Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 188/18
Data wyroku: 2018-12-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Kucharczyk, Janusz Jaromin, Piotr Brodniak
Słowa kluczowe: Usiłowanie, Zabójstwo
Podstawa prawna: art. 437§2 kpk

Sygn. aktII AKa 188/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 grudnia 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Stanisław Kucharczyk

Sędziowie:

SA Janusz Jaromin
SA Piotr Brodniak (spr.)

Protokolant:

st. sekr. sądowy Karolina Pajewska

przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Międzyrzeczu Anny Jasiewicz
po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy
M. N.
oskarżonego zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp.
z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II K 74/18

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu przestępstwa przypisanegoM. N.eliminuje zwrot „narażając przy tymP. M.na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu”, z kwalifikacji prawnej tego przestępstwa eliminujeart. 160 § 1 kkorazart. 11 § 2 kk, a z podstawy prawnej wymiaru kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego eliminujeart. 11 § 3 kk,zaś karę tę obniża do 2 (dwóch) lat;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. G.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze i wymierza mu 300 (trzysta) złotych opłaty za obie instancje.

    Piotr Brodniak Stanisław Kucharczyk Janusz Jaromin

Sygn. akt II AKa 188/18

UZASADNIENIE
M. N.został oskarżony o to, że w dniu 09 grudnia 2017 r. około godz. 20.00 wM.woj.(...)w mieszkaniu znajdującym się naul. (...), usiłował pozbawić życiaP. M.przewidując taką możliwość i na to się godząc w ten sposób, że przy użyciu noża zadał pokrzywdzonemu cios w okolice brzucha, czym spowodował ranę kłutąz uszkodzeniem wątroby i krwawieniem wewnętrznym, które to obrażenia spowodowały naruszenie narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni,a śmierć nie nastąpiła z uwagi na udzieloną pokrzywdzonemu pomoc medyczną,
to jest o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zw.zart. 11 § 2 kk.
Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia21 czerwca 2018 r., wydanym w sprawie II K 74/18,M. N.uznałza winnego tego, że w dniu 09.12.2017r. ok. godz. 20:00 wM.woj.(...), w mieszkaniu położonym przyul. (...)używając niebezpiecznego narzędzia w postaci noża, ugodził nimP. M.w brzuch powodując ranę kłutą z uszkodzeniem wątroby i krwawieniem wewnętrznym, które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni, narażając przy tymP. M.na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,to jest czynu zart. 160 § 1 kkw zw. zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za ten czyn, na podstawieart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kk, wymierzył mu karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 § 1 kk, zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 09.12.2017 r. godz. 21:30 do dnia 21.06.2018 r.
Nadto, Sąd Okręgowy rozstrzygnął o dowodach rzeczowych, kosztach sądowych oraz o wynagrodzeniu z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Apelację od wyroku wnieśli prokurator oraz obrońcaM. N..
Prokurator zarzucił wyrokowi:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia polegający na uznaniu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony dopuścił się przestępstwa usiłowania zabójstwa z zamiarem ewentualnym, tj. czynu zart. 13 § 1 kkw zw.zart. 148 § 1 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, a jedynie przyjęcia,że dopuścił się on uszkodzenia ciała i narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, tj. czynu zart. 160 § 1 kkw zw.zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kk, podczas gdy prawidłowa analiza zebranegow sprawie materiału dowodowego, dokonywana kompleksowo ze szczególnym uwzględnieniem zeznań pokrzywdzonegoP. M.oraz opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej wskazuje na istnienie ewidentnej podstawy do uznania, żeM. N.dopuścił się usiłowania zabójstwaP. M.,
- obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 kpk,art. 410 kpkpolegającą na ukształtowaniu poglądu o braku zamiaru zabójstwa, podczas gdy prawidłowa ocena wszystkich przeprowadzonych dowodów, uwzględniająca zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzyi doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że zadając cios długim, ostrym nożem kuchennym w brzuch z umiarkowaną siłą, sprawca co najmniej przewiduje możliwość pozbawienia życia ofiary i na to się godzi orazart. 424 § 1 pkt 1 kpkpolegającą na zaistnieniu wewnętrznej sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, poprzez wskazanie, że Sąd uznał, iż wyjaśnienia oskarżonego co do meritum sprawy - przebiegu samego zdarzenia są całkowicie niewiarygodne, a następnie nadanie im waloru wiarygodności poprzez przyjęcie, iż wyjaśnienia oskarżonego, wsparte pozostałymi okolicznościami sprawy, przesądzają o tym, że nie godził sięna śmierć pokrzywdzonego.
Podnosząc te zarzuty, prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, żeM. N.dopuścił się czynu zart. 13 § 1 kkw zw.zart. 148 § 1 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki wymierzenie mu kary8 lat pozbawienia wolności.
ObrońcaM. N.zarzucił wyrokowi:
1. naruszenieart. 7 kpk, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażającą się w niezasadnym odmowie uznania za wiarygodne wyjaśnieniomM. N.,
2. naruszenieart. 7 kpk, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażającą się w niezasadnym odmowie uznania za wiarygodne zeznaniomA. Z.,
3. sprzeczność istotnych ustaleń sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez uznanie, że oskarżony dwukrotnie uderzyłA. Z.podczas gdyz żadnego dowodu, który znajduje się w aktach spraw, a w szczególności z zeznań świadków, nie wynika, ażeby oskarżony dwukrotnie uderzyłA. Z.,
4. z tak zwanej ostrożności procesowej, naruszenieart. 5 § 2 kpk, poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w braku przyjęcia nie dających się usunąć wątpliwości odnośnie okoliczności, w których doszło do ugodzenia nożem, na korzyść oskarżonego podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniany rozsądnie i zgodnie z zasadami prawidłowego prowadzi do wniosku, że istnieją w tym zakresie uzasadnione wątpliwości, które należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego,
5. naruszenieart. 25 § 1 kk, poprzez jego niezastosowanie i brak uznania,że oskarżony działał w obronie koniecznej,
6. z tak zwanej ostrożności procesowej, naruszenieart. 25 § 2 i § 3 kk, poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w braku uznania, że oskarżony działał przekraczając granice obrony koniecznej,
7. z tak zwanej ostrożności procesowej, naruszenieart. 26 § 1 i 2 kk, poprzez brak uznania, że oskarżony działał w tzw. stanie wyższej konieczności,
8. z tak zwanej ostrożności procesowej, naruszenieart. 26 § 3 kk, poprzez brak uznania, że oskarżony przekroczył granice swobodnej oceny dowodów,
9. naruszenieart. 5 § 2 kpk, poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w przyjęciu, żeP. M.groziło bezpośrednie i konkretne niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i zasadne jest zastosowanieart. 160 § 1 kk, podczas gdy z zeznań z biegłejJ. S.wynika, że nie potrafi określić, w jakim czasie nastąpiłby zgon pokrzywdzonego, a więc należy przyjąć nie dające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego i przyjąć, że niebezpieczeństwo dla życia i zdrowiaP. M.nie miało charakteru konkretnego ani bezpośredniego,
10. naruszenie przepisu prawa materialnego, to jestart. 107 § 4 kk, poprzez jego niezastosowanie, które łączyło się z naruszeniemart. 53 § 2 kpki wymierzeniem oskarżonemu kary zbyt surowej, wyrażające się w uznaniu, żeM. N.jest karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu z dnia 26 marca 2008 r.w sprawie o sygn. akt IV K 78/08 , gdy tymczasem skazanie uległo zatarciu zgodniezart. 107 § 4 kkiM. N.nie jest osobą karaną,
11. naruszenie przez sądart. 60 kk, poprzez jego niezastosowanie odnośnie czynu zarzucanego w punkcie I aktu oskarżenia i brak nadzwyczajnego złagodzenia kary, podczas gdy okoliczności sprawy (szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu apelacji) wskazują, że sąd powinien zastosować w niniejszej sprawie nadzwyczajne złagodzenie kary,
12. naruszenieart. 53 kk, poprzez wymierzenie oskarżonemu kary rażącosurowej i nieuwzględnienie okoliczności łagodzących, w szczególności faktu,że pokrzywdzonyP. M.zaatakował oskarżonego, że fakt ugodzenia nożem był związany z atakiem i agresywnym zachowaniemP. M., nadto błędnie uznano, że oskarżony był osobą karaną,
Podnosząc te zarzuty, obrońcaM. N.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w wymiarze 5 miesięcy kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, lub też o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
W związku z tym, że orzeczenie Sądu Apelacyjnego nie posiada charakteru kasatoryjnego, zaś wniosek o sporządzenie jego uzasadnienia złożył jedynie prokurator, poniższe rozważania, na podstawieart. 423 § 1a kpkiart. 457 § 2 kpk, ograniczono wyłącznie do problematyki poruszonej w jego apelacji.
Lektura apelacji prokuratora pozwala się zorientować, że jej autor, de facto,nie kwestionuje ustalonego przez Sąd Okręgowy przebiegu zdarzenia, które jest przedmiotem osądu, a poddaje w wątpliwość dokonaną przez ten Sąd ocenę okoliczności przedmiotowych czynu, w konsekwencji to której, ów Sąd przyjął,żeM. N.nie działał z zamiarem pozbawienia życiaP. M.. W ramach krytyki tego ustalenia, apelujący wskazuje, między innymi, na to,że sformułowana przez biegłego lekarza medycyny sądowej teza o umiarkowanej sile ciosu, który oskarżony zadał pokrzywdzonemu, jest, ogólnie rzecz ujmując, gołosłowna. Nadto, odwołując się do treści protokołów przesłuchaniaM. N.w śledztwie (k.56-57, k.58, k.241-242), skarżący zwraca uwagę, że na tym etapie postępowania oskarżony twierdził jedynie, że nie pamięta przebiegu zdarzenia, w związku z czym niezrozumiała jest konkluzja wyrażona przez Sąd meriti,iż oskarżony od samego początku podkreślał, że nie miał zamiaru zabić pokrzywdzonego.
Odnosząc się do tych, jak i pozostałych uwag apelującego, w pierwszej kolejności należy skupić się na tych, które dotyczą wartości dowodowej opinii biegłego lekarza medycyny sądowej, zwłaszcza tej o charakterze ustnym (k.136-137, k.152-153 i k.405-406). Z jej treści wynika, że siła ciosu, który oskarżony zadał pokrzywdzonemu była umiarkowana, a wniosek ten, zdaniem Sądu odwoławczego, nie jest wcale gołosłowny, jak sugeruje to autor apelacji. Trzeba bowiem zaakcentować, że opiniujący w niniejszej sprawie lekarz medycyny sądowej znał okoliczności, które tworzą jej realia, a co za tym idzie miał, bo musiał mieć w polu widzenia, rodzaj narzędzia, którego użył oskarżony, a także lokalizację oraz charakter obrażeń ciała stwierdzonych uP. M.. Specyfika tych uwarunkowań, w połączeniu z wiadomościami specjalnymi posiadanymi przez wspomnianego biegłego, stanowi właśnie tę, rzekomo nieistniejącą, podstawę odzwierciedlonegow opinii ustnej wniosku o umiarkowanej sile ciosu. Natomiast nawiązując do twierdzeń apelującego traktujących na temat dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wyjaśnień oskarżonego, już w tym miejscu stwierdzić należy, że ocena ta nie posiada dychotomicznego charakteru. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie bowiem wynika, że Sąd pierwszej instancji nie przyznał waloru wiarygodności tym twierdzeniomM. N., poprzez które zrelacjonował on przebieg zdarzenia. Innymi więc słowy, nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie odnoszącym się do okoliczności przedmiotowych czynu. Zwrócenie na to uwagi jest zaś konieczne, ponieważ oświadczenie oskarżonego, iż „nie miał zamiaru zabić pokrzywdzonego”,a więc oświadczenie, które Sąd Okręgowy, na podstawie innych ustalonych okoliczności, uznał za wiarygodne, dotyczy sfery motywacyjnej a nie przedmiotowej działania zrealizowanego przez oskarżonego. Dokonując tego rozgraniczeniai jednocześnie abstrahując, bo nie ma to żadnego znaczenia, od tego, że w śledztwie oskarżony utrzymywał, iż nie pamięta przebiegu zdarzenia, wypada jedynie powtórzyć, że w ocenie wyjaśnień wymienionego dokonanej przez Sąd orzekający nie sposób doszukać się niekonsekwencji.
Jeśli zaś chodzi o pozostałe, przytoczone w apelacji argumenty, które tow zamierzeniu jej autora mają przekonać, iżM. N., mimo wszystko, działał z zamiarem pozbawienia życiaP. M., oczywiście nie możnanie zauważyć, że nóż, którym posłużył się oskarżony był największy spośród trzech ujawnionych na miejscu zdarzenia (protokół oględzin miejsca k.7-8). Rzecz jednakw tym, że wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy, nie stwarza podstawdo tak jednoznacznego ustalenia jakie czyni apelujący, a mianowicie, że wybór wspomnianego noża jako narzędzia służącego do popełnienia przestępstwa był zamierzony przez oskarżonego. Zważywszy na to, że stan jego nietrzeźwości kształtował się na poziomie 2,50 ‰ alkoholu w wydychanym powietrzu, równie uprawnioną jest teza, że ów wybór był zgoła przypadkowy. Z kolei analizując zachowanieM. N.bezpośrednio po ugodzeniu nożem pokrzywdzonego, niewątpliwie należy przyznać rację skarżącemu, że całkowita bierność oskarżonegow obliczu zmaterializowanej przez niego sytuacji może sugerować, że co najmniej godził się on na śmierćP. M.. Eksponując to, że oskarżony nie zainteresował się stanem pokrzywdzonego, nie wyszedł za nim z mieszkania, czy też nie zadzwonił po pogotowie, apelujący traci jednak z pola widzenia inną, z kolei eksponowaną przez Sąd Okręgowy, okoliczność. Konkretnie rzecz ujmując, skarżący zbywa milczeniem to, co wynika z zeznań samegoP. M.(k.17-18), który to wprost stwierdził, że „po zadaniu mi ciosu, on (oskarżony - uwaga Sądu Apelacyjnego) wyjął nóż z mojego brzucha i nie próbował już więcej mnie dźgać, tylko stał i patrzył”. A zatem, w obliczu takiego a nie innego uwarunkowania faktycznego, rację ma Sąd Okręgowy stwierdzając, żeM. N.miał niczym nieograniczoną możliwość zadania pokrzywdzonemu kolejnych ciosów i w efekcie możliwość spowodowania jego śmierci. Skoro jednak, oskarżony, pomimo istnienia takiej sposobności, ograniczył się wyłącznie do zadania pokrzywdzonemu tylko jednego ciosu i to z siłą umiarkowaną, to taki stan rzeczy nakazuje podzielić pogląd sformułowany przez Sąd meriti, iż działaniu oskarżonego nie towarzyszył wynikowy, a tym bardziej bezpośredni zamiar pozbawienia życiaP. M..O słuszności tej tezy przekonują również prawidłowo scharakteryzowane przez Sąd Okręgowy warunki i właściwości osobiste oskarżonego, jego stosunek do pokrzywdzonego, a także uzewnętrznione przez oskarżonego na tle okoliczności poprzedzających zdarzenie, pobudki jego działania. Konkretyzując te elementy trzeba bowiem podkreślić, że do chwili zdarzenia, które jest przedmiotem osądu,M. N.pozostawał w dobrych relacjach zP. M., a ponadto, mimo stwierdzonego u niego uzależnienia alkoholowego, prowadził ustabilizowany tryb życia. Z kolei sytuacja, która zaistniała bezpośrednio przed zdarzeniem, jak trafnie ustalił to Sąd Okręgowy, wyzwoliła u niego poczucie zlekceważenia ze strony pokrzywdzonego, zaś alkohol, pod działaniem którego się znajdował, jedynie wyolbrzymił doznaną, w jego mniemaniu, krzywdę. W tej perspektywie, późniejsze działanie oskarżonego należy więc traktować, nie tyle jako akt zemsty, co jako swego rodzaju „rewanż” za wcześniejsze zachowanie wobec niegoP. M.. Elementem, który wspiera tę konstatację jest również wypowiedź, którą oskarżony zwerbalizował w momencie ugodzenia pokrzywdzonego. Wówczas to oznajmił bowiem „a to masz”, co rzecz jasna nie przesądza o zamiarze jego działania, niemniej jednak może przekonywać, a w obliczu innych, wcześniej przytoczonych okoliczności, przekonuje o tym, że owo działanie nie było ukierunkowane na to, by pozbawić życiaP. M., lecz jego celem, była wspomniana wyżej, chęć swoistego „rewanżu”.
Analizując omawianą materię, w dalszej kolejności, niewątpliwie należy przyznać rację autorowi apelacji, że zachowanieM. N.wywołało stan, który realnie i bezpośrednio zagrażał życiu pokrzywdzonego. Okoliczność ta jest oczywista, jako że wprost wynika z opinii biegłego lekarza z zakresu medycyny sądowej. Czyniąc te uwagi, wypada jednak zaakcentować, a wynika to równieżze wspomnianych opinii oraz z dokumentacji medycznej (k.120 i k.121),że w momencie przyjęciaP. M.do szpitala, jego ogólny stan zdrowia był dobry. Wymieniony był wydolny, zarówno krążeniowo, jak i oddechowo, pozostawał w dobrym, logicznym kontakcie i co istotne, nie stwierdzono u niego żadnych poważnych zaburzeń czynności podstawowych dla życia układów. A zatem, dokonując przez pryzmat tych uwarunkowań gradacji stopnia zagrożenia dla życia pokrzywdzonego, stwierdzić należy, że jakkolwiek nie był on mały, to jednak, mimo wszystko, nie lokował się na takim poziomie, który można określić mianem „bardzo wysoki”, a nawet „wysoki”.
O zamiarze, który towarzyszył działaniuM. N.nie sposób natomiast wnioskować, li tylko, na podstawie rodzaju narzędzia jakim posłużył się wymieniony oraz na podstawie lokalizacji ciosu. Eksponując je, skarżący wskazuje,że w realiach przedmiotowej sprawy są one tak wyraziste i wymowne, że odwołanie się wyłącznie do nich daje już asumpt do stwierdzenia, że oskarżony działałz zamiarem pozbawienia życiaP. M.. Tego rodzaju teza nijak się jednak ma do, oczywiście słusznego, poglądu wyrażonego w cytowanym przez apelującego judykacie Sądu Apelacyjnego w Łodzi (wyrok z dnia 4 czerwca 2013 r.,II AKa 88/13, LEX nr 1331049) i w pewnym sensie objawia również niekonsekwencję skarżącego, który to, odwołując się do wspomnianego poglądu, z jednej strony stwierdza, że o zamiarze pozbawienia życia świadczy ogół okoliczności przedmiotowych czynu, z drugiej zaś wskazuje, że przypisanie tego zamiaru oskarżonemu, mimo wszystko, może nastąpić niezależnie od tych okoliczności, jedynie na podstawie specyfiki użytego przez niego narzędzia oraz umiejscowienia zadanego nim ciosu. Oba, wymienione w tym miejscu elementy, z punktu widzenia omawianej tematyki, oczywiście posiadają istotne znaczenie, niemniej jednak, są one tylko częścią ogółu, prawidłowo ustalonych przez Sąd Okręgowy okoliczności faktycznych, których kompleksowa ocena prowadzi do takiego właśnie wniosku jak ten sformułowany przez ów Sąd, a mianowicie, że działaniuM. N.nie towarzyszył zamiar pozbawienia życiaP. M..
W świetle zaprezentowanych argumentów, należy więc jedynie powtórzyć,że apelacja autorstwa prokuratora, podobnie zresztą jak i obrońcy oskarżonego, nie zasługuje na uwzględnienie. Inicjatywa odwoławcza wymienionych, mimo wszystko, musiała jednak skutkować korektą rozstrzygnięcia wyrażonego w zaskarżonym wyroku. Przekonując o konieczności jej dokonania należy zaś przypomnieć, że istota przestępstwa zarzuconego oskarżonemu sprowadzała się, między innymi, do skutków jego działania w postaci konkretnych obrażeń ciałaP. M.. A zatem, skoro Sąd Okręgowy, notabene, prawidłowo ustalił, że oskarżony nie działałz zamiarem pozbawienia życia pokrzywdzonego, to determinantą kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, zdaniem Sądu odwoławczego, powinny być wyłącznie wynikające z tego działania uszkodzenia ciała, których doznał pokrzywdzony. Innymi więc słowy, ocena prawna czynu przypisanegoM. N.winna uwzględniać wyłącznie przepisart. 157 § 1 kk. W konsekwencji takiego stanowiska, Sąd Apelacyjny, zmienił więc zaskarżony wyrok, eliminując z opisu czynu przypisanego oskarżonemu fragment odnoszący się do przestępstwa stypizowanegowart. 160 § 1 kk, a także eliminując z kwalifikacji prawnej tego czynu orazz podstawy prawnej wymiaru kary, odpowiednio, przepisyart. 160 § 1 kkiart. 11 § 2 kkoraz11 § 3 kk. Dokonana w ten sposób korekta, w efekcie powoduje, że stopień szkodliwości społecznej czynu przypisanego oskarżonemu należy lokować na nieco niższym poziomie, niż ten ustalony przez Sąd Okręgowy. Zaistnienie takiego stanu rzeczy musiało zatem znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecM. N.i w efekcie skutkowało jej obniżeniem do 2 lat. Kara w tej wysokości, zdaniem Sądu odwoławczego, z jednej strony, uwzględnia wszystkie, a więc zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe okoliczności czynu przypisanego oskarżonemu, z drugiej zaś gwarantuje, że spełni ona swe cele, tak w zakresie społecznego, jak i indywidualnego oddziaływania.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym zapadłona podstawie § 2, § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).
O kosztach sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 633 kpk,art. 636 § 2 kpkorazart. 2 pkt 4 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r.Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).

    Piotr Brodniak Stanisław Kucharczyk Janusz Jaromin