Sąd Rejonowy w Toruniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1347/17
Data wyroku: 2018-02-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Czarciński
Słowa kluczowe: Fałszywe zeznania

Sygn. akt II K 1347/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 lutego 2018 r.
Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SR Marcin Czarciński
Protokolant: st. sekr. sąd. Iwona Zielińska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej I. Osóbki
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 10.01., 5.02.2018 r. wT.
sprawy
W. B.
urodzonego (...)wB.
synaK.iŁ. z d. Ś.
oskarżonego o to, że:
w dniu 22 grudnia 2016 roku pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań złożył przed lekarzem orzecznikiemD. K.fałszywe oświadczenie przewidziane wart. 33 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, że nie jest osobą niepełnosprawną w rozumieniuustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnychlub nie posiada orzeczenie o inwalidztwie lub niezdolności do pracy wydanego przez właściwy organ rentowy czym wyłudził poświadczenie nieprawdy w orzeczeniu lekarskim o posiadaniu zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej poprzez wprowadzenie w błąd w/w lekarza orzecznika co do wskazanych wyżej okoliczności a następnie posłużył się tym orzeczeniem przesyłając je do(...)B.,
- tj. o czyn zart. 233 § 6 kkw zb. zart. 272 kkw zb. zart. 273 kkzw. zart. 11 § 2 kk
o r z e k a :

I
oskarżonegoW. B.uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego w akcie oskarżenia, tj. występku zart. 233 § 6 kkw zw. zart. 233 § 1 kkw zb. zart. 272 kkw zb. zart. 273 kkzw. zart. 11 § 2 kki za to, po zastosowaniuart. 11 § 3 kkiart. 37a kk, na podstawieart. 233 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego karę 40 (czterdziestu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu – kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem wydatków poniesionych od chwili wszczęcia postępowania.

Sygn. akt. II K 1347/17

UZASADNIENIE

W. B.był pracownikiem(...), wykonującym czynności na terenie(...). Zgodnie zustawą z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mieniapracownicy ochrony podczas badań lekarskich powinni złożyć oświadczenie, iż nie są osobami niepełnosprawnymi lub że nie posiadają orzeczenia o niepełnosprawności. W dniu 22 grudnia 2016 rokuW. B.podczas badania lekarskiego w(...)wC., złożył pisemne oświadczenie, że nie jest osobą niepełnosprawną i nie posiada orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy wydanego przez właściwy organ rentowy.W. B.samodzielnie wypełnił przedmiotowy druk oświadczenia i opatrzył własnym podpisem. Z treści pisma(...)z dnia 18 stycznia 2017 roku wynika natomiast, żeW. B.posiadał lekki stopień niepełnosprawności. Po przeprowadzonym badaniu lekarskim lekarzD. K.wydał orzeczenie lekarskie nr(...)o posiadaniu przezW. B.zdolności psychicznej i fizycznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.
Dowody: wyjaśnienia oskarżonegoW. B.– k. 28-32,
zeznania świadkaD. K.- k.86 akt,
oświadczenie – k. 5, 23 akt,
pismo(...)k. 5-6 akt,
pismo(...)– k. 7 akt,
kserokopia orzeczenia lekarskiego – k. 68 akt,
W. B.nie był dotychczas karany sądownie.
Dowód: karta karna – k.33 akt
W postępowaniu przygotowawczymW. B.przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i wskazał, że podpisał to oświadczeni ale go nie czytał, faktycznie w grudniu 2016 roku miał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. W postępowaniu sądowym oskarżony nie przyznał się do zarzucanego czynu i wyjaśnił, że podpisał oświadczanie ale go nie czytał gdyż był przekonany, że dotyczy to badań lekarskich. Dodał, że nie chciał nikogo wprowadzić w błąd, nie miał z tego korzyści. Wskazał, że nie miał okularów i był przekonany, że dotyczy to badań lekarskich a nadto był chory i miał gorączkę.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego częściowo - w zakresie w jakim przyznał się do wypisania i podpisania przedmiotowego oświadczenia. W tym zakresie jego wyjaśnienia są zgodne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd nie przyznał waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim negował świadomość znaczenia składanego oświadczenia. W tym bowiem zakresie jego wyjaśnienia są niejasne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Osoba, która ma gorszy wzrok nie powinna podpisywać dokumentów, których nie jest w stanie zweryfikować.
Jednocześnie Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkaD. K., które są jasne i spójne. Sąd nie znalazł powodu do kwestionowania ich wiarygodności.
Nadto Sąd dał wiarę wszelkim innym przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów. Wszelkie dokumenty zostały pozyskane, sporządzone i przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości. Również Sąd nie miał podstaw aby podważyć ich wiarygodność.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie jest niewątpliwe, że oskarżonyW. B.jest sprawcą czynu określonego wart. 233 § 6 kk. w zb. zart. 272 kkw zb. zart. 273 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. Oskarżony złożył nieprawdziwe oświadczenie, że nie jest osobą niepełnosprawną i nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności czym wyłudził poświadczenie nieprawdy w orzeczeniu lekarskim o posiadaniu fizycznej i psychicznej zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Z uwagi na tak przyjętą kwalifikację, na podstawieart. 233 § 1 kk, Sąd mógł wymierzyć karę pozbawienia wolności do 8 lat.
Zauważyć należy, iż na podstawie przepisuart. 37a kksądy orzekające mają możliwość w ramach tzw. zwyczajnego wymiaru kary rezygnacji z orzekania kary pozbawienia wolności przewidzianej w sankcji i orzeczenia zamiast niej kary grzywny lub kary ograniczenia wolności. Jest to możliwość dana sądom do korzystania z niej na zasadzie swobodnego uznania, a nie żadna preferencja co do rodzaju orzekanych kar. Dyrektywa sądowego wymiaru kary za występki zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą lat 8, o jakiej mowa wart. 37a kk, jest sformułowana na użytek wymiaru kary sprawcom czynów zagrożonych sankcją prostą, w której jedyną karą grożącą jest kara pozbawienia wolności. Dyrektywa zart. 37a kkniejako uelastycznia tego typu sankcje, dając sądom możliwość rezygnacji z kary pozbawienia wolności i wymierzenia kary łagodniejszego rodzaju w ramach zwykłego, a nie nadzwyczajnego wymiaru kary. Z uwagi na tak sformułowaną dyrektywę przed sądami orzekającymi otwiera się potrójna alternatywa, gdyż mogą orzec karę pozbawienia wolności przewidzianą w sankcji lub karę grzywny, lub karę ograniczenia wolności. Sąd uznał, iż wymierzając karęW. B.należy skorzystać z powyższej dyrektywy. Bez wątpienia kara pozbawienia wolności – jako kara powodująca izolację od osób najbliższych, dotychczasowego sposobu i trybu życia, a także w ogóle od społeczności w jakiej na co dzień się funkcjonuje – jest karą najbardziej dotkliwą i nie byłaby adekwatna zarówno do stopnia zawinienia oskarżonego, jaki stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił. Podkreślić należy, iż zgodnie z przesłaniem ustawodawcy to kary wolnościowe miały być podstawowym instrumentem zwalczania przestępczości drobnej i średniej, natomiast kara pozbawienia wolności w swojej postaci bezwzględnej miała być wykorzystywana do zwalczania przestępczości poważnej. W ocenie Sądu spośród możliwych kar alternatywnych, za słuszną uznać należy karę grzywny. W ocenie Sądu kara orzeczona wobec oskarżonego osiągnie w stosunku do niego tak cele wychowawcze jak i zapobiegawcze - wskazując, że popełnienie przestępstw musi spotkać się z represją karną i nie uchodzą bezkarnie, a także będą działały na oskarżonego odstraszająco, powstrzymując go w przyszłości od popełniania przestępstw.
Sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 800 złotych (czterdzieści stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na dwadzieścia złotych). W ocenie Sądu oskarżony jest w stanie uiścić grzywnę we wskazanej wysokości bez uszczerbku utrzymania dla siebie i najbliższej rodziny. Ustalając liczbę stawek dziennych Sąd wziął pod uwagę fakt, iż stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego był znaczny. Za taką wysokością stawek dziennych przemawiała także potrzeba w zakresie indywidualno i ogólnoprewencyjnego oddziaływania kary. Przy ustalaniu wysokości jednej stawki Sąd wziął pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i stosunki majątkowe a także możliwości zarobkowe. W ocenie Sądu oskarżony jest w stanie uiścić grzywnę we wskazanej wysokości bez uszczerbku utrzymania dla siebie i najbliższej rodziny. Orzeczona grzywna będzie stanowiła dla oskarżonego jedyną realną aczkolwiek wystarczającą dolegliwość a jednocześnie pozwoli spełnić postulat wymiaru kary sprawiedliwej, czyli dostosowanej do stopnia winy sprawcy.
Aktualnie oskarżony znajduje się w ustabilizowanej sytuacji majątkowej i materialnej. Jego dochód miesięczny wynosi około 1.700 złotych. Z uwagi na powyższe o kosztach postępowania i opłatach Sąd orzekł na podstawie przepisuart. 627 kpkobciążając nimi oskarżonego. Zdaniem Sądu konieczność uiszczenia zarówno opłaty jaki i wydatków nie wpłynie negatywnie na możliwość utrzymania oskarżonego i jego rodziny.