Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 1327/18
Data wyroku: 2019-01-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Tyrka
Słowa kluczowe: Podleganie ubezpieczeniom społecznym
Podstawa prawna: art. 477^14^ § 1 k.p.c.,, art. 627 k.c., art.6 ust.1 pkt. 4 ustawy systemowej

Sygn. aktVIII U 1327/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 stycznia 2019r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grzegorz Tyrka

Protokolant:

Dominika Smyrak

po rozpoznaniu w dniu10 stycznia 2019r. w Gliwicach
na rozprawie
sprawyI. D., Sądu Okręgowego weW.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział weW.
opodleganie ubezpieczeniom społecznym oraz podstawę wymiaru składek
na skutek odwołaniaI. D., Sądu Okręgowego weW.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział weW.
z dnia21 października 2016r.nr(...)

oddala odwołanie.
(-) SSO Grzegorz Tyrka
Sygn. akt VIII U 1327/18

UZASADNIENIE
Decyzją z 21 października 2016r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział weW.stwierdził, żeI. D.jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy o świadczenie usług, do której zgodnie zKodeksem cywilnymstosuje się przepisy dotyczące zlecenia u płatnika składek Sąd Okręgowy weW.podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresach: 15 maja 2012r., od 15 listopada 2012r. do 16 listopada 2012r., 19 czerwca 2013r., 21 listopada 2013r. z podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe i ubezpieczenie zdrowotne wskazaną w tej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że zawarte w okresach spornychzI. D.umowy nazwane umowami o dzieło w istocie były umowamio świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu. Organ rentowy zwrócił w tym zakresie uwagę na to, że: zamawiający nie określił cech indywidualizujących dzieło w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, co wskazuje, że zasadnicze znaczenie miało przyich wykonywaniu nauczanie czyli podniesienie wiedzy słuchaczy; niemożliwym jest odnalezienie w przedstawionych umowach konkretnego, w przyszłości indywidualnego rezultatu; zamawiający nie sprawdzał umów pod kątem ewentualnych wad, nie sporządzał protokołów z wydania i odbioru dzieła, stwierdzał jedynie wykonanie umowy, czyli fakt przeprowadzenia wykładu lub zajęć; zdobytą przez uczestniczących w zajęciach wiedzę trudno uznać za rezultaty niematerialne, ponieważ nie są określone i pewne w momencie zawierania umowy i są niezależne od działań wykonującego umowę; wykonujący umowę nie mógł w całości decydować samodzielnie o miejscu i czasie wykonywania tych umów; wynagrodzenie określono w umowach według stawek za godzinę szkoleniową, a więc stosowano jednolite, ustalone z góry stawki wynagrodzenia za godzinę niezależnie od nakładu pracy koniecznego do wykonania umowy.
W odwołaniu od decyzji sprecyzowanym w piśmie procesowym z 16 kwietnia 2018r. Sąd Okręgowy weW.domagał się jej zmiany przez stwierdzenie, żeI. D.nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym z tytułu wykonywania umów o dzieło objętych zaskarżoną decyzją.
W uzasadnieniu swojego stanowiska odwołujący podkreślił, że przystępującdo badania treści umowy cywilnoprawnej należy zgodnie z regulacjamiart.65 k.c.iart.353(1) k.c.odnieść się do woli stron. Dalej odwołujący wskazał, że kryterium rozróżnienia umowy o dzieło od umowy zlecenia jest kryterium podmiotowe. W przypadku dzieła przyjmujący zamówienie wybierany jest z uwagi na jego cechy podmiotowe, to jest odpowiedni zawód, specyficzne umiejętności czy predyspozycje i to właśnie odwołujący miał na względzie powierzając przeprowadzenie wykładu konkretnej osobie. Realizacja obowiązków wynikających z umów polegała na przeprowadzeniu indywidualnego wykładu co wymagało każdorazowo wyboru, układania i przedstawiania zindywidualizowanych stanów faktycznych na potrzeby danego wykładu. Polegało zatem na zbudowaniu autorskiego modelu interpretowania zdarzeń z uwzględnieniem doświadczenia zawodowego, zdobytej wiedzy i indywidualnych poglądów wykładowcy. Takie przedstawienie opracowanego tematu wyczerpuje przesłanki z art.1 ust.1 prawa autorskiego, jest dziełem w rozumieniu tego prawa i winno być rozumiane jako dzieło w rozumieniuart.627 k.c.
Od decyzji odwołała się takżeI. D.domagając się,po sprecyzowaniu odwołania w piśmie procesowym z 13 kwietnia 2018r., jej zmiany przez stwierdzenie, że nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym z tytułu wykonywania umów o dzieło. Odwołująca wniosła również o zasądzenie od organu rentowego na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów dojazdu do siedziby Sądu.
W uzasadnieniu odwołująca, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego podniosła, że: umowa dotycząca jednorazowego wykładu lub wykładu przeprowadzonegow czasie krótkotrwałego szkolenia może być przedmiotem umówionego dzieła, jeżeli dotyczyła ściśle określonego tematu, a warunki umowy poddawały się weryfikacji, a taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bo odwołująca prowadziła wykładyo charakterze incydentalnym, ubocznym w stosunku do zasadniczej aktywności zawodowej; dzieło może powstać także w postaci niematerialnej, zatem za rezultat odpowiadający pojęciu dzieła można uważać także realizację programu, prowadzenie i zakończenie cyklu wykładów; nie sposób przyjąć, że określenie przedmiotu wykładu poprzez wskazanie konkretnych zagadnień nie jest precyzyjnym określeniem jego przedmiotu, gdy żaden przepis nie wymaga aby strony umowy precyzowały jej przedmiot w treści i dopuszczalne jest odwołanie się do innych dokumentów nie będących umową; treść dzieła – wbrew temu co twierdzi organ rentowy – miał dla zamawiającego istotne znaczenie; zważywszy na niematerialny charakter dzieła pojęcie wad fizycznych nie może być bezpośrednio do takiego rezultatu odniesione, a wady takiego działa powinny być rozumiane raczej jako usterki w rozumieniuart.55 ust.1u.p.a.p.p., absurdalny jest przy tym argument, że nie sporządzono protokołów z wydania i odbioru dzieła, gdyż żaden przepis tego nie wymaga i trudno sobie wyobrazić sporządzenie protokołu przekazania utworu o charakterze niematerialnym; nie jest tak, że w każdym przypadku umowy o dzieło przyjmujący zamówienie ma swobodę miejsca i czasu jego realizacji; uzależnienie wynagrodzenia od czasu wygłaszania wykładu jest dopuszczalne w świetleart.628§1 k.c.; bez znaczenia pozostaje fakt, że od 2015r. zawierane są umowy zlecenia na przeprowadzenie wykładów czy szkoleń, bo bez znajomości treści tych umównie sposób ustalić dlaczego w taki, a nie inny sposób umowy są tak kwalifikowane;nie sposób zgodzić się, że cechą charakterystyczną umów o świadczenie usług jest zaufanie między stronami i ich osobiste wykonywanie, bo w praktyce obrotu gospodarczego umowy o świadczenie usług zawierane są powszechnie, nie muszą być wykonywane osobiście, a kwestia zaufania schodzi na dalszy plan.
W odpowiedziach na odwołania organ rentowy domagał się ich oddalenia podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Sąd połączył sprawy do łącznego rozpoznania.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OdwołującaI. D.jest sędzią Sądu Apelacyjnego weW..
Odwołująca zawarła z Sądem Okręgowym weW.następujące umowy nazwane umowami o dzieło:

1
w dniu 9 maja 2012r. (umowa nr (...)) na wykonanie dzieła polegającegona przeprowadzeniu wykładu na szkolenie dla sędziów orzekających w sprawach cywilnych, gospodarczych oraz pracy i ubezpieczeń społecznych okręgu Sądu Okręgowego weW.( zgodnie z załączonym programem – 6 godz. szkol. ),w dniu 15 maja 2012r. whotelu (...)wW., za wynagrodzeniem ustalonym zgodnie z decyzją Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego„ Zasady wynagrodzenia osób prowadzących wykłady lub zajęcia w innej formiedla sędziów, prokuratorów lub innych pracowników jednostek ” DB III 020-141/08z 29 kwietnia 2008r.; zapłatę wynagrodzenia ustalono łącznie na kwotę 1 560 zł brutto ( 6 godz. x 260 zł ), która miała nastąpić po wykonaniu dzieła i przedłożeniu rachunku w terminie 15 dnia następnego miesiąca,

2
w dniu 12 listopada 2012r. (umowa nr (...)) na wykonanie dzieła polegającego na przeprowadzeniu wykładu na szkoleniu dla urzędników okręgu(...)( zgodnie z załączonym programem – 9 godz. szkol. ), w dniach 15 i 16 listopada 2012r. whotelu (...)wW., za wynagrodzeniem określonym według decyzji Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego j.w.; zapłatę wynagrodzenia ustalono na kwotę 2 340 zł brutto ( 9 godzin x 260 zł ),

3
w dniu 17 czerwca 2013r. (umowa nr (...)) na wykonanie dzieła polegającego na przeprowadzeniu wykładu na szkoleniu dla pracowników Oddziałów Kadr/Administracyjnych/(...)na temat „ Urlopy macierzyńskie i rodzicielskie od 17 czerwca 2013r. ( zgodnie z załączonym programem - 4 godz. szkol. ), w dniu 19 czerwca 2013r. w Sądzie Okręgowym weW., za wynagrodzeniem określonym według decyzji Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego j.w.; zapłatę wynagrodzenia ustalono na kwotę 1 040 zł brutto ( 4 godziny x 260 zł ),

4
w dniu 13 listopada 2013r. (umowa nr (...)) na wykonanie dzieła polegającego na przeprowadzeniu wykładu na szkoleniu dla urzędników okręgu(...)( zgodnie z załączonym programem – 11 godz. szkol. ), w dniu21 listopada 2013r. whotelu (...)wW., za wynagrodzeniem określonym według decyzji Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego j.w.; zapłatę wynagrodzenia ustalono na kwotę 2 860 zł brutto ( 11 godzin x 260 zł ).

OdwołującaI. D.na podstawie spornych umów prowadziła wykłady na szkoleniach generalnie dla pracowników administracyjnych sądów i sporadycznie dla sędziów. Najczęściej umowy te były zawierane w czasie, gdy wprowadzano zmiany w przepisach zarówno z zakresu prawa pracy jak i ubezpieczeń społecznych i celem tych umów i prowadzonych na ich podstawie wykładów było wyjaśnienie pracownikom sądów czy też sędziom problematyki, która miała wejść w życie. Odwołująca nie miała możliwości negocjowania warunków umowy, ani też wyboru pomiędzy umową o dzieło czy też umową zlecenia. Co do wysokości wynagrodzenia, to było ono ustalane według zasad określonych odgórnie przez decyzję Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego. Z osobą koordynująca szkolenie, kierownikiem szkolenia odwołująca ustalała natomiast liczbę godzin konieczną na przeprowadzenie wykładu z danej tematyki. Na wykład taki odwołująca przygotowywała slajdy, a także pisemny konspekt, który po zakończeniu szkolenia pozostawiała jego uczestnikom. Przygotowując taki wykład opierała się na przepisach, dokonywała ich wykładni korzystając przy tym z nabytych umiejętności, własnych doświadczeń oraz orzecznictwa Sądu Najwyższego. W każdych takich szkoleniach, zwłaszcza prowadzonych dla pracowników administracyjnych sądów, był obecny dyrektor Sądu.Po zakończeniu szkolenia odwołująca wystawiała rachunki, na podstawie których następnie wypłacano jej umówione wcześniej wynagrodzenie.
/ Dowód z: akt organu rentowego, załączonych przez stronę odwołującąI. D.wydruków slajdów z wykonania umów cywilno – prawnych oraz z programu przedstawionego odwołującej celem przygotowania danego wykładu, zeznań odwołująceI. D.słuchanej w drodze pomocy sądowej /
Sąd zważył, co następuje:
odwołania nie zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że organ rentowy ma uprawnienia do badania ważności umów cywilnoprawnych. Zgodnie, bowiem zart. 68 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych(t.j. Dz. U. 2017, poz. 1778 ) do zakresu działania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych należy między innymi stwierdzanie i ustalanie obowiązku ubezpieczeń społecznych. Natomiast przepis art. 83 ust. 1 ustawy daje organowi rentowemu podstawy do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie prawidłowości zgłaszania i przebiegu ubezpieczeń społecznych, co jednoznacznie sprowadza się do badania rzeczywistej treści tytułu podlegania tym ubezpieczeniom.
Stosownie do art.6 ust.1 pkt 4, art.12 ust.1 i art.13 pkt 2 ustawy systemowej obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy zlecenia. Ubezpieczeniom podlegają od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy.
Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe zleceniobiorców stanowi przychód, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli w umowie zlecenia albo w innej umowie o świadczenie usług, do której stosuje się przepisyk.c.o zleceniu, określono odpłatność za jej wykonywanie kwotowo (art. 18 ust. 1 i 3 oraz art. 20 ust. 1 ustawy).
Bezspornym jest, że w okresach wskazanych w zaskarżonej decyzji odwołującaI. D.miała zawarte z Sądem Okręgowym weW.umowy nazwane umowami o dzieło.
W przedmiotowej sprawie sporne pozostawało natomiast ustalenie charakteru prawnego tych umów, a konkretnie, czy umowy te należało uznać za umowy o dzieło, zgodnie z przyjętym nazewnictwem, czy też za umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu, jak podnosił organ rentowy w zaskarżonej decyzji. Od tego ustalenia zależał bowiem obowiązek odwołującego Sądu Okręgowego weW.jako płatnika, odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne.
Zgodnie z kodeksową definicją umowy o dzieło, zawartą wart. 627 k.c., przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Natomiast w myśl przepisuart. 734 § 1 k.c., stanowiącego definicję zlecenia, przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie, przy czym do pokrewnych do zlecenia umów o świadczenie usług (art. 750 k.c.) stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.
Dokonując porównania wskazanych regulacji prawnych dotyczących obu rodzajów umów wskazać należy, iż mogą być one zaliczone do umów o świadczenie usług w szerokim znaczeniu. Różnią się one jednak w zakresie podstawowych elementów konstytutywnych stanowiących o istocie umowy (essentialia negotii). Podstawową cechą umowy o dzieło, nazywanej inaczej umową rezultatu, jest określenie dzieła – przyszłego wytworu, który w momencie zawarcia umowy nie istnieje, natomiast ma powstać w ściśle określonej przyszłości. Przyszły rezultat stanowiący przedmiot umowy o dzieło musi być z góry przewidziany i określony, przy użyciu w szczególności obiektywnych jednostek metrycznych, przez zestawienie z istniejącym wzorem, z wykorzystaniem planów, rysunków czy też przez opis. Oznaczenie dzieła może także nastąpić przez odwołanie się do obowiązujących norm lub standardów, ewentualnie do panujących zwyczajów. Zatem nie można uznać za dzieło czegoś, co nie odróżnia się w żaden sposób od innych występujących na danym rynku rezultatów pracy materialnych bądź niematerialnych, gdyż wówczas zatraciłby się indywidualny charakter dzieła. Dzieło nie musi wprawdzie być czymś nowatorskim i niewystępującym jeszcze na rynku, jednak powinno posiadać charakterystyczne, wynikające z umowy cechy, umożliwiające zbadanie, czy dzieło zostało wykonane prawidłowo i zgodnie z indywidualnymi wymaganiami bądź upodobaniami zamawiającego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 18 kwietnia 2013r., III AUa 1651/12, LEX nr 1321907). Przedmiot umowy o dzieło może być określony w różny sposób i różny może być stopień dokładności tego określenia, pod warunkiem, że nie budzi on wątpliwości, o jakie dzieło chodzi. Cechą konstytutywną dzieła jest samoistność rezultatu, która wyraża się przez niezależność powstałego rezultatu od dalszego działania twórcy oraz od osoby twórcy. W przypadku rezultatu materialnego, samoistną wartością, dla której osiągnięcia strony zawarły umowę o dzieło jest konkretna rzecz. Rezultat umowy o dzieło powinien być obiektywnie osiągalny i w konkretnych warunkach pewny. Starania przyjmującego zamówienie mają doprowadzić w przyszłości do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu jako koniecznego do osiągnięcia. Przedmiotem świadczenia przyjmującego zamówienie jest wykonanie dzieła, które może polegać na stworzeniu dzieła lub przetworzeniu dzieła do takiej postaci, w jakiej poprzednio nie istniało. Istotną cechą omawianej umowy jest, że między jej stronami nie występuje jakikolwiek stosunek zależności lub podporządkowania.
Drugą konstytutywną cechą umowy o dzieło jest jej odpłatność, co wynika wprostz definicji umowy, zgodnie z którą, zamawiający dzieło zobowiązuje się do zapłaty wynagrodzenia, przy czym wysokość wynagrodzenia w umowie o dzieło, zgodnieze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z 27 lutego 2004r., V CK 307/03 nie jest cechą przedmiotowo istotną tej umowy, a w braku jego określeniaw postanowieniach umownych, stosuje sięart. 628 k.c.
W odróżnieniu od umowy o dzieło, w umowie zlecenia, nazywanej umową starannego działania, osiągniecie rezultatu nie jest elementem koniecznym, a jedynie wynikiem podjętego działania. Tym samym w przypadku umowy zlecenia ocenie podlega nie konkretnie osiągnięty cel, ale czynności zmierzające do jego osiągnięcia oraz staranność ich wykonania. Do najczęściej akcentowanych w orzecznictwie cech umowy zlecenia, jako rodzącej zobowiązanie starannego działania, odróżniających ją od umowy o dzieło, stanowiącej podstawę powstania zobowiązania rezultatu, należą: brak konieczności osiągnięcia konkretnego i sprawdzalnego rezultatu, co do zasady obowiązek osobistego wykonania umowy, element osobistego zaufania między stronami, fakt, że dołożenie należytej staranności i mimo to nieosiągnięcie zamierzonego skutku nie może stanowić niewykonania zobowiązania - wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 6 września 2012r., III AUa 330/12, LEX nr 1217746,ocena wykonania umowy zlecenia przez pryzmat czynności zmierzających do osiągnięcia celu oraz staranności ich wykonania - wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 24 maja 2012r., III AUa 267/12, LEX nr 1220392.
Rozróżniając umowy zlecenia od umów o dzieło należy podkreślić, iż w obu umowach inaczej rozkłada się ryzyko wykonania i jakości usługi. W umowie o dzieło przyjmujący zamówienie odpowiada za osiągnięcie rezultatu i jego jakość. W przypadku natomiast umów zlecenia, odpowiedzialność kontraktowa przyjmującego zlecenie powstanie wówczas, gdy przy wykonaniu zlecenia nie zachował wymaganej staranności, niezależnie od tego, czy oczekiwany przez dającego zlecenie rezultat nastąpił, czy też nie.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, nazwa umowy nie jest elementem decydującym samodzielnie o rodzaju zobowiązania, w oderwaniu od oceny rzeczywistego przedmiotu tej umowy i sposobu oraz okoliczności jej wykonania.
Analizując okoliczności zawarcia i faktycznego wykonywania spornych umów,w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że brak jest podstaw do uznania ich za umowy o dzieło. Zdaniem Sądu były to umowy o świadczenie usług, do których należy stosować przepisy dotyczące umowy zlecenia, zgodnie zart. 750 k.c.Odesłanie to znajduje zastosowanie wówczas, gdy przedmiotem umowy jest dokonywanie czynności faktycznych, a umowa nie jest unormowana w przepisach dotyczących innych umów nazwanych jak umowy o dzieło, agencyjnej, komisu itp.
Z przeprowadzonych na wstępie rozważań wynika, że dziełem jest stworzenie czegoś lub przetworzenie do postaci w jakiej dotychczas nie istniało, które może mieć postać zarówno materialną jak i niematerialną. W przypadku przeprowadzenia przez odwołującąI. D.wykładów niewątpliwie nie może być mowy o występowaniu rezultatu w postaci materialnej. Zatem jedyną możliwością uznania spornych umów jako umowy o dzieło było wykazanie, że przedmiotem tych umów był rezultat w postaci utworu ( niematerialny ) w rozumieniu art.1 ust.1 ustawy z 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i stosunkach pokrewnych ( t.j. Dz.U. z 2018r., poz.1191 ), chodzi w tym przypadku o dany wytwór niematerialny, który spełnia wszystkie przesłanki wymienione w powołanym przepisie, a mianowicie: stanowi rezultat pracy człowieka (twórcy), jest przejawem jego działalności twórczej i ma indywidualny charakter (por. wyrok Sądu Najwyższego z 18 czerwca 2003r., II CKN 269/01 ). W konsekwencji, co do zasady, wygłoszony wykład może stanowić przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze i być przedmiotem umowy o dzieło, ale o takiej kwalifikacji decydują dodatkowe kryteria. Trzeba bowiem podkreślić, że wykonywanie obowiązków w zakresie edukacji wynikających z umowy o świadczenie usług, a nawet z umowy o pracę również może polegać na przeprowadzaniu wykładów autorskich ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 28 sierpnia 2014r. II UK 12/14 ). W ocenie Sądu wykłady odwołującej nie spełniały kryteriów utworu w rozumieniu prawa autorskiego. Z zeznań odwołującej wynika, że celem tych wykładów było przekazanie uczestnikom szkolenia wiedzy na temat zmiany przepisów i ich zastosowania w praktyce przy uwzględnieniu doświadczenia odwołującej, orzecznictwa sądowego i umiejętności odwołującej w zakresie dokonywania interpretacji prawa. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, nie można mówić, że treść tych wykładów miała charakter nowatorski, niestandardowy, spełniała kryteria twórczego i indywidualnego utworu naukowego, bowiem odwołująca przekazywała wiedzę powszechną, wynikającą z obowiązujących przepisów, a to wskazuje na ich odtwórczy charakter. Sama forma przeprowadzenia wykładów, zastosowane metody w postaci przygotowanych slajdów nie wpływa na odmienną ocenę spornych umów, gdyż istotny dla sprawy jest ich przedmiot, a nie forma.
Niezależnie od tego zwrócić należy uwagę, że odwołujący Sąd OkręgowyweW.polecając odwołującejI. D.przygotowaniei wygłoszenie wykładu nie określił w umowach cech indywidualizujących dzieło. Przedmiot tych umów był wpisany bowiem niezwykle ogólnie, często bez wskazania nawet dziedziny prawa z jakiej wykład ten ma być przeprowadzony. A jak już wskazano wcześniej przedmiot umowy o dzieło musi być określony w taki sposób, aby nie było wątpliwości o jakie dzieło chodzi, gdyż dopiero wówczas możliwe jest zbadanie, czy zostało ono wykonane prawidłowo i zgodnie z wymaganiami zamawiającego. Ponadto w ten sposób określony przedmiot umowy pozwala na poddanie dzieła sprawdzianowi na istnienie wad, co zaś jest niemożliwe do przeprowadzenia jeśli strony nie określiły cech i parametrów indywidualizujących dzieło. W spornych umowach wskazano wprawdzie, że wykład ma być przeprowadzony zgodnie z załączonym programem, lecz zarówno odwołującaI. D.jak i odwołujący Sąd Okręgowy weW.programów takich będących załącznikami do spornych umów nie przedstawili, mimo że to do nich, zgodnie z regułą dowodową wyrażoną wart.6 k.c.( iart.232 k.p.c.) spoczywał ciężar udowodnienia tego faktu. OdwołującaI. D.przedłożyła do akt sprawy tylko wydruk z wiadomości mailowej zawierającej zagadnienia na szkolenie, lecz dotyczyło ono szkolenia z grudnia 2016r., a nie okresów spornych.
Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu rentowego obejmująca odwołującąI. D.obowiązkiem ubezpieczeń społecznych w spornych okresach wykonywania umów o świadczenie usług, jest prawidłowa. Przedmiotem spornych umów była bowiem określona czynność, a nie jej wynik, co przesądza o ich kwalifikacji jako umów starannego działania, to jest umów o świadczenie usług.
W tym miejscu wypada dodać, że określona wart.353( 1) k.c.zasada swobody umów doznaje ograniczeń w sytuacji, gdy treść lub cel stosunku prawnego sprzeciwiasię właściwości stosunku, ustawie lub zasadom współżycia społecznego. W niniejszej sprawie stosunek prawny wynikający ze spornych umów niewątpliwie został ułożony w sposób sprzeciwiający się naturze umowy o dzieło, o czym mowa powyżej. Swoboda stronw odniesieniu do sfery ubezpieczenia społecznego doznaje dodatkowo ograniczeń. Domeną ubezpieczeń społecznych są przepisy bezwzględnie obowiązujące, których wolą stron nie można wyłączyć, czy też ograniczyć, czego przykładem jest kwestia podlegania ubezpieczeniu społecznemu, które istnieje z mocy prawa i mocą czynności prawnej nie można zniwelować powstających na tym tle obowiązków.
Prawidłowo również w tych decyzjach organ rentowy przyjął jako podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia kwoty wyszczególnione w tych decyzjach. W tym zakresie odwołujący się nie składali żadnych zarzutów.
Mając na uwadze powyższe, uznając odwołania za bezzasadne, Sąd na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł jak w sentencji.
(-) SSO Grzegorz Tyrka