Sąd Okręgowy w Gliwicach
II Zamiejscowy Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 165/17
Data wyroku: 2018-08-07 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Marzena Botwina

Sygn. akt II C 165/17
2.W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
7 sierpnia 2018r.
Sąd Okręgowy w GliwicachOśrodek (...)wR.Wydział II Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR del. Marzena Botwina
Protokolant: Agnieszka Jaskulska
po rozpoznaniu na rozprawie 26 lipca 2018r. wR.
sprawy z powództwaS. G.,A. G. (1),K. G.,A. G. (2)iE. R.
przeciwko(...) Spółce AkcyjnejwW.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanego(...) Spółki AkcyjnejwW.na rzecz powódkiS. G.kwotę 46.000 zł (czterdzieści sześć tysięcy złotych) z następującymi odsetkami:

a
ustawowymi liczonymi od kwoty 14.750 zł (czternaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt złotych) od 19 kwietnia 2012 r. do 31 grudnia 2015 r. ,

b
ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 14.750 zł (czternaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt złotych) od 1 stycznia 2016 r.,

c
ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 31.250 zł (trzydzieści jeden tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych) od 29 sierpnia 2017 r.,

2
zasądza od pozwanego(...) Spółki AkcyjnejwW.na rzecz powodówK. G.,A. G. (1),A. G. (2)iE. R.kwoty po 34.500 zł (trzydzieści cztery tysiące pięćset złotych) z następującymi odsetkami:

a
ustawowymi liczonymi od kwoty 11.062,50 zł (jedenaście tysięcy sześćdziesiąt dwa złote 50/100) od 19 kwietnia 2012 r. do 31 grudnia 2015 r.,

b
ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 11.062,50 zł (jedenaście tysięcy sześćdziesiąt dwa złote 50/100) od 1 stycznia 2016 r.,

c
ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 23.437,50 zł (dwadzieścia trzy tysiące czterysta trzydzieści siedem złotych 50/100) od29 sierpnia 2017 r.;

3
umarza postępowanie w zakresie kwoty 35,43 zł (trzydzieści pięć złotych 43/100) tytułem renty wyrównawczej od lipca 2011 r.;

4
oddala powództwo w pozostałej części;

5
znosi wzajemnie między stronami koszty zastępstwa procesowego;

6
nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu OkręgowegowG.Ośrodka (...)wR.kwotę 10.193,75 zł (dziesięć tysięcy sto dziewięćdziesiąt trzy złote 75/100) tytułem kosztów sądowych tymczasowo poniesionych prze Skarb Państwa.

SSR del. Marzena Botwina
Sygn. akt II C 165/17

UZASADNIENIE

wyroku z 7 sierpnia 2018 roku
PowódJ. G.pozwem złożonym 19 kwietnia 2012 roku wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego(...) Spółki AkcyjnejwW.kwoty 59.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, kwoty 558,88 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa tytułem utraconego dochodu za okres kwiecień-czerwiec 2017 roku, kwoty 5.594,24 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa tytułem skapitalizowanej renty wyrównawczej za okres od 26 czerwca 2007 roku do 30 czerwca 2011 roku, kwoty 35,43 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa tytułem dodatkowej renty wyrównawczej, ustalenie odpowiedzialności pozwanego na przyszłość wobec powoda za skutki wypadu z 23 grudnia 2006 roku oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na uzasadnienie podał, że 23 grudnia 2006 roku wR.na przejściu dla pieszych został potrącony przez pojazd markiF. (...)onr rej. (...), kierowany przezP. M. (1). Sprawca wypadku był objęty ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej w(...) Spółce AkcyjnejwW.. Dalej powód opisał obrażenia ciała jakich doznał na skutek wypadku i proces leczenia. Powód wskazał, że pismami z 20 listopada 2009 roku, 20 kwietnia 2010 roku oraz 9 lutego 2011 roku zgłosił swoje roszczenia odszkodowawcze pozwanemu. Pozwany przyjął, że powód przyczynił się do zaistnienia wypadku w 70% procentach i przyznał na rzecz powoda następujące kwoty (po pomniejszeniu o 70 %): 66.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 535,35 zł tytułem zawrotu kosztów leczenia, 823,33 zł tytułem zwrotu utraconych dochodów, 8.391,35 zł tytułem renty wyrównawczej, 53,14 zł tytułem bieżącej renty wyrównawczej.
Dalej powód podał, ze nie zgadza się z przyjętym przez pozwanego stopniem przyczynienia się przez niego do wypadku i odniósł się do wniosków opinii biegłego wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego. Powód przyznał, że mógł przyczynić się do wypadku najwyżej w 50%. Dalej powód przytoczył orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów powszechnych na uzasadnienie wysokości żądanego zadośćuczynienia i żądania ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość.
Pozwana(...) Spółka AkcyjnawW.w odpowiedź na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu przyznała, że przyjęła co do zasady odpowiedzialność odszkodowawczą, w związku w wypadkiem jakiemu uległ powód 23 grudnia 2006 roku. Następnie pozwana powołując się na treść opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, wydanej w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Rybniku pod sygn. 1Ds 3557/06 uzasadniła swoje stanowisko odnoszące się do przyjętego przez pozwaną stopnia przyczynienia się przez powoda do powstania szkody. Dalej pozwana powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazała, że wypłacone powodowi zadośćuczynienie stanowi pełną rekompensatę doznanej krzywdy i poniesionej szkody. Ponadto odnośnie do odsetek, zdaniem pozwanej, powinny być one przyznanie dopiero od chwili wyrokowania. (k.170-172)
W piśmie z 8 listopada z 2013 roku oraz z 23 grudnia 2013 roku pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powoda w zakresie: odszkodowania z tytułu utraconego zarobku, renty wyrównawczej oraz dodatkowej renty wyrównawczej. (k.309, 331)
W piśmie z 4 listopada 2014 roku powód zmienił żądanie pozwu, w ten sposób, że wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej(...) Spółki AkcyjnejwW.w miejsce kwoty 59.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę kwoty 334.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 59.000 zł od dnia wytoczenia powództwa, a od kwoty 275.000 zł od dnia doręczenia pozwanej pisma rozszerzającego żądanie. W pozostałym zakresie podtrzymał żądania pozwu. Powód wskazał, że zmiana żądania w zakresie zadośćuczynienia pozostaje w związku ze stanem jego zdrowia, który szczegółowo opisał. (k.392-395)
Na rozprawie, która odbyła się 12 listopada 2014 roku powód cofnął ze zrzeczeniem się roszczenia żądanie zasądzenia na jego rzecz kwoty 35,43 zł z odsetkami. (k. 357)
Postanowieniem z 14 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w Rybniku uznał się niewłaściwym rzeczowo i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gliwicach. (k. 361)
Pozwana w piśmie z 10 listopada 2014 roku oświadczyła, że żądana suma zadośćuczynienia jest wygórowana. (k. 363)
Postanowieniem z 12 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach zawiesił postępowanie na podstawieart. 174 § 1 pkt 1 k.p.c.z powodu zgonu powoda. (k. 395)
Postanowieniem z 15 lutego 2017 roku Sąd podjął postępowanie z udziałem następców prawnychJ. S.G.,K. G.,A. G. (1),E. R.iA. G. (2). (k. 426)
Sąd ustalił, co następuje:
23 grudnia 2006 roku około godz. 9.30ul. (...)wR.w kierunkuP.jechał samochód osobowy markiF. (...)onr rej. (...), którego kierowcą byłP. M. (1). Samochód poruszał się z prędkością 57 km/h. Odcinek drogi przebiegał w terenie zabudowanym. Dopuszczalna administracyjnie prędkość ruchu samochodu osobowego w miejscu zdarzenia wynosiła 50 km/h. Była pora dzienna, warunki drogowe dobre, nawierzchnia jezdni sucha. Do wypadku doszło na przejściu dla pieszych, znajdującego się za wiaduktem przebiegającym nad torami kolejowymi. W tym miejscu jezdniaulicy (...)biegnie łagodnym łukiem w lewo po niewielkim spadku 9,9 m i ma dwa pasy ruchu. Prawy pas ma szerokość 3,5 m, a lewy ma szerokość 3,4 m, zaś pomiędzy tymi pasami jest powierzchnia wyłączona z ruchu o szerokości 3,0m, po obydwu stronach jezdni są przejścia dla pieszych.
J. G.podjął ruch przez jezdnię z jej prawej na lewą stronę patrząc w kierunku jazdy samochoduF. (...)w obszarze przejścia dla pieszych. Do potrąceniaJ. G.doszło na prawej połowie jezdni patrząc w kierunkuP.w odległości około 1,7 m od prawej krawędzi jezdni.P. M. (1)zbliżając się do przejścia dla pieszych, na którym doszło do wypadku spojrzał w lusterko wsteczne, gdy ponownie popatrzył na jezdnię to zobaczył wchodzącego na przejście dla pieszychJ. G.. Wtedy kierujący zaczął gwałtownie hamować, tak, że w chwili potrącenia pieszego kierowany przez niego pojazd miał prędkość około 24 km/h. Po potrąceniuJ. G.kierujący pojazdem zaprzestał gwałtownego hamowania. W chwili wkraczania pieszego na jezdnię samochód był od niego w odległości około 22 m i nawet przy poruszaniu się prędkością dozwoloną kierujący pojazdem nie miał możliwości zatrzymania pojazdu przed torem ruchu pieszego. Jednak w przypadku jazdy z prędkością dopuszczalną w chwili potrąceniaJ. G.samochód poruszałby się z prędkością około 10 km/h.
(dokument - opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowychJ. N.k. 74-84)
Postanowieniem z 12 marca 2007 roku Komenda Miejska Policji wR., pod nadzorem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku w sprawie zarejestrowanej pod sygn. 1 Ds. 3557/06 umorzyła dochodzenie prowadzone w sprawie wyżej opisanego wypadku o czyn zart. 177 § 1 k.k.wobec ustalenia, że przestępstwa nie popełniono.
(postanowienie z 12 marca 2007 roku k. 272-273)
Sprawca szkody posiadał obowiązkowe ubezpieczenie posiadaczy pojazdów mechanicznych na podstawie umowy ubezpieczenia zawartej z pozwanym.
(okoliczność bezsporna)
Na skutek wypadku u powodaJ. G.rozpoznano uraz czaszkowo – mózgowy uraz wielonarządowy oraz złamanie podudzia lewego. Na Oddziale Intensywnej TerapiiWojewódzkiego Szpitala (...)wR.powód przebywał od 23 grudnia 2006 roku do 10 stycznia 2007 roku. Po przyjęciu na oddział i wykonaniu TK głowy i USG jamy brzusznej powód był operowany w trybie pilnym celem zespolenia podudzia lewego. Powód przez cały pobyt na oddziale nie odzyskał przytomności. Stwierdzono u niego niedowład prawostronny. Celem dalszego leczenia powoda przekazano na Oddział Neurologiczny. Na Oddziale Neurologicznym PaństwowegoSzpitala (...)wR.powód przebywał od 10 stycznia 2007 do 7 lutego 2007 roku. Po zastosowanym leczeniu farmakologicznym i rehabilitacyjnym uzyskano częściowe ustąpienie deficytu neurologicznego. Powód zaczął kontaktować się z otoczeniem, wypowiadać pojedyncze słowa, poznawał osoby bliskie. Następnie powód został przekazany doZakładu (...)wR., w którym przebywał od 7 lutego 2007 roku do 4 września 2007 roku, z przerwą w okresie od 19 do 23 kwietnia 2007 roku, kiedy powód przebywał na Oddziale Ortopedii SPZOZWojewódzkiego Szpitala (...)wR.celem leczenia operacyjnego lewej goleni, jednak z powodu procesu zapalnego zabieg został odroczony. Ponownie na Oddział Ortopedii powód został przyjęty 4 września 2007 roku i przebywał tam do 20 września 2007 roku celem wykonania planowanego zabiegu stawu rzekomego goleni lewej. Zabieg wykonano 17 września 2007 roku i ponownie przekazano powoda doZakładu (...), w którym przebywał do dnia zgonu tj. 13 kwietnia 2015 roku. Obrażenia, których doznał powód były bolesne bezpośrednio po urazie, a następnie po wybudzeniu z sedacji farmakologicznej w trakcie leczenia w(...). Zakażony staw rzekomy podudzia lewego i jego leczenie tj. okres do końca września 2007 roku wiązały się ze średnimi, a okresowo silnymi dolegliwościami bólowymi. Powód od czasu wypadku był osobą leżącą, jednak w latach 2007- 2008 jego stan zdrowia pozwalał na przewożenie go na wózku inwalidzkim, poznawał osoby bliskie. Kontakt logiczny był z powodem utrudniony, okresowo bywał pobudzony, krzykliwy. Wymagał pomocy innych osób przy karmieniu, ubieraniu, myciu, przemieszczaniu się. Już w 2008 roku badający go lekarze stwierdzali, ze stan zdrowia powoda nie rokuje poprawy. Od 2009 roku stan zdrowia powoda zaczął się pogarszać. Ostatecznie powód stał się trwale i całkowicie zależny od otoczenia i wymagał pomocy kwalifikowanej przy karmieniu, pielęgnacji (powód nie poruszał się samodzielnie, karmiony był przez zgłębnik żołądkowy). U powoda po ponad 7 latach od wypadku stwierdzono 100% trwałego uszczerbku na zdrowiu. W lutym 2014 roku biegły z zakresu chirurgii stwierdził, że rokowania odnośnie do stanu zdrowia powoda są złe.
(dokumentacja medyczna k. 111-136, 194-206, 210-247, opinia biegłego z zakresu chirurgiiT. Z.k. 334-336, zeznania świadkaS. G.k. 357-358, przesłuchanie stron k. 510v.-511)
Powód w dacie wypadku miał 54 lata. Przed wypadkiem pracował w(...) spółce jawnejM. C.-A. T.wR.w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku robotnika budowlanego i uzyskiwał wynagrodzenie 7 zł brutto za godzinę, dodatkowo otrzymywał premię uznaniową uzależnioną od kondycji finansowej pracodawcy. Stosunek pracy ustał w związku z jego rozwiązaniem przez strony z powodu uzyskania przez powoda świadczenia rentowego przyznanego od 23 czerwca 2007 roku. W okresie od 22 września 2006 roku do 22 grudnia 2006 roku powód uzyskał wynagrodzenie w następującej wysokości:400,76 zł za wrzesień 2006 roku, 1.224,58 zł za październik 2006 roku, 1.142,86 zł za listopada 2006 roku, 787,34 zł za grudzień 2006 roku. Za okres niezdolności do pracy powód otrzymał następujące wynagrodzenie: 280,02 zł za grudzień 2006 roku, 964,47 zł za styczeń 2007 roku, 62,22 zł za luty 2007 roku.
W okresie od 3 lutego 2007 roku do 22 czerwca 2007 roku powód pobierał zasiłek chorobowy w następującej wysokości netto (po odjęciu podatku): 707,86 zł za luty 2007 roku, 843,91 zł za marzec 2007 roku, 816,30 zł za kwiecień 2007 roku, 844,91 zł za maj 2007 roku, 599,42 zł za czerwiec 2007 roku.
Świadczenie rentowe za okres od 23 czerwca 2007 roku do 31 lipca 2007 roku wyniosło 1.833,71 zł (netto).
(decyzje o ustaleniu prawa do renty k. 15-22, 28-33, świadectwa pracy i umowy o pracę k. 25-26, 50-63, zaświadczenie k. 34, pisma k. 23-24)
Powód w dacie wypadku pozostawał od 31 lat w związku małżeńskim zS. G.. Z tego małżeństwa pochodzi czworo dzieci powoda, a to:K. G.urodzony (...),A. G. (1)urodzony (...),E. R.urodzona (...)iA. G. (2)urodzony (...). W dacie wypadku powód zamieszkiwał z żoną oraz najmłodszym synem. Żona powoda w tamtym czasie utrzymywała się z renty. Powód był osobą aktywną zawodowo, dodatkowo uzyskiwał dochód z naprawy odbiorników radiowych i telewizyjnych. Na skutek wypadku sytuacja finansowa powoda uległa pogorszeniu, gdyż nie tylko nie miał możliwości pozyskania dodatkowych środków finansowych z prac dorywczych to jeszcze 75% świadczenia rentowego było przekazywane naZakład (...), w którym powód przebywał. Kwota, która pozostawała po dokonanym potrąceniu przeznaczana była na zakup środków higieny osobistej dla powoda. Powód z powodu obrażeń, jakich doznał na skutek wypadku nie mógł brać udziału w ważnych dla niego uroczystościach rodzinnych, w tym nie mógł być na ślubie jednego z synów.
(przesłuchanie stron k. 510v.-511)
Pismem z 7 marca 2007 roku skierowanym do powodaJ. G.pozwana odmówiła przyjęcia odpowiedzialności za skutki wypadku z 23 grudnia 2006 roku, w który powód został poszkodowany, zastrzegając zmianę swojego stanowiska do czasu albo rozstrzygnięcia winy kierującego pojazdem przez Sąd w postępowaniu karnym albo przedstawienia innych dokumentów wyjaśniających przyczyny i wskazujących winnego zaistniałego zdarzenia. Następnie pismem z 4 maja 2007 roku poinformowano powoda o przyznaniu mu przez ubezpieczyciela zadośćuczynienia w wysokości 70.000 zł i przyjęciu przez pozwaną, że powód przyczynił się do powstania szkody w 70% z powodu wtargnięcia na przejście dla pieszych w bezpośredniej bliskości nadjeżdżającego pojazdu. Stąd powodowi wypłacono kwotę 21.000 zł. W piśmie z 20 listopada 2009 roku powód wniósł o zweryfikowanie kwoty przyznanego zadośćuczynienia i jego wypłaty w wysokości 400.000 zł oraz o przyznanie powodowi renty z tytułu zwiększonych potrzeb. W odpowiedzi na powyższe pozwana w piśmie z 14 stycznia 2010 roku zweryfikowała swoje stanowisko odnośnie do wysokości zadośćuczynienia i ustaliła je na kwotę 200.000 zł. Jednocześnie nie uznała roszczenia powoda o wypłatę renty z tytułu zwiększonych potrzeb. W piśmie z 20 kwietnia 2010 roku powód zwrócił się o zweryfikowanie przez pozwana swojego stanowiska w przedmiocie wysokości zadośćuczynienia, o zwrot utraconego przez powoda wynagrodzenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim tj. za okres od grudnia 2006 roku do czerwca 2007 roku w kwocie 4.800,86 zł oraz o wypłatę renty wyrównawczej za okres od 29 czerwca 2007 roku. Pismem z 11 października 2010 roku pozwana zawiadomił powoda, że przychyliła się do jego stanowiska i ustaliła wysokość zadośćuczynienia na kwotę 220.000 zł, jednak nie zmienił swojego stanowiska w przedmiocie stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody. Stąd w sumie tytułem zadośćuczynienia powód otrzymał od pozwanej kwotę 66.000 zł. W powyższym piśmie pozwana poinformowała powoda, że stanowisko w przedmiocie renty wyrównawczej i zwrotu utraconego zarobku podejmie po otrzymaniu stosownych dokumentów od ostatniego zakładu pracy powoda. W piśmie z 9 maja 2011 roku pozwana oświadczyła, że uznaje żądania powoda w zakresie utraconych zarobków do kwoty 2.774,42 zł (wypłacono 832,33 zł przy uwzględnieniu 70% stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody), w zakresie renty wyrównawczej za okres od 23 czerwca 2007 roku do 30 czerwca 2011 roku do kwoty 27.971,18 zł (wypłacono 8.391,35 zł przy uwzględnieniu 70% stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody), w zakresie bieżącej renty wyrównawczej do kwoty 177,14 zł miesięcznie (wypłacono 53,14 zł przy uwzględnieniu 70% stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody). Stanowisko pozwanej przedstawione w piśmie z 9 maja 2011 roku nie uległo już zmianie mimo dwukrotnych wniosków powoda o jego weryfikację w zakresie ustalonego przez pozwaną stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody.
(pisma w aktach szkody)
Wysokość utraconych przez powoda zarobków w okresie od kwietnia do czerwca 2007 roku to kwota 2.774,42 zł.
(okoliczność bezsporna)
Pozwany z tytułu utraconych przez powoda zarobków we wskazanym wyżej okresie wypłacił powodowi kwotę 832,33 zł.
(okoliczność bezsporna)
Renta wyrównawcza stanowiąca różnicę pomiędzy średnim wynagrodzeniem trzech pracowników porównawczych podanych przez ostatniego pracodawcę powoda a świadczeniem rentowym uzyskiwanym przez powoda z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wW.za okres od 23 czerwca 2007 roku do 30 czerwca 2011 roku wyniosła 27.971,18 zł.
(okoliczność bezsporna)
Powód tytułem renty wyrównawczej za okres od 23 czerwca 2007 roku do 30 czerwca 2011 roku otrzymał od pozwanego kwotę 8.391,35 zł.
(okoliczność bezsporna)
Powód zmarł 13 kwietnia 2015 roku. Spadek po powodzieJ. G.nabyli: jego żonaS. G.w 4/16 częściach i jego dzieci:K. G.,A. G. (1),E. R.orazA. G. (2)po 3/16 części.
(odpis aktu zgonu powoda k. 393, akt poświadczenia dziedziczenia k. 422-423)
Powyższe ustalenia faktyczne poczyniono na podstawie powołanych wyżej dowodów.
Ustalając rodzaj poniesionych przez powoda obrażeń, sposób i czas ich leczenia, trwałości następstw, dolegliwości bólowych oparto się na dokumentacji medycznej powoda oraz opinii biegłego chirurga. Opinia wydana przez biegłego jest rzetelna i kompleksowa. Biegły oparł się na całokształcie dokumentacji lekarskiej i badaniu powoda wykonanym w zakresie niezbędnym do wydania opinii. Strony nie składały zastrzeżeń do treści wydanej opinii
Co do skali odczuwanych przez powoda dolegliwości, znaczenia doznanego urazu dla możliwości wykonywania czynności życiowych oparto się na zeznaniachS. G.i dowodzie z przesłuchania stron.S. G.opisywała w sposób spójny stan zdrowia powoda i wpływ na jego egzystencję, nie eksponując nadmiernie jego pokrzywdzenia. W odniesieniu do trudności w życiu codziennym zeznania żony powoda należy uznać za wiarygodne w świetle zasad doświadczenia życiowego.
Dowód z przesłuchania stron został ograniczony do przesłuchaniaS. G.z powodu nie delegowania przez pozwaną osoby uprawnionej do reprezentacji celem przesłuchania i zrzeczenie się tego dowodu przez pozostałych następców prawnych powoda.
Wysokość renty wyrównawczej za okres od 26 czerwca 2007 roku do 30 czerwca 2011 roku oraz wysokość utraconych przez powoda dochodów w okresie od kwietnia do czerwca 2007 roku były między stronami bezsporne, zatem Sąd czyniąc ustalenia w tym zakresie oparł się na stanowiskach stron i dowodach z dokumentów. Sporny między stronami był jedynie stopień przyczynienia się powoda do powstania szkody, a tym samym wysokość wypłacanych po potrąceniu świadczeń.
Sąd zważył, co następuje
Dla porządku należy wskazać, że w przypadku zaistnienia wypadku komunikacyjnego ustalenie osób odpowiedzialnych wymaga udowodnienia innych przesłanek odpowiedzialności z punktu przepisów prawa karnego (popełnienia przestępstwa) i innych z punktu widzenia odpowiedzialności cywilnej (czynu niedozwolonego). O ile popełnienie przestępstwa wymaga udowodnienia przesłanki winy kierowcy chociażby nieumyślnej, o tyle odpowiedzialność cywilna posiadacza pojazdu komunikacyjnego jako oparta na zasadzie ryzyka, jest niezależna od tego czy posiadacz pojazdu, zawinił czy nie zawinił. Jako odpowiadający na zasadzie ryzyka, wynikającej z normy zawartej wart. 436 § 1 k.c.w zw. zart. 435 § 1 k.c., ponosi on odpowiedzialność za szkody pozostające w adekwatnym związku przyczynowym z ruchem pojazdu. Zatem umorzenie dochodzenia wobec kierującego pojazdem markiF. (...)P. M. (2), wobec ustalenia, że przestępstwa nie popełniono, nie przesądza jego braku odpowiedzialności cywilnej za wyrządzoną szkodę.
Zwolnienie od odpowiedzialności sprawcy szkody odpowiadającego na zasadzie ryzyka może mieć miejsce jedynie wówczas gdy wyłącznie zachowanie poszkodowanego pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą jakiej on doznał, bądź gdy stopień zawinienia poszkodowanego pochłania inne okoliczności prowadzące do powstania szkody i stanowi dominującą nad innymi przyczynę powstania szkody. (art. 435 § 1 k.c.)
W rozpoznawanej sprawie bezsporne było, że pozwana ponosi odpowiedzialność za sprawcę wypadku komunikacyjnego (okoliczność przyznana przez pozwaną w trybieart. 229 k.p.c.) oraz, że zachowanie powodaJ. G.nie stanowiło wyłącznej przyczyny doznanej prze niego szkody. Pozwana w toku prowadzonego przez nią postępowania likwidacyjnego wypłaciła powodowi następujące kwoty: 66.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 535,35 zł tytułem zawrotu kosztów leczenia, 823,33 zł tytułem zwrotu utraconych dochodów, 8.391,35 zł tytułem renty wyrównawczej, 53,14 zł tytułem bieżącej renty wyrównawczej, przy przyjęciu, że powód w 70% przyczynił się do powstania szkody.
Bezsporna między stronami była wysokość ustalonego przez pozwaną utraconego przez powoda dochodu w okresie od kwietnia do czerwca 2007 roku oraz wysokość renty wyrównawczej za okres od 26 czerwca 2007 roku do 30 czerwca 2011 roku.
Rozstrzygnięcie sprawy sprowadzało się do oceny czy roszczenia powoda nie uległy przedawnieniu, jak zarzucała to pozwana (k. 331), a jeśli nie uległy przedawnieniu to czy wypłacone przez pozwaną zadośćuczynienie jest adekwatne do rozmiaru cierpień powoda, a w przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej do ustalenia odpowiedniego zadośćuczynienia, a następnie ustalenia czy powódJ. G.przyczynił się do powstania szkody, a jeśli tak to w jakim stopniu zadośćuczynienie, odszkodowanie oraz renta wyrównawcza powinny zostać obniżone.
Zgodnie z treściąart. 4421§ 1 k.c.roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym wynika z zobowiązania o charakterze bezterminowym, wobec czego bieg przedawnienia roszczenia wynikającego z tego rodzaju zobowiązania rozpoczyna się w dniu, w którym świadczenie powinno być spełnione, gdyby wierzyciel wezwał dłużnika do wykonania zobowiązania w najwcześniej możliwym terminie. Konstrukcja przewidziana wart. 4421§ 1 k.c.wiąże rozpoczęcie biegu przedawnienia roszczenia z tytułu czynu niedozwolonego ze stanem świadomości poszkodowanego co do zaistnienia szkody i osoby za nią odpowiedzialnej. Stosownie do 819§ 3 k.c.w wypadku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej roszczenie poszkodowanego do ubezpieczyciela o odszkodowanie lub zadośćuczynienie przedawnia się z upływem terminu przewidzianego dla tego roszczenia w przepisach o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym lub wynikłą z niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania. Przy czym zgodnie z paragrafem 4 tego przepisu bieg przedawnienia roszczenia o świadczenie do ubezpieczyciela przerywa się także przez zgłoszenie ubezpieczycielowi tego roszczenia lub przez zgłoszenie zdarzenia objętego ubezpieczeniem. Bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia, w którym zgłaszający roszczenie lub zdarzenie otrzymał na piśmie oświadczenie ubezpieczyciela o przyznaniu lub odmowie świadczenia.
W rozpoznawanej sprawie pozwana w piśmie z 7 marca 2007 roku skierowanym do powodaJ. G.odmówiła przyjęcia odpowiedzialności za skutki wypadku z 23 grudnia 2006 roku, w który powód został poszkodowany, zastrzegając zmianę swojego stanowiska do czasu albo rozstrzygnięcia winy kierującego pojazdem przez Sąd w postępowaniu karnym albo przedstawienia innych dokumentów wyjaśniających przyczyny i wskazujących winnego zaistniałego zdarzenia. Następnie pismem z 4 maja 2007 roku poinformowano powoda o przyznaniu mu przez ubezpieczyciela zadośćuczynienia w wysokości 70.000 zł i przyjęciu przez pozwaną, że powód przyczynił się do powstania szkody w 70% z powodu wtargnięcia na przejście dla pieszych w bezpośredniej bliskości nadjeżdżającego pojazdu. Stąd powodowi wypłacono kwotę 21.000 zł. W piśmie z 20 listopada 2009 roku powód wniósł o zweryfikowanie kwoty przyznanego zadośćuczynienia i jego wypłaty w wysokości 400.000 zł oraz o przyznanie powodowi renty z tytułu zwiększonych potrzeb. W odpowiedzi na powyższe pozwana w piśmie z 14 stycznia 2010 roku zweryfikowała swoje stanowisko odnośnie do wysokości zadośćuczynienia i ustaliła je na kwotę 200.000 zł. Jednocześnie nie uznała roszczenia powoda o wypłatę renty z tytułu zwiększonych potrzeb. W piśmie z 20 kwietnia 2010 roku powód zwrócił się o zweryfikowanie przez pozwaną swojego stanowiska w przedmiocie wysokości zadośćuczynienia, o zwrot utraconego przez powoda wynagrodzenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim tj. za okres od grudnia 2006 roku do czerwca 2007 roku w kwocie 4.800,86 zł oraz o wypłatę renty wyrównawczej za okres od 29 czerwca 2007 roku. Pismem z 11 października 2010 roku pozwana zawiadomiła powoda, że przychyliła się do jego stanowiska i ustaliła wysokość zadośćuczynienia na kwotę 220.000 zł, jednak nie zmieniła swojego stanowiska w przedmiocie stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody. W piśmie tym pozwana poinformowała powoda, że stanowisko w przedmiocie renty wyrównawczej i zwrotu utraconego zarobku podejmie po otrzymaniu stosownych dokumentów od ostatniego zakładu pracy powoda. W piśmie z 9 maja 2011 roku pozwana oświadczyła, że uznaje żądania powoda w zakresie utraconych zarobków do kwoty 2.774,42 zł (wypłacono 832,33 zł przy uwzględnieniu 70% stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody), w zakresie renty wyrównawczej za okres od 23 czerwca 2007 roku do 30 czerwca 2011 roku do kwoty 27.971,18 zł (wypłacono 8.391,35 zł przy uwzględnieniu 70% stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody), w zakresie bieżącej renty wyrównawczej do kwoty 177,14 zł miesięcznie (wypłacono 53,14 zł przy uwzględnieniu 70% stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody). Stanowisko pozwanej przedstawione w piśmie z 9 maja 2011 roku nie uległo już zmianie mimo dwukrotnych wniosków powoda o jego weryfikację w zakresie ustalonego przez pozwaną stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody.
Sąd uznał, że oświadczeniem ubezpieczyciela kończącym postępowanie likwidacyjnego, było jego oświadczenie zawarte w piśmie z 9 maja 2011 roku i oświadczenie to wywołało skutek prawny w postaci rozpoczęcia na nowo biegu przedawnienia stosownie doart. 819 § 4zd. drugiek.c.(podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z 20 listopada 2014 roku wydanym w sprawie zarejestrowanej pod sygn. V CSK 5/14). Pozew został wniesiony 19 kwietnia 2012 roku, zatem żadne z dochodzonych roszczeń nie uległo przedawnieniu.
Przechodząc do rozważań dotyczących wysokości zadośćuczynienia należy wskazać, że zgodnie zart. 445 § 1 k.c.w wypadkach uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Powyższa norma nie odwołuje się do żadnych obiektywnych i wyłącznych mierników. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem podstawowym kryterium określającym rozmiar należnego zadośćuczynienia jest rozmiar doznanej krzywdy tj. rodzaj, charakter, długotrwałość cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność, nieodwracalność ich skutków, liczbę i czasokres pobytów w szpitalach, liczbę i stopień inwazyjności ewentualnych zabiegów medycznych, nasilenie i czas trwania ewentualnych dolegliwości bólowych, a nadto trwałość skutków czynu niedozwolonego, wpływ na dotychczasowe życie poszkodowanego, ogólną sprawność fizyczną i psychiczną poszkodowanego oraz prognozy poszkodowanego na przyszłość. Ocenie podlegają również cierpienia psychiczne związane zarówno z ich przebiegiem, jak i w razie ich nieodwracalności ze skutkami, jakie wywołują w sferze życia prywatnego i zawodowego. Rozgraniczać należy te sytuacje, w których doznane urazy zostały wyleczone i nie będą miały dalszych skutków i wpływu ma życie poszkodowanego w przyszłości od tych, w których urazy będą powodowały dalsze cierpienia i krzywdę oraz będą rzutowały na poziom życia i jego jakość. Zadośćuczynienie ma przede wszystkim charakter kompensacyjny, stąd jego wysokość musi przedstawiać realną, ekonomicznie odczuwalną wartość. (wyrok Sądu Najwyższego z 9 września 2015 r., sygn. IV CSK 624/14, wyrok Sądu Najwyższego z 29 sierpnia 2013 r., sygn. I CSK 667/12). Zasada umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia nie może oznaczać przyzwolenia na lekceważenie takich bezcennych wartości, jak zdrowie czy integralność cielesna, a okoliczności wpływające na określenie tej wysokości, jak i kryteria ich oceny muszą być zawsze rozważane indywidualnie w związku z konkretną osobą poszkodowanego i sytuacją życiową, w której się znalazł.(tak Sąd Najwyższy w wyroku z 13 grudnia 2007 roku sygn. akt I CSK 384/07).
Na skutek wypadku z 23 grudnia 2006 r. powód odniósł bardzo ciężkie i rozległe obrażenia bezpośrednio zagrażające jego życiu, którym towarzyszył silny ból, długotrwała hospitalizacja i ostatecznie konieczność pobytu przez ponad osiem lat tj. do końca życia w zakładzie opiekuńczo – leczniczym. Powód po wypadku już nigdy nie odzyskał sprawności ani fizycznej ani umysłowej, która pozwoliłaby na powrót do domu i funkcjonowanie jedynie przy pomocy osób najbliższych. Powód utracił możliwość samodzielnego poruszania się. Na skutek leczenia i prowadzonej rehabilitacji przez pewien czas w latach 2007 i 2008 powód mógł zajmować pozycję siedzącą i być przemieszczanym za pomocą wózka inwalidzkiego. Jednak po tym okresie jego stan zdrowia stopniowo ulegał pogorszeniu. Powód stał się osobą zupełnie leżącą, która wymagała pomocy innej osoby przy każdej czynności. Powód, szczególnie w drugiej połowie 2007 roku, miał okresy, kiedy zdawał sobie sprawę ze swojego położenia. Świadomość ta była dla niego bardzo trudna, bywał nerwowy, przeżywał rozłąkę z rodziną. Biegły chirurg ortopeda ustalił 100% trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda. Już w 2008 roku lekarze nie rokowali poprawy stanu zdrowia powoda i rzeczywiście jego stan ciągle się pogarszał i na skutek obrażeń doznanych podczas wypadku powód zmarł.
Powód przed wypadkiem był osobą zdrową, samodzielną, pracującą zawodowo. Na skutek wypadku z dawnego życia powoda nic nie pozostało. Stał się w pełni uzależniony od pomocy innych osób. Jego życie stało się wegetacją. Nie mógł przebywać w swoim domu, w gronie rodziny, brać udziału w uroczystościach rodzinnych jak np. ślub syna. Należy podkreślić, że skutki wypadku jeśli chodzi o zdrowie powoda towarzyszyły mu przez resztę jego dni.
Sąd uznał, że rozmiar krzywdy powoda był ogromny. Wysokość zadośćuczynienia ustalonego przez pozwaną na kwotę 220.000 zł jest zbyt niska w stosunku do rozmiaru cierpień powoda. Biorąc pod uwagę, że zadośćuczynienie powinno przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość, która nie może być jednak nadmierna do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych w społeczeństwie, a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach, Sąd uznał, że kwotą adekwatną do cierpień fizycznych i psychicznych powoda oraz uszczerbku na zdrowiu jest kwota 500.000 zł tytułem zadośćuczynienia.
Odnosząc się do podniesionego przez pozwaną zarzutu przyczynienia się przez powodaJ. G.do powstania szkody należy wskazać, że zgodnie z treściąart. 362 k.c., jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. W orzecznictwie przyjęto, że przyczynieniem się poszkodowanego do powstania szkody jest każde jego zachowanie pozostające w normalnym związku przyczynowym ze szkodą, za którą ponosi odpowiedzialność inna osoba. Przy czym, zachowanie się poszkodowanego musi stanowić adekwatną współprzyczynę powstania szkody lub jej zwiększenia, czyli włączać się jako dodatkowa przyczyna szkody. Przesłanką stosowaniaart. 362 k.c.stwarzającą możliwość obniżenia odszkodowania jest taki związek pomiędzy działaniem lub zaniechaniem poszkodowanego a powstałą szkodą (zwiększeniem się jej rozmiarów), że bez owej aktywności poszkodowanego bądź w ogóle nie doznałby on szkody, albo też wystąpiłaby ona w mniejszym rozmiarze (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt III CSK 248/13, LEX nr 1541200, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt IV CSK 228/08, niepubl.). U podłoża tej konstrukcji tkwi założenie, że jeżeli sam poszkodowany swoim zachowaniem wpłynął na powstanie lub zwiększenie szkody, słusznym jest, by poniósł konsekwencje swego postępowania.
Należy zaznaczyć, że dowód z opinii biegłego jak każdy dowód przeprowadzany jest na okoliczności, których ustalenie wymaga wiadomości specjalnych, których nie posiada Sąd. W przypadku kolizji komunikacyjnych wiedzy specjalnej wymagają ustalenia dotyczące fizyczno-mechanicznych uwarunkowań mających znaczenia dla odtworzenia przyczyn i przebiegu kolizji drogowej. Biegli jednak nie mogą zastępować Sądu w zakresie ustalenia odpowiedzialności prawnej osób uczestniczących w wypadku. Dlatego dowód z opinii biegłego jak każdy inny dowód podlega ocenie Sądu i stanowi istotną część materiału dowodowego, która jednak nie wyczerpuje całego materiału dowodowego i dotyczy zaledwie części stanu faktycznego objętego rozpoznaniem przez Sąd.
W rozpoznawanej sprawie Sąd przeprowadził dowód z dokumentu - opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowychJ. N., wydanej w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Rybniku pod sygn. 1 Ds. 3557/06, odnośnie do której  co do przebiegu zdarzenia z czysto fizycznego punktu widzenia strony nie zgłaszały zastrzeżeń. Sporna między stronami była kwestia zasadności przedstawionej przez biegłego oceny zachowań poszkodowanego i kierowcy pojazdu, który w niego uderzył.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu jednoznacznie wynika, żeJ. G.chciał przejść przez jezdnię korzystając z przejścia dla pieszych, jednak nie zachował szczególnej ostrożności i naruszył zakaz wchodzenia na jezdnię bezpośrednio przed jadący pojazd. Zatem niebudzącą wątpliwości przyczyną wypadku było zachowanieJ. G.. Jego obecność na jezdni była dopuszczalna, ale warunkiem przekraczania jezdni było upewnienie się czy swoim zachowaniem nie naruszy wskazanego wyżej zakazu. Poszkodowany swoim zachowaniem naruszył normy wynikające zart. 13 ust. 1 i art. 14 pkt 1 lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym.
Jednocześnie przytoczone wcześniej okoliczności faktyczne pozwalają na przyjęcie, że również w związku przyczynowym z wyrządzona szkodą pozostawało zachowanieP. M. (2).
Zgodnie z ogólną zasadą zachowania na drodze wyrażoną wart. 3 ustawy prawo o ruchu drogowymkażdy uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. Poprzez tę zasadę postrzegać należy i definiować zasadę zachowania szczególnej ostrożności, zasadę poruszania się z bezpieczną prędkością i zasadę ograniczonego zaufania. Normy przestrzegania tych zasad nie są sztywne i należy odnosić je do konkretnych okoliczności na drodze, a w przypadku zaistnienia wypadku, ocena czy zasady te były przestrzegane przez uczestników ruchu odnosi do konkretnych okoliczności faktycznych, w których do wypadku doszło.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że współprzyczynę wypadku stanowiło niezachowanie przezP. M. (2)bezpiecznej prędkości (powód przekroczył dozwolą w tym miejscu prędkość 50 km/h) i nieuważne obserwowanie jezdni. W momencie zbliżania się do przejścia dla pieszychP. M. (2)patrzył w tylne lusterko.
P. M. (2)zbliżając się do przejścia dla pieszych, powinien był ograniczyć zaufanie oraz zachować szczególną ostrożność, która powinna była przejawiać się: zmniejszeniem prędkości z 57 km/h do wartości dopuszczalnej 50 km/h oraz bardzo uważną obserwacją przedpola jazdy w taki sposób, aby być gotowym do niezwłocznego podjęcia manewru obronnego po czasie nie dłuższym niż psychofizyczny czas reakcji , a to na wypadek tego gdybyJ. G.który chwiał się przed przejściem dla pieszych podjął decyzję o wejściu na jezdnię wymuszając pierwszeństwo (obowiązki wynikające zart. 4 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym)
O tym, czy obowiązek naprawienia szkody należy zmniejszyć ze względu na przyczynienie się, a jeżeli tak to w jakich stopniu, decyduje sąd w procesie sędziowskiego wymiaru odszkodowania, przy uwzględnieniu tego rodzaju okoliczności jak wina lub nieprawidłowość zachowania poszkodowanego, porównanie stopnia winy obu stron, rozmiar doznanej szkody i ewentualne szczególne okoliczności danego przypadku (tak SN w wyroku z 19 listopada 2009 r. w sprawie IV CSK 241/09, LEX nr 677896). Przy miarkowaniu świadczeń odszkodowawczych należałoby zatem uwzględnić, że to przede wszystkim zachowanie kierującego pojazdem było zawinione, zaś nieodwracalne skutki wypadku, dotknęły wyłącznie poszkodowanego.
Mając na uwadze powyższe tj. stopień zawinienia kierującego pojazdem i poszkodowanego, ale również rozmiar szkody, który w zdecydowanej większości i nieodwracalnej dotknął powodaJ. G.Sąd uznał za zasadne zmniejszenie zadośćuczynienia i świadczeń ustalonych na rzecz powoda o 50%. Zatem przy uwzględnieniu przyczynienia poszkodowanego do powstania szkody oraz kwoty wypłaconego już powodowi przez pozwaną zadośćuczynienia w kwocie 66.000 zł, na podstawieart. 435 § 1 k.c.,436 § 1 k.c.,445 § 1 k.c.w zw. zart. 13 ust. 2 ustawy z 22 maja 2003 r.o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnychoraz na podstawieart. 445§ 3 k.c.Sąd zasądził od pozwanej na rzecz następców prawnych powoda kwotę 184.000 zł (500.000 zł x 50% - 66.000 zł), podzieloną stosownie do udziałów przypadających każdemu ze spadkobierców w spadku (S. G.¼ części, a pozostali następcy prawni powoda tj.K. G.,A. G. (1),E. R..A. G. (2)po 3/16 części każdy), a w pozostałym zakresiepowództwo jako niezasadne oddalił.
O odsetkach orzeczono na podstawieart. 481 § 1 i 2 k.c.Należy mieć na uwadze, że orzeczenie Sądu przyznające zadośćuczynienie ma charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego, a nie konstytutywnego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 22 lutego 2007 roku, sygn. akt I CSK 433/2006, niepublikowane). Zobowiązane do zapłaty zadośćuczynienia ma charakter zobowiązania bezterminowego, toteż przekształcenie go w zobowiązanie terminowe może nastąpić w wyniku wezwania wierzyciela (pokrzywdzonego) skierowanego wobec dłużnika do spełnienia świadczenia (art. 455 k.c.). Pozwana w odpowiedzi na pozew kwestionowała samą zasadę naliczania odsetek przy zadośćuczynieniach, twierdząc, że należne są od daty ustalenia wysokości zadośćuczynienia rzez Sąd, nie kwestionowała jednak daty od jakiej powód żądał odsetek w odniesieniu doart. 817 k.c.Sąd nie podzielając stanowiska pozwanej co do daty od jakiej mogą być zasądzane odsetki od zadośćuczynienia zasądził je odnośnie do kwoty 59.000 zł (naS. G.z tej kwoty przypada kwota 14.750 zł stosownie do jej udziału w spadku, a na pozostałych spadkobierców kwoty po 11.062,50 zł) zgodnie z żądaniem pozwu tj. od 19 kwietnia 2012 roku, gdyż pozwana nie podniosła żądnych zarzutów, które wskazywałyby na naruszenie przez powoda terminu wynikającego zart. 817 § 1 k.c.Natomiast odnośnie do pozostałej części zadośćuczynienia, zasądzonego na skutek rozszerzenia żądania pozwu w piśmie z 4 listopada 2014 roku odsetki zasądzono od daty doręczenia odpis tego pisma pozwanej tj. od 29 sierpnia 2017 roku.
Wpunkcie 3Sąd na podstawieart. 355 § 1 k.p.c.w zw. zart. 203 § 1 i 2 k.p.c.Sąd umorzył postępowanie w zakresie kwoty 35,43 zł dochodzonej tytułem renty wyrównawczej.
Jak wyżej wskazano bezsporna między stronami była wysokość należnego powodowi odszkodowania z tytułu utraconych zarobków w okresie od kwietnia do czerwca 2007 roku ustalonego na kwotę 2.774,42 zł oraz wysokość skapitalizowanej renty wyrównawczej za okres od 26 czerwca 2007 roku do 30 czerwca 2011 roku ustalonej na kwotę 8.391,35 zł, których podstawę prawną stanowiart. 444 § 2 k.c.Przy uwzględnieniu stopnia przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody oraz wypłaconego już świadczenia do uwzględnienia pozostały kwoty 554,88 zł z ustawowymi odsetkami od 19 kwietnia 2012 roku do 31 grudnia 2015 roku oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 stycznia 2016 roku (dlaS. G.138,72 zł, a dla pozostałych następców prawnych po 104,04 zł) tytułem utraconych zarobków w okresie od kwietnia do czerwca 2007 roku oraz kwota 5.594,24 zł z ustawowymi odsetkami od 19 kwietnia 2012 roku do 31 grudnia 2015 roku oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 stycznia 2016 roku (dlaS. G.1.398,56 zł, dla pozostałych następców prawnych po 1.048,92 zł ) tytułem skapitalizowanej renty wyrównawczej za okres od 26 czerwca 2007 roku do 30 czerwca 2011 roku.Jednak na skutek oczywistej omyłki Sąd nie uwzględnił tych świadczeń w punktach 1 i 2 wyroku.
Sąd oddalił żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanej na przyszłość za szkody powodaJ. G.z braku przesłanek zart. 189 k.p.c., gdyż powód w toku procesu zmarł.
O kosztach rozstrzygnięto na podstawieart. 100 k.p.c.Powodowie wygrali sprawę w 56 %. W związku z tym Sąd zniósł wzajemnie między stronami koszty zastępstwa procesowego. Natomiast na podstawieart. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnychnakazano pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 10.193,75 zł tytułem kosztów sądowych tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa, od których ponoszenia powód był zwolniony, w zakresie obciążającym pozwaną w związku z wynikiem procesu (56%). Na koszty sądowe składały się opłaty od pozwu (w tym od rozszerzonego żądania) w kwocie 17.046,43 zł, wynagrodzenia biegłych w łącznej kwocie 1.156,70 zł.
Sygn. akt I C 165/17

ZARZĄDZENIE

1
odnotować w kontrolce uzasadnień,

2
odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron,

3
kal. 14 dni od d/d lub z wpływem.

R., 6 listopada 2018 roku