Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 727/16
Data wyroku: 2018-04-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Urszula Salwin-Kowalczyk
Słowa kluczowe: Wyrok
Podstawa prawna: art. 177 § 1 kk

Sygn. akt: II K 727/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 kwietnia 2018 roku
Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Urszula Salwin-Kowalczyk
Protokolant – Monika Malanowska
w obecności Prokuratora – Moniki Kobryś
po rozpoznaniu dnia – 3 kwietnia 2017 roku, 9 maja 2017 roku, 22 czerwca 2017 roku , 17 sierpnia 2017 roku , 26 września 2017 roku, 16 lutego 2018 roku i 27 marca 2018 roku
sprawyR. L.s/cJ.iH. z d. B.,urodz. (...)wC.
oskarżonej/ ego o to, że: w dniu 19 lutego 2016 roku wS.,ul.(...), województwo(...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób , że kierując pojazdem markiI.onr rej. (...)spowodował nieumyślnie wypadek drogowy z pojazdemK.onr rej. (...)kierowanym przezK. W., w wyniku którego pasażerka tego pojazduJ. W.doznała obrażeń ciała w postaci : stłuczenia głowy ze wstrząśnieniem mózgu niewielkiego stopnia , powierzchownego urazu kręgosłupa szyjnego zmienionego chorobowo w postaci osteofitozy C3-C7 oraz zwężenia tarcz międzykręgowych C5/C6,C6/C7 , stłuczenia barku prawego i ręki prawej , które spowodowały naruszenie czynności narządów jej ciała na czas poniżej 7 dni , aK. W.doznał obrażeń ciała w postaci : urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu niewielkiego stopnia , powierzchownego urazu-skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa , stłuczenia odcinka piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa , pourazowe zburzenia stresowe potwierdzone konsultacjami w(...), które spowodowały naruszenie czynności jego ciała na czas powyżej 7 dni
tj. o czyn zart.177§1 kk, a w stosunku doJ. W.zart.157§2 i 3 kk

orzeka
I.oskarżonegoR. L.w ramach zarzucanego mu czynu uznaje winnym tego , że w dniu 19 lutego 2016 roku wS.,ul.(...), województwo(...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone wart. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 roku –Prawo o ruchu drogowymw ten sposób , że kierując pojazdem markiI.onr rej. (...)spowodował nieumyślnie wypadek drogowy w ten sposób , że wykonując manewr skrętu w lewo , nie zachował szczególnej ostrożności i nie upewnił się ,czy wykonywany przez niego manewr nie spowoduje zagrożenia dla pojazdu poruszającego się po pasie na który zamierzał wjechać , w wyniku czego doprowadził do zderzania z pojazdem markiK.onr rej. (...)kierowanym przezK. W., który w tym czasie wykonywał manewr jego wyprzedzania , w wyniku czegoK. W.doznał obrażeń ciała w postaci : urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu niewielkiego stopnia , powierzchownego urazu-skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa, stłuczenia odcinka piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa powodujących naruszenie czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni w myślart. 157§2 kkoraz objawów zaburzeń psychicznych pod postacią stresu pourazowego , które skutkowały rozstrojem jego zdrowia na czas powyżej 7 dni , tj. czynu zart.177§1 kki za ta tak przypisany mu czyn na podstawieart. 177§1 kkskazuje go , a na podstawieart. 177§1 kkw zw. zart. 37a kkwymierza ma karę 5 (pięciu ) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazane przez Sąd w wymiarze 20 (dwadzieścia ) godzin w miesiącu;
II.na podstawieart.46§1 kkorzeka zadośćuczynienie za doznaną krzywdę poprzez zapłatę przez oskarżonegoR. L.na rzecz pokrzywdzonegoK. W.kwoty 2000 ( dwa tysiące ) złotych ;
III.zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2645,35 (dwa tysiące sześćset czterdzieści pięć złotych trzydzieści pięć groszy ) tytułem kosztów postępowania w tym kwotę 120 (sto dwadzieścia ) tytułem opłaty .
sygn.akt : II K 727/16

UZASADNIENIE
Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie , Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 19 lutego 2016 roku około godziny 12.20 oskarżonyR. L.jechał wraz zN. M.samochodem markiI.onr rej. (...)ulicą (...)wS., gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 90 km/h. Nawierzchnia jezdni był mokra z uwagi na padający deszcz, natężenie ruchu znikome. Gdy zbliżył się doul. (...), zwolnił do prędkości około 12 km/h i nie zachowując szczególnej ostrożności , nie upewnił się czym manewrem tym nie spowoduje zagrożenia dla kierujących poruszających się po pasie ruchu , który miał przejechać, zaczął wykonywać manewr skrętu w lewo . W tym bowiem czasie manewr wyprzedzania jego pojazdu wykonywał pokrzywdzonyK. W., który jechał z prędkością około 80 km/h wraz ze swoją babciąJ. W.samochodem markiK. C.onr rej. (...)i był on w odległości ok. 25 m za pojazdem oskarżonego. Gdy stwierdził stan zagrożenia , podjął decyzję o wykonaniu manewru skrętu w lewo, jednakże doszło do zderzenia. Jego pojazd przemieścił się na lewe gruntowe pobocze , po czym zarzuciło go do rowu , a następnie koziołkując zatrzymał się na jezdni w pozycji leżącej na dachu.
W wyniku przedmiotowego zdarzenia w pojeździe oskarżonego zostało wyrwane przednie lewe koło , wgnieciony lewy przedni błotnik , połamany przedni zderzak oraz uszkodzone przednie lewe zawieszenie . Natomiast w pojeździe pokrzywdzonego został pognieciony prawy bok, pognieciony dach w przedniej części , popękana szyba czołowa , pognieciona pokrywa silnika, pognieciony prawy błotnik , urwane lusterko lewe i prawe , rozbita szyba w drzwiach przednich lewych, uszkodzone przednie zawieszenie przemieszczone do tyłu ,uszkodzona prawa obręcz, rozerwana opona , rozbita przednia prawa lampa , wyrwany prawy halogen, wystrzelone poduszko kierowcy i pasażera , prawa kurtyna , poduszka w prawym przednim fotelu. Ubezpieczyciel w związku z przedmiotową szkodą wypłacił pokrzywdzonemu odszkodowanie w kwocie 15549,50 zł.
PokrzywdzonyK. W.w wyniku powyższego wypadku doznał obrażeń ciała w postaci : urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu niewielkiego stopnia , powierzchownego urazu-skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa, stłuczenia odcinka piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa powodujących naruszenie czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni w myślart. 157§2 kkoraz objawów zaburzeń psychicznych pod postacią stresu pourazowego , które skutkowały rozstrojem jego zdrowia na czas powyżej 7 dni.
Jego zaś babcia,J. W.– stłuczenia głowy ze wstrząśnieniem mózgu niewielkiego stopnia , powierzchownego urazu kręgosłupa szyjnego zmienionego chorobowo w postaci osteofitozy C3-C7 oraz zwężenia tarcz międzykręgowych C5/C6,C6/C7 , stłuczenia barku prawego i ręki prawej , które spowodowały naruszenie czynności narządów jej ciała na czas poniżej 7 dni.
Powyższy stan faktyczny , Sąd ustalił w oparciu o : częściowo zeznania pokrzywdzonegoK. W./k-62-64,567-569/, zeznania świadków :J. W./k-569/, częściowo zeznania świadkaN. M./k- 17-18,592-594/,A. J./k-601-602/,W. O./k-617/, opinie /k-703-714,741-742,88-89,359-360,374,624-625,632-635/ oraz dokumentów w postaci :
k. 3-4 protokół oględzin miejsca wypadku
k. 5 szkic
k. 6-9v protokół oględzin pojazdów
k. 10-10v protokół z badania trzeźwości
k. 25 dokumentacja fotograficzna
k. 28-35 protokoły zatrzymania
k. 50-59, 68-75 dokumentacja medyczna
k. 156-157v sprawozdanie
k. 296-300 dokumentacja medyczna
k. 248-294 dokumentacja medyczna
k. 383-387 dokumentacja medyczna
k. 680-701 kalkulacja szkody
OskarżonyR. L.słuchany na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił , iż widział jadący za nim pojazd pokrzywdzonego ,jednakże uznał że jest na tyle daleko , że zdąży wykonać manewr skrętu w lewo. Padał wtedy deszcz , a on jechał wolno /k-422/. Oskarżony słuchany na rozprawie przed Sądem , nie przyznał się do winy. Wyjaśnił , że widział jadący za nim w odległości około 300-400 m samochód pokrzywdzonego , który zjeżdżał z wiaduktu. Przed tym jak zamierzał skręcić w lewo , włączył lewy kierunkowskaz i zaczął wjeżdżać w drogę szutrową. Gdy przednimi kołami był już na tej drodze , wówczas pojazd pokrzywdzonego , prawym przodem uderzył w lewe przednie koło jego pojazdu. Następnie zatrzymał się na dachu około 50-80 m za jego pojazdem. Po chwili wyskoczył z niego pokrzywdzony i zaczął oskarżonego wyzywać słowami wulgarnymi. Nie miał widocznych obrażeń. W jego pojeździe była też jakaś starsza pani, która również wyszła z pojazdu o własnych siłach. Oskarżony wyjaśnił nadto , że przed zdarzeniem jechał z prędkością około 30 km/h, a w chwili wykonywania manewru skrętu w lewo zwolnił prędkość do 10-15 km. Tego dnia padał deszcz , a natężenie ruchu było znikome. W wyniku tego zdarzenia w jego pojeździe został uszkodzony błotnik , wyrwane zostało koło oraz uszkodzony został zderzak. Pojazd nie został naprawiony, oskarżony go sprzedał. W/w podał nadto , że po zdarzeniu sprawdził , czy w jego pojeździe świeci się lewy kierunkowskaz i okazało się , że był włączony. Oskarżony wyjaśnił nadto , że w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do winy , albowiem wcześniej nigdy nie był na Policji. Gdy przeanalizował zdarzenie doszedł jednak do wniosku , że skoro miał włączony lewy kierunkowskaz , to nie ponosi winy za zdarzenie /k-422,566-567/.
Sąd ustalił , co następuje :
Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie dał podstawy do uznania oskarżonegoR. L.winnym popełnienia zarzucanego mu czynu. Co prawda oskarżony na rozprawie przed Sądem nie przyznał się do winy , jednakże w ocenie Sądu jego wyjaśnienia, za wyjątkiem prędkości z jaką się poruszał tego dnia , mają na celu jedynie uniknięcie odpowiedzialności karnej za zarzucany mu czyny. Za inną wersją zdarzenia , a przyjętą przez Sąd przemawiają przede wszystkim częściowo zeznania pokrzywdzonegoK. W., świadkaJ. W.oraz opinia biegłego sądowegoT. D.. I tak , pokrzywdzonyK. W.zeznał , że w dniu zdarzenia w godzinach południowych jechał swoim samochodem markiK. C.onr rej. (...)wraz ze swoją babciąJ. W.doS.od strony miejscowościS.. W/w mieli zapięte pasy bezpieczeństwa. Po zjechaniu z wiaduktu zauważył jadący przed nim pojazd oskarżonego. Gdy zbliżył się do niego na odległość około 4-5 m i jechał z prędkością około 55-60 km/h , upewnił się czy może wykonać manewr wyprzedzania , włączył lewy kierunkowskaz i zaczął wykonywać w/w manewr. Gdy praktycznie zrównał się z pojazdem oskarżonego , ten nie włączając uprzednio kierunkowskazu, skręcił w lewo. Uderzył w prawy bok jego pojazdu na wysokości prawego koła . Pokrzywdzony próbował zapanować nad pojazdem , jednakże nie udało mu się to i pojazd przewrócił się na dach. Następnie pokrzywdzony wybił boczną szybę w drzwiach od strony pasażera i wydostał się pojazdu, po czym wyciągnął z niego babcię. Oskarżony i jego pasażer nie udzielili im pomocy . Tego dnia padał deszcz , nawierzchnia jezdni była mokra. W wyniku tego zdarzenia pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci : urazu głowy , wstrząśnienia mózgu , stłuczenia wyrostka lędźwiowego i piersiowego kręgosłupa , skręcenia-zwichnięcia i naderwania stawów i wiązadeł na poziomie szyi oraz depresji pourazowej. Ubezpieczyciel uznał , że szkoda w jego pojeździe jest całkowita i wypłacił mu odszkodowanie. W pojeździe oskarżonego zostało zaś uszkodzone lewe przednie koło. W/w zeznał także , że od czasu przedmiotowego zdarzenia nie prowadzi samochodu, nie pamięta jednak czy leczył się u lekarza psychiatry oraz czy chodził na rehabilitację.
Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego , za wyjątkiem części w której podał z jaką prędkością jechał w dniu zdarzenia oraz , ze miał zapięte pasy bezpieczeństwa , albowiem w tym zakresie są one sprzeczne z opinią biegłegoT. D.oraz zeznaniami świadkaW. O.. W pozostałym zaś zakresie pokrywają się one z zeznaniami świadkaJ. W..
ŚwiadekJ. W.zeznała , że jadąc z wnuczkiem widziała jak ten upewnił się czy może wykonać manewr wyprzedzania jadącego przed nimi wolno pojazdu , włączył lewy kierunkowskaz i zaczął wykonywać w/w manewr. Gdy byli w połowie długości wyprzedzanego pojazdu , jego kierowca nie włączając kierunkowskazu skręcił w ich stronę. Świadek straciła przytomność , a ocknęła się ,gdy wnuczek wyciągał ją z auta przez okno. Według niej pokrzywdzony jechał z prędkością około 70 km/h. Tego dnia padała mżawka , a natężenie ruchu było znikome. W/w w wyniku tego zdarzenia doznała ogólnych potłuczeń ciała i wstrząsu mózgu. Świadek nie wie , czy pokrzywdzony przed zderzeniem z pojazdem pokrzywdzonego wykonywał jakieś manewry obronne. Dodała też , że oskarżony po zdarzeniu nie udzielił im żadnej pomocy.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka , albowiem uzupełniają się z zeznaniami pokrzywdzonego w części , w której Sąd obdarzył wiarygodnością.
ŚwiadekA. J.zeznał , że na miejscu zdarzenia na podstawie śladów oraz relacji jego uczestników ustalił , że oskarżony jechałulicą (...)w kierunkuulicy (...)i podczas manewru skrętu w lewo wulicę (...)zderzył się z jadącym w tym samym kierunku ruchu pokrzywdzonym , który był w trakcie wyprzedzania. Pojazd oskarżonego przodem był na drodze , w którą skręcał , zaś pojazd pokrzywdzonego leżał na dachu za tym skrętem na lewym pasie ruchu . Pojazdy te po zdarzaniu nie były przestawiane. Na miejscu zdarzenia nie było śladów hamowania. W/w nie wie z jaką prędkością poruszały się oba pojazdy , jednakże pozycja dźwigni skrzyni biegów w pojeździe oskarżonego była na biegu nr 2 , a w pojeździe pokrzywdzonego na biegu nr 5. Zarówno oskarżony , jak i pokrzywdzony twierdzili , że mieli włączone kierunkowskazy podczas wykonywania powyższych manewrów. Podobnie zeznał świadekW. O.. Dodał on , że u żadnego z uczestników tego zdarzenia ,nie widział widocznych obrażeń na ciele. Nie wie też ,czy w pojeździe oskarżonego był włączony kierunkowskaz .W ocenie świadka pojazd oskarżonego nie mógł poruszać się szybko , albowiem na skrzyni ładunkowej przewoził odpady budowlane.W/w zeznał nadto , że pokrzywdzony nie miał zapiętych pasów bezpieczeństwa , albowiem pasy te były zablokowane. Natomiast w pasach jechała jego pasażerka , bo były one zerwane lub przecięte przez strażaków.
Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków , albowiem pokrywają się co do istotnych okoliczności przedmiotowego zdarzenia , nadto mają odzwierciedlenie w sporządzonej przez nich dokumentacji.
Za sprawstwem oskarżonego przemawia także , opinia biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego , techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych i kolizji drogowychT. D.. Wynika z niej , że taktyka jazdy oskarżonego była nieprawidłowa , albowiem rozpoczynając manewr zmiany kierunku jazdy ,nie zachował szczególnej ostrożności i nie upewnił się czym manewrem tym nie spowoduje zagrożenia dla kierujących poruszających się po pasie ruchu , który miał przejechać , aby wykonać manewr skrętu w lewo w drogę gruntową. Bezpośrednio przed zdarzeniem oskarżony poruszał się prędkością około 12 km/h , a pokrzywdzony z prędkością około 80 km/h. W chwili , gdy oskarżony zaczął wykonywać manewr skrętu w lewo , pokrzywdzony był od niego w odległości około 25 m. W ocenie biegłego ocena zachowania obu kierujących zależna jest od ustalenia chwili ewentualnego włączenia lewego kierunkowskazu przez oskarżonego. Fakt jednak ewentualnego włączenia tego kierunkowskazu , nie zwalniał oskarżonego od zachowania szczególnej ostrożności. W takim też przypadku , pokrzywdzony zobowiązany był odstąpić od wykonania manewru wyprzedzania pojazdu oskarżonego po jego lewej stronie. Zdaniem biegłego bezpośrednim sprawcą przedmiotowego zdarzenia był oskarżony. Pokrzywdzony mógł się do niego przyczynić , gdyby w samochodzie oskarżonego , lewy kierunkowskaz został włączony zawczasu, czyli odpowiednio wcześniej. Biegły podał też , że samo włączenie kierunkowskazu nie oznacza bezwzględnego wykonania manewru skrętu . Jeżeli oskarżony włączył zawczasu lewy kierunkowskaz , to pokrzywdzony mógł próbować wyprzedzić go z prawej strony , a jeżeli wymiary jezdni nie pozwalałby na to , powinien zrezygnować z tego manewru. Biegły podał też , że nawet jeżeli oskarżony włączył lewy kierunkowskaz , to i tak jest sprawcą tego zdarzenia , albowiem miał łatwiejszą możliwość jego uniknięcia co wiąże się z tym , ze zmieniając kierunek jazdy był zobowiązany do zachowania szczególnej ostrożności. Z wyjaśnień zaś oskarżonego wynika , ze pojazd pokrzywdzonego widział tylko raz , gdy zjeżdżał z wiaduktu.
Sąd dał wiarę powyższej opinii , albowiem jest jasna , pełna i kompleksowa. Nadto , została sporządzona przez biegłego zgodnie z jego wiedzą i doświadczeniem.
ŚwiadekN. M.zeznał , że w dniu zdarzenia jechał z oskarżonym jego samochodem jako pasażer z przodu .Podczas jazdy był skupiony na pisaniu i wysyłaniu wiadomości SMS, sporadycznie patrzył na jezdnię. Gdy zjechali z wiaduktu , świadek poczuł uderzenie w pojazd którym jechał , a wcześniej jakiś huk. Po chwili zobaczył jak z lewej strony poboczem przejechał obok nich jakiś samochód , po czym zatrzymał się na dachu , przed ich pojazdem , na środku jezdni. Wtedy też stwierdził , że oskarżony z tej jezdni , skręcił w lewo w drogę gruntową. W/w nie wie ,czy oskarżony przed wykonaniem tego manewru patrzył w lusterko oraz czy włączył lewy kierunkowskaz , ponieważ był skupiony na telefonie. Nie wie też czy było słychać charakterystyczne pikanie kierunkowskazu. Gdy wyszedł jednak z pojazdu zobaczył , że lewy kierunkowskaz był włączony. Nie wie ,czy potem ktoś go wyłączył. Zobaczył też jak z pojazdu , który leżał na dachu wyczołgały się dwie osoby. Nie podchodzili jednak z oskarżonym do w/w pojazdu , albowiem jego kierowca strasznie krzyczał. Świadek nie widział u niego widocznych obrażeń na ciele.
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka , za wyjątkiem części, w której podał , że oskarżony włączył lewy kierunkowskaz , albowiem na tę okoliczność nie ma żadnych bezspornych dowodów. W/w szczerze podał , że nie obserwował drogi ,albowiem zajęty był pisaniem wiadomości SMS. Co prawda po zdarzeniu widział włączony w pojeździe oskarżonego lewy kierunkowskaz , jednakże nie wie , w którym momencie oskarżony go włączył, a więc czy buło to zawczasu. Świadek nie zarejestrował także charakterystycznego pikania jakie słychać po jego włączeniu. Żaden zaś z funkcjonariuszy Policji nie potwierdził, aby był on włączony , zaś pokrzywdzony i jego babcia zaprzeczyli , aby tak było. Zdaniem Sądu , gdyby oskarżony włączył przedmiotowy kierunkowskaz , to co prawda świadek nie obserwował oskarżonego i drogi , bowiem skupiony był na swoim telefonie , jednakże powinien wówczas słyszeć charakterystyczne pikanie , podczas włączania kierunkowskazu.
Sąd dał wiarę także opiniom sporządzonym przez biegłych lekarzy :M. R.orazA. M., albowiem zostały sporządzone przez biegłych zgodnie z ich wiedzą medyczną i doświadczeniem , nadto nie były kwestionowane przez żadne ze stron.
Sąd obdarzył wiarygodnością również wszystkie ujawnione na rozprawie dowody z dokumentów , albowiem zostały sporządzone przez uprawnione organy zgodnie z ich kompetencjami , nadto nie były kwestionowane przez żadną ze stron.
Mając na względzie powyższe należy uznać , że wina oskarżonego jest bezsporna oraz,że została mu udowodniona w toku przedmiotowego postępowania karnego.
R. L.został oskarżony o to , że : w dniu 19 lutego 2016 roku wS.,ul.(...), województwo(...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób , że kierując pojazdem markiI.onr rej. (...)spowodował nieumyślnie wypadek drogowy z pojazdemK.onr rej. (...)kierowanym przezK. W., w wyniku którego pasażerka tego pojazduJ. W.doznała obrażeń ciała w postaci : stłuczenia głowy ze wstrząśnieniem mózgu niewielkiego stopnia , powierzchownego urazu kręgosłupa szyjnego zmienionego chorobowo w postaci osteofitozy C3-C7 oraz zwężenia tarcz międzykręgowych C5/C6,C6/C7 , stłuczenia barku prawego i ręki prawej , które spowodowały naruszenie czynności narządów jej ciała na czas poniżej 7 dni , aK. W.doznał obrażeń ciała w postaci : urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu niewielkiego stopnia , powierzchownego urazu-skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa , stłuczenia odcinka piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa , pourazowe zburzenia stresowe potwierdzone konsultacjami w(...), które spowodowały naruszenie czynności jego ciała na czas powyżej 7 dni
tj. o czyn zart.177§1 kk, a w stosunku doJ. W.zart.157§2 i 3 kk
Sąd, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego w ramach zarzucanego oskarżonemu czynu uznał go winnym tego , że : że w dniu 19 lutego 2016 roku wS.,ul.(...), województwo(...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone wart. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 roku –Prawo o ruchu drogowymw ten sposób , że kierując pojazdem markiI.onr rej. (...)spowodował nieumyślnie wypadek drogowy w ten sposób , że wykonując manewr skrętu w lewo , nie zachował szczególnej ostrożności i nie upewnił się ,czy wykonywany przez niego manewr nie spowoduje zagrożenia dla pojazdu poruszającego się po pasie na który zamierzał wjechać , w wyniku czego doprowadził do zderzania z pojazdem markiK.onr rej. (...)kierowanym przezK. W., który w tym czasie wykonywał manewr jego wyprzedzania , w wyniku czegoK. W.doznał obrażeń ciała w postaci : urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu niewielkiego stopnia , powierzchownego urazu-skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa, stłuczenia odcinka piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa powodujących naruszenie czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni w myślart. 157§2 kkoraz objawów zaburzeń psychicznych pod postacią stresu pourazowego , które skutkowały rozstrojem jego zdrowia na czas powyżej 7 dni , tj. czynu zart.177§1 kk
Sąd, przy przyjętym opisie czynu i jego kwalifikacji prawnej ,podzielił stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 15.09.1999 r. , I KZP 26/99 z której wynika , że osoba która w wypadku w ruchu lądowym doznała obrażeń ciała lub rozstroju zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni albo jej mienie zostało uszkodzone ,nie jest pokrzywdzona w rozumieniuart. 49§1 kpk. Osoba taka nie jest więc pokrzywdzonym w sprawie o czyn zart. 177§1 kkalbowiem jej stan pokrzywdzenia wynika z wykroczenia , a nie z przestępstwa . Dlatego też Sąd uznał , żeJ. W.nie jest pokrzywdzoną w niniejszej sprawie , tym bardziej , że jest sprawa została wyłączona do odrębnego postępowania jako wykroczenie zart.86§1 kk.
Przepisart. 177 § 1 kkstanowi iż karze podlega , kto, narusza chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym , powoduje nieumyślnie wypadek , w którym inna osoba odniosła obrażenia wskazane wart. 157 § 1 kk. Przedmiotem ochronyart. 177 k.k.są najbardziej fundamentalne z wartości, za jakie należy uznać życie i zdrowie człowieka. Doktryna i orzecznictwo do najistotniejszych zasad bezpieczeństwa w ruchu zaliczają zasadę ostrożnego i rozważnego prowadzenia pojazdów – w tym szybkości bezpiecznej – oraz zasadę ograniczonego zaufania do innych uczestników ruchu. Gdy chodzi o zasadę ograniczonego zaufania, to wymaga ona, aby kierujący pojazdem bacznie obserwował drogę i innych uczestników ruchu, przewidując możliwość ich nieprawidłowego zachowaniai właściwą na nie reakcję (art. 4 prawa o ruchu drogowym). Nie jest natomiast przedmiotem ochrony bezpieczeństwo w komunikacji, które stanowi jedynie pewien specyficzny stan, charakteryzujący się brakiem zagrożeń dla wspomnianych dóbr. Zwraca uwagę fakt, że w katalogu tym zabrakło mienia, co jest wynikiem częściowej depenalizacji tzw. lekkiego wypadku komunikacyjnego. Wymogiem odpowiedzialności karnej w oparciu o znamionaart. 177 kkjest naruszenie reguł ostrożnego postępowania z dobrem prawnym. Ta cecha, charakterystyczna skądinąd dla wszystkich przestępstw nieumyślnych, doznaje w treści omawianego przepisu pewnych ograniczeń. Przy ustalaniu zakresu odpowiedzialności karnej sprawcy wypadku komunikacyjnego uwzględnić należy okoliczności przedmiotowe związane ze zdarzeniem , takie jak trudne warunki drogowe, opady atmosferyczne, siła wiatru, stan drogi lub innego szlaku komunikacyjnego itp. Na uwzględnienie zasługują również liczne okoliczności związane z cechami pojazdu prowadzonego przez sprawcę, na przykład zły stan techniczny, o ile rzecz jasna nieprawidłowości w tym zakresie nie zostały sprowadzone przez kierującego. Krąg stawianych sprawcy wymogów odnoszony jest do pewnego zgeneralizowanego wzorca normatywnego ; może on przybrać formę standardową („rozsądny obywatel”) lub kwalifikowaną („dobry kierowca”), zależeć to będzie od istoty badanego zdarzenia i roli, jaką odegrał sprawca (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1995 r., III KRN 20/95, PiP 1996, z. 6, poz. 105). Znamieniem strony przedmiotowej spowodowania wypadku jest naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu. Pojęcie tych zasad obejmuje zarówno zasady ujęte w przepisach prawa drogowego lub regulujących komunikację kolejową, wodną lub powietrzną, jak też wynikające z istoty bezpieczeństwa w ruchu zasady prakseologiczne odnoszące się do danej sfery ruchu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 II 1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975, nr 3, poz. 33). Zasady bezpieczeństwa dotyczące ruchu drogowego określone zostały wustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym(tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu może być zarówno umyślne, jak i nieumyślne, natomiast wynikające stąd skutki dotyczące życia, zdrowia lub mienia muszą być objęte winą nieumyślną. Przesądza to o kwalifikacji wypadku komunikacyjnego jako występku nieumyślnego. Podmiotem występku spowodowania wypadku komunikacyjnego - ze względu na znamię naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu - może być jedynie uczestnik ruchu, którego dotyczy obowiązek przestrzegania tych zasad, a więc kierujący pojazdem mechanicznym, pieszy, woźnica, rowerzysta, osoba prowadząca kolumnę pieszych i in. (por. K. Buchała, w: A. Zoll (red.),Komentarz 2, wyd. 1999, s. 394). W zależności od skutków rozróżnia się zwykły i ciężki wypadek. Wedługart. 177 § 1 kkze zwykłym, zwanym też średnim wypadkiem mamy do czynienia, jeżeli jego skutkiem jest uszczerbek na zdrowiu osoby innej niż sprawca, polegający na naruszeniu czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia przez okres przekraczający 7 dni (tj. skutek określony wart. 157 § 1 k.k.). Zgodnie zaś z art. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06,1997 r. –Prawo o ruchu drogowym- kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności. Kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony.
Bez wątpienia oskarżony swoim zachowaniem w dniu zdarzenia naruszył powyższe przepisy , albowiem wykonując manewr skrętu w lewo nie zachował szczególnej ostrożności o czym świadczy chociażby fakt , że jak sam wyjaśnił tylko raz patrzył w lusterko , w którym widział w oddali jadący samochód , w związku z tym nie upewnił się czy wykonywany przez niego manewr nie spowoduje zagrożenia dla pojazdu poruszającego się po pasie , na który zamierzał wjechać i doprowadził do zderzenia z pojazdem pokrzywdzonegoK. W.w następstwie czego ten doznał rozstroju na czas powyżej 7 dni.
Z tych też względów , Sąd na podstawieart.177§1 kkw zw. zart. 37 a kkskazał oskarżonego na karę 5 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele na cele społeczne wskazane przez Sąd w wymiarze 20 godzin w miesiącu.
Powyższa kara jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu przez Sąd czynu.
Przy wymiarze tej kary jako okoliczności łagodzące , Sąd wziął pod uwagę dotychczasową niekaralność oskarżonego /k-727/. Natomiast jako okoliczności obciążające – znaczną społeczną szkodliwość zarzucanego mu czynu.
Sąd na podstawieart. 46§1 kkorzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoK. W.zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie 2000 zł. Zdaniem Sądu kwota ta jest adekwatna do skutków jakie w/w odniósł w wyniku tego zdarzenia.
O kosztach postępowania , Sąd orzekł na podstawieart. 627 kpk.