał za zasadne przypisanieP. W.sprawstwa czynu kwalifikowanego zart. 19§1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.oraz czynu zart. 270 § 1 k.k.
Jak wynika natomiast z dokumentów znajdujących się w katach sprawy oskarżonyZ. J. (1)zmarł w dniu 8 grudnia 2017 roku. W związku z powyższym zgodnie z treściąart. 17 § 1 pkt. 5 k.p.k., w myśl którego postępowania nie wszczyna się, a wszczęte umarza w razie śmierci oskarżonego, Sąd orzekł jak w punkcie VII wyroku.
Odnosząc się do treści zeznań i wyjaśnieńA. G. (1)Sąd uznał, że zasadniczo nie sposób zakwestionować ich wiarygodności. Opisała ona rzeczowo w jakich okolicznościach nabyła samochód markiV. (...), podkreślając, że przed zakupem nie sprawdziła dokładnie jego pochodzenia, co korelowało z faktem przyznania się przez w/w do popełniania czynu zart. 291 § 1 k.k.oraz zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Jednocześnie Sąd stwierdził, iż na ocenę wiarygodności zeznańA. G. (1)nie miała wpływu okoliczność wystąpienia nieznacznych różnic miedzy jej depozycjami z dnia 18 lipca 2011 roku i tymi z rozprawy z dnia 04 lutego 2016 roku. Ostatnie z zeznań świadka dzielił bowiem od zdarzenia długi okres, logiczne w świetle wskazań doświadczenia życiowego było więc, że w dniu 04 lutego 2016 roku nie pamiętała już dokładnie jego przebiegu. Podobnie Sąd za polegające na prawdzie uznał twierdzeniaA. G. (1)w przedmiocie sporadycznego przekazywania rzeczonego pojazdu do korzystaniaR. K. (1)– świadek pozostawał z oskarżonym w bliskich relacjach – w konkubinacie – naturalnym było zatem, że użyczała czasem pojazdu swojemu partnerowi, zwłaszcza wobec pozostawania przez świadka w inkryminowanym czasie w zaawansowanej ciąży, co utrudniało jej samej jazdę.
Zastrzeżeń Sądu nie wzbudziły zeznaniaB. O. (1). Zdaniem Sadu świadek, wyjaśniając w nich w jaki sposób na dokumentach związanych z pojazdem markiV. (...)widnieją jego podpisy, nie starał się ukrywać niekorzystnych dla siebie informacji. Podał w tym względzie wprost, że na prośbęP. W., (którego bez zastrzeżeń rozpoznał na okazanej mu tablicy poglądowej) występował jako tzw. „słup”. W konsekwencji Sąd przyjął, iż depozycje świadka w zakresie w jakim były istotne dla postępowania, w całości polegały na prawdzie. Jednocześnie Sąd uznał, że w okolicznościach w jakich doszło do przekonaniaB. O. (1), by pozwolił zarejestrować na swoje nazwisko wskazany wyżej pojazd, ten z łatwością mógł domyślić się, że pochodzi on z nielegalnego źródła. Zapewnienia świadka, iż był pewny co do legalnego pochodzeniu samochodu uznano za niewiarygodne, niemniej jednak okoliczność ta mogła mieć znaczenie wyłącznie dla ewentualnej oceny sprawstwa samegoB. O. (1), to zaś nie było przedmiotem niniejszego postępowania.
Analizując twierdzeniaJ. J.Sąd stwierdził, iż zaprzeczenia świadka, że na dokumentach odnoszących się do pojazduB. (...)nie widnieją jego podpisy polegały na prawdzie. Okoliczności te potwierdziły wnioski zaprezentowane w opinii z zakresu badań dokumentów z dnia 22 września 2012 roku.
Sąd nie znalazł podstaw wy zakwestionować wiarygodność zeznańZ. O. (2), u którego, w prowadzonym przez niego warsztacie samochodowym, dokonano w dniu 04 stycznia 2011 roku zatrzymania pojazdu markiB. (...)o nr(...). Świadek rzeczowo wyjaśnił, w jakich okolicznościach wszedł w posiadanie rzeczowego samochodu podając, że przyprowadził go do warsztatuR. K. (1), jego twierdzenia nie zostały zaś podważone przez inne uznane za wiarygodne dowody przeprowadzone w sprawie.
Podobnie Sąd nie znalazł zastrzeżeń do zeznańA. K., która wyjaśniła w jakich okolicznościach otrzymała pełnomocnictwo wystawione przezZ. J. (1)do zarejestrowania pojazdu markiB. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Sąd analizując treść wypowiedzi świadka doszedł do przekonania, iż są one szczere –A. K.dokładnie opisała bowiem zadania jakie realizuje w ramach świadczonej na rzecz swojego siostrzeńca –Ł. B.pracy. W tym względzie wprost podała, iż zajmowała się rejestracją licznych pojazdów otrzymując od swojego siostrzeńca wystawione dla niej pełnomocnictwa, rzadko mając przy tym kontakt z wystawcami rzeczonych pełnomocnictw. W toku postepowania nie doszło do podważenia słów świadka, Sąd uznał je zatem za miarodajne dowody na przytoczone okoliczności.
Z zeznaniamiA. K.w pełni korespondowały zeznaniaŁ. B., który opisał, na czym dokładnie polega prowadzona przez niego działalność gospodarcza, w ramach której trudni się rejestrowaniem pojazdów na zlecenie klientów. Jednocześnie Sąd zauważył, iż zarówno zeznaniaŁ. B., jak iA. K.nie miały większego znaczenia dla sprawy, z uwagi na liczbę przeprowadzanych rejestracji, żadne z nich nie było bowiem w stanie odnieść się konkretnie do tej dotyczącej pojazdu markiB. (...)wskazanego zarzutem.
Sąd ujawnił nadto bez odczytywania w trybieart. 394 § 2 k.p.k.w zw. zart. 391 § 1 i 2 k.p.k.wyjaśnieniaA. C.złożone w roku postępowania o sygn. akt X K 355/13. Wyjaśnienia te nie przyczyniły się jednak do dokonania ustaleń w spraw w/w odmówił w nich bowiem ustosunkowywania się do stawianego mu zarzutu.
Sąd nie znalazł też podstaw, by podważyć wiarygodność opinii z zakresu badań dokumentów z dnia 31 stycznia 2013 roku, 09 lutego 2013 roku i z dnia 18 marca 2013 roku oraz opinii z zakresu badań mechanoskopijnych nr(...), nr(...), Nr(...). Opinie te nie budzą w ocenie Sądu wątpliwości. Zostały one sporządzone przez biegłych w zakresie ich specjalności zawodowych, zgodnie ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia. Zaprezentowane zaś wnioski korespondują z całokształtem materiału dowodowego w zakresie, w jakim został on uznany za wiarygodny. Z tych względów, Sąd uznał je za miarodajne dowody na przytoczone okoliczności i dokonał ustaleń w powyższym zakresie również na ich podstawie.
Przechodząc do oceny dowodu w postaci opinii biegłegoL. A.z zakresu szacowania wartości ruchomości – jego analiza dokonana zgodnie z wytycznymi zawartymi wart. 7 k.p.k.doprowadziła Sąd do konkluzji, iż nie sposób uznać go za w pełni miarodajny. Konfrontacja wskazań opinii głównej oraz wydanej następnie opinii uzupełniającej uzasadnia stwierdzenie, iż biegły nie brał pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, jak to, w jakich warunkach doszło do zakupu ruchomości będącej przedmiotem opinii, tj. od dealera, czy też od indywidualnego sprzedawcy. W konsekwencji przyjmowane przez biegłego współczynniki i korekty wyliczeń jawiły się jako nieadekwatne, co skutkowało koniecznością powołanie kolejnego biegłego specjalisty w tej dziedzinie.
Odmiennie oceniono natomiast opinię wydaną w sprawie przez biegłego z zakresu szacowania wartości ruchomości –R. D.. Z opinii tej wynika, iż biegły kompleksowo przeanalizował materiał dowodowy, badając każdą z prawdopodobnych wersji wydarzeń. Powyższe świadczyło o zachowaniu przez biegłego pełnego obiektywizmu i staranności w wywiązaniu się z powierzonego mu zadania. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał opinie biegłegoR. D.za miarodajny dowód w sprawie. Z opinii wynikało natomiast, iż biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności zakupu pojazdu markiB. (...)wskazanego w pierwszym ze stawianychR. K. (1)zarzutów, jak również mając na uwadze niewiadome, w postaci nieznanego zakresu jego wcześniejszych ewentualnych napraw, szacowana wartość tego samochodu winna wahać się między 145.200 zł a 171.400 zł brutto. Ustalenia opinii miały natomiast istotny wpływ dla weryfikacji linii obrony oskarżonegoR. K. (2), o czym szerzej poniżej.
Sąd nie znalazł również podstaw do zakwestionowania autentyczności dokumentów min. w postaci: danych o karalności, danych osobopoznawczych, protokołów znajdujących się w aktach sprawy orazdecyzji nr (...). Brak w sprawie innych dokumentów, które mogłyby podważyć autentyczność wymienionych, bądź też zakwestionować ich autorstwo i treści w nich zawarte. Mając ponadto na uwadze zgodność danych wynikających z powyższych dokumentów z treścią zeznań świadka oraz co do zasady wyjaśnień oskarżonego, brak było podstaw do zakwestionowania wiarygodności wskazanych dowodów.
Jednocześnie Sąd dokonał również w niniejszej sprawie ustaleń na podstawie dokumentów w postaci umów i pełnomocnictw, jak i pokwitowania wskazującego na dokonanie opłat celnych oraz dokumentu amerykańskiego(...). Dowody te mają szczególny charakter, gdyż w korelacji ze wskazaniami opinii z badań technicznych dokumentów, stanowią jedną z podstaw do ustalenia sprawstwaP. W.w zakresie zarzucanego mu czynu zart. 270 k 1 k.k.
Mając na uwadze powyższe, Sąd za wiarygodne uznał wyjaśnieniaR. K. (1). Odnosząc się do pierwszego z zarzucanych mu czynów oskarżony konsekwentnie podnosił, że wszechstronnie sprawdził pojazd markiB. (...)przed jego zakupem, wymieniając czynności, jakie przedsięwziął. NadtoR. K. (1)wskazał, że jego zastrzeżeń nie wzbudziła cena tego pojazdu. Twierdzenia oskarżonego w tym zakresie korespondowały zaś z treścią opinii biegłegoR. D.nr(...), nie sposób było zatem podważyć ich wiarygodności. Podobnie oceniono wskazania oskarżonego w zakresie oddawania mu do korzystania pojazdu markiV. (...). Bezspornym było bowiem, iż samochód ten należał do jego konkubiny, zgodnie z elementarnymi wskazaniami doświadczenia życiowego należało zatem stwierdzić, że oskarżony miał możliwość częstego, krótkotrwałego użytkowania go. Okoliczności powyższej nie można natomiast utożsamiać z permanentnym przekazaniem mu rzeczonego samochodu, co sugeruje drugi ze stawianych oskarżonemu zarzutów. Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż wyjaśnieniaR. K. (3)w tym zakresie korelowały w pełni z zeznaniamiA. G. (1), co stanowiło kolejny argument przemawiający za daniem im wiary.
Przechodząc do omówienie wyjaśnieńZ. J. (1), Sąd na wstępie zauważył, iż oskarżony wyraźnie forsował w nich wersję wydarzeń, zgodnie z którą, przedkładając w dniu 27 stycznia 2011 roku poświadczające nieprawdę dokumenty i tym samym wprowadzając w błąd pracownika Starostwa Powiatowego wP.i wyłudzając od niego poświadczenie nieprawdy, nie był świadomy, iż bierze udział w przestępczym procederze. Powyższemu nie sposób jednak dać wiary,Z. J. (1)wskazywał bowiem jednocześnie w dniu 07 grudnia 2012 roku, że nie pytał nawetA. C.o nic, bo ten „i tak by mu nie powiedział prawdy” (k. 807 akt X K 355/13). Uwaga ta jednoznacznie wskazuje, iż mężczyzna, z którymZ. J. (1)współpracował w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy, nie był godny zaufania, oskarżony ewidentnie brał zatem pod uwagę, iż „przysługa” jaką mu wyświadczał polegała na dokonaniu czynu zabronionego. NadtoZ. J. (2)jako osoba dorosła, co do której brak było wątpliwości co do zdolności rozpoznawania znaczenia swoich czynów, musiał co najmniej podejrzewać, iż podpisując dokumenty związane z własnością samochodu niewiadomego pochodzenia, którego nigdy nie widział uczestniczył w próbie ukrycia jego nielegalnego pochodzenia. W konsekwencji Sąd uznał tłumaczenia oskarżonego we wskazanym zakresie za podniesione wbrew prawdzie w ramach obranej przez siebie linii odporny.
W kwestii wyjaśnieńP. W., Sąd w całości poddał je w wątpliwość. O powyższym przesądził w szczególności fakt, iż w rażącej sprzeczności z zapewnieniami oskarżonego stały twierdzeniaB. O. (1), który wprost podnosił, że na polecenieP. W.podpisał umowę kupna sprzedaży samochodu markiV. (...)z dnia 22 marca 2010 roku w miejscu przeznaczonym dla sprzedającego, gdzie pozostałe dane nie były jeszcze wpisane. Nadto przekazał mu też swój dowód osobisty. Miał przy tym pełną świadomość, że samochód ten pochodzi z nielegalnego źródła. Zaznaczenia wymaga, przy tym, iżB. O. (1)bez wahania rozpoznał oskarżonego na okazanej mu tablicy poglądowej, jednocześnie zaś brak było podstaw, by zakładać, iż międzyP. W.i świadkiem istniał konflikt uzasadniający działanieB. O. (1)na szkodę oskarżonego poprzez obciążanie go wbrew prawdzie. Odnosząc się natomiast do okoliczności związanych z popełnieniem pierwszego z zarzucanych oskarżonemu czynów, ten przedstawił kompletnie niespójną, zawierającą liczne braki logiczne wersję wydarzeń. Z jednej strony zapewniał bowiem, iż odbierając w dniu 09 lutego 2011 roku dowód rejestracyjny samochodu markiB. (...)onr rej. (...)wyświadczył przysługę swojemu dobremu znajomemu, z drugiej zaś nie był w stanie przedstawić żadnych bliższych danych pozwalających ustalić personalia rzeczonego kolegi – Rosjanina. Co więcej, z dokumentów związanych z rejestracją wskazanego pojazdu wynika jednoznacznie, iż oskarżony udał się do Starostwa Powiatowego wP.zarówno z dniu 08 lutego 2011 roku, jak i 09 lutego 2011 roku, co poddaje w wątpliwość jego wskazania w tym względzie, z których wynika jednoznacznie, że w Starostwie miał być tylko raz. W konsekwencji Sąd uznał, iż twierdzeniom oskarżonego nie sposób dać wiary i stanowią one wyłącznie próbę uchronienia się przezP. W.od odpowiedzialności karnej.
Na podstawie przedstawionej powyżej oceny materiału dowodowego, zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, iż oskarżonemuR. K. (1)nie sposób przypisać sprawstwa żadnego z zarzucanych mu czynów.
Odnośnie pierwszego z nich, zakwalifikowanego zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.Sąd na wstępie stwierdził, iż w oparciu o treść opinii biegłego z zakresu szacowania wartości ruchomości –R. D.należało wykluczyć, by wskazany w nim pojazd markiB. (...)przedstawiał mienie znacznej wartości, co skutkowało wyeliminowaniem z kwalifikacji czynu przepisuart. 294 § 1 k.k.w dalszej kolejności Sąd zauważył, iż nie sposób przyjąć, byR. K. (1)w nieustalonym okresie czasu jednak nie później niż od dnia 04 października 2011 roku w nieustalonym miejscu, nabył za kwotę 147.000 zł, pojazd markiB. (...)o nr(...), pochodzący z przestępstwa kradzieży dokonanej w dniu 27/28 sierpnia 2011 roku na terenie Niemiec w miejscowościH.na szkodę(...)&CO.KG a tym samym, aby wyczerpał znamiona występku zart. 291 § 1 k.k.Stosownie do treściart. 291 § 1 k.k.przestępstwa tego dopuszcza się ten, kto rzecz (której wartość przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia, videart. 122 § 1k.w.) uzyskaną za pomocą czynu zabronionego, nabywa lub pomaga do jej zbycia albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia. Paserstwo zart. 291 k.k.jest przy tym przestępstwem umyślnym, może być popełnione zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Zamiar sprawcy nakierowany jest na uzyskanie władztwa nad rzeczą, jej przyjęcie, pomoc do zbycia lub ukrycia. Konieczna jest tu zatem świadomość, że rzecz została uzyskana za pomocą czynu zabronionego.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należało stwierdzić, żeR. K. (1)bezpośrednio przed zakupem rzeczonego pojazdu przedsięwziął liczne działania celem sprawdzenia jego pochodzenie, okoliczność ta nie została zaś zakwestionowana w toku postępowania. Nadto, jak wynika z opiniiR. D.cena, którą oskarżony zapłacił za samochód winna być w okolicznościach sprawy uznana za adekwatną. Nie tylko nie sposób przypisać mu zatem działania w zamiarze bezpośrednim, ale również w zamiarze ewentualnym, co skutkować musi stwierdzeniem, iżR. K. (1)swoim zachowaniem nie wypełnił wszystkich znamion czynu zabronionego zart. 291 § 1 k.k.
Sąd w dalszej kolejności poddał pod rozwagę, czy zachowanie oskarżonego opisane aktem oskarżenia nie realizowało znamion występku z art.art. 292 § 1 k.k.tworzącego typ podstawowy paserstwa nieumyślnego, różniący się od przestępstwa zart. 291 k.k.przede wszystkim stroną podmiotową. Strona podmiotowa charakteryzuje się tu istnieniem nieumyślności w odniesieniu do znamienia pochodzenia rzeczy z czynu zabronionego. Sprawca nie zdaje sobie sprawy z tego, że rzecz została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, choć może i powinien przypuszczać, że tak jest (Górniok (w:) Górniok i in., t. 2, s. 418-419). Należy jednak podkreślić, że znamiona czynności wykonawczej, jak nabycie, pomoc do zbycia, przyjęcie lub pomoc do ukrycia, są objęte umyślnością. Nieumyślność dotyczy tylko samego pochodzenia rzeczy. Kluczowe znaczenie przy wykładni komentowanego przepisu ma odnoszące się do strony podmiotowej znamię towarzyszących okoliczności, na podstawie których sprawca może i powinien przypuszczać, że rzecz została uzyskana za pomocą czynu zabronionego. Pojęcie to jest nieostre. Można jedynie stwierdzić, że są to okoliczności, na podstawie których sprawca ma możliwość powzięcia przypuszczenia, że rzecz pochodzi z czynu zabronionego. Nie chodzi tu o uzyskanie pewności, ponieważ wówczas sprawca dopuściłby się paserstwa umyślnego. Wystarczy możliwość powzięcia przypuszczenia. Tym bardziej znamiona omawianego czynu są wypełnione, jeżeli sprawca powziął wspomniane przypuszczenie. Okoliczności powinny mieć charakter obiektywny i winny być uświadomione przez sprawcę (Michalski (w:) Wąsek II, s. 1051 i n.; Mucha, Kilka..., s. 20; Dąbrowska-Kardas, Kardas (w:) Zoll III, s. 436). Okoliczności, o których mowa, mogą dotyczyć także osoby, od której sprawca otrzymał rzecz, a więc np. wiedzy sprawcy o jej uprzedniej karalności, wiedzy, czy popełniała ona w przeszłości przestępstwa, w wypadku kiedy sprawca nie zna tej osoby - jej wyglądu, młodego wieku (por. Peiper, Komentarz, s. 346). Okolicznością, o której mowa, jest także sytuacja, w której ma miejsce przekazanie rzeczy, np. nietypowe miejsce, pora nocna (Michalski (w:) Wąsek II, s. 1051 i n.). Co więcej, w zakresie znamienia ukrycia rzeczy stwierdzenie, że sprawca mógł i powinien przypuszczać, iż zostały one uzyskane za pomocą czynu zabronionego, jest stosunkowo łatwe. W sytuacji kiedy sprawca jest proszony o pomoc w ukryciu danej rzeczy, jest wysoce prawdopodobne, że rzecz nie jest legalnego pochodzenia.
Sąd mając zatem na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, uznał, że również i przypisanie oskarżonemu sprawstwa tego czynu nie jest możliwe. Jak wskazano powyżej, choćR. K. (1)nie znał osoby sprzedającego, zakup pojazdu nie został dokonany spontaniczne, ale po dokonaniu oględzin pojazdu przez specjalistę i po prześledzeniu dostępnych internetowych baz pojazdów. Obiektywnie podejrzeń nie budziła też cena pojazdu. Ponadto brak w sprawie jakichkolwiek danych, które wskazywałyby, że oskarżony mógł podejrzewać sprzedającego pojazd o sprzeczne z prawem działanie.
Reasumując, mając na uwadze, iż swoim zachowaniemR. K. (1)nie wyczerpał znamion zart. 291 § 1 k.k., ani teżart. 292 § 1 k.k., zgodnie z treściąart. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k.w zw. zart. 414 § 1 k.p.k.Sąd uniewinnił oskwarzonego od popełniania zarzucanego mu pkt 1 aktu oskarżenia czynu.
W kwestii drugiego z zarzucanychR. K. (1)czynu Sąd stwierdził, że wtoku postępowania nie udowodniono by pochodzący z kradzieży samochód markiV. (...)został oskarżonemu przekazany. Pojazd ten należał do partnerkiR. K. (1), z którą ten wspólnie przebywał i sporadycznie korzystał z niego za jej przyzwolenie. Co istotne w tym zakresie zarówno sam oskarżony jak iA. G. (1)rzeczowo podnosili, iż z uwagi na zaawansowaną ciążę w/w, dla swojej wygody niejednokrotnie wolała by to jej partner prowadził rzeczowy pojazd, gdy jechali gdzieś razem. W żadnym razie nie sposób jednak stwierdzić, by rzeczona okoliczność świadczyła o „przekazaniu” tego samochodu oskarżonemu, co należałoby utożsamiać z objęciem go przezR. K. (1)w posiadanie samoistne. W konsekwencji Sąd również i w tym zakresie uniewinnił oskwarzonego od popełniania zarzucanego mu czynu.
Przechodząc do oceny sprawstwaP. W.Sąd uznał iż materiał dowodowy dostarcza podstaw do przypisania mu czynu polegającego na udzieleniu pomocy w okresie 27 stycznia 2011 r. – 09 lutego 2011 r. wP.w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy poprzez przedłożenie w dniu 08 lutego 2011 roku w Starostwie Powiatowym – Wydział Komunikacji wP.podrobionego uprzednio przez inną ustaloną osobę pełnomocnictwa do odbioru dowodu rejestracyjnego samochodu markiB. (...)onr rej. (...), nr VIN(...), a następnie odebranie w dniu 09 lutego 2011 roku dowodu rejestracyjnego w/w pojazdu przez podpisanie się na decyzji nr KO 5500002559/11, tym samym pomoc w rejestracji w/w pojazdu pochodzącego z przestępstwa kradzieży z włamaniem dokonanej w dniu 30 listopada - 01 grudnia 2010 r. na szkodęB. (...)w Danii. Jak zaznaczono przy okazji omówienia wyjaśnień oskarżonegoP. W., nie był on w stanie w logiczny sposób wyjaśnić, z jakich względów wziął udział w opisanym procesie rejestracji, mijając się przy tym z prawdą nawet w zakresie liczby swoich wizyt w Starostwie Powiatowym wP.. Z okoliczności, jakie towarzyszyły rzeczonej rejestracji, oskarżony z łatwością mógł zaś wywnioskować, iż dotyczy ona samochodu pochodzącego z nielegalnego źródła. Z dokumentów jakimi dysponował – pełnomocnictwa, a następnie decyzji wynikało bowiem, iż rejestracja dotyczy samochodu mogącego prezentować dużą wartość. Jak zaznaczał nadto sam oskarżony, nie znał przy tym osoby, która figurowała jako jego właściciel, samo pełnomocnictwo otrzymał bowiem od mężczyzny, którego dane nie figurowały w tych dokumentach, który nadto zmienia numery telefonów w tempie „uniemożliwiającym oskarżonemu ich bieżące zapisywanie” i nie zdecydował się sam złożyć odpowiednich dokumentów, mimo iż, jak zapewniał oskarżony, zawodowo zajmował się handlem samochodami. Powyższych zachowań – ocenianych obiektywnie w oparciu o podstawowe wskazania doświadczenia życiowego – nie sposób uznać za typowe dla rzetelnego przedsiębiorcy trudniącego się handlem używanymi samochodami. Sąd uznał zatem tłumaczenia oskarżonego za kompletnie niewiarygodne i stwierdził, że ten miał pełną świadomość, iż bierze udział w nielegalnym procederze. W związku z powyższym Sąd przypisałP. W.sprawstwo występku kwalifikowanego zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 k 2 k.k.
Analizując okoliczności popełniania przez oskarżonego drugiego z zarzucanych mu czynów, Sąd stwierdził, iż nie sposób za Prokuratorem przyjąć, by zamiarem oskarżonego było zarejestrowanie przezA. G. (1)pochodzącego z kradzieży pojazdu markiV. (...). W ocenie SąduP. W.zmierzał jedynie do zbycia tego pojazdu, w tym też celu uczestniczył w przygotowaniu mających potwierdzać jego legalne pochodzenie dokumentów. Okoliczność, że dokumenty te zostały następnie przedłożone celem jego rejestracji, było jedynie następstwem wskazanego działaniaP. W., nie zaś jego celem samym w sobie. Co więcej, należało nadto stwierdzić, iż za „podrobiony lub przerobiony dokument” w rozumieniuart. 270 § 1 k.k.nie może zostać uznana umowa sprzedaży pojazdu markiV. (...)z dnia 22 marca 2010 roku podpisana przezB. O. (1). Choć bowiemB. O. (1)poświadczył w niej nieprawdę, oświadczając, iż jest właścicielem pojazdu, nie czyni to samego dokumenty „podrobionym”. Podrabianiem jest bowiem nadanie jakiemuś przedmiotowi (np. pismu) pozorów dokumentu w celu wywołania wrażenia, że zawarta w nim treść pochodzi od wymienionego w nim wystawcy, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest. W grę może wchodzić podrobienie całości dokumentu lub tylko jego fragmentu. „Podrobieniem będzie więc zarówno podrobienie całego tekstu [...] dokumentu wraz z podpisem, jak i podrobienie samego podpisu. Nie czyni przy tym różnicy, czy osoba, której podpis podrobiono, w rzeczywistości istnieje i nosi imię i nazwisko, które podrobiono, czy też osoba ta nie istnieje" (Peiper, Komentarz, s. 395). Jak podniósł Sąd Najwyższy w wyroku z 4.12.2002 r., III K.K.N 370/00, LEX nr 74375: „Z punktu widzenia przedmiotu ochrony przestępstwa zart. 270 k.k.obojętne jest, czy podrobiony został oryginał dokumentu, jego kopia czy kserokopia. Przestępstwo w swojej istocie skierowane jest przeciwko wiarygodności dokumentu, a to może być zachwiane w sytuacji, gdy w obrocie prawnym znajdzie się kserokopia dokumentu nie odpowiadająca treści oryginalnego dokumentu lub stanowiąca jedyny dokument". Przerobienie polega na zmianie treści istniejącego, autentycznego dokumentu (por. wyrok SN z 5.09.2000 r., II K.K.N 569/97, Prok. i Pr.-wkł.(...), poz. 6). Przerobienie może polegać m.in. na dokonaniu skreśleń, dopisków, wymazań. Por. bliżejP.-F.[w:](...), t. 8, s.(...)i n. Wskazana umowa stanowi zatem jedynie poświadczający nieprawdę dokument prywatny, nie zaś dokument przerobiony, czy podrobiony. Wobec powyższego należało ją wykluczyć z opisu zarzucanego oskarżonemu w pkt 2 oskarżenia czynu. W konsekwencji uznając, iż zamiarem swoimP. W.nie obejmował wyłudzenia poświadczenia nieprawdy, zaś dokumentu, jakim się posłużył zbywając pojazd markiV. (...), w postaci umowy sprzedaży z dnia 22 marca 2010 roku nie sposób uznać za dokument podrobiony Sąd w ramach drugiego z zarzucanych oskarżonemu czynów uznał go winnym tego, że w okresie od dnia 28 stycznia 2011 r. do dnia 01 marca 2011 r. wT., działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą posłużył się podrobionym dokumentem amerykańskim w postaci(...)o nr(...)poprzez dostarczenie goA. G. (1)i czyn ten zakwalifikował zart. 270 § 1 k.k.

Odnośnie kary dlaP. W.:

W tym miejscu, w pierwszej kolejności, wyjaśnić należy, dlaczego Sąd w niniejszej sprawie zastosował przy orzekaniu wyroku przepisykodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym przed 01 lipca 2015 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.. W związku z tym, że przepisykodeksu karnegoobowiązujące w czasie popełnienia przezP. W.przypisanych mu w wyroku czynów zostały w istotny sposób zmienione ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.396), należało rozstrzygnąć kwestię tzw. konkurencji ustaw, czyli rozstrzygnąć, która z ustaw byłaby dla oskarżonego względniejsza. Stosownie do zgodnego stanowiska doktryny i orzecznictwa, które Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela, ocena, która z konkurujących ustaw jest względniejsza dla oskarżonego, zawsze wymaga uwzględnienia okoliczności konkretnej sprawy (vide: uchwała SN z dnia 24 listopada 1999 r., I KZP 38/99, OSNKW 2000, nr 1-2, poz. 5). Aprobując przytoczony pogląd, Sąd orzekający w sprawie dostrzegł, iż generalnie sytuacja oskarżonego w obu stanach prawnych jest podobna - zagrożenie karne przewidziane wart. 270 § 1 k.k.i zart. 272 k.k.jest bowiem identyczne. Nie mniej jednak mając na względzie okoliczności sprawy w tym w szczególności fakt możliwego przyjęcia względemP. W.pozytywnej prognozy kryminalistycznej, Sąd założył, iż względem oskarżonego w razie wymierzenia mu kary pozbawienia wolności zastosowanie winna znaleźć instytucja warunkowego zawieszenia wymierzonej mu kary, o czym szerzej poniżej. Tymczasem obecnie obowiązujące przepisy nie dopuszczają możliwości warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze przekraczającym rok oraz w sytuacji, gdy sprawca w czasie popełniania przestępstwa był skazany na karę pozbawienia wolności, (art. 69 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r.), podczas gdy zgodnie z treściąart. 69 § 1 k.k.w brzmieniu z daty popełniania przez oskarżonego przypisanych mu w wyroku przestępstw, możliwość taka istniała wobec kar pozbawienia wolności na okres nie przekraczający dwóch lat, fakt uprzedniego wymierzenia sprawcy kary izolacyjnej nie stanowił zaś sam w sobie przesłanki wyłączającej stosowanie taj instytucji. Biorąc więc pod uwagę, iż w świetle okoliczności sprawy, w szczególności zaś orzekanie względem niego w oparciu oart. 85 k.k.i86 § 1 k.k.wymierzenie w/w kary pozbawienia wolności przekraczającej jeden rok jawiło się jako wysoce prawdopodobne. W kontekście powyższego istotnym były również wcześniejsze skazaniaP. W.na kary pozbawienia wolności. Tym samym należało uznać, że przepisy obowiązujące obecnie są mniej korzystne dla oskarżonego niż przepisy dotychczasowe. Z tych względów, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie zastosować należało przy orzekaniu wyroku przepisykodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.
Rozważając kwestię kary dla oskarżonego za opisane powyżej czyny, Sąd miał na względzie przesłanki określone w dyrektywach jej wymiaru ujętych wart. 53 k.k.
Zgodnie z brzmieniem przepisu stanowiącego podstawę skazaniaP. W.za czyn przepisany mu w pkt. I wyroku podlegał on karze pozbawienia wolności do 3 miesięcy do 5 lat – zgodnie z treściąart. 11 § 3 k.k.; z pkt. II wyroku – karze pozbawienia wolności do 3 miesięcy do 5 lat. Uwzględniając wskazane dyrektywy, Sąd doszedł do przekonania, iż najwłaściwszą karą dla oskarżonego za ten czyn kwalifikowany zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 272 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.będzie kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś za czyn zart. 270 § 1 k.k.– kara 1 roku pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu, na niekorzyść oskarżonego w każdym przypadku przemawiała okoliczność, iż działał on w pełni umyślnie, i tym samym okazując lekceważący stosunek wobec obowiązujących norm prawnych. Jednocześnie Sąd zważył, iż każdorazowo oskarżony działał w sposób przemyślany, planowo, a nadto z wyjątkowo niskich pobudek – celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd dodatkowo na niekorzyść oskarżonego poczytał jego uprzednia karalność, w tym za przestępstwo tożsame rodzajowo. W tym względzie należało jednak dodatkowo zawarzyć, iż skazanie oskarżonego za ten występek (kwalifikowany zart. 276 k.k.) miało miejsce przed wieloma laty. Tym samym, w ocenie Sądu nie mogło być mowy o wymierzeniu oskarżonemu kar łagodniejszego rodzaju aniżeli właśnie kary pozbawienia wolności we wskazanych wymiarach.
W związku z tym, żeP. W.dopuścił się popełnienia dwóch przestępstw, zanim w stosunku do któregokolwiek z nich zapadł wyrok, Sąd w punkcie IV uzasadnianego orzeczenia, na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone względem niego kary i orzekł karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności – przy zastosowaniu zasady asperacji zbliżonej do zasady pełnej absorpcji. W ocenie Sądu za wymierzeniem oskarżonemu kary łącznej we wskazanym wymiarze przemawiała z jednej strony okoliczność, iż oba występki popełnione zostały w krótkich odstępach czasu i godziły w tożsame dobro prawne; z drugiej zaś, że były popełnione w odmienny sposób. Nadto podkreślenia wymaga, iż Sąd nie dopatrzył się względem oskarżanego żadnych szczególnych okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem przy łączeniu wymierzonych mu kar zasady pełnej absorpcji lub też kumulacji.
Sąd zdecydował również o warunkowym zawieszeniu orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 lata, uznając, że kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczająca dla zapobieżenia powrotowi oskarżonego do przestępstwa. Orzekając w powyższym zakresie, Sąd wziął pod uwagęart. 58 § 1 k.k., z którego wynika prymat orzekania kar wolnościowych. Zgodnie z jego treścią, jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, sąd orzeka karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. Wykonanie wymierzonej zaśP. W.kary pozbawienia wolności w warunkach izolacji penitencjarnej nie jest, zdaniem Sądu, niezbędne dla osiągnięcia celów, jakie są stawiane karze w sferze prewencji szczególnej. Mając na uwadze informacje zawarte w karcie karnej oskarżonego (dotyczące charakteru popełnianych przez niego dotychczas przestępstw), Sąd doszedł do przekonania, iż popełnienie przez niego przypisanego mu w niniejszej sprawie czynu miało charakter jedynie incydentalny i nie świadczy o jego zdemoralizowaniu. Fakt, iż oskarżony był już uprzednio karany, samo w sobie nie wyklucza bowiem stosowania wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary w sytuacji, gdy zdaniem Sądu, istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna odnośnie oskarżonego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 lipca 1980 r., zgodnie z którym „dodatnia prognoza co do postępowania oskarżonego w przyszłości, tj. że będzie on przestrzegał porządku prawnego, a zwłaszcza nie popełni ponownie przestępstwa (art. 73 § 2 k.k.), nie musi zdarzyć się wyłącznie wtedy, kiedy legitymuje się on "nienagannym" dotychczasowym trybem życia” (wyrok SN z dnia 28.07.1980 r. Rw 258/80, OSNKW 1980/12/91). Zważyć należy, iżP. W.był co prawda karany, jednak były to występki różnorodzajowe. Nadto, choć oskarżony dopuścił się wcześniej występku godzącego bezpośrednio we wiarygodność dokumentów, miało to miejsce w innych okolicznościach, aniżeli w omawianych przypadkach – dopuścił się bowiem wówczas występku zart. 276 k.k., nie zaś 270§ 1 k.k., czy 272k.k.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż dla zrealizowania celów stawianych karze, nie jest konieczne jej efektywne wykonywanie w warunkach penitencjarnych. Z tego też względu, Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobecP. W.kary pozbawienia wolności na okres 4 lat tytułem próby. Orzeczony okres próby będzie w ocenie Sądu wystarczający do skutecznego zweryfikowania przyjętej pozytywnej prognozy kryminologicznej co do przyszłej postawy oskarżonego.
W związku z faktem warunkowego zawieszenia orzeczonej względem oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności Sąd skorzystał z możliwości, jaką dajeart. 71 § 1 k.k.i mając na uwadze treśćart. 33 § 1 i 3 k.k.orzekł wobec niego grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych po 20 zł każda stawka. Orzeczenie w tym zakresie będzie stanowiło w ocenie Sądu dodatkową gwarancję dla realizacji względem oskarżonego celów kary, pomimo jej warunkowego zawieszenia. Jednocześnie wskazać należy, iż wysokość grzywny w przekonaniu Sądu spełnia dyrektywy określone w przepisieart. 33 § 1 i 3 k.k., zgodnie z którą ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2.000 złotych. Mając na względzie fakt, iż oskarżony osiąga stały miesięczny dochód, mając na utrzymaniu wyłącznie jedna osobę określenie wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 zł jest w ocenie Sądu uzasadnione.
W pkt VIII Sąd zasądził natomiast na rzecz adw.T. W.od Skarbu Państwa kwotę 1.446,48 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemuZ. J. (1)z urzędu.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął natomiast w pkt. IX wyroku na podstawie przytoczonych tam przepisów nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonegoP. W.od obowiązku ich ponoszenia.

Sędzia SR Dorota Zabłudowska

Zarządzenia
         :

1
odnotować w rep. K i kontrolce uzasadnień,

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć zgodnie z wnioskiem,

3
akta przedłożyć z wpływem apelacji lub do uprawomocnienia.

G., dnia 9.03.2018r.

Sędzia SR Dorota Zabłudowska