Sąd Okręgowy w Warszawie
XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumenta
Sygnatura akt: XVII AmE 170/18
Data wyroku: 2018-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jolanta Stasińska
Słowa kluczowe: Koncesja i taryfy
Podstawa prawna: 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kpa oraz art. 30 ust. 1 ustawy z d. 10.04.1997 r. –Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 220, z późń. zm).

Sygn. Akt XVII AmE 170/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 października 2018 roku
Sąd Okręgowy w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:
Przewodniczący:SSR (del.) Jolanta Stasińska
Protokolant: protokolant sądowyMagdalena Żabińska
po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 roku w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwaB. N.
przeciwkoPrezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o wymierzenie kary pieniężnej
na skutek odwołaniaB. N.od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 6 grudnia 2017 roku, Nr(...)

1
oddala odwołanie,

2
zasądza odB. N.na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

SSR (del.) Jolanta Stasińska
Sygn. akt XVII AmE 170/18

UZASADNIENIE
Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 6 grudnia 2017 roku, numer(...), na podstawieart. 157 § 1 i art. 158 § 1w związku zart. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) orazart. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne(Dz.U. z 2017 r. poz. 220, z późn. zm.) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wniosku z dnia 1 sierpnia 2017 r. przedsiębiorcy: Przedsiębiorstwo(...)
B. N.z siedzibą wŚ., reprezentowanego przez adwokataW. W., dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej: Prezes URE) z dnia 16 listopada 2016 r. znak:(...)postanowił odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 16 listopada 2016 r. znak:(...)ustalającej dla Przedsiębiorstwa(...)B. N., z siedzibą wŚ., opłatę należną z tytułu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie Obrót paliwami ciekłymi w tym gazem płynnym- (...), udzielonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 23 marca 2011 r. znak:(...)na kwotę 10469 zł.
Od wyżej wymienionej decyzji powódB. N.wniósł odwołanie. Zaskarżył decyzję w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji polegający na przyjęciu, że decyzja z 23.03.2011 roku, znak(...)nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa,

2
w konsekwencji, że w związku z wydaniem decyzji nie doszło do rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego, a mianowicieart. 34 ust. 1 Prawa energetycznegopoprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Wskazując na powyższe wniósł o:
uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Powód w treści odwołania wskazał, że decyzją z dnia 16 listopada 2016 r. znak:(...)Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ustalił opłatę należną z tytułu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie Obrót paliwami ciekłymi w tym gazem płynnym- (...), udzielonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 23 marca 2011, znak:(...)na kwotę 10469 zł. Powód wniósł odwołanie od powyższej decyzji, jednak postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 roku zostało odrzucone, z uwagi na wniesienie odwołania po terminie.
Powód podniósł, iż niezależnie od powyższego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, gdyż zgodnie z treściąart. 34 ust. 1 ustawy – Prawo energetyczneopłata koncesyjna, jako coroczna, jest uiszczana raz w roku. Powód wskazał przy tym, iż w dacie wydania decyzji powód dysponował wcześniejszą ważną jeszcze koncesją – decyzja z dnia 11 lipca 2001 roku. Koncesja późniejsza była zatem w istocie przedłużeniem koncesji z dnia 2001 roku. Powód wskazał, iż zapłacił za 2010 rok opłatę koncesyjną, a tym samym niezasadnie pozwany obciążył powoda daniną z gruntu nienależną, która już raz od danej czynności została skutecznie pobrana.
Pozwany wniósł o oddalenie odwołania oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych
Pozwany podtrzymał stanowisko zawarte w treści decyzji. Pozwany wskazał ponadto, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję. Pozwany podniósł, iż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji, nie powinno zmierzać do powtórnego rozpoznania istoty sprawy i stanowić „kolejnej instancji”, ale służyć wyeliminowaniu z obrotu decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami wymienionymi w treściart. 156§1 k.p.a.Powód natomiast w niniejszym postępowaniu powtórzył argumentacje podniesioną w postępowaniu z odwołania z dnia 30 listopada 2016 roku, które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 roku. Podstawą wniosku powoda było domniemanie rażącego naruszeniaart. 34 ust. 1 ustawy – Prawo energetyczneprzy wydawaniu decyzji z dnia 16 listopada 2016 roku znak:(...), które to naruszenie było konsekwencją błędnego w ocenie powoda przyjęcia, że decyzja z dnia 23 marca 2011 roku rodzi obowiązek zapłaty opłaty koncesyjnej za 2011 rok, pomimo obowiązywania koncesji wcześniejszej. Ponadto pozwany wskazał, iż okoliczności uzasadniające wydanie wymienionej wyżej decyzji z dnia 16 listopada 2016 roku zostały szczegółowo przedstawione i opisane w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji.
Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:
Prezes URE decyzją z dnia 16 listopada 2016 r. znak:(...)ustalił opłatę należną z tytułu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie Obrót paliwami ciekłymi w tym gazem płynnym- (...), udzielonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 23 marca 2011, znak:(...)na kwotę 10469 zł (słownie: dziesięć tysięcy czterysta sześćdziesiąt dziewięć złotych). (k. 19-21 akt adm)
W wyniku złożonego odwołania od ww. decyzji Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r. (sygn. akt XVII AmE 184/17) odrzucił odwołanie Przedsiębiorcy od ww. decyzji, ze względu na złożenie odwołania po upływie terminu ustawowego na jego wniesienie. (k.8-11, 20-21 akt o sygn. XVII AmE 184/17)
W dniu 7 sierpnia 2017 r. do Urzędu Regulacji Energetyki wpłynął wniosek Przedsiębiorcy z dnia 1 sierpnia 2017 r. o stwierdzenie w całości nieważności decyzji Prezesa URE z dnia 16 listopada 2016 r. znak:(...)(k. 1-4 akt adm.)
Pismem z dnia 22 września 2017 r. organ zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 listopada 2017 r. znak:(...), zaś w dniu 17 października 2017 r. zawiadomił o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Przedsiębiorca ze swojego prawa nie skorzystał. (k. 35,37 akt adm.)
W dniu 6 grudnia 2017 roku Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydał decyzję numer(...). (k. 39-41 akt adm.)
Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o dowody z dokumentów, w tym znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego oraz w aktach o Sygn. XVII AmE 184/17, które nie były przez żadną ze stron niniejszego postępowania kwestionowane, jak również w ocenie Sądu nie budziły wątpliwości.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Odwołanie jest niezasadne.
Powód w treści odwołania od zaskarżonej decyzji z dnia 6 grudnia 2017 roku twierdził, że decyzja pozwanego z dnia 16 listopada 2016 roku znak:(...), ustalająca opłatę należną z tytułu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie Obrót paliwami ciekłymi w tym gazem płynnym- (...), udzielonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 23 marca 2011, znak:(...)została wydana z naruszeniem przepisuart. 34 ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne. Zdaniem powoda nie było podstaw do jej wydania, gdyż powód uiścił należną opłatę koncesyjną za 2011 rok (k. 16 akt adm.).
Zgodnie z treściąart. 156 § 1 k.p.a.organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;
4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Z treści cytowanego wyżej art.art. 156 § 1 k.p.a., wynika, iż do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z wymienionych przesłanek.
W związku z tym, iż powód twierdził, że decyzja z dnia 16 listopada 2016 roku znak:(...)została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicieart. 34 ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne, przyjąć należało, iż powód oparł swoje żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o treśćart. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych wart. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego(por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83). Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać w sposób niepozostawiający żadnych wątpliwości.
W doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się, iż o tym czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym tą decyzją tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1683/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1274/08).
Z powyższych względów, w niniejszej sprawie należało poddać ocenie, czy wystąpiła wskazana przez powoda przesłanka, której zaistnienie decyduje o rażącym naruszeniu prawa na gruncie istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego.
Bezsporna była okoliczność, iż powodowi udzielono koncesji decyzją z dnia z dnia 23 marca 2011 r. znak:(...), zaś po jej udzieleniu powód, pomimo wezwania, nie uiścił opłaty koncesyjnej, której żądanie oparto o treśćart. 34 ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne, tj. w związku z udzieloną koncesją na podstawie decyzji z dnia 23 marca 2011 roku. Powód wnosił o uwzględnienie okoliczności, że decyzja koncesyjna z dnia 23 marca 2011 roku stanowiła w istocie przedłużenie koncesji z dnia 2001 roku. Powód wskazywał przy tym na wykładnię zawartego wart. 34 ust. 1 ustawy – Prawo energetycznepojęcia „coroczna opłata”. Zdaniem powoda wykładnia tego pojęcia, przy uwzględnieniu okoliczności zachowania ciągłości działalności koncesjonowanej, prowadzi do wniosku, iż powód nie był zobowiązany do uiszczenia ponownie w tym samym roku kolejnej opłaty koncesyjnej.
Wskazać tu jednak należy, iż bezpośrednie zestawienie rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia 16 listopada 2016 roku w przedmiocie ustalenia opłaty koncesyjnej w związku z udzieloną koncesją decyzją z dnia 23 marca 2011 roku, z treściąart. 34 ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne, w którym mowa o obowiązku uiszczenia opłaty w związku z udzieloną koncesją, nie wskazuje na oczywistą niezgodność. Wskazany przepisart. 34 ust. 1 ustawy - prawo energetycznewymaga zatem stosowania wykładni prawa. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości Sądu, że weryfikowana w niniejszym postępowaniu tj. w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności, decyzja z dnia 16 listopada 2016 roku nie jest dotknięta wadą kwalifikowaną rażącego naruszenia prawa, o którym mowa wart. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Ponadto wskazać należy, iż powód w niniejszym postępowaniu przedstawił tożsamą argumentację, jak w odwołaniu od decyzji z dnia 16 listopada 2016 r. znak:(...)Wskazywane przez powoda wątpliwości interpretacyjne, bądź dotyczące wykładni wskazanego przepisu prawa podlegałyby rozstrzygnięciu przez Sąd w postępowaniu o Sygn. akt XVII AmE 184/17, gdyby powód dochował terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Odwołanie, powoda zostało prawomocnie odrzucone postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 roku (k. 20-21 akt o Sygn. XVII AmE 184/17). Zauważenia wymaga tu okoliczność, iż wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji na wniosek strony, z uwagi na jego specyfikę, nie stanowi o otwarciu na nowo terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 16 listopada 2016 r. znak:(...), o którym mowa w treściart. 479(

    47)§1 k.p.c.Jak już wskazano, odwołanie wniesione przez powoda w tym trybie uległo prawomocnemu odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawieart. 47953§1 k.p.c.oddalił odwołanie, jako niezasadne.
O kosztach procesu, Sąd orzekł stosownie do wyników postępowania na podstawieart. 98 k.p.c.oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r. poz. 265). Na koszty procesu po stronie pozwanego złożył się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 720,00 zł.
SSR (del.) Jolanta Stasińska