Sąd Rejonowy w Piszu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 313/17
Data wyroku: 2018-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: SSR Mariusz Popławski
Słowa kluczowe: Przestępstwa karnoskarbowe
Podstawa prawna: art. 57§1 kks

Sygn. akt II W 313/17

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyM. D.począwszy od 01.10.2014 r prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów z siedzibą w miejscowościW.. Prowadząc działalność w roku 2016 wymieniony rozliczał się ze swych przychodów w formie zryczałtowanej. Zgodnie z art. 21 ust.1 ustawy z 20.11.1998 (Dz.U. nr 144 poz. 930 z późn.zm.) o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne , podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc obliczać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca , a za miesiąc grudzień – w terminie złożenia zeznania. OskarżonyM. D.złożył w dniu 13.02.2017 r zeznanie PIT 28 o wysokości uzyskanego przychodu , wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok 2016 . Nie opłacił jednak w terminie należnego ryczałtu wykazanego w zeznaniu za miesiąc grudzień 2016 r w kwocie 4107 zł. Należnego podatku nie wpłacił do dnia orzekania w sprawie.
M. D.jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych zobowiązany jest zgodnie zart. 42 ust.1a ustawy z 26.07.1991r o podatku dochodowym od osób fizycznych(Dz.U. nr 80 poz.350 z późn.zm.) do przesłania rocznej deklaracji według ustalonego wzoru do właściwego urzędu skarbowego w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym. Oskarżony w roku podatkowym 2016 dokonał wpłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące styczeń , luty , sierpień po 30 zł oraz za lipiec 60 zł jednakże w wymaganym ustawowo terminie tj do końca stycznia 2017 r nie złożył właściwej deklaracji rocznej PIT 4R.
/dowód: zeznanie świadkaA. S.k.19v-20,87-87v; zeznanie świadkaA. I.k.23v-24,87v-88; zeznanie świadkaS. K.k.44v-45,88; zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia wykroczenia skarbowego k.1,6 ; karta zaległości k.2; kopia zeznania PIT 28 k.3-5; korespondencja kierowania do podatnika k.7-9; zestawienie dochodów podatnika k.54; informacja o stanie zaległości k.85,99,100; rozliczenie uzyskanych kwot k.92-98; wyjaśnienia oskarżonego k. 86v-87/
OskarżonyM. D.przyznał się do popełnienia czynu zarzuconego mu jako drugi. Odnośnie czynu pierwszego oświadczył ,że ma wątpliwości co do swego zawinienia.M. D.wyjaśnił ,że wpłacał pieniądze na konto Urzędu Skarbowego w każdym miesiącu i wydaje mu się ,że wpłacił również ryczałt za grudzień 2016 r. Wiosną 2017r miał wypadek samochodowy w związku z czym stracił pojazd którym wykonywał działalność oraz poniósł straty. Wówczas zawiesił działalność gospodarczą i wyjechał do Holandii w celach zarobkowych. Na początku 2017 r posiadał jeszcze środki finansowe(zob. wyjaśnienia oskarżonego k. 86v-87).
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego , który w zasadzie przyznał się do popełnienia obu zarzuconych mu wykroczeń skarbowych.M. D.opisał okoliczności związane z nie wywiązaniem się przez niego z obowiązku podatkowego . Wyjaśnienia oskarżonego korespondują z innymi dowodami w sprawie zebranymi przez Urząd Skarbowy wP.. Stan faktyczny w sprawie jest raczej bezsporny.
Sąd nie miał również wątpliwości co do prawdziwości zeznań świadkówA. S.(k.19v-20,87-87v),A. I.(k.23v-24,87v-88)orazS. K.(k.44v-45,88). Zeznania świadków korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego jak również nie są sprzeczne z innymi dowodami w sprawie .
Sad dał wiarę pozostałym dokumentom dołączonym do aktu oskarżenia. Nie ujawniły się okoliczności nakazujące wątpić w ich prawdziwość.
Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy ustalono ,że oskarżonyM. D.w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą w sposób uporczywy nie wpłaca w ustawowym terminie należnego podatku w kwocie 4107 zł , mimo złożonego zeznania PIT 28 w dniu 13.02.2017r. Zachowanie oskarżonego nosi znamiona wykroczenia skarbowego zart. 57 § 1 kks. WprawdzieM. D., jak stwierdził , nie wyklucza tego że podatek mógł wpłacić w terminie , jednak do czasu zamknięcia przewodu sądowego nie złożył żadnego dokumentu ten fakt potwierdzający. Jak wynika z zestawienia sporządzonego przez Urząd Skarbowy wP., oskarżony po raz ostatni dokonał wpłat w dn.10.02.2017 r(k.92v), jednakże wpłaty przeznaczone były na poczet innych należności. Po tym zaprzestał dokonywania wpłat i do dnia dzisiejszego ciążą na nim zobowiązania podatkowe. W ocenie sądu czyn oskarżonego miał charakter umyślny.M. D.miał świadomość obowiązku terminowego regulowania swoich zobowiązań podatkowych i przypisany mu czyn chciał popełnić (art.4 § 2 kks). Jak widać z zestawienia przygotowanego przez Urząd Skarbowy oskarżony swoje zobowiązania regulował w sposób nieterminowy , część z przeterminowanych należności ściągnięto w drodze egzekucji. Podkreślić należy ,że kwoty zaległego podatku nie wpłacił do dnia orzekania (k.100) , co potwierdza uporczywość jego zaniechania. Należy jeszcze zauważyć ,że oskarżony w dacie popełnienia czynu dysponował pieniędzmi , co potwierdził składając swe wyjaśnienia w sprawie.
Sąd ustalił , również żeM. D.jako płatnik wbrew obowiązkowi nie złożył wymaganej deklaracji rocznej PIT 4R. Czyn oskarżonego nosi cechy wykroczenia skarbowego zart.79 § 2 kks
Wymierzając karę oskarżonemu sąd kierował się treścią przepisuart.48 § 1 kksoraz dyrektywami wymiaru kary określonymi wart. 12 oraz 13 kks. Niewątpliwie czyny oskarżonego cechowała umyślność. Zostały one popełnione przez zaniechanie mniej więcej w tym samym czasie. Po ujawnieniu wykroczeńM. D.nie wyrównał należności podatkowej nawet w części , nie złożył również wymaganej deklaracji PT 4R. Na korzyść oskarżonego sąd poczytał jego dotychczasowy , nienaganny sposób życia. Oskarżony nie wchodził dotychczas w konflikt z prawem(k.75). Wymierzając karę brał również pod uwagę treśćart. 48 § 1 kks. W związku z tym , że minimalne wynagrodzenie w roku 2017 wynosiło 2000 zł sąd mógł orzekać karę grzywny od dolnej granicy wynoszącej 200 zł . Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sąd uznał, że kara łączna grzywny w kwocie 1000 zł jest karą adekwatną do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów. Dlatego przy zastosowaniuart.50 § 1 kkskarę grzywny w tej kwocie wymierzył.M. D.podejmuje aktualnie pracę zarobkową na terenieH., nie ma również żadnych osób na swoim utrzymaniu więc orzeczoną karę będzie w stanie zapłacić.
O kosztach obrony świadczonej z urzędu sąd orzekł w pkt II wyroku.
Na podstawieart. 627 kpk,art. 113 §1 kksiart.3 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychsąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi w sprawie w całości.

ZARZĄDZENIE
-(...)
-(...)
-(...)
(...)