Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 2094/17
Data wyroku: 2018-03-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Patrycja Bogacińska-Piątek
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 24 ust. 1 ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: dz. u. z 2015r., poz. 748)

Sygn. aktVIII U 2094/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 marca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Patrycja Bogacińska-Piątek

Protokolant:

Agata Kędzierawska

po rozpoznaniu w dniu20 marca 2018 r. w Gliwicach
sprawyF. N.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
odatę przyznania prawa do emerytury
na skutek odwołaniaF. N.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
z dnia16 października 2017  r.nr(...)
oddala odwołanie.
(-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek
Sygn. akt VIII U 2094/17

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 16 października 2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych OddziałwZ.przyznał ubezpieczonemuF. N.emeryturę w kwocie zaliczkowej, poczynając od 1 października 2017r., tj. od dnia wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 38). Przedmiotową decyzją wypłacono ubezpieczonemu wyrównanie za październik 2017r.
W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony wniósł o ponowne rozpatrzenie zaskarżonej decyzji z powodu niezgodności ze stanem faktycznym.
W uzasadnieniu streścił przebieg swojego zatrudnienia i wskazał, że po ukończeniu 60 roku życia wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o emeryturę sądząc, że zostanie mu przyznana emerytura z tytułu warunków szkodliwych. Wyjaśnił, że ZUS odmówił przyznania mu emerytury, wobec czego wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego w Gliwicach Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, gdzie – po przesłuchaniu dwóch świadków – uwzględniono mu 13 lat, 7 miesięcy i 1 dzień pracy w warunkach szczególnych, co również było zbyt mało. Dodał, iż następnie złożył apelację, natomiast Sąd Apelacyjny w Katowicach nie powołał wnioskowanego przez niego świadka i oddalił apelację, co – w jego ocenie – stanowiło rozstrzygnięcie dalece niesprawiedliwe i krzywdzące. W następnej kolejności wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, jednakże Sąd Najwyższy również nie powołał wnioskowanych przez niego świadków. W związku z powyższym odwołujący wniósł o przesłuchanie świadków i ustalenie właściwego dnia rozpoczęcia emerytury.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
W uzasadnieniu wskazał, że odwołujący kwestionuje decyzję organu rentowego, domagając się przyznania emerytury od właściwej daty, jednakże nie precyzuje jaka to miałaby być data. Odnosząc się do uwag odwołującego zawartych w odwołaniu, ZUS Oddział wZ.wyjaśnił, iż kwestia przyznania emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach była już rozpatrywana przez Sądy:

1
w postępowaniu odwoławczym od decyzji z dnia 26 czerwca 2013r.:

-

Sąd Okręgowy w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 26 listopada 2013r. (sygn. akt VIII U 2122/13) oddalił odwołanie ubezpieczonego;

Sąd Apelacyjny w Katowicach, który wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015r. (sygn. akt III AUa 2135/14) oddalił apelację odwołującego;

Sąd Najwyższy, który postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016r., (sygn. akt I UK 213/15) odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2
w postępowaniu odwoławczym od decyzji z dnia 21 września 2016r.:

-

Sąd Okręgowy w Gliwicach, który postanowieniem z dnia 24 lutego 2017r. (sygn. akt VIII U 2005/16) odrzucił odwołanie ubezpieczonego.

Sąd Okręgowy w Gliwicach ustalił:
UbezpieczonyF. N.,urodzony (...), wiek65 lat ukończył w dniu (...)
W dniu 26 września 2017r. ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę.
Zaskarżoną decyzją z dnia 16 października 2017r. ZUS Oddział wZ., na podstawieart. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyznał ubezpieczonemu emeryturę, poczynając od 1 października 2017r., tj. od dnia wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw.
Ubezpieczony, nie zgadzając się z powyższą decyzją, wniósł odwołanie. Podnosił, że powinna być mu przyznana emerytura z właściwą datą, gdyż należy mu się emerytura z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach, co mogą potwierdzić wskazani przez niego świadkowie.
Sąd ustalił, że decyzją z dnia 26 czerwca 2013r. ZUS OddziałZ.odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury, ponieważ ubezpieczony nie udowodnił co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
Na skutek odwołania ubezpieczonego od ww. decyzji, Sąd Okręgowy w Gliwicach, po przeprowadzeniu postępowania, uwzględnił ubezpieczonemu łącznie 13 lat, 7 miesięcy i 1 dzień pracy w szczególnych warunkach, i wyrokiem z dnia 26 listopada 2013r., sygn. akt VIII U 2122/13, oddalił odwołanie ubezpieczonego, gdyż nie wykazał on pracy w szczególnych warunkach przez okres co najmniej 15 lat do dnia 31 grudnia 1998r.
Odwołujący wniósł apelację od powyższego wyroku do Sądu Okręgowego w Gliwicach.
Ustalono, że Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015r., sygn. akt III AUa 2135/14, oddalił apelację odwołującego.
Odwołujący, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 stycznia 2015r., sygn. akt III AUa 2135/14.
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016r., sygn. akt I UK 213/15, odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazując, że skarżący nie zdołał wykazać przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Ustalono, że odwołujący w dniu 29 września 2016r. ponownie złożył wniosek o emeryturę z tytułu pracy w szczególnych warunkach.
W odpowiedzi organ rentowy decyzją z dnia 20 października 2016r., na podstawie art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ponownie odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach, gdyż nie przedłożył żadnych nowych dowodów mających wpływ na prawo do świadczenia.
Ubezpieczony wniósł odwołanie od ww. decyzji.
Ustalono, że postanowieniem z dnia 24 lutego 2017r. (sygn. akt VIII U 2005/16) Sąd Okręgowy w Gliwicach odrzucił odwołanie ubezpieczonego, wskazując, że wszczęte wskutek odwołania ubezpieczonego postępowanie sądowe zmierzałoby do ponownego badania tych samych okoliczności w świetle tych samych norm między tymi samymi stronami o to samo świadczenie, co jest niedopuszczalne w myślart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.Natomiast fakt przedstawienia przez skarżącego nowych dowodów ze świadków dotyczy zbadanych już określonych wcześniej okoliczności faktycznych.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o akta organu rentowego.
Zgromadzony materiał dowodowy, Sąd uznał za kompletny, wiarygodny i mogący stanowić podstawę ustaleń faktycznych.
Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadkówH. M. (1)iH. M. (2), gdyż nie mają one związku z przedmiotową sprawą.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie.
Bezsporne jest, iż ubezpieczonyw dniu (...) ukończył 65 lat. W dniu 26 września 2017r. ubezpieczony złożył natomiast wniosek o emeryturę.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest natomiast ustalenie właściwej daty przyznania emerytury.
ZUS Oddział wZ.bowiem zaskarżoną decyzją z dnia 16 października 2017r., na podstawieart. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyznał ubezpieczonemu emeryturę, poczynając od 1 października 2017r., tj. od dnia wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw.
Odwołujący domagał się przyznania emerytury od właściwej daty, nie precyzując jaka to miałaby być data. Jednocześnie podnosił, że należy mu się emerytura z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach, co mogą potwierdzić wskazani przez niego świadkowie.
W ocenie Sądu Okręgowego zaskarżona decyzja organu rentowego jest prawidłowa.
Sąd zwraca uwagę, że z dniem 1 października 2017r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 38) – art. 31 tej ustawy. Zgodnie z art. 1 pkt 5 ww. ustawyart. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychotrzymał brzmienie: „ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego wynoszącego co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn, z zastrzeżeniemart. 46, 47, 50, 50a, 50e i 184”. Jednocześnie uchylonoust. 1a i 1bwskazanego wyżejart. 24.
Natomiast obowiązujący do dnia 30 września 2017r.art. 24 ust. 1b pkt 14 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychstanowił, że wiek emerytalny dla mężczyzn urodzonych w okresie od dnia 1 kwietnia 1952r. do dnia 30 czerwca 1952r. wynosi co najmniej 66 lat i 6 miesięcy.
Sąd podkreśla, że wprawdzie wiek emerytalny 65 lat odwołujący ukończył w dniu(...), a wniosek o emeryturę złożył w dniu 26 września 2017r., jednakże przepisy ustalające powszechny wiek emerytalny dla mężczyzn na 65 rok życia weszły w życie dopiero od dnia 1 października 2017r. Organ rentowy nie mógł zatem przyznać ubezpieczonemu emerytury przed tą datą.
Sąd wskazuje również, że oddalił wniosek ubezpieczonego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadkówH. M. (1)iH. M. (2), gdyż nie mają one związku z przedmiotową sprawą. Ubezpieczony chciał bowiem za pomocą ich zeznań dowodzić wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Sąd podkreśla, że niniejsze postępowanie dotyczy ustalenia właściwej daty przyznania emerytury z powszechnego wieku emerytalnego, natomiast sprawa o przyznanie emerytury ubezpieczonemu z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 stycznia 2015r., sygn. akt III AUa 2135/14, w którym oddalono apelację odwołującego. Następnie Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016r., sygn. akt I UK 213/15, odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W związku z powyższym Sąd uznał, iż odwołanie ubezpieczonego jest bezzasadne, a zaskarżona decyzja organu rentowego z dnia 16 października 2017r. jest prawidłowa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy – na mocyart. 47714§ 1 k.p.c.– oddalił odwołanie.
(-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek