Sąd Okręgowy w Łodzi
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 1781/18
Data wyroku: 2018-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: M. Pawłowska-Radzimierska
Słowa kluczowe: Wysokość emerytury
Podstawa prawna: art.15, art.111, art.26, art.25 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U. z 2018 poz.1270 ze zm.)

Sygn. akt VIII U 1781/18

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 26 listopada 2015 roku - znak(...)- Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2 listopada 2015 roku, odmówiłK. K.prawa do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem wynagrodzenia za lata 1969 - 1979. W uzasadnieniu decyzji ZUS podniósł, że dokumenty z okresu zatrudnienia wZakładzie (...)wŁ.nie stanowią środka dowodowego, według którego można dokonać przeliczenia podstawy wymiaru.
/decyzja - k . 163 - 164 akt ZUS/
Odwołanie od ww. decyzji w dniu 29 grudnia 2015 roku złożyła wnioskodawczyni, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez przyznanie emerytury w wysokości uwzględniającej najkorzystniejszy wariant podstawy wymiaru składek z 20 lat kalendarzowych, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu. Podniosła, że wZakładach (...)wŁ.pracowała w pełnym wymiarze czasu pracy od 14 lutego 1969 roku do 10 maja 1984 roku. Zdaniem ubezpieczonejz zachowanej dokumentacji płacowej wynika, że wynagrodzenie otrzymywane przez nią w tym okresie było wyższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę przyjmowane przez organ rentowy, co stanowi o konieczności przeliczenia postawy wymiaru emerytury.
/odwołanie - k. 2 - 8/
W odpowiedzi na odwołanie złożonej w dniu 18 stycznia 2016 roku organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Wskazał, że ustalił podstawę wymiaru emerytury w oparciu o wynagrodzenie uzyskane w kolejnych 10 latach kalendarzowych, wybranych z 20 lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym zgłoszono po raz pierwszy wniosek o przyznanie świadczenia, tj. z lat 1992 - 2001 i wskaźnik wysokości podstawy wymiaru - 67,12 %, uznając, że jest to wariant najkorzystniejszy. Podniósł, że obliczając wysokość świadczenia uwzględniono wynagrodzenia udokumentowane zaświadczeniami, uzyskane w latach 1978 - 1981, 1984 - 2001, za okres od 14 lutego 1969 do 31 grudnia 1977 roku przyjęto wynagrodzenie minimalne. Wskazał też, że w okresie od 16 lipca 1981 roku do 10 maja 1984 roku wnioskodawczyni przebywała na urlopie wychowawczym, nie uzyskując wynagrodzenia.
/odpowiedź na odwołanie - k. 2 - 3/
Wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w Łodzi VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przeliczył emeryturę wnioskodawczyniK. K.od dnia 1 listopada 2015 r. według wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 80,32 % oraz zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału wŁ.na rzecz wnioskodawczyniK. K.kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
/wyrok k.102/
Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi , na skutek złożonej przez organ rentowy apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 11 maja 2017 r. , uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Łodzi do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w postępowaniu apelacyjnym. W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny wskazał, że Sąd Okręgowy zastosował wskaźnik wysokości podstawy wymiaru (80,32%) , który nie ma związku z wysokością emerytury w granicach sporu przyjętych przez Sąd, a który może mieć zastosowanie w odniesieniu do decyzji , która wedle Sądu nie była objęta sporem. Jednocześnie Sąd Apelacyjny wskazał, że zadaniem Sądu I instancji było w tych okolicznościach określenie faktycznego zakresu sporu i w konsekwencji uściślenie, czy odwołująca zaskarża obie decyzje wydane w tej samej dacie i oparte na tej samej, przesłankowej odmowie uwzględnienia wysokości wynagrodzenia wynikającego z dokumentów przedłożonych przez ubezpieczoną, czy też wyłącznie jedną z nich. Sąd podkreślił, iż nie można przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia była wyłącznie jedna decyzja z dnia 26 listopada 2015 roku. Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że aczkolwiek jako przedmiot zaskarżenia w odwołaniu wskazano tylko jeden numer decyzji z tego dnia, to już z treści odwołania należało wyprowadzić wniosek, że skarżąca odwołuje się również od drugiej decyzji z tego samego dnia, sprzeciwiając się co do zasady ustaleniu wysokości podstawy wymiaru składek z pominięciem faktycznie uzyskanego wynagrodzenia w latach 1969-1977, do czego doszło w każdej z tych decyzji. Wobec zatem nierozpoznania istoty sporu, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku.
/wyrok k.149 oraz uzasadnienie k.150 – 160/
Na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 roku pełnomocnik wnioskodawczyni poparł odwołania od obu decyzji, wniósł o przeliczenie emerytur skarżącej zgodnie z hipotetycznym wyliczeniem ZUS i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie odwołująca wyjaśniła, że odwołanie składała samodzielnie, a jej intencją było odwołanie się od obydwu decyzji. Podała, iż obie decyzje przyszły w tej samej kopercie, miały tę samą datę i była przekonana, że odwołując się składa odwołanie od obydwu decyzji, gdyż nie zwróciła uwagi, że są inne numery każdej z decyzji. Chodziło jej o to, żeby ZUS uznał dokumenty płacowe za lata 1969-1977 i naliczył najkorzystniejszą emeryturę
Pełnomocnik ZUS wniósł o oddalenie odwołania i uznanie, że skarżąca odwołała się tylko od jednej decyzji.
/e-protokół (...):35-02:48 k 180 i k 179/.
Sąd Okręgowy w Łodzi ustalił następujący stan faktyczny:
WnioskodawczyniK. K.urodziła się (...)
/okoliczność bezsporna/
Decyzją z dnia 24 stycznia 2006 r. – znak E(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawieustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń SpołecznychprzyznałK. K.emeryturę od 3 lutego 2006 r. tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto wynagrodzenie, które stanowiło podstawę wymiaru składek z 10 lat kalendarzowych tj. od stycznia 1991 r. do grudnia 2000 r., a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 64,32 %. Podstawa wymiaru obliczona przez pomnożenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 64,32 % przez kwotę bazową 1 903,03 zł wyniosła 1 224,03 zł. Do ustalenia wysokości emerytury Zakład Ubezpieczeń Społecznych uwzględnił następujące okresy: składkowe w wymiarze 28 lat i 8 miesięcy (tj. 344 miesiące) oraz nieskładkowe w wymiarze 7 lat i 11 miesięcy ( tj. 95 miesięcy). Wysokość emerytury została obliczona poprzez: pomnożenia wartości 24 % przez kwotę bazową 1 903,03 zł, co dało kwotę 456,73 zł , pomnożenie wskaźnika 1,3 % przez ilość miesięcy składkowych tj. 344, a następnie otrzymany wynik podzielono przez 12 i pomnożono przez podstawę wymiaru o wartości 1 224,03 zł, co dało kwotę 456,73 zł, pomnożenie wskaźnika 0,7% przez ilość miesięcy nieskładkowych tj. 95, a następnie otrzymany wynik podzielono przez 12 i pomnożono przez podstawę wymiaru o wartości 1 224,03 zł, co dało kwotę 67,81 zł. Po zliczeniu uzyskanych kwot otrzymano sumę o wartości 980,74 zł.
/decyzja - plik VIII akt ZUS/
Decyzją z dnia 20 kwietnia 2009 r. – znak E(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawieustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń SpołecznychprzeliczyłK. K.emeryturę od 1 stycznia 2009 r. tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto wynagrodzenie, które stanowiło podstawę wymiaru składek z 10 lat kalendarzowych tj. od stycznia 1992 r. do grudnia 2001 r., a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 67,12 %. Podstawa wymiaru obliczona przez pomnożenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 67,12 % przez kwotę bazową 1 903,03 zł wyniosła 1 277,31 zł. Do ustalenia wysokości emerytury Zakład Ubezpieczeń Społecznych uwzględnił następujące okresy: składkowe w wymiarze 28 lat i 8 miesięcy (tj. 344 miesiące) oraz nieskładkowe w wymiarze 7 lat i 11 miesięcy ( tj. 95 miesięcy). Wysokość emerytury została obliczona poprzez: pomnożenia wartości 24 % przez kwotę bazową 1 903,03 zł, co dało kwotę 456,73 zł, pomnożenie wskaźnika 1,3 % przez ilość miesięcy składkowych tj. 344 ,a następnie otrzymany wynik podzielono przez 12 i pomnożono przez podstawę wymiaru o wartości 1 277,31 zł, co dało kwotę 476,06 zł, pomnożenie wskaźnika 0,7% przez ilość miesięcy nieskładkowych tj. 95, a następnie otrzymany wynik podzielono przez 12 i pomnożono przez podstawę wymiaru o wartości 1 277,31 zł, co dało kwotę 70,76 zł. Po zliczeniu uzyskanych kwot otrzymano sumę o wartości 1 003,54 zł.
/decyzja k.36 plik VIII akt ZUS/
Decyzją z dnia 25 lutego 2011 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ.przyznałK. K.emeryturę od 3 lutego 2011 r. tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego. W treści decyzji wskazano, że do ustalenia kwoty emerytury przyjęto: kwotę składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonej z uwzględnieniem waloryzacji w wysokości 16 321,82 zł, kwotę zwaloryzowanego kapitału początkowego w wysokości 308 746,38 zł, średnie dalsze trwanie życia tj.247,50 miesięcy. Wyliczona emerytura wyniosła 1 313,41 zł [(16 321,82 zł + 308 746,38 zł ) : 247,50]. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że z uwagi na zbieg prawa wnioskodawczyni do kilku świadczeń, na podstawie art.95 ustawy emerytalnej zawiesił świadczenie ustalone decyzją E(...).
/decyzja k.25/26 plik VI akt ZUS/
W dniu 2 listopada 2015 rokuK. K.złożyła wniosek o przeliczenie podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem wynagrodzenia za lata 1969 - 1979.
/ wniosek - k. 55 - 64 akt ZUS/
Decyzją z dnia 26 listopada 2015 roku - znak(...)- Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2 listopada 2015 roku, odmówiłK. K.prawa do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem wynagrodzenia za lata 1969 - 1979. W uzasadnieniu decyzji ZUS podniósł, że dokumenty z okresu zatrudnienia wZakładzie (...)wŁ.nie stanowią środka dowodowego, według którego można dokonać przeliczenia podstawy wymiaru.
/decyzja - k . 163 - 164 akt ZUS/
Decyzją z dnia 26 listopada 2015 roku - znak(...)- Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2 listopada 2015 roku , od dnia 1 listopada 2015 r. przeliczyłK. K.emeryturę. W treści decyzji wskazano, że do ustalenia kwoty emerytury przyjęto: kwotę składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonej z uwzględnieniem waloryzacji w wysokości 16 321,82 zł, kwotę zwaloryzowanego kapitału początkowego w wysokości 317 378,04 zł, średnie dalsze trwanie życia tj.247,50 miesięcy. Wyliczona emerytura wyniosła 1 348,28 zł [(16 321,82 zł + 317 378,04 zł) : 247,50].
/decyzja k.165 – 168 akt ZUS/
Odwołanie od ww. decyzji w dniu 29 grudnia 2015 roku złożyła wnioskodawczyni, wnosząc o przyznanie emerytury w wysokości uwzględniającej najkorzystniejszy wariant.
/odwołanie - k. 2 – 8 , oświadczenie pełnomocnika wnioskodawczyni min.00:01:35 – 00:02:48 rozprawy z dnia 27 listopada 2018 r./
Wnioskodawczyni od 14 lutego 1969 roku do 10 maja 1984 roku była zatrudniona wZakładach (...)wŁ.na stanowisku dziewiarza. Od 16 lipca 1981 roku do 10 maja 1984 roku przebywała na urlopie wychowawczym.
/okoliczności bezsporne; a nadto: świadectwo pracy - k. 4 akt ZUS; RP-7 - k. 5 akt ZUS; zeznania wnioskodawczyni - e-protokół z dnia 9 maja 2017 roku - 00:03:57 - 00:11:08 - płyta -k. 100/
Wnioskodawczyni była zatrudniona w systemie akordowym i jej wynagrodzenie było ustalane w godzinowych stawkach . Wynagrodzenie wynikające ze stawki godzinowej było niższe niż stawka akordowa. Stawka godzinowa obowiązywała w razie przestoju, awarii, gdy wnioskodawczyni nie miała sprawnej maszyny, na której mogłaby pracować. Kiedy wnioskodawczyni pracowała, obowiązywała stawka akordowa. Nie zachowały się karty płacowe określające zarobki wynikające z akordu. Wnioskodawczyni nie otrzymywała premii. Dostawała tzw. trzynastą pensję, która była inaczej ustalana dla każdego pracownika w zależności od ilości spóźnień lub nieobecności.
/układ zbiorowy - k. 125 - 136 akt ZUS, angaże w aktach osobowych - k. 35; zeznania wnioskodawczyni - e-protokół z dnia 9 maja 2017 roku - 00:03:57 - 00:11:08 - płyta -k. 100/
Wnioskodawczyni była członkiemZwiązku Zawodowego (...), Odzieżowego i Skórzanego. Z tego tytułu co miesiąc w okresie od stycznia 1972 roku do lutego 1981 roku odprowadzała składki członkowskie w wysokości 1 % zarobku brutto pomniejszonego o podatek od wynagrodzeń. Składka(...)nie była potrącana od tzw. trzynastej pensji. Składka była potrącana zarówno od wynagrodzenia akordowego, jak i ze stawki godzinowej.
/legitymacja członkowska - k. 137 - 154 akt ZUS; uchwała Centralnej Rady Związków Zawodowych z kwietnia 1958 roku - k. 121 - 124 akt ZUS; pismo - k. 51; zeznania wnioskodawczyni - e-protokół z dnia 9 maja 2017 roku - 00:03:57 - 00:11:59 - płyta -k. 100/
Do zarobków stanowiących podstawę obliczenia składki członkowskiej zaliczało się: wszelkie dodatki funkcyjne, specjalne, służbowe, wyrównawcze, premie produkcyjne, wynagrodzenie akordowe i za pracę w godzinach nadliczbowych.
/pismo - k. 51/
Wnioskodawczyni w dniu 14 lutego 1969 roku zawarła zZakładami (...)wŁ.umowę o przyuczenie do pracy w zawodzie szwaczki - łączarki. Ustalone w umowie wynagrodzenie wyniosło 4,40 zł za godzinę.
/umowa i angaż w aktach osobowych - k. 35/
Z dniem 21 lipca 1969 roku wnioskodawczyni zostało powierzone stanowisko napychaczki za wynagrodzeniem w wysokości 7,10 zł za godzinę.
/angaż w aktach osobowych - k. 35/
Z dniem 27 grudnia 1972 roku wnioskodawczyni zostało powierzone stanowisko dziewiarza za wynagrodzeniem w wysokości 8,00 zł za godzinę.
/angaż w aktach osobowych - k. 35/
Z dniem 29 października 1973 roku wnioskodawczyni zostało powierzone stanowisko dziewiarza na zastępstwo urlopowe za wynagrodzeniem 11,50 zł za godzinę.
/angaż w aktach osobowych - k. 35/
Z dniem 1 października 1976 roku wnioskodawczyni zostało powierzone stanowisko dziewiarza za wynagrodzeniem 14,50 zł za godzinę.
/angaż w aktach osobowych - k. 35/
Z dniem 1 października 1979 roku wnioskodawczyni zostało powierzone stanowisko dziewiarza maszynyS.za wynagrodzeniem 17,60 zł za godzinę.
/angaż w aktach osobowych - k. 35/
W okresie od 1 lipca do 30 września 1970 roku wynagrodzenie wnioskodawczyni za pracę wZakładach (...)wŁ.wyniosło 8.078,00 zł.
/karta zasiłkowa za 1970 rok w aktach osobowych - k. 35/
W okresie od 1 stycznia do 31 marca 1971 roku wynagrodzenie wnioskodawczyni za pracę wZakładach (...)wŁ.wyniosło 7.558,00 zł.
/karta zasiłkowa za 1971 rok w aktach osobowych - k. 35/
W okresie od 1 czerwca do 31 sierpnia 1971 roku wynagrodzenie wnioskodawczyni za pracę wZakładach (...)wŁ.wyniosło 7.984,00 zł.
/karta zasiłkowa za 1971 rok w aktach osobowych - k. 35/
W okresie od 1 lipca do 30 września 1971 roku wynagrodzenie wnioskodawczyni za pracę wZakładach (...)wŁ.wyniosło 7.658,00 zł.
/karta zasiłkowa za 1971 rok w aktach osobowych - k. 35/
W okresie od 1 stycznia do 31 marca 1972 roku wynagrodzenie wnioskodawczyni za pracę wZakładach (...)wŁ.wyniosło 10.044,00 zł.
/karta zasiłkowa za 1972 rok w aktach osobowych - k. 35/
W okresie od 1 września do 30 listopada 1973 roku wynagrodzenie wnioskodawczyni za pracę wZakładach (...)wŁ.wyniosło 7.109,61 zł.
/karta zasiłkowa za 1973 rok w aktach osobowych - k. 35/
W 1978 roku wynagrodzenie wnioskodawczyni za pracę wZakładach (...)wŁ.wyniosło 41.589 zł.
/RP-7 - k. 111 - 112 akt ZUS/
W 1979 roku wynagrodzenie wnioskodawczyni za pracę wZakładach (...)wŁ.wyniosło 56.577 zł.
/RP-7 - k. 111 - 112 akt ZUS/
W 1980 roku wynagrodzenie wnioskodawczyni za pracę wZakładach (...)wŁ.wyniosło 62.319,00 zł.
/RP-7 - k. 5 akt ZUS/
W 1981 roku wynagrodzenie wnioskodawczyni za pracę wZakładach (...)wŁ.wyniosło 47.428,00 zł.
/RP-7 - k. 5 akt ZUS/
Hipotetyczna wysokość wskaźnika wysokości podstawy wymiaru emerytury z 20 lat kalendarzowych (1970 - 1980, 1987, 1994 - 2001) wynosi 77,57 %. Hipotetyczna emerytura obliczona zgodnie z art. 53 ustawy emerytalnej od 1 listopada 2015 roku wyniesie wtedy 1.545,32 zł brutto, a po waloryzacji od 1 marca 2017 roku - 1559,03 zł.
/hipotetyczne wyliczenie II wariant - k. 75 verte wraz z załącznikami/
Hipotetyczna wysokość wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego z 10 lat kalendarzowych (1971 - 1980) wynosi 80,32 %. Kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999 roku wynosi 139.530,49 zł. Kapitał początkowy po waloryzacji na dzień przyznania emerytury wynosi 364.489,00 zł. Do wyliczenia hipotetycznej wysokości emerytury przyjęto kwoty zwaloryzowanych składek zaewidencjonowanych na koncie w wysokości 16 321,82 zł, kwotę zwaloryzowanego kapitału początkowego w wysokości 364 489 zł oraz średnie dalsze trwanie życia w ilości 247,50 miesięcy. Hipotetyczna emerytura obliczona zgodnie z art. 26 ustawy emerytalnej od 1 listopada 2015 roku wyniesie wtedy 1.787,20 zł brutto, a po waloryzacji od 1 marca 2017 roku - 1.801,49 zł.
/hipotetyczne wyliczenie II wariant - k. 75 verte wraz z załącznikami w aktach ZUS /
Wskazane powyżej hipotetyczne wyliczenia zostały wyliczone w oparciu o następujące ustalenia:
1. wnioskodawczyni otrzymywała wynagrodzenie obliczone na podstawie danych zawartych w książeczce członkowskiej związku zawodowego, przy przyjęciu, iż składka członkowska stanowiła 1% wynagrodzenia w następujących okresach:
- 01.04.1972 r. - 31.12.1972 r.;
- 01.01.1973 r. - 31.07.1973 r.;
- 01.01.1974 r. - 30.06.1974 r.;
- 01.08.1974 r. - 31.12.1974 r.;
- 01.01.1975 r. -28.02.1975 r.;
- 01.05.1975 r. - 31.12.1975 r.;
- 01.01.1976 r. - 31.12.1976 r.;
- 01.01.1977 r. - 28.02.1977 r.
2. wynagrodzenie na podstawie kart zasiłkowych obliczono w następujących okresach:
- 01.07.70 r. - 30.09.70 r. - 2.692,67 zł miesięcznie;
- 01.03.71 r. - 31.03.71 r. - 2.519,33 zł miesięcznie;
- 01.06.71 r. - 31.08.71 r. - 2.661,33 zł miesięcznie;
- 01.09.71 r. - 30.09.71 r. - 2.552,67 zł miesięcznie;
- 01.01.1972 r. - 31.03.72 r. - 3.348,00 zł miesięcznie;
- 01.09.73 r. - 30.11.73 r. -2.369,87zł miesięcznie.
3. w pozostałych okresach zatrudnienia wzięto pod uwagę stawki godzinowe wynikające z angaży tj.
- od 17.02.1969 r. – 4,40 zł
- od 21.07.1969 r. – 7,10 zł
- od 27.12.1972 r. – 8,00 zł
- od 1.12.1973 r. – 11,50 zł
- od 1.10.1976 r. do 31 grudnia 1978 r. – 14,50 zł
/hipotetyczne wyliczenie - k. 75 wraz z załącznikami/
Wnioskodawczyni otrzymywała następujące wynagrodzenia za lata 1971 - 1980:
- 1971 - 25.382,65 zł;
- 1972 - 30.744,00 zł;
- 1973 - 26.332,61 zł;
- 1974 - 30.600,00 zł;
- 1975 - 30.385,00 zł;
- 1976 - 41.700,00 zł
- 1977 - 33.952,00 zł;
- 1978 - 41.589,00 zł;
- 1979 - 56.577,00 zł;
- 1980 - 62.319,00 zł.
/hipotetyczne wyliczenie - k. 75 verte wraz z załącznikami/
Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy w Łodzi dokonał na podstawie powołanych dowodów w postaci dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym w aktach ZUS - w szczególności na podstawie zachowanej dokumentacji osobowej i płacowej zZakładów (...)wŁ., książeczki członkowskiej związków zawodowych oraz na podstawie zeznań ubezpieczonej. Sąd dysponował zaświadczeniami RP - 7 za lata 1978 - 1981, które pozwalały wprost określić wysokość wszystkich składników wynagrodzenia wnioskodawczyni w tych latach. Wynagrodzenie za pozostałe okresy możliwe było do ustalenia za pośrednictwem dokumentów takich jak legitymacja członkowska, karty zasiłkowe oraz kolejne angaże.
Poza latami 1978 - 1981 wnioskodawczyni nie wykazała dokładnej wysokości otrzymywanego wynagrodzenia z uwzględnieniem wszystkich jego składników. W okresach, w których wynagrodzenie ustalane było na podstawie angaży, nie było również możliwości ustalenia, w jakiej wysokości wnioskodawczyni otrzymywała wynagrodzenie akordowe. Nie ulega wątpliwości, że wnioskodawczyni pracowała w systemie akordowym. Z istoty tego wynagrodzenia wynika, że musiało być wyższe niż podstawowa stawka godzinowa, która określała jedynie minimum wynagrodzenia w sytuacjach przestoju na którejś z maszyn. Wnioskodawczyni nie przedstawiła jednak dodatkowych dokumentów precyzujących jego wysokość. Nie wykazała również wysokości tzw. trzynastej pensji w całym okresie zatrudnienia.
Sąd przyjął, że wyliczenia dokonane przez ZUS w II wariancie powinny zostać uwzględnione wnioskodawczyni przy wyliczaniu emerytury na podstawie art.53 ustawy o emeryturach i rentach oraz wartości kapitału początkowego oraz kwoty należnej jej emerytury na podstawie art. 26 ustawy o emeryturach i rentach.
Zważyć bowiem należy ,iż zeznania wnioskodawczyni co do wysokości jej zarobków są wiarygodne. Wnioskodawczyni pracowała w systemie akordowym, a wiec jej wynagrodzenie było faktycznie uzależnione od wydajności pracy. Niestety nie zachowały się dokumenty w oparciu, o które można by ustalić dokładne kwoty jakie zarobiła wnioskodawczyni w całym okresie zatrudnienia. Niewątpliwie należy uznać jednak za wiarygodne jej zeznania, że płaca z akordu była o wiele wyższa niż wynagrodzenie obliczone na podstawie stawki godzinowej. Przy systemie akordowym wynagradzania stawka godzinowa ma charakter gwarancyjny w tym sensie, że pracownik nie może osiągnąć zarobku niższego niż wynikający z przemnożenia stawki godzinowej przez liczbę przepracowanych godzin. Wnioskodawczyni nie mogła zatem zarobić mniej. Wnioskodawczyni podnosi zasadnie, iż przyjęcie w okresach z których nie zachowały się dokumenty płacowe – listy płac wynagrodzeń najniższych jest dla niej krzywdzące i odbiega od rzeczywistości. W ocenie Sądu zasadne są twierdzenia wnioskodawczyni, iż w spornym okresie czasu osiągała zarobki znacznie wyższe niż wynikające ze stawki godzinowej, bo była zatrudniona w systemie akordowym.
Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje:
Odwołania są zasadne i jako takie skutkują zmianą zaskarżonej decyzji.
W pierwszej kolejności Sąd zajął się ustaleniem czy wnioskodawczyni odwołuje się jedynie od decyzji, której numer wskazała w odwołaniu, czy też odwołuje się również od drugiej decyzji z tej samej daty.
Jak słusznie zauważył Sąd Apelacyjny obie decyzje zostały wydane w tej samej dacie i oparte na tej samej, przesłankowej odmowie uwzględnienia wysokości wynagrodzenia wynikającego z dokumentów przedłożonych przez ubezpieczoną. Sąd Okręgowy w całości podzielił stanowisko Sądu Apelacyjnego, iż nie można przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia była wyłącznie jedna decyzja z dnia 26 listopada 2015 roku. Co prawda w odwołaniu skarżąca wskazała tylko jeden numer decyzji z wymienionego dnia, jednakże już z treści odwołania należało wyprowadzić wniosek, że skarżąca odwołuje się również od drugiej decyzji z tego samego dnia, gdyż sprzeciwiła się co do zasady ustaleniu wysokości podstawy wymiaru składek z pominięciem faktycznie uzyskanego wynagrodzenia w latach 1969-1977, do czego doszło w każdej z tych decyzji. Jednocześnie sama wnioskodawczyni jasno podała, że odwołanie składała samodzielnie, a jej intencją było odwołanie się od obydwu decyzji. Wskazała, iż obie decyzje przyszły w tej samej kopercie, miały tę samą datę i była przekonana, że odwołując się składa odwołanie od obydwu decyzji, gdyż nie zwróciła uwagi, że są inne numery każdej z decyzji. Chodziło jej o to, żeby ZUS uznał dokumenty płacowe za lata 1969-1977 i naliczył najkorzystniejszą emeryturę. Jest to w całości wiarygodne. Skarżąca miała prawo nie zauważyć różnych numerów decyzji, zaś podnoszone przez nią zarzuty niewątpliwie dotyczą zarówno jednej, jak i drugiej decyzji. Zwłaszcza, że obie decyzje były z tego samego dnia, znajdowały się w tej samej kopercie, nie uwzględniały tych samych roszczeń skarżącej, a nadto na każdej z nich na dole podany był numer drugiej decyzji. Z tych też względów Sąd uznał, że wnioskodawczyni zaskarżyła obie decyzje.
Zgodnie zart. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2018 r., poz.1270) podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym złożono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176.
Powołany ust. 6 stanowi, że na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalnei rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.
Zgodnie z ust. 4 i ust. 5 art. 15 ustawy w celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty:
1) oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w ust. 3,w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych,
2) oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia, ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach,z zaokrągleniem do setnych części procentu,
3) oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która, z zastrzeżeniem ust. 5, stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty oraz
mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art. 19, przy czym wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%.
Jak zaś stanowi ust. 2a art. 15 jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składekw okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy.
Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy emerytalnej wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, od podstawy wymiaru ustalonej w myśl art. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego:
1) z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia,
2) z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176,
3) z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty
- a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.
Zgodnie z ust. 2 i ust. 3 powołanego przepisu wskaźnik wysokości podstawy wymiaru, obliczony na zasadach określonych w art. 15, mnoży się przez kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia, a podstawa wymiaru emerytury lub renty, ustalona na zasadach określonych w ust. 1 i 2, podlega wszystkim waloryzacjom przysługującym do dnia zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie tej podstawy.
Przepis art.53 ust.1 wskazanej ustawy stanowi z kolei, że emerytura wynosi:

1
24% kwoty bazowej, o której mowa w art.19, z zastrzeżeniem ust.3 i 4, oraz

2
po 1,3% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów składkowych,

3
po 0,7% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów nieskładkowych - z uwzględnieniem art.55.

Przy obliczaniu emerytury okresy, o których mowa w ust.1 pkt 2 i 3, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy (ust.2). Emeryturę, której podstawę wymiaru stanowi podstawa wymiaru świadczenia, o którym mowa w art.21 ust.1 pkt 1 i ust.2, oblicza się od tej samej kwoty bazowej, którą ostatnio przyjęto do ustalenia podstawy wymiaru, a następnie emeryturę podwyższa się w ramach waloryzacji przypadających do dnia nabycia uprawnień do emerytury (ust.3). Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli zainteresowany po nabyciu uprawnień do świadczenia, którego podstawę wymiaru wskazał za podstawę wymiaru emerytury, podlegał co najmniej przez 30 miesięcy ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym (ust.4). Przepisy ust.3 i 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli podstawę wymiaru emerytury stanowi podstawa wymiaru emerytury przyjętej do obliczenia świadczenia przedemerytalnego (ust.5).
Przepis art.26 wskazanej ustawy stanowi z kolei, że emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust.5 i art.183. Wiek ubezpieczonego w dniu przejścia na emeryturę wyraża się w ukończonych latach i miesiącach. Średnie dalsze trwanie życia ustala się wspólnie dla mężczyzn i kobiet oraz wyraża się w miesiącach. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" corocznie w terminie do dnia 31 marca tablice trwania życia, z uwzględnieniem ust. 3, dla wieku ubezpieczonych określonego w myśl ust. 2. Tablice, o których mowa w ust. 4, są podstawą przyznawania emerytur na wnioski zgłoszone od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego. Innymi słowy podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kapitał początkowy z uwzględnieniem waloryzacji składki i kapitału początkowego zaewidencjonowanych na koncie wnioskodawcy do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowi zaś równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku niższym niż 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn kapitał początkowy podlega przeliczeniu poprzez dodanie do okresów składkowych okresu równego różnicy pomiędzy wiekiem emerytalnym wynoszącym 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn, a faktycznym wiekiem przejścia na emeryturę.
Jak stanowi art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej prawo do świadczeń lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość.
Przytoczone zasady postępowania – w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia7 maja 2003 roku w sprawie o sygn. akt III UZP 2/03 (publ. OSNP 2003/14/338) - tak przy ustalaniu prawa do świadczenia, jak i jego przeliczaniu, pozwalają na ogólną uwagę, że zamiarem ustawodawcy było umożliwienie ubezpieczonym dokonanie wyboru, w ramach prawa, najkorzystniejszego z ich punktu widzenia okresu, z którego podstawa wymiaru składek ubezpieczeniowych, będzie stanowić podstawę wymiaru świadczenia.
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni zakwestionowała wysokość przyjętego za podstawę obliczeń emerytury wynagrodzenia otrzymywanego za pracę wZakładach (...)wŁ.. ZUS przyjął bowiem wynagrodzenie minimalne za pracę w latach, które nie były ujęte w zaświadczeniach Rp - 7. W toku niniejszego postępowania Sąd na podstawie dokumentacji osobowej wnioskodawczyni ustalił jednak inną wysokość wynagrodzenia za pracę w spornych okresach. Na podstawie dokumentów takich jak: legitymacja członkowska, karty zasiłkowe oraz kolejne angaże można było bowiem ustalić rzeczywistą wysokość wynagrodzenia, które było niewątpliwie wyższe niż minimalne.
Zgodnie z§ 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 rokusprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U.z 2011 roku, nr 237, poz. 1412) środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument, na podstawie którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia.
Należy podkreślić, że Sąd nie jest związany ograniczeniami dowodowymi określonymi dla dowodzenia przed organami rentowymi, co wynika z treściart. 473 k.p.c.i sprawia, że każdy fakt może być dowodzony wszelkimi środkami, które Sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe.
Wskazana regulacja § 21 ust. 1 powołanego rozporządzenia stanowiąca odpowiednik obowiązującego do dnia 23 listopada 2011 roku§ 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno - rentowe i zasad wypłaty tych świadczeńwyznacza kierunek postępowania dowodowego, nie oznacza jednak, aby wysokość uzyskiwanego uposażenia nie mogła być wskazana i w inny sposób, tak przy pomocy pisemnych środków dowodowych pochodzących od pracodawcy, czy też nawet dowodów pośrednich, nie wyłączając zeznań świadków - aczkolwiek wskazujących wprost na wysokość wynagrodzenia danego zainteresowanego (tak stanowi m. in. teza wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997r. - II UKN 186/97, OSNAP 1998/11/324, a także wyroki: Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 1997r. - III AUa 105/97, Apel. W-wa 1997/2/7, Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 1995 - III Aur 177/95, OSA 1996/10/32, czy Sądu Apelacyjnego Białymstoku - III Aur 294/93, PS - wkład. 1994/3/6).
Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe obejmujące analizę dostępnej dokumentacji związanej z okresami zatrudnienia wnioskodawczyni, co dało podstawę do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w świetle postawionych jej zarzutów.
Wysokości wynagrodzenia lub danego składnika wynagrodzenia nie można ustalaćw sposób przybliżony, ale pewny, na podstawie konkretnego dokumentu bądź jego kopii, który zachował się w dokumentacji osobowej ubezpieczonego. Chodzi tutaj o umowy pracę czy angaże, w których zawarte są dane dotyczące wynagrodzenia. W takim wypadku uwzględnić można składniki wynagrodzenia, które są pewne, wypłacane były w danym okresie, stałe i w określonej wysokości (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2012 r., III AUa 1555/11, LEX nr 1113058).
Informacje zawarte w dokumentacji płacowej wnioskodawczyni pozwoliły ustalić wysokość wynagrodzenia w sposób pewny. Poza zaświadczeniami Rp - 7 wnioskodawczyni dysponowała bowiem angażami, legitymacją członkowską, która zawierała informacje o wysokości składki stanowiącej 1 % zarobku brutto pomniejszonego o podatek od wynagrodzeń oraz kartami zasiłkowymi.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe ma na celu ustalić taką wysokość wynagrodzenia, jaką wnioskodawca niewątpliwie otrzymywał. Wnioskodawczyni była zatrudniona w systemie akordowym, co oznacza, że stawki godzinowe wynikające z angaży nie musiały odpowiadać rzeczywistej wysokości otrzymywanego wynagrodzenia. Jak bowiem ustalono stawki godzinowe stanowiły zagwarantowane minimum zarobku dla pracowników zatrudnionych w tym systemie. Wynagrodzenie pobierane w stawce akordowej musiało być zatem wyższe, jednak brak jest dokumentacji dotyczącej wysokości wynagrodzenia akordowego. Zachowały się jedynie angaże z informacją o stawce godzinowej. Stądw okresach, w których wynagrodzenie było ustalane na podstawie angaży, nie było możliwości ustalenia stawki akordowej.
A zatem, wynagrodzenie wnioskodawczyni wyliczone w oparciu jedynie o stawki godzinowe zawarte w angażach, bez uwzględnienia wynagrodzenia akordowego oraz innych dodatków jest niewątpliwie niższe od faktycznie otrzymywanego wynagrodzenia. Jednakże z uwagi na niemożność udowodnienia przez skarżącą wysokości rzeczywistych zarobków za sporny okres, należało przyjąć kwoty wynagrodzeń wyliczone w oparciu o stawki godzinowe wskazane w angażach przy uwzględnieniu normatywnego czasu pracy, jako kwoty minimalnych wynagrodzeń, które skarżąca niewątpliwie otrzymywała.
W okresach: 01.04.1972 r. - 31.12.1972 r., 01.01.1973 r. - 31.07.1973 r., 01.01.1974 r. - 30.06.1974 r., 01.08.1974 r. - 31.12.1974 r., 01.01.1975 r. -28.02.1975 r., 01.05.1975 r. - 31.12.1975 r., 01.01.1976 r. - 31.12.1976 r., 01.01.1977 r. - 28.02.1977 r. wnioskodawczyni opłacała składkę członkowską na związki zawodowe w wysokości 1 % wynagrodzenia brutto.
W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, nie ma żadnych przeszkód do przyjęcia zapisów legitymacji, jako podstawy wyliczenia wysokości wynagrodzeń.
Załączone do akt pismo Związków Zawodowych opisuje wprost, od jakiej kwoty wynagrodzenia były wyliczane składki, stanowiące 1 % tego wynagrodzenia, a nadto wskazuje, że z dokumentów źródłowych Związku wynika, iż składka członkowska w wysokości 1 procenta od zarobku brutto pomniejszonego o podatek od wynagrodzeń, była utrzymywana. Tym samym dotyczyła również wysokości składki w spornym okresie, co jest wiadome Sądowi również z urzędu.
W sprawie brak jest podstaw do podważania mocy dowodowej tejże legitymacji. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego składka w wysokości 1 % była obliczana od wynagrodzenia brutto. Wskazane w legitymacji kwoty składek były do siebie zbliżone. Wnioskować zatem należy, iż nawet jeśli wnioskodawczyni otrzymywała inne składniki uposażenia to nie były one uwzględniane jako składnik wynagrodzenia brutto. W Zakładzie co prawda była wypłacana tzw. 13 - ta pensja, jednakże od niej nie były odprowadzane składki związkowe. Powyższe wynika jasno z analizy legitymacji związkowej. Ta dodatkowa nagroda roczna była wypłacana w pierwszym kwartale następnego roku i stanowiła wysoką kwotę, porównywalną z miesięcznym wynagrodzeniem (co wynika wprost z przepisów). Analizując zapisy w legitymacji związkowej należy zauważyć, iż w żadnym roku składka członkowska za miesiące luty czy marzec nie była znacząco wyższa od składek za pozostałe miesiące. A zatem z całą pewnością można stwierdzić, iż składka członkowska nie była odprowadzana od dodatkowej nagrody rocznej, co również pośrednio wynika z pisma związków ( k 51).
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, po szczegółowym jego przeanalizowaniu i dokonaniu oceny wiarygodności potwierdził, w sposób nie budzący wątpliwości wysokość wynagrodzeń otrzymywanych przez wnioskodawczynię w tym spornym okresie zatrudnienia.
Zsumowane składki członkowskie za poszczególne miesiące, pomnożone następnie przez 100 dają wysokość wynagrodzeń w kolejnych okresach.
Pewne i dokładne ustalenia co do wysokości stale otrzymywanych przez wnioskodawczynię składników wynagrodzenia pozwoliły na zmianę zaskarżonych decyzji, zgodnie z niekwestionowanymi przez stronę odwołującą się hipotetycznymi wyliczeniami organu rentowego w wariancie II, zgodnie z którym, począwszy od dnia 1 listopada 2015 r. , przy ustalaniu emerytury na podstawie art.53 ustawy emerytalnej, należy uwzględnić wnioskodawczyni wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia (1970 – 1980, 1987, 1994-2001) w wysokości 77,57 %, a przy obliczaniu emerytury zgodnie z art. 26 ustawy emerytalnej należy uwzględnić wnioskodawczyni kwotę zwaloryzowanych składek zaewidencjonowanych na koncie w wysokości 16 321,82 zł, kwotę zwaloryzowanego kapitału początkowego w wysokości 364 489 zł oraz średnie dalsze trwanie życia w ilości 247,50 miesięcy. Jednocześnie, wobec faktu, że wyliczona na podstawie art. 26 ustawy emerytura okazała się wyższa od emerytury ustalonej na podstawie art.53 ustawy, Sąd Okręgowy, stosownie do treści art.95 ustawy emerytalnej, zawiesił świadczenie ustalone na podstawie art.53 ustawy emerytalnej, o czym orzekł w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku, na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart.98 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik postępowania. Sąd zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału wŁ.na rzeczK. K.kwotę 720 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd ustalił powyższą kwotę, stosownie do treści rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.) według stawek obowiązujących na datę złożenia odwołania. Sąd uwzględnił przy tym, że wnioskodawczyni odwołała się od dwóch decyzji organu rentowego z tej samej daty.

ZARZĄDZENIE
1. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawczyni.

2
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi ZUS z pouczeniem o prawie, terminie i sposobie złożenia apelacji.

3
Wypożyczyć pełnomocnikowi ZUS akta rentowe, zobowiązując do zwrotu w razie złożenia apelacji.