Sąd Okręgowy w Lublinie
IX Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: IX GC 298/17
Data wyroku: 2018-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Jurkowska-Chocyk
Słowa kluczowe: Kredyt
Podstawa prawna: umowa stron

Sygn. akt IX GC 298/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2018 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie IX Wydział Gospodarczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Agnieszka Jurkowska-Chocyk
Protokolant Klaudia Rogalska
po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 roku, wL.
na rozprawie
sprawy z powództwaBanku (...) Spółki AkcyjnejwW.
przeciwkoJ. H. (1)
o zapłatę
I.zasądza od pozwanegoJ. H. (1)na rzecz powodaBanku (...) Spółki AkcyjnejwW.kwoty:
1) 98.885,71zł (dziewięćdziesiąt osiem tysięcy osiemset osiemdziesiąt pięć złotych siedemdziesiąt jeden groszy) z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od dnia 5 października 2016 roku do dnia zapłaty, z zastrzeżeniem, że odsetki umowne nie mogą przekroczyć wysokości odsetek maksymalnych,
2) 4.289,95 zł (cztery tysiące dwieście osiemdziesiąt dziewięć złotych dziewięćdziesiąt pięć groszy);
II.zasądza od pozwanegoJ. H. (1)na rzecz powodaBanku (...) Spółki AkcyjnejwW.kwotę 6.707 zł (sześć tysięcy siedemset siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym 5.400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) kosztów zastępstwa procesowego.
Agnieszka Jurkowska-Chocyk
Sygn. akt IX GC 298/17

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 2 listopada 2016 roku, wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym,Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.domagał się zasądzenia na swą rzecz od pozwanegoJ. H. (2)kwoty 103.175,66 zł, w tym kwoty 98.885.71 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 5 października 2016 roku do dnia zapłaty. Ponadto, powodowa spółka wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając dochodzone roszczenie powódka podniosła, iż dnia 11 marca 2011 roku pomiędzy nią, a pozwanymJ. H. (2)została zawarta Umowa o kredyt szybka gotówka dla firm nr(...)z późniejszymi zmianami. W związku z brakiem spłaty wymagalnej należności, powódka zawiadomiła pozwanego o wypowiedzeniu umowy, jednocześnie wzywając do zapłaty dłużnej sumy. Pomimo podjętych przez stronę powodową prób pozasądowego rozwiązania sporu, min. poprzez kontakt listowny i telefoniczny, pozwany nie dokonał zapłaty na rzecz powódki należności dochodzonych pozwem(pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym k. 4 - 8).
Uwzględniając w całości dochodzone roszczenie, Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie wydał w dniu 23 lutego 2017 roku nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym(nakaz zapłaty k. 9), który dnia 23 marca 2017 roku został zaskarżony przez pozwanego sprzeciwem. Kwestionując dochodzone roszczenie pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W sprzeciwie pozwany nie przytoczył jednak żadnych okoliczności ani argumentów na potwierdzenie zajętego w procesie stanowiska(sprzeciw k. 24).
Wobec wniesionego sprzeciwu, postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2017 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie przekazał sprawę do rozstrzygnięcia tutejszemu Sądowi, wskazując w uzasadnieniu, iż na podstawieart. 50536§ 1 k.p.c.wydany w sprawie nakaz zapłaty na skutek zaskarżenia go sprzeciwem utracił moc, co ponadto skutkuje przekazaniem sprawy do rozpoznania sądowi właściwości ogólnej pozwanego(postanowienie k. 15).
Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2017 roku, powódka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych pozwu oraz do sprecyzowania rodzaju odsetek od należności głównej, których dochodzi za okres od dnia 5 października 2016 roku do dnia zapłaty – w terminie dwutygodniowym pod rygorem zawieszenia postępowania(zarządzenie k. 2).
W wykonaniu powyższego zobowiązana, pełnomocnik powódki w piśmie z dnia 4 sierpnia 2017 roku sprecyzował, iż wnosi o zasądzenie od kwoty należności głównej umownych odsetek w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, liczonych od dnia 5 października 2016 roku do dnia zapłaty(pismo pełnomocnika k. 31).
W zarządzeniu z dnia 14 listopada 2017 roku, Sąd zobowiązał pozwanego do złożenia w terminie 14 dni pisma przygotowawczego, w którym odniesie się do roszczeń dochodzonych pozwem, zgłosi wszystkie zarzuty, twierdzenia i dowody na ich poparcie – pod rygorem pominięcia późniejszego stanowiska(zarządzenie k. 65). Powyższego zobowiązania pozwanyJ. H. (2)nie wykonał, jak również nie stawił się na rozprawę pomimo prawidłowego zawiadomieni o wyznaczonym terminie.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny.
Strony w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawarły w dniu 11 marca 2011 roku Umowę o kredyt szybka gotówka dla firm nr(...). Na mocy przedmiotowej umowy, powód jako kredytodawca udzielił pozwanemu kredytu w rachunku bieżącym w polskich złotych, przeznaczonego na finansowanie bieżących potrzeb związanych z prowadzoną przez pozwanego działalnością gospodarczą, w kwocie maksymalnej 150.000 zł. Kredyt został udzielony na okres 12 miesięcy, tj. do dnia 10 marca 2012 roku (§ 1). W związku z przyznaniem kredytu, Bank (powodowa spółka) pobrał prowizję od kwoty przyznanego kredytu – w wysokości 3.000 zł, pomniejszoną o pobraną prowizję za rozpatrzenie wniosku kredytowego w wysokości 300 zł. Kwota należności z tytułu prowizji w ostatecznej wysokości (obliczonej zgodnie z powyższym wskazaniem) 2.700 zł miała być płatna jednorazowo w dniu zawarcia umowy (§ 3 ust. 1 pkt 3 umowy). Od wykorzystanego kredytu Bank miał prawo pobierać odsetki umowne w wysokości zmiennej stopy procentowej, stanowiącej sumę stopy bazowej WIBOR dla terminu jednomiesięcznego i marzy banku w wysokości 4, 5 punktów procentowych (§ 4 ust. 1). § 6 ust. 1 umowy stanowił, że spłata kredytu i odsetek będzie się odbywała poprzez pobieranie przez Bank należnych środków bezpośrednio z konta kredytobiorcy na podstawie udzielonego pełnomocnictwa. Niespłaconą w terminie ratę kredytu, odsetek lub innych należności Bank przenosił w następnym dniu po terminie spłaty na konto zadłużenia przeterminowanego (§ 10 ust. 1). Zgodnie z § 11 ust. 1 umowy, Bank był uprawniony do naliczania od przeterminowanego zadłużenia odsetek według zmiennej stopy oprocentowania odpowiadającej wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP. § 12 umowy regulował kwestie związane ze wstrzymaniem wypłaty kredytu (ust. 1) i wypowiedzeniem umowy (ust. 2). Zgodnie z § 12 ust. 2 § 10 umowy wskazano, że Bank może wypowiedzieć umowę lub obniżyć kwotę kredytu, zażądać ustanowienia przez kredytobiorcę dodatkowego zabezpieczenia spłaty kredytu w przypadku utraty zdolności kredytowej przez kredytobiorcę zdolności kredytowej albo niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu. Umowa określała 30-dniowy okres wypowiedzenia. § 12 ust. 5 umowy stanowił, że po upływie terminu wypowiedzenia kredytobiorca zobowiązany jest do niezwłocznego zwrotu wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami za okres korzystania z kredytu(umowa k. 33 – 35).
Zgodnie z podpisanym przez stronyAneksem nr (...)z dnia 9 marca 2012 roku do zawartej w dniu 11 marca 2011 roku umowy o kredyt, kwota kredytu uległa zmniejszeniu do maksymalnej wysokości 130.000 zł, a okres kredytowania został wydłużony o kolejne 12 miesięcy, tj. do dnia 8 marca 2013 roku (§ 1). Za wydłużenie terminu spłaty kredytu Bank pobrał prowizję w wysokości 2.600 zł (§ 3). Pozostałe warunki umowy kredytowej pozostały bez zmian(aneks nr (...)k. 36).
Kolejnym podpisanym przez strony Aneksem - nr(...)z dnia 9 marca 2013 roku, kwota kredytu uległa zmniejszeniu do maksymalnej wysokości 125.000 zł, a okres kredytowania został wydłużony o kolejne 12 miesięcy, tj. do dnia 7 marca 2014 roku (§ 1). Za wydłużenie terminu spłaty kredytu powodowa spółka pobrała prowizję w wysokości 2.500 zł (§ 3). Pozostałe warunki zawartej pomiędzy stronami umowy kredytowej pozostały bez zmian(aneks nr (...)k.37).
W dniu 7 marca 2014 roku strony zawarły kolejny aneks do umowy kredytowej –Aneks nr (...). Na jego mocy okres kredytowania został wydłużony o kolejny miesiąc, tj. do dnia 4 kwietnia 2014 roku (§ 1). Za wydłużenie terminu spłaty powodowa spółka pobrała prowizję w wysokości 2.500 zł (§ 3). Pozostałe warunku umowy kredytowej pozostały bez zmian(aneks nr (...)k. 38).
Aneksem nr (...)z dnia 4 kwietnia 2014 roku strony ponownie wprowadziły zmiany do łączącej je umowy. Na jego mocy kwota kredytu została zmniejszona do maksymalnej wysokości 122.500 zł, a okres kredytowania został wydłużony o kolejny miesiąc, tj. do dnia 2 maja 2014 roku (§ 1). Za wydłużenie terminu spłaty kredytu powodowa spółka pobrała prowizję w wysokości 2.450 zł (§ 3). Pozostałe warunki umowy kredytowej strony pozostawiły bez zmian(aneks nr (...)k. 39).
Dalsze zmiany w umowie łączącej strony wprowadzone zostały na mocyAneksu nr (...)z dnia 2 maja 2014 roku. Kwota kredytu została zmniejszona do maksymalnej wysokości 120.000 zł, a okres kredytowania został ustalony na 35 miesięcy, tj. do dnia 31 marca 2017 roku (§ 1 ust. 1 i 2). Strony ustaliły również wysokość poszczególnych rat kredytu oraz termin ich płatności, do uiszczania których zobowiązał się pozwany (§ 1 ust. 3). Ponadto strony zmieniły również postanowienia dotyczące oprocentowania kredytu z tytułu jego wykorzystania, do zapłaty którego obowiązany był pozwany (§ 1 ust. 4). Za wydłużenie terminu spłaty kredytu powodowa spółka pobrała prowizję w wysokości 2.400 zł (§ 3). Pozostałe postanowienia łączącej strony umowy pozostały bez zmian(aneks nr (...)k. 40–40v).
Wobec nieterminowej obsługi kredytu, powodowa spółka pismem z dnia 17 grudnia 2015 roku ostatecznie dokonała wypowiedzenia umowy kredytu(wypowiedzenie k. 41).
Powodowa spółka podejmowała próby polubownego rozwiązania sporu, wzywając pozwanego do spłaty należnych jej kwot z tytułu zawartej i wypowiedzianej umowy kredytu – dnia 29 marca 2016 roku(k. 43)oraz dnia 5 października 2016 roku, kiedy to nadane zostało ostateczne wezwanie do zapłaty(k.44).Pozwany pozostawił powyższe wezwania bez odpowiedzi.
Zgodnie z wyciągiem z ksiąg banku nr(...)sporządzonym na dzień 5 października 2016 roku, zadłużenie pozwanego wynikające z łączącej strony umowy kredytowej wynosi 103.175,66 zł. Na tę kwotę składają się: wymagalny kapitał w kwocie 98.885,71 zł oraz wymagalne odsetki, naliczone do dnia 4 października 2016 roku w łącznej kwocie 4.289,95 zł(wyciąg z ksiąg banku k. 45).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów prywatnych dołączonych do akt przez stronę powodową. Moc dowodową dokumentu prywatnego regulujeart. 245 k.p.c., w myśl którego dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Jakkolwiek moc dowodowa dokumentu prywatnego jest słabsza aniżeli moc dowodowa dokumentu urzędowego, to nie przeszkadza to w tym, aby sąd orzekający w ramach swobodnej oceny dowodów (art. 233 k.p.c.) uznał treść dokumentu prywatnego za zgodną z rzeczywistym stanem rzeczy. Dokument prywatny stanowi bowiem pełnoprawny środek dowodowy, który sąd orzekający może uznać za podstawę swoich ustaleń faktycznych, a następnie wyrokowania (tak: komentarzK. K.doart. 245 k.p.c.w Komentarzu doKodeksu postępowania cywilnegoautorstwaD. H.,G. I.,J.A.,K. J.,M. G.,P. P.,W. T.,Z. T.,Ż. T., LEX 2011).
Przeprowadzone w sprawie dowody w ocenie Sądu są w pełni wiarygodne i jako takie mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Pozwany nie kwestionował ich mocy dowodowej, jak również nie obalił domniemania pochodzenia zawartych w tych dokumentach oświadczeń od osób, które te dokumenty podpisały. Poza tym, z uwagi na niezakwestionowanie przez pozwanego żadnej z okoliczności faktycznych przedstawionych w pozwie – mając na uwadze wyniki postępowania dowodowego, a zwłaszcza okoliczności, które wynikają z przedstawionych przez stronę powodową dokumentów – Sąd Okręgowy uznał, że wszystkie istotne fakty zostały przez pozwanego przyznane w trybieart. 230 k.p.c.Należy podkreślić, że pozwany – mimo nałożonego na niego zobowiązania do odniesienia się do żądań dochodzonych pozwem, będąc pouczony o skutkach zaniechania tym obowiązkom – nie złożył pisma przygotowawczego i poprzestał jedynie na ogólnikowym zakwestionowaniu w sprzeciwie dochodzonych roszczeń, nie uzasadniając w żaden sposób zajętego stanowiska. Jedyna podjęta przez pozwanego czynność procesowa ograniczyła się do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty, w którym nie podniósł żadnych okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W dalszej olejności, nie wykonał on również zobowiązania do złożenia pisma przygotowawczego, w którym to miał odnieść się do roszczeń dochodzonych pozwem, zgłosić wszystkie zarzuty, twierdzenia i dowody na ich poparcie. Ostatecznie, pozwany nie stawił się również na terminie rozprawy, o którym był prawidłowo zawiadomiony.
Należy wskazać, że sankcją za bierność strony, co do przedstawionego przez jej procesowego przeciwnika stanu faktycznego, jest możliwość uznania tych faktów za przyznane, co wprost wynika zart. 230 k.p.c.Przepisart. 3 k.p.c.zobowiązuje strony do dokonywania czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz do przedstawiania dowodów. Stosowane niekiedy przez profesjonalnych pełnomocników ogólne zaprzeczenie wszystkim faktom powołanym przez stronę przeciwną stanowi oczywiste naruszenie powołanego przepisu i jest pozbawione jakiegokolwiek znaczenia procesowego. Strona ma obowiązek odnieść się do poszczególnych faktów, a jeżeli według jej wiedzy fakty te przedstawiają się odmiennie, niż to wynika z oświadczeń przeciwnika procesowego, ma obowiązek przedstawić swoją wersję dotyczącą tych faktów oraz wskazać dowody (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 listopada 2015 roku, I ACa 504/15, LEX nr 1950468).
W tym stanie rzeczy, Sąd zważył co następuje:
Powództwo jest uzasadnione i jako takie podlega uwzględnianiu. Z ustaleń Sądu wynika, że źródłem dochodzonego pozwem roszczenia jest łącząca strony umowa kredytu zawarta w dniu 11 marca 2011 roku, aneksowana w czasie jej obowiązywania kolejnymi aneksami i ostatecznie wypowiedziana. Na podstawie tej umowy powódka udzieliła pozwanemu kredytu, rozkładając jego spłatę na raty. Pozwany nie wywiązywał się z warunków umowy, zaprzestał spłaty rat i popadł w opóźnienie, co spowodowało skuteczne wypowiedzenie przez Bank tej umowy pismem z dnia 17 grudnia 2015 roku, które pozwany otrzymał w dniu 2 stycznia 2017 roku. Konsekwencją wypowiedzenia umowy kredytowej było powstanie po stronie Banku roszczenia o zwrot niespłaconego kapitału wraz z odsetkami (§ 12 ust. 5 umowy).
Stosownie do treściart. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe(Dz. U. z 2017 r., poz. 1876) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Jak przyjmuje się w literaturze, kredyt bankowy to stosunek ekonomiczny pomiędzy bankiem, a kredytobiorcą, którego istota polega na dostarczeniu przez bank określonej kwoty środków pieniężnych kredytobiorcy, pod warunkiem jej późniejszego zwrotu wraz z wynagrodzeniem dla banku - odsetki, prowizja, opłaty manipulacyjne(por. Z. Ofiarski, Prawo bankowe, teza 1 do art. 69; W. Srokosz, Udzielanie, s. 217). Z kolei definicja umowy kredytu wskazuje, że jest ona umową dwustronnie zobowiązującą. Z jednej strony, to bank zobowiązany jest do udzielenia kredytu, a potem uprawniony jest do uzyskania spłaty. Z drugiej, kredytobiorca ma prawo domagać się od banku wypłaty kredytu, a potem obciąża go obowiązek zwrotu. Kredytobiorca ma jeszcze także dodatkowe obowiązki. Nie może korzystać z sumy kredytu w inny sposób niż oznaczony umową. Zobowiązany jest do zwrotu sumy kredytu (spłaty kredytu) wraz z odsetkami i prowizją w terminach określonych w umowie kredytowej. Szczegółowe prawa i obowiązki stron określa umowa, np. obowiązek kredytobiorcy umożliwienia pracownikom banku dokonywania kontroli, dostarczania bankowi określonych dokumentów, ustanowienie zabezpieczenia spłaty kredytu itp.(G. Sikorski, Komentarz, s. 63 [w] Prawo bankowe. Komentarz dr Grzegorz Sikorski, rok 2015, wydanie 1).
Postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że powyższe przesłanki spełniły się, zaś w wykonaniu zawartej umowy kredytu z dnia 11 marca 2011 roku, pozwany otrzymał od powoda środki pieniężne z przeznaczeniem na finansowanie bieżącej działalności gospodarczej. Potwierdzają to w szczególności dowody z dokumentów zgromadzone na etapie rozpoznawania niniejszej sprawy, których pozwany nie kwestionował. Pozwany nie zaprzeczył w szczególności, że zawarł tę umowę wraz z kolejnymi aneksami, że została ona skutecznie wypowiedziana oraz, że z tego tytułu jego zobowiązanie wobec powoda zamyka się kwotą dochodzoną pozwem. Podpis pozwanego na umowie kredytowe (i kolejnych aneksach) oznacza, że zapoznał się z jej treścią i znane mu były terminy płatności kolejnych rat kredytu.
W sprawie ustalono, że przyczyną wypowiedzenia umowy było naruszenie przez pozwanego jej warunków w zakresie terminowej płatności ustalonych rat i popadnięcie przez pozwanego w opóźnienie w płatności wymagalnych i przeterminowanych rat kredytu, co skutkowało złożeniem przez Bank oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. W sytuacji braku terminowych płatności powód miał podstawy do postawienia kredytu w stan wymagalności oraz dochodzenia od pozwanego całej należności, a ostatecznie do wypowiedzenia umowy kredytowej, zgodnie z jej zapisami.
W orzecznictwie wskazuje się, że wypowiedzenie umowy jest oświadczeniem o charakterze prawokształtującym, należy do czynności z zakresu prawa materialnego, a zatem sprawdzenie prawidłowości jej podjęcia powinno być dokonane przez sąd przy uwzględnieniu wszystkich aspektów leżących w sferze prawa materialnego, adekwatnych dla tej czynności prawnej (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r. III CZP 49/07, OSNC 2008 Nr 6, poz. 55). Z przeprowadzonych w sprawie dowodów wynika, że wypowiedzenie umowy kredytowej w piśmie Banku z dnia 17 grudnia 2015 roku było ważne i skuteczne. Zostało dokonane przez osoby umocowane do działania w imieniu Banku i doręczone pozwanemu.
Z dołączonych przez powoda do akt dokumentów – umowy kredytowej, będącej źródłem zobowiązania pozwanego, aneksów do tej umowy, wyciągu z ksiąg banku określającego ostateczną wysokość tego zobowiązania, wynika, że pozwany nie dotrzymał postanowień umowy w zakresie terminów spłaty kredytu, co doprowadziło do wypowiedzenia przez Bank tej umowy i w konsekwencji postawieni kredytu w stan wymagalności. Należy zatem uznać, że powód sprostał obowiązkom wynikającym zart. 6 k.c.w zw. zart. 232 k.p.c.i udowodnił swoje roszczenie.
Złożony do akt sprawy wyciąg z ksiąg banku nr(...)z dnia 5 października 2016 roku konkretyzuje dochodzoną pozwem kwotę 103.175,66 zł i wskazuje, jakie kwoty cząstkowe i z jakiego tytułu, składają się na tę należność. Co prawda wyciąg z ksiąg banku ma charakter dokumentu prywatnego, ale wobec niezakwestionowania przez pozwanego jakichkolwiek okoliczności faktycznych – w ocenie Sądu dowód ten jest miarodajny dla ustalenia aktualnego zadłużenia pozwanego w stosunku do Banku, po dokonanym w grudniu 2015 roku wypowiedzeniu. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, wobec jednoznacznego brzmieniaart. 95 ust. 1a ustawy Prawo bankowe, dokument w postaci wyciągu z ksiąg bankowych w postępowaniu cywilnym nie ma mocy dokumentu urzędowego. Nie pozbawia to jednak tego dokumentu mocy dowodowej i wiarygodności(tak np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2016 roku, I ACa 1758/15, Legalis Nr 1508817). Wiarygodności tego dowodu pozwany nie podważył.
Konkludując należy podkreślić, że stosownie doart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu ciąży na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zgodnie z tym przepisem jeżeli materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń jednej ze stron, sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów(tak wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 18 stycznia 2012 r., I ACa 1320/2011). W okolicznościach niniejszej sprawy ciężar dowodu, że nie istnieje wymagalne roszczenie powoda ciążył na pozwanym, który jednak nie sprostał regułom procesowym statuującym o rozkładzie ciężaru dowodu. Podstawowym bowiem obowiązkiem stron procesu jest wskazanie dowodów na poparcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, z których wywodzą swoje roszczenia i zarzuty (art. 6 k.c.w związku zart. 3 k.p.c.iart 227 k.p.c.). Samo twierdzenie strony nie jest dowodem i powinno być udowodnione zgodnie z regułami procedury(tak wyrok Sądu Najwyższego z 22 listopada 2001 roku, I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44). Regulacja ta dotyczy wszelkich okoliczności faktycznych za wyjątkiem znanych sądowi z urzędu (art. 228 § 2 k.p.c.), przyznanych przez stronę przeciwną wyraźnie (art. 229 k.p.c.), lub w sposób dorozumiany (art. 230 k.p.c.), a także tych, które można wyprowadzić wnioskując z innych udowodnionych już faktów (art. 231 k.p.c.).
W realiach niniejszej sprawy powodowy bank dostarczył sądowi rozpoznającemu sprawę stosownych środków dowodowych, które w pełni poparły jego twierdzenia, czego z kolei nie można powiedzieć o inicjatywie dowodowej pozwanego. Jego aktywność w niniejszym procesie sprowadzała się jedynie do ogólnikowego zaprzeczenia żądaniom pozwu bez sformułowania jakichkolwiek zarzutów niweczących lub tamujących możliwość dochodzenia przez powoda roszczeń z tytułu wypowiedzenia umowy kredytu, jak również bez wskazania jakichkolwiek dowodów na poparcie zajętego w sprzeciwie stanowiska. Tym samym należało przyjąć, że pozwany nie wykazał żadnych przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność za zadłużenie wynikające z umowy kredytowej z dnia 11 marca 2011 roku, jak też nie przedłożył żadnych dowodów, które mogłyby poddawać w wątpliwość żądanie pozwu.
Z powyższych względów powództwo należało w ocenie Sądu uwzględnić w pełnym zakresie. Dotyczy to nie tylko roszczenia o zasądzenie należności głównej, ale także odsetek umownych od przeterminowanego niespłaconego kapitału, co wprost wynika z § 11 ust. 1 umowy.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie wskazanych w treści uzasadnieni postanowień umowy stron z dnia 11 marca 2011 roku (w brzmieniu nadanym kolejnymi aneksami) oraz przepisów – orzekł jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu uzasadniają przepisyart. 98 § 1 i 3 k.p.c.orazart. 99 k.p.c.w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia pozwu. Zasądzona na rzecz powoda z tego tytułu kwota obejmuje opłatę od pozwu (1.290 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (5.400 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).
Agnieszka Jurkowska-Chocyk