Sąd Apelacyjny w Gdańsku
V Wydział Cywilny
Sygnatura akt: V ACa 593/17
Data wyroku: 2017-12-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Daniszewska, Mariusz Wicki, Sylwia Kamińska

Sygn. akt V ACa 593/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 grudnia 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku – V Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Anna Daniszewska

Sędziowie:

SA Mariusz Wicki
SO del. Sylwia Kamińska (spr.)

Protokolant:

sekretarz sądowy Barbara Tobiasz

po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie
sprawy z powództwaM. Z.
przeciwko(...) Spółce Akcyjnejz siedzibą wW.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Okręgowego wB.
z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt I C 427/15

I
zmienia zaskarżony, w ten sposób, że:

a
w punkcie 1. (pierwszym) zasądza od pozwanego(...) Spółki AkcyjnejwW.na rzecz powodaM. Z.kwotę 40.000 zł (czterdzieści tysięcy złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 15 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015r. oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałym zakresie;

b
w punkcie 2. (drugim) zasądza od powodaM. Z.na rzecz pozwanego(...) Spółki AkcyjnejwW.kwotę 1083, 40 zł (tysiąc osiemdziesiąt trzy złote, 40/100) tytułem zwrotu kosztów procesu;

c
w punkcie 3. (trzecim) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego wB.od powodaM. Z.kwotę 243, 22 zł (dwieście czterdzieści trzy złote, 22/100), zaś od pozwanego(...) Spółki Akcyjnejkwotę 162, 14 zł (sto sześćdziesiąt dwa złote, 14/100 zł);

II. zasądza od pozwanego(...) Spółki AkcyjnejwW.na rzecz powodaM. Z.kwotę 4.700 zł (cztery tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.
Na oryginale właściwe podpisy.
Sygn. akt: V ACa 593/17

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 10 czerwca 2015 r. powódM. Z.wniósł ozasądzenie od pozwanej na jego rzecz kwoty 90.000 zł tytułem zadośćuczynieniaza doznaną krzywdę w związku z wypadkiem komunikacyjnym z dnia(...)
(...)wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 15 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty,kwoty 7.200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 34 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonych pełnomocnictw.
W uzasadnieniu powód wskazał, iż w dniu(...)około godziny21:00 w miejscowościŻ.nadrodze krajowej nr (...)uczestniczył w wypadku komunikacyjnym, podczas którego doznał obrażeń ciała. Do wypadku doszłowskutek umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez kierującego samochodem osobowym markiH. (...)J. C., który prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości (1,10 promila alkoholu we krwi). Powódbył pasażerem pojazdu markiF. (...), który na skutek zderzenia dachował,a następnie uderzył w drzewo. Wskutek wypadku powód doznał licznych obrażeńciała(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)
(...). W toku likwidacji szkody powód uzyskał od pozwanego ubezpieczyciela tytułem zadośćuczynienia łączną kwotę 60.000 zł.
W odpowiedzi na pozew pozwany(...) Zakład (...)Spółka Akcyjna wW.wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzeniena jej rzecz kosztów postępowania wedle norm przepisanych.
Uzasadniając swoje żądanie spółka wskazała, iż zgłoszone przez powodażądanie jest nieuzasadnione i nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznymniniejszej sprawy. Zdaniem strony pozwanej powód wskutek doznanych obrażeńciała opisanych w dokumentacji medycznej otrzymał od niej kwotę 60.000 złtytułem zadośćuczynienia, a kwota ta odzwierciedla ustalony u powoda 34-procentowy trwały uszczerbek na jego zdrowiu. Pozwana podniosła, że u powodamogą występować niewielkiego stopnia ograniczenia w funkcjonowaniu w życiu codziennym, jednak według opinii lekarza orzecznika(...) Zakładu(...)istnieje duża szansa na znaczną poprawę jego stanu zdrowia.Rokowania na przyszłość, biorąc pod uwagę systematyczną rehabilitację, sąbardzo dobre. Zdaniem pozwanej, wypłacona w toku likwidacji kwota 60.000 złjest odpowiednia do rozmiaru krzywdy doznanej przez powoda na skutekwspomnianego zdarzenia.
Wyrokiem z dnia 20 września 2016 r. Sąd Okręgowy wB.powództwo oddalił (pkt 1.), zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.617zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 2.) oraz nakazał pobraćod powoda na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego wB.kwotę405,36 zł tytułem kosztów sądowych (pkt 3.)

Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na następującym staniefaktycznym i prawnym:
W dniu(...)około godziny 21:15 w miejscowościŻ.nadrodze krajowej nr (...)doszło do wypadku komunikacyjnego, w wyniku któregopowódM. Z.doznał obrażeń ciała. Prowadzący w stanie nietrzeźwości(1,10 promila alkoholu we krwi) pojazd markiH. (...)o numerzerejestracyjnym(...)J. C., podejmując manewr wyprzedzaniapojazdów markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)oraz markiF.M.onumerze rejestracyjnym (...), w wyniku niezachowania należytej ostrożności, po wyprzedzeniu pierwszego ze wskazanych pojazdów zajechałdrogę samochodowi markiF. (...), którego pasażerem zajmującymprzednie siedzenie był powód. Wskutek tego manewru kierujący pojazdem markiH. (...)uderzył w samochód markiF. (...), który w następstwietego zjechał na pobocze, dachował i ostatecznie uderzył w przydrożne drzewo.
Wyrokiem z dnia 9 marca 2015 r. Sąd Rejonowy wB.uznałJ. C.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Pojazd, którym podróżowałJ. C.objęty był obowiązkowym ubezpieczeniemodpowiedzialności cywilnej w pozwanej spółce. Pozwana co do zasady przyjęła odpowiedzialność za opisywane zdarzenie. W toku likwidacji wypłaciłapowodowi kwotę 60.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 2.250 zł tytułem kosztówopieki, 8.938,94 zł tytułem utraconego dochodu, 1.050 zł tytułem uszkodzonegomienia oraz 1.424 zł tytułem kosztów leczenia.
W wyniku wypadku drogowego powód doznał obrażeń ciała w postaci
(...)

(...)

(...)

(...)

(...)(...)Klinicznym z Polikliniką wB.wKlinice (...)(...)(...). Z powodu doznanych obrażeń powód był także pod kontroląporadni ortopedycznej. Zgłaszał się tam regularnie na wizyty kontrolne.

(...)
(...)
Centrum (...) S.A.sp. k.
W wyniku przebytych urazów u powoda konieczna stała się pomoc wwykonywaniu prostych czynności życia codziennego. Po powrocie do domu przezpierwsze dwa miesiące był osobą leżącą. Bliscy pomagali mu zarówno wczynnościach higienicznych, jak też asekurowali przy siadaniu na wózekinwalidzki. Do czasu rehabilitacji powód używał do poruszania się kul.

(...)

(...)
(...). Przed wypadkiem powód był osobą rozrywkową, lubił zabawy z dziećmi,

grał z nimi w piłkę, jeździł na rolkach. Prowadził aktywny tryb życia. Po wypadkustał się osobą nerwową. Obecnie jest zatrudniony jako kierowca, jednak wskutekwypadku przeniesiono go na stanowisko, na którym otrzymuje niższewynagrodzenie aniżeli poprzednio. Powód przyjmuje leki, głównieprzeciwbólowe.
Stan zdrowotny powoda w chwili obecnej wymaga dalszej rehabilitacji.Odniesione przez niego obrażenia skutkują uszczerbkiem na zdrowiu wwysokości 40%. Schorzenia(...)występujące u powoda po trzech latachod wypadku nie rokują korzystnie. Skutki zdarzenia będzie on odczuwał do końcażycia.(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)
(...)
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawiewiarygodnych dokumentów złożonych przez strony w toku rozprawy, opiniibiegłego sądowego z zakresu(...)(...), logicznych zeznańświadków oraz zeznań powoda.
Sąd a quo uznał za wiarygodne dowody z dokumentów zebrane w sprawie, albowiem zostały sporządzone we właściwej formie, przewidzianej dla tego typu dokumentów. Były przejrzyste i jasne. Ich autentyczność nie budziła wątpliwościSądu pierwszej instancji.
Ze względu na okoliczności sprawy konieczne stało się zasięgnięcie przezSąd Okręgowy wiadomości specjalnych. Wobec tego Sąd Okręgowy dopuściłdowód z opinii biegłego. Sąd a quo przychylił się do wniosków płynących zpisemnej opinii biegłego z dziedziny(...)
S. F.oraz jego wyjaśnień uzupełniających złożonych na rozprawie.Opinia sporządzona została na okoliczność ustalenia, jaki był zakres obrażeńodniesionych przez powoda na skutek wypadku z dnia(...), jaki byłrozmiar trwałego uszczerbku na jego zdrowiu w związku z doznanymiobrażeniami, jak długo powód odczuwał skutki wypadku i w jakim stopniurzutują one na jego aktywność zarówno życiową, jak i zawodową. Wykonanaopinia nie budziła wątpliwości Sądu Okręgowego albowiem sporządzona zostaław sposób jasny, klarowny, logiczny, zgodnie z postanowieniem Sądu. Ponadtonosiła cechy fachowości i rzetelności. Opinia biegłego sporządzona została napodstawie analizy akt sprawy, dokumentacji medycznej dotyczącej powoda atakże po przeprowadzeniu wnikliwego badania osoby powoda. Biegły udzieliłodpowiedzi na skierowane do niego pytania. Ustosunkowując się do zastrzeżeństrony powodowej, biegły uzupełnił swoją opinię w sposób wyczerpujący.
Sąd Okręgowy dał wiarę zeznaniom przesłuchanych w sprawie świadkóww zakresie okoliczności, na które zeznawali:J. Z.orazI.K.. Zeznania tych świadków były spójne, logiczne oraz wzajemnie się uzupełniały. Nie było podstaw, by odmówić im wiarygodności. Ponadto zeznaniate korespondowały w dużej mierze z pozostałym materiałem dowodowymzebranym w sprawie. Świadkowie zgodnie zeznawali, iż w konsekwencjiprzebytych urazów u powoda znacznie pogorszył się stan fizyczny. Powódwymagał początkowo opieki i pomocy. Obecnie wciąż ma problemy zarówno zporuszaniem się, jak i wykonywaniem niektórych czynności.
Świadkowie jako osoby bliskie i mające częsty kontakt z powodem miałymożliwość obserwacji jego zachowań.
Sąd a quo dał również wiarę wyjaśnieniom samego powoda. Nie byłopowodu by odmówić im wiarygodności albowiem dotyczyły one negatywnych konsekwencji na jego zdrowiu, przebiegu leczenia oraz rehabilitacji po wypadkuoraz wpływu doznanych obrażeń na jego życie osobiste i aktywność zawodową.Zeznania te korespondowały z zeznaniami świadków i resztą materiałudowodowego.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, roszczenie powoda jest bezzasadne i niezasługuje na uwzględnienie.
Po dogłębnej analizie okoliczności sprawy, Sąd Okręgowy zważył, conastępuje. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie pozostawał w głównej mierzepoza sporem stron. Nie ulega wątpliwości, iż wskutek wypadku z dnia 5 stycznia2013 r. u powoda odnotowano wiele urazów rzutujących na jego dalsze życie.Wobec tego musiał on podjąć leczenie oraz odpowiednią rehabilitację. Nie ulegatakże wątpliwości, co podkreślił biegły sądowy z dziedziny(...)(...)w swojej opinii sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy, żekonsekwencje tego wypadku będą u powoda odczuwalne przez resztę życia.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, zaistniały więc przesłanki, którepozwalały na wystąpienie do pozwanej spółki o wypłatę stosownegozadośćuczynienia za krzywdę, która spotkała powoda. Osią sporu jest jednak jegowysokość. Trzeba wskazać, iż w toku procesu likwidacyjnego pozwana wypłaciłapowodowi łączną kwotę 73.662,94 zł, na którą składały się: 60.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 2.250 zł tytułem kosztów opieki, 8.938,94 zł tytułem utraconegodochodu, 1.050 zł tytułem uszkodzonego mienia oraz 1.424 zł tytułem kosztówleczenia. Powód twierdzi, iż kwota ta nie jest wystarczająca, biorąc pod uwagękrzywdę, jaką poniósł on w wyniku wypadku, a w konsekwencji długotrwałegoleczenia i rehabilitacji. Tytułem zadośćuczynienia przyznano powodowi kwotę60.000 zł. Wnioskował on zaś o kwotę 100.000 zł.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane wart. 445 § 1 k.c., zgodnie z treścią którego w wypadkachprzewidzianych w artykule poprzedzającym (art. 444 k.c.) sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego zadoznaną krzywdę. Możliwe stało się także uprzednio wypłacenie przez pozwanąstosownej kwoty powodowi tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a tona podstawieart. 19 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniachobowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Taka wypłata miała zresztą miejsce. W ocenieSądu a quo, biorąc pod uwagę szybki powrót do częściowej sprawności orazmożliwość podjęcia pracy zarobkowej u powoda, wydaje się, iż przyznana w toku postępowania likwidacyjnego kwota 60.000 zł jest proporcjonalną kompensatą zadoznany uszczerbek.
Ustawodawca wart. 445 § 1 k.c.wskazał na fakultatywną możliwośćzasądzenia osobie, której dotyczą przesłanki wskazane w przepisach oodpowiedzialności odszkodowawczej stosownego zadośćuczynienia pieniężnegoza doznaną krzywdę („...sąd może przyznać”). Nie oznacza to jednak dowolnościw ferowaniu orzeczeń (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r.,IIKKN 351/99, Prokuratura i Prawo 2001, nr 6, s. 11). Przepisart. 445 k.c.odwołujesię do sytuacji, w których zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę możebyć przyznane wskazując na treśćart. 444. Sytuacjami tymi są więc: uszkodzenieciała, wywołanie rozstroju zdrowia, pozbawienie wolności oraz przypadekskłonienia za pomocą podstępu, gwałtu lub nadużycia stosunku zależności dopoddania się czynowi nierządnemu.
Sama „krzywda” definiowana jest zwykle w doktrynie i orzecznictwieprawa cywilnego jako „szkoda na osobie”. Jej naprawienia domagać się możnapowołując się na naruszenie wyżej wymienionych dóbr osobistych. Krzywda jest niemajątkowym skutkiem tych naruszeń. Uszczerbki mogą polegać na fizycznych dolegliwościach i psychicznych cierpieniach bezpośrednio związanych ze stanemzdrowia, ale też z jego dalszymi następstwami w postaci odczuwanegodyskomfortu w wyglądzie, mobilności, poczuciu osamotnienia, nieprzydatnościspołecznej bądź nawet wykluczenia. W judykaturze i doktrynie dość powszechnieprzyjmuje się wyłącznie kompensacyjny charakter ochrony majątkowej udzielanej pokrzywdzonemu i niedopuszczalność przypisywania jej funkcji represyjnych.Kompensata majątkowa ma na celu przezwyciężenie przykrych doznań (por.:uchwała Sądu Najwyższego (Pełna Izba Cywilna) z dnia 8 grudnia 1973 r., III CZP37/73, OSN1974, nr 9, poz. 145; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 1990 r., II CR 225/90, LEX nr 9030; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2000 r., II CKN 1119/98, LEX nr 50884).
Żądanie zapłaty zadośćuczynienia mieści się w reżimie odpowiedzialności deliktowej. Podmiotem uprawnionym do dochodzenia tego roszczenia jestposzkodowany w sposób określony w wyżej wymienionych przepisach, a więcosoba fizyczna. Odpowiedzialność ponosić zaś może każdy podmiot stosunków cywilnoprawnych (art. 1, art. 331k.c.). Wskazać trzeba również, iżodpowiedzialność na podstawieart. 445 k.c.ustalana jest na podstawie przepisówogólnych o związku przyczynowym zgodnie zart. 361 § 1 k.c.Reguła kauzalnościkaże więc, aby ustalenie odpowiedzialności polegało na ustaleniu istnieniazdarzenia, szkody (w tym wypadku krzywdy) oraz wykazania adekwatnegozwiązku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem a szkodą. Ciężar dowodu w tymzakresie spoczywa na powodzie według reguły ogólnej (art. 6 k.c.).
Implikując wyżej wymienione reguły odpowiedzialności na ustalony wsprawie stan faktyczny, nie ulega wątpliwości Sądu a quo, iż zgodne z prawem isłuszne stało się wypłacenie powodowi odpowiedniej kwoty pieniężnej tytułem zadośćuczynienia. Zaistniały bowiem wskazane już przesłanki w postaciwystąpienia szkody pod postacią uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia w wynikuwypadku, udokumentowane stosownymi dowodami, za które to pozwana jako ubezpieczyciel wzięła odpowiedzialność. Niewątpliwie wskutek tych zdarzeńpowód doznał krzywdy, jaką jest szkoda na osobie. Utrata zdrowia do końca życiawpływa bowiem destrukcyjnie zarówno na jego stan fizyczny jak i psychiczny.Powód będąc dotychczas osobą prowadzącą aktywny tryb życia, z pewnościąpodwójnie odczuwa ograniczenia wynikające z jego dolegliwości. Należy wreszcie stwierdzić, że między wystąpieniem szkody a odczuwaną krzywdą występujeadekwatny związek przyczynowy, który należy rozumieć jako zwykłąkonsekwencję wystąpienia szkód u powoda. Sąd Okręgowy wskazał, że pozwanaspółka wypłaciła powodowi zadośćuczynienie na podstawie odpowiedzialnościwskazanej wart. 19 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniachobowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.
Sąd Okręgowy zaznaczył, że pozwana przyjęła zresztą zgodnie z zasadamiprawa oraz wiążącą ją umową na siebie odpowiedzialność za skutki wypadku, wktórym udział brał powód. W toku postępowania likwidacyjnego, biorąc poduwagę wszelkie możliwe czynniki wypłaciła stosowną według niej sumę tytułem zadośćuczynienia. Należy podkreślić ze szczególnym naciskiem, że krzywda jest niewymierna, nie istnieją żadne obiektywne reguły, według których można byocenić jej rozmiar oraz wymiar jednostkowy. Wobec tego zadaniem jednostki odpowiedzialnej za wypłatę świadczenia stało się takie zastosowaniewypracowanych przez praktykę reguł, aby w pełni skompensować krzywdędoznaną przez powoda. Funkcją instytucji zadośćuczynienia za doznaną krzywdęjest bowiem zgodnie z intencją ustawodawcy jej skompensowanie.
Powód uznał za niewystarczające zadośćuczynienie jego krzywdziepoprzez wypłatę kwoty w wysokości 60.000 zł. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, niekonsekwentne jest stanowisko powoda. W toku postępowania prowadzonegoprzez(...) Zakład (...)wnosił on bowiem o wypłatę świadczeniaw wysokości 100.000 zł. Otrzymując jednak jedynie 60% wspomnianej kwoty niewystąpił do Sądu o zasądzenie tytułem zadośćuczynienia pozostałych 40.000 zł,ale wniósł o zasądzenie kwoty nieporównywalnie wyższej, to jest 90.000 zł. SądOkręgowy nie znalazł w zebranym w niniejszej sprawie materiale dowodowymprzesłanek, którymi kierował się pokrzywdzony wskazując akurat tę kwotę. Wocenie Sądu pierwszej instancji, powód nie udowodnił w sposób oczywisty,dlaczego kwota, której się domaga jest adekwatna do poniesionej krzywdy. Niewyjaśnił także dlaczego uzyskana od pozwanej kwota nie spowodowała u niegopoczucia naprawienia krzywdy.
Zdaniem Sądu a quo, aby w sposób wymierny ustalić zakres krzywdynależałoby wskazać, jakich przykrości doświadczył wskutek wypadku, a następniew trakcie procesu leczenia i rehabilitacji powód. Z pewnością u powoda wystąpił dyskomfort psychiczny wskutek niemożności podejmowania pewnych czynnościżycia codziennego oraz wykazywania nadmiernej aktywności fizycznej. Powódnie stał się jednak osobą całkowicie uzależnioną od innych osób. Zdaniem biegłegomoże on czynnie odpoczywać uprawiając z odpowiednią dozą ostrożnościniektóre ze sportów rekreacyjnych. Odpowiednia rehabilitacja pozwoliła mu takżeporuszać się bez pomocy przyrządów takich jak kule. Powód wykonuje równieżpracę, którą wykonywał wcześniej, otrzymując godziwe wynagrodzenie.Cierpienia fizyczne doznane przez powoda były z pewnością bardzo duże.Wykazane w dokumentacji medycznej liczne urazy ciała powodowały u niegoprzez długi czas dolegliwości bólowe. Musiał również przyjmować leki ten bóluśmierzające, co zresztą do dnia dzisiejszego czyni.
Sąd Okręgowy na podstawie wszechstronnej analizy ustalonego stanufaktycznego doszedł do wniosku, iż wypłacone przez pozwaną spółkęzadośćuczynienie pieniężne tytułem doznanej przez powoda krzywdy w postaci uszkodzenia ciała oraz rozstroju jego zdrowia, odpowiada charakterowi orazrozmiarowi tej krzywdy. Należy bowiem pamiętać, że ocena wysokościświadczenia, przy równoczesnym określeniu rozmiaru krzywdy służyć ma przede wszystkim kompensacji niekorzystnych doświadczeń, nie powinna więc byćnadmierna, czy też prowadzić do wzbogacenia się osoby pokrzywdzonej. Dopowyższych wniosków doprowadziło również Sąd a quo przekonanie, iżdomaganie się przez powoda kwoty o 50.000 zł wyższej aniżeli dotychczas (biorącpod uwagę także upływ czasu, a zarazem polepszenie się jego stanu zdrowiafizycznego i psychicznego) motywowane być może chęcią nie tyle kompensacjikrzywdy, co możliwością uzyskania tytułem tego świadczenia swoistegowynagrodzenia, co mija się z celem ustanowienia omawianej instytucji prawnej.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawieart. 445 § 1 k.c.wzwiązku zart. 444 § 1 k.c.a contrariooddalił powództwo (punkt 1 wyroku).
Sad pierwszej instancji zważył, że zgodnie zart. 98 § 1 k.p.c.stronaprzegrywająca proces obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądaniekoszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Z racji tego, iżpowód przegrał niniejszy proces w całości Sąd Okręgowy na mocy przytoczonegowyżej przepisu zasądził od niego na rzecz pozwanej kwotę 3.600 zł tytułemkosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z§ 2 pkt 6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radcówprawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnejudzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzęduoraz 17 zł tytułemopłaty skarbowej od pełnomocnictwa (punkt 2 wyroku).
Ponieważ koszty sądowe w wysokości 405,36 zł tymczasowo wyłożonezostały przez Skarb Państwa, Sąd Okręgowy nakazał pobrać od powoda jako przegrywającego sprawę w całości, tymczasowo wyłożoną kwotę na rzecz SkarbuPaństwa Sądu Okręgowego wB.na podstawieart. 113 ust. 1 ustawy okosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r.(punkt 3wyroku).
Apelację od powyższego wyroku wywiódł powód, zaskarżając go w części oddalającej powództwo - co do kwoty 40.000 zł - oraz co do rozstrzygnięcia wprzedmiocie kosztów.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego tj.art. 445 § 1k.c.wskutek dokonania jego błędnej wykładni polegającej na uznaniu przez Sądpierwszej instancji wyraźnie nieodpowiedniej sumy pieniężnej tytułemzadośćuczynienia za doznaną krzywdę w stosunku do całokształtu negatywnych konsekwencji na zdrowiu i życiu powoda wynikających z wypadku drogowego zdnia(...), w którym to powód doznał obrażeń ciała.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o:

I
zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa wzaskarżonej części zasądzenie na rzecz powoda kwoty 40.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi za okres od dnia 15 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia2015 r. oraz dalszymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dniazapłaty;

II
zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie żądania przez powodazasądzenia na jego rzecz kosztów sądowych za pierwszą instancję poprzezzasądzenie kosztów sądowych postępowania pierwszoinstancyjnego, w tymkosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych na rzeczpowoda stosownie do zmiany wyroku;

III
zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania,w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych zapostępowanie przed sądem drugiej instancji.

Skarżący zakwestionował ocenę dokonaną przez Sąd pierwszej instancji w przedmiocie miarkowania zadośćuczynienia w rażąco nieadekwatnej wysokości wrelacji do negatywnych następstw wypadku z dnia(...)w życiupowoda.
Skarżący zaznaczył, że na skutek przedmiotowego wypadku powód doznał poważnych obrażeń ciała w postaci(...)

(...)

(...)
(...)

(...)W związku z tak poważnymi obrażeniami powód był hospitalizowanyod dnia wypadku, tj. od dnia(...)do dnia(...)r. w 10
(...) Szpitalu (...)z Polikliniką SP ZOZKliniki (...)i
(...)
(...)(...). Następnie powód był pod stałą kontrolą wporadni ortopedycznej, a nadto odbył rehabilitację w(...)

(...) S.A.sp.k., gdzie odbył 78 godzin rehabilitacji funkcjonalnej 6 godzin terapii w wodzie oraz 1 godz. terapii(...).
(...)

(...)

(...)
(...)
Skarżący podkreślił, że w opinii lekarskiej biegły(...).S.
F.wskazał, że powód na skutek wypadku z dnia(...)doznał 40% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Biegły podkreślił dodatkowo, żedoznane przez powoda(...),co do powrotu do pełnej sprawności. W ocenie biegłego, powód do końca życia nieodzyska pełnej sprawności ruchowej, a nadto skutki wypadku będzie odczuwał dokońca życia. Obrażenia jakich powód doznał w wypadku z dnia(...)wpływają na jego aktywność zawodową i życiową. Na rozprawie w dniu 13września 2016 r. biegły w ustnych wyjaśnieniach wskazał, że powód ma o 60%więcej szans na zmiany zwyrodnieniowe w przyszłości. Powód nie może nosićciężarów, a nadto pracować na wysokościach.
Na skutek wypadku powód wymagał pomocy i opieki ze strony osóbtrzecich. Do dnia dzisiejszego u powoda występuje problem z poruszaniem się.Zdarzają się u powoda również epizody utraty władzy w nogach. Po wypadkupowód musiał zmienić pracę, zarabia teraz mniej niż na poprzednim stanowisku.Powód obecnie pracuje jako kierowca tira. Na dłuższych trasach musi robićprzerwy wjazdach co 3 h z uwagi na stan zdrowia.
Podsumowując, zdaniem skarżącego, uznać należy, że na skutek wypadkupowód doznał znacznego uszczerbku na zdrowiu - zarówno fizycznym jak ipsychicznym. Konsekwencje wypadku nadal się utrzymują, a odczuwana przezpowoda krzywda nadal jest bardzo silna.
W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, łączna kwota 60.000 złtytułem zadośćuczynienia jest wyraźnie nieodpowiednia w stosunku do krzywdyjaką doznał, co pozwala na kwestionowanie oceny Sądu pierwszej instancji. Wocenie powoda kwotą odpowiednią do doznanej przez niego krzywdy jest kwota100.000 zł. Na etapie przedsądowego postępowania likwidacyjnego stronapozwana wypłaciła powodowi 60.000 zł. Żądana przez powoda kwota w żadnejmierze nie może zostać uznana za wygórowaną. W przekonaniu powoda, biorącpod uwagę jego powypadkowy stan zdrowia i długotrwałość jego skutków, jestona adekwatna w stosunku do krzywdy, jakiej doznał.
Jest oczywiste, że nawet żądana przez powoda w toku sprawy kwota zadośćuczynienia nie naprawi w całości szkody, jaką doznał, z uwagi nanieadekwatność przedmiotu ochrony w stosunku do środka ochrony -rekompensowanie szkody niemajątkowej środkiem majątkowym, aczkolwiekpozwoli powodowi w pewnym stopniu na złagodzenie konsekwencji czynu niedozwolonego, którego stał się ofiarą. Nie można zgodzić się z Sądem pierwszejinstancji, że domagając się dalszej kwoty zadośćuczynienia powód dąży douzyskania swoistego wynagrodzenia w związku z wypadkiem. Podkreślić należy,że powód domaga się rekompensaty w związku z krzywdą, jakiej doznał naskutek wypadku.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja powoda zasługiwała na uwzględnienie w całości.
Wskazać należy, iż Sąd drugiej instancji w systemie apelacyjnym jestinstancją merytoryczną, co oznacza, że Sąd ten ma obowiązek poczynić własneustalenia faktyczne i ocenić je samodzielnie z punktu widzenia prawamaterialnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2000 r., sygn. aktIII CKN 812/98, OSNC z 2000 r. , Nr 10, poz. 193). Sąd drugiej instancji możeponownie przeprowadzić dowody przeprowadzone w pierwszej instancji, możerównież podzielić ustalenia sądu pierwszej instancji i przyjąć je za podstawęwłasnego orzeczenia. Może także przeprowadzić nowe dowody (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2000 r., II UKN 385/99, OSNP z 2001 r., nr 15, poz.493).
W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy w oparciu o zgromadzony wsprawie materiał dowodowy prawidłowo ustalił stan faktyczny. Sąd Apelacyjnypodziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy w zakresieprzebiegu wypadku komunikacyjnego oraz zakresu obrażeń, jakich doznał w jegotrakcie powód i uznaje je za własne.
Oceniając zasadność zarzutu zgłoszonego przez powoda w zakresienaruszeniaart. 445 § k.c.należy przywołać utrwalone w orzecznictwiezapatrywanie, że korygowanie przez sąd odwoławczy wysokości zasądzonejkwoty zadośćuczynienia możliwe jest wówczas, gdy stwierdza się oczywiste irażące naruszenia ogólnych kryteriów ustalania wysokości zadośćuczynienia (por.:wyroki Sądu Najwyższego z dnia z dnia 5 grudnia 2006 r., II PK 102/06, z dnia 18listopada 2004 r., I CK 219/04 z dnia 30 października 2003 r., IV CK 151/02, z dnia7 listopada 2003 r., V CK 110/03, z dnia 9 lipca 1970 r., III PRN 39/70). W ramachkontroli instancyjnej nie jest natomiast możliwe wkraczanie w sferę swobodnegouznania sędziowskiego.
O oczywistym i rażącym naruszeniu zasad ustalania „odpowiedniego” zadośćuczynienia mogłoby świadczyć przyznanie zadośćuczynienia wręczsymbolicznego, za niskiego zamiast stanowiącego rekompensatę doznanejkrzywdy, bądź też kwoty wygórowanej, prowadzącej do niestosownegowzbogacenia się tą drogą.
Celem zadośćuczynienia pieniężnego, o którym mowa wart. 445 § 1 k.c.jest naprawienie szkody niemajątkowej wyrażającej się w krzywdzie w postacicierpień fizycznych i psychicznych, to jest ujemnych odczuć przeżywanych wzwiązku z cierpieniami fizycznymi. Ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że sumaprzyznana tytułem zadośćuczynienia ma być „odpowiednia”, a więc nie może byćdowolna, lecz musi ściśle uwzględniać stopień doznanej krzywdy.
Pojęcie „sumy odpowiedniej” użyte wart. 445 § 1 k.c.w istocie macharakter niedookreślony, niemniej jednak w judykaturze wskazane są kryteria,którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia.Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobecczego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musiprzedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość tanie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być„odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być - przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego - utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadającychaktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por.: wyrokSądu Najwyższego z dnia 28 września 2001 r., III CKN 427/00 i z dnia 30 stycznia2004 r., I CK 131/03).
Ustalając wysokość zadośćuczynienia sąd musi uwzględnić wszystkieokoliczności danego zdarzenia, a zwłaszcza rodzaj obrażeń i rozmiar związanych znimi cierpień fizycznych i psychicznych, stopień kalectwa, poczucienieprzydatności, konieczność korzystania ze wsparcia bliskich (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2010 r., II CSK 94/10). Wysokośćzadośćuczynienia uzależniona jest zatem od nasilenia cierpień, długotrwałościchoroby, rozmiaru kalectwa oraz trwałości następstw zdarzenia, przyuwzględnieniu również tego, jaki wpływ wywarło zdarzenie wyrządzające szkodęna dotychczasowy sposób życia poszkodowanego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należystwierdzić, że Sąd Okręgowy nie w pełni uwzględnił wszystkie okolicznościmające wpływ na rozmiar krzywdy doznanej przez powoda, w szczególności nieuwzględnił w należyty sposób rozmiaru obrażeń fizycznych i cierpieńpsychicznych powoda oraz ich konsekwencji dla jego obecnego życia.
Zaznaczyć należy, że konsekwencje związane z ograniczeniami ruchowymiistnieją do dnia dzisiejszego – powód ma problemy z poruszaniem się, kuśtyka,chodzi nierówno, zdarzają się także epizody utraty władzy w nogach, powód matrudności w schylaniu się.
Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż u powoda stwierdzono obrażeniaciała w postaci urazu(...)

(...)

(...)
(...). Po wypadku – w okresieod dnia(...)do dnia(...). powód przebywał w 10
(...) Szpitalu (...)z Polikliniką wB.wKlinice (...)i(...)(...)(...)(...). Z powodu doznanych obrażeń powód byłtakże pod kontrolą poradni ortopedycznej. Zgłaszał się tam regularnie na wizytykontrolne. W okresie od dnia 2 czerwca 2013 r. do dnia 29 czerwca 2013 r. powód poddawany był zabiegom rehabilitacyjnym w wymiarze 78 godzin w(...)
Centrum (...) S.A.sp. k.
Istotna jest również okoliczność, że w wyniku przebytych urazów upowoda konieczna stała się pomoc w wykonywaniu prostych czynności życiacodziennego. Po powrocie do domu przez pierwsze dwa miesiące był osobąleżącą. Bliscy pomagali mu zarówno w czynnościach higienicznych, jak teżasekurowali przy siadaniu na wózek inwalidzki. Do czasu rehabilitacji powódużywał do poruszania się kul.
Aktualnie u powoda konieczna jest dalsza rehabilitacja. Odniesione przezniego obrażenia skutkują uszczerbkiem na zdrowiu w wysokości 40%. Schorzenia(...)występujące u powoda po trzech latach od wypadku nie rokująkorzystnie. Skutki zdarzenia będzie on odczuwał do końca życia. Doznane urazywpływają niekorzystnie na funkcję narządu ruchu co utrudnia mu chód orazzmniejszają życiową i zawodową aktywność.(...)

(...)

(...)

(...)
(...)
W chwili wypadku powód był młodym, sprawnym mężczyzną,spełniającym się zarówno zawodowo, jak i rodzinnie. Wypadek wpłynął nafunkcjonowanie powoda w zasadniczy sposób i to na całe już życie. Powód byłosobą rozrywkową, lubił zabawy z dziećmi, grał z nimi w piłkę, jeździł na rolkach, prowadził aktywny tryb życia. Po wypadku stał się osobą nerwową. Obecnie jest zatrudniony jako kierowca, jednak wskutek wypadku przeniesiono go nastanowisko, na którym otrzymuje niższe wynagrodzenie aniżeli poprzednio.Powód przyjmuje leki, głównie przeciwbólowe.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, poniesiony przez powoda uszczerbek nazdrowiu jest znaczny, stwierdzone schorzenia(...)rokują niekorzystnie,powód może nigdy nie odzyskać pełnej sprawności ruchowej. Skutki wypadku, wzakresie aktywności życiowej i zawodowej powoda będą odczuwalne do końcażycia. Wszystkie wyżej wymienione okoliczności - intensywność, oraz nasileniecierpień fizycznych i psychicznych oraz ich przełożenie na konieczność zmiany dotychczasowego życia powoda, zarówno osobistego, jak i zawodowego,świadczą o tym, że stopień krzywdy odczuwanej przez powoda jest znaczny.
W tym kontekście nie sposób podzielić poglądu Sądu a quo, że domagającsię dalszej kwoty zadośćuczynienia powód dąży do uzyskania swoistegowynagrodzenia w związku z wypadkiem. Zadośćuczynienie przyznane wokolicznościach niniejszej sprawy, ma na celu kompensację krzywdy powoda.
W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Sądu Apelacyjnego, trafniezarzuca skarżący, że wysokość zasądzonego zadośćuczynienia jestniewspółmiernie niska i nie spełnia funkcji kompensacyjnej.
Z tych względów Sąd Apelacyjny uznał, iż Sąd Okręgowy uzasadniającswoje stanowisko, co do tego, że wysokość przyznanego powodowizadośćuczynienia stanowi sumę odpowiednią w rozumieniuart. 445 § k.c.przedstawił wprawdzie wszystkie okoliczności faktyczne, które miały wpływ najej wysokość, jednak ocena ta nie spełnia przedstawionych wyżej kryteriówustalenia „odpowiedniego” zadośćuczynienia i w warunkach rozpoznawanejsprawy, winno ono być wyższe, niż kwota wypłacona powodowi w trakciepostępowania likwidacyjnego.
Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić zatem należy, iż zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia pieniężnego przyznanego napodstawieart. 445 § 1 k.c.musi być uznany za skuteczny.
Uwzględniając zatem wszystkie przytoczone wyżej okoliczności SądApelacyjny uznał, że żądana przez powoda w apelacji kwota 40.000 zł, którałącznie z kwotą 60.000 zł wypłaconą na etapie postępowania likwidacyjnego, daje zadośćuczynienie w kwocie 100.000 zł, jest adekwatna do krzywdy doznanej przezpowoda i nie stanowi kwoty nadmiernie wygórowanej.
Sąd Apelacyjny uwzględnił także żądania powoda w zakresie odsetek.Powód domagał się zapłaty odsetek ustawowych od dnia 15 stycznia 2014 r. dodnia zapłaty.
Zgodnie zart. 817 § 1 i 2 k.c.ubezpieczyciel obowiązany jest spełnićświadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomieniao wypadku w przypadku zaś, gdyby wyjaśnienie w powyższym terminieokoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albowysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno byćspełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytejstaranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Jednakże bezsporną część świadczenia ubezpieczyciel powinien spełnić w terminie przewidzianym w§ 1.
R.legiscytowanego przepisu opiera się na uprawnieniu do wstrzymaniawypłaty odszkodowania w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją niejasnościodnoszące się do samej odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokościszkody. Ustanawiając krótki termin spełnienia świadczenia ustawodawca wskazałna konieczność szybkiej i efektywnej likwidacji szkody ubezpieczeniowej. Pootrzymaniu zawiadomienia o wypadku ubezpieczyciel lub Fundusz - jakoprofesjonalista korzystający z wyspecjalizowanej kadry i w razie potrzeby zpomocy rzeczoznawców (art. 355 § 2 k.c.) - obowiązany jest do ustaleniaprzesłanek swojej odpowiedzialności, czyli samodzielnego i aktywnegowyjaśnienia okoliczności wypadku oraz wysokości powstałej szkody. Nie może też wyczekiwać na prawomocne rozstrzygnięcie sądu. Bierne oczekiwanieubezpieczyciela na wynik toczącego się procesu naraża go na ryzyko popadnięciaw opóźnienie lub zwłokę w spełnieniu świadczenia odszkodowawczego. Roląsądu w ewentualnym procesie może być jedynie kontrola prawidłowości ustaleniaprzez ubezpieczyciela wysokości odszkodowania (por.: wyroki SąduNajwyższego: z dnia 10 stycznia 2000 r., III CKN 1105/98, OSNC 2000, nr 7-8, poz.134, z dnia 19 września 2002 r., V CKN 1134/2000, niepubl. i z dnia 15 lipca 2004 r.,V CK 640/03, niepubl.).
Zauważyć należy, że dotychczasowe stanowisko judykatury w zakresieustalenia terminu wymagalności świadczenia w podobnych sprawach nie byłojednolite. Według niektórych orzeczeń, zadośćuczynienie pieniężne za doznanąkrzywdę jest wymagalne dopiero z dniem wyrokowania przez sąd (art. 316 k.p.c.). Zobowiązany zatem dopiero od tego dnia pozostaje w opóźnieniu w zapłaciezasądzonego zadośćuczynienia i tym samym dopiero od tego dnia należą się odniego odsetki za opóźnienie (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., ICKN 361/97, LEX nr 477638, z dnia 20 marca 1998 r., II CKN 650/97, LEX nr(...), z dnia 4 września 1998 r., II CKN 875/97, LEX nr 477579, z dnia 9 września1999 r., II CKN 477/98, LEX nr 477661). W innych orzeczeniach przyjmuje sięnatomiast, że zadośćuczynienie za krzywdę zobowiązany ma zapłacić, zzastrzeżeniem wskazanych wyżej wyjątków, niezwłocznie po wezwaniu przez uprawnionego (art. 455in finek.c.), w związku z czym odsetki za opóźnienie wzapłacie zadośćuczynienia powinny być zasądzone od dnia, w którymzobowiązany ma zadośćuczynienie zapłacić (zob.: wyroki Sądu Najwyższego zdnia 18 września 1970 r., II PR 257/70, OSNC 1971, nr 6, poz. 103, z dnia 12 lipca2002 r., V CKN 1114/00, LEX nr 56055, z dnia 18 lutego 2010 r., II CSK 434/09, LEXnr(...)).
Sąd Apelacyjny podzielił natomiast w tym zakresie pogląd SąduNajwyższego zaprezentowany w orzeczeniu z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie VCSK 38/11. W wyroku tym Sąd Najwyższy stwierdził, że żadne z prezentowanychpowyżej rozwiązań nie może być uznane za wyłącznie właściwe. Odsetki należąsię, zgodnie zart. 481 k.c., za samo opóźnienie w spełnieniu świadczenia, choćbywięc wierzyciel nie poniósł żadnej szkody i choćby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. Stanowią one zatemopartą na uproszczonych zasadach rekompensatę typowego uszczerbkumajątkowego doznanego przez wierzyciela wskutek pozbawienia go możliwościczerpania korzyści z należnego mu świadczenia pieniężnego (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2000 r., II CKN 725/98, OSNC 2000, nr 9, poz. 158).Jeżeli zobowiązany nie płaci zadośćuczynienia w terminie wynikającym z przepisu szczególnego lub w terminie ustalonym zgodnie zart. 455in finek.c., uprawnionynie ma niewątpliwie możliwości czerpania korzyści z zadośćuczynienia, jakie musię należy już w tym terminie. W konsekwencji odsetki za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia należnego uprawnionemu już w tym terminie powinny sięnależeć od tego właśnie terminu. Stanowiska tego nie podważa pozostawienieprzez ustawę zasądzenia zadośćuczynienia i określenia jego wysokości w pewnymzakresie uznaniu sądu. Przewidziana wart. 445 § 1 i art. 448 k.c.możliwośćprzyznania przez sąd odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia za krzywdęnie zakłada bowiem dowolności ocen sądu, a jest jedynie konsekwencjąniewymiernego w pełni charakteru okoliczności decydujących o doznaniukrzywdy i jej rozmiarze. Pomimo więc pewnej swobody sądu przy orzekaniu o zadośćuczynieniu, wyrok zasądzający zadośćuczynienie nie ma charakteru konstytutywnego, lecz deklaratywny (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 30stycznia 2004 r., I CK 131/03, OSNC 2005, nr 2, poz. 40; z dnia 17 listopada 2006 r„V CSK 266/06, LEX nr 276339; z dnia 26 listopada 2009 r., III CSK 62/09, LEX nr(...), i z dnia 18 lutego 2010 r., II CSK 434/09, LEX nr 602683).
Mając zatem na względzie fakt, że w dniu 15 stycznia 2014 r. (dnia 14stycznia 2014 r. pozwany wydał końcową decyzję w sprawie zgłoszonej przezpowoda szkody) pozwany miał już możliwość dokonania oceny wszelkichokoliczności związanych z ustaleniem rozmiaru krzywdy powoda, a okolicznościte nie uległy zmianie, w ocenie Sądu Apelacyjnego, od tego dnia należało naliczyćodsetki za niewypłacenie przez pozwanego w terminie należnego powodowi zadośćuczynienia. Odsetki za okres od dnia 15 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia2015 r. zasądzono w wysokości odsetek ustawowych, a od dnia 1 stycznia 2016 r.do dnia zapłaty w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie, mając nauwadze, zmianęart. 481 k.c., która została wprowadzona w ustawą z dnia 9października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjachhandlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw.
Konsekwencją zmiany rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w zaskarżonejczęści była zmiana orzeczenia w przedmiocie kosztów przed Sądem pierwszejinstancji. Zważyć należało, że powód wygrał postępowanie pierwszoinstancyjne w40%, a przegrał w 60%. Mając na uwadze treśćart. 100 k.p.c.w zw. zart. 98 k.p.c.,w przedstawionej powyżej proporcji należało rozdzielić koszty poniesione przezstrony.
Na koszty poniesione przez powoda składała się: opłata sądowa od pozwu– 4.500 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictw – 34 zł oraz wynagrodzenieprofesjonalnego pełnomocnika – 3.600 zł. Łączne koszty poniesione przez powodato 8.134 zł. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd Apelacyjny ustalił napodstawie § 2 ust 1 i 2 w zw. z§ 6 pkt 6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwościz dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie orazponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnejudzielonej z urzędu, obowiązującego na dzień wniesienia pozwu.
Koszty poniesione przez stronę pozwaną to opłata skarbowa odpełnomocnictwa – 17 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika –3.600 zł (§ 2 ust 1 i 2w zw. z§ 6 pkt 6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości zdnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych orazponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnejudzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu).
Uwzględniając procent, w jakim każda ze stron wygrała i przegrałapostępowanie, pozwanemu należał się od powoda zwrot kosztów postępowania wkwocie 1.083,40 zł ((8.134zł * 40%) – (3.617 zł * 60%)).
Zmianie, zgodnie z proporcją przestawioną powyżej, ulec musiało również rozstrzygnięcie w zakresie kosztów tymczasowo poniesionych przez SkarbPaństwa, którymi na zasadzieart. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych wsprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r.obciążono powoda. Wobecczęściowego uwzględnienia powództwa powoda należało zatem obciążyćobowiązkiem zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kwoty 243,22 zł (60% z kwoty405,36 zł), a pozwanego kwoty 162,14 zł (40% z kwoty 405,36 zł).
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł, jak w pkt I. sentencji.
O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł nazasadzieart. 98 § 1 k.p.c.zw. zart. 108 k.p.c., bowiem powód postępowanieodwoławcze wygrał w całości. Na koszty poniesione przez powoda wpostępowaniu apelacyjnym złożyła się opłata sądowa od apelacji w wysokości2.000 zł oraz kwota 2.700 zł wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnikapowoda. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd odwoławczy ustalił napodstawie§ 10 ust. 1 pkt 2)w zw. z § 2 pkt 5) rozporządzenia MinistraSprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynnościadwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).