Sąd Apelacyjny w Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 194/17
Data wyroku: 2018-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogumiła Metecka-Draus, Stanisław Kucharczyk, Janusz Jaromin

Sygn. aktII AKa 194/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 października 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Bogumiła Metecka-Draus (spr.)

Sędziowie:

SA Janusz Jaromin
SA Stanisław Kucharczyk

Protokolant:

sekr. sądowy Emilia Misztal

przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Myśliborzu del. do Prokuratury Okręgowej w Szczecinie Krzysztofa Kozłowskiego
po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r.
sprawyM. K. (1),R. P. (1),M. N.,R. R. (1),P. C. (1),P. C. (2),M. R.
oskarżonych zart. 300 § 1 i 3 k.k.i inne
z powodu apelacji wniesionych przez Prokuratora Prokuratury OkręgowejwS., obrońców oskarżonych:M. K. (1),R. P. (1),M. N.,R. R. (1),P. C. (1)iP. C. (2),M. R.oraz pełnomocników oskarżycieli posiłkowych:E. K. (1),J.iJ. K. (1)
od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie
z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II K 32/14

I
uchyla orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności i grzywny wobec oskarżonegoM. K. (1)iR. P. (1)co do kary pozbawienia wolności;

II
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoM. K. (1)w zakresie czynów opisanych w pkt. IV i V aktu oskarżenia, kwalifikowanych zart. 284 § 2 k.k.(pkt 6 wyroku) i sprawę w tej części przekazuje Sądowi Okręgowemu w Koszalinie do ponownego rozpoznania;

III
zmienia zaskarżony wyrok co do oskarżonegoM. K. (1)w ten sposób, że:- oskarżonegoM. K. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt I aktu oskarżenia przyjmując okres przestępczego działania od grudnia 2010r. do 8 marca 2011r. i za ten czyn na podstawieart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 12 kkskazuje go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

- z treści przypisanego mu czynu w pkt. 3 eliminuje zwrot „i poprzez nie zawarcie w ww. umowach zapisów umożliwiających sprzedającej spółce wyegzekwowanie od nabywców nieruchomości zapłaty ceny” oraz jako pokrzywdzoną(...) sp. z o.o.wW.”;
- w zakresie pkt. 5 przyjmuje, iż:

a
czyny przypisane oskarżonemu w pkt. 5 i 7 wyroku, przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.stanowią ciąg przestępstw zart. 286 § 1 k.k.w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw i za ten ciąg na podstawieart. 286 § 1 k.k.,art. 33 § 1, 2, 3 k.k.skazuje go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;

b
czyny przypisane oskarżonemu w pkt. 8 i 10 wyroku, przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.stanowią ciąg przestępstw zart. 270 § 1 k.k.oraz zart. 18 § 2w zw. zart. 270 § 1 k.k.w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw i za ten ciąg na podstawieart. 270 § 1 k.k., skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

c) wysokość zaliczki pobranej odS. M.wyniosła 17.243,89 złotych, tym samym łączna wysokość niekorzystnie rozporządzonego mienia wyniosła 34.417,51 złotych;

IV
na podstawieart. 91 § 2 k.k., łączy orzeczone wobec oskarżonegoM. K. (1)kary pozbawienia wolności oraz grzywny i wymierza mu karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy lat pozbawienia wolności i wymierza mu łączną karę grzywny w wysokości 600 (sześciuset) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych,

V
zmienia zaskarżony wyrok co do oskarżonychR. P. (1)iM. N.w ten sposób, że:

– z treści przypisanego oskarżonym czynu w pkt. 12 eliminuje zwrot „a poprzez uzgodnienie w ww. umowach zM. K. (1), pełniącym wówczas funkcję Prezesa Zarządu, brak zapisów umożliwiających sprzedającej spółce skuteczne wyegzekwowanie od nabywców nieruchomości zapłaty ceny”, a także jako pokrzywdzoną(...) sp. z o.o.wW.”;
– oskarżonegoR. P. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu w pkt I aktu oskarżenia, przyjmując okres przestępczego działania od grudnia 2010r. do 8 marca 2011r. i za ten czyn na podstawieart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 12 kkwymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,
– orzeczoną wobecR. P. (1)w pkt 12 wyroku karę pozbawienia wolności obniża do 2 (dwóch) lat a karę grzywny do 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 100 (sto) złotych,
– na podstawieart. 85 § 1 i art. 86 § 1 kkorzeka wobecR. P. (1)karę łączną 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;
– z podstawy prawnej skazania obu oskarżonych za czyn przypisany im w pkt 12 wyroku eliminuje przepisart. 309 k.k.;

VI
zmienia zaskarżony wyrok co do oskarżonychR. R. (1),P. C. (1),P. C. (2)iM. R.w ten sposób, że z treści przypisanego oskarżonym czynu w pkt. 15 eliminuje jako pokrzywdzoną(...) sp. z o.o.wW.”;

VII
zmienia zaskarżony wyrok co do oskarżonegoP. C. (1)w ten sposób, że:

– obniża wymierzoną oskarżonemu w pkt. 15 wyroku karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i skraca okres warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności do 2 (dwóch) lat;
– obniża wymierzoną oskarżonemu w pkt. 16 karę grzywny do wysokości 100 (stu) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

VIII
uchyla orzeczony w pkt. 20 wyroku obowiązek naprawienia szkody na rzeczE. K. (1)w kwocie 1.586,84 zł;

IX
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

X
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w częściach ich dotyczących i zwalnia ich od ponoszenia opłat za to postępowanie, przy czym oskarżonych:M. K. (1),R. P. (1)iP. C. (1)zwalnia od opłat za obie instancje. Nadto zwalnia oskarżycieli posiłkowych od kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym.

SSA Stanisław Kucharczyk SSA Bogumiła Metecka-Draus SSA Janusz Jaromin
Sygn. aktII AKa 194/17

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Koszalinie wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r., wydanymw sprawie o sygn. akt II K 32/14:
1.w zakresie zarzutu I oskarżenia uznał oskarżonegoM. K. (1)za winnego tego, że działając wspólnie i w porozumieniu zR. P. (1)w okresie od grudnia 2010 roku 8.03.2011 roku wK.,S.iG.w wykonaniuz góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, jako osoba reprezentująca upadłego nie mając prawa do wyłącznego rozporządzania dokumentacją podlegającą wydaniu w toku postępowania upadłościowego, ukrył księgi rachunkowe i inne dokumenty dotyczące majątku i pracowników(...) Sp. z o.o.w upadłości likwidacyjnej i nie wydał ich syndykowi, a nadto potwierdził nieprawdę w protokolez datą 22.12.2010 r. o przejęciu dokumentacjispółki (...) sp. z o.o.przezZ. G. (1), to jest czynu z art. 523 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe w zb. zart. 276 kkw zb. zart. 271 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 271 § 1 kkprzy zast.art. 11 § 3 kkskazał go na karę roku pozbawienia wolności,
2. w zakresie zarzutu I oskarżenia uznał oskarżonegoR. P. (1)za winnego tego, że działając wspólnie i w porozumieniu zM. K. (1)w okresie od grudnia 2010 roku do dnia 8.03.2011 roku wK.,S.iG.w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, po uprzednim nakłonieniuZ. G. (1)do podpisania stwierdzającego nieprawdę protokołuz datą 22.12.2010 r. o przejęciu dokumentacjispółki (...) sp. z o.o.i nie mając wyłącznego prawa do rozporządzania dokumentacją podlegającą wydaniu w toku postępowania upadłościowego, ukrył dokumentację(...) Sp. z o.o.w upadłości, w tym księgi rachunkowe i inne dokumenty dotyczące jej majątkui pracowników, to jest czynu zart. 276 kkw zb. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 271 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 19 § 1 kkw zw.zart. 271 § 1 kkprzy zast.art. 11 § 3 kkskazał go na karę roku pozbawienia wolności,
3. w zakresie zarzutu II oskarżenia uznał oskarżonegoM. K. (1)za winnego tego, że w okresie od lipca 2010 roku do stycznia 2011 roku wG.,K.iS.w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, działając jako prezes Zarządu Spółki(...) sp. z o.o.z siedzibąwS., będąc obowiązany do zajmowania się sprawami majątkowymi spółki, w sytuacji grożącej jej upadłości, poprzez niedopełnienie obowiązkóww zakresie prawidłowego gospodarowania mieniem i poprzez nadużycie uprawnień wynikających z uchwał Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, dotyczących zgody na sprzedaż wskazanych w nich nieruchomości, wyrządził tej spółce szkodę majątkową w wielkich rozmiarach poprzez zawarcie:
- w dniu 28 października 2010 roku umowy sprzedaży na rzeczspółki (...) Sp. z o.o.z siedzibą wG., reprezentowanej przezR. P. (1), jako prokurenta samoistnego, prawa użytkowania wieczystego działki gruntu(...)oraz prawa własności budynku stanowiącego odrębną nieruchomość, położonych wS.nr(...), opisanych wksiędze wieczystej nr (...), za kwotę brutto 4.270.000 złotych,
- w dniu 9 listopada 2010 roku umowy sprzedaży na rzecz(...) Sp. z o.o.z siedzibą wG., reprezentowanej przezR. P. (1), jako prokurenta samoistnego,działki gruntu nr (...)położonej wS., opisanej wksiędze wieczystej nr (...), za kwotę brutto 976.000 złotych,
- w dniu 9 listopada 2010 roku umowy sprzedaży na rzeczspółki (...) Sp. z o.o.z siedzibą wG., reprezentowanej przezR. P. (1), jako prokurenta samoistnego, nieruchomości położonej wS., obejmującejdziałki gruntu nr (...), opisanej wksiędze wieczystej nr (...)za kwotę brutto 4.758.000 złotych
i poprzez nie zawarcie w ww. umowach zapisów umożliwiających sprzedającej spółce wyegzekwowanie od nabywców nieruchomości zapłaty ceny, a nadto ukrywając pojazdy m-kiP. (...)nr rej. (...)wartości 20.000,00 zł,P. (...)nr rej. (...)wartości 7.500,00 zł orazF. (...)nr rej. (...)wartości 2.500,00 złotych, wyrządziłspółce (...) Sp. z o.o.szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w łącznej wysokości 10.034.000 złotych, uszczuplając przy tym zaspokojenie wielu jej wierzycieli w tym:R. M.,B. G.,S. K. (1),J. K. (2),Ł. A.,L. M.,W. K. (1),S. K. (2),M. Z.,H. M.,A. S.,S. R.,A. W. (1),M. H.,A. B.,Z. G. (2),S. B.,M. G.,G. T.,M. A.,A. W. (2),E. P.,B. S.,M. F.,J. F.,B. Z.,P. J.,R. S.,M. S. (1),M. P. (1),T. T.,P. P. (1),D. B.,G. S.(...) Firma Handlowa (...)wK., GminyB.,J. R.,(...) S.A.wK.,J. K. (3)iJ. K. (1)-PHU (...)siedzibą wS.,(...) sp. z o.o.wW.,(...) S.A.wW.,T. J.iM. J.,(...) S.A.wW.,(...)
Centrum Handlowe (...),(...)Sp.j. wK.,(...) Sp.z o.o.z siedzibą wK., Zakładu Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wK.,(...) Sp. z o.o.z siedzibąwW.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.,E. K. (1), Drugiego Urzędu Skarbowego wK.,(...) S.A.wW.,L. K.,PPUH (...)wR.,(...) Centrum (...)Sp.j. R.E. K.z siedzibą wK.,(...) OddziałwK.,P. H.Usługi (...)s.c z siedzibą wK.,(...) S.A.wG.,(...) S.A.weW.,(...) S.A.wG.,Firmy Handlowej (...)I. D., D.(...) s.c.z siedzibąwK.,(...) S.A.wW.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.,(...) S.A.wG., Urzędu Dozoru Technicznego wW.,(...) S.A.wW.,(...)M. D.z siedzibą wB.,Spółdzielni (...)wK.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wB.,(...) Sp. z o.o.
z siedzibą wS.,Hurtowni (...).j. H.Z. L.wŚ.,(...) S.A.wW.,(...) sp. z o.o.
z siedzibą wP.,Miejskiego Zakładu (...)sp.z o.o. wK.,(...) S.A.wK.,(...)z siedzibą wW., Powiatowego(...)Urzędu Pracy,(...) sp. z o.o.z siedzibą wG.,(...)Ośrodka Ruchu Drogowego wK.,(...) S.A.z siedzibąwW.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wK.,(...) Bank S.A.z siedzibą wW.,Grupy (...) S.A.z siedzibą wŻ.,(...) sp. z o.o.
wK.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wP.,(...) S.A.z siedzibą wW.,(...)z siedzibą wH.,(...) sp. z o.o.z siedzibąwP.,Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o.z siedzibąwK.,(...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...)z siedzibąwK.,Biura (...)– (...) Sp. z o.o.z siedzibą wK.,(...) S.A.Centrum Restrukturyzacjii Windykacji Biuro wS.,Banku (...)z siedzibąwW.,Przedsiębiorstwa Handlowo – Usługowo-Produkcyjnego (...)sp.z o.o. z siedzibą wM.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wG.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wS.,(...)Urzędu Skarbowego z siedzibą wG.,(...) S.A.Oddział(...)z siedzibą wW.,Telewizji (...) sp. z o.o.z siedzibą wK.,(...)F.iO.sp.j. z siedzibą wK.,S.C.Bankz siedzibą weW.,(...) S.A.z siedzibą wW.,Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o.z siedzibą wP., to jest czynu zart. 296 § 1 i 3 kkw zb. zart. 300 § 1 i 3 kkw zw. zart. 308 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 296 § 3 kkprzy zast.art. 11 § 3 kk,art. 33 § 1,2,3 kk,art. 309 kkskazał go na karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i wymierzył mu grzywnę w wysokości 600 (sześćset) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych,
4. na podstawieart. 41 § 1 kk,art. 43 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoM. K. (1)zakaz obejmowania funkcji prokurenta oraz członka Zarządu, Komisji Rewizyjnej, Rady Nadzorczej w spółkach prawa handlowego na okres 8 (ośmiu) lat,
5. w zakresie zarzutu opisanego w pkt III oskarżenia uznał oskarżonegoM. K. (1)za winnego tego, że w okresie od dnia 16.07.2010 roku do dnia 30.11.2010 rokuwS.jako Prezes Zarządu(...) sp. z o.o.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, poprzez wprowadzenie w błąd polegające na zatajeniu braku wystarczających środków na pokrycie kosztów zakupu pojazdów i części współce (...), a także zamiaru zbycia składników majątkowych uniemożliwiających dalsze prowadzenie działalności spółki, kontynuował za pośrednictwem pracowników przyjmowanie zaliczek na zakup aut i części, czym doprowadził niżej wymienione osoby do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem w łącznej wysokości 34.473,62 zł w następujący sposób:
- w okresie od dnia 03.11.2010 r. do dnia 08.11.2010 r. za pośrednictwem pracowników(...) sp. z o.o.przyjął odspółki (...)Sp. c.(...)iB. P. (1)z siedzibą wK.zamówienie nr(...)na zakup pojazdu m-kiP. (...)i doprowadził do wpłaty kwoty 3.900 zł tytułem zaliczki na ww. pojazd, który nie został zamówiony i dostarczony ww. przez(...) sp. z o.o.,
- w okresie od dnia 01.08.2010 roku do dnia 30.08.2010 roku za pośrednictwem pracowników(...) sp. z o.o.przyjął odS. M.(...) PPUH (...)wR.zaliczkę w kwocie 17.300 zł na zakup pojazdu m-kiP. (...), który nie został zamówiony i dostarczony ww. przez(...) sp. z o.o.,
- w okresie od 16.11.2010 r. do 30.11.2010 roku za pośrednictwem pracowników(...) sp. z o.o.przyjął odspółki (...). iM. S.(...)sp. j. z siedzibą wK.kwotę 1.273,62 zł wpłaconą w dniu 30.11.2010 r. tytułem zaliczki na zakup części do naprawy pojazdu, które nie zostały zamówione i dostarczone ww. przez(...) sp. z o.o.;
- w dniu 16.07.2010 r. za pośrednictwem pracowników(...) sp. z o.o.przyjął od(...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...)wK.kwotę 10.000 zł tytułem zaliczki na dostawę pojazdu m-kiP. (...), który nie został dostarczony ww. przez(...) sp. z o.o.,
- w dniu 25.11.2010 r. za pośrednictwem pracowników(...) sp. z o.o.przyjął odFirmy Handlowej (...)D.,P.sp. c. wK.kwotę 2.000,00 zł tytułem zaliczki na dostarczenie pojazdu m-kiP. (...), który nie został zamówiony i dostarczony ww. przez(...) sp. z o.o., czym działał na szkodę tych podmiotów, to jest czynu zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 286 § 1 kk,art. 33 § 1,2,3 kkskazał go na karę roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzył mu grzywnę w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych,
6. uniewinnił oskarżonegoM. K. (1)od zarzutu z punktu IV oskarżenia, a polegającego na tym, że w dniu 28 października 2010 roku wG., przywłaszczył powierzone mu środki pieniężne w kwocie 200.000,00 zł, przekazane tytułem zapłaty w części należności przysługującej spółce z tytułu sprzedaży użytkowania wieczystego nieruchomości opisanej w KW nr(...)oraz prawa własności nieruchomości położnoej wS.(...), działając tym samym na szkodęspółki (...) sp. z o.o.z siedzibą wK., tj czynu kwalifikowanego zart. 284 § 2 kk,
7. uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 9 listopada 2010 roku wG.przywłaszczył powierzone mu środki pieniężne w kwocie 100.000,00 zł przekazane tytułem zapłaty części należności przysługującej spółce z tytułu sprzedaży nieruchomości KW nr(...)położonej wS.nadziałce numer (...)oraz nieruchomości KW nr(...)położonej wS.nadziałce numer (...), działając tym samym na szkodęspółki (...) sp. z o.o.z siedzibą wK., tj czynu kwalifikowanego zart. 284 § 2 kk
8. w zakresie zarzutu opisanego w pkt VI oskarżenia uznał oskarżonegoM. K. (1)za winnego tego, że w okresie od dnia 22.02.2010 r. do dnia 23.02.2010 r.wK., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartej umowy dotyczącej sprzedaży pojazdu m-kiP. (...), będącego własnością leasingodawcy- (...) Sp. z o.o.wW.i przeniesienia prawa własności pojazdu, doprowadziłJ.iJ. K. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 99.000,00 złotych, stanowiącej całkowitą cenę pojazdu i wbrew ustaleniom, nie przekazał wpłaconej kwoty na konto leasingodawcy oraz nie wykupił przedmiotowego pojazdu, celem jego dalszej sprzedaży na rzeczJ.iJ. K. (1), czym działał na ich szkodę, to jest czynu zart. 286 § 1 kki za to na podstawieart. 286 § 1 kk,art. 33 § 1,2,3 kkskazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i wymierzył mu grzywnę w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych,
9.w zakresie zarzutu opisanego w pkt VII oskarżenia uznał oskarżonegoM. K. (1)za winnego tego, że w dniu 31.12.2010 roku w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu wS.w celu użycia za autentyczne podżegał pracownikówspółki (...) sp. z o.o.G. T.iR. S.do podrobienia dokumentów poprzez złożenie podpisu na wypowiedzeniu umowy o pracę z datą wsteczną, to jest czynu zart. 18 § 2 kkw zw.zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 19 § 1 kkw zw.zart. 270 § 1 kkskazał go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności,
10. uznał oskarżonegoM. K. (1)za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt IX oskarżenia czynu zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 270 § 1 kkskazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
11. na podstawieart. 85 § 1 i 2 kk,art. 85a kk,86 § 1 i 2, 2b kk, połączył orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności oraz grzywny i skazał go na karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i wymierzył mu łączną karę grzywnyw wysokości 800 (osiemset) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych,
12. w zakresie zarzutu opisanego w pkt X oskarżenia uznał oskarżonychR. P. (1)iM. N.za winnych tego, że w okresie od lipca 2010 roku do stycznia 2011 roku wG.,K.iS., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, działając wspólnie i w porozumieniu, udzieliliM. K. (1)pomocy w dokonaniu przestępstwa polegającego na uszczupleniu zaspokojenia wielu wierzycielispółki (...)sp.z o.o. okresie grożącej spółce upadłości oraz przestępstwa wyrządzenia tej spółce szkody majątkowej w wielkich rozmiarach polegającej na udzieleniuM. K. (1)pomocy i rady w zakresie sposobu sprzedaży nieruchomości, wykorzystując przy zakupie nieruchomości podmioty, w którychR. P. (1)iM. N.mieli wpływ na podejmowane decyzje zawierając:
- w imieniuspółki (...) sp. z o.o.z siedzibą wG.w dniu 28 października 2010 roku umowę kupna prawa użytkowania wieczystego działki gruntu(...)oraz prawa własności budynku stanowiącego odrębną nieruchomość, położonych wS.nr(...), opisanych wksiędze wieczystej nr (...), za kwotę brutto 4.270.000,00 złotych;
- w imieniuspółki (...) sp. z o.o.z siedzibą wG.w dniu 9 listopada 2010 roku umowę kupnadziałki gruntu nr (...)położonej wS., opisanejwksiędze wieczystej nr (...), za kwotę brutto 976.000 złotych,
- w imieniuspółki (...) sp. z o.o.z siedzibą wG.w dniu 9 listopada 2010 roku umowę z(...) sp. z o.o.kupna nieruchomości, obejmującejdziałki gruntu nr (...), położonej wS., opisanej wksiędze wieczystej nr (...)za kwotę brutto 4.758.000 złotych,
a nadto spowodowali wynajem nieruchomości i dalszą ich sprzedaż, a poprzez uzgodnienie w ww. umowach zM. K. (1), pełniącym wówczas funkcję Prezesa Zarządu, brak zapisów umożliwiających sprzedającej spółce skuteczne wyegzekwowanie od nabywców nieruchomości zapłaty ceny pomogli ww.w nadużyciu uprawnień i niedopełnieniu obowiązków powodując wyrządzeniespółce (...) sp. z o.o.szkody majątkowej w wielkich rozmiarach w łącznej wysokości 10.004.000 złotych, działając tym samym na szkodęspółki (...) sp. z o.o.
i jednocześnie wielu jej wierzycieli w tym:R. M.,B. G.,S. K. (1),J. K. (2),Ł. A.,L. M.,W. K. (1),S. K. (2),M. Z.,H. M.,A. S.,S. R.,A. W. (1),M. H.,A. B.,Z. G. (2),S. B.,M. G.,G. T.,M. A.,A. W. (2),E. P.,B. S.,M. F.,J. F.,B. Z.,P. J.,R. S.,M. S. (1),M. P. (1),T. T.,P. P. (1),D. B.,G. S.(...) Firma Handlowa (...)wK., GminyB.,J. R.,(...) S.A.wK.,J. K. (3)iJ. K. (1)-PHU (...)z siedzibą wS.,(...) sp. z o.o.
wW.,(...) S.A.wW.,T. J.
iM. J.,(...) S.A.
wW., TIMCentrum Handlowe (...),(...)Sp.j. wK.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wK., Zakładu Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wK.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.,E. K. (1), Drugiego Urzędu Skarbowego wK.,(...) S.A.wW.,L. K.,PPUH (...)
wR.,(...) Centrum (...)Sp.j. R.E. K.z siedzibą wK.,(...) OddziałwK.,(...)iUsługi (...)s.c z siedzibą wK.,(...) S.A.wG.,(...) S.A.weW.,(...) S.A.wG.,Firmy Handlowej (...)I. D., D.(...) s.c.z siedzibą wK.,(...) S.A.wW.,(...) sp. z o.o.
z siedzibą wW.,(...) S.A.wG., Urzędu Dozoru TechnicznegowW.,(...) S.A.wW.,(...)M. D.z siedzibą wB.,Spółdzielni (...)wK.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wB.,(...) Sp. z o.o.
z siedzibą wS.,Hurtowni (...).j. H.Z. L.wŚ.,(...) S.A.wW.,(...) sp. z o.o.
z siedzibą wP.,Miejskiego Zakładu (...)sp.z o.o. wK.,(...) S.A.wK.,(...)z siedzibą wW., Powiatowego(...)Urzędu Pracy,(...) sp. z o.o.z siedzibą wG.,(...)Ośrodka Ruchu Drogowego wK.,(...) S.A.z siedzibąwW.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wK.,(...) Bank S.A.z siedzibą wW.,Grupy (...) S.A.z siedzibą wŻ.,(...) sp. z o.o.
wK.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wP.,(...) S.A.z siedzibą wW.,(...)z siedzibą wH.,(...) sp. z o.o.z siedzibąwP.,Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o.z siedzibąwK.,(...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...)z siedzibąwK.,Biura (...)– (...) Sp. z o.o.z siedzibą wK.,(...) S.A.Centrum Restrukturyzacjii Windykacji Biuro wS.,Banku (...)z siedzibąwW.,Przedsiębiorstwa Handlowo – Usługowo-Produkcyjnego (...)sp.z o.o. z siedzibą wM.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wG.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wS.,(...)Urzędu Skarbowego z siedzibą wG.,(...) S.A.Oddział(...)z siedzibą wW.,Telewizji (...) sp. z o.o.z siedzibą wK.,(...)F.iO.sp.j. z siedzibą wK.,S.C.Bankz siedzibą weW.,(...) S.A.z siedzibą wW.,Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o.z siedzibą wP., to jest czynu zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 296 § 1 i 3 kkw zb. zart. 300 § 1 i 3 kkw zw. zart. 308 kkw zw.zart. 12 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to:
- na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart. 296 § 3 kkprzy zast.art. 11 § 3 kk,art. 33 § 1,2,3 kk,art. 309 kkskazałR. P. (1)na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 400 (czterystu) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych,
- na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart. 296 § 3 kkprzy zast.art. 11 § 3 kk,art. 33 § 1,2,3 kk,art. 309 kkw brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaww związku zart. 4 § 1 kkskazałM. N.na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkna okres próby 5 (pięciu) lat oraz wymierzył mu karę grzywnyw wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych,
13. na podstawieart. 41 § 1 kk,art. 43 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoR. P. (1)zakaz obejmowania funkcji prokurenta oraz członka Zarządu, Komisji Rewizyjnej, Rady Nadzorczej w spółkach prawa handlowego na okres 6 (sześciu) lat,
14. na podstawieart. 85 § 1 i 2 kk,art. 85a kk,art. 86 § 1 kkpołączył orzeczone wobec oskarżonegoR. P. (1)kary pozbawienia wolności i skazał go na karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności,
15. w zakresie zarzutu opisanego w pkt XI oskarżenia uznał oskarżonychR. R. (1),P. C. (1),P. C. (2)iM. R.za winnych tego, że w okresie od lipca 2010 do 10.11.2010 roku wG.,K.iS., działając wspólnie i w porozumieniu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, po uprzednim zorganizowaniu przezM. K. (1), przy udzielonej mu przezR. P. (1)iM. N.pomocy w sprzedaży nieruchomości należących do(...) Sp. z o.o.,i spowodowaniu jejs.majątkowej w wielkich rozmiarach w łącznej wysokości 10.004.000zł, udzielili pomocy w dokonaniu przestępstwa utrudniania zaspokojenia wielu jej wierzycieli w okresie grożącej jej upadłości, przy czym rolaR. R. (1),P. C. (1)iP. C. (2)polegała na utworzeniu w dniu 26.10.2010 roku(...) sp. z o.o.z siedzibą wG.oraz(...) sp. z o.o.z siedzibą wG.i zawarciu w dniu 10.11.2010 roku długoterminowych umów dzierżawy umożliwiających przejęcie w faktyczny zarząd zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci stacji paliw oraz salonu sprzedaży pojazdów, zaś rolaM. R.polegała na udzieleniu pomocy w tych transakcjach oraz organizacji i prowadzeniu działalności tych spółek, przy czym zachowaniem swoim pomogli w uszczupleniu zaspokojenia, wielu wierzycieli(...) Sp. z o.o.,w tym:R. M.,B. G.,S. K. (1),J. K. (2),Ł. A.,L. M.,W. K. (1),S. K. (2),M. Z.,H. M.,A. S.,S. R.,A. W. (1),M. H.,A. B.,Z. G. (2),S. B.,M. G.,G. T.,M. A.,A. W. (2),E. P.,B. S.,M. F.,J. F.,B. Z.,P. J.,R. S.,M. S. (1),M. P. (1),T. T.,P. P. (1),D. B.,G. S.(...) Firma Handlowa (...)wK., GminyB.,J. R.,(...) S.A.wK.,J. K. (3)iJ. K. (1)-PHU (...)z siedzibą wS.,(...) sp. z o.o.wW.,(...) S.A.wW.,T. J.iM. J.,(...)i (...) S.A.wW., TIMCentrum Handlowe (...), Grupa Centrum Sp.j. wK.,(...) Sp. z o.o.z siedzibąwK., Zakładu Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznychi Administracji wK.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.,E. K. (1), Drugiego Urzędu Skarbowego wK.,(...) S.A.wW.,L. K.,PPUH (...)wR.,(...) Centrum (...)Sp.j. R.E. K.z siedzibą wK.,(...) OddziałwK.,(...)iUsługi (...)s.c z siedzibą wK.,(...) S.A.wG.,(...) S.A.weW.,(...) S.A.wG.,Firmy Handlowej (...)I. D., D.(...) s.c.z siedzibąwK.,(...) S.A.wW.,(...) sp. z o.o.z siedzibąwW.,(...) S.A.wG., Urzędu Dozoru Technicznego wW.,(...) S.A.wW.,(...)M. D.z siedzibą wB.,Spółdzielni (...)wK.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wB.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wS.,Hurtowni (...).j. H.Z. L.wŚ.,(...) S.A.wW.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wP.,Miejskiego Zakładu (...)sp.z o.o. wK.,(...) S.A.wK.,(...)z siedzibą wW., Powiatowego(...)Urzędu Pracy,(...) sp. z o.o.z siedzibą wG.,(...)Ośrodka Ruchu Drogowego wK.,(...) S.A.z siedzibąwW.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wK.,(...) Bank S.A.z siedzibą wW.,Grupy (...) S.A.z siedzibą wŻ.,(...) sp. z o.o.wK.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wP.,(...) S.A.z siedzibą wW.,(...)z siedzibą wH.,(...) sp. z o.o.z siedzibąwP.,Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o.z siedzibąwK.,(...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...)z siedzibąwK.,Biura (...)– (...) Sp. z o.o.z siedzibą wK.,(...) S.A.Centrum Restrukturyzacjii Windykacji Biuro wS.,Banku (...)z siedzibąwW.,Przedsiębiorstwa Handlowo – Usługowo-Produkcyjnego (...)sp.z o.o. z siedzibą wM.,(...) sp. z o.o.z siedzibą wG.,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wS.,(...)Urzędu Skarbowego z siedzibą wG.,(...) S.A.Oddział Dar Natury z siedzibą wW.,Telewizji (...) sp. z o.o.z siedzibą wK., Pe-GazF.iO.sp.j. z siedzibą wK.,S.C.Bankz siedzibą weW.,(...) S.A.z siedzibą wW.,Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o.z siedzibą wP., to jest czynu zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 300 § 1 i 3 kkw zw. zart. 308 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart. 300 § 3 kkprzy zast.art. 11 § 3 kkw brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015 rokuo zmianieustawy – Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw w związku zart. 4 § 1 kkskazał ich na kary:
-R. R. (1)na karę roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,
-P. C. (1)na karę roku i 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności,
-P. C. (2)na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
-M. R.na karę roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,
przy czym wykonanie tak orzeczonych kar pozbawienia wolności na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił na okres próby 5 (pięciu) lat,
16. na podstawieart. 33 §1,2,3 kkwymierzył oskarżonym kary grzywny w wysokości:
-R. R. (1)150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych,
-P. C. (1)200 (dwieście) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych,
-P. C. (2)300 (trzysta) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych,
-M. R.200 (dwieście) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych,
17. na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemuM. K. (1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 18 lutego 2013 roku do dnia 23 września 2014 roku, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności,
18. na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar grzywny okres zatrzymania:
-R. R. (1)w dniach od 21.10.2013 roku do dnia 22.10.2013 roku,
-P. C. (1)w dniach od 17.07.2013 roku do dnia 19.07.2013 roku,
-P. C. (2)w dniach od 17.07.2013 roku do dnia 19.07.2013 roku,
-M. R.w dniach od 17.07.2013 roku do dnia 19.07.2013 roku,
-M. N.w dniach 21.10.2013 roku do dnia 22.10.2013 roku,
przyjmując jeden dzień zatrzymania za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywy,
19. na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł wobec oskarżonychM. K. (1),R. P. (1)iM. N.solidarnie obowiązek naprawienia szkody w części poprzez uiszczenie na rzecz(...) Sp. z o. o.w upadłości likwidacyjnejz siedzibą wG.kwoty 1.382.680 złotych,
20. na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł wobec oskarżonychM. K. (1),R. P. (1),M. N.,R. R. (1),P. C. (1),P. C. (2)iM. R.solidarnie obowiązek naprawienia szkody poprzez uiszczenie na rzeczE. K. (1)kwoty 1.586,84 złotych,
21. obciążył oskarżonych kosztami postępowania w częściach ich dotyczących, przy czym kosztami postępowania w części uniewinniającej obciążył Skarb Państwai zwolnił oskarżonych od obowiązku uiszczenia opłat.
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli: Prokurator Prokuratury OkręgowejwS., obrońca oskarżonegoM. K. (1)adw.K. W., obrońca oskarżonegoR. P. (1)adw.M. K. (2), obrońca oskarżonegoM. N.adw.W. S., obrońca oskarżonegoR. R. (1)adw.K. S. (1), obrońca oskarżonychP. C. (1)iP. C. (2)adw.I. Z., obrońca oskarżonegoM. R.adw.F. R., pełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoE. K. (1)adw.A. M., pełnomocnik oskarżycieli posiłkowychJ.iJ. K. (1)adw.D. M..
Prokurator Prokuratury Okręgowej w Szczecinie zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonegoM. K. (1)w zakresie rozstrzygnięcia o zarzutach z pkt. IV i V części wstępnej wyroku, to jest opisanego w pkt 6. części dyspozytywnej wyroku. Apelujący zarzucił:

1
obrazę przepisu postępowaniaart. 7 k.p.k.mogącą mieć wpływ na treść wyroku, przejawiającą się w przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez wyprowadzenie błędnych wniosków z przeprowadzonych dowodów i poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, a w konsekwencji:

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mogący mieć wpływ na treść orzeczenia w zakresie pkt. IV i V części wstępnej wyroku oraz pkt. 6 jego części dyspozytywnej, przejawiający się w przyjęciu, żeM. K. (1)nie popełnił zarzucanych mu w pkt. IV i V części wstępnej wyroku czynów, podczas gdy ustalenia faktyczne, zwłaszcza okoliczność potwierdzenia wskazanych umów aktami notarialnymi oraz treści ich zapisów, a nadto wyjaśnieniaM. K. (1)iR. P. (1)wskazują, że nabywcy nieruchomości wymienionych we wskazanych zarzutach wpłacili część kwot sprzedaży w kwotach 200.000 zł i dwa razy po 50.000 zł, a pieniądze te, jak wynika z materiału dowodowego, nie wpłynęły na konto(...) Sp. z o.o., a co za tym idzie oskarżonyM. K. (1)wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przestępstw przywłaszczenia mienia zarzucone mu w pkt. IVi V części wstępnej wyroku.

Podnosząc powyższe zarzuty, prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie czynów wymienionych w pkt. 6 części dyspozytywnej wyrokui przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości co do winy i kary obrońca oskarżonegoM. K. (1)adw.K. W., zarzucając:
1. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia – poprzez błędne przyjęcie, iż:
a) w zakresie czynu I oskarżony ukrył księgi rachunkowe i inne dokumenty dotyczące majątku i pracowników(...) sp. z o.o.w upadłości likwidacyjnej, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego ocenianego zgodnie z dyrektywami zawartymi w treściart. 7 k.p.k.wynika, że takie twierdzenie jest nieuprawnione, bo nie poparte dowodami i nie zostało wykazane bez wątpliwości przez sąd orzekający,
b) w zakresie czynu I poprzez danie wiary opinii biegłegoJ. S.z zakresu rachunkowości, podczas gdy opinia ta i jej ocena jako dowodu, dokonana przez sąd zgodnie z dyrektywami zart. 7 k.p.k., jest niepełna i na jej podstawie nie można stwierdzić w jakim zakresie wierzycielespółki (...)zostali uszczupleni działaniemM. K. (1),
c) w zakresie czynu I poprzez ustalenie, żeM. K. (1)nie miał prawa do wyłącznego rozporządzenia dokumentacją, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego ocenionego zgodnie z dyrektywami wskazanymi wart. 7 k.p.k.wynika, że takie prawo posiadał,
d) w zakresie czynu II ustalenie (k. 13), że skoro większość ceny za sprzedane nieruchomości miała być przekazana wierzycielom hipotecznym, a przy tym nie sprawdzono sumy zobowiązań wobec wierzycieli, toM. K. (1)działał na szkodę spółki, podczas gdy takie ustalenia nie są wystarczające do przypisania oskarżonemu takiego znamienia,
e) w zakresie czynu II ustalenie (k. 13), że skoro umowy sprzedaży nieruchomości nie zawierały zapisów umożliwiającychspółce (...)skuteczną egzekucję spłaty wierzycieli hipotecznych w konkretnym terminie i na konkretnych zasadach, toM. K. (1)działał na szkodę spółki, podczas gdy takie ustalenia nie są wystarczające do przypisania oskarżonemu takiego znamienia,
f) w zakresie czynu II ustalenie (k. 14), że na podstawie sprawowanej funkcji przezM. K. (1)oraz sposobu realizowania przez niego zarządzania i kontrolispółki (...)można mu przypisać ukrycie trzech pojazdów mechanicznych i tym samym działanie polegające na uszczupleniu zaspokojenia wierzycieli i na szkodęspółki (...), podczas gdy takie ustalenia nie są wystarczające do przypisania oskarżonemu takiego znamienia,
g) w zakresie czynu II ustalenie, iż czynności sprawcze podjęte były już w okresie od lipca 2010 r., w sytuacji, gdy okoliczności takie nie wynikają z żadnych dowodów,a nadto Sąd w tym zakresie przekroczył czasookres wynikający z zarzutu aktu oskarżenia, którym objęte były daty 28.10.2010 r. oraz 9 listopada 2010 r. oraz brak było wskazania dat ukrycia pojazdów,
h) w zakresie czynu II błędne ustalenie, iż umowy zbycia nieruchomości nie zawierały żadnych zapisów pozwalających spółce na skuteczne wyegzekwowanie roszczeniaw postaci ceny, w sytuacji gdy nabywca nieruchomości stawał się dłużnikiem rzeczowym nieruchomości – przystępując w ten sposób do długu i sama ta okoliczność zapewniała sprzedawcy nieruchomości skuteczność egzekucji i uzyskania cenyw przypadku licytacji nieruchomości,
i) w zakresie czynu II brak dokonania precyzyjnych ustaleń – co do wysokości obciążeń hipotecznych na poszczególnych nieruchomościach, w tym hipotek łącznych i następnie brak odniesienia tych wartości do wartości nieruchomości w datach sprzedaży, w dacie upadłości oraz dacie wyrokowania,
j) w zakresie czynu II brak wykazania dowodami, w sposób wynikający z wymogówk.p.k., przez sąd, żeM. K. (1)ukrył pojazd markiP. (...)wartości 20.000 zł, podczas gdy z zeznań świadkówA. K. (1),L. M.,D. K., a w szczególnościŁ. A.wynika wniosek przeciwny,
k) błąd i dowolność co do ustalenia stanu faktycznego w zakresie zarzutu II – (str. 34 uzasadnienia) i skonstatowania, że spółka miała ujemny wskaźnik wypłacalności gotówkowej, podczas gdy w aktach sprawy nie ma takiego wskaźnika i nie wykazano skąd sąd wziął taki wskaźnik,
l) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu przez sąd (k. 59 uzasadnienia), że w skład szkody wchodzi m.in. również należność główna z tytułu niezapłaconych podatków PIT4R za okres od kwietnia 2009 roku do września 2009 roku wobec Drugiego Urzędu Skarbowego wK., podczas gdy należność ta jest objęta prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Koszalinie II Wydział Karny – sygn. II K 212/14 z dnia 15.04.2015 oraz prawomocnym wyrokiem z dnia 2.11.2015 – V Ka 572/15 Sądu Okręgowego w Koszalinie, który przyjął wskazaną należność za okres od maja 2009 roku do grudnia 2009 roku,
m) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu przez sąd za pokrzywdzonego z tytułu podatku VAT(...)Urząd Skarbowy na kwotę 539.819 zł, podczas gdy to roszczenie jest tożsame z roszczeniem II Urzędu Skarbowego wK.i związane jest ze zmianą siedzibyspółki (...),
n) w zakresie czynu III oskarżenia, żeM. K. (1)działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru poprzez wprowadzenie w błąd polegające na zatajeniu braku wystarczających środków na zakup pojazdów i części współce (...), a także zamiaru zbycia składników majątkowych uniemożliwiających dalsze prowadzenie działalności spółki, kontynuował za pośrednictwem pracowników przyjmowanie zaliczek na zakup auti części, czym doprowadził ustalonych pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej wysokości 34.473,62 zł, co w konsekwencji doprowadziło do skazania oskarżonego za ten czyn, a co w rzeczywistości nie miało miejsca i nie wypełniło ustawowych prawnokarnych znamion tego czynu zabronionego,
o) w zakresie czynu VI błędne ustalenie – zamiaru działania oskarżonego i uznanie umyślności oskarżonego, w sytuacji gdy oskarżony dążył do wykonania zawartej umowy i zamierzał przeznaczyć na ten cel środki z pożyczki udzielonej przez spółkęE. K. (1), które miały być tej spółce zwrócone,
p) w zakresie czynu VII błędne ustalenie, iż oskarżony dopuścił się podżegania swoich pracowników do podrobienia dokumentów, w sytuacji gdy były to jednorazowe prośby kierowane do nich, nie zmierzające do wywarcia zabronionego skutku,
q) błędne ustalenie szkody wyrządzonej spółce w pkt 19. wyroku poprzez ustalenie jej w wysokości 1.382.680 zł poprzez porównanie cen netto rzeczy w dacie sprzedaży oraz w trakcie postępowania upadłościowego w sytuacji, gdy zastosowany przez Sąd sposób miarkowania szkody w żaden sposób nie uwzględnia następujących okoliczności mających wpływ na wartość nieruchomości:
a) sytuacja rynkowa na rynku lokalnym nieruchomości przeznaczonych na salon samochodowy i stację paliw, której to sytuacji Sąd w żaden sposób nie zbadał na przyjęte przez Sąd daty,
b) sytuacji makroekonomicznej na rynku co najmniej województwa przeznaczonych na salon samochodowy i stację paliw, której to sytuacji Sąd w żaden sposób nie zbadał na przyjęte przez Sąd daty,
c) stanu nieruchomości, wynikających z zaniedbań syndyka i braku wydzierżawienia przez syndyka nieruchomości podmiotom, które dbałyby o stan nieruchomości,
d) nie jest wiadomo za jaką ostatecznie cenę uda się syndykowi sprzedać nieruchomości, a tym samym czy wystąpi jakakolwiek szkoda z tego tytułu,

2
naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczeniaw zakresie zarzutu II opisanego w wyroku w postaci obrazyart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.poprzez nie wskazanie w opisie czynu wszystkich niezbędnych znamion przestępstwa zart 300 § 1 i 3 k.k.w postaci wykazania, że przedmiotem sprzedaży było mienie stanowiące własnośćspółki (...), co w konsekwencji jednak doprowadziło do skazaniaM. K. (1)m.in. za to przestępstwo,

3
naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczeniaw postaciart. 49 § 1 k.p.k.w zakresie czynu II poprzez uznanie, żeE. K. (1)jest pokrzywdzony tym czynem, podczas gdy prawidłowa analiza tego przepisu prowadzi do wniosku przeciwnego,

4
naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczeniaw zakresie zarzutu II opisanego w wyroku w postaci obrazyart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez błędną ocenę wyjaśnieńM. K. (1)(k. 20 uzasadnienia), wskazujących że „wyjaśnienia (M. K. (1)przyp. KW) takie nie są wiarygodne, gdy weźmiemy pod uwagę fakt, że zabiegi związane ze sprzedażą nieruchomości,a następnie ich dzierżawą miały umożliwić dalszą działalność bez długówspółce (...)i taki był zamysł tych transakcji”, podczas gdy takie działanie zarządu(...)i jego prezesa jest działaniem dla dobra spółki i trudno doszukiwać się w nim znamion przestępstwa lub powodu na ustalenie niewiarygodności oskarżonego,

5
naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczeniaw zakresie zarzutu II opisanego w wyroku w postaci obrazyart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 49 § 1 k.p.k.poprzez uznanie za pokrzywdzonegoBanku (...)podczas gdy wierzytelności tego podmiotu zostały sprzedane dla(...),

6
naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczeniaw postaci obrazyart. 6 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez nieujawnienie przez sąd w czasie rozpraw (sprawa II K 32/14) i niewłączenie w poczet materiału dowodowego zeznań świadkaA. K. (1)z kart 2094-2095 podczas, gdy prokurator w akcie oskarżenia i sądw wyroku oraz uzasadnieniu wyroku powoływali się na zeznania tego świadkaw zakresie ustalania stanu faktycznego oraz odpowiedzialności karnej oskarżonegoM. K. (1), co uniemożliwiło podjęcie obrony materialnej oskarżonego w tym zakresie,

7
naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczeniaw postaci obrazyart. 143 § 1 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 148 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k.w zw.zart. 410 k.p.k.poprzez nie zamieszczanie w treści protokołów rozprawy treści pytań do biegłych i świadków oraz oskarżonych co jest sprzeczne z zasadą czytelności protokołu,

8
naruszenie przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 91 § 1 i 2 k.k.poprzez niezastosowanie instytucji tzw. ciągu przestępstw do czynów zart. 286 § 1 k.k.opisanych w pkt. 5 i 6 wyroku pomimo istnienia ustawowych przesłanek zakwalifikowania tych przestępstw jako popełnionych w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu oraz niezastosowania kary łącznej w stosunku do tego ciągu przestępstw i innych kar jednostkowych,

Z ostrożności procesowej podniósł również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj.:

9
naruszenie przepisów prawa materialnego w postaciart. 286 § 1 k.k.w zakresie czynu VI oskarżenia poprzez uznanie, żeM. K. (1)swoim działaniem doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pokrzywdzonych w zakresie wpłaconych przez nich pieniędzy w kwocie 99.000 zł na zakup pojazduP. (...)i miał zamiar wyłudzenia tych pieniędzy, co w rzeczywistości nie miało miejsca i nie stanowiło przestępstwa zart. 286 § 1 k.k., a w konsekwencji doprowadziło do skazania oskarżonego za ten czyn,

10
naruszenie przepisów prawa materialnego w postaciart. 12 k.k.w zakresie czynu VI oskarżenia poprzez nieuznanie, żeM. K. (1)działał w tym zakresie w krótkich odstępach czasu i wyniku z góry powziętego zamiaru, co z kolei stanowi błądw określeniu zamiaru oskarżonego jako celowościowy i wynikowy co do popełnienia czynu zart. 286 § 1 k.k.we wskazanych w wyroku datach,

11
obrazę przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 115 § 2 k.k.w zw.zart. 1 § 2 k.k.w zakresie czynu VII i IX oskarżenia poprzez pominięciew uzasadnieniu wyroku (k. 110) uznania, za okoliczności łagodzące wobecM. K. (1)w postaci braku wyrządzonej lub grożącej działaniem oskarżonego szkody oraz motywacja sprawcy, co przy ich prawidłowym uwzględnieniu mogło doprowadzić do uniewinnienia oskarżonego od tego czynu z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości tych czynów,

12
obrazę przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 13 § 1 k.k.w zw.zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zakresie czynu VII oskarżenia poprzez ustalenie:

– żeM. K. (1)dopuścił się wskazanego czynu w postaci stadialnej dokonania, podczas, gdy sąd orzekający w niniejszej sprawie winien przyjąć, przy ustalonym przez siebie stanie faktycznym, że oskarżony co najwyżej dopuścił się tego przestępstwa w formie stadialnej usiłowania,
– żeM. K. (1)nakłaniałG. T.(k. 269-271) iR. S.(k. 273-275) do podrobienia dokumentów poprzez złożenie na wypowiedzeniu umowyo pracę i na umowie o pracę podpisu z data wsteczną, podczas gdy oskarżony nie nakłaniał pokrzywdzonych do takiego działania,

13
obrazę przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 300 § 1 k.k.w zw.zart. 300 § 3 k.k.–poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów do ustalonego stanu faktycznego–bowiem słusznie ustalono, że w wyniku wyroków Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 16 września 2014 roku, sygn. akt VI GC, z dnia 02.09.2014 roku, sygn. akt VI GC 26/15 i 25/11 i z dnia 24 maja 2013 roku, sygn. akt VI GC 24/11 czynności prawne dokonane przezM. K. (1)w dniach 28.10i 9.11.2010 r. w formie aktów notarialnych w imieniu(...) sp. z o.o.były nieważne, a tym samym nie zaszedł skutek w postaci udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzycieli, w szczególności wierzycieli hipotecznych,

14
obrazę przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 296 § 1 k.k.–poprzez niewłaściwe zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego tego przepisu bowiem ustalono, iż w wyniku wyroków Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 16 września 2014 roku, sygn. akt VI GC 25/11, z dnia 24 maja 2013 roku, sygn. akt VI GC 24/1111 i z dnia 24 maja 2013 roku, sygn. akt VI GC 24/11 czynności prawne dokonane przezM. K. (1)w dniach 28.10 i 9.11.2010 r. w formie aktów notarialnych w imieniu(...) sp. z o.o.były nieważne, a tym samym nie zaszedł skutek w postaci wyrządzenia spółce szkody majątkowej,

15
obrazę przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 300 § 1 k.k.w zw.zart. 300 § 3 k.k.– poprzez niewłaściwe zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego tych przepisów bowiem jak wynika z ustaleń Sądu – szereg zobowiązańi wymagalność tych zobowiązań powstała po datach 28.10.2010r. oraz 9.11.2010r.,a tym samym część podmiotów wskazanych na str. 31-34 wyroku nie była wierzycielami, w związku z czym dokonane czynności nie mogły wpłynąć na ich pokrzywdzenie i działanie na ich szkodę,

16
obrazę przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 46 § 1 k.k.– poprzez jego błędne zastosowanie przy orzekaniu w pkt 19 wyroku, bowiem brak jest precyzyjnych dowodów, wykazujących w sposób nie budzący wątpliwości szkodę majątkową(...) sp. z o.o.w upadłości likwidacyjnej,

17
obrazę przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 4 § 1 k.k.poprzez niezastosowanie zasad intertempolarnych przy zastosowaniu i wymierzaniu kary łącznej i zastosowanie przepisów mniej korzystnych dlaM. K. (1)dotyczących tej kary obowiązujących w czasie orzekania, zamiast zastosowania przepisów obowiązujących w czasie popełnienia tych czynów,

18
obrazę przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 393 § 3 k.p.k.w zw.zart. 174 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez nieuznanie za dowód oświadczeniaZ. G. (1)(k. 15646, t. 78) z podpisami notarialnie poświadczonymii zaliczenia go w poczet materiału dowodowego podczas, gdy oświadczenie to mogło być uznane za dowód w postępowaniu karnym,

19
obrazę przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 170 § 1 k.p.k.w postaci oddalenia wniosków dowodowych oskarżonegoM. K. (1)i jego obrońcyo powołanie nowego biegłego z zakresu rachunkowości, bowiem wydane przezJ. S.opinie są nierzetelne, niepełne i nielogiczne,

20
rażącą niewspółmierność kar jednostkowych i kary łącznej wobecM. K. (1), podczas gdy szczególne i ogólne dyrektywy sądowego wymiaru tych kar oraz przesłanki przedmiotowo-podmiotowe opisane wart. 115 § 2 k.k.przemawiają za wymierzeniem temu oskarżonemu łagodniejszej kary łącznej w wymiarze dwóch lati sześciu miesięcy.

Tak zarzucając, obrońca oskarżonego wniósł o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów i zasądzenie na jego rzecz kosztów obrony za postępowaniew postępowaniu przygotowawczym, przed Sądem I i II instancji,
albo
2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Koszalinie,
a z ostrożności procesowej wniósł o:

3
obniżenie wymierzonych kar jednostkowych za poszczególne czyny oraz kary łącznej, które są rażąco surowe i nie uwzględniają wszystkich zasad wymiaru kary opisanych wart. 53 § 1 i 2 k.k.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Na podstawieart. 457 § 1 kpkodstąpiono od sporządzenia uzasadnienia co do apelacji obrońców oskarżonychM. R.,P. C. (1)iP. C. (2).
W pierwszej kolejności rozważeniu i ocenie poddane zostały apelacje złożone przez prokuratora i obrońcę oskarżonegoM. K. (1)jako, że dotyczą czynów zarzuconych temu oskarżonemu.
Apelacja Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Szczecinie zasługiwała na uwzględnienie w całości.
Odnosząc się wprost do zarzutów wywiedzionych w tym środku odwoławczym, w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemuM. K. (1)w punktach IV i V aktu oskarżenia wskazać należy, iż nie ulega wątpliwości, że z treści zawartych przez oskarżonego w imieniu spółki umów sprzedaży z dnia 28 października 2010 r.i z dnia 9 listopada 2010 r. wynika, że część ceny tj. łącznie w kwocie 300.000 złotych została zapłacona, co oskarżony jako przedstawiciel sprzedawcy potwierdził kwitując jej odbiór (odpowiednio § 4 zawartych umów z k. 4216-4225, 4254-4259, t. 22). Okoliczności te nie były kwestionowane przez oskarżonych.M. K. (1)składając wyjaśnienia potwierdził, że środki te jeszcze przed dokonaniem transakcji otrzymałw gotówce odR. P. (1)w kilku ratach i zostały przez niego lub jego ówczesną żonęR. K., wpłacone do kasy spółki lub bezpośrednio na konto bankowe spółki. Natomiast wzajemnie zR. P. (1)sprzecznie opisywali skąd pomysł na ratalny sposób rozliczeń w gotówce. OskarżonyR. P. (1)przed Sądem zmienił wyjaśnienia twierdząc, że gotówkę przekazał nie paniM. K. (1), tylkoM. K. (1). Tymczasem Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazał, że w toku postępowania nie ustalono, czy w rzeczywistościM. K. (1), jako reprezentującemuspółkę (...)przekazano część ceny należnej w gotówce z tytułu umów sprzedaży nieruchomości.
Jednocześnie Sąd wskazał przy tym, że na kontach spółki, jak również w dostępnej dokumentacji, nie odnaleziono dokumentu, który wprost wskazywałby na przekazanie przezM. K. (1)do majątku spółki gotówki w rozliczeniu tych trzech transakcji. Słusznie zatem prokurator zarzuca błędność wniosku, by z faktu braku wpływu na konto spółki kwoty 300.000 złotych miało wynikać, że przekazanie tej kwoty oskarżonemu nie miało miejsca. Nie ulega wątpliwości, że kapitał zakładowy w spółce z o.o. jest majątkiem odrębnym od majątku osobistego udziałowców spółki, a więc mieniem cudzym w rozumieniuart. 284 § 2 k.k.W przypadku osób prawnych i ułomnych osób prawnych, to osoby działające w imieniu spółki (wspólnicy, członkowie zarządu, prokurenci, pełnomocnicy, pracownicy) władają znajdującym się w jej posiadaniu mieniem, a wówczas to oni mogą dopuścić się sprzeniewierzenia mienia należącego do spółki. Pieniądze spółki uzyskane z tych trzech transakcji, których otrzymania oskarżony nie kwestionował – były dla niego mieniem powierzonym, dlatego też nie miał on prawa zatrzymywać pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości stanowiących własność spółki, a istotnym jest czy rozliczył się z powierzonych pieniędzy, tzn. czy środki te przekazał na konto spółki.
Ponownej oceny Sądu pierwszej instancji, opartej na całokształcie dowodów, będzie zatem wymagało zachowanie oskarżonego opisane w punkcie IV i V zarzutu. Zadaniem Sądu Okręgowego będzie dogłębna analiza strony podmiotoweji przedmiotowej czynów zarzucanych oskarżonemu, albowiem dotychczas nie miało to miejsca, co implikuje wniosek, że zaskarżone orzeczenie o jego uniewinnieniu, byłow tych warunkach co najmniej przedwczesne.
Odnosząc się kolejno do apelacji złożonej przez obrońcę oskarżonegoM. K. (1)stwierdzić należy, iż generalnie nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Omówienie zarzutów w niej zawartych zostanie usystematyzowane według czynów przypisanych oskarżonemu w zaskarżonym wyroku.
W zakresie czynu I i sformułowanych w tym przedmiocie zarzutów,w pierwszym rzędzie zwrócić uwagę należy, iż jak wskazał Sąd pierwszej instancji, że zeznania świadków m.in.R. S.,A. K. (2),K. S. (2),G. T., potwierdzają okoliczność pakowania na polecenieM. K. (1)w kartony dokumentów spółki i ich wywiezienia zeS., czego apelujący nie kwestionuje. Wbrew jego zarzutom natomiast, z zeznań syndykaspółki (...)wynika, że ten nie objął żadnych dokumentów finansowych, ani akt personalnych spółki, a wskazywał jedynie na resztki dokumentacji magazynowej, teczkę, jakieś faktury i używane części, które nie stanowiły żadnej wartości. Do dnia dzisiejszego syndyk nie posiada dokumentacji spółki, konieczne z tego powodu było otworzenie księgi z saldem zerowym (k. 12373, t. 62). Sąd Apelacyjny aprobuje oceny Sądu pierwszej instancji w zakresie uznania za zasługujące na wiarę zeznania świadkaZ. G. (1). Natomiast w opozycji do zarzutów apelującego wskazać należy, iż pisemne oświadczenie świadka nie jestw postępowaniu karnym dowodem, jest nim bowiem zeznanie w charakterze świadka złożone pod groźbą odpowiedzialności karnej. W myślart. 174 k.p.k.dowoduz zeznań świadka nie można zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych, i w tej kategorii należy postrzegać pisemne oświadczenieZ. G. (1)złożone do akt sprawy. Zarzut obrazy przepisów proceduralnych tj.art. 393 § 3 k.p.k.w zw. zart. 174 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie może mieć to, coZ. G. (1)zeznał w charakterze świadka. Należy zauważyć, że był on przesłuchiwany w tym charakterze wielokrotnie, a wiarygodność i znaczenie jego zeznań były przedmiotem wnikliwej analizy Sądu pierwszej instancji w kontekście całokształtu dowodów przeprowadzonych w sprawie. Wynika z nich, żeZ. G. (1)ze względu na sytuację, w jakiej się wówczas znajdował, zgodził się zostać prokurentemspółki (...), i za kwotę 700 złotych oraz obietnicę spłaty jego kredytu podpisywać przedkładane mu przezR. P. (1)pisma, w tym protokół z dnia 22 grudnia 2010 r. dotyczący przekazania dokumentów spółki, przy podpisaniu którego – jak wskazał – nie był obecnyM. K. (1), natomiast w biurze gdzie podpisywał protokół widział jedynie skoroszyty w dwóch kartonach (k. 5142-5143, t. 26). Dlatego wbrew odmiennym wywodom apelującego stwierdzić należy, iż poprzez takie działanie właśnie,M. K. (1)wcale nie musiał potajemnie wykradać i niszczyć osobiście dokumentacji, skoro zamysłem sporządzenia protokołu dalszego przekazania dokumentacji, było przerzucenie odpowiedzialności za dokumentację spółki, naZ. G. (1), który w rzeczywistości jednak dokumentacji żadnej nie otrzymał, a za otrzymane pieniądze zgodził się być jedynie figurantem. W przeciwnym razie, jak słusznie zwrócił uwagę Sąd Okręgowy,Z. G. (1)wiedziałby czy dokumenty zostały przekazane dalej i gdzie się znajdują, nie miał on bowiem żadnego interesu w tym, by informacje takie ukrywać. A w tych okolicznościach ukrycie całej dokumentacji spółki i doprowadzenie do fikcyjnego udokumentowania przekazania dokumentów na rzecz figuranta miało uniemożliwić identyfikację przestępczego działaniaM. K. (1). Nade wszystko bowiem nie należy tracić z pola widzenia celu, w jakim dokumentacja ta była pakowana przez pracowników spółki. Jak wynika z ich zeznań przez kilka dni, około tygodnia i wywieziona w niewiadome miejsce (k. 13877, 13895-13896, 13766, t. 69). Analiza akt sprawy potwierdza bowiem, że już w grudniu, zaraz po wyznaczeniuJ. T. (1)tymczasowym nadzorcą sądowym, podjął on próby dotarcia do zarządu spółki i przejęcia dokumentacji, przy czym pracownikZ. G. (2)odmawiała przyjęcia dokumentów świadczących o wyznaczeniu go nadzorcą, zaśM. R.odmawiał mu wglądu do dokumentacji spółki, nie podając uzasadnienia odmowy, a kiedy policja podjeżdżała toM. K. (1)miał opuszczać budynek (k. 12371-12372, 12376, 12382, t. 62). Tym samym, okoliczności te ocenić należy zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jako unikanie przezM. K. (1)spotkania zJ. T. (1)i nie podjęcie z nim współpracy w wymaganym przepisami prawa zakresie, w tym wydania mu ksiąg rachunkowych i innych dokumentów dotyczących majątku nadzorowanej, a następnie upadłejspółki (...). W momencie bowiem wystąpienia wyznaczonego tymczasowego nadzorcy sądowego z żądaniem udostępnienia dokumentacji spółki, obowiązkiem spółki i reprezentującej ją oskarżonego, było udostępnienie tej dokumentacjiJ. T. (1). Natomiast cały ciąg zdarzeń i dalsze postępowanie oskarżonego - zamysł z przeniesieniem siedziby spółki doG.i w związku z tym przeniesienie żądanej dokumentacji w inne miejsce (już po wyznaczeniu nadzorcy i jego żądaniu jej udostępnienia), pakowanie dokumentów w kartony przez pracowników spółki przez kilka dni, następnie protokolarne przekazanie dokumentacjiZ. G. (1)– osoby, która pełniła rolę li tylko figuranta, jak trafnie przyjął Sąd orzekający, mająca za zadanie jedynie podpisywać przedkładane mu przez oskarżonegoR. P. (1)dokumenty i w rzeczy samej niemająca pojęcia o działalności i kondycjispółki (...), wywiezienie dokumentacji spółki w niewiadome miejsce – potwierdza cel przestępczego działania oskarżonego i uzyskanie tegoż celu poprzez faktyczne uniemożliwienie nadzorcy zapoznania się z dokumentacją spółki przez jej ukrycie. Na wsparcie stanowiska Sądu merytorycznego należy podnieść i to, żeJ. T. (1)zgłosił się do siedzibyspółki (...)tuż po wyznaczeniu go nadzorcą tymczasowym i prosił o przekazanie mu dokumentacji. OskarżonyM. R.odmówił okazania dokumentacji, nie poinformował go o zmianie siedziby spółki, a zadeklarował na umówionym spotkaniu, przekazanie dokumentacji w obecnościM. K. (1). Następnie, mimo podejmowanych prób nie udało się tymczasowemu nadzorcy wejść do pomieszczeń spółki oraz spotkać z oskarżonymM. K. (1), czyM. R.pełniącym funkcję dyrektora operacyjnego. Skoro przed 20 grudniaJ. T. (1)poinformował pracowników spółki, w tymM. R., że jako nadzorca tymczasowy chciał przejąć dokumentację spółki, zaś oskarżonyM. K. (1)miał tę dokumentację spółki w dniu 22 grudnia 2010 roku przekazaćZ. G. (1), to nieodparta logika zdarzeń nakazuje zaakceptować stanowisko Sądu orzekającego, że faktycznie do przekazania dokumentacjispółki (...)nie doszło, a protokół poświadczający taką czynność był nieprawdziwy. Zasadnie zatem zachowanie oskarżonego potraktowano w płaszczyźnie odpowiedzialności za przestępstwo zart. 276 k.k.Natomiast błędnie Sąd pierwszej instancji zakwalifikował działanie oskarżonego zart. 276 k.k.w zbiegu zart. 271 § 1 k.k., albowiem nie sposób przyjąć, jak czyni to Sąd orzekający, by sfałszowany protokół przekazania dokumentacji spółki mógł być uznany, jako dokument wystawiony w rozumieniuart. 271 k.k.Pojęcie dokumentu użyte wart. 271 k.k.ma bowiem węższy zakres niż przewidziane w definicji zart. 115 § 14 k.k.i przede wszystkim wykraczać wskutek jego wystawienia konsekwencjami prawnymi „na zewnątrz”, czego nie można odnieść do dokumentu w postaci fałszywego protokołu przejęcia dokumentacji potwierdzającego nieprawdziwą czynność, a mianowicie nieprawdziwą czynność między oskarżonym a świadkiemZ. G. (1). W tych okolicznościach zachowanieM. K. (1)należało zakwalifikować, jak uczynił to prokurator w akcie oskarżenia, a mianowicie zart. 523 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawczew zb. zart. 276 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.kw zw. zart. 12 k.k.Kolejno odnieść należy się do zarzucanego przez apelującego braku uprawnień oskarżonego do wyłącznego rozporządzenia dokumentacją. I tak wskazać należy, iż postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt VII GU 82/10 Sąd Rejonowy w Koszalinie zabezpieczył majątek dłużnika poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego w osobieJ. T. (1), dnia 29 grudnia 2010 r. zmieniając sposób zabezpieczenia w postępowaniu w przedmiocie ogłoszenia upadłości(...) sp. z o.o., w miejsce tymczasowego nadzorcy sądowego wprowadzając zarząd przymusowy w osobieJ. T. (1)wskazując, że wszystkie czynności zarządu wykonuje zarządca przymusowy (k. 3, 4). Upadłośćspółki (...)obejmującą likwidację majątku ogłoszono postanowieniem z dnia 4 stycznia 2011 r. (k. 5). Okoliczności te czynią zarzut obrońcy niezasadnym, skoro czas popełnienia zarzucanego w pkt I oskarżenia czynu Sąd pierwszej instancji ustalił na okres od grudnia 2010 r. do 8.03.2011 r. (pkt 1 i 2 wyroku) i datę tę przyjął również Sąd odwoławczy. Natomiast zarzut zawarty w pkt 1 lit. b apelacji, w zakresie czynu I sformułowany został zapewne omyłkowo, gdyż co do tego przestępstwa Sąd pierwszej instancji nie czynił ustaleń w oparciu o opinię biegłegoJ. S.co do zakresu uszczuplenia wierzycielispółki (...). Jednakże rozważania w zakresie kwestionowanej przez apelującego opinii biegłego poczynione zostaną w dalszej części uzasadnienia.
Przechodząc do omówienia zarzutów sformułowanych w zakresie czynu II,w pierwszej kolejności wskazać należy, iż procedując w niniejszej sprawie Sąd meriti nie dopuścił się obrazy wskazanych w środku odwoławczym przepisów postępowania karnego. Dowody wszak podlegają swobodnej ocenie Sądu orzekającego przez pryzmat okoliczności wymienionych wart. 7 k.p.k.W sposób wnikliwyi wszechstronny Sąd pierwszej instancji rozważył wszystkie dowody, a ocena materiału dowodowego została dokonana z uwzględnieniem zasady obiektywizmu, domniemania niewinności i swobodnej oceny dowodów. Ma ona charakter wszechstronny, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych. Odmienna w tym zakresie ocena obrońcy oskarżonego prowadzi do wniosku, którego nie sposób zaakceptować. Wynika z niej bowiem, że umowy sprzedaży nieruchomości należących dospółki (...)– pozbawiające ją prawa własności i prawa do prowadzenia na nich dotychczasowej działalności – były działaniem dla dobra tej spółki w sytuacji, gdy spółki, które nabyły nieruchomości, wydzierżawiły je jeszcze innym spółkom. Sąd Okręgowy zatem ocenił zgromadzone dowody, w tym wyjaśnienia oskarżonegoM. K. (1)zgodniez zasadami prawidłowego rozumowania oraz kierując się doświadczeniem życiowym. Sąd pierwszej instancji dał wiarę opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowościJ. S., akceptując wynikający z niej wniosek, że w dacie działania oskarżonychspółka (...)znajdowała się w sytuacji zagrożenia upadłością, którą ostatecznie ogłoszono w dniu 4.01.2011 roku. Podkreślił przy tym, że biegłyJ. S.sporządzając swoje pisemne opinie, nie znał wszystkich okoliczności m.in. w zakresie korygowania roszczeń przez pokrzywdzonych. O ile biegły opierał się w całości na liście wierzytelności, to pokrzywdzenie w rozumieniuart. 300 k.k.wymagało oceny wiarygodności dowodów z pozycji Sądu, czego biegły słusznie uniknął. Wreszcie wyniki postępowania upadłościowego, prowadzonego bez udziału biegłego, potwierdziły trafność jego wniosków co do poziomu zobowiązań spółki przewyższających wartość majątku masy upadłości spółki. Dlatego sama odmienna ocena merytoryczna przez skarżącego wniosków biegłego nie jest wystarczająca, jeżeli dowód z opinii biegłego jest przekonujący i zrozumiały dla sądu, który to obiektywnie i trafnie uzasadnił – fakt, że dowód ten nie jest przekonujący dla strony procesowej, nie może stworzyć podstawy do stosowania przepisuart. 201 k.p.k.
Wskazać również należy, iż zarzut obrazy prawa procesowego może zostać uznany przez Sąd odwoławczy za zasadny i skuteczny tylko wówczas, gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to rzeczywiste naruszenie przez Sąd orzekający określonego przepisu prawa procesowego oraz wskazanie przez skarżącego sposobu jego naruszenia. Drugi zaś warunek to wynikający z treściart. 438 pkt 2 k.p.k.obowiązek wykazania przez skarżącego wpływu obrazy danego przepisu prawa procesowego na treść wyroku. Jest przy tym oczywiste, że jeżeli naruszenie ma dotyczyć przepisówk.p.k.ze sfery gromadzenia dowodów to wpływ na treść wyroku przejawiać się powinien w dokonaniu przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych.W świetle powyższego, w przedmiotowej sprawie niezasadnie apelujący wywodzi naruszenie prawa do obrony oskarżonego, skoro z treści protokołu przesłuchania świadkaA. K. (1)(k. 8169-8172, t. 41) wynika, że miał on możliwość zadawania pytań temu świadkowi związanych z treścią zeznań złożonych przez niego wcześniej (k. 2094-2095, t. 11) i z uprawnienia tego korzystał. Odmienną zaś kwestią jest, że pytania te uchylano jako nieistotne. Ocenie bowiem podlegało postępowanie oskarżonegoM. K. (1)w zakresie zarzuconych mu czynów, natomiast ewentualnie wskazywany przez obrońcę interesE. K. (1)w doprowadzeniu spółki do upadłości nie stanowi przesłanki, która miałaby zwolnić oskarżonego od odpowiedzialności za własne działanie. Z tego względu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszeniaart. 6 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.Nie każde naruszenie przepisów postępowania jest wystarczające do postawienia skutecznego zarzutu, lecz tylko takie, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, co należy oczywiście w środku odwoławczym wykazać. Tego również w zakresie sformułowanych zarzutów naruszeniaart. 143 § 1 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 148 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.skarżący bezspornie nie czyni. Kolejno, bezzasadność obrazyart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.poprzez nie wskazanie w opisie czynu wszystkich niezbędnych znamion przestępstwa zart. 300 § 1 i 3 k.k.w postaci wykazania, że przedmiotem sprzedaży było mienie stanowiące własnośćspółki (...), wynika z pominięcia przez obrońcę oskarżonego okoliczności, iż w opisie czynu wskazano, że oskarżonyM. K. (1)popełnił zarzucony mu czyn działając jako prezes zarządu Spółki(...)Bałtyk sp.z o.o. z siedzibą wS.. Biorąc to pod uwagę, a także dalszą część opisu czynu – wynikają już jasne i oczywiste wnioski co do prawidłowości określenia przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikacji prawnej.
Przechodząc zatem do zarzutów sformułowanych w przedmiocie błędnych ustaleń faktycznych stwierdzić należy, że już samo zawarcie przez oskarżonegow imieniu spółki umów sprzedaży nieruchomości należących do spółki, na których prowadzona była działalność gospodarcza, doprowadziło do wyrządzenia spółce szkody majątkowej w wielkich rozmiarach, a tym samym uszczupliło zaspokojenie wierzycieli spółki. Umowy powyższe pozbawiły bowiemspółkę (...)nieruchomości, na których prowadzona była działalność gospodarcza, w sytuacji gdy spółka ta w dalszym ciągu pozostawała dłużnikiem osobistym swoich wierzycieli. Istotnym jest również, że dokonane przez oskarżonego czynności w dalszej kolejności przyczyniły się do ogłoszenia upadłości spółki wobec niemożności zaspokojenia wierzycieli spółki. Natomiast okoliczność, że syndyk odzyskał do masy upadłości sprzedane przezM. K. (1)nieruchomości tylko potwierdza słuszność tej tezy.Z tych względów zarzuty skarżącego, iż nie doszło do uszczuplenia czy udaremnienia zaspokojenia wierzycieli, uznać należy za bezzasadne. Natomiast wskazywana możliwość zaspokojenia pokrzywdzonych z prowadzonego postępowania upadłościowego jest irrelewantna z punktu widzenia znamion omawianego przestępstwa. Do istoty przestępstwa zart. 300 k.k.należy rzeczywiste wyrządzenie szkody, a jak sam skarżący wskazuje zostanie ona naprawiona dopiero po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego, co do jej wyrządzenia nie ma zatem wątpliwości. Natomiast wbrew wywodom obrońcy okoliczność uznania za nieważne czynności sprzedaży nie przeczy, że zanim doszło do ich unieważnienia, to nieruchomości zostały wyprowadzone z majątku spółki, a wierzyciele zwrócili sięz wnioskami o ogłoszenie jej upadłości właśnie ze względu na wyrządzone im szkody, które zgłosili na listę wierzytelności. Niesłusznie przy tym obrońca zarzuca, że szereg zobowiązań i wymagalność tych zobowiązań powstała po datach 28.10.2010 r. oraz 9.11.2010 r., a tym samym część podmiotów wskazanych na str. 31-34 wyroku nie była wierzycielami, skoro czas popełnienia zarzuconego czynu określono jako okres od lipca 2010 roku do stycznia 2011 roku. Analiza akt sprawy potwierdza, że prawidłowo Sąd Okręgowy jako pokrzywdzonych wskazał podmioty, których wierzytelności powstały przed styczniem 2011 roku. Z tego względu zarzuty obrazy przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 300 § 1 k.k.w zw. zart. 300 § 3 k.k.na uwzględnienie nie zasługiwały. Zwrócić uwagę należy, iż w okresie od lipca 2010 roku oskarżony uczestniczył w spotkaniach, w toku których ustalono plan wyprowadzenia majątku spółki, udzielono mu pomocy i rady w zakresie sposobu sprzedaży nieruchomości, wykorzystując przy zakupie nieruchomości spółki:(...) sp. z o.o.z siedzibą w(...) sp. z o.o.z siedzibą wG.,w którychR. P. (1)iM. N.mieli wpływ na podejmowane decyzje i spowodowali wynajem i dzierżawę zakupionych odspółki (...)nieruchomości i dalszą ich sprzedaż. Do stycznia 2011 roku plany te zostały wprowadzone w życie i zrealizowane, na skutek(...) spółka (...)została pozbawiona swojego majątku, w tym wskazanych pojazdów. Natomiast wyjście poza granice oskarżenia polega na orzekaniu poza jego podstawą faktyczną, wyznaczoną tym samym historycznym zdarzeniem, które jest pojęciem szerszym od pojęcia czynu oskarżonego odnoszącego się do działania lub zaniechania. Dla zachowania tożsamości czynu niezbędna jest niezmienność podmiotu czynu, przedmiotu ochrony, a w razie poczynienia innych ustaleń co do czasu i miejsca czynu, także tożsamości osoby pokrzywdzonej (zob. wyrok SN z dnia 25 sierpnia 2010 r., II KK 186/10, LEX nr 619624) – co wskazuje na bezzasadność zarzutu apelującego sformułowanegow tym przedmiocie.
Choć słusznie zarzuca skarżący, że nie zawarcie w umowach sprzedaży zapisów umożliwiających spółce wyegzekwowanie od nabywców nieruchomości zapłaty ceny nie należy do przesłanek zarzucanego przestępstwa – który to zwrot należało wyeliminować z opisu czynu – to jednak nie zmienia to oceny, że samo zawarcie umów sprzedaży nieruchomości spółki skutkowało wyrządzeniem jej szkody majątkowej w wielkich rozmiarach. Jednocześnie wobec weryfikacji akt sprawy należało wyeliminować z treści przypisanego oskarżonemu czynu jako pokrzywdzoną(...) sp. z o.o.wW., na co zresztą słusznie zwrócił uwagę Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Z kolei zarzucany brak dokonania precyzyjnych ustaleń – co do wysokości obciążeń hipotecznych na poszczególnych nieruchomościach, w tym hipotek łącznych i brak odniesienia tych wartości do wartości nieruchomości w datach sprzedaży,w dacie upadłości oraz dacie wyrokowania, jest niezasadny choćby z tego względu, że jak wynika z analizy akt sprawy nie doszło do zaspokojenia wierzycieli hipotecznych, co nastąpi dopiero w trakcie prowadzonego postępowania upadłościowego, w którym zgłosili oni swoje wierzytelności. Ustalenia zatem w przedmiocie postulowanym przez apelującego uznać należało za niecelowe. Z kolei stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że w 2009 r. spółka miała „ujemny wskaźnik wypłacalności gotówkowej” na dzień bilansowy odnosi się do zeznań świadkaM. P. (2), w których wskazał on, że „po wprowadzeniu korekt do bilansu spółki z 2009 r. wyszedł inny wynik finansowy tzn. wyszła strata”. Trudno zatem uznać by użyty przez Sąd,a kwestionowany przez apelującego zwrot miał powodować uchylenie czy zmianę wyroku, brak nawet wskazania w jakim zakresie miałoby to nastąpić. W zakresie ustalenia, że w skład szkody wchodzi m.in. również należność główna z tytułu niezapłaconych podatków(...)za okres od kwietnia 2009 roku do września 2009 roku wobec Drugiego Urzędu Skarbowego wK.zarzuty obrońcy również uznać należy za niezasadne. Wynikająca bowiem szkoda w kwocie 1.382.680 zł, do której naprawienia zobowiązani zostali oskarżeni, w tymM. K. (1), nie dotyczy należności wobec Drugiego Urzędu Skarbowego wK., jak niesłusznie wywodzi obrońca – orzeczona została na rzecz(...) sp. z o.o.wobec spadku wartości nieruchomości sprzedanych przez oskarżonego. Podobnie, wbrew zarzutom obrońcy oskarżonego, Sąd Okręgowy słusznie uznał(...)Urząd Skarbowyz siedzibą wG.za pokrzywdzonego. Jednak zgodzić należy się ze skarżącym, że wbrew ustaleniom Sądu roszczenie tej instytucji nie wynosi 539.819 zł – a opiewa na kwotę 90.651,24 zł, która to została uwzględniona przez syndyka na liście wierzytelności. Powyższe nie powoduje jednak zmiany w zakresie ustalenia, że podmiot ten jest pokrzywdzonym w sprawie. Natomiast wbrew zarzutom obrońcy oskarżonego wskazać należy, że pokrzywdzenieE. K. (1)wynika niez tytułu domagania się naprawienia szkody w zakresie wierzytelności nabytej od innej osoby, ale jest wynikiem działańM. K. (1)na szkodęspółki (...). Wobec wyzbycia się majątku spółki przez oskarżonego, wierzyciele spółki bowiem,w tym banki, domagały się swoich należności odE. K. (1), który będąc wspólnikiem poręczał kredyty zaciągane przez spółkę. Z tytułu poręczenia natomiastE. K. (1)przysługiwało roszczenie regresowe wobecspółki (...). Z tych względów słusznie przyznano mu status oskarżyciela posiłkowego w sprawie. Zasadnie też Sąd Okręgowy równieżBank (...)uznał za pokrzywdzonego, skoro w zarzucanym okresie podmiot ten był wierzycielem z tytułu udzielonych spółce kredytów. Wierzytelność Banku zgłoszona została i uwzględniona przez syndyka na liście wierzytelności, jednakże wbrew odmiennym ustaleniom sądu – w kwocie 961.138,76 zł. Powyższe zatem, jak również wskazywana przez obrońcę okoliczność sprzedaży wierzytelności nie powoduje zmiany w zakresie ustalenia, że działaniaM. K. (1)na szkodęspółki (...), uszczupliły wówczas zaspokojenie tego wierzyciela.
Natomiast wskazywanie przez oskarżonego, że nie ukrył trzech pojazdów mechanicznych, ponieważ dysponowali nimi pracownicy spółki, nie jest wystarczające dla uwolnienia się od odpowiedzialności od zarzucanego czynu. Wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy, zeznania świadków potwierdzają, że z samochodów firmy korzystałM. K. (1), który podejmował decyzje w zakresie użyczania, sprzedaży, wynajmowania pojazdów, były one użytkowane jak ta firma się skończyła, a potem ślad po nich zaginął (k. 8179, 8182, 8179, 8174-8176, t. 41).
Przechodząc do zarzutów sformułowanych co do czynu III oskarżenia zwrócić uwagę należy, iż jak wyjaśnił Sąd Najwyższy, pojęcie korzyści majątkowej, konkretyzującej cel działania sprawcy (animus lueri faciendi) jest w wykładni prawa karnego rozumiane szeroko – jako aktualne (współczesne) i przyszłe przysporzenie mienia, osiągnięcie korzyści majątkowej w konkretnych okolicznościach, ogólne polepszenie sytuacji majątkowej. Korzyść majątkowa w rozumieniuart. 286 § 1 k.k.jest pojęciem szerszym niż przywłaszczenie, stanowiące cel działania sprawcy (animus rem sibi habendi). Dlatego też, dla realizacji znamienia działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, sprawca nie musi dążyć do przywłaszczenia mienia stanowiącego przedmiot oszukańczych zabiegów, wystarczy, że zamierza osiągnąć korzyść majątkową wynikającą z niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez osobę czy inny podmiot wprowadzone w błąd. Dla przestępstwa oszustwa nie ma potrzeby wykazywania, że w chwili zawierania umowy sprawca nie miał zamiaru zapłacić za uzyskane świadczenie. Wystarczające jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd przez sprawcę. Do wprowadzenia w błąd skutkującego niekorzystnym rozporządzeniem mieniem wystarczające jest więc wywołanie błędnego wyobrażenia o okolicznościach decydujących o rozporządzeniu lub sposobie rozporządzenia (wyrok SN z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt III KK 148/15, LEX nr 1816561). Ponadto, wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy oskarżonego, wprowadzenie w błąd lub wyzyskanie błędu, o jakich mowa wart. 286 § 1 k.k., zachodzi także wtedy, gdy sprawca świadomie zataił przed kontrahentem obiektywnie istniejącą sytuację, która ma wpływ na możliwość realizacji warunków transakcji wynikających z umowy (zob. wyrok SN z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt V KK 240/17, OSNKW 2018/2/21, LEX nr 2410633). OskarżonyM. K. (1)jako prezes Zarządu(...) sp. z o.o.z siedzibą wS.posiadał wiedzę na temat aktualnej sytuacji finansowej spółki, w rzeczonym okresie przekonywał bowiem pracowników, że aktualne kłopoty finansowe spółki mają charakter przejściowy. Jednocześnie jednak w okresie przyjmowania do realizacji zamówień pokrzywdzonych, zbywał nieruchomości należące do spółki, niezbędne do prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej – salon sprzedaży i serwis, powiązane ze stacją paliw. Pokrzywdzeni wskazywali, że gdyby mieli świadomość co do sytuacji finansowejspółki (...)nie zawarliby umów i nie wpłacili zaliczek, które to wierzytelności zgłosili do masy upadłościowej. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że z powodu zniżki uzyskanej przez spółdzielnię(...)odP. (...), środki przekazane na zaliczkę doSpółki (...)nie stanowią szkody, skoro wierzytelność ta zgłoszona została do masy upadłościowej – była bowiem świadczeniem nienależnym. Z tych względów zarzuty sformułowane w tym zakresie przez apelującego nie zasługują na uwzględnienie. Jednakże wysokość szkody – wobec weryfikacji listy wierzytelności – należało na korzyść oskarżonego obniżyć do 34.417,51 zł, gdyż wysokość zaliczki pobranej odS. M.wyniosła 17.243,89 zł, nie zaś 17.300 zł jak przyjął Sąd pierwszej instancji.
Natomiast w zakresie czynu VI, wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy wskazać należy, że gdyby rzeczywiście było tak, jak podnosiM. K. (1), iż miał zamiar wywiązać się z umowy zawartej z państwemK., to otrzymane od nich pieniądze zgodnie z umową przeznaczyłby na spłatę leasingu i przeniósł na nich własność pojazduP. (...). Jednakże oskarżony pieniądze te wykorzystałw innym celu. Jego wyjaśnienia, że zamierzał wykupić samochód z leasingu ze środków jakieE. K. (1)miał wpłacić na kontospółki (...), nie sąw stanie zmienić dokonanej w tym zakresie oceny, co do jego zamiaru wywiązania się z zawartej umowy – skoro nie uczynił tego wówczas, gdy miał takie możliwości, bowiem przelew kwoty 99.000 zł od pokrzywdzonych nastąpił niezwłocznie po wzajemnych uzgodnieniach stron. Ostatecznie brak wywiązania się przez oskarżonego z zawartej umowy skutkował wypowiedzeniem przezJ. K. (1)warunków umowy i wystąpieniem na drogę sądową, gdzie uzyskał prawomocny nakaz zapłaty kwoty 99.000 zł wraz z odsetkami. Przy czym zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w postaciart. 286 § 1 k.k.w zakresie tego czynu, w istocie apelujący wywodzi z odmiennej oceny ustaleń faktycznych, jednakże o czym była mowa wyżej, ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji Sąd odwoławczy aprobuje i uznaje za prawidłowe, stąd zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Natomiast bezzasadność zarzucanego naruszenia przepisuart. 12 k.k.wynika z faktu, iż czas popełnienia tego przestępstwa, w zaskarżonym wyroku określono od dnia 22.02.2010 r. do dnia 23.02.2010 r., a nie jak wskazuje apelujący 22 i 23 lutego 2010 r. Niesłusznie są wobec tego wywody obrońcy, gdyż niewiadomym jest kiedy nastąpić miały wskazywane przez niego krótkie odstępy czasu.
Natomiast w zakresie zarzucanego naruszenia przepisów prawa karnego materialnego w postaciart. 91 § 1 i 2 k.k.poprzez niezastosowanie instytucji tzw. ciągu przestępstw do czynów zart. 286 § 1 k.k.opisanych w pkt. 5 i 7 wyroku należało przyjąć, że obrońca domaga się zastosowaniaart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., tj. w jego pierwotnym brzmieniu. W przeciwnym razie bezzasadność zarzutu sformułowanego w tym zakresie wynikałaby z wprowadzenia przez ustawodawcęz dniem 1 lipca 2015 r. określenia, iż to „wykorzystanie takiej samej sposobności” stanowi jeden z warunków zastosowania instytucji przewidzianej wart. 91 k.k.do przestępstw składających się na ciąg, które uzasadniają łączne ich wartościowanie na płaszczyźnie wymiaru kary. Sformułowanie „takiej samej sposobności” obecnie bowiem przesądza, że muszą to być okoliczności tworzące „taką samą” co do rodzajui gatunku sposobność popełnienia przestępstwa w odniesieniu do każdego z czynów spiętych klamrą ciągłości. Nie będzie więc – w świetle obowiązującego od dnia 1 lipca 2015 r. stanu prawnego – spełniało warunku ciągu przestępstw określonego za pomocą zwrotu „z wykorzystaniem takiej samej sposobności” popełnienie każdego przestępstwa z wykorzystaniem podobnych, zbliżonych, wykazujących podobieństwo, lecz nie takich samych okoliczności składających się na sposobność popełnienia przestępstwa (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II AKa 434/15, LEX 2188856). Jednakże rozpatrując przesłanki zastosowaniaart. 91 § 1 k.k.sprzed nowelizacji wskazać należy, że przepis ten znajduje zastosowanie w zakresie czynów zarzuconychM. K. (1)w pkt III i VI oskarżenia. Wynika to z istnienia przesłanki „podobnego sposobu” popełnienia czynów, który wiązać należy ze sposobem realizacji przestępstw popełnionych jako prezes zarządu spółki, a polegającym na powtarzalnym sposobie działaniai wykorzystywaniu powtarzającej się sposobności. Sąd odwoławczy zauważa wprawdzie, że przyjęcie działania w warunkachart. 91 k.k.jest formalnie postąpieniem na niekorzyść oskarżonego, bowiemart. 91 k.k.podnosi wysokość górnej granicy ustawowego zagrożenia przestępstwa o połowę. Jednakże działanie na korzyść, bądź niekorzyść określonego przepisu odnosi się do konkretnej sytuacji, w której przepis ten jest stosowany. Zatem, gdy orzeczona kara przy przyjęciu działania w warunkachart. 91 k.k., nie przekracza górnej granicy ustawowego zagrożenia danego przestępstwa, to stosowanie wymienionego przepisu nie jest postąpieniem na niekorzyść oskarżonego albowiem nie wymierza się kilku kar, a jedną karę za poszczególne ciągi przestępstw. W tej zaś sytuacji, mając na uwadze, że czyny oskarżonego opisane odpowiednio w pkt. 5 i 7 wyroku, w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.w jej pierwotnym brzmieniu stanowią ciąg przestępstw z uwagi na podobny sposób działania oskarżonego, dokonano modyfikacji wyroku w tym zakresie. W konsekwencji powyższego, uchyleniu podlegało rozstrzygnięcie o karach łącznych pozbawienia wolności oraz grzywnie wobec oskarżonegoM. K. (1). Za czyny przypisane oskarżonemu w pkt. 5 i 7 wyroku, stanowiące, przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., ciąg przestępstw zart. 286 § 1 k.k.w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, wymierzono mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych.
W zakresie czynu VII, wbrew zarzutom apelującego, analiza zeznań świadków, nie przekonuje by oskarżony kierował do nich prośby, nie zmierzające do wywarcia zabronionego skutku. ŚwiadekG. T.zeznała „prezes (…) poinformował mnie bym przyszła 3 stycznia 2011 po wypowiedzenie, że wręczy mi je z datą 29 grudnia 2010, chciał abym takie podpisała z datą wsteczną” (k. 270-271, t. 2). Natomiast świadekR. S.zeznał „była prośba o podpisanie rozwiązania umowy o pracę z datą 1 grudnia, to było powiedziane w ten sposób, że jeśli podpiszę to wypowiedzenie, to otrzymam świadectwo pracy i wynagrodzenie” (k. 13759, t. 69). Nie sposób takiego działania poprzez wywieranie na pracownikach presji uznać za prośby nie zmierzające do wywarcia zabronionego skutku. To, że skutek nie nastąpił wynikało jedynie z postawy tych pracowników, którzy nie ulegli „prośbom” oskarżonego, jednakżeG. T.co do wypowiedzenia, nie dała od razu odpowiedzi (k. 13885, t. 69), zaśR. S.konsultował się w tym przedmiocie w sądzie pracy (k. 13761, t. 69). Zarzut obrazy przepisówart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zakresie tego czynu w istocie apelujący wywodzi z odmiennej oceny ustaleń faktycznych, jednakże ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, Sąd odwoławczy aprobuje i uznaje za prawidłowe. Nadto nie wynika z nich, by działania oskarżonego jako nakłaniającego miały być nieefektywne, skoro pracownicy wstrzymali się z decyzją, nie odmawiając od razu podpisania wypowiedzenia umów o pracę z datą wsteczną. Stąd zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w tym przedmiocie, nie zasługują na uwzględnienie. Nie sposób przy tym uznać za okoliczności łagodzące wobecM. K. (1): braku wyrządzonej lub grożącej działaniem oskarżonego szkody oraz motywacji sprawcy, gdyż jest to jedynie dowolna, odbiegająca od wymowy dowodów, dokonana przez obrońcę jego własna ocena mająca na celu ekskulpację oskarżonego. Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej instancji, jak również grożące nakłanianym konsekwencje prawne w sytuacji popełnienia przestępstwa zart. 270 k.k.– przeczą takiej ocenie. Hipokryzją zaś jest wskazywanie, że nakłanianie pracowników do sfałszowania dokumentu było działaniem oskarżonego „powodowanym troskąo pracownikówG. T.iR. S.”. Sąd Apelacyjny także w odniesieniu do tych czynów przyjął ciąg przestępstw zart. 18 § 2 k.k.w zw. z  270§ 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k., stosującart. 4 § 1 k.k.i za ten ciąg wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawieart. 91 § 2 k.k.wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 600 (sześciuset) stawek dziennych grzywny, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych.
Przechodząc do wymiaru kar orzeczonych wobec oskarżonegoM. K. (1)wskazać należy, iż zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen można trafnie podnosić, gdy wymierzona kara nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przypisanego czynu, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy jest w odczuciu społecznym karą niesprawiedliwą (wyrok SNz dnia 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, z. 7-8, poz. 60). A tegow przedmiotowej sprawie nie ustalono. Sąd Odwoławczy uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i grzywny na skutek częściowego podzielenia argumentacji apelującego w przedmiocie kwalifikacji czynów zart. 286 § 1 k.k.oraz czynów zart. 270 § 1 k.k.jako ciągu przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.w jego pierwotnym brzmieniu (w zw. zart. 4 § 1 k.k.), o czym była mowa wyżej. Na skutek tego wymierzono skazanemu karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 (trzech) lat 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś grzywnę w wysokości 600 (sześćset) stawek dziennych po 100 (sto) złotych. W zakresie wymiaru kar łącznych Sąd Apelacyjny uznał, że w stosunku do oskarżonegoM. K. (1)winny one spełnić oczekiwane cele zarówno w zakresie wychowawczego oraz zapobiegawczego oddziaływania na osobę oskarżonego, jak również na płaszczyźnie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W pozostałym zakresie kary jednostkowe, jakie wymierzono oskarżonemuM. K. (1), uznać należy za adekwatne do stopnia zawinienia oskarżonego, jego motywacji i sposobu działania, a jednocześnie stopnia społecznej szkodliwości czynów, którymi wyrządził nie tylko wielomilionowe straty spółce, do której ochrony interesów był zobowiązany z racji pełnionej funkcji, ale i wyrządził szkody szeregu pokrzywdzonym pracownikom, jak i kontrahentom spółki. Odmienna zresztą argumentacja apelującego, opiera się na własnej i sprzecznej z ustaleniami sądu ocenie stanu faktycznego sprawy, w tym postępowania i motywacji oskarżonego. Natomiast w zakresie ustalonej stawki dziennej grzywny, wbrew zarzutom obrońcy, Sąd pierwszej instancji miał na uwadze możliwości zarobkoweM. K. (1), przy uwzględnieniu posiadanego przez niego wykształcenia, które wcale nie ograniczają się do pełnienia funkcji członka zarządu, rady nadzorczej czy komisji rewizyjnej, która to możliwość słusznie została czasowo zakazana. Nie doszło również do zarzucanego naruszeniaart. 4 § 1 k.k.poprzez niezastosowanie zasad intertempolarnych przy zastosowaniu i wymierzaniu kary łącznej. W zakresie reguł intertemporalnych dotyczących kary łącznej w związku z nowelizacją kodeksu karnego z 2015 r. postępowanie Sądu pierwszej instancji było jak najbardziej prawidłowe wobec jasnego brzmienia przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396), który wyklucza stosowanieart. 4 § 1 k.k.(tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt III KK 126/16, LEX nr 2123255).
Wbrew zarzutom obrońcy, prawidłowo Sąd pierwszej instacji orzekł o obowiązku naprawienia szkody w części, na wniosek syndyka reprezentującego(...) sp. z o.o.w upadłości likwidacyjnej w związku z utratą wartości nieruchomości wyprowadzonych z majątkuspółki (...)przez oskarżonego. W opozycji do zarzutów apelującego wskazać należy, iż słusznie wzięto pod uwagę ceny nieruchomości ustalone przez strony zawartych umów, gdyż po pierwsze nie odbiegały one od tych, jakie wynikały z operatów szacunkowych, zaś po drugie okoliczność uznania za nieważne czynności sprzedaży nie powoduje, że nieważne stają się ustalenia czynione wówczas przez strony, czy ich zamiar doprowadzenia czynności do skutku – unieważniony bowiem zostaje sam skutek. Natomiast operaty szacunkowe w zakresie wartości nieruchomości sporządzone zostały przez biegłych rzeczoznawców w toku postępowania upadłościowego po odzyskaniu nieruchomości do masy i na tę datę uwzględniono stan tych nieruchomości. Brak wiedzy co do ostatecznej ceny, za jaką uda się syndykowi sprzedać nieruchomości, wbrew odmiennym twierdzeniom apelującego, nie wyklucza istnienia szkody, a co do ustalenia jej wysokości dopuszczono dowód z opinii biegłych. Dokonanie przez biegłego porównania wartości nieruchomości w oparciu o ceny netto wskazane w aktach notarialnych z wartościami netto nieruchomości po odzyskaniu ich przez syndyka, uznać należy za trafne. Nie sposób przy tym podzielić zarzutów obrońcy co do braku precyzyjności ustaleń zawartych w operatach szacunkowych, tym bardziej w sytuacji, gdy apelujący domaga się obarczenia syndyka skutkami działań oskarżonego – ocena wartości nieruchomości dokonana bowiem została na datę odzyskania ich przez syndyka.
Apelacje oskarżycieli posiłkowych nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się wprost do zarzutu nie orzeczenia obowiązku naprawienia szkody określonego wart. 46 k.k.na rzecz pokrzywdzonychJ.iJ. K. (3)należy stwierdzić, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie jest zasadny. W rozpoznawanej sprawie, rozstrzygnięcie zgodnie z postulowanym przez małżonkówK.kierunkiem, stanowiłoby naruszenie klauzuli tzw. antykumulacyjnej przewidzianej wart. 415 § 1 zd. 2 k.p.k.(poprzednioart. 415 § 5 zd. 2 k.p.k.). Powyższe stwierdzenie jest efektem linii orzeczniczej Sądu Najwyższego – nie tylko cytowanego w skardze odwoławczej wyroku z dnia 26 lutego 2014 roku, ale także wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2016 roku, którą Sąd Apelacyjny podziela. Jak wskazuje Sąd Najwyższy przy uwzględnieniu możliwości egzekwowania roszczenia na podstawie przepisu zart. 299 § 1 k.s.h., mnożenie tytułów egzekucyjnych dotyczących tego samego roszczenia przez nakładanie na oskarżonych w postępowaniu karnym obowiązku naprawienia szkody na podstawieart. 46 § 1 k.k., w kontekście zadań, jakie realizuje przepis zart. 415 § 5 k.p.k.(art. 415 § 1 k.p.k.) jest niedopuszczalne. Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że pokrzywdzeni uzyskali w postępowaniu cywilnym nakaz zapłaty, który to nakaz stanowi tytuł egzekucyjny pozwalający pokrzywdzonym prowadzić na tej podstawie egzekucję swej należności. Wykładnia funkcjonalnaart. 415 § 5 k.p.k.wskazuje, że ratio legis tego przepisu sprowadza się do zapobieżenia funkcjonowaniu w obrocie prawnym tytułów egzekucyjnych dotyczących tej samej szkody, bez względu na osobę zobowiązaną do jej naprawienia. Podnoszona przez skarżących argumentacja odnośnie odmiennego charakteru roszczenia w zakresie przedmiotowym (charakter cywilnoprawny) i podmiotowym (spółka a członkowie zarządu) nie zmienia faktu, żeJ.iJ. K. (3)w konsekwencji (czy to na gruncie prawa cywilnego czy to karnego) doznali szkody w wysokości 99.000,00 zł, która wymaga naprawienia i tak, charakter subsydiarnej odpowiedzialności przewidzianej wart. 299 k.s.h.sprowadza się do tego, że w przypadku bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce – całym swoim majątkiem za jej zobowiązania odpowiadają solidarnie członkowie zarządu, przy czym wierzyciel nie musi dowodzić wysokości doznanej wskutek tego szkody, w inny sposób, jak poprzez przedłożenie tytułu egzekucyjnego stwierdzającego zobowiązanie spółki istniejące w czasie pełnienia przez oskarżonego funkcji prezesa i wykaże. że egzekucja wobec spółki okaże się bezskuteczna. Nie ulega jednak wątpliwości, że argumentacja apelacji nie opiera się na judykatach Sądu Najwyższego, a jedynie na odosobnionym poglądzie jednego z glosatorów, którego Sąd Apelacyjny nie podziela. Mając zatem na uwadze fakt, że pokrzywdzeni uzyskali prawomocny nakaz zapłaty co do tej samej wierzytelności i przedłożyli go w toczącym się postępowaniu upadłościowym wobecspółki (...), nałożenie obowiązku zart. 46 § 1 k.k., czyni niecelowym. Także apelacja oskarżyciela posiłkowegoE. K. (1)nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., to zarzut ten, jako z kategorii ocen można trafnie podnosić, gdy wymierzona kara nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstw, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy jest w odczuciu społecznym karą niesprawiedliwą. Tego jednak w przedmiotowej sprawie nie ustalono, bowiem przy miarkowaniu kar należnych oskarżonym, Sąd Okręgowy miał na względzie wszystkie wymienione ustawą okoliczności, przemawiające przeciw oraz za oskarżonym. Zmiana wyroku w zakresie kary co do oskarżonychM. K. (1)iR. P. (1)wynikała jedynie z zastosowania co do oskarżonegoM. K. (1)instytucji przewidzianej wart. 91 k.k., co w konsekwencji powodowało skazanie nie za cztery czyny, a za dwa ciągi przestępstw. Zważywszy na fakt, iżM. K. (1)został skazany za kilka czynów i stopień szkodliwości przypisanych mu czynów był wyższy, aniżeli czynów przypisanych oskarżonemuR. P. (1), niezwiązanemu zespółką (...), Sąd odwoławczy uwzględniając te okoliczności uznał za uzasadnione obniżenie kary wobecR. P. (1)wymierzonej mu w pierwszej instancji. Skarżącemu należy wskazać, iż obaj oskarżeni, oprócz kar pozbawienia wolności, zostali skazani także na kary grzywny, a nadto orzeczono wobec nich zakazy pełnienia określonych funkcji, co w połączeniu z nałożonym na nich obowiązkiem naprawienia szkody stanowi realną i odpowiednią do zawinienia dolegliwość.
Co do apelacji obrońców oskarżonychM. N.iR. P. (1). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie jest trafny. Wbrew temu co twierdzi obrońca oskarżonego, fakt żeM. N.współkach (...)-M.formalnie nie pełnił żadnych funkcji, nie podważa stanowiska przyjętego przez Sąd pierwszej instancji o winie oskarżonego w zakresie przepisania mu przestępstwa zart. 296 § 1 i 3 k.k.w zb. zart. 300 § 1 i 3 k.k.Zasadnie bowiem Sąd Okręgowy w oparciu o zeznaniaP. Z. (1)przyjął, że chociaż świadek ten formalnie był prezesem spółki(...), to jak sam się określił był prezesem „na papierze”, bo w spółce tej pełnił role podrzędne, a mianowicie zajmował się remontami i innymi pracami budowlanymi zakupionych nieruchomości. Natomiast zarządzaniem spółki w rzeczywistości zajmował się drugi wspólnikR. N. (1)oraz jego ojciec oskarżonyM. N., czego potwierdzeniem była obecność oskarżonegoM. N.w notariacie podczas podpisywania aktu notarialnego, odnośnie zakupu działki wS.odspółki (...). ŚwiadekZ.podkreślił jako wyjątkową sytuację, iż po raz pierwszy osobiście był stroną reprezentującąspółkę (...)w akcie notarialnym, bowiem zawsze dotąd umowy zawierałR. N. (1)i to on wspólnie z ojcemM. N.wyłącznie zajmowali się formalnościami związanymi z zakupem oraz dalszym obrotem nieruchomościami. Jeżeli się przy tym zważy, że świadekP. Z.zakupionej nieruchomości wcześniej nie widział, ani też nie posiadał kluczy do znajdujących się tam obiektów, nie był też zorientowany, co do posiadania udziałów w spółce wskazując, że wiedzę w tym zakresie miał oskarżonyM. N., to w pełni uzasadniony jest wniosek Sądu meriti, że świadekZ.był jedynie figurantem w spółce, zaś rzeczywistym decydentem w spółce obok synaR., był oskarżonyR. N. (2). Na rolę oskarżonych w pośredniczeniu przy wyprowadzaniu majątku zespółki (...)wskazywali też w swych zeznaniach świadkowieW. K. (2),B. P. (2), czyR. B., a co przedstawił Sąd Okręgowy na k. 41-43 pisemnych motywów i wywód w tym zakresie, jako logiczny i racjonalny, Sąd odwoławczy w pełni akceptuje. W uwzględnieniu uznanych za wiarygodne, spójnych wyjaśnień współoskarżonychP. C. (2),P. C. (1)iR. R. (1)oraz dowodów z aktów notarialnych obrazujących kolejne transakcje związane z obrotem składnikami majątkuspółki (...), na akceptację zasługuje stanowisko przyjęte przez Sąd orzekający, że oskarżeniR. P. (1)iM. N., działając wspólnie i w porozumieniu udzielili pomocy pełniącemu funkcję prezesa spółki, oskarżonemuM. K. (3)w dokonaniu przestępstwa, polegającego na uszczupleniu zaspokojenia wierzycieli tej spółki w okresie grożącej tej spółce upadłości i wyrządzenia tej spółce szkody majątkowej w wielkich rozmiarach.
Z treści aktów notarialnych wynikało, że nieruchomości stanowiące własnośćspółki (...)zostały sprzedanespółkom (...)–M., w których udziały posiadał oskarżonyR. P. (1)i występował w nich jako prokurent, a następnie po upływie okresu dwóch miesięcy, nieruchomości te zostały zakupione przezspółkę (...), w której wspólnikami byli obaj oskarżeni oraz przezspółkę (...), w której faktycznie, jak wykazano wyżej, zarządzał oskarżony Niemiec oraz jego synR.. Jeśli się zważy na treść obdarzonych wiarygodnością przez Sąd pierwszej instancji depozycji złożonych przezP. C. (1)iP. C. (1)orazR. R. (1), to zasadnie Sąd ten przyjął, iż oskarżeniR. P. (1)i Niemiec wydatnie pomogli oskarżonemuM. K. (1)w wyprowadzeniu majątkuspółki (...). WspółoskarżeniP. C. (2)iP. C. (1)spójnie twierdzili, iż całą dokumentację oraz związane z tym czynności w notariacie w tym uzgadnianie terminów zawarcia umów dotyczące utworzeniaspółek (...)zorganizowali oskarżeni Niemiec iR. P. (1). Zbieżnie wyjaśnił też oskarżonyR. R. (1)stwierdzając, iż w procederze utworzenia wymienionych spółek, o wszystkich decydowałR. P. (1)„ przychodziłR. P. (1)i mówił do mnie np. że dzisiaj idę do notariusza podpisać umowę…”. Powyższe także dowodzi ustaleń Sądu meriti, że obaj oskarżeni co najmniej od miesiąca lipca 2010 r. (data spotkania wG.), aktywnie pomagaliM. K. (1)w wyprowadzeniu majątkuspółki (...)i pozostawieniu jej jako podmiotu zadłużonego, ale bez majątku. Okoliczność, że oskarżonyM. N.osobiście nie był związany zespółką (...)nie podważa ustaleń Sądu merytorycznego, skoro zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że obaj oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu – nieruchomości zakupione przezR. P. (1)w imieniuspółki (...)zostały następnie sprzedane spółce należącej do obu oskarżonych –F.(...). Powyższe świadczy o tym, że w istocie, jak przyjął Sąd orzekający, oskarżeniR. P. (1)i Niemiec udzielili oskarżonemuM. K. (1)wydatnej pomocy w wyprowadzeniu majątku z zadłużonejspółki (...), przy czym także wspólnie uzgadniali sposób, w jaki oskarżonyM. K. (1)może kontynuować działalność gospodarczą w nowych, niezadłużonych spółkach, a pozostawić bez majątku zadłużonąspółkę (...). Podnoszona w apelacjach argumentacja, że oskarżonyM. K. (1)jako prawnik, nie potrzebował ze strony mniej wykształconych oskarżonych pomocy do swoich działań, nie przekonuje. Przede wszystkim zachowanieM. K. (1)ujawnione na tle zgromadzonych dowodów nakazuje uznać, że jego praktyczna wiedza w zakresie zarządzania i gospodarowania podmiotem gospodarczym jest umiarkowana. Odwrotnie należy przyjąć w odniesieniu do oskarżonych – ich wieloletnie działania na rynku nieruchomości i podejmowane na tle rozpoznawanej sprawy czynności uzasadniają przyjęcie, że dysponowali wiedzą i możliwościami dla zrealizowania zamierzonego przez oskarżonegoM. K. (1)celu.
Za nietrafny uznano zarzut apelujących dotyczący obrazy prawa materialnego, tj.art. 296 § 2 i 3 k.k.orazart. 308 k.k.w sytuacji, gdy Sąd Okręgowy nie przypisał oskarżonym cechy zajmowania się „sprawami majątkowymi”. Bazując na trafnie dokonanych przez Sąd orzekający ustaleniach faktycznych, opartych na bardzo rzetelnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i ocenie tych dowodów w zgodzie zart. 7 k.p.k., należy przyjąć, iż obaj oskarżeni byli w pełni świadomi trudnej sytuacji finansowejspółki (...). Kolejne transakcje sprzedaży, dzierżawy nieruchomości wyprowadzonych przez oskarżonegoM. K. (1)zespółki (...)służyć miały pozostawieniu spółki z długami, a kontynuowanie działalności dotychczasowej na wydzierżawionych spółkach założonych przez oskarżonych braciC.iR. R. (1)– (...)C.i(...)G.. Bezspornym jest, że to oskarżonyM. K. (1)jako prezes spółki(...)Bałtyk spełnia podmiotową cechę warunkującą realizację znamion czynu zabronionego zart. 296 k.k.w postaci „bycia zobowiązanym do zajmowania się sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej”. Jednak bez wątpienia obaj oskarżeni tej okoliczności byli świadomi, w szczególności, gdy się zważy, że sami od dłuższego czasu zajmowali się obrotem nieruchomościami w szerokim zakresie, a zatem jako współdziałającym w formie pomocnictwa z oskarżonymM. K. (1), zasadnie przypisał im Sąd Okręgowy odpowiedzialność z przepisuart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 296 k.k.Zważywszy na fakt, że w sytuacji grożącejspółce (...)niewypłacalności, oskarżeni udzielili pomocy oskarżonemuM. K. (1)w przeniesieniu składników majątku spółki do zależnych od siebie spółek, to w oczywisty sposób doprowadzili tym samym do uszczuplenia możliwości zaspokojenia się wszystkich wierzycieli spółki, a więc działali z zamiarem o jakim stanowi przepis zart. 300 § 1 k.k.Także zakwalifikowanie działań oskarżonych w warunkach zart. 308 k.k.jest prawidłowe. Przepis ten nie formułuje znamion osobnego przestępstwa, a dotyczy wyłącznie przestępstw, w których podmiotem może być dłużnik lub wierzyciel, a więc stypizowanych wart. 300 § 1-3 k.k.Zasadnie też Sąd Okręgowy orzekł w oparciu oart. 46 § 1 k.k.o zasądzeniu solidarnie od oskarżonych kwoty 1.382.680 zł tytułem naprawienia szkody. Wobec braku dokumentacjispółki (...), którą jak trafnie przyjął Sąd orzekający ukryłM. K. (1)przy współdziałaniu z oskarżonymR. P. (1), prawidłowo Sąd ten, w oparciu o wyliczenia biegłych przyjął wysokość szkody, jako różnicę pomiędzy wartością nieruchomości w chwili ich sprzedaży przezspółkę (...), a wartością tychże nieruchomości po odzyskaniu ich przez syndyka masy upadłościowej. Niemniej istotny w sprawie jest fakt, że toczące się postępowanie upadłościowe potwierdziło zasadność wniosków w opinii biegłego w zakresie poziomu zobowiązańspółki (...), przewyższających wartość majątku masy upadłości spółki. Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonegoR. P. (1), dokonana przez Sąd merytoryczny ocena zeznań świadkaZ. G. (1)nie budzi zastrzeżeń Sądu odwoławczego, albowiem jest logiczna, zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Słusznie Sąd ten obdarzył wiarygodnością pierwsze zeznania świadkaG., jako spontaniczne i bezwpływowe. Treść tych zeznań w zestawieniu z postępowaniem oskarżonegoM. K. (1)wobecJ. T. (1), wyznaczonego na nadzorcę tymczasowego spółki, który domagał się wydania dokumentacji(...) spółki (...)– polegającym na niepoinformowaniuJ. T. (1)o zmianie siedziby spółki, a następnie wywiezieniu całej dokumentacji spółki w nieznane miejsce, prowadzi do jedynego logicznego wniosku, że tak jak utrzymywał w pierwszych zeznaniachZ. G. (1)– do przyjęcia przezeń funkcji prokurentaspółki (...)namówił go za kwotę 700 zł oskarżonyR. P. (1), przekazując mu niewielką część dokumentów pracowniczych oraz przedłożył do podpisania protokół przekazania dokumentacji spółki. Następnie protokół ten został przedstawiony przezM. K. (1), jako dowód na to, że całą dokumentację spółki przekazał on prokurentowiZ. G. (1), co miało służyć uchyleniu się od odpowiedzialności za zniknięcie dokumentacji, a obarczyć tymZ. G. (1). W tym miejscu należy zauważyć, iżZ. G. (1)był osobą schorowaną, bez stałego miejsca zamieszkania, bez stałych źródeł utrzymania, karaną, od lat związaną z oskarżonymR. P. (1), który przejął dom będący wcześniej własnościąZ. G.. Nie sposób przyjąć zatem w kategorii zdroworozsądkowego myślenia, by taką osobę miał oskarżony polecićM. K. (1), jako godną zaufania, której można powierzyć funkcję prokurenta spółki. W świetle uznanych za wiarygodne depozycji złożonych przez świadkaG., uprawnionym jest przyjęcie, że będąc zależnym odR. P. (1), bo korzystającym z jego mieszkania oraz środków na utrzymanie, spełniał on prośby i oczekiwania tegoż oskarżonego bez względu na to, iż w istocie, jak podnosi to skarżący, czuł się on skrzywdzony i wykorzystany (wyłudzenie domu za niewielką część zapłaty ceny) przez oskarżonegoR. P. (1). W tych warunkach należało podzielić pogląd Sądu orzekającego, że przedłożony przezM. K. (1)protokół przejęcia dokumentacji spółki przezZ. G. (1)był nieprawdziwy, służący potwierdzeniu dokonania czynności, do których w rzeczywistości nie doszło. Dlatego ocena prawna zachowania oskarżonegoR. P. (1)(podobnie, jak iM. K. (1)) przyjęta zaskarżonym wyrokiem była błędna, co słusznie kontestuje autor apelacji zarzucając obrazę przepisuart. 18 § 2w zw. zart. 271 k.k.Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż fałszywy protokół nie może stanowić dokumentu w rozumieniuart. 271 k.k., a przy tym, dla przyjęcia takiej kwalifikacji wymagane jest żeby sporządzony prawdziwy dokument, poprzez jego wystawienie powodował skutki „na zewnątrz”. W omawianej sytuacji podrobiony protokół przekazania dokumentacjispółki (...)cech tych nie spełnia. Natomiast zachowanie oskarżonegoR. P. (1)należało ocenić, jako wypełniające znamiona czynu zart. 270 § 1 kkw zb. zart. 276 k.k.w zw. zart. 12 kk, albowiem w świetle prawidłowo poczynionych przez Sąd merytoryczny ustaleń, działając wspólnie i w porozumieniu zM. K. (1), skłoniłZ. G. (1)do podpisania nieprawdziwego protokołu o przyjęciu przezeń dokumentacjispółki (...). Te działania oskarżonego Pochmary słusznie Sąd Okręgowy ocenił jako współdziałanie z oskarżonymM. K. (1)w celu uniemożliwieniaJ. T. (1)jako ustanowionemu nadzorcy tymczasowemu, przejęcia dokumentacji spółki. Podnoszony apelacją brak określenia miejsca ukrycia dokumentacjispółki (...)nie eliminuje, jak chce tego skarżący możliwości przypisania oskarżonemu czynu zart. 276 k.k.Odnosząc się do zarzutu błędnych ustaleń faktycznych należy stwierdzić, że słusznie Sąd orzekający ustalił, że oskarżeniR. P. (1)i Niemiec wydatnie pomogli współoskarżonemuM. K. (1)w doprowadzeniu do wyrządzenia szkody majątkowejspółce (...)w wielkich rozmiarach, przez co uszczuplono zaspokojenie wierzycieli tejże spółki. Sprzedaż wszystkich składników majątkowych spółki wobec niemożności zaspokojenia wierzycieli spółki doprowadziła do ogłoszenia upadłości. Fakt odzyskania przez syndyka wszystkich nieruchomości i włączenie ich do masy upadłości wbrew temu co twierdzi apelujący, nie tworzy sytuacji, że szkoda została naprawiona. Pomieszczone na stronie 114 – 115 uzasadnienia, wywody Sądu orzekającego odnoszące się do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku syndyka o naprawienie szkody, Sąd odwoławczy w pełni akceptuje, spadek wartości odzyskanych nieruchomości w stosunku do ich wartości w chwili sprzedaży jest ewidentny co wynikało z wyliczeń biegłych rzeczoznawców. Zaskakująca, bo niewiarygodna jest wysuwana przez skarżących teza, ze oskarżeni nie posiadali świadomości zadłużeniaspółki (...)w chwili zawierania umów kupna – sprzedaży. Zważywszy na długoletnie doświadczenie oskarżonych w obrocie nieruchomościami, udziały w wielu spółkach oraz sposób działania ujawniony na tle materiału dowodowego sprawy, nie sposób przyjąć przy uwzględnieniu zasad racjonalnego myślenia, by przy zawarciu aktów notarialnych, w których ujawnione były hipoteki, w tym hipoteki łączne, oskarżeni byli nieświadomi zadłużeń spółki. Zgromadzone dowody wszak wskazują na przyjęcie określonej metody działania, przynajmniej od połowy roku 2010 skierowanej na udzielenie pomocy w realizacji powziętego przezM. K. (1)planu ucieczki z majątkiem spółki i pozostawienia jej z długami.
Co do apelacji obrońcyR. R. (1)to stwierdzić należy, iż tak jak inni skarżący, słusznie podnosi się w niej zarzut obrazyart. 46 § 1 k.k.poprzez orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w kwocie 1586,84 zł na rzeczE. K. (1). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie jest trafny. Sąd merytoryczny zasadnie uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonegoR. R. (1), złożone w toku postępowania przygotowawczego, jako że są one logiczne, nie nacechowane przemyśleniami oraz zbieżne z uznanymi za wiarygodne depozycjami współoskarżonychP. C. (1)orazP. C. (2)i na tle zgromadzonych dowodów obrazują skalę działań wszystkich oskarżonych, realizujących celeM. K. (1)i współdziałających z nim oskarżonychR. P. (1)iR. N. (1)– jak określił to oskarżonyM. R.– utworzenia nowych spółek i na nie przenieść wszystkie składniki majątkowespółki (...)i spółkę tę pozostawić z długami, co w skutek współdziałania wszystkich oskarżonych, w tymR. R. (1), w rzeczywistości nastąpiło. Skarżący nie zauważa, że oskarżonyR. R. (1)składając wyjaśnienia w prokuraturze, w których przyznał się do zarzutu, czynił to w obecności obrońcy. Dlatego nie sposób przyjąć, jak sugeruje skarżący, iż przyznał się on do winy tylko wyłącznie z tego powodu, iż obawiał się tymczasowego aresztowania. Wskazane przez oskarżonegoR. R. (1)okoliczności spotkania wG.z współoskarżonymiM. K. (1),R. P. (1),M. N.orazP. C. (2), w trakcie którego uzgodniono plan wyprowadzenia majątku z zadłużonejspółki (...), znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniachP. C. (1)iP. C. (2)oraz w działaniach oskarżonychK.,R. P. (1)iM. N., które doprowadziły do sprzedaży całego majątku należącego dospółki (...). W sytuacji, gdy oskarżonyR. R. (1)przyznał, że za namową swojego szwagraR. P. (1)został wspólnikiem nowo utworzonychspółek (...), dzierżawiących nieruchomości uprzednio należące dospółki (...), bowiem oskarżonyR. P. (1)chciał poprzez jego osobę sprawować kontrolę nad wymienionymi spółkami, to trafnie Sąd merytoryczny uznał, że działania oskarżonegoR. R. (1)w powiązaniu z zachowaniami pozostałych współoskarżonych stanowiły realizację uzgodnień przyjętych na spotkaniu wG., skutkiem czego doszło do zbycia składników majątkowych na rzecz spółek, z którymi związani byli oskarżeni Niemiec iR. P. (1), a następnie ich wydzierżawienia nowo utworzonym spółkom, w których udziałowcem, w celu zabezpieczenia interesów oskarżonegoR. P. (1), był takżeR. R. (1). Apelującemu należy wskazać, że oskarżonyR. R. (1)był nadto prezesem zarządu współce (...), która to spółka jako pierwsza nabyła odspółki (...)nieruchomość z budynkiem wS., po czym, w niedługim czasie nieruchomość ta została sprzedanaspółce (...), należącej do oskarżonychR. P. (1)iM. N.. Powyższe, w zestawieniu z treścią obdarzonych wiarygodnością wyjaśnień oskarżonegoR. R. (1)przeczy prezentowanej w apelacji tezie, że oskarżonyR. R. (1)nie był świadom zadłużeńspółki (...). Stan zadłużenia wymienionej spółki był bowiem przedmiotem spotkania oskarżonych wG., gdzie zawiązano porozumienie mające na celu uszczuplenie i udaremnienie zaspokojenia wszystkich wierzycielispółki (...), a więc także tych, niezabezpieczonych hipotecznie. Wobec faktu, iż wskutek powiązanych ze sobą działań oskarżonych, w tymR. R. (1),spółka (...)została postawiona w stan upadłości, a wierzyciele zarówno hipoteczni, jak i pozostali, nie zostali dotychczas spłaceni, to prawidłowe jest stanowisko Sądu orzekającego, żeR. R. (1)wydatnie pomógłM. K. (1)w dokonaniu przestępstwa utrudniania zaspokojenia wierzycielispółki (...)w okresie grożącej tej spółce upadłości. W uwzględnieniu racji skarżącego, co do wadliwego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie nałożenia obowiązku naprawienia szkody na rzeczE. K. (1), Sąd odwoławczy rozstrzygnięcie w tym zakresie uchylił. Bezspornie Sąd Okręgowy ustalił, żeE. K. (1)wierzytelność w kwocie 1586,86 zł nabył w drodze cesji odL. K.. Nie może być zatem uznany za osobę, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone (art. 49 § 1 k.p.k.), co wyklucza możliwość zasądzenia na jego rzecz obowiązku naprawienia szkody po myśliart. 46 § 1 k.k.
W uwzględnieniu zarzutów apelacji Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok przyjmując wobecM. K. (1)w odniesieniu do czynów kwalifikowanych do czynów zart. 286 § 1 kkoraz do czynów zart. 270 § 1 i 18 § 2 kkw zw.art. 270 § 1 kkprzyjął ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 kki wymierzył mu za te ciągi odpowiednio karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 300 stawek dziennych po 100 złotych oraz karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Powyższe implikowało orzeczenie nowej kary łącznej w wysokości 3 lat i 6 miesięcy oraz kary 600 stawek dziennych grzywny po 100 złotych. Zważywszy na ilość przypisanychM. K. (1)czynów, jego wiodącą rolę w popełnieniu przestępstw, Sąd Apelacyjny uznał, iż złagodzenia wymaga rozstrzygnięcie doR. P. (1), któremu przypisano popełnienie czynów dwóch i odpowiednio wymierzył oskarżonemu za czyn zart. 270 § 1 kkw zb. zart. 276karę 10 miesięcy pozbawienia wolności zaś wymierzoną karę za czyn drugi obniżył do 2 lat i 250 stawek dziennych po 100 złotych. Skutkiem tego było orzeczenie nowej kary łącznej pozbawienia wolności, którą ukształtowano w wysokości 2 lat i 2 miesięcy. Tak orzeczone kary wobecM. K. (1)iR. P. (1)czynią zadość dyrektywom zawartym wart. 53 § 1 i 2 kki są współmierne do zawinienia. Jeśli się zważy na wysokość orzeczonych kar finansowych a także nałożony obowiązek naprawienia szkody oraz zakazy orzeczone na podstawieart. 41 i 43 kkto należy uznać, iż wymierzone oskarżonym kary w uwzględnieniu wszystkich rozstrzygnięć stanowią odpowiednią dolegliwość do stopnia szkodliwości społecznej oraz zawinienia oskarżonych. W stosunku do oskarżonychM. N.iR. R. (1)kary wymierzone w pierwszej instancji są należycie ukształtowane, z uwzględnieniem zasad wymienionych wart. 53 kk. Zasądzono od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki w postępowaniu (art. 633 kpk) natomiast zwolniono ich od ponoszenia opłat po myśliart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Mając na uwadze zasady słuszności oskarżycieli posiłkowych zwolniono od kosztów sądowych związanych z postępowaniu odwoławczym (art. 624 § 1 kpk).
SSA Stanisław Kucharczyk SSA Bogumiła Metecka-Draus SSA Janusz Jaromin