Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 292/18
Data wyroku: 2018-09-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Szadkowski, Andrzej Walenta, Jarosław Sobierajski
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt IX Ka 292/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 września 2018 roku
Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący Sędzia SO Jarosław Sobierajski (spr.)
Sędziowie SO Piotr Szadkowski
SO Andrzej Walenta
Protokolant st. sekr. sądowy Magdalena Kaiser
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń-Wschód w Toruniu Marcina Licznerskiego

po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 roku
sprawyW. T.oskarżonego zart. 286 § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu
z dnia 30 stycznia 2018 roku sygn. akt VIII K 1405/17

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce orzeczonej wobec oskarżonego kary 10 miesięcy pozbawienia wolności wymierza mu karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności;

II
w pozostałym zakresie tenże wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za drugą instancję i wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 292/18

UZASADNIENIE
W. T.został oskarżony o to, że w okresie od 11 marca 2015 roku do dnia 8 maja 2015 roku wT., działając z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłM. S.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że prowadzącPrzedsiębiorstwo (...), po uprzednim wprowadzeniu w błąd co do możliwości płatniczych i zamiaru wywiązania się z zobowiązań, dokonał zakupu paliwa na podstawie faktur VAT z odroczonymi terminami płatności, a następnie nie wywiązał się z obowiązku zapłaty, czym spowodował stratę w kwocie 36 090,20 zł na szkodęM. S.
-tj. o czyn zart. 286 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Toruniuwyrokiem z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt VIII K 1405/17, uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i – po zastosowaniuart. 37a kk– wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 35 § 1 kkzobowiązał go do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, a nadto na podstawieart. 46 § 1 kkzobowiązał go do naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego poprzez zapłatę kwoty 36 090,20 zł; orzekając o kosztach zwolnił oskarżonego od opłaty, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Wyrok ten zaskarżyłw części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego prokurator. Zarzucił mu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, mianowicieart. 335 kpkw zw. zart. 343 § 6 kpk, polegającą na orzeczeniu kary odmiennej od uzgodnionej w dniu 4 grudnia 2017 r. z podejrzanym i wskazanej we wniosku o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy, załączonym do aktu oskarżenia, i wymierzeniuW. T.kary 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz zobowiązaniu go do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym w sytuacji, gdy uzgodniona z wyżej wymienionym została kara ograniczenia wolności w wymiarze 12 miesięcy. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I poprzez orzeczenie wobecW. T.kary 12 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazane przez sąd w wymiarze 20 godzin miesięcznie oraz o utrzymanie w pozostałym zakresie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się generalnie zasadna.
Na wstępie stwierdzić jednak należy, że prokurator błędnie wskazał kierunek zaskarżenia, skoro domaga się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary ograniczenia wolności w wymiarze 12 miesięcy w miejsce kary 10 miesięcy pozbawienia wolności. Apelacja wniesiona została zatem z pewnością na korzyść oskarżonego.
Skarżący trafnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisuart. 343 § 6 kpk, albowiem uwzględniając wniosek prokuratora złożony w trybieart. 335 § 2 kpk, co wszak miało miejsce wobec wydania tej treści postanowienia na posiedzeniu w dniu 30 stycznia 2018 r. (k. 383), Sąd zobligowany był wydać wyrok odpowiadający swą treścią uzgodnieniom dokonanym pomiędzy oskarżonym i oskarżycielem publicznym, zawartym w tymże wniosku. Tymczasem Sąd I instancji sprzecznie z owymi uzgodnieniami wymierzył oskarżonemu zamiast kary ograniczenia wolności karę 10 miesięcy pozbawienia. Było to jednak niewątpliwie nie wyrazem nieuwzględnienia wniosku prokuratora, obligującego Sąd – w myślart. 343 § 7 zd. 2 kpk– do rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych, lecz skutkiem omyłki. Świadczy o tym dalsza treść orzeczenia o karze, zawierająca rozstrzygnięcie o zobowiązaniu oskarżonego – na podstawieart. 35 § 1 kk– do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, pozostające w zgodzie z wnioskiem prokuratora oraz będące przecież dopełnieniem orzeczenia o karze ograniczenia wolności, a nie karze pozbawienia wolności. Na taki charakter powyższej rozbieżności między treścią wyroku a treścią wniosku prokuratora wskazuje też w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy. Powyższa omyłka, dotycząca rodzaju wymierzonej oskarżonemu kary, jak i jej wymiaru, a zatem odnosząca się do materialnej części wyroku, nie stanowiła jednak oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniuart. 105 kpki nie podlegała sprostowaniu w trybie przewidzianym w tym przepisie. Jej korekta dopuszczalna była jedynie w drodze kontroli odwoławczej.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce orzeczonej wobec oskarżonego kary 10 miesięcy pozbawienia wolności wymierzył mu karę jednego roku ograniczenia wolności, czyniąc przede wszystkim orzeczenie Sądu I instancji zbieżnym z uzgodnieniami pomiędzy oskarżonym a oskarżycielem publicznym, a przy tym dostosowując jednocześnie określenie wymiaru tej kary do wymogów przepisuart. 34 § 1 kk, który stanowi, że karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach (12 miesięcy stanowi zaś rok).
Nie dopatrując się w zaskarżonym wyroku uchybień stanowiących bezwzględne przyczyny odwoławcze zart. 439 § 1 kpkbądź innych uchybień wskazujących na rażącą niesprawiedliwość wyroku, skutkujących konieczność zmiany bądź uchylenia orzeczenia z urzędu, wyrok ten w pozostałej części należało utrzymać w mocy.
Kierując się względami słuszności Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego – na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpk– od kosztów sądowych za drugą instancję i wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciążył Skarb Państwa, albowiem to błąd Sądu I instancji stanowił przyczynę uruchomienia i przeprowadzenia procedury odwoławczej.