Sąd Rejonowy w Bełchatowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 647/18
Data wyroku: 2018-11-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartosz Paszkiewicz
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86§1 kw

sygn. akt. II W 647/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 07 listopada 2018 roku
Sąd Rejonowy w Bełchatowie, Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Bartosz Paszkiewicz
Protokolant st. sekr. sąd. Renata Snopek
Przy udziale oskarżyciela publicznegoE. K.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09.10.2018r., 30.10.2018r.
sprawy z wniosku o ukaranie Komendy Powiatowej Policji wB.
przeciwkoA. S. (1), córceA.,urodzonej (...)w miejscowościD.,
obwinionej o to, że w dniu 29 czerwca 2018 roku około godziny 08.40 w miejscowościS.na wysokościposesji nr (...), gminaD., województwo(...), jadąc po drodze publicznej jako kierująca samochodem osobowym markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), nie zachowała należytej ostrożności, wyniku czego lewym bokiem pojazdu potrąciła stojącego na drodze publicznej pieszegoT. S.oraz zmusiła pieszegoR. L.do zbiegnięcia z drogi w celu uniknięcia potrącenia, czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dlaT. S.iR. L.,
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw,
orzeka

1
uznaje obwinionąA. S. (2)za winną tego, że w dniu 29 czerwca 2018 roku około godziny 08.40 w miejscowościS.na wysokościposesji nr (...), gminaD., województwo(...), stając na drodze publicznej jako kierująca samochodem osobowym markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), następnie ruszyła w stronęT. S.iR. L.umyślnie naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w wyniku czego lewym bokiem pojazdu potrąciła stojącego na drodze publicznej pieszegoT. S.oraz zmusiła pieszegoR. L.do zbiegnięcia z drogi w celu uniknięcia potrącenia, czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dlaT. S.iR. L.tj. czynu wypełniającego dyspozycję art. 86 § 1 kw i za tak przypisany czyn na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza jej karę grzywny w kwocie 700 (siedmiuset) złotych;

2
na podstawie art. 86 § 3 k.w. z zw. z art. 29 § 3 k.w. orzeka wobecA. S. (2)środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 1 (jednego) roku zobowiązując ją do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu;

3
zasadza odA. S. (2)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoT. S.1.845 (tysiąc osiemset czterdzieści pięć) złotych tytułem poniesionych przez niego wydatków w tym z tytułu ustanowienia pełnomocnika;

4
wymierza obwinionejA. S. (1)70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem opłaty i zasądza od niej na rzecz Skarbu Państwa 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków.

Sygn. Akt II W 647/18

UZASADNIENIE
W dniu 29 czerwca 2018 roku około godziny 08:20 w miejscowościS.na wysokościposesji nr (...), gminaD., województwo(...)T. S.rozładowywał transport ośmiu pojazdów, w ramach prowadzonej działalności handlowo-usługowej polegającej na sprowadzaniu i sprzedawaniu aut z Niemiec. W trakcie rozładunku przyjechała sąsiadka pokrzywdzonego ,A. S. (1), która poruszała się pojazdem markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Obwiniona ustawiła się samochodem około 20 metrów odT. S., po czym zaczęła robić zdjęcia telefonem komórkowym oraz obserwować pokrzywdzonego i jego pomocników. W aucie oprócz obwinionej nie znajdowała się żadna inna osoba. W pewnym momencieA. S. (1)gwałtownie ruszyła w kierunku pokrzywdzonego, potrącając go lewym bokiem pojazdu, na skutek czegoT. S.doznał urazu nogi i ręki. W wyniku swojego działania zmusiła ona także pieszegoR. L.do zbiegnięcia z drogi w celu uniknięcia potrącenia , czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym zarówno dlaT. S.jak iR. L.. Po zajściu wypadkuA. S. (1)odjechała w kierunku swojej posesji. PokrzywdzonyT. S.zawiadomił Policję i poinformował funkcjonariuszy o zaistniałym incydencie. Pokrzywdzony nie żądał pomocy medycznej. Zdarzenie to miało miejsce na drodze publicznej, na której nie ma wyznaczonych pasów ruchu przez znaki poziomie.
(dowód: zeznaniaT. S.k. 10,75, zeznaniaR. L., k.27,85,86 zeznaniaJ. Z.k. 24,75 zeznaniaM. P.k. 29,75 zeznaniaD. S.k. 32, zeznaniaŁ. H.k. 34,75, zeznaniaK. P.k. 37,76)

A. S. (1)jest(...)letnią(...), stan cywilny(...). Jej dochód miesięczny wynosi około 726 zł netto. Jest współwłaścicielem domu o powierzchni(...)na działce o powierzchni(...)w miejscowości(...). Nie była karana za wykroczenia drogowe.
Obwiniona nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej wykroczeń. Wyjaśniła jedynie, żeT. S.zachowywał się w stosunku do niej agresywnie, twierdząc iż to on rzucił się na jej samochód. Przyznała także, że pozostają oni w konflikcie sąsiedzkim. Obwiniona potwierdziła fakt robienia zdjęć w dniu zdarzenia.
(dowód: wyjaśnieniaA. S. (2)k. 73-74, informacja o karalności za wykroczenia k. 41)
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
W świetle zebranych dowodów wina i sprawstwo obwinionej nie budzą wątpliwości. Linia obrony prezentowana przezA. S. (2)w opinii Sądu nie wytrzymuje krytyki.
W pierwszej kolejności należy wskazać na fakt, iż Sąd dokonał ustaleń faktycznych zgodnie z zeznaniami pokrzywdzonych i świadków. Prezentowali oni bowiem spójne, rzeczowe i jednolite depozycje, w związku z czym Sąd dał im wiarę. Zgodnie z zeznaniami świadkówT. S.nie kopał samochodu ani nie zachowywał się w stosunku do obwinionej w sposób agresywny. Podkreślić należy także, że świadkowie zgodnie opisali na czym polegało nieprawidłowe zachowanie obwinionej i że byli w swoich relacjach konsekwentni. Warta zaznaczenia jest również okoliczność, że toT. S.wezwał Policję, co dodatkowo obciąża obwinioną. Sąd nie widzi żadnych podstaw, aby przyjąć, że toT. S.mógł sprowokować wydarzenie i celowo zaczepiaćA. S. (2)w jej samochodzie. Wedle zeznań pokrzywdzonego i świadków tego zdarzenia, w trakcie rozładunku pokrzywdzony był zajęty wyjmowaniem samochodów i nie zwracał uwagi na pojazd obwinionej. Dopiero w momencie potrąceniaT. S.odwrócił się w prawo i zauważył nadjeżdżający samochód. W związku z powyższym zeznaniaA. S. (2)jakobyT. S.zaatakował obwinioną i uderzał pięścią w jej samochód Sąd uznaje za wątpliwej treści.
Wziąć należy także pod uwagę zeznaniaŁ. H., który był świadkiem zdarzenia, będąc jednocześnie osobą nieznaną zarównoT. S., jak iA. S. (1). Świadek ten przyjechał do komisu, aby oglądać samochody. Na podstawie jego zeznań oraz zeznań drugiego pokrzywdzonego -R. L., Sąd ustalił, że obwiniona po spowodowaniu wypadku nie wykazała żadnej skruchy oraz że odjechała z miejsca zdarzenia bez żadnego zainteresowania. W związku z takim zachowaniem obwinionej brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących, że do zdarzenia doszło na skutek działaniaT. S.. Należy przypuszczać więc, że opisywany czyn był spowodowany istniejącym konfliktem sąsiedzkim międzyT. S.aA.S..
Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd przyjął, żeA. S. (1)w dniu 29 czerwca 2018 roku około godziny 08.40 w miejscowościS.na wysokościposesji nr (...), gminaD., województwo(...), stając na drodze publicznej jako kierująca samochodem osobowym markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), następnie ruszyła w stronęT. S.iR. L.umyślnie naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w wyniku czego lewym bokiem pojazdu potrąciła stojącego na drodze publicznej pieszegoT. S.oraz zmusiła pieszegoR. L.do zbiegnięcia z drogi w celu uniknięcia potrącenia, czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dlaT. S.iR. L., czym wypełniła dyspozycje art. 86 § 1 kw.
Sąd wymierzył obwinionej karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę określając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego, biorąc pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia. W związku z powyższym Sąd wymierzył obwinionej karę grzywny w kwocie 700 zł. Jest to kara adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Nadto, zgodnie z art. 86 § 3 kw w zw. z art. 29 § 3 kw, Sąd orzekł wobec obwinionej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 1 roku. Tak ukształtowana kara spełni swe cele zapobiegawcze w zakresie indywidualnym jak i ogólnym. Kara musiała być surowa, gdyżA. S. (1)naruszyła podstawowe zasady ruchu drogowego, stwarzając realne zagrożenie dla zdrowia i życia innych uczestników ruchu. Sąd ma nadzieję, że grzywna, a przede wszystkim wyłączenie obwinionej z ruchu na okres roku spowoduje u niej refleksje i zahamuje chęć powtórzenia swojego niebezpiecznego zachowania, a do tego da społeczne przekonanie, że ukaraną spotyka zasłużona kara, która jest nieuchronna.
ZachowanieA. S. (2)nacechowane było nieodpowiedzialnością i bezmyślnością. Zatem takimi cechami, które kierowcy powinny być obce i które, tym samym, spowodowały że stopień winy i społecznej szkodliwości czynu są znaczne. W związku z tym reakcja karnoprawna musiała być stanowcza i surowa. Tak ukształtowana kara i środek karny da społeczne przekonanie, że dla takich sprawców nie będzie pobłażania, gdyż nie zachodziły żadne okoliczności łagodzące. Sąd ponadto na podstawie 119 § 1. kpsw w związku z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził odA. S. (2)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoT. S.1.845 złotych tytułem poniesionych przez niego wydatków w tym z tytułu ustanowienia pełnomocnika. Zasądzona kwota mieści się w sześciokrotności stawki minimalnej i nie jest nadmiernie wygórowana. Sąd wymierzył obwinionej 70 złotych tytułem opłaty i zasądził od niej na rzecz Skarbu Państwa 100 złotych uznając, że ich uiszczenie przez obwinioną nie będzie dla niej zbyt uciążliwe. Opłatę Sąd wymierzył na podstawieart. 21 ust. 2w zw. zart. 3 Ustawy o opłatach w sprawach karnych.