Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1553/17
Data wyroku: 2018-10-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zawadka
Słowa kluczowe: Mienie
Podstawa prawna: art. 279 § 1 kk

Warszawa, dnia 24 października 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 1553/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Anna Zawadka
Protokolant: sekr. sądowy Robert Wójcik
przy udziale prokuratora Józefa Gacka
po rozpoznaniu dnia 24 października 2018 r. w Warszawie
sprawyR. B.s.K.iG.,ur. (...)wO.
oskarżonego o przestępstwo zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 8 września 2017 r.    sygn. akt II K 236/17
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Otwocku do ponownego rozpoznania.
VI Ka 1553/17

UZASADNIENIE

R. B.został oskarżony o to, że: w dniu 12 stycznia 2017r. wJ.w powiecie(...), w województwie(...)dokonał włamania do niezamieszkałego budynku poprzez wypchnięcie okna, a następnie kradzieży z wnętrza budynku mienia w postaci czujki alarmowej o łącznej wartości 45 złotych na szkodęK. K. (2)przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany w warunkach określonych wart. 64 § 1 kk, który odbył łącznie co najmniej rok kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub części ostatniej kary popełnił ponownie umyślne przestępstwo kradzieży z włamaniem,
tj. o czyn zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy w Otwocku wyrokiem z dnia 8 września 2017 roku w sprawie II K 236/17 uniewinniłR. B.od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Powyższy wyrok zaskarżył Prokurator, który na podstawieart. 438 pkt 3 kpkwyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia przejawiający się bezzasadnym odmówieniem waloru prawdy materialnej depozycjom świadka pokrzywdzonegoK. K. (2), podczas gdy swobodna a nie dowolna ocena zeznań pokrzywdzonego przede wszystkim złożonych w postępowaniu przygotowawczym, ale również konsekwentnych co do osoby sprawcy w toku rozprawy głównej prowadzi do konstatacji o sprawstwieR. B.a przez to uznaniu jego winy.
Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
Sad Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja Prokuratora zasługuje na uwzględnienie.
Rację ma skarżący, że Sąd I Instancji naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów zawartą wart. 7 k.p.k., czego konsekwencją był błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę orzeczenia mogący mieć wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia winy i skazania oskarżonegoR. B.za przestępstwo zart. 279 § 1 k.k., co skutkowało jego uniewinnieniem. Zgodzić należy się z argumentami zawartymi w uzasadnieniu apelacji, że zgromadzony na etapie postępowania przygotowawczego materiał dowodowy w postaci zeznań świadkaK. K. (2)jednoznacznie wskazuje na winęR. B.w zakresie zarzucanego mu czynu. Sąd Rejonowy wydając wyrok uniewinniający oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego i zdezawuował zeznania pokrzywdzonegoK. K. (2)jako wzajemnie sprzecznych i pozbawionych logiki.
W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy bezkrytycznie dał wiarę wyjaśnieniomR. B.składanym w toku postępowania nie dokonując ich należytej weryfikacji. Natomiast odmówił wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego, który konsekwentnie wskazywał na oskarżonego jako sprawcę przestępstwa, tylko na tej podstawie, że świadek na rozprawie po upływie 7 miesięcy nie pamiętał dokładnie wszystkich szczegółów zdarzenia. Wskazać należy, iżK. K. (2)szedł za oddalającym się sprawcą, rozmawiał z nim i widział jego twarz, a następnie rozpoznał oskarżonego na okazanych zdjęciach po kształcie i wyrazie twarzy, przy czym był pewien swojego rozpoznania w trakcie okazania wizerunku 12 dni po zdarzeniu. W trakcie rozprawy pokrzywdzonyK. K. (2)ponownie rozpoznał oskarżonego i potwierdził, że to on jest sprawcą przestępstwa. Sąd Rejonowy nie rozważył w sposób należyty z czego mogą wynikać pewne rozbieżności w zeznaniach pokrzywdzonego dotyczące nakrycia głowy sprawcy przestępstwa oraz daty tego zdarzenia. Przy czym Sąd Rejonowy nie dostrzegł, iż pokrzywdzony opisywał w swoich kolejnych zeznaniach trzy podobne zdarzenia, natomiast to z udziałem oskarżonego miało miejsce w dniu 12 stycznia 2017r. Z powyższych względów pokrzywdzony nie mógł złożyć zeznań odnośnie kradzieży czujki do alarmu już w dniu 2 stycznia 2017r., skoro jej kradzież nastąpiła 10 dni później. Analizując drobiazgowo zeznania pokrzywdzonego Sąd Rejonowy nie dostrzegł, że brak dokładnej daty ostatniego zdarzenia opisanego w zeznaniachK. K. (2)wynika z niefortunnego sposobu wpięcia tego protokołu do akt sprawy i wycięcia dziurkaczem fragmentu protokołu z oznaczeniem daty zdarzenia.
Sąd Rejonowy błędnie także przyjął, że zeznania pokrzywdzonego nie zasługują na wiarę, skoro nie mógł zapamiętać czy sprawca kradzieży z włamaniem miał na sobie kaptur czy czapkę, a zdaniem sądu jest mało prawdopodobne aby pokrzywdzony po kształcie twarzy oskarżonego rozpoznał jego wizerunek. Wbrew tym twierdzeniom wskazać należy, iż podczas pierwszych zeznań pokrzywdzony zeznał „ nie wiem co miał na głowie czapkę czy kaptur”, a zatem nie wykluczył nakrycia głowy u sprawcy. Natomiast na rozprawie pokrzywdzony po ujawnieniu wcześniejszych zeznań stwierdził „jestem przekonany, że oskarżony był w kapturze”. Powyższe rozbieżności można przecież wyjaśnić stresującą sytuacją dla pokrzywdzonego, który widząc oddalającego się sprawcę włamania, idzie za nim próbując nawiązać rozmowę, a sprawca grozi mu śmiercią. Trudno więc oczekiwać aby w tej sytuacji świadek precyzyjnie opisał nakrycie głowy oskarżonego. Natomiast z jego zeznań wynika, że widział oskarżonego z odległości ok. 5 metrów, sprawca odwrócił się do niego i powiedział „odejdź bo cię zabiję”. Sąd Rejonowy powinien więc rozważyć czy w warunkach w jakich pokrzywdzony dokonywał swoich spostrzeżeń (w porze nocnej, przy sztucznym oświetleniu) świadek mógł zobaczyć i zapamiętać twarz sprawcy. Sąd meriti zaznaczył na stronie 4 pisemnych motywów wyroku, że jest mało prawdopodobnym aby pokrzywdzony po kształcie twarzy oskarżonego rozpoznał jego wizerunek. Sąd Rejonowy dokonując analizy powyższych zeznańK. K. (2)nie wziął jednak pod uwagę, że w sytuacji silnego stresu zdolność zapamiętania twarzy sprawcy różni się od zdolności dokonywania spostrzeżeń w sytuacjach niestresowych. Skumulowanie czynników stresujących występuje niewątpliwie u świadka, który zeznaje we własnej sprawie, tzn. jako ofiara popełnionego przestępstwa. Stres jest istotnym źródłem potencjalnych błędów w zeznaniach i to zarówno stres wynikający z ulegania działaniom przestępczym (stres ofiary), jak i związany z percepcją zdarzeń przestępczych, a wreszcie z koniecznością zeznawania.
Z tych powodów Sąd Odwoławczy doszedł do wniosku, że Sąd Rejonowy w Wołominie nie dokonał starannej oceny materiału dowodowego i w konsekwencji nie przesądzając o końcowym rozstrzygnięciu, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy winien przeprowadzić ponownie w całości przewód sądowy, przy czym powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie zdolności postrzegania i zapamiętywania spostrzeżeń przez pokrzywdzonego, powinien ewentualnie rozważyć potrzebę przesłuchania świadkaK. K. (2)w obecności biegłego psychologa aby wykluczyć zaburzenia procesów percepcyjnych. Następnie powinien dokonać prawidłowej analizy materiału dowodowego, zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów. Przy czym rozważaniom powinny być poddane także argumenty zawarte w apelacji Prokuratora. Następnie Sąd I instancji winien poczynić prawidłowe ustalenia faktyczne i na ich podstawie rozstrzygnąć o winie oskarżonego w ramach zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w wyroku.