Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
VIII Wydział Cywliny
Sygnatura akt: VIII C 15/18
Data wyroku: 2018-03-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Bielecka-Gąszcz

Sygn. akt VIII C 15/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 marca 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący:  S.S.R. Anna Bielecka-Gąszcz
Protokolant:  st. sekr. sąd. Dorota Piasek
po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaB. G.
przeciwkoInstytutowi Centrum (...)wŁ.
o zapłatę 5.614 zł

1
umarza postępowanie w sprawie w zakresie żądania zasądzenia od pozwanego kwoty 5.400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych);

2
oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3
nie obciąża pozwanego obowiązkiem zwrotu kosztów procesu należnych stronie powodowej.

Sygn. akt VIII C 15/18

UZASADNIENIE
W dniu 2 czerwca 2017 roku powódkaB. G.wytoczyła przeciwko pozwanemuInstytutowi Centrum (...)z siedzibą wŁ.powództwo o zasądzenie kwoty 5.614 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 czerwca 2017 roku do dnia zapłaty, a także zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu powódka podniosła, że pozwany złożył u niej zamówienie, które zostało zrealizowane, nie uiścił jednak zapłaty w kwocie wynikającej z wystawionej faktury VAT. Wskazała, że na dochodzoną należność składa się kwota oznaczona w treści faktury – 5.400 zł, odsetki naliczone za okres od dnia 25 kwietnia 2017 roku do dnia 2 czerwca 2017 roku – 52 zł oraz kwota 162 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskania należności na podstawieart. 10 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych.(pozew k. 4-7)
W dniu 28 czerwca 2017 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wydał w przedmiotowej sprawie przeciwko pozwanemu nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (VIII Nc 5031/17), który pozwany, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżył sprzeciwem w całości. Pozwany wyjaśnił, że w dniu 9 czerwca 2017 roku wpłacił na rzecz powódki kwotę 5.400 zł, a mimo tego powódka w zakresie uiszczonej kwoty nie złożyła oświadczenia o cofnięciu pozwu. Ponadto pozwany zakwestionował żądanie powódki w zakresie kwoty 162 zł oraz wniósł o nieobciążanie go kosztami procesu należnymi stronie przeciwnej.
W odpowiedzi na sprzeciw powódka cofnęła powództwo wraz ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 5.400 zł stanowiącej należność główną. Odnosząc się do zarzutów pozwanego powódka uznała je za bezzasadne.(nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym k. 16, skarga k. 25-28, postanowienie k. 61-62, postanowienie k. 64, sprzeciw k. 70-72v, odpowiedź na sprzeciw k. 97-98)
Na rozprawie w dniu 7 marca 2018 roku pełnomocnicy stron nie stawili się, zostali prawidłowo zawiadomieni o terminie rozprawy.(protokół rozprawy k. 104)

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Pozwany złożył u powódki zamówienie na towary medyczne, opiewające na kwotę 5.400 zł. Powódka dostarczyła zamówione towary, z tytułu czego w dniu 24 lutego 2017 roku wystawiłafakturę VAT nr (...)opiewającą na kwotę, o której mowa wyżej, z terminem płatności do dnia 26 kwietnia 2017 roku.(faktura VAT k. 10, okoliczności bezsporne )
Pozwany nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania i nie uiścił należności wynikającej z przedmiotowej faktury VAT w terminie, w wyniku czego pismem z dnia 25 maja 2017 roku powódka wezwała go do spłaty zadłużenia do dnia 1 czerwca 2017 roku, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Sporną kwotę pozwany uregulował dopiero w dniu 9 czerwca 2017 roku, a więc już po wytoczeniu powództwa w niniejszej sprawie.(potwierdzenie przelewu k. 73, okoliczności bezsporne)
W oparciu o wydany w przedmiotowej sprawie tytuł wykonawczy obejmujący nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 28 czerwca 2017 roku powódka wszczęła postępowanie egzekucyjne (Km 2181/17), w ramach którego dochodziła nieuiszczonej przez pozwanego kwoty 214 zł oraz kosztów procesu zasądzonych nakazem zapłaty, o którym mowa wyżej. Postanowieniem z dnia 16 października 2017 roku komornik zakończył postępowanie egzekucyjne wskutek spłaty roszczenia dochodzonego tytułem wykonawczym.(zawiadomienie o wszczęciu egzekucji k. 55-56, informacja komornika k. 96, okoliczności bezsporne )
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, które nie były kwestionowane przez strony.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo w kształcie po modyfikacji dokonanej w odpowiedzi na sprzeciw podlegało oddaleniu w całości.
Na wstępie wskazać należy, że w odpowiedzi na sprzeciw powódka cofnęła powództwo ze zrzeczeniem się dochodzonego roszczenia co do kwoty 5.400 zł. Uznając, że częściowe cofnięcie powództwa przez powódkę ze zrzeczeniem się roszczenia nie jest sprzeczne z prawem ani zasadami współżycia społecznego, nie zmierza również do obejścia prawa (art. 203 § 4 k.p.c.), na podstawieart. 355 § 1 k.p.c.iart. 203 § 1 k.p.c., Sąd umorzył postępowanie w sprawie w części, której dotyczyło cofnięcie, orzekając jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
W pozostałej części powództwo podlegało oddaleniu. Jak wynika z informacji przesłanej do Sądu przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w BydgoszczyJ. G., postępowanie egzekucyjne w sprawie Km 2181/17 toczące się z wniosku powódki przeciwko pozwanemu na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 28 czerwca 2017 roku, wydany w niniejszej sprawie, zostało zakończone postanowieniem o kosztach z dnia 16 października 2017 roku, wskutek spłaty roszczenia dochodzonego tytułem wykonawczym. W konsekwencji uznać należy, że powódka nie była uprawniona do żądania zapłaty przez pozwanego kwoty 214 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą pierwotnie dochodzoną w sprawie a kwotą, o którą cofnęła powództwo, albowiem w zakresie tej kwoty uzyskała zaspokojenie w całości w postępowaniu egzekucyjnym, co daje asumpt do wniosku, iż w dacie wyrokowania (art. 316 § 1 k.p.c.) pozwany nie był już dłużnikiem powódki.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił powództwo w zakresie, w jakim pozew nie został cofnięty.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 102 k.p.c., w myśl którego, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Sposób skorzystania zart. 102 k.p.c.jest przy tym suwerennym uprawnieniem sądu orzekającego i od oceny tegoż sądu należy przesądzenie, że taki szczególnie uzasadniony wypadek nastąpił w rozpoznawanej sprawie oraz usprawiedliwia odstąpienie od obowiązku ponoszenia kosztów procesu (por. m.in. postanowienie SN z dnia 25.03.2011 r., IV CZ 136/10, LEX nr 785545; postanowienie SN z dnia 19.01.2012 r., IV CZ 118/11, LEX nr 1169157; postanowienie SN z dnia 26.01.2012 r., III CZ 10/12, OSNC 2012/7-8/98; postanowienie SN z dnia 9.02.2012 r., III CZ 2/12, LEX nr 1162689).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, że pozwany uiścił należność wynikającą z wystawionej przez powódkę faktury VAT w niedługim czasie po wytoczeniu powództwa, jeszcze przed wydaniem nakazu zapłaty. Pomimo spłaty zadłużenia głównego przez pozwanego, powódka nie cofnęła jednak pozwu przed wydaniem nakazu zapłaty, nie złożyła również oświadczenia w powyższym zakresie po wyegzekwowaniu pozostałej części należności przez komornika sądowego, które to zachowanie uznać należy za nielojalne względem dłużnika (uczyniła to dopiero po wniesieniu przez pozwanego sprzeciwu). W kontekście powyższych okoliczności oraz po uwzględnieniu niezwykle trudnej sytuacji finansowej pozwanego, Sąd doszedł do przekonania, iż w sprawie ziściły się przesłanki przemawiające za zastosowaniem wobec pozwanego dobrodziejstwa zart. 102 k.p.c.
Dodatkowo wskazać należy, że należność dochodzona przez powódkę w toku postępowania egzekucyjnego, obejmująca również koszty procesu zasądzone nakazem zapłaty, została wyegzekwowana w całości, zatem w tym zakresie ponowne zasądzenie zwrotu kosztów procesu byłoby nieuzasadnione.