Sąd Rejonowy w Piszu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 590/17
Data wyroku: 2019-01-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: SSR Mariusz Popławski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 156§1 pkt 2 kk

Sygn. akt II K 590/17

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 24 czerwca 2017 r . w godzinach porannych pokrzywdzonyD. A.zamieszkały w miejscowościB.wyjechał rowerem z miejsca zamieszkania udając się doB.. Po drodze zajechał na posesję rodzinyB., gdzie pracownicy oskarżonegoJ. J.wykonywali prace budowlane związane z ociepleniem budynku mieszkalnego. Pracownicy tj.R. M.,K. B.orazZ. B.poprosili pokrzywdzonego aby zakupił im wB.piwo.D. A.pojechał rowerem doB.gdzie zakupił alkohol. W drodze powrotnej zajechał ponownie na posesję rodzinyB., gdzie pił piwo wspólnie z wymienionymi wyżej pracownikami , którzy przerwali pracę. Sytuację tę obserwowała właścicielka posesjiH. G., która wyszła przed dom razem ze swym głuchoniemym bratemW. B.. Poprosiła wówczas pokrzywdzonego aby odjechał rowerem. Prośba właścicielki mocno zirytowała pokrzywdzonego , który stał się arogancki i agresywny.D. A.obraził słownie właścicielkę posesji , popychał ją oraz kopnął jej brata, który gestami nakazywał mu opuszczenie tego miejsca. AgresywnegoD. A.próbował uspokoićK. B.. Pokrzywdzony chwycił go ręką za szyję.K. B.udało się uspokoićD. A., który w końcu wsiadł na rower i pojechał nim do swojego domu oddalonego o około 500 metrów. Po tym jak doszło do opisanej sytuacji z udziałemD. A.poddenerwowanaH. G.zadzwoniła do swojego synaC. G., któremu opowiedziała o tym co się wydarzyło.C. G.z kolei zadzwonił w tej sprawie do oskarżonego.J. J.wsiadł do samochodu wraz ze swym 13 letnim synemO.i przyjechał zB.na budowę do Bełcząca. Po wysłuchaniu zdenerwowanej inwestorki ponownie wsiadł do samochodu i pojechał nim na posesjęD. A.. Oskarżony czuł złość doD. A.. Po wjechaniu na podwórzeJ. J.wysiadł z samochodu trzymając w ręku metalowy łom służący do wyciągania gwoździ. W tym czasie pokrzywdzony siedział na ławce w towarzystwie swej szwagierkiA. A.i pił alkohol. Widząc oskarżonego podszedł do niego.J. J.miał pretensje do pokrzywdzonego , że rozpija jego pracowników. Groził równieżD. A.pozbawieniem życia. Wypowiedziane przez oskarżonego groźby wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę ich spełnienia. Między mężczyznami doszło do wymiany wyzwisk oraz szarpaniny. Oskarżony trzymanym w ręku łomem uderzyłD. A.w lewą część głowy w okolice ucha . Uderzenie to na krótki czas oszołomiło pokrzywdzonego , który uklęknął na ziemi. W tym czasie oskarżony wsiadł do samochodu i chcąc odjechać zaczął wycofywać.D. A.podniósł się i chwycił ławkę stojącą na podwórku. Trzymaną ławką uderzył w samochód oskarżonego powodując niewielkie wgniecenie na pokrywie silnika.J. J.ponownie wysiadł z samochodu trzymając w ręku łom , którym zaczął uderzaćD. A.w korpus oraz w nogi. Pokrzywdzony krzyczał do oskarżonego aby bił się z nim na pięści. Mężczyźni przemieścili się na przyległą do posesji drogę. W międzyczasie na podwórku pojawili się rodzice pokrzywdzonego, którzy próbowali rozdzielić obu mężczyzn. Po chwili gdy sytuacja nieco się uspokoiła , oskarżony wsiadł do samochodu i odjechał nim w kierunku prowadzonej przez siebie budowy. Za samochodem pobiegł pokrzywdzony , który chciał bić się zJ. J.. Mocno pobudzonyD. A.przybiegł na budowę, gdzie został obezwładniony przez pracowników oskarżonego. NastępnieK. B.wspólnie zK. M.iK. T.odprowadzili słaniającego się na nogach pokrzywdzonego do domu. W następstwie uderzeń zadanych łomem przez oskarżonegoD. A.doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia tkanek miękkich głowy , otarć naskórka i stłuczenia klatki piersiowej , stłuczenia płuca prawego oraz złamania palucha kończyny dolnej prawej . Z powyższych obrażeń stłuczenie płuca prawego oraz złamanie kości palucha prawej nogi naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni. Uderzając pokrzywdzonego metalowym łomem w głowę oskarżony przewidywał i godził się z możliwością spowodowania u niego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci urazu czaszkowo mózgowego stanowiącego chorobę realnie zagrażającą życiu.
/dowód: zeznanieD. A.k.59v-60,133v,252v-253v; zeznanieP. W.k. 43v-44,139,150v,255-256 ; zeznanieE. K.k. 53v,256; zeznanieJ. A. (1)k.3,135v,256-257; zeznanieJ. A. (2)k.25v,137v,257-258; zeznanieK. Z. (1)k. 46v,258; zeznanieK. B.k. 49v-51,142v,258-259; zeznanieH. G.k.63v,261v-262; zeznanieB. M.k. 56v-57, 262-263; zeznanieK. M.k.85v,263; zeznanieR. M.k. 66v-67v,305v-306; zeznanieK. T.k. 69v-70,314v; zeznanieA. A.k.9v-10; zeznanieZ. B.k. 95v, 331v-332; zeznanieK. F.k. 345v; zeznanieJ. B.k. 348v; zeznanieO. J.k. 148; protokoły badania stanu trzeźwości k. 5,32; protokół przeszukania samochoduM.k. 12-14; protokół oględzin samochoduM.k. 15-19; protokół zatrzymania osoby k. 22; dokumentacja medycznaD. A.k. 34,126; protokół oględzin osobyD. A.k. 35-42,82,229-250; protokół oględzin rzeczy k. 72-73,74-75; opinia biegłego z zakresu medycyny k. 120-121,254-254v; protokół odtworzenia nagrania k. 143-144; opinia sądowo psychologiczna k.152-153; wyjaśnienia oskarżonego k. 105v-106, 251v-252/
Na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 17 lutego 2015 r w sprawie sygn. II K 22/15J. J.został skazany za przestępstwo zart.178a § 1 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczono również zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Na poczet orzeczonego zakazu zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 08 czerwca 2013 r. Wyrok uprawomocnił się 22 lipca 2015 r. Orzeczoną karę pozbawienia wolnościJ. J.odbywał w okresie od 28 września 2015 r do 13 stycznia 2016 r kiedy to został warunkowo przedterminowo zwolniony. W związku z wydanym wyrokiem StarostaP.na mocy decyzji z dn. 09 września 2015 r w sprawie KIT.5430.2.60.2015.ML cofnął oskarżonemuJ. J.uprawnienia kat. B na okres 4 lat od dnia 08 czerwca 2013 r do dnia 08 czerwca 2017 r . Również w dniu 09 września 2015 r StarostaP.wykonując orzeczony sądownie wobecJ. J.zakaz prowadzenia pojazdów dokonał obliczenia długości jego trwania przyjmując , że zakaz upływa z dniem 08 czerwca 2017 r. O dokonanym obliczeniu Urząd(...)powiadomiłJ. J.. Wyliczając długość trwania zakazu nie wzięto pod uwagę treści przepisuart. 43 § 2a kkzgodnie z którym okres na który orzeczono zakaz nie biegnie w okresie odbywania przez skazanego kary pozbawienia wolności. W dniu zdarzenia tj. 24 czerwca 2017 r oskarżonyJ. J.kierował samochodemM. (...)onr rej. (...)nie mając świadomości , że narusza zakaz sądowy prowadzenia pojazdów. Mimo tego kierował pojazdem nie mając do tego uprawnienia.
/dowód: zeznanieD. A.k.59v-60,133v,252v-253v; zeznanieP. W.k. 43v-44,139,150v,255-256 ; zeznanieJ. A. (1)k.3,135v,256-257; zeznanieJ. A. (2)k.25v,137v,257-258; zeznanieK. Z. (1)k. 46v,258; zeznanieK. B.k. 49v-51,142v,258-259; zeznanieH. G.k.63v,261v-262; zeznanieB. M.k. 56v-57, 262-263; zeznanieK. M.k.85v,263; zeznanieR. M.k. 66v-67v,305v-306; zeznanieK. T.k. 69v-70,314v; zeznanieA. A.k.9v-10; zeznanieZ. B.k. 95v, 331v-332; zeznanieK. F.k. 345v; zeznanieJ. B.k. 348v; zeznanieO. J.k. 148; protokół przeszukania samochoduM.k. 12-14; protokół oględzin samochoduM.k. 15-19; dokumenty Starostwa Powiatowego wP.Wydział Komunikacji k. 154-155,161-162, 290; odpis wyroku w sprawie sygn. II K 22/15 k. 163-164; wyjaśnienia oskarżonego k. 105v-106, 251v-252/
OskarżonyJ. J.nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów . W swych wyjaśnieniach podał , że po otrzymaniu informacji o agresywnym zachowaniu sięD. A.na posesji rodzinyB.pojechał samochodem doD. A.aby wyjaśnić sytuację . Po przyjechaniu do pokrzywdzonego powiedział mu spokojnie aby nie przychodził na budowę i się nie odzywał. Wówczas pokrzywdzony zerwał się , chwycił ławkę na której siedział i biegł w kierunku oskarżonego z zamiarem uderzenia go . WówczasJ. J.wyciągnął z samochodu łapkę do obrony. Uderzył atakującego pokrzywdzonego w bok w następstwie czego wymieniony przewrócił się. Oskarżony wsiadł do samochodu i chciał odjechać. Wówczas pokrzywdzony podniósł się z ziemi , wziął ławkę , którą rzucił w samochód. Oskarżony odjechał samochodem na budowę na którą po około 5 minutach przyszedłD. A.. Był on bardzo agresywny. Uderzył oskarżonego a takżeK. B.. Zdaniem oskarżonego pokrzywdzony poobijał się gdy jeździł pijany rowerem i przewracał się na ziemię. Jeżdżąc tego dnia samochodem oskarżony sądził , że okres na który orzeczono wobec niego sądowy zakaz prowadzenia pojazdów już upłynął(k. 105v-106, 251v-252)
Sąd zważył, co następuje:
Sąd jedynie częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego.J. J.nie wyjaśniał prawdziwie odnośnie powodu swej wizyty na posesji pokrzywdzonego . O przebiegu zajścia z udziałemD. A.na budowie oskarżony uzyskał wiedzę odH. G.oraz od swych pracowników. W ocenie sądu nie było potrzeby dalszego wyjaśniania tej sprawy , jak określił to oskarżony. Nieprawdziwy jest również opis zdarzenia jakie rozegrało się na posesji pokrzywdzonego. W tym zakresie depozycje oskarżonego są oczywiście sprzeczne z zeznaniem pokrzywdzonegoD. A.oraz członków jego rodziny. Z zeznań członków rodzinyA.wynika , że oskarżony uderzył trzymanym w ręku łomem pokrzywdzonego w głowę. Okoliczność ta pojawiła się również w zeznaniachK. T.(k.69v,314v), który bezpośrednio po zajściu usłyszał o takim fakcie. Z relacją pokrzywdzonego korespondują również zapisy w dokumentacji medycznej odnośnie doznanych obrażeń ciała (k.34,126). U pokrzywdzonego stwierdzono między innymi obrzęk okolicy lewego ucha. Należy również zauważyć , żeP. W., która w dn.24.06.2017r o godz. 11.06 wezwała pogotowie ratunkowe w trakcie rozmowy telefonicznej mówiła , żeD. A.został uderzony łomem w głowę (zob. protokół odtworzenia zapisów k.143-144). W ocenie sądu oskarżony w powyższym zakresie wyjaśniał nieprawdziwie , gdyż chciał ukazać siebie jako osobę wyłącznie broniącą się przed nietrzeźwym i agresywnymD. A.. Nie jest również prawdziwe stwierdzenie oskarżonego , żeD. A.na jego widok chwycił ławkę na której siedział i zaczął biec w jego stronę. Nawet osoby mocno nietrzeźwe nie zachowują się w podobny sposób i nie wpadają w złość bez dostatecznego powodu.D. A.rzeczywiście wpadł w złość, lecz stało się to na skutek napastliwego zachowaniaJ. J.. Ponadto pokrzywdzony nie mógł tak po prostu chwycić za ławkę , ponieważ siedziała na niej również jego szwagierkaA. A.. Nie są wreszcie prawdziwe stwierdzeniaJ. J.jakoby podczas odprowadzania do domu pokrzywdzony pobił się zK. B.. Takich okoliczności poza synem oskarżonegoO. J., nie podawała żadna z przesłuchiwanych w sprawie osób łącznie zK. B.. Zdaniem sądu oskarżony podawał tego typu nieprawdziwe okoliczności aby wzbudzić wątpliwości odnośnie przyczyny powstania obrażeń ciała u pokrzywdzonego.D. A.chwyciłK. B.za szyję podczas swojej wcześniejszej bytności na budowie. Po tym zatargu mężczyźni pogodzili się i podali sobie ręce.
Sąd w znacznej mierze dał wiarę zeznaniu pokrzywdzonegoD. A.(k.59v-60,133v,252v-253v)oraz korespondującym z tym zeznaniem zeznaniomP. W.(k. 43v-44,139,150v,255-256) ,J. A. (1)(k.3,135v,256-257) ,J. A. (2)(k.25v,137v,257-258)orazA. A.(k.9v-10).Wymienione osoby w zasadzie zbieżnie przedstawiły przebieg zajścia z udziałem oskarżonego. Według ich relacji oskarżony zachowywał się napastliwie , bił pokrzywdzonego trzymanym w ręku metalowym łomem. Sąd dostrzegł , że odnośnie niektórych elementów zdarzenia pokrzywdzony zeznawał nie do końca szczerze i zasłaniał się niepamięcią . Opisując swój pobyt na podwórku rodzinyB.D. A.wyraźnie pominął swoje aroganckie zachowanie wobec obecnych tam osób chcąc zapewne przedstawić siebie z jak najlepszej strony. Z kolei opisując przebieg bójki z oskarżonym , pokrzywdzony zasłonił się niepamięcią odnośnie okoliczności używania przez siebie ławki. Odnośnie tej okoliczności równie niejasno i niespójnie zeznawali pozostali członkowie rodziny pokrzywdzonego. Najwyraźniej przesłuchiwane osoby chciały zmarginalizować fakt , że podczas zajścia pokrzywdzony po tym jak został uderzony łomem w głowę , wpadł we wściekłość , przeszedł do ataku i chciał za wszelką cenę pobić oskarżonego. Stwierdzone rozbieżności nie wpływają jednak na ogólną ocenę tych zeznań. Jak wyżej zauważono zeznanie pokrzywdzonego oraz pozostałych członków jego rodziny korespondują z wynikami badania lekarskiego w trakcie którego stwierdzono obrażenia ciała , których wygląd i rozmieszczenie wskazują , że mogły zostać zadane narzędziem , którym dysponowałJ. J.. Analizując poszczególne zeznania sąd dostrzegł w nich również pewne rozbieżności odnośnie usytuowania oskarżonego i pokrzywdzonego czy też rozbieżności dotyczące przemieszczania się samochoduJ. J.. Rozbieżności te wynikają zapewne z tego , że sytuacja miała bardzo dynamiczny przebieg. Świadkiem całego zajścia na podwórzu była tylkoA. A., która siedziała wspólnie z oskarżonym na ławce. Widząc jednak nerwowy przebieg zajścia skoncentrowała się ona na bezpieczeństwie swych małych dzieci bawiących się w pobliżu . Słysząc odgłosy z podwórza rodzice pokrzywdzonego wyszli z domu po pewnym czasie , zaś jako ostatnia wyszła partnerka pokrzywdzonegoP. W.. Przywołane nieścisłości nie mają jednak wpływu na generalną ocenę prawdomówności świadków.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówK. B.(k. 49v-51,142v,258-259) ,E. K.(k. 53v,256),H. G.(k.63v,261v-262) ,B. M.(k. 56v-57, 262-263) ,K. M.(k.85v,263) ,R. M.(k. 66v-67v,305v-306) ,K. Z. (1)(k. 46v,258) ,Z. B.(k. 95v, 331v-332)orazK. T.(k. 69v-70,314v).Osoby te nie widziały przebiegu zdarzenia na posesji pokrzywdzonegoD. A.. Tym niemniej relacjonowały odnośnie zachowania pokrzywdzonego w czasie bezpośrednio poprzedzającym zdarzenie główne oraz w czasie po tym zdarzeniu. Sąd miał pewne wątpliwości odnośnie prawdziwości stwierdzeńH. G.(k.261v)orazR. M.(k.67)o tym , że pokrzywdzony przewracał się gdy jechał pijany rowerem. Odmiennie w tym zakresie zeznawałK. B., który stwierdził że gdy stał na rusztowaniu obserwował jadącegoD. A.„ i na pewno nie przewrócił się rowerem gdy jechał do domu”(k.50). Należy zwrócić uwagę ,że w świetle zapisów w dokumentacji medycznej oraz opinii biegłego z zakresu medycyny na ciele pokrzywdzonego nie stwierdzono obrażeń charakterystycznych dla upadku typu otarcia lub stłuczenia na dłoniach czy kolanach. W ocenie sądu wymienieni świadkowie odnośnie tej okoliczności zeznali nieszczerze z uwagi na sympatię względem oskarżonego.H. G.została znieważona przezD. A.i z tego względu żywi względem niego widoczną niechęć. Nadto świadek nie zeznawała odnośnie tej okoliczności w postępowaniu przygotowawczym. Z koleiR. M.będąc pracownikiem oskarżonego i osobą od niego ekonomicznie zależną najprawdopodobniej z tej przyczyny nie był w stanie zachować obiektywizmu podczas zeznawania w sprawie.
Sąd z dużym dystansem podszedł do zeznań świadkówK. F.(k.345v)orazJ. B.(k. 348v). Opisy sytuacji przedstawionych przez świadków są wątpliwe. Siostra oskarżonegoK. F.według przedstawionego przez nią opisu zareagowała biernie w sytuacji gdy nieznajomy , agresywny mężczyzna ( najprawdopodobniej pokrzywdzonyD. A.) wskoczył na maskę kierowanego przez nią samochodu. Świadek z wrażenia nawet nie sprawdziła czy na samochodzie powstały jakieś uszkodzenia. Z kolei szwagier oskarżonego –J. B.przejeżdżając przezB.dostrzegł jak rzekomo jakaś kobieta uderzyła kijem w plecy awanturującego się młodego mężczyznę. Zeznanie świadka należy interpretować w ten sposób , że będący w stanie dużego pobudzenia pokrzywdzony został uderzony przez najprawdopodobniej swoją matkę. Okoliczności podane przez wskazanych świadków mają charakter rewelacyjny. Nie znajdują potwierdzenia w zeznaniach innych przesłuchanych osób. Budzi zdumienie , że w jednym czasie i w jednym miejscu znalazły się niezależnie od siebie bliskie dla oskarżonego osoby , które zaobserwowały fragmenty zdarzenia. Zdaniem sądu świadkowie ci zeznawali nieprawdziwie. Najprawdopodobniej nie przebywali wówczas w miejscowościB., natomiast podając wymyślone okoliczności starali się ukazać ,że pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w inny sposób , niż podał to w swych zeznaniach.
Również z dystansem sąd podszedł do zeznania syna oskarżonegoO. J.(nagranie k.148). Świadek niewątpliwie był na podwórzu rodzinyA.i siedząc w samochodzie widział przebieg zajścia. Opis zdarzenia przedstawiony przez świadka różni się jednak szczegółami od opisu przedstawionego przez jego ojca. WedługO. J.pokrzywdzony chwycił za ławkę, którą rzucił w ich kierunku trafiając w samochód. Wówczas małoletni wsiadł do samochodu , natomiast jego ojciec wziął jakieś narzędzie z pojazdu, którym uderzył napastnika w bok. W pozostałym zakresie zeznanie świadka niemal idealnie koreluje z wyjaśnieniem oskarżonego. Małoletni starał się ukazać swojego ojca jako osobę spokojną i broniącą się przed agresywnym pokrzywdzonym .D. A.świadek opisał jako osobę wyłącznie agresywną. Pozostałe dowody , którym dano wiarę wskazują jednak na odmienny przebieg zajścia. Dało się zauważyć ,żeO. J.będąc mocno emocjonalnie związanym z oskarżonym starał się wspomóc go swym mało obiektywnym zeznaniem. Pogląd sądu o nadmiernym idealizowaniu przez świadka osoby ojca znajduje potwierdzenie w opinii sądowo psychologicznej biegłejA. G., która brała udział w jego przesłuchaniu oraz dokonała jego badania psychologicznego(k 152-153). Z powyższych przyczyn sąd ocenił zeznanie świadka w sposób tożsamy jak wyjaśnienie oskarżonego.
Sąd dał wiarę informacjom utrwalonym w pozostałych dokumentach. Nie ujawniły się okoliczności nakazujące wątpić w ich prawdziwość . W szczególności jako rzetelną i obiektywną oceniono opinię biegłego z zakresu medycynyK. Z. (2)(k. 120-121,254-254v). Zdaniem biegłego wygląd i rozmieszczenie obrażeń ciała stwierdzonych na cieleD. A.wskazują na to , że mogły powstać w okolicznościach podanych przez pokrzywdzonego. Jak widać na zdjęciach zawartych w aktach sprawy obrażenia te są dość charakterystyczne , niektóre posiadają podłużny przebieg odpowiadający kształtowi użytego przez oskarżonego narzędzia(zob. k.242-245). Należy odrzucić wersję lansowaną przez obronę jakoby obrażenia na głowie czy korpusieD. A.powstały w innych okolicznościach , w szczególności w wyniku upadków podczas jazdy rowerem. Jak wyżej zauważono inny byłby wówczas wygląd i rozmieszczenie obrażeń. Pokrzywdzony doznałby wówczas stłuczeń i otarć na dłoniach czy kolanach. Gdyby oskarżony rzeczywiście uderzył lewą stroną głowy o podłoże , niewątpliwie doszłoby również do powstania obrażeń także na małżowinie usznej. Obrażeń tego typu na cieleD. A.nie stwierdzono.
Ustalony stan faktyczny uprawniał do przyjęcia w ramach czynu zarzuconego oskarżonemu jako pierwszy , że w dniu 24 czerwca 2017 r w miejscowościB.trzymanym metalowym łomem o długości 60 cm uderzał onD. A.w głowę oraz inne części ciała przewidując i godząc się z możliwością spowodowania u pokrzywdzonego urazu czaszkowo mózgowego stanowiącego ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu , lecz zamierzonego skutku nie osiągnął , natomiast spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci stłuczenia tkanek miękkich głowy , otarć naskórka i stłuczenia klatki piersiowej , stłuczenia płuca prawego oraz złamania palucha prawej nogi , które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni. Czyn ten zakwalifikowano jako występek zart. 13 § 1 kkw zw. zart.156 § 1 pkt 2 kkw zb. zart.157 § 1 kkw zw. zart.11 § 2 kk. Sąd uznał również winęJ. J.w zakresie drugiego zarzuconego mu czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa groźby karalnej zart.190 § 1 kk. Wymierzając kary oskarżonemu sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi wart.53 § 1 i 2 kk. Sąd dostrzegł, że oskarżony mocno zdenerwował się naD. A.. Pokrzywdzony dostarczył alkohol jego pracownikom, zdezorganizował pracę na budowie powodując nieuzasadniony przestój . DodatkowoD. A.był wulgarny i agresywny wobec inwestorów. Sąd dowiedział się z wyjaśnieńJ. J.,że w tym samym czasie prowadził on również budowy w innych miejscach. Być może doszło do jakiejś kumulacji problemów , co wyprowadziło oskarżonego z równowagi. W ocenie sądu udał się na posesję pokrzywdzonego aby mocno dać mu do zrozumienia ,że nie jest na budowie pożądanym gościem . Dlatego zabrał ze sobą łom. Być może chciał tylko pokrzywdzonego wystraszyć , jednak dalszy przebieg zdarzenia sprawił ,że oskarżonego nadmiernie poniosły emocje. Wymiana wulgaryzmów z pokrzywdzonym przerodziła się w szarpaninę w trakcie którejJ. J.uderzyłD. A.łomem w głowę a później w inne części ciała. Oczywistym jest ,że uderzenie metalowym narzędziem w głowę niesie za sobą poważne ryzyko spowodowania ciężkich obrażeń ciała w postaci urazu czaszkowo mózgowego lub nawet śmierci ( zob . również opinia biegłego k.121). Spowodowania takiego skutku oskarżony z pewnością nie chciał , natomiast przewidywał go i się z nim godził. Uderzenie było stosunkowo silne , skoro na jego skutek pokrzywdzony doznał stłuczenia tkanek miękkich głowy oraz został chwilowo zamroczony. W wyniku dalszych ciosów łomem oskarżony spowodował u pokrzywdzonego między innymi stłuczenie płuca prawego oraz złamanie palucha kończyny dolnej prawej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni. Oskarżony nie tylko naraził pokrzywdzonego na możliwość nastąpienia poważnych następstw dla jego zdrowia i życia lecz również skrzywdził go wywołując u niego ból fizyczny.J. J.był w przeszłości karany sądownie(k.325-326)w tym również za przestępstwa z użyciem przemocy. W dniu 13 stycznia 2016 r opuścił zakład karny będąc warunkowo przedterminowo zwolniony. Jak widać oskarżony nie wyciągnął z dotychczasowych doświadczeń właściwych wniosków i po raz kolejny wszedł w konflikt z prawem. Sięgnął po niewłaściwą metodę wpłynięcia na pokrzywdzonego aby nie utrudniał prowadzonych prac budowlanych. Wymierzając karę wzięto pod uwagę również zachowanie pokrzywdzonego , który w odpowiedzi na agresję oskarżonego zareagował również agresywnie. Oskarżony po tym jak uderzył pokrzywdzonego w głowę chciał wycofać się , jednakże pokrzywdzony swoją bojową postawą mu to uniemożliwiał. Oceniając zdarzenie nie dopatrzono się podstaw aby zachowanie oskarżonego oceniać w kategoriach obrony koniecznej. Zdaniem sądu oskarżony i pokrzywdzony walcząc ze sobą występowali jednocześnie w rolach broniącego się i atakującego.  Chcąc unieszkodliwić przeciwnika godzili się na spowodowanie u niego obrażeń ciała nie mając w świadomości dokładnego ich obrazu (tzw. zamiar ogólny).
Mając powyższe na uwadze sąd na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt 2 kkw zw. zart.11 § 3 kkprzy zastosowaniuart.4 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn przypisany mu jako pierwszy. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności przypisanego oskarżonemu przestępstwa wymierzona kara winna stanowić odpowiednią dla niego dolegliwość.
Uznając winęJ. J.w zakresie zarzuconego mu przestępstwa zart. 190 § 1 kksąd wymierzył mu na tej podstawie karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Jak ustalono oskarżony podczas wymiany zdań z pokrzywdzonym wypowiedział wobec niego słowa „ że jest już trupem”.D. A.miał prawo obawiać się spełnienia tej groźby biorąc pod uwagę dalsze zachowanie oskarżonego , który pokazał , że nie rzuca słów na wiatr.
Na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kksąd orzekł wobec oskarżonegoJ. J.karę łączną w wymiarze roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności . Za takim sposobem połączenia kar przemawiał istniejący między przestępstwami ścisły związek czasu i miejsca ich popełnienia oraz tożsamość osoby pokrzywdzonej .
Sąd nie znalazł wystarczających podstaw aby przypisać oskarżonemu sprawstwo w zakresie zarzuconego mu przestępstwa zart. 244 kkiart. 180a kk. Jak ustalono na podstawie wyroku w sprawie sygn. II K 22/15 , Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego wP.dokonał obliczenia długości trwania 4 letniego zakazu prowadzenia pojazdów. Organ przyjął, że zakaz upływa z dniem 08 czerwca 2017 r. O dokonanym obliczeniu Wydział Komunikacji powiadomiłJ. J.(zob. dokumenty k. 290). Obliczenie to było błędne , ponieważ nie uwzględniło normy wynikającej z treści przepisuart. 43 § 2a kkzgodnie z którym okres na który orzeczono zakaz nie biegnie w okresie odbywania przez skazanego kary pozbawienia wolności. W rzeczywistości w dniu 24 czerwca 2017 r zakaz prowadzenia pojazdów nadal obowiązywał , choć oskarżony o tym nie wiedział. Kierując samochodem w dniu zdarzeniaJ. J.pozostawał w usprawiedliwionym błędzie co do tego znamienia czynu zabronionego (art.28 § 1 kk) , co w ocenie sądu , wyklucza jego odpowiedzialność karną zart.244 kk. Oskarżony nie posiada wiedzy prawniczej i nie jest jego rolą samodzielne ustalenie okresu trwania zakazu prowadzenia pojazdów. Jest to wyłączna kompetencja organu administracyjnego (zob. wyrok WSA z/s wŁ.z 22.03.2017r , sygn. III SA/Łd 1061/16 w Legalis nr 1600093). Skoro decyzja StarostyP.z dn. 09 września 2015 r w sprawie KIT.5430.2.60.2015.ML określała , że cofnięcie oskarżonemuJ. J.uprawnienia kat. B na okres 4 lat obejmuje okres od dnia 08 czerwca 2013 r do dnia 08 czerwca 2017 r, zatem w dniu zdarzenia oskarżony kierując samochodem nie naruszył tej decyzji. Wykluczone jest zatem zastosowanie do zachowania oskarżonego przepisuart. 180a kk. Kierując samochodem na drodze publicznej oskarżony miał jednak świadomość tego , że nie posiada do tego odpowiedniego uprawnienia. Swoim zachowaniem wyczerpał zatem znamiona wykroczenia zart. 94 § 1kw. Wymierzając oskarżonemu karę za wykroczenie sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi wart. 33kw. Z dowodów w sprawie wynika , że oskarżony nie mając uprawnień do kierowania w dniu zdarzenia wykorzystywał samochód w prowadzonej działalności gospodarczej wykonując przejazdy między miejscami wykonywania poszczególnych prac. Sąd dostrzegł ,że stopień jego winy jest znaczny.J. J.posiada lekceważący stosunek wobec podstawowych zasad ruchu drogowego. Dał temu niejednokrotnie wyraz także w przeszłości , co wynika z jego karty karnej. Sąd uznał, że orzeczona kara grzywny , którą wymierzył na podstawie art. 94 § 1 kw w wysokości 500 złotych jest karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego obwinionemu oraz do stopnia jego zawinienia. Kwota ta równoważna jest kwocie mandatu przewidzianego dla tego typu wykroczenia. Na podstawie art. 94 § 3 kw sąd orzekł wobec oskarżonego również zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 8 miesięcy. Sąd uznał , że orzeczona kara oraz środek karny w powyższym wymiarze zadziała wychowawczo naJ. J.i skłoni go do respektowania zasad ruchu drogowego.
Na podstawie art. 29 § 3 kw nałożono na oskarżonego obowiązek zwrotu posiadanego prawa jazdy Starostwu Powiatowemu wP..
Na podstawieart. 44 § 2 kkorzeczono przepadek dowodu rzeczowego w postaci łomu metalowego , którym posługiwał się oskarżony.
Na podstawieart. 63 § 1 kksąd na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach 24.06.2017 r godz. 13.50 – 25.06.2017 r godz. 12.15.
W oparciu o przepisy powołane w pkt IX wyroku sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę sądową i pozostałe koszty sądowe.
Należy jeszcze dodać , że z dniem 13 lipca 2017 r na mocy przepisów ustawy z dnia 23.03.2017 r o zmianie ustawy – Kodeks karny ,ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnichorazustawy – kodeks postępowania karnego(Dz. U. 2017.773) zmianie uległ przepisart. 156 § 1 kkzastosowany w niniejszym orzeczeniu, który z uwagi na zaostrzenie sankcji stał się zbrodnią . Uznając , że względniejsza dla oskarżonego jest ustawa obowiązująca poprzednio sąd z mocyart. 4 § 1 kkzastosował jej przepisy przy orzekaniu . Sąd uznał również , że mimo zmiany stanu prawnego nie ustała właściwość rzeczowa sądu rejonowego do rozpoznania niniejszej sprawy (zob. uchwała SN – Izby Karnej z dn.26.01.2007 r , sygn. I KZP 34/06 , Legalis nr 80093).

ZARZĄDZENIE
-(...)
-(...)
-(...)
(...)