Sąd Rejonowy w Brodnicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 61/18
Data wyroku: 2018-04-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Redmerska-Górna
Teza: Resocjalizacyjne cele kary ograniczenia wolności jest istotniejsza niż represja kary pozbawienia wolności.

Sygn. akt II K 61/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 kwietnia 2018 roku
Sąd Rejonowy w Brodnicy II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Małgorzata Redmerska-Górna

Protokolant:

stażysta Natalia Rudnik

w obecności Prokuratora /
po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 roku
sprawyJ. O.s.H.iZ.z domuZ.
ur. (...)wB.
oskarżonego o to, że:
w okresie od 10 marca 2016 r. do 21 listopada 2017 r. w miejscowościS., woj.(...), uchylał się od płacenia renty alimentacyjnej na rzecz córkiM. O.w wysokości 400 zł miesięcznie zasądzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 17 lutego 2016 r. o sygn. akt I C 1304/15, czym naraził wymienioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych,
tj. o czyn zart. 209 §1 kki209 §1a kkw zw. zart. 11 §2 kk
orzeka
I/ uznaje oskarżonegoJ. O.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że stanowi on występek zart. 209 § 1a kki za to na mocyart. 209 § 1a kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go na mocyart. 34 § 1a pkt 1 kkiart. 35 § 1 kkdo wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;
II/ na mocyart. 34 §3 kkw zw. zart. 72 §1 pkt 3 kkzobowiązuje oskarżonego do bieżącego wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie córkiM. O.;
III/ zwalnia oskarżonego od opłaty sądowej, a wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa;
IV/ zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.P. K.kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych wraz z należną stawką podatku VAT tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
„SSR. M. Redmerska – Górna”
Sygn. Akt II K 61/18

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Toruniu wyrokiem z dnia 17 lutego 2016r. w sprawie I C 1304/15, prawomocnym z dniem 09 marca 2016r., zasądził odJ. O.na rzecz małoletniej córkiM. O.rentę alimentacyjną w kwocie 400 zł miesięcznie płatną z góry do dnia 10-trgo każdego miesiąca do rąk przedstawiciela ustawowego – matkiK. O. (1), poczynając od daty prawomocności wyroku z ustawowymi odsetkami w razie zwłoki w płatności którejkolwiek z rat.
/dowód: odpis wyroku k. 17, 32/
MałoletniaM. O.zamieszkuje wraz z matkąK. O. (1). Obie zamieszkują u rodzicówK. O. (1), którzy pomagają im w utrzymaniu.J. O.nie zapłacił ani jednej raty renty alimentacyjnej zasądzonej od niego na rzecz córki. Nie przyczyniał się również do jej utrzymania w żaden inny sposób, nie utrzymuje kontaktów z córką.K. O. (1)alimenty na dziecko otrzymuje z funduszu alimentacyjnego. Jest zatrudniona z wynagrodzeniem w wysokości najniższej krajowej. Nie otrzymuje żadnych innych świadczeń.K. O. (1)z córką zamieszkują u rodzicówK. O. (1), którzy pomagają im w utrzymaniu. Gdyby nie pomoc rodziców oraz zaciągane kredytyK. O. (1)nie byłaby w stanie utrzymać zapewnić dziecku wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych. Obecnie – od lutego 2018r.K. O. (1)jest na chorobowym, w związku z długotrwałą chorobą, z czym związane jest odpowiednie zmniejszenie wynagrodzenia. Konsekwencją powyższego jest konieczność większej pomocy finansowej ze strony rodziny w zakresie zapewnienia podstawowych potrzeb życiowych córki.
OskarżonyJ. U.szkołę zawodową i uzyskał zawód stolarza. Przez pięć lat był zatrudniony w różnych firmach budowlanych. Od dłuższego czasu pracuje jedynie dorywczo. Nie jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Nie choruje na nic, nie znajduje się pod opieką żadnych lekarzy specjalistów. Nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej.
Oskarżony był już karany sądownie.
/dowody: zawiadomienie k. 1;
Karta rozliczeniowa k. 2;
Pismo z GOPS k. 11;
Pismo z UG wB.k. 12;
Zaświadczenie k. 14-15;
Pismo ze stanem sprawy Kmp k. 18;
ZeznaniaK. O.k. 29, 84v. – 85;
Dane o karalności k. 36-38,
Dane osobopoznawcze k. 47,
Pismo z ZUS k. 63;
Wywiad środowiskowy k. 81-82/
OskarżonyJ. O.w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 41). Na rozprawę oskarżony nie stawił się, będąc o terminie zawiadomiony prawidłowo.
Z uwagi na wątpliwości co do poczytalności oskarżonego dopuszczono dowód z opinii biegłych psychiatrów i psychologa. Biegli nie rozpoznali u oskarżonego choroby psychicznej, ani upośledzenia umysłowego. Funkcje intelektualne w dolnej graniczy normy. Rozpoznali zespół zależności od alkoholu oraz osobowość o cechach zaburzonych. W ocenie biegłych w czasie popełnienia zarzucanego czynu oskarżony maiła zachowaną zdolność rozumienia znaczenia czynu oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem (k. 56-57).
Sąd dał wiarę zarówno wyjaśnieniom oskarżonego, w których przyznał się od do popełnienia zarzucanego mu czynu, jak i zeznaniom świadkaK. O. (1), albowiem są one jasne i rzeczowe, znajdują ponadto odzwierciedlenie w zgromadzonej w sprawie dokumentacji.
Walorem wiarygodności Sąd uznał również dowody z dokumentów, albowiem żadna ze stron nie zakwestionowała ich w żadnej części.
Sąd w pełni przychylił się do opinii biegłych, albowiem została ona sporządzona w sposób rzetelny przez biegłych właściwej specjalizacji, w oparciu o wskazania wiedzy i posiadane doświadczenie. Zdaniem Sądu opinia ta jest jasna, fachowa i wyczerpująca, a zawarte w niej wnioski zostały należycie uzasadnione.
W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał w sposób niewątpliwy, iż oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zbiegiem pozornym, albowiem przepisart. 209 § 1a kkzawiera w sobie znamiona przestępstwa zart. 209 § 1 kk, dodając inne, których tenże nie przewiduje. Tym samym Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, ustalając że stanowi on przestępstwo zart. 209 § 1a kk, za co wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności, ze zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Na skutek omyłki Sąd błędnie wskazał w wyroku podstawę wymiaru kary, co zostało sprostowane w drodze postanowienia.
Wymierzona przez Sąd kara powinna spełniać określone wkodeksie karnymcele.Art. 53 § 1 kkwskazuje, iż kara powinna uwzględniać cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zgodnie z powołanym przepisem wymierzenie kary powinno być dyktowane potrzebami prewencji indywidualnej, jednakże w granicach, w których górny pułap limituje stopień winy – dolny zaś wyznaczają potrzeby prewencji ogólnej. Kara nie może, bowiem swoją łagodnością podważać zaufania do prawnej ochrony dobra, ani swoją surowością przekraczać stopnia winy.
W ocenie Sądu tym właśnie wymogom czyni zadość kara wymierzona oskarżonemu, zarówno co do jej rodzaju, jak i wymiaru.
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd przyjął jako okoliczność obciążającą wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, fakt wcześniejszej karalności. Jako okoliczność łagodzącą Sąd przyjął przyznanie się oskarżonego do winy.
Odnosząc się do rodzaju i wymiaru kary należy stwierdzić, że oskarżony był karany na karę pozbawienia wolności, którą odbył , a mimo to ponownie popełnił przestępstwo. Powyższe niewątpliwie świadczy o jego niepoprawności.J. O.wymierzano za popełnione przestępstwa karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby, a następnie kare tę zarządzono. W ocenie Sądu, powyższa okoliczność przemawia jednoznacznie za tym, że wymierzenie oskarżonemu ponownie kary bezwzględnej i osadzenie go w zakładzie karnym nie przyniesie resocjalizacyjnego skutku, bowiemJ. O.już odbywał kary pozbawienia wolności i nie spełniły one oczekiwanego skutku. Można by wprawdzie wysnuć wniosek, że oskarżony jako niepoprawny przestępca musi być izolowany w zakładzie karnym, czego Sąd orzekający w niniejszej sprawie jednak nie robi. Izolacyjna funkcja kary niewątpliwie ma istotne znaczenie w przypadku groźnych przestępców, a trudno za takiego uznać oskarżonego. Za bezwzględną karą pozbawienia wolności w ocenie Sądu nie przemawia również w tym przypadku represyjna funkcja kary.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż w stosunku do oskarżonego w niniejszej sprawie karą sprawiedliwą, także w jej obiektywnym wymiarze społecznym, zarówno co do rodzaju jak i wymiaru, jest kara ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, do której wymierzenia uprawniaart. 209 § 1a kk.
Z uwagi na charakter czynu Sąd za zasadne uznał orzeczenie obowiązku bieżącego łożenia na utrzymanie córki, o czym orzekł w punkcie 2 wyroku.
Z brzmieniaart. 624 § 1 kpkwynika, iż zasadą w postępowaniu karnym jest obciążanie osoby winnej popełnienia przestępstwa kosztami sądowymi, albowiem przyczyniła się one do ich powstania. Zgodnie z tym przepisem Sąd może jednak zwolnić oskarżonego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności.
Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją uzasadniającą zwolnienie oskarżonego od opłat sądowych, a wydatkami postepowania obciążenie Skarbu Państwa. Oskarżony utrzymuje się z prac dorywczych i ciąży na nim obowiązek alimentacyjny.
Dla obrońcy adw.P. K.zasądzono należność z tytułu obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przygotowawczym.
Z.
(...)
B-c a(...)