Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 394/17
Data wyroku: 2018-05-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Kucińska-Stanny

Sygn. aktII K 394/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 maja 2018r.
Sąd Rejonowy wG.- II Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSR Agnieszka Kucińska - Stanny
Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Bajerska
po rozpoznaniu w dniach 23.08.2017, 15.11.2017, 07,03,2018, 09.05.2018, 10.11.2017, 09.05.2018r. sprawy
z oskarżenia prywatnegoJ. K. (1)przeciwko
1.P. O. (1)– synowiJ.iT.zd.W.,urodz. (...)wG., obywatelstwa polskiego,pesel (...), nie karanego, zam.(...)/(...),(...)-(...) Ł.

oskarżonemu o to, że

I. w dniu 8 lutego 2017r. około godziny 12 dopuścił się względemJ. K. (1)naruszenia czynności narządów ciała i spowodował rozstrój zdrowia trwający nie dłużej ni ż 7 dni w wyniku szarpania, popchnięcia i uderzenia pięścią w głowę,
tj. o czyn zart. 157 § 2 kk
II. w dniu 8 lutego 2017r. około godziny 12 publicznie znieważyłJ. K. (1)krzycząc „Ty(...), teraz mąż naprawi te drzwi”; „zamknij się(...)”,
tj. o czyn zart. 216 kk
oraz z oskarżenia wzajemnegoP. O. (1)przeciwko
2.J. K. (1)zd.P.–urodz. (...)wG., córceA.iD.zd.M., obywatelstwa polskiego,pesel (...), nie karanej, zam.(...)/(...)

oskarżonej o to, że:

w dniu 8 lutego 2017r. wP.około godz. 12 znieważyła publicznieP. O. (1)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, nazywając chorym psychicznie „(...)
(...)”
tj. o czyn zart. 216 § 1 kk

O R Z E K A

I
OskarżonegoP. O. (1)uznaje za winnego tego, żew dniu 8.02.2017r. około godziny 12:00 w miejscowościP.publicznie znieważyłJ. K. (1)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe,tj. występku zart. 216 §1 kki przyjmując, że zniewagę wywołało wyzywające zachowanie sięJ. K. (1)– na podstawieart. 216 § 3 kk– odstępuje od wymierzenia kary.

II
Oskarżoną wzajemnieJ. K. (1)uznaje za winną tego, że w dniu 8.02.2017r. około godz. 12:00 w miejscowościP.znieważyła publicznieP. O. (1)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe,tj. występku zart. 216 § 1 kki przyjmując, żeP. O. (1)odpowiedział zniewagą wzajemną – na podstawieart. 216 § 3 kk– odstępuje od wymierzenia kary.

III
Ustalając, żeP. O. (1)w dniu 8.02.2017 r. po godz. 12:00w miejscowościP.poprzez szarpanie, popychanie, ściśnięcie i uderzenie ręką w okolice czołową głowyJ. K. (1)spowodował powierzchowne stłuczenie głowy oraz naruszenie czynności/funkcji(...)i tkanek miękkich – powłok ciałaJ. K. (1)na okres poniżej 7 dni, tj. występku zart. 157§2 kk, na podstawieart. 66 § 1 kk,67 § 1 kkpostępowanie karne warunkowo umarza na okres 1 (jednego) roku próby.

IV
Na podstawieart. 67§3 kkorzeka wobec oskarżonegoP. O. (1)na rzecz pokrzywdzonejJ. K. (1)nawiązkęw wysokości 500 zł. (pięćset złotych).

V
Zasądza od oskarżonegoP. O. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 zł. (sześćdziesięciu złotych) tytułem opłaty.

VI
Kosztami postępowania obciąża oskarżycieli wzajemnych.

II K 394/18

UZASADNIENIE
OskarżonyP. O. (1)zamieszkuje wraz z żonąD. O.oraz dziećmi w miejscowości(...)wmieszkaniu nr (...). Oskarżona wzajemnie –J. K. (1)zamieszkuje z rodziną w tym samym budynku, w mieszkaniu na piętrze oznaczonym numerem(...). Pomiędzy oskarżoną a rodziną oskarżonego zdarzały się drobne nieporozumienia, w szczególności dotyczące korzystania przez dzieci z miejsc na podwórku przynależnych do poszczególnych mieszkań.
(dowód: wyjaśnieniaJ. K. (1)–k. 36 akt
WyjaśnieniaP. O. (1)– k.34v
ZeznaniaJ. K. (2)– k.57v
ZeznaniaT. W. (1)– k.59v
ZeznaniaD. O.– k.61)
W dniu 8 lutego 2018r.J. K. (1)wyszła na podwórko wytrzepać dywan. Tam spotkałaT. W. (1)– matkęP. O. (1), która zajmowała się jego dziećmi. Zwróciła jej wówczas uwagę aby „nie chodziła pod jej oknami, bo ma dosyć wyzwisk i upokorzeń przez nią przed swoją wsią”.
(dowód: wyjaśnieniaJ. K. (1)– k. 36 akt
ZeznaniaJ. K. (2)– k.57v)
T. W. (1)roztrzęsiona rozmową poszła do mieszkania oskarżonego. Tam o zajściu powiadomiła swoją synową –D. O.. Ta poszła do mieszkania oskarżonej wzajemnie i spytała o powód takiego zachowania,J. K.także jej powiedziała, że „nie życzy sobie, aby jej teściowa chodziła pod jej oknami i podsłuchiwała”.
(dowód: wyjaśnieniaJ. K. (1)– k. 36 akt
ZeznaniaD. O.– k.61
ZeznaniaJ. K. (2)– k.57v-58
ZeznaniaT. W. (1)– k.59v)
D. O.wróciła do swojego mieszkania i postanowiła poczekać na męża, który około południa wrócił z pracy. Wówczas oboje udali się do mieszkaniaK.. Syn oskarżonej wzajemnie poinformował, że zeszła na podwórko, gdzie jej mąż naprawiał samochód.
(dowód: zeznaniaJ. K. (2)– k. 58 akt
ZeznaniaD. O.– k.61)
OskarżonyP. O. (1)podszedł do mężaJ. K. (1)i spytał się „dlaczego przegania ona jego dzieci ze ślizgawki”. Na to nadeszła oskarżona wzajemnie. Doszło tam do ostrej wymiany zdań, podczas którejJ. K. (1)wyzwałaP. O. (1)od „(...)” i „chorych psychicznie”, zaśP. O. (1)nazwałJ. K.„(...)”.
(dowód: wyjaśnieniaP. O. (1)– k. 35,
zeznaniaJ. K. (4)– k. 56v,
zeznaniaJ. K. (2)– k. 58,
zeznaniaD. O.– k. 61 akt)
NastępnieP. O. (1)stwierdził, że idzie do domu.J. K. (4)pozostał przy naprawianym samochodzie. ZaP. O.i jego żoną szłaJ. K. (1)oraz jej syn. W trakcie drogi oskarżeni wyzywali wzajemnie siebie i swoje rodziny.P. O. (1), wchodząc na korytarz budynku zaczął kopać nogą w kafelki, wyzywając oskarżoną wzajemnie wulgarnie i wołając, że „nie dostała tego czego chciała”, a chodziło o to, że wspólnota położyła kafelki tylko na jego części korytarza. Potem zaczął trzaskać drzwiami w korytarzu, które zostały niedawno zainstalowane i z powodu wilgoci nie domykały się. Stwierdził doJ. K.: „teraz twój mąż nierób naprawi te drzwi”.
(dowód: zeznaniaJ. K. (4)– k. 57 akt
WyjaśnieniaJ. K. (1)– k.36
ZeznaniaD. P.– k.59)
J. K. (1), która zdążyła w tym czasie wejść na schody prowadzące do jej mieszkania. Słysząc wulgarne wyzwiska w swoim kierunku, a także trzaskania drzwiami, cofnęła się. Podeszła doP. O. (1). Mówiła mu, żeby nie trzaskał drzwiami.
(dowód: zeznaniaJ. K. (2)– k. 58 akt
WyjaśnieniaJ. K. (1)– k.36
ZeznaniaD. P.– k.59
ZeznaniaT. W. (1)– k.60)
On kierował się już do mieszkania i trzymał za klamkę swoich drzwi, kiedyJ. K.zawołała: „no rusz mnie”.
(dowód: wyjaśnieniaP. O. (1)– k.35
ZeznaniaD. O.– k.61v)
P. O.złapał ją wówczas za ramiona, a następnie przytrzymując ją za prawe ramię, lewą pięścią uderzył w czoło i popchnął na ścianę, tak że upadła.
(dowód: zeznaniaJ. K. (2)– k. 58 akt
WyjaśnieniaJ. K. (1)– k.36
ZeznaniaD. P.– k.59)
Na tę sytuacjęT. W. (1)wybiegła z mieszkania i stojąc za synem, w kierunkuJ. K. (1)zaczęła machać rękami. Ta podniosła się, usiłując się przedT. W.bronić, odepchnęła ją rękoma, w których trzymała sweter.T. W.spadły wówczas okulary.
(dowód: zeznaniaJ. K. (2)– k. 58 akt)
WyjaśnieniaJ. K. (1)– k.36
ZeznaniaD. P.– k.59
Okulary nie potłukły się. Podniósł je stojący nieopodalJ. K. (2)i podałT. W. (1). Ta w jego obecności je pogniotła i o zniszczenie oskarżyłaJ. K. (1).
(dowód: zeznaniaJ. K. (2)– k. 58 akt)
Na krzykiJ. K., z podwórka przybiegł jej mąż.
(dowód: zeznaniaJ. K. (4)– k. 57 akt
ZeznaniaD. O.– 61v)
Wówczas oskarżona wzajemnie stwierdziła, że idzie zadzwonić po policję i pobiegła na górę do swojego mieszkania.
(dowód: zeznaniaJ. K. (2)– k. 58 akt)
RównieżO.wezwali policję. Funkcjonariusze najpierw poszli do mieszkaniaK..
(dowód: zeznaniaJ. K. (2)– k. 58 akt)
Oskarżona wzajemnieJ. K. (1)w wyniku zdarzenia doznała powierzchniowego stłuczenia głowy oraz naruszenia czynności/funkcji(...)i tkanek miękkich- powłok ciała na okres poniżej 7 dni. Tego samego dnia oraz dwa dni później synJ. K.zrobił zdjęcia obrażeń matki.
(dowód: zeznaniaJ. K. (2)– k. 58v-59 akt
Zdjęcia – k.5
Dokumentacja lekarska – k.6
Opinia sądowo – lekarska – k.12 akt PR 1(...).(...).D Prokuratury Rejonowej wG.)
Późnym wieczorem 8 lutego 2017r.J. K. (2)wysłał zdjęcie obrażeń mamy koleżanceK. D., pisząc jednocześnie, że oskarżonyP. O.uderzył ją, tak że ma krwiaka na czole i spuchniętą rękę.K. D.przesłała zdjęcie swojej koleżanceM. J., ta pokazała je swojej mamie –A. J., ta, z kolei,D. O., z którą się koleguje.
(dowód: zeznaniaA. J.– k. 79-80 akt)
Obie strony konfliktu starały się pozyskać świadków, którzy potwierdziliby korzystne dla nich wersje wydarzeń.
(dowód: zeznaniaM. K.– k.62v akt
ZeznaniaA. S.– k.72v
ZeznaniaT. K.– k.78v-79
ZeznaniaE. K.– k.79)
zeznaniaA. J.– k. 79-80)
P. O. (1)nie był wcześniej karany sądownie. Posiada pozytywna opinię środowiskową.
(dowód: karta karna – k. 87 akt
Wywiad środowiskowy – k.92-93)
J. K. (1)nie była wcześniej karana sądownie. Posiada pozytywna opinię środowiskową, choć jest postrzegana jako osoba niestabilna emocjonalnie i konfliktowa.
(dowód: karta karna – k. 86 akt
Wywiad środowiskowy – k. 89-91)
OskarżonyP. O. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.
Wyjaśnił, że powodem kłótni sąsiedzkich było negatywne nastawienieJ. K. (1)do jego marki –T. W. (1). Taka sytuacja miała miejsce również 8.02.2017r. Stwierdził, że to oskarżona wzajemnie –J. K. (1)używała wobec niego i jego matki słów uznanych powszechnie za obelżywe. Zaprzeczył, aby takich słów używał wobec niej. Potwierdził, że miało miejsce zajście przy drzwiach w korytarzu budynku, jednakże nie miał nawet możliwości trzaskania drzwiami. Zanegował fakt szarpania jej, popychania łapania za ramię czy uderzenia w głowę. Podał, żeJ. K.krzyczała „no, rusz mnie”. Wtedy to jego matka „wskoczyła między niego aJ.” i oskarżona wzajemnie „uderzyła ją w twarz tak mocno, że połamała jej okulary”. Stwierdził, żeJ. K.„była mocno zaskoczona, widać wystraszyła się tej całej sytuacji”. Następnie dodał: „Myślę, że dokładnie wiedziała co zrobiła i co może jej za to grozić. W tym momencie odegrała osobę poszkodowaną i zaczęła krzyczeć jeszcze bardziej, że niby została pobita”.
(dowód: wyjaśnieniaP. O. (1)– k.34v-35)
OskarżonaJ. K. (1)także nie przyznała się do popełnienia zarzuconego jej we wzajemnym akcie oskarżenia czynu.
Zaprzeczyła, by odnosiła się do oskarżyciela wulgarnymi słowami, wyzywając od „(...)” i „chorych psychicznie”. Przedstawiła swoją relację z przebiegu zdarzenia w dniu 8 lutego 2017r. Potwierdziła, że zwróciła matce oskarżonego uwagę, żeby ta „nie chodziła pod jej oknem”. Stwierdziła też, że oskarżony, gdy przyszedł na podwórko, to zaczął ją wyzywać wulgarnie od „(...)” i „(...)”. A gdy byli już w korytarzu, złośliwie trzaskał drzwiami, a potem „złapał ją rękoma, szarpał, wyzywał i jak odepchnął, to uderzył lewą pięścią w głowę, prawą cały czas trzymając za ramię”.
(dowód: wyjaśnieniaJ.kowalskiej – k. 36 akt)
Sąd dał wiarę obojgu oskarżonym odnośnie istnienia pomiędzy nimi, ich rodzinami konfliktu sąsiedzkiego na tle korzystania z poszczególnych części nieruchomości. O takich nieporozumieniach mówiłaJ. K. (1), jej mąż, matka i syn, a takżeP. O. (1), jego żona i matka. Nikt z nich nie zanegował także zdarzenia z dnia 8.02.2017r. W relacjach poszczególnych, powyżej wymienionych osób, pojawiają się jednak różnice dotyczące zachowań przede wszystkim stron procesu.
Zdaniem Sądu, wynika to nie tylko ze swoistego postrzegania rzeczywistości przez każdego człowieka, ale także z chęci przedstawienia siebie jako „ofiary” konfliktu, a nie agresora.
Sad dał wiaręJ. K. (1), która wyjaśniła, że w dniu zdarzenia zwróciłaT. W. (1)uwagę na temat chodzenia „pod jej oknami” (k.36). To dało przyczynek całej awanturze. Fakt ten potwierdzili wszyscy członkowie rodzinyO.. Również za wiarygodną uznać należało relację dotyczącą momentu wyjściaP. O. (1)na podwórko. Gdy podszedł on do męża oskarżonej wzajemnie –J. K. (4), ten - jak podał - nie odzywał się do oskarżonego. Brak reakcji na zwrócenie uwagi, według zasad doświadczenia życiowego, często wywołuje zwiększenie złości w stronie atakującej. W ocenie Sądu, taka sytuacja właśnie wystąpiła. Wreszcie złośćP. O.znalazła swe ujście, gdy na podwórko wbiegłaJ. K., poinformowana przez syna, że oskarżony chciał z nią rozmawiać (k.58). Najbardziej obiektywnie starał się powstałą atmosferę oddaćJ. K. (4), stwierdzając: „Mówili dużo rzeczy, wyzywali, ale ja się nie odzywałem”(k57). Zdaniem Sądu, świadek w ten sposób podsumowuje całe zajście, jakie przy nim miało miejsce i stwierdzenie, że „wyzywali” dotyczy obojga oskarżonych.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniomJ. K. (1), która stwierdziła, że gdy zobaczyłaP. O. (1)na podwórku przy swoim mężu, to „był agresywny, wulgarny, że aż przy ustach miał pianę” (k.36). Nie ma też powodów by wątpić w prawdziwość jej twierdzeń, że została przez niego w sposób wulgarny wyzwana. Fakt ten potwierdził także jej syn. Natomiast nie sposób uznać, że na takie zachowanie oskarżonego, oskarżona wzajemnie nie odpowiedziała w adekwatny do sytuacji sposób, czyli także wulgarnie. Przy czym wiarygodnie w tej sytuacji brzmią twierdzeniaP. O., iż został przez nią wyzwany od „(...)”, skoroJ. K.miała wiedzę, że pracował on jako strażnik miejski wG.i nosił w związku z tym mundur koloru czarnego. Ten wulgaryzm, a także kolejne wyzwisko, że oskarżony jest „psychicznie chory”, w swojej relacji potwierdziłaD. O., która wraz z mężem zeszła na podwórko (k.61).
Nie ma z kolei powodów, by wątpić w dalszą treść relacjiJ. K. (1), wyjaśniającej, iż szła zaO.(choć nie musiała) i słuchała jak oskarżony dalej wyładowywał narosłą agresję, np. tupiąc w kafelki w korytarzu, wyzywającJ. K.i stwierdzając „i tak ku…. nie dostałaś tego co chciałaś”. Takie zachowanie oskarżonego było dla oskarżonej wzajemnie czytelne. Wyjaśniła to przed Sądem, że „wspólnota nie położyła kafelek im, tylkoP. O.” (k36). O takiej reakcji oskarżonego podała takżeD. P.(k.59), co tym bardziej czyni wiarygodną w tej kwestii relację oskarżonej wzajemnie.
Również w sposób jasny i plastyczny została przezJ. K.przedstawiona sytuacja, która rozegrała się na korytarzu przed schodami prowadzącymi do mieszkaniaK.. Jest ona spójna z zeznaniamiJ. K. (2), który całe zajście obserwował ze schodów (k.58). Na temat „trzaskania drzwiami” wypowiedziała się, choć już nie tak szeroko jak oskarżona wzajemnie i jej syn, takżeD. P.(k.59). Logicznie brzmi wywód oskarżonej w zestawieniu z relacjami powyżej podanych osób, żeP. O.komentując jej męża jako „nieroba”, koniecznością naprawy zniszczonych trzaskaniem drzwi, chciał go w ten sposób skłonić do jakiejś pracy. W tej sytuacji niewiarygodnie brzmią słowaP. O., że „złapał za klamkę drzwi od korytarza, gdyż chciał je zamknąć” (k.35). Możliwe, ze taki cel ostatecznie mu przyświecał, jednak po drodze wyładowywał swą złość trzaskając nimi i komentując męża oskarżonej wzajemnie, a tym samym nie łagodził, ale eskalował konflikt. Za apogeum zdarzeń należy uznać wezwanieJ. K.: „no, rusz mnie” i złapanie jej przezP. O.za ramiona, przytrzymanie i ściśnięcie lewej ręki oraz uderzenie drugą w czoło i popchnięcie na ścianę.
O takim przebiegu zdarzeń mówi nie tylko sama oskarżona wzajemnie, ale także jej synJ.i matkaD. P.. Niewiarygodnie natomiast i w sposób zmierzający do umniejszenia winy brzmią twierdzenia oskarżonego, żeJ. K.wystraszyła się tego, że uderzyła jego matkę i dlatego „odegrała osobę poszkodowaną i zaczęła krzyczeć jeszcze bardziej” (35v). Oskarżona wzajemnie szczegółowo opisuje moment kontaktu fizycznego zT. W. (1). Tylko nieznacznie różni się on od relacji podanych przez członków rodzinyO..J. K. (1)stara się jednak usprawiedliwić swoją reakcję wcześniejszym atakiem na nią oskarżonego. Zdaniem Sądu, jej twierdzenia zasługują na danie wiary. Będąc chwilę wcześniej uderzona i popchnięta, miała prawo obawiać się kolejnego ataku i bronić przed nim. Wiarygodnie w tym kontekście brzmią słowaJ. K. (2), który opisując zdarzenie zT. W. (1)stwierdził, że po odepchnięciu jej przez jego matkę,T. W.spadły okulary, jednak nie rozbiły się. Zniszczyła je sama właścicielka, wyginając oprawki (k.58). Gdyby faktycznie zniszczyła je oskarżona wzajemnie, co stałobyT. W.na przeszkodzie zażądać za nie odszkodowania, czy podobnie jak syn wystąpić na drogę skargi prywatnej za spowodowane na twarzy zadrapanie?
Za wiarygodnością wersji zdarzeń przedstawionych przez oskarżoną wzajemnie i jej synaJ.odnośnie faktu spowodowania uJ. K.obrażeń, przemawiają załączone do akt postępowania zdjęcia, dokumentacja medyczna, a także opinia biegłego. W sposób niezamierzony przez obronęP. O., zeznania świadkaA. J., w ocenie Sądu, także potwierdziły wiarygodność twierdzeńJ. K.i członków jej rodziny. Świadek podała mianowicie, że poprzez swoją córkę weszła w posiadanie zdjęć wykonanych przez syna oskarżonej wzajemnie i opatrzonych jego komentarzem. Miało to miejsce parę godzin po zdarzeniu, w czasie, kiedyJ. K. (2)raczej nie wiedział, jakie będą dalsze losy sprawy. (k.79v-80).
Sad uznał, ze zeznaniaA. J.w pozostałej części, jak iM. K.,A. S.,T. K.iE. K.nie wnoszą do sprawy żadnych istotnych elementów, poza informacją, że obie strony konfliktu starały się zgromadzić jak najwięcej korzystnych dla siebie, choć wątpliwych pod względem wiarygodności dowodów. Powyżej wymienieni świadkowie to osoby obce, co prawda nie zaangażowane bezpośrednio w konflikt, lecz nie posiadające także żadnej wartościowej wiedzy na temat przebiegu zdarzeń.
Jako wiarygodne Sąd ocenił dokumenty informujące o odniesionych przezJ. K. (1)obrażeniach, wydane przez uprawnione do ich wystawiania instytucje. Jasna i zupełna jest także opinia biegłego odnośnie odniesionych przez pokrzywdzoną obrażeń, zawarta w aktach prokuratury rejonowej wG..
Mając na względzie powyższe rozważania oraz dokonane ustalenia, Sąd uznał, żeP. O. (1)w dniu 8.02.2017r. około godziny 12:00 w miejscowościP.publicznie znieważyłJ. K. (1)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, czym dopuścił się występku zart. 216 §1 kki przyjmując, że zniewagę wywołało wyzywające zachowanie sięJ. K. (1)– na podstawieart. 216 § 3 kk– odstąpił od wymierzenia mu kary.
Analogicznie oceniając zachowanieJ. K. (1), Sąd oskarżoną wzajemnie uznał za winną tego, że w dniu 8.02.2017r. około godz. 12:00 w miejscowościP.znieważyła publicznieP. O. (1)słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, dopuszczając się występku zart. 216 § 1 kki przyjmując, żeP. O. (1)odpowiedział zniewagą wzajemną – na podstawieart. 216 § 3 kk– odstąpił od wymierzenia jej kary.
Nadto Sąd ustalił, żeP. O. (1)w dniu 8.02.2017 r. po godz. 12:00 w miejscowościP.poprzez szarpanie, popychanie, ściśnięcie i uderzenie ręką w okolice czołową głowyJ. K. (1)spowodował powierzchowne stłuczenie głowy oraz naruszenie czynności/funkcji(...)i tkanek miękkich – powłok ciałaJ. K. (1)na okres poniżej 7 dni, tym samym dopuszczając się występku zart. 157§2 kk.
Jednakże, w ocenie Sądu stopień winy i szkodliwości społecznej opisywanego powyżej czynu oskarżonego nie jest znaczny, na co wskazuje prywatnoskargowy tryb ścigania i kwalifikacja czynu.P. O. (1)dopuścił się czynu wobecJ. K.w specyficznych okolicznościach, o których była mowa powyżej.
O ile można uznać, że w przypadku zaistnienia czynów zart. 216§1 kkpo obu stronach konfliktu, niejako „zniosły się one wzajemnie”, to już naruszenia nietykalności cielesnej dopuścił się tylkoP. O.. Nie można zatem uznać, że społeczna szkodliwość jego czynu jest zupełnie znikoma, jednakże nie jest też tak wysoka, aby mówić o wymierzeniu za powyższy czyn kary. Powodowały nim złe emocje, poczucie skrzywdzenia jego matki i złości z powodu zachowaniaJ. K. (1).
Zarzucany czyn zart. 157§1 kkjest zagrożony karą nie przekraczającą 3 lat pozbawienia wolności.
Właściwości i warunki osobisteP. O., jego dotychczasowy sposób życia, który nie był wcześniej karany sądownie, a w miejscu zamieszkania posiada dobrą opinię (co wynika z przeprowadzonego wobec niego wywiadu środowiskowego przez kuratora - k.92-93) przesądzają, zdaniem Sądu, pozytywną prognozę na przyszłość, dając gwarancję, że oskarżony nie wejdzie w ponowny konflikt z prawem i będzie przestrzegał porządku prawnego.
Zatem Sąd, na podstawieart. 66§1 i §2 kkiart. 67§1kkpostępowanie karne wobecP. O. (1)co do czynu zart. 157§2 kkumorzył warunkowo na okres 1 roku próby. Celem weryfikacji postawy oskarżonego na przyszłość, a także wobec poniesionych przezJ. K.krzywd, na podstawieart. 67§3 kk, orzekł wobec oskarżonegoP. O. (1)na rzecz pokrzywdzonejJ. K. (1)nawiązkę w wysokości 500 zł.
Na podstawieart. 628 kpkw zw. zart. 631 kpk, Sąd kosztami postępowania obciążył oskarżycieli wzajemnych. Zaś odP. O. (1)zasądził opłatę z tytułu warunkowego umorzenia postępowania.