Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1296/17
Data wyroku: 2018-02-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Beata Tymoszów
Słowa kluczowe: Warunkowe zawieszenie wykonywania kary
Podstawa prawna: art. 69 kk

Warszawa, dnia 18 stycznia 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 1296/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Beata Tymoszów
protokolant: protokolant sądowy stażysta Paulina Sobota
przy udziale prokuratora Marka Traczyka
po rozpoznaniu dnia 18 stycznia 2018 r. w Warszawie
sprawy:D. D.synaI.iM.,ur. (...)wO.;
D. T.synaA.iM.,ur. (...)wM.oskarżonych o przestępstwo zart. 158 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt II K 907/15

I
w odniesieniu doD. D.wyrok zmienia w ten sposób, że stosującKodeks karnyw brzmieniu obowiązującym na dzień 2 czerwca 2015 r. orzeczoną karę pozbawienia wolności łagodzi do roku i uchyla rozstrzygnięcia z punktów 2 i 3, za podstawę rozstrzygnięcia z punktu 4 przyjmujeart. 46 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kki stwierdza, że kwota 1 000 zł. (jednego tysiąca złotych) stanowi zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonego;

II
w odniesieniu doD. T.wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że stosującKodeks karnyw brzmieniu obowiązującym na dzień 2 czerwca 2015 r. za podstawę rozstrzygnięcia z punktu 6 przyjmujeart. 46 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kki stwierdza, że kwota 1 000 zł. (jednego tysiąca złotych) stanowi zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonego; w pozostałej zaskarżonej części tenże wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalaniaD. D.od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami postępowania odwoławczego w całości obciążając Skarb Państwa.

Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie w sprawie o sygnaturze VI Ka 1296/17 – w trybieart. 423 § 1 a k.p.k.sporządzone w odniesieniu doD. D.

Wyrokiem z dnia 19 lipca 2017 roku Sąd Rejonowy w Otwocku uznałD. D.iD. T.za winnych tego, że w dniu 2 czerwca 2015 roku wZ., działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali pobiciaJ. J.poprzez kopnięcie go nogą w twarz, w wyniku czego narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia, tj. popełnienia przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.i na tej podstawie skazałD. D.na karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby, a na podstawieart. 71 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.
Sąd zasądził również od obu oskarżonych nawiązki na rzecz pokrzywdzonegoJ. J.w kwocie po 1.000,00 złotych oraz rozstrzygnął o kosztach procesu.
Wyrok ten został zaskarżony w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść m.in.D. D.przez prokuratora, który podniósł zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej kary w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz winy oskarżonego, skutkujący orzeczeniem zbyt niskiej kary, niespełniającej swej funkcji w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej oraz niezaspokajającej społecznego poczucia sprawiedliwości. W konkluzji domagał się zmiany wyroku poprzez wymierzenieD. D.kary roku pozbawienia wolności oraz orzeczenia wobec nich nawiązki na rzecz pokrzywdzonegoJ. J.w kwocie 1.000,00 złotych iutrzymanie orzeczenia w mocy w pozostałym zakresie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się zasadna w tej części, jaka dotyczyła właśnie oskarżonegoD. D..
Na wstępie niniejszych rozważań należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie w sprawie w sposób prawidłowy. Ustalenia faktyczne oparte zostały na podstawie całokształtu materiału dowodowego, ocenionego z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego.
Należy jednak przyznać rację skarżącemu, iż jedynie orzeczenie wobecD. D.kary bezwzględnego pozbawienia wolności spełni cele kary w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej oraz będzie karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu i do stopnia winy oskarżonego. Przed ustosunkowaniem się do argumentów podniesionych w apelacji, a tyczących przesłanek zart. 69 § 1 k.k., które w ocenie skarżącego nie zachodzą w stosunku doD. D., należy wyjaśnić, z jakiego powodu koniecznym było w pierwszej kolejności złagodzenie wymierzonej mu kary. Otóż, co wielokrotnie podkreślano w judykaturze, proces kształtowania wymiaru karu powinien odbywać się etapami. Najpierw bowiem sąd obowiązany jest ukształtować karę w taki sposób, by odpowiadała ona dyrektywom określonym wart. 53 § 1 i 2 k.k., nie bacząc, czy ów konkretny wymiar kary umożliwi następnie rozważania co do możliwości warunkowego zawieszenia jej wykonania. Wprawdzie w pisemnych motywach wyroku Sąd Rejonowy dyrektywy te wymienił ( k. 220 – 221) tłumacząc, że miał je na względzie przy wymiarze kary wobec obu oskarżonych, ale gdy chodzi oD. D.w żaden sposób ich nie konkretyzował. Oczywiście Sąd Okręgowy dostrzega, że nakreślony przez sąd I instancji sam przebieg zajścia, powód zaatakowania pokrzywdzonego pozwalają niejako „odtworzyć” te kodeksowe dyrektywy wymiaru karu. Stąd też działanie przez oskarżonych niemal bez powodu, w miejscu łatwym do zaobserwowania przez inne osoby dowodzi rażącego lekceważenia porządku prawnego, co w powiązaniu rozmiarem i charakterem doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń ciała świadczy o znacznym stopniu szkodliwości społecznej. Rzecz jednak w tym, że te okoliczności w równym stopniu dotyczyły obu oskarżonych i nie dawały podstaw do tak znacznego różnicowania wobec nich rozstrzygnięć o karze. Gdyby bowiem chodzi oD. T.Sąd Rejonowy orzekł karę rodzajowo łagodniejszą ( ograniczenia wolności) i w znacznie mniejszym rozmiarze. Z kolei wobecD. D.orzeczono nie tylko karę najsurowszego rodzaju –karę pozbawienia wolności, ale także ponad dwukrotnie wyższą – bo karę 2 lat. Sąd odwoławczy zauważa, że przepisart. 53 § 2 k.k.nakazuje uwzględniać przy sądowym wymiarze kary równieżwłaściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu.Jako, że jest to tylko jedna z ustawowych dyrektyw branych pod uwagę przez sąd orzekający, nie może w tak znacznym stopniu jak w niniejszej sprawie, różnicować obu sprawców. Ani bowiem ich motywacja ani sposób działania nie dawały podstaw do takiej rozbieżności orzeczonych kar. Stąd też karę tę należało zmienić poprzez jej złagodzenie do roku pozbawienia wolności.
Na uwzględnienie zasługiwał natomiast także wniosek skarżącego o orzeczenie kary o charakterze bezwzględnym, to jest odstąpienie od warunkowego zawieszenia jej wykonania. Słusznie bowiem zwrócił on uwagę na uprzednią wielokrotną karalnośćD. D., co przy uwzględnieniu jego młodego wieku przekreśla istnienie pozytywnej prognozy, o jakiej mowa wart. 69 § 1 k.k.Na szczególne zaakcentowanie zasługuje fakt, że obecnie przypisanego mu występku oskarżony dopuścił się zaledwie kilka dni po uprawomocnieniu się wyroku zapadłego w sprawie II K 745/13, którym Sąd Rejonowy w Otwocku za przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 281 k.k.wymierzył mu karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Już choćby ta okoliczność, oceniona prawidłowo przez sąd I instancji, przekreślać powinna możliwość zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Z uwagi na powyższe, Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w sposób opisany w części dyspozytywnej, gdyż tylko tak ukształtowana kara uzmysłowi oskarżonemu obowiązek respektowania obowiązujących norm prawnych, przestrzegania orzeczeń sądowych, a także ugruntuje przekonanie o nieopłacalności popełniania przestępstw.
Zmianie podlegać także musiało rozstrzygnięcie o rekompensacie finansowej na rzecz pokrzywdzonego. Choć bowiem faktycznie powinien on uzyskać od oskarżonego kwotę 1.000 złotych, to suma ta nie stanowi nawiązki orzeczonej przez Sąd Rejonowy na podstawieart. 46 § 2 k.k., lecz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku zaznaczył, że „nawiązki” zasądzone od obu oskarżonych mają pokrzywdzonemu zrekompensowaćdoznaną krzywdę. Przypomnieć trzeba, że z\godnie zart. 46 § 2 k.k.orzeczenie nawiązki jest możliwe wówczas, gdyorzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione. Wobec treści paragrafu 1 tegoż przepisu nie powinno więc budzić wątpliwości, że nawiązka zastąpić może tylko obowiązek naprawienia szkody, który ustawodawca wyraźnie odróżnia od zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Dokonana w tym zakresie zmiana polegająca także na uzupełnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie prowadziła w istocie do pogorszenia sytuacji procesowejD. D..
Kształtując natomiast swe orzeczenie o kosztach, Sąd Okręgowy, mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego, zwolniłD. D.od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów postępowania odwoławczego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.