Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 722/17
Data wyroku: 2017-12-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Pierzycka-Pająk, Beata Torbus, Ewelina Kocurek-Grabowska

Sygn. akt III AUa 722/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 grudnia 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Maria Pierzycka - Pająk

Sędziowie

SSA Ewelina Kocurek - Grabowska
SSO del. Beata Torbus (spr.)

Protokolant

Magdalena Bezak

po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017r. w Katowicach
sprawy z odwołania Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki ZdrowotnejWojewódzkiego Szpitala (...)wR.iA. C.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
przy udziale zainteresowanychJ. B.,B. O.,J. D.iT. S.
o składki
na skutek apelacji odwołującego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki ZdrowotnejWojewódzkiego Szpitala (...)wR.
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach Ośrodka Zamiejscowego w Rybniku

z dnia 1 lutego 2017r. sygn. akt IX U 1945/16

1
oddala apelację;

2
zasądza od  Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki ZdrowotnejWojewódzkiego Szpitala (...)wR.na rzecz  Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.kwotę 4.000 (cztery tysiące) złotych tytułem zwrotu części kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, odstępując od obciążania odwołującego tymi kosztami w pozostałym zakresie.

/-/SSO del. B. Torbus /-/SSA M. Pierzycka - Pająk /-/SSA E. Kocurek - Grabowska

Sędzia   Przewodniczący Sędzia
Sygn. akt III AUa 722/17

UZASADNIENIE
Decyzjami z dnia 9 sierpnia 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych OddziałwR.określił kwoty podstawy wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe i zdrowotne z tytułu zatrudnienia u płatnika składek SP ZOZWojewódzki Szpital (...)wR.:
-  nr(...)w stosunku doB. O.za okres od stycznia 2013r. do grudnia 2014r.
-  nr(...)w stosunku doA. C.za okres od stycznia 2013r. do października 2014r.
-  nr(...)w stosunku doJ. D.za okres od maja 2013r. do października 2013r.
-  nr(...)w stosunku doJ. B.za okres od stycznia 2013r. do grudnia 2014r.
-  nr(...)w stosunku doT. S.za okres od stycznia 2013r. do grudnia 2013r.
W uzasadnieniu tych decyzji organ rentowy podniósł, że w wyniku kontroli ustalono, że w okresie od stycznia 2013r do grudnia 2014r. płatnik nie naliczył składek od przychodów osiągniętych z tytułu wykonywania umów cywilnoprawnych, których przedmiotem było wykonywanie dyżurów medycznych przez zatrudnionych u płatnika lekarzy. Szpital nazwał te umowy umowami na świadczenia zdrowotne i jako podstawę prawną ich zawarcia wskazałart. 26 i 27 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej.
Organ rentowy podał, że zgodnie zart. 132 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r.o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, nie można zawrzeć umowy o udzielania świadczeń opieki zdrowotnej z lekarzem, pielęgniarką, położną, inną osobą wykonującą zawód medyczny lub psychologiem, jeżeli udzielają oni świadczeń opieki zdrowotnej u świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej z Funduszem.
W konsekwencji takiego stanowiska, organ rentowy uznał, że Szpital zgodniezart. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznychjest pracodawcą i płatnikiem składek dla pracowników pozostających z nim w stosunku pracyi jednocześnie wykonujących na jego rzecz pracę w ramach umów cywilnoprawnych.
Odwołania od powyższych decyzji złożył SP ZOZWojewódzki Szpital (...)wR.wnosząc o zmianę poszczególnych decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił naruszenieart. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychw związku zart. 750 k.c.orazart. 26 i 27 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczejpoprzez przyjęcie, że do umów o udzielenie zamówienia na świadczeniazdrowotne zawieranych w trybieustawy o działalności leczniczejprzez Szpital z personelem medycznym stosuje się przepisy o zleceniu, gdy tymczasem są to umowy nazwane, do którychart. 750 k.c.nie może mieć zastosowania a w konsekwencji, że udzielający takich świadczeń zdrowotnych winien być traktowany jako pracownik w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń zdrowotnych.
Nadto skarżący zarzucił naruszenieart. 132 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r.o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez błędne uznanie, iż ustanowiony w nim zakaz odnosi się do umów o udzielenie zamówieniana świadczenie zdrowotne zawartych zgodnie zart. 26 ustawy o działalności leczniczej,gdy tymczasem może on jedynie dotyczyć umów zawieranych zgodnie zart. 136 ustawyo świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a zatem między NFZ a świadczeniodawcami.
Odwołujący Szpital powołał orzeczenia sądów, z których wynika, iż umowao udzielenie zamówienia na świadczenie zdrowotne jest pozakodeksową umową nazwaną, do której nie ma zastosowaniaart. 750 k.c.
Oprócz Szpitala odwołanie wniosła równieżA. C.domagając się zmiany decyzji wydanej w stosunku do niej i przychylając się do argumentacji prawnej zawartej w odwołaniu Szpitala.
Organ rentowy w odpowiedziach na odwołania wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonych decyzjach.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku sprawy wyżej wymienionych odwołujących i zainteresowanych połączył do wspólnego rozpoznaniai rozstrzygnięcia i wyrokiem z dnia 1 lutego 2017r. oddalił odwołania.

Sąd I instancji ustalił, żeB. O.w okresie objętym zaskarżoną decyzją pozostawał w stosunku pracy z odwołującym się Szpitalem jako ordynator oddziału chirurgii ogólnej i naczyniowej i prowadził specjalistyczną praktykę lekarską.
W dniu 30 marca 2012r. i 29 marca 2013r. zawarł z SP ZOZ WojewódzkimSzpitalem (...)wR.umowy o udzielanie zamówienia na świadczenia zdrowotne, na mocy których w okresie od 1 kwietnia 2012r. do 31 marca 2016r. powierzono mu wykonywanie czynności polegających na zapewnieniu opieki lekarskiej w ramach zabezpieczenia zabiegów chirurgii naczyniowej w oddziale chirurgii ogólnej i naczyniowejw dni powszednie od 16.00 do 8.00 oraz w niedzielę i święta od 8.00 do 8.00.
A. C.w okresie objętym zaskarżoną decyzją pozostawaław stosunku pracy z odwołującym się Szpitalem na stanowisku starszej pielęgniarki oddziału kardiologicznego i prowadziła indywidualną praktykę pielęgniarską.
W dniu 31 marca 2012r. i 29 marca 2013r. zawarła z SP ZOZWojewódzkim Szpitalem (...)wR.umowy na świadczenia zdrowotne z zakresu usług medycznych w oddziale kardiologii, na mocy których powierzono jej wykonywanie czynności pielęgniarskich w pracowni badań angiograficznych w dni powszednie od 18.00 do 8.00 oraz w niedzielę i święta od 8.00 do 20.00 i od 20.00 do 8.00 dnia następnego.
J. D.w okresie objętym zaskarżoną decyzją pozostawała w stosunku pracy z odwołującym się Szpitalem na stanowisku zastępcy ordynatora oddziału neurologiii prowadziła specjalistyczną praktykę lekarską.
W dniu 31 marca 2013r. zawarła z SP ZOZWojewódzkim Szpitalem (...)(...)wR.umowę na udzielanie zamówienia na świadczenia zdrowotne naokres od 1 kwietnia 2013r. do 31 marca 2016r., na mocy której powierzono jejwykonywanie czynności polegających na zapewnieniu opieki lekarskiej w oddziale neurologiiz pododdziałem udarowym w dni powszednie od 15.00 do 7.25, a w niedziele i święta od 7.25 do 7.25 następnego dnia.
J. B.w okresie objętym zaskarżoną decyzją pozostawał w stosunku pracy z odwołującym się Szpitalem na oddziale interny i prowadził specjalistyczną praktykę lekarską.
W dniu 31 marca 2012r. i 3 stycznia 2014r. zawarł z SP ZOZWojewódzkim Szpitalem (...)wR.umowę na świadczenie usług zdrowotnych na okres od1 kwietnia 2012r. do 31 marca 2016r., na mocy której powierzono mu wykonywanie zabiegów w pracowni badań angiograficznych od poniedziałku do czwartku od godziny 16.00 do 7.00, w piątek od godziny 16.00 do 8.00, a w niedzielę i święta od godziny 8.00 do 8.00 następnego dnia.
T. S.w okresie objętym zaskarżoną decyzją pozostawał w stosunkupracy z odwołującym się Szpitalem w poradni chirurgii ogólnej i prowadził specjalistycznąpraktykę lekarską.
W dniu 3 kwietnia 2012r. zawarł z SP ZOZWojewódzkim Szpitalem (...)(...)wR.umowę o udzielanie zamówienia na świadczenia zdrowotne na okres od1 maja 2012r. do 30 kwietnia 2015r., na mocy której powierzono mu wykonywanie czynności polegających na zapewnieniu opieki lekarskiej w oddziale chirurgii ogólnej i naczyniowej, szpitalnym oddziale ratunkowym – zespole przyjęć w zakresie chirurgii ogólnej w dni powszednie od godziny 16.00 do 8.00 i w niedzielę i święta od godziny 8.00 do 8.00.
Kolejno Sąd ustalił, że umowy były zawierane na podstawieart. 26 i 27 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej, po przeprowadzeniu konkursu ofert zarównoz lekarzami będącymi pracownikami odwołującego się Szpitala, jak i osobami spoza szpitala. Nie było możliwości zapewnienia ciągłości opieki pacjentom Szpitala w ramach dyżurów zakładowych.
Przed zawarciem umowy każdy lekarz musiał przedstawić polisę o odpowiedzialności cywilnej.
Następnie na podstawie zeznań dyrektoraSzpitala (...)Sąd ustalił, że w związku z wydaniem wyroku przez tamt. Sąd w dniu 16 października2013r., sygn. akt IX U 1386/13 pozostawała w przekonaniu, że zawarte umowy o udzielenie zamówienia na świadczenia zdrowotne z lekarzami będącymi jego pracownikami są umowami nazwanymi, do których nie stosuje sięart. 750 k.c.Takie same umowy odwołujący szpital, zawarł także w latach 2015-2016. Zwracał się także do Ministerstwa Zdrowiaz zapytaniem, czy nie ma przeszkód w zawieraniu umów cywilnoprawnych z lekarzami na pełnienie dyżurów i sytuacja taka była także znana NFZ, który ma bazę z wykazami lekarzy, którzy świadczą u odwołującego się świadczenia zdrowotne z podaniem, że świadczenia zdrowotne wykonują na podstawie umowy o pracę i umów cywilnoprawnych.
Umowa Szpitala z NFZ zawierała obowiązek zapewnienia całodobowej opieki pacjentom Szpitala, w tym w ramach dyżurów lekarskich z wymogiem by dyżury te pełnili specjaliści. Umowa ta nie zawierała zakazu zlecania pewnych czynności podwykonawcom.
Sytuacja finansowa odwołującego się Szpitala jest bardzo trudna. Dług Szpitala ze stratami z poprzednich lat wynosi 47.000.000 zł.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Podał Sąd, że okoliczności faktyczne sprawy są między stronami niesporne. Odwołujący się nie kwestionował rachunkowych wyliczeń wysokości podstawy wymiaru składek we wskazanych w zaskarżonych decyzjach okresach dotyczących występującychw tej sprawie zainteresowanych lekarzy. Sporna jest natomiast kwestia charakteru prawnego zawartych przez odwołujący się Szpital z zainteresowanymi umów.
Według Sądu rację ma skarżący, że w judykaturze wykształcił się pogląd, że umowyo udzielenie zamówienia w określonym zakresie na świadczenia zdrowotne zawarte na podstawieart. 35 i 35a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, a obecnie na podstawieart. 26i 27 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej(Dz. U. z 2013r., poz. 217ze zm.) należą do umów pozakodeksowych nazwanych, do których nie stosuje się z mocyart. 750 k.c.przepisów o zleceniu. Pogląd taki wyraził także tamt. Sąd w wyroku z dnia16 października 2013r., sygn. akt IX U 1386/13, który orzekał w tamtejszej sprawie w tym samym składzie.
Zauważył przy tym Sąd, że wówczas organ rentowy nie kwestionował wyżej wymienionego wyroku, nie złożył środka odwoławczego, a nawet zmienił uwzględniając wyrok inne zaskarżone decyzje wydane w tym samym stanie faktycznym i prawnym.
Obecnie jednak Sąd Okręgowy zmienił swoje stanowisko w kwestii charakteru prawnego spornych w sprawie umów. Wskazał, że w 2013r. uszło uwadze Sądu, żeustawaz dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych(Dz. U. z 2016r., poz. 1793 ze zm.) wprowadza pewne ograniczenia w zakresie dopuszczalności zawierania takich umów.
Zwrócił na to uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 2014r.,I UK 323/15 oraz postanowieniu z dnia 1 kwietnia 2015r., I UK 355/14.
Także w kolejnym postanowieniu z dnia 22 czerwca 2015r., I UZ 3/15 Sąd Najwyższy stwierdził, że zart. 132 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanejze środków publicznychwynika ustawowy zakaz zawierania z zatrudnionymi przez świadczeniodawcę lekarzami umów (subkontraktów) na udzielanie świadczeń zdrowotnych, choćby w tym celu zatrudnieni lekarze utworzyli lub prowadzili indywidualne praktyki lekarskie co oznacza, że sporne umowy zawarte wbrew treści art. 132 ust. 3 w/w ustawynie mogą być kwalifikowane jako szczególne i odrębne od umów uregulowanychKodeksem cywilnym. Orzeczenie to zapadło w takim samym stanie faktycznym i sporne umowy dotyczyły także pełnienia przez lekarzy w ich ramach dyżurów medycznych u swojego pracodawcy.
Uznając autorytet Sądu Najwyższego aktualnie Sąd Okręgowy podzielił jego stanowisko zawarte w cytowanym wyżej orzeczeniu.
Odnosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że odwołujący się Szpital w ramach umowy zawartej z NFZ miał obowiązek zapewnić pełną opiekę medyczną pacjentom szpitala, w tym także w ramach dyżurów lekarskich poza godzinami zwykłej ordynacji szpitala.
Zlecając zainteresowanym w sprawie lekarzom udzielanie świadczeń zdrowotnychw ramach dyżurów lekarskich w istocie zlecił podwykonawcy wykonanie części kontraktu łączącego go z NFZ.
Sąd nie podzielił poglądu dyrektora odwołującego się Szpitala, że z uwagi nadefinicję podwykonawcy powoływany przepis art. 133 nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania, bo podwykonawstwo obejmuje zorganizowanie zasobów personalnych, infrastrukturalnych, nadzór i koordynację oraz odpowiedzialność za dokumentację medyczną.
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych(Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) nie zawiera definicji podwykonawcy. Znajduje się ona w ogólnych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z 6 maja 2008r.(Dz. U. Nr 81, poz. 484), obowiązującego w okresie objętym zaskarżonymi decyzjami.
W akcie tym zdefiniowano podwykonawcę jako podmiot, który wykonuje część umowy samodzielnie organizując powierzony zakres czynności.
Zakres powierzonych zainteresowanym czynności w zawartych z nimi przez odwołujący się Szpital umowach jest ściśle określony i ograniczony do wykonywania czynności lekarskich i prowadzenia wskazanej w umowach dokumentacji.
Z treści umów wynika, że udzielający zamówienia udostępnia aparaturę, sprzęt, wyposażenie, środki medyczne i opatrunkowe.
Nadto w tych umowach zaznaczono, że zainteresowani w czasie pełnienia dyżuru odpowiadali za działalność oddziału i mieli prawo wydawania poleceń personelowi oddziału,a jednocześnie w czasie pełnienia dyżuru nie byli pracownikami szpitala i mieli obowiązek ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej we własnym zakresie.
W zakresie więc powierzonych im w umowach zadań zainteresowani byli samodzielni.
Sąd nie zgodził się ze skarżącym, żeart. 132 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r.o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznychma jedynie zastosowanie do umów zawieranych zgodnie z art. 136 w/w ustawy, a więc pomiędzy NFZa świadczeniodawcami.
Zgodnie bowiem z art. 133 w/w ustawy, świadczeniodawcy mogą zlecać podwykonawcom udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w ramach umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z Funduszem, jeżeli umowa tak stanowi. Przepis art. 132 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Zatem, według Sądu, zakaz z art. 132 ust. 3 dotyczy także umów zawieranychprzez świadczeniodawcę z podwykonawcami będącym lekarzem, pielęgniarką, położnąlub inną osobą wykonującą zawód medyczny lub psychologiczny, jeżeli udzielają oni świadczeń opieki zdrowotnej u świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielenie świadczeń zdrowotnych z Funduszem.
W tej sytuacji skoro niedozwolone prawnie było zawarcie z zainteresowanymiw sprawie lekarzami spornych umów, to mimo ich nazwy a nawet trybu ich zawarcia, nie można, według Sądu, traktować ich jako umów pozakodeksowych nazwanych.
Sąd stwierdził, że z uwagi na ich charakter należy je traktować jako umowyo świadczenie usług, do których na podstawieart. 750 k.c.stosuje się odpowiednio przepisyo zleceniu. Zgodnie zaś zart. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz. U. z 2016r., poz. 963), za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się także osoby wykonujące prace na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie zKodeksem cywilnymstosujesię przepisy dotyczące umowy zlecenia lub umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawartoz pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którymi pozostaje w stosunku pracy.
Zatem zainteresowani lekarze w okresach wskazanych w zaskarżonych decyzjachw ramach umów o świadczenie usług (o udzielanie świadczeń zdrowotnych na dyżurach) wykonywali pracę na rzecz swego pracodawcy.
W konsekwencji pracodawca, przychody z tytułu wykonywania tych umów powinien doliczyć do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne zgodniezart. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznychoraz art. 81 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r.o świadczeniach z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Dlatego też Sąd Okręgowy na mocyart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołania, jako pozbawione podstaw.
.
W apelacji od przedstawionego wyroku Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej(...)wR.zarzucił:
-  błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na ostateczny wynik sprawy polegający na uznaniu umów zawartych przez lekarzy na świadczenia zdrowotne na dyżury na oddziałach szpitalnych odwołującego za umowy podwykonawstwa w rozumieniuart. 133 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, podczas gdy umowy te takiego charakteru nie mają, a to wobec tego,że uczestnicy nie są podmiotami, które wykonują część umowy, samodzielnie organizując powierzony zakres obowiązków, a są jedynie osobami, które odwołujący wynajął do określonych czynności medycznych, sam organizując całokształt spraw organizacyjnych na oddziałach w jakich osoby te udzielały świadczeń,
-  naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez wadliwą wykładnię, a to:
-art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychw związku zart. 750 k.c.orazart. 26 i 27 ustawy o działalności leczniczejpoprzez uznanie, że umowyo udzielanie świadczenia zdrowotnego zawierane w trybieustawy o działalności leczniczejprzez szpital z personelem medycznym są umowami cywilnymi, do których zgodnie zKodeksem cywilnymstosuje się przepisy o zleceniu, gdy tymczasem umowy takie stanowią umowy nazwane, do którychart. 750 k.c.nie może mieć zastosowania, a co za tym idzie są wyłączone z regulacjiart. 8 ust. 2a ustawyo systemie ubezpieczeń społecznych,
-art. 132 ust. 3 i art. 133 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanychze środków publicznychw związku zart. 56 i 58 k.c.poprzez uznanie, że zakaz zawierania umowy wynikający z tych przepisów, skutkuje zmianą prawnego charakteru umowy zawartej z lekarzem dyżurującym z umowy nazwanej na udzielanie świadczeń zdrowotnych na umowę nienazwaną, do której stosujemy przepisyk.c.o zleceniu, podczas gdy zakaz zawierania takiej umowy nie jest obwarowany sankcją nieważności, wywołuje skutki obligacyjne wynikające z umów zawartych przez NFZ ze świadczeniodawcami i w żaden sposób nie zmienia charakteru prawnego zawartej umowy,
-  naruszenie przepisów prawa poprzez ich wadliwe zastosowanie, a toart. 133i 132 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznychw związku z § 1.18 załącznika dorozporządzenia Ministra Zdrowiaz 6 maja 2008r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej(obowiązującego w dacie zawierania przedmiotowych umów) i uznaniu umów zawartych z lekarzami o udzielanie świadczenia zdrowotnego z NFZ (o jakim mowa wart. 133), podczas gdy umowy takie zgodnie z definicją podwykonawstwa takim podwykonawstwem nie są i nie mogą być,
-  naruszenie przepisów prawa poprzez ich niezastosowanie, a toart. 65 k.c.poprzez uznanie, że regulacje wynikające zustawy o świadczeniach opiekizdrowotnej finansowych ze środków publicznych, regulujące finasowanie świadczeń zdrowotnych przez NFZ wpływają na rodzaj i ważność zawartych w trybieustawyo działalności leczniczejumów z lekarzami, podczas gdy ustawa o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych reguluje jedynie relacje pomiędzy świadczeniodawcą a NFZ i nie może wywoływać skutków prawnych na umowy zawarte przez tego świadczeniodawcę ze swoimi kontrahentami,
-  naruszenie przepisów procedury, a toart. 227 k.p.c.poprzez odmowęprzeprowadzenia istotnego dowodu zawnioskowanego przez odwołującego,a mającego na celu wykazanie, że zawarte z uczestnikami niniejszego postępowania umowy nie są umowami o podwykonawstwo, w rozumieniu przepisówustawyo świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyrokui decyzji, przez stwierdzenie, iż brak podstaw do objęcia zainteresowanych obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalnym, rentowym, chorobowym, wypadkowym i zdrowotnym jako pracowników wykonujących umowę o świadczenie usług, do których zgodnie zk.c.stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zawartych z pracodawcą, z którymi pozostają w stosunku pracy oraz stwierdzenie braku podstaw do przyjęcia, że podstawa wymiaru składek naw/w ubezpieczenia wyraża się w kwotach wskazanych w zaskarżonych decyzjach. Nadtodomagał się zasądzenia kosztów postępowania, według norm przepisanych. Względnie wnosiło uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, pozostawiając mu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
W uzasadnieniu apelacji, skarżący szeroko uzasadnił w/w zarzuty.
Organ rentowy wnosił o oddalenie apelacji i zasądzenie od apelującego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w postępowaniu apelacyjnym.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zarzuty w niej podniesione są nieusprawiedliwione.
Spór w rozstrzyganej sprawie dotyczył oceny, czy w okresach objętychzaskarżonymi decyzjami skarżący płatnik składek ustalił dla ubezpieczonychA. C.,J. D.,J. B.,B. O.iT. S.podstawy wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia w prawidłowej wysokości,a jego istotą było ustalenie, czy w podstawie wymiaru winien być uwzględniony przychódz tytułu umów zawartych przez tych ubezpieczonych z SP ZOZWojewódzkim Szpitalem (...)wR., nazwanych umowami o udzielanie zamówienia na świadczenia zdrowotne, wykonywanych na rzecz odwołującego się płatnika, z którym pozostawali w stosunku pracy, a w konsekwencji, czy skarżący płatnik składek jest zobowiązany do uiszczenia składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.
Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej subsumpcji niewadliwych ustaleń faktycznych do norm prawa materialnego, a jego rozstrzygnięcie nie wymaga ingerencji Sądu odwoławczego. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu I instancji, zaprezentowaną w pisemnych motywach wyroku i przyjmuje za własne, co oznacza, iż zbędnym jest ich ponowne szczegółowe przywoływanie w uzasadnieniu Sądu odwoławczego ustaleń faktycznych oraz trafnego wywodu jurydycznego tego Sądu (vide: orzeczenia Sądu Najwyższego wyroki z dnia: 6 lipca 2011r., sygn. I CSK 67/11, LEX nr 970061; 14 lutego 2013r., sygn. II CSK 292/12, LEX nr 1318346; postanowienie z dnia 11 lipca 2014r.,sygn. III CSK 256/13, LEX nr 1511200).
Jedynie w uzupełnieniu trafnej argumentacji Sądu Okręgowego, Sąd II instancji zauważa, iż zasady podlegania określonemu rodzajowi ubezpieczeń społecznych wynikająz przepisów o charakterze bezwzględnie obowiązującym, kreujących stosunek prawny ubezpieczenia społecznego z mocy samego prawa i według stanu prawnego z chwili powstania obowiązku ubezpieczenia (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 1999r., sygn. akt II UKN 461/98, OSNAPiUS 2000 Nr 7, poz. 286). Obowiązek ubezpieczenia oznacza, że osoba, której cechy, jako podmiotu ubezpieczenia społecznego, zostały określone przez ustawę, zostaje objęta ubezpieczeniem i staje się stroną stosunku ubezpieczenia społecznego, niezależnie od swej woli, na mocy ustawy.
Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z treściąart. 8 ust. 2a ustawy z dnia13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych(tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 1383), zwanej dalej ustawą systemową, za pracownika, w rozumieniu ustawy, uważa się także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie zKodeksem cywilnymstosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy.
W wyroku z dnia 23 maja 2014r., sygn. akt II UK 445/13 (LEX nr 1475168)Sąd Najwyższy, podsumowując dotychczasowe stanowisko w sprawie wykładni powyższego przepisu, wskazał, między innymi, że art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, rozszerza pojęcie pracownika dla celów ubezpieczeń społecznych poza sferę stosunku pracy. Rozszerzenieto dotyczy wykonywania pracy na podstawie jednej z wymienionych w nim umów prawa cywilnego przez osobę, która umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostajew stosunku pracy, a także wykonywania pracy na podstawie jednej z tych umów przez osobę, która wymienioną umowę zawarła z osobą trzecią, jednakże w jej ramach wykonujepracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Przesłanką decydującąo uznaniu takiej osoby za pracownika w rozumieniu ustawy systemowej jest to, że - będąc pracownikiem związanym stosunkiem pracy z określonym pracodawcą - jednocześnie świadczy na jego rzecz pracę w ramach umowy cywilnoprawnej. Celem takiej regulacjibyło ograniczenie korzystania przez pracodawców z umów cywilnoprawnych zawieranychz własnymi pracownikami dla realizacji tych samych zadań, które wykonują oni w ramach łączącego strony stosunku pracy, by w ten sposób ominąć ograniczenia wynikającez ochronnych przepisów prawa pracy i uniknąć obciążeń z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne od tychże umów.
Niespornym jest, że wszyscy ubezpieczeni w okresach wymienionych w zaskarżonych decyzjach zatrudnieni byli w SP ZOZWojewódzkim Szpitalu (...)wR.na podstawie umowy o pracę. W spornym okresie pracodawca zawierałz ubezpieczonymi umowy o udzielenie zamówień na świadczenie usług zdrowotnych, których przedmiotem było pełnienie dyżurów lekarskich (B. O.,J. D.,J. B.,T. S.) i pielęgniarskich (A. C.) w dni powszednie oraz w niedziele i święta. Usługi były wykonywane w pomieszczeniach należących do płatnika składek oraz z wykorzystaniem infrastruktury pracodawcy.
W świetle powyższego, trafnie organ rentowy, a za nim Sąd I instancji uznał, żena gruncie przedmiotowej sprawy, zastosowanie znajdował powołany przepis art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, bowiem niewątpliwie płatnik składek zawierał z własnymi pracownikami dodatkowe umowy cywilnoprawne, w ramach których świadczyli pracę na rzecz tegosamego pracodawcy, a wypłacane wynagrodzenia za usługi medyczne pochodziły ze środków publicznych przekazywanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, SP ZOZWojewódzkiemu Szpitalowi (...)wR.. Zatem, słuszną jest ocena Sądu Okręgowego, że umowy te należało zakwalifikować, jako inne umowy o świadczenie usług, do których zgodnie zKodeksem cywilnymstosuje się przepisy dotyczące zlecenia.
Jak wynika z treści apelacji, zasadnicze zarzuty sprowadzały się do kwalifikacji prawnej umów zawartych przez SP ZOZWojewódzki Szpital (...)wR.z ubezpieczonymi.
W opozycji do stanowiska skarżącego, trafnie uznał Sąd I instancji, iż brak jest podstaw do zakwalifikowania przedmiotowych dodatkowych umów, jako umów nazwanych, o których mowa wart. 26 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej(tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 1638), do których nie stosuje się, z mocyart. 750 k.c., przepisów o zleceniu.
Faktem jest, iż zgodnie zart. 65 § 2 k.c., dokonując interpretacji oświadczeńwoli stron umowy, należy badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem judykatury Sądu Najwyższego, że umowao udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (art. 133w związku zart. 132 ustawy z dnia27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych- tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 1793) oraz umowa o udzielenie zamówienia na świadczenia zdrowotne (art. 26 ustawy o działalności leczniczej), należą do umów nazwanych, do których nie stosuje się z mocyart. 750 k.c.przepisów o zleceniu(vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2004r., sygn. akt III CK 134/04, OSP 2005 Nr 6, poz. 79). Jednakże zakresem podmiotowo-przedmiotowym takich umów nie możebyć pełnienie dyżurów medycznych przez zatrudnionych lekarzy u pracodawcy - świadczeniodawcy świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych NFZ.W tym zakresie znajdują bowiem zastosowanie przepisyustawy z dnia 27 sierpnia 2004r.o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, która w art. 132 ust. 1 stanowi, że podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą, a Funduszem, tyle, że taki świadczeniodawcanie może zawrzeć wymienionej umowy (subkontraktu) o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z lekarzem, pielęgniarką, położną, inną osobą wykonującą zawód medyczny lub psychologiem, jeżeli udzielają oni świadczeń opieki zdrowotnej u tego świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Funduszem (ust. 3) i to niezależnie od tego, czy zawarte w ten niedozwolony sposób subkontrakty były lub są wykonywane w ramach podporządkowania charakterystycznego dla stosunku pracy, czy na podstawie tak nazwanej odrębnej umowy, do której nie stosuje się przepisów o zleceniu. Regulacja zacytowanego ust. 3 art. 132 tej ustawy oddziałuje na sferę lekarskichi pielęgniarskich stosunków prawnych, gdyż wynika z niej ustawowy zakaz zawieraniaz zatrudnionymi przez świadczeniodawcę lekarzami, pielęgniarkami umów (subkontraktów) na udzielanie świadczeń zdrowotnych, choćby w tym celu zatrudnieni lekarze, czy pielęgniarki utworzyli lub prowadzili indywidualne praktyki. Oznacza to, że sporne umowy, jako zawarte wbrew treści art. 132 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, nie mogły być kwalifikowane jako szczególne i odrębne od umów uregulowanychKodeksem cywilnym.
Zarzuty zatem skarżącego, że zawarte pomiędzy nim a ubezpieczonymi umowy nie są umowami podwykonawstwa są chybione. Zasadnie więc Sąd I instancji oddalił wniosek apelanta o udzielenie informacji przez NFZ, czy zawarte pomiędzy nim a ubezpieczonymi umowy na dyżury medyczne są podwykonawstwem.
Wypada w tym miejscu zaznaczyć, żeart. 227 k.p.c., w odniesieniu do którego został sformułowany zarzut apelacji, ma zastosowanie przed podjęciem rozstrzygnięć dowodowych i uprawnia sąd do selekcji zgłoszonych dowodów, jako skutku przeprowadzonej oceny istotności okoliczności faktycznych, których wykazaniu dowody te mają służyć, przez co twierdzenie, że przepis ten został naruszony przez sąd rozpoznający sprawę ma rację bytu tylko w sytuacji, gdy wykazane zostanie, że sąd przeprowadził dowód na okoliczności niemające istotnego znaczenia w sprawie i ta wadliwość postępowania dowodowego mogła mieć wpływ na wynik sprawy, albo odmówił przeprowadzenia dowodu z uwagi na powołanie go do udowodnienia okoliczności niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięciaw sytuacji, kiedy ocena ta była błędna (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca2012r., II CSK 677/11). Tymczasem w realiach niniejszej sprawy nie zaistniała żadnaz przedstawionych sytuacji, a pozostający w dyspozycji Sądu I instancji materiał dowodowy był wystarczający dla oceny spornej kwestii. Wbrew bowiem twierdzeniom, nie tylko NFZ może oceniać sporne umowy. Sąd Apelacyjny przypomina, że z mocy art. 68 ust. 1 pkt 1a i c ustawy systemowej, organ rentowy jest uprawniony stwierdzać obowiązek ubezpieczenia, wymierzać i pobierać składki m.in. na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.
Z art. 83 ust. 1 ustawy systemowej wynika natomiast, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzje między innymi w przedmiocie zgłaszania do ubezpieczeń społecznych, przebiegu ubezpieczeń, ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek, ustalania wymiaru składek na Fundusz Emerytur Pomostowych i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu tych składek, ustalania uprawnień do świadczeńz ubezpieczeń społecznych oraz wymiaru świadczeń z ubezpieczeń społecznych
Zakaz zawierania przez pracodawców, będących świadczeniodawcami, którzyzawarli z Narodowym Funduszem Zdrowia umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z pracownikami (lekarzem, pielęgniarką, położną, inną osobą wykonującą zawód medyczny lub psychologiem, jeżeli udzielają oni świadczeń opieki zdrowotnej u tego świadczeniodawcy) odrębnych umów (subkontraktów) na udzielanie w określonym zakresie świadczeń zdrowotnych, podważa zaś koncepcję wyłączenia przychodów za wykonywanietakich zobowiązań spod reżimu prawa ubezpieczeń społecznych, co oznacza, że tacy świadczeniodawcy na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych mają status płatników składek od „łącznych” przychodów ze stosunku pracy oraz od wynagrodzenia za pełnienie dyżurów medycznych uzyskiwanych ze spornych umów. Skoro zatem lekarz, czy pielęgniarka pełnili dyżury medyczne na podstawie niedozwolonych umów (subkontraktów) na udzielaniew określonym zakresie świadczeń zdrowotnych zawartych z własnym pracodawcą, który był świadczeniodawcą takich usług finansowanych z NFZ, to przy ustalaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu stosunku pracy, ten płatnik składek ma obowiązek obliczenia i uiszczenia należnej składki także od przychodów ze spornych niedozwolonych umów na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które zostały zawarte wbrew prawu z zatrudnionymi w ramach stosunku pracy ubezpieczonymi, pełniącymi dyżury medyczne u tego pracodawcy - świadczeniodawcy świadczeń zdrowotnych finansowanychze środków NFZ, tak, jak od wynagrodzenia ze stosunku pracy. Oznacza to, że lekarzi pielęgniarka zatrudnieni w ramach stosunku pracy nie mogą być równocześnie podwykonawcami świadczeń zdrowotnych udzielanych przez zatrudniający go podmiot medyczny, gdyż legalne jest zawieranie odrębnych rodzajowo od umów regulowanych przepisamiKodeksu cywilnegooraz nieobjętych obowiązkowym tytułem ubezpieczenia społecznego umów na wykonywanie świadczeń zdrowotnych wyłącznie z ustawowo określonymi podmiotami trzecimi, które wobec świadczeniodawcy, którego wiąże umowaz NFZ, nie pozostają w stosunkach prawnych podporządkowania co do rodzaju pracy, ani miejsca i czasu świadczenia usług zdrowotnych. Stanowisko takie ugruntowane jest jużw orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 22 czerwca 2015r., sygn. aktI UZ 3/15 i z dnia 22 lipca 2015r., sygn. akt I UZ 6/15; wyroku z dnia 13 lutego 2014r.,sygn. akt I UK 323/13; z dnia 27 kwietnia 2017r., I UK 182/16; z dnia 21 września 2017r.,I UK 383/16 i I UK 370/16), a Sąd Apelacyjny w całości je akceptuje.
Przewidziana w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawierana jest przez podmiot zobowiązany do realizacji zadańz zakresu ubezpieczenia zdrowotnego (Narodowy Fundusz Zdrowia) z podmiotem, któryw myśl przepisów tej ustawy, może być świadczeniodawcą. Jak już wyżej wskazano, stosownie do art. 132 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, rozważana umowa nie może być zawarta przez Fundusz z lekarzem, czy pielęgniarką udzielającymi świadczeń opieki zdrowotnej (a więc wykonującym zawód lekarza, czy pielęgniarki) u tego świadczeniodawcy, który zawarł ją z Funduszem.
Z mocy art. 133 zdanie 2 tej ustawy, takiemu lekarzowi, czy pielęgniarce świadczeniodawca nie może również zlecić - jako podwykonawcy - udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w ramach umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartejz Funduszem, w tym na podstawie umowy o zamówienie na świadczenia zdrowotne,o którym stanowiart. 26 i 27 ustawy o działalności leczniczej.
Z tych względów, wszelkie zapisy zawarte w umowach łączących apelującego, co do formy świadczenia opieki zdrowotnej przez ubezpieczonych, uznać należy za niezgodne z prawemi prawnie bezskuteczne.
Reasumując, skoro ubezpieczeni pełnili dyżury medyczne na podstawie niedozwolonych umów (subkontraktów) na udzielanie w określonym zakresie świadczeń zdrowotnych, zawartych z własnym pracodawcą, który był świadczeniodawcą takich usług finansowanych z NFZ, to przy ustalaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne z tytułu stosunku pracy, płatnik składek – SP ZOZWojewódzki Szpital (...)wR.miał obowiązek obliczenia i uiszczenia należnej składki także od przychodów ze spornych niedozwolonych umów na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które zawarł, wbrew prawu, z zatrudnionymi w ramach stosunku pracy lekarzami i pielęgniarką, pełniącymi dyżury medyczne u pracodawcy - świadczeniodawcy świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków NFZ, tak, jak od wynagrodzenia ze stosunku pracy.
W stosunku do tak rozumianego pojęcia pracowników, płatnikiem składek jest pracodawca, o czym stanowi art. 4 pkt 2a ustawy systemowej. Ponadto, z art. 18 ust. 1atej ustawy wynika, że w przypadku ubezpieczonych, o których mowa w art. 8 ust. 2a,w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe uwzględnia się przychód z tytułu umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie zKodeksem cywilnymstosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło.
Na podstawieart. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, roczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób, o którychmowa m.in. wart. 6, w danym roku kalendarzowym nie może być wyższa odkwoty odpowiadającej trzydziestokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy, określonego w ustawie budżetowej, ustawie o prowizorium budżetowym lub ich projektach, jeżeli odpowiednie ustawy nie zostały uchwalone - z zastrzeżeniem ust. 2 i 9. Natomiast z mocy art. 20 ust. 1i ust. 2 ustawy systemowej, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe oraz ubezpieczenie wypadkowe stanowi podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalnei ubezpieczenia rentowe, przy czym, nie stosuje się ograniczenia z art. 19 ust. 1 tej ustawy.
Przepisyart. 81 ust. 1, 5 i 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznychstanowią z kolei, że do ustalania podstawy wymiaru składekna ubezpieczenie zdrowotne pracowników (zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy - pracowników w rozumieniuustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, czyli równieżw rozumieniu art. 8 ust. 2a tejże ustawy) stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób.
Zatem zasadnym jest stanowisko Sądu Okręgowego, że to odwołujący się płatnik składek winien obliczyć i odprowadzić składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne od przychodów uzyskiwanych przez ubezpieczonych z tytułu wykonywania spornych umów.
Z uwagi na powyższe, zarzuty apelacji należy uznać za chybione, a przedstawionaw opozycji stanowiska Sądu Okręgowego, wykładnia wskazanych przepisów, nie zasługuje na uwzględnienie.
Kierując się naprowadzonymi wyżej motywami, Sąd Apelacyjny, uznając apelację za całkowicie bezzasadną, na mocyart. 385 k.p.c., orzekł o jej oddaleniu (pkt 1 sentencji).
Mając na uwadze powszechnie znaną trudną sytuację publicznej służby zdrowia, okoliczność, że dług skarżącego Szpitala wynosi 47.000.000 zł oraz uwzględniającrodzaj świadczonych przez niego usług, Sąd odwoławczy nałożył na płatnika składek obowiązek zwrotu organowi rentowemu jedynie części kosztów zastępstwa procesowegow postępowaniu apelacyjnym, tj. w kwocie 4.000 zł, odstępując od obciążania tymi kosztamiw pozostałym zakresie, po myśliart. 102 k.p.c.w związku z § 2 pkt 5 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804), w brzmieniu obowiązującymod 26 października 2016r. do 12 października 2017r. Koszty zastępstwa procesowego od wartości przedmiotu zaskarżenia, stanowiącej kwotę dodatkowych składek wynosiłyby bowiem 5 x 3.600 zł, tj. 18.000 zł, zważywszy, że dopiero w toku postępowania apelacyjnego organ rentowy był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.
/-/SSO del. B. Torbus /-/SSA M. Pierzycka - Pająk /-/SSA E. Kocurek - Grabowska

Sędzia   Przewodniczący Sędzia
MP