Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 13/18
Data wyroku: 2018-02-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Robert Rafał Kwieciński

Sygn. akt II Ka 13/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 lutego 2018 r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Robert Rafał Kwieciński
Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Sobieraj
po rozpoznaniu w dniu: 9 lutego 2018 roku
sprawyI. P.
oskarżonego zart. 157§2 k.k.
z oskarżenia prywatnegoS. W.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 23 listopada 2017 roku sygn. akt II K 140/16

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

II
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. K.kwotę 516,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielce prywatnej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

III
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w wysokości 566,60 zł oraz opłatę za to postępowanie w kwocie 100 zł.

SSO Robert Rafał Kwieciński

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r. w sprawie II K 140/16 Sąd Rejonowy w Koninie uznał oskarżonegoI. P.za winnego przestępstwa zart. 157 § 2 kkpopełnionego w ten sposób, że w dniu 1 stycznia 2016r. w miejscowościS.ok godz. 02.00 dokonał uszkodzenia ciałaS. W.w ten sposób, że uderzył pokrzywdzoną dłonią zwiniętą w pięść w twarz, czym spowodował u niej stłuczenie nosa z krótkotrwałym, przejściowym krwawieniem, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu jej ciała na czas poniżej 7 dni i za to na podstawieart. 157 § 2 kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 kkwymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny po 10 zł stawka, a na podstawieart. 46§1 k.k.orzekł na rzecz pokrzywdzonej kwotę 2.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją obrońcy oskarżonego, który zarzucił:

a
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na uznaniu, że oskarżonyI. P.uderzył pokrzywdzonąS. W.pięścią w twarz, czym spowodował u niej stłuczenie nosa z krótkotrwałym, przejściowym krwawieniem, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu jej ciała na czas poniżej 7 dni, w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wobec dwóch rozbieżnych wersji przebiegu zdarzenia, nie daje podstaw do przyjęcia , że to oskarżony w jakimkolwiek zakresie naruszył prawnie chronione dobra pokrzywdzonej,

b
rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, tj.art. 5 § 2 k.p.k.poprzez uznanie sprawstwa oskarżonego w sytuacji, gdy wobec istnienia dwóch wersji przebiegu zdarzenia obiektywnie nie weryfikowalnych oraz wskazujących na uderzenie pokrzywdzonej przez inną osobę niż osoba oskarżonego, nie było podstaw do przyjęcia sprawstwa i winyI. P., co spowodowało rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.

Powołując się na te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadne.
Zawarta w niej argumentacja jest całkowicie chybiona i nie zasługuje na akceptację.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacji Sąd odwoławczy pragnie zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424§1 i 2 k.p.k., co pozwala w pełni na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.
Sąd Okręgowy pragnie również podkreślić, że Sąd Rejonowy w Koninie w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe oraz wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, co do samego przebiegu zdarzenia. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone odpowiednio dokładnie i starannie. Ocena materiału dowodowego w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu przez Sąd Rejonowy dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisachart. 5 k.p.k.iart. 7 k.p.k.Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną i jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził także błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta wart. 410 k.p.k., prawidłowo i w pełni oparty na poprawnie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania.
Z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy stwierdza, że Sąd Rejonowy należycie ustalił stan faktyczny, przez co wykazał sprawstwo i winę oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu.
Brak jest więc jakichkolwiek podstaw do podzielenia zarzutu obrońcy oskarżonego błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, iżI. P.dopuścił się zarzucanego mu czynu.
Konfrontując ustalenia faktyczne z przeprowadzonymi dowodami trzeba stwierdzić, że dokonana przez Sąd meriti rekonstrukcja zdarzenia i okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu nie wykazuje błędów i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym Sąd I instancji dał wiarę i na nich się oparł. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów jest oceną logiczną, zgodną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., w sytuacji, gdy nie została w zasadnie niczym podważona.
Oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji nie może więc podważyć polemiczna w gruncie rzeczy apelacja obrońcy oskarżonego.
Sąd I instancji wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku postępowania, a na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest dokładna, nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów chronionej dyspozycjąart. 7 k.p.k.
W tej sytuacji kontrola odwoławcza uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżony wyrok znajduje pełne oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania, tak więc nie ma podstaw do dyskwalifikowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w apelacji obrońcy oskarżonego, nie ma żadnych podstaw ani do skutecznego kwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zebranego materiału dowodowego, ani też poczynionych na podstawie tego materiału ustaleń faktycznych w sprawie.
Sąd I instancji zasadnie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, a ustalenia faktyczne oparł na treści zeznań pokrzywdzonejS. W.oraz świadkówA. W.,J. K.,A. K.iŁ. K..
Zgodzić można się ze skarżącym obrońcą, że w sprawie wyłoniły się dwa odrębne stanowiska w zakresie przebiegu przedmiotowego zdarzenia. Z jednej strony mieliśmy wersję pokrzywdzonejS. W., jej rodziny i znajomych, z drugiej zaś oskarżonego i jego najbliższej rodziny. Słusznie Sąd meriti uznał za wiarygodną wersję zdarzeń przedstawioną przez pokrzywdzoną i osób jej towarzyszących.
Nie ma racji skarżący twierdząc, iż dla ustalenia faktycznego przebiegu zdarzenia istotnym byłoby ustalenie również jak oskarżony miałby wyswobodzić się z uchwytu obezwładniającegoŁ. K.przed uderzeniem pokrzywdzonej. W przedmiotowej sprawie ponad wszelką wątpliwość ustalono, iż zdarzenie miało przebieg bardzo dynamiczny, od samego początku oskarżony, który znajdował się pod znacznym działaniem alkoholu wyrażał postawę agresywną, nikt nie mógł nad nim zapanować, nawet żona. Oskarżony zaatakował pokrzywdzoną w momencie, gdy oświadczyła, że policja już jedzie. Słowa te musiały zatem wzbudzić u oskarżonego jeszcze większe wzburzenie, agresję i impuls do ataku na wymienioną. Kwestią drugorzędną natomiast jest sposób wyswobodzenia się oskarżonego z uchwytuŁ. K.. Najistotniejsze znaczenie dla przypisania oskarżonemu sprawstwa w zakresie czynu zart. 157 § 2 kkjest fakt uderzenia pokrzywdzonejS. W., który w sposób bezsporny został potwierdzony zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Wiarygodność zeznań złożonych zarówno przez pokrzywdzoną jak i będących z nią w dniu zdarzeniaŁ. K.,A. W.,J. K., czyA. K.potwierdza fakt, iż zarówno pokrzywdzona jak i wspomniani wyżej świadkowie od samego początku nie mieli wątpliwości przez kogo pokrzywdzona została uderzona. Ponadto oskarżycielka prywatna wszystkie okoliczności zdarzenia konsekwentnie przedstawiała zarówno w trakcie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego, a co najistotniejsze już w trakcie pierwszego kontaktu z funkcjonariuszami policji na terenie(...)wskazywała, iż została uderzona przezR.iI. P.. Przy czym pierwszy z tych mężczyzn uderzył pokrzywdzoną otwartą dłonią i nie spowodował istotnych obrażeń, dopiero cios zadany pięścią przez oskarżonego wywołał utratę świadomości, krwotok oraz upadek na ziemię. Opisując te dwa akty agresjiS. W.była konsekwentna, przekonująca, relacja jej byłą zgodna z zeznaniami w/w świadków oraz znalazła potwierdzenie w dokumentacji medycznej i opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej.
Nie ma można więc zgodzić się ze skarżącym, iż wiarygodność zeznań pokrzywdzonejS. W.podważa opinia biegłegoC. Ż.. Biegły wypowiadał się w szczególności w kwestii skutków jakich mogła doznać pokrzywdzona w wyniku zdarzenia i mechanizmu powstania obrażeń, potwierdzając wersję przedstawioną przez oskarżycielkę.
Jeżeli natomiast idzie o naruszenieart. 5§2 k.p.k.zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia 13 maja 2002 roku, V KKN 90/01, publ. LEX nr 53913, nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazyart. 5§2 k.p.k., podnosząc wątpliwości strony, co do treści ustaleń faktycznych lub co do sposobu interpretacji prawa. Dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są bowiem miarodajne tego rodzaju wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć.
Idąc dalej Sąd odwoławczy pragnie podkreślić, iż wątpliwości o jakich mowa wart. 5§2 k.p.k., odnoszą się do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi, a więc do sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynikają różne wersje, a żadnej z nich nie daje się wyeliminować drogą dostępnej weryfikacji. Nie należą natomiast do nich wątpliwości związane z problemami oceny dowodów, a więc który z wzajemnie sprzecznych dowodów zasługuje na wiarę, a który tego waloru nie ma. Jeżeli Sąd dokona ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i ustalenia te są stanowcze, to nie może zachodzić obrazaart. 5§2 k.p.k.
Istotną rolę w argumentacji na rzecz tego zapatrywania odgrywa stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia 8 kwietnia 2003 roku, V KK 268/02, Prok. i Pr. 2003/12/9), zgodnie z którym zasada in dubio pro reo nie ogranicza utrzymanej w granicach racjonalności swobody oceny dowodów. Jeżeli z materiału dowodowego wynikają różne wersje wydarzeń, to nie jest to jeszcze równoznaczne z zaistnieniem „nie dających się usunąć wątpliwości” w rozumieniu tego przepisu. W takim wypadku Sąd jest zobowiązany do dokonania ustaleń właśnie na podstawie swobodnej oceny dowodów. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwości nie zostaną usunięte, należy je wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Jeżeli jednak Sąd dokona stanowczych ustaleń, to w ogóle nie może zachodzić obrazaart. 5§2 k.p.k., gdyż według tych ustaleń po prostu nie ma wątpliwości.
Zaprezentowana przez Sąd I instancji jednoznaczna, logiczna i przekonująca wersja zachowania oskarżonego wyklucza w konsekwencji zasadność zarzutu obrazyart. 5§2 k.p.k.Podkreślić przy tym należy, iż ocena całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie daje podstaw do przyjęcia jakiejkolwiek innej wersji wydarzeń niż ta, która została przyjęta przez Sąd.
Ocena materiału dowodowego, zaprezentowana przez Sąd Rejonowy w Koninie doprowadziła do wyjaśnienia wszystkich okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu, usuwając jednocześnie jakiekolwiek wątpliwości, co do winy oraz sprawstwa tego oskarżonego. Sąd odwoławczy nie ma wątpliwości, iż Sąd I instancji odtwarzając w tym zakresie stan faktyczny uwzględnił okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. W konsekwencji należy zauważyć, iż zarzut złamania zakazu rozstrzygania na niekorzyść oskarżonego wątpliwości nie dających się usunąć, jest bezzasadny. W ocenie Sądu odwoławczego, Sąd I instancji, dokonując odpowiednio wystarczająco wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego i ustalając w sposób bezsporny wszelkie okoliczności powołanego czynu dotyczące kwestii winy i sprawstwa oskarżonego, przede wszystkim nie popadł w takie wątpliwości, które nie mogłyby być usunięte, a zatem nie naruszył zasady in dubio pro reo.
Mając na względzie powyższe rozważania, a także nie znajdując innych podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku na podstawieart. 437§1 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu tego orzeczenia w mocy.
Mając na uwadze fakt, iż również w toku postępowania odwoławczego oskarżycielka prywatna reprezentowana była przez pełnomocnika z urzędu Sąd odwoławczy na podstawie § 17 ust. 2 pkt. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. K.kwotę 516,60 tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Orzeczenie o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze zawarte w punkcie 2 wyroku znajdują uzasadnienie w przepisachart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.iart. 636§1 k.p.k., a takżeart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych.
SSO R.R. Kwieciński