Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 571/17
Data wyroku: 2018-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anetta Krawczyk
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: 86 § 1 KW

Sygn. aktII W 571/17
(...)

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 czerwca 2018 r.
Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim II Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca SSR Anetta Krawczyk
Protokolant Aneta Ranecka
po rozpoznaniu dnia 08.03.2018 r., 24.04.2018 r., 05.06.2018 r.
sprawy przeciwkoB. P.
c.Z.iA. z d. C.
ur. (...)wL.
obwinionej o to, że:
w dniu 15 października 2017 r. około godziny 16:35 wG., powiatu(...),na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...), kierując pojazdem markiR. (...)nr rej. (...), w wyniku nie ustąpienia pierwszeństwa przejazdu, doprowadziła do zderzenia z pojazdem markiF.onr rej. (...), czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dlaA. P.,
tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.

1
obwinionąB. P.uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanegow części wstępnej wyroku, przy przyjęciu, że kierując pojazdem markiR. (...)onr rej. (...), nie zachowując należytej ostrożności oraz w wyniku nieustąpienia pierwszeństwa przejazdu, doprowadziła do zderzenia z pojazdem markiF., tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. wymierza jej karę grzywny w kwocie 100 (stu) złotych,

2
na podstawieart. 118 § 1 k.p.s.w. w zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r., w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania (...)w sprawach o wykroczenia orazart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 100 zł i wymierza jej opłatę w kwocie 30 zł.

Sygn. akt II W 571/17

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
ObwinionaB. P.jest 35- letnią mieszkankąG.. W dniu 15 października 2017 r. obwiniona poruszała się pojazdem mechanicznym markiR. (...)onr rej. (...). Około godz. 16.35 wG., jadącul. (...), podjechała do skrzyżowania zul. (...). Pojazdy poruszające sięul. (...)jechały wolno z uwagi na natężenie ruchu.A. P., poruszająca się samochodem osobowym markiF.onr rej. (...), podjeżdżając do skrzyżowania, zasygnalizowała ręką, aby obwiniona przejechała przez skrzyżowanie. Obwiniona ruszyła, jednakże, widząc poruszający sięul. (...)od prawej strony pojazd, zatrzymała się.A. P., widząc zachowanie kierującej samochodem markiR. (...), ruszyła, przejeżdżając przez skrzyżowanie. Obwiniona, nie zachowując należytej ostrożności, nie obserwując należycie drogi, ruszyła do przodu, uderzając w prawe tylne nadkole pojazdu prowadzonego przezA. P.. Obwiniona przyznała się do winy przybyłemu na miejsce zdarzenia funkcjonariuszowi Policji, po czym odmówiła przyjęcia mandatu.
(dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionejB. P.– k.4v - 5, k.21-21v, notatka urzędowa – k.1, karta zdarzenia drogowego – k.2, zeznania świadków:K. C.– k.8, k.21v-22,K. B.– k.25-25v,A. B.– k.25v-26,A. P.– k.28-28v, zapis na płycie CD – 50-60 sek. nagrania)
ObwinionaB. P.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej wykroczenia. Podczas przesłuchania wyjaśniła, że jadąc ulicą podporządkowaną, zatrzymała pojazd. Nadjeżdżająca z lewej strony kierująca pojazdem markiF., widząc, że obwiniona nie może włączyć się do ruchu, dała obwinionej znak ręką, aby przejechała. Obwiniona popatrzyła w prawo i widząc, że ma wolne, ruszyła. W tym czasie również ruszyła kierującą samochodem markiF.. Obwiniona uderzyła w tylne nadkole pojazdu prowadzonego przezA. P.. Przez Sądem obwiniona wyjaśniła ponadto, że ponieważ z prawej strony nadjeżdżał inny pojazd, nie mogła od razu przejechać. Gdy przejechał, obwiniona ruszyła. Nie zauważyła wówczas kierującejF.. Obwiniona podkreśliła, że pokrzywdzona ustąpiła jej pierwszeństwa przejazdu.
Sąd zważył, co następuje:
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionejB. P., nieprzyznającej się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Podkreślić należy, że w istocie obwiniona potwierdziła, że obserwując prawą stronę drogi z pierwszeństwem przejazdu, ruszyła, nie zauważając ruszającego z lewej stronyF.. Wyjaśnienia obwinionej, potwierdzające jej sprawstwo znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków:K. C.,K. B.,A. B.iA. P., a nadto notatce urzędowej, karcie zdarzenia drogowego oraz zapisie monitoringu. Zdaniem Sądu prowadząca pojazd markiF., widząc trudności obwinionej z przejechaniem przez skrzyżowanie, zatrzymała się i zasygnalizowała obwinionej, aby przejechała. Obwiniona podjechała, a następnie zatrzymała się, widząc przejeżdżający z prawej strony pojazd. Nie obserwowała jednak lewej strony drogi i nie zachowując należytej ostrożności, wjechała na skrzyżowanie, pomimo, że kierującaF.ruszyła. Gdyby obwiniona zachowała należytą ostrożność, nie wjechałby na skrzyżowanie i nie doszłoby do zdarzenia. Sąd dał wiarę logicznym i wzajemnie się uzupełniającym zeznaniom świadkówK. C.,K. B.iA. B.. Znajdują one bowiem potwierdzenie w wyjaśnieniach obwinionej, w notatce urzędowej, karcie zdarzenia drogowego oraz zapisie monitoringu. Sąd dał również wiarę zeznaniom świadkaA. P.w części, w której zeznaje, że obwiniona wjechała na skrzyżowanie, uderzając w tylną część jej pojazdu. W tej części zeznaniaA. P.znajdują potwierdzenie zarówno w wyjaśnieniach obwinionej, jak i zeznaniach pozostałych świadków. Sąd nie dał wiary zeznaniom tegoż świadka, że nie sygnalizowała obwinionej ustąpienia jej pierwszeństwa przejazdu. W tej części są one bowiem sprzeczne zarówno z wyjaśnieniami obwinionej, a w szczególności zeznaniami funkcjonariusza Policji, przybyłego na miejsce zdarzenia, który ustalił, że kierującaF.zasygnalizowała ustąpienie pierwszeństwa przejazdu kierującejR. (...). Zdaniem Sądu świadekA. P.złożyła tej treści zeznania, obawiając się ewentualnej odpowiedzialności za zdarzenie. Sąd dał wiarę dowodom w postaci notatki urzędowej, karty zdarzenia drogowego oraz zapisie monitoringu, albowiem ich wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez strony. Zasad zawartych w przepisachustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, dotyczących pierwszeństwa przejazdu, nie wyłącza zachowanie innego uczestnika ruchu drogowego, w tym poruszającego się drogą z pierwszeństwem przejazdu, sygnalizującego ustąpienie pierwszeństwa innemu uczestnikowi ruchu. Powody, na podstawie których doszło do naruszenia przepisów, mają wpływ na wymiar kary. Zgodnie zart. 86 § 1k.w. karze grzywny podlega, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Doprowadzenie do kolizji w czasie wzmożonego ruchu pojazdów niewątpliwie stanowiło zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla wszystkich uczestników ruchu, a w szczególności prowadzącej pojazd markiF.A. P.. Sąd uznał zatem, że obwinionaB. P.w dniu 15 października 2017 r. około godziny 16:35 wG., powiatu(...),na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...), kierując pojazdem markiR. (...)nr rej. (...), nie zachowując należytej ostrożności oraz w wyniku nieustąpienia pierwszeństwa przejazdu, doprowadziła do zderzenia z pojazdem markiF.onr rej. (...), czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dlaA. P.. Powyższe wypełniło znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. ObwinionaB. P.- osoba dorosła, świadoma obowiązujących przepisów, dotyczących zachowania ostrożności na drodze, mając możliwość zachowania się zgodnie z prawem, naruszyła je. Widząc bowiem wzmożony ruch na drodze, winna była zachować szczególną ostrożność, wjeżdżając na skrzyżowanie, zwłaszcza z drogi podporządkowanej. Sąd uznał, iż stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinioną czynu jest mniej, niż znaczny. Naruszyła bowiem dobro, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał wcześniejsze zachowanie pokrzywdzonej, sygnalizujące ustąpienia pierwszeństwa oraz brak ujemnych następstw zdarzenia u jego uczestników. Za wykroczenie objęte art. 86 § 1 k.w. ustawodawca przewiduje karę grzywny, która może wynosić od 20 do 5000 zł. Sąd wymierzył obwinionej karę grzywny w wysokości 100 zł, a zatem zbliżoną do minimalnej przewidzianej przez ustawę. W oparciu o dyrektywy wymiaru kary, zawarte w art. 33 k.w. Sąd uznał, iż wymierzona obwinionejB. P.kara jest adekwatna do rodzaju i stopnia naruszonych przez nią obowiązków oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Zdaniem Sądu sam fakt wymierzenia obwinionej kary wdroży ją do większej ostrożności podczas poruszania się pojazdami. Sąd uznał za zasadne zasądzenie od obwinionej kosztów postepowania w kwocie 100 zł oraz wymierzenie opłaty w wysokości 30 zł.