Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 220/17
Data wyroku: 2018-05-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Justyna Krzysztofik-Skrzydłowska
Słowa kluczowe: Domniemanie niewinności
Podstawa prawna: 1 § 3 kk

Sygn. akt II K 220/17
2 Ds. 120/2017

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 maja 2018 r.
Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim II Wydział Karny w składzie:
PrzewodniczącySSR Justyna Krzysztofik - Skrzydłowska
Protokolant Joanna Gaweł - Wojciechowska
bez udziału Prokuratora
po rozpoznaniu w dniu 30.08.2017r., 21.09.2017 r., 12.10.2017 r., 11.04.2018 r. , 09.05.2018 r., 16.05.2018 r.
sprawyŁ. K.
urodz. (...)wL.
synaT.iD.zd.M.
oskarżonego o to, że:
w nocy na 23 marca 2017r. wG., w województwie(...), w salonie gier 777 naul. (...), demonstrując kij i grożąc jego natychmiastowym użyciem, zażądał odM. K.wydania pieniędzy z sejfu, następnie wobec odmowy, kopiąc, uszkodził drzwi wejściowe do pomieszczenia służbowego, do którego wszedł i ponowił żądanie wydania pieniędzy, w wyniku czego pokrzywdzona, doprowadzona do stanu bezbronności, obawiając się o własne życie, wydała pieniądze w kwocie 1500 zł, które zabrał w celu przywłaszczenia, na szkodęM. S., przy czym czynu tego dopuścił się po odbyciu w części kar pozbawienia wolności a to 3 lat, w okresie od 30.01.2013 r. do 16.10.2014 r., orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze IIIK 34/13 z 24.05.2013r. za czyn zart. 280 § 1 kkoraz 2 lat i 6 miesięcy w okresie od 28.06 do 21.10.2016 r., orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim, IIK 388/16 z 21.10.2016 r. za czyn zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.

tj. o czyn zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kk

I
na podstawieart. 1 § 3 kkoskarżonegoŁ. K.uniewinnia od popełnienia zarzucanego czynu;

II
na podstawieart. 230 § 2 kpkzwraca oskarżonemu rzeczy w postaci spodni niebieskich typu jeans oraz kurtki koloru popielatego opisane w spisie na k. 58 akt;

III
na podstawieart. 632 pkt 2 kpkkosztami procesu obciąża Skarb Państwa;

IV
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. K.kwotę 2280 zł i dalsze 524,40 zł podatku VAT tytułem nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu.

Sygn. akt II K 220/17

UZASADNIENIE

SĄD REJONOWY USTALIŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY:
W nocy na 23 marca 2017r. wG.w godz. 02.27-02.40 w salonie gier 777 naulicy (...)doszło do rozboju. Sprawca demonstrując kij do golfa i grożąc jego natychmiastowym użyciem zażądał od pracownicy kasyna gier –M. K.wydania pieniędzy z sejfu. Następnie wobec odmowy, kopiąc uszkodził drzwi wejściowe do pomieszczenia służbowego, do którego wszedł ponowił żądanie wydania pieniędzy, w wyniku czegoM. K.doprowadzona do stanu bezbronności, obawiając się o własne życie, wydała pieniądze w kwocie 1500 zł ( w banknotach o nominałach 100 zł, 20 zł i 10 zł), które to napastnik zabrał w celu przywłaszczenia.
( dowód: zapis zdarzenia utrwalony na pendrive –k. 62-63, 65, protokół odtworzenia zapisu video –k. 177-178, częściowo zeznania świadkaM. K.– k. 8, 45-49, 103, 153, 184-185, 277 verte-279, 405 verte – 406 verte, częściowo zeznania świadkaŁ. M.– k. 30-33, 172 verte, 311 verte-313, częściowo zeznania świadkaG. W.– k. 175 verte, 316, częściowo zeznania świadkaK. U.- k. 173 verte, 315 verte-316, protokół oględzin miejsca –k. 11-13, opinia biegłego – k. 147-156, treść notatników służbowych – k. 330 )
Tamtej nocy mieszkaniecG.–Ł. K.nie przebywał przez cały czas w miejscu swego zamieszkania. Spotykał się ze znajomymi. Ubrany był w ciemnego koloru jeansy i jednolitą kolorystycznie bluzę w odcieniu brązowym. Około godziny 23:00 przebywał w miejscu zamieszkaniaR. G., gdzie doszło pomiędzy nim, a jego byłą dziewczynąA. K.do sprzeczki, w następstwie którejŁ. K., kiedy dziewczyna kierowała samochodem, wyskoczył na środek jezdni, następnie wskoczył na pokrywę silnika pojazdu i uderzył w szybę, po czym spadł na jezdnię.
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoŁ. K.– k. 68-69, 85-87, 275 verte-277, zeznania świadkaA. K.- k. 279 verte-280, zeznania świadkaŁ. M.- k. 31-32, 172 verte, 311 verte-312, zeznania świadkaR. G.– k. 115-116, 281-282)
Po zajściu na drodzeŁ. K.poszedł do swojego sąsiadaM. O., gdzie zastał byłą dziewczynęA. P.,S. K.orazB. K. (1). Obecni tam spożywali piwo. Około północyB. K. (1)orazŁ. K.opuścili mieszkanie znajomego.
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoŁ. K.– k. 68-69, 85-87, 275 verte-277, zeznania świadkaM. O.- k. 37-39, 279-279 verte, zeznania świadkaS. K.– k. 112-112 verte, 280 verte-281, zeznania świadkaB. K. (1)-k. 110 verte, 313 verte-314, zeznania świadkaA. P.k. 169 verte, 314 verte-315 verte)
Ł. K.udał się na spotkanie zG. F.- właścicielem pojazdu, który uszkodził, gdy kierowała nimA. K.i odbył rozmowę odnośnie konieczności zwrotu pieniędzy za uszkodzenie. Ustalono kwotę na 200 zł.
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoŁ. K.– k. 68-69, 85-87, 275 verte-277, zeznania świadkaG. F.–k. 78-79, 280-280 verte, zeznania świadkaD. G.–k. 314, częściowo –k. 138-139, zeznania świadkaB. K. (2)– k. 313, częściowo- k. 132 verte, notatka –k.5 )
Po spotkaniu zG. F.,Ł. K., ponownie udał się doM. O.. Dał, przebywającym tam nadalS. K.iA. P.banknot o nominale 50 zł, by te udały się do stacji paliw na zakupy. Po ich zrobieniu i przekazaniuŁ. K., dziewczyny oddaliły się.
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoŁ. K.– k. 68-69, 85-87, 275 verte-277, zeznania świadkaM. O.- k. 37-39, 279-279 verte, zeznania świadkaS. K.– k. 112-112 verte, 280 verte-281, zeznania świadkaA. P.k. 169 verte, 314 verte-315 verte)
O godzinie 03.18Ł. K., po opuszczeniu mieszkania sąsiadaO., przesłałG. F.wiadomość SMS, że ma dla niego pieniądze, zaś o godz. 03:46, że pieniądze wrzucił do skrzynki na listy. Przekazał w powyższy sposób uzgodnioną gotówkę w banknotach o nominałach: jeden 100 zł i dwa po 50 zł. Przypadkowo spotkał wówczas w drodze znajomychD. G.iB. K. (2).
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoŁ. K.– k. 68-69, 85-87, 275 verte-277, zeznania świadkaG. F.–k. 78-79, 280-280 verte, zeznania świadkaA. K.-k. 279 verte- 280 )
Po tymŁ. K.powrócił do mieszkaniaM. O.. Następnie został poinformowany telefonicznie przezR. G., że jest podejrzewany przez pracownicę kasyna gier 777M. K.o dokonanie napadu.Ł. K.udał się wówczas do kasyna. Przebywając tam wtowarzystwie (...)usłyszał od pokrzywdzonej, że to nie był on. Pozostał w lokalu i grał. Po pewnym czasie przybyła na zgłoszenie telefoniczneM. K.policja, dokonała zatrzymaniaŁ. K..
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoŁ. K.– k. 68-69, 85-87, 275 verte-277, zeznania świadkaM. K.– k. 8, 45-49, 103, 153, 184-185, 277 verte-279, 405 verte – 406 verte, zeznania świadkaŁ. M.– k. 30-33, 172 verte, 311 verte-313, zeznania świadkaR. G.– k. 115-116, 281-282, protokół oględzin osoby –k. 16-22, protokoły przeszukania –k. 53-54, 56-58, 60-61, 144-145, protokół oględzin odzieży- k. 135-138 )
Ł. K.ma obecnie 33 lata. Z zawodu magazynier, przed zatrzymaniem utrzymywał się z dorywczo podejmowanych prac remontowych i uzyskiwał miesięczny dochód w wysokości ok. 3000 zł. Pracował przez pewien okres czasu poza granicami kraju, a po powrocie do Polski w szczególności na przełomie 2016 i 2017 roku przeprowadzał remont pomieszczeń mieszkalnych u znajomejV. Z.. Nadto na początku 2017r. opiekował się ciotkąE. K., przebywającą w miejscu swego zamieszkania wG., która po przebytym zabiegu operacyjnym poruszała się o balkoniku. Ma wadę wzroku –zeza obu oczu. Po uprzednim opuszczeniu zakładu karnego nie spłacał zadłużenia powstałego w związku z nieregulowaniem czynszu w zajmowanym mieszkaniu. Zarobione pieniądze wydawał na własne bieżące potrzeby, bawił się.
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoŁ. K.– k. 68-69, 85-87, 275 verte-277, zeznania świadkaE. K.– k. 374, zeznania świadkaV. Z.-k. 106, 280, pisma dotyczące zadłużenia – k. 179-180 )
Ł. K.był uprzednio karany sądownie, w szczególności dwukrotnie za przestępstwo rozboju.
( dowód: dane o karalności –k. 98-99a, 379-381, odpis wyroku –k. 254-255 )
Był znanyM. K.z racji pobytów w kasynie gier. Nie grywał jednak często.
( dowód: zeznania świadkaM. K.– k. 8, 45-49, 103, 153, 184-185, 277 verte-279, 405 verte – 406 verte )
Krótko przed dniem 23 marca 2017r.Ł. K.utracił posiadany wcześniej złamany kij do golfa. Do utraty doszło w trakcie sprzeczki z innym mieszkańcemG.–P. N., który kij ten zabrał.
( dowód: wyjaśnienia oskarżonegoŁ. K.– k. 68-69, 85-87, 275 verte-277, zeznania świadkaP. N.- k. 314-314 verte, zeznania świadkaW. Ż.– k. 373 verte-374)
Ł. K.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa rozboju. W trakcie śledztwa podał, że w nocy z 22 na 23 marca 2017r. od godz. 23:00 przebywał u sąsiadaM. O., gdzie spożywał piwo. Następnie pomiędzy godziną 3, a 4 udał się na spotkanie zG. F., by oddać mu pożyczone pieniądze, wówczas też spotkał przypadkowo znajomych :D. G.iB. K. (2). Po wrzuceniu do skrzynki na listy pieniędzyG. F.w banknotach 100 zł i dwóch po 50 zł, powrócił do mieszkaniaM. O.. Tam też telefonicznie dowiedział się od znajomegoR. G., że pracownica salonu gier twierdzi, że chyba on dokonał kradzieży pieniędzy z salonu. Myśląc, że to żart udał się doR. G., a następie wraz z nim do salonu gier. Na miejscu przebywającyŁ. M.twierdząc, że widział napastnika podał, że to na pewno nie był oskarżony. Po ok. 30 minutach doszło do zatrzymania oskarżonego w salonie gier przez policję. Oskarżony podkreślał, że nie uciekał, nie chował się, siedział w salonie, a zarzucanego czynu nie dokonał. W toku drugich wyjaśnień podtrzymał relację poprzednią, a dalej na pytania Prokuratora wyjaśniał w szczególności, że po przybyciu do salonu zwrócił się do pracującej tam paniM.z pytaniem, czy to nie żart. Pracownica wskazała na wyłamane drzwi, zmierzyła oskarżonego od stóp do głów, po czym wskazała, iż powiedziała policji, że zrobił to oskarżony, ale nie jest tego pewna. Gdy doszło do zatrzymania przez Policję pracownica nie miała nic przeciwko podejmowanej czynności, nie interweniowała. Złożył wyjaśnienia także na okoliczność pochodzenia pieniędzy, które oddałG. F.. Podał mianowicie, że były to pieniądze z racji podejmowanej dorywczo pracy uV. Z., którą rozpoczął w lutym, a zakończył początkiem marca 2017r. uzyskując łącznie 4700 zł, gdzie ostatnia część wypłaconej należności wyniosła 1100 zł. W dniu napadu natomiast pokłócił się zA. K., ta próbowała go przejechać toteż skoczył na przednią maskę pojazdu, a po tym upadł na ziemię. Pojazd, którym kierowała należał doG. F., któremu oddać miał pożyczone pieniądze i któremu także musiał zapłacić za uszkodzoną szybę. Uzgadniając z wymienionym, że odda tego dnia 200 zł, tak uczynił wrzucając gotówkę do skrzynki na listy. Wskazał również osoby, które przebywały uM. O.tj.A. P.,S. K.. Dodał także, że w dzień 22 marca 2017r. był w lokalu, gdzie nocą doszło do napadu.
Na rozprawie głównej składając obszerne wyjaśnienia przedstawiał przebieg nocy z 22 na 23 marca 2017r. w sposób zbieżny z wyjaśnieniami poprzednimi. Dodał, że uM. O.był zdenerwowany sytuacją, w trakcie którejA. K.twierdziła, że go przejedzie. Uściślił także, że owej nocyG. F.widział ok. 01.00, gdzie ustalił sumę, jaką ma zapłacić z uszkodzony samochód. Po tym wrócił do mieszkaniaO.radził się sąsiada, co w tej sytuacji ma zrobić, sąsiad proponował, by porozumiał się zA. K., pomyślał, że znajdzie w mieszkaniu 200 zł, by oddaćF., po czym do wymienionego zadzwonił i wyszedł przekazać gotówkę, którą z uwagi na fakt, żeG. F.nie odbierał telefonu i nie otwierał drzwi, wrzucił do skrzynki na listy. Po tym powrócił doO.i tam telefonicznie dowiedział się o napadzie na kasyno i o twierdzeniach pracownicy, iż to on dokonał rozboju. Dodał również, że w trakcie rozmowy w kasynieM. K.podała, że sprawca miał kij do golfa, oskarżony zaś kij do golfa kiedyś posiadał, lecz został mu zabrany cztery dni wcześniej w trakcie awantury przezP. N.i nie oddany. Twierdził, że nie mając niczego na sumieniu po powrocie z innego kasyna, które było zamknięte, przebywał w tym akurat kasynie i tu został zatrzymany przez policję. Do kasyna tego uczęszczał często.
Odnośnie sytuacji finansowej podtrzymał wyjaśnienia w zakresie remontu, wykonywanego uV. Z.i dodał, że mieszkał w zadłużonym mieszkaniu, czynszu nie płacił od września 2016r. , bowiem po powrocie z zagranicy gdzie przebywał zarobkowo, spłacał zadłużenie na innym mieszkaniu – kuzynki. Kiedy wyszedł z więzienia – bawił się. Wskazał też na nieprozumienia zV. Z.odnośnie rozliczenia za wykonany remont. Dodał również, że w mieszkaniuO.przebywałB. K. (1), lecz wyszedł wcześnie, być może z uwagi na zachowanie oskarżonego, który był zdenerwowany zdarzeniem z udziałemA. K..

SĄD ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
Kompleksowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie daje przekonujących podstaw do poczynienia pozytywnych ustaleń w zakresie sprawstwa i winyŁ. K.stojącego pod zarzutem popełnienia rozboju w nocy z 22 na 23 marca 2017r. w kasynie gier 777 wG..
Kluczowe znaczenie dowodowe w sprawie miały zeznania pokrzywdzonejM. K., która przebywając w bliskiej odległości przez pewien okres czasowy z napastnikiem koncertowała się na wskazaniu własnych spostrzeżeń co do osoby i jej charakterystycznych cech. Weryfikacja treści każdorazowych zeznańM. K.jednak, które nie pokrywają się, prowadzi do oceny , że brak w nich kategoryczności i konsekwencji. Kategoryczność natomiast zeznań, pełne przekonanie dające się obiektywnie uzasadnić w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego to te wymogi, które musiały być spełnione by móc uznać zeznania za pełnowartościowy dowód. Skoro zaś zeznania pokrzywdzonej oceniane jako całość nie są konsekwentne, nie przekonują toteż nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do ustalenia winy i sprawstwa oskarżonego.
Powtarzane za każdym razem okoliczności dotyczące gestów, sposobu poruszania się i zachowania nie pozwalały na pewną identyfikację napastnika jakoŁ. K., bowiem jednocześnie w opisie napastnika pojawia się rażąca rozbieżność.
Pierwsze spontaniczne zeznaniaM. K.w zakresie przedstawienia ubioru napastnika nie korespondują z ubiorem sprawcy, jaki utrwalony został na zapisie kamery zamontowanej w lokalu. Zmieniony opis ubioru – na zbieżny z tym, jaki prezentuje utrwalony zapis kamery pojawia się w drugich zeznania pokrzywdzonej, tyle, że złożenie tych zeznań poprzedzało oglądnięcie przez pokrzywdzoną zapisu kamery, a przy tym zeznania te są chwiejne.M. K.w drugich zeznaniach pod wątpliwość przy tym poddaje bowiem osobę sprawcy. Trzecie zeznania składane na dalszym etapie śledztwa nawiązujące do treści poprzednich przedstawiają stanowisko pokrzywdzonej, w którym konkretyzuje ona szczegółowo powody, dla których przekonana jest o sprawstwie oskarżonego. Następnym zeznaniom – składanym podczas pierwszego przesłuchania w toku rozprawy tej stanowczości znów brak. Pokrzywdzona podaje , że sprawcę rozpoznała i jednocześnie zastrzega, że mogła być to kobieta, mógł to być mężczyzna. Dalej opisuje własne argumenty mające przemawiać za przekonaniem, że chodzić może o oskarżonego. Na rozprawie ostatniej, słuchana przez Sąd po raz drugi przy jednoczesnym tym razem odtworzeniu zapisu kamery, ponownie prezentuje stanowisko kategoryczne wskazując, że napastnikiem jestŁ. K..
Zdaniem SąduM. K.wskazując na oskarżonego jako sprawcę, którego rozpoznać miała po charakterystycznym dla niego gestykulowaniu, podrygiwaniu, zstępowaniu z nogi na nogę, istotnie takie cechy mogła obserwować i w trakcie rozboju i w okresie wcześniejszym, kiedy to oskarżony często bywał w kasynie w towarzystwie kolegów. Z punktu widzenia zasad logiki jasnym jest, że skoro sprawca był zamaskowany jego spersonalizowanie było możliwe na podstawie wykonywanych gestów, ruchów, czy sylwetki, zwłaszcza przez osobę, która znała go wcześniej. Oczywistym wydaje się także, że w takiej sytuacji świadek zdarzenia może snuć wątpliwość co do rozpoznania napastnika, skoro jak sama podkreśla, twarzy jego nie widziała. Inną rzeczą jest jednak ustalenie na tle całokształtu materiału dowodowego, czy dowody dają sądowi podstawy do przekonania, że istotnie obiektywnie oceniając te a nie inne cechy sprawcy mogły decydować o jego słusznej identyfikacji. W rozpoznawanej sprawie Sąd takiego przekonania nie nabrał.
Mianowicie jak wytłumaczyć, że z jednej stronyM. K.cały czas podaje, iż rozpoznała, czy też w sposób wysoce prawdopodobny przypuszcza, że wykonywane przez napastnika gesty, ruchy wskazują na oskarżonego, skoro zeznaje zmiennie na okoliczność opisu jego ubioru. Skoro sama podaje, że miała czas, by sprawcy się przyglądnąć, oświetlenie wewnątrz kasyna było do tego wystarczające, a przy tym zapis kamery ujawnia, że przez stosunkowo długą chwilę istotnie świadek znajdowała się w bliskiej odległości od napastnika i te okoliczności faktycznie dawały możliwość przyjrzenia się osobie, dlaczego nie potrafiła i to bezpośrednio po zdarzeniu opisać odzieży, jaką miał na sobie napastnik, przedstawiając ją odmiennie od tej jaka utrwalona została na zapisie kamery. Chodzi tu o kurtkę, w jaką ubrany był napastnik. W pierwszych zeznaniach, które zawsze w tego rodzaju sprawach, gdy chodzi o zajście niespodziewane i dynamiczne mają najistotniejsze znaczenie,M. K.wskazywała, że sprawca ubrany był w kurtkę koloru jasnego, popielatego. Sprawca, jak wynika z zapisu kamery, miał na sobie kurtkę trzykolorową w poprzeczne, szerokie, kontrastowe pasy. Gdyby chodziło o różnicę w odcieniu koloru, gdyby za każdym razem opis kurtki wskazywał na pewne kontrasty, czy wzory można by tłumaczyć rozbieżność w szczegółach jako determinowaną strachem, czy zaskoczeniem. Opisana jako jasna i popielata kurtka, która w rzeczywistości była w kontrastowe pasy, nie może oznaczać małoznaczącej rozbieżności znajdującej logiczne uzasadnienie. W trakcie ostatnich zeznań z resztą samaM. K.tej rozbieżności nie potrafiła wytłumaczyć. Dodać wypada, że opis odzieży pojawiający się w pierwszych zeznaniach składanych jeszcze w kasynie zaraz po przybyciu policji na zgłoszenie rozboju, jak i notatce policyjnej ( k. 1 ), był na tyle przekonujący i konkretny, że podjęto czynność przeszukania miejsc zamieszkiwanych przez typowanego na sprawcęŁ. K.i zabezpieczono spodnie oraz kurtkę odpowiadające opisowi, tyle, że po zatrzymaniu rzeczy nikt nie potwierdził, że w tą odzież ubrany był sprawca.M. K.w toku rozprawy wprost wskazała, że nie jest to ta odzież.
Wprawdzie każde kolejne zeznaniaM. K.zawierają opis odzieży, gdzie świadek wskazuje na trzykolorową kurtkę i w tym zakresie kolejne zeznania się pokrywają, lecz po pierwsze rozbieżności pomiędzy pierwszymi składanymi spontanicznie zeznaniami, a kolejnymi pokrzywdzona przekonująco nie była w stanie wytłumaczyć, a po drugie, jak wynika z jej pierwszych zeznań składanych w toku rozprawy, po pierwszym przesłuchaniu obejrzała wraz z osobą, która przyjechała do automatów i miała dostęp do zabezpieczenia zapisy kamer. Dopiero po zapoznaniu się z tymi zapisami dochodziło do kolejnych przesłuchańM. K.i jasnym dla Sądu w tak kształtującej się sytuacji jest, że pokrzywdzona przedstawiając w późniejszej fazie postępowania odmiennie ubiór kierowała się, sugerowała odtworzonym wcześniej zapisem. Oznacza to dla Sądu jednoznacznie, że moment rozboju nie pozwolił pokrzywdzonej w sposób pewny opisać osoby sprawcy, a jeśli tak, to powoływane przez świadka cechy jako charakterystyczne świadczące o tożsamości napastnika, a dotyczące podrygiwania, gestykulacji także nie mogą być przyjmowane jako pewne dowody sprawstwa oskarżonego. Wprawdzie w zakresie opisywanych gestów wersja pokrzywdzonej pozostaje niezmienna, ale skoro chodzi o bezpośredniego świadka, który obecny był podczas całego zdarzenia, oceniać należało pod kątem pewności i tym samym wiarygodności całą treść zeznań. Dochodzi w sprawie do sytuacji, że świadek w tych samych okolicznościach przedstawiając charakterystyczny sposób zachowania, nie potrafi określić ubioru napastnika i nie potrafił logicznie podać powodów rozbieżności w opisie odzieży.
W powyższych okolicznościach dziwi i inna kwestia. W wyjaśnieniachŁ. K.( k. 87 ) zawarto uwagę dotyczącą charakterystycznej cechy oskarżonego dotyczącej narządu wzroku. U oskarżonego występuje zez obu oczu. Jeśli nawet wada ta nie jest zauważalna od razu dla każdego, skoro pokrzywdzona znała oskarżonego wcześniej, w trakcie rozboju przebywała od sprawcy w bliskiej odległości, dziwi, dlaczego tej - z pewnością charakterystycznej dlaŁ. K., cechy nie dostrzegła.
Drugi ze świadków mający kontakt z napastnikiem –Ł. M.opisywał uciekającą osobę, w zakresie jej ubioru zbornie z pierwszymi zeznaniamiM. K., istotne jest, że na te okolicznościŁ. M.rozpytywany był przez przybyłą Policję przed przesłuchaniemM. K.i w jej obecności.M. K., jak podaje, słyszała rozmowę policjanta ze świadkiemM.. Nie sposób wykluczyć, że świadekK.sugerowała się także wersją świadkaM.co utwierdza w przekonaniu, że w zaskakujących ją, niespodziewanych i stresujących okolicznościach nie potrafiła prawidłowo zapamiętać ubioru napastnika. Tym samym nie można przyjąć, by mogła utwierdzić w przekonaniu Sąd, że to właśnieŁ. K.dokonał napadu.
Nie tracił Sąd z pola widzenia, że świadekM.jest kolegą oskarżonego, z którym przy tym spędzał czas przed zaistnieniem zdarzenia zarówno w mieście, jak i w kasynie gier. Nie sposób wykluczyć, że świadek składa zeznania korzystne dla kolegi podejmując w ten sposób próbę uchronienia go przed odpowiedzialnością, tym niemniej nie ma innego dowodu, który do sprawstwa oskarżonego by przekonywał. Przesłuchani w charakterze świadków policjanciK. U.iG. W.próbowali wskazywać, żeŁ. M.miał także przypuszczać, iż sprawcą jest oskarżony, tyle że z żadnych zeznańŁ. M.to nie wynika i nie wynika z zeznańM. K., która tą pierwszą relację zdaną przez świadkaM.policjantom słyszała. Jednocześnie treść notatników służbowych wskazanych wyżej policjantów nie mogła z przeszkód procesowych zastępować treści zeznań świadków.
WyjaśnieniaŁ. K.i kształtująca się w nich wersja dotycząca sposobu spędzania czasu przedmiotowej nocy również stanowiła przedmiot dokładnej analizy. W tym zakresie podkreślić wypada, że oskarżony jako osoba w przeszłości wchodząca w konflikt z prawem bywała w towarzystwie osób o ujemnej opinii społecznej. Jednocześnie nie rzeczą oskarżonego, ani przesłuchiwanych jego znajomych było dokładne opisywanie okoliczności i przyczyn spotkań, czy podstaw żądania zapłaty od oskarżonego gotówki. To na organach ścigania ciążył obowiązek zgromadzenia takich dowodów, które dałyby Sądowi przekonujące podstawy do przyjęcia, że oskarżony z pewnością rozboju dokonał. Tymczasem zgromadzone dowody wskazują, że oskarżony spędzał noc w różnych miejscach przebywając i wtowarzystwie (...),Ł. M.,A. K., jak iG. F.orazM. O.,S. K.,A. P.iB. K. (1). Oskarżony zmieniał miejsca pobytu, nie można jednak z obecności oskarżonego w różnych miejscach, w tym przy braku dokładnej weryfikacji gdzie i kiedy dokładnie przebywał wywodzić, że dokonał rozboju na terenie kasyna. Owszem Sąd chcąc ustalić dowody na poparcie bądź zaprzeczenie wyjaśnień przesłuchując poszczególnych znajomych oskarżonego weryfikował podawane miejsca pobytu, jak również ubiór oskarżonego. Dostrzega Sąd w tym zakresie rozbieżności już między poszczególnymi zeznaniami – bez odniesienia do wyjaśnień. Skoro zeznania w tym zakresie były rozbieżne, nie sposób przyjąć w oderwaniu od kształtującego się dalszego materiału dowodowego, czy jednym, bądź drugim zeznaniom przydawać wiarę. Ta grupa świadków, a chodzi tu oM. O.,B. K. (1),S. K.,A. P.,R. G.,A. K.składa zeznania za każdym razem nieco różniące się od siebie. I tak w kwestii ubioruS. K.w toku śledztwa podaje, że oskarżony w pewnym momencie wrócił ubrany inaczej mając kolorową kurtkę i białą czapkę ( gdzie na białe nakrycie głowy nie wskazuje żaden inny dowód), jednocześnie w toku rozprawy po okazaniu zdjęcia napastnika nie rozpoznaje odzieży, jaka miał na sobie oskarżony.M. O.iR. G., zarówno na etapie śledztwa, jak i w toku rozprawy nie spostrzegli, by oskarżony w ogóle się przebierał.A. P.w toku śledztwa podała, że oskarżony był w trzykołowej, ale bluzie i jako jedyna wskazywała na wymachiwanie przez oskarżonego w mieszkaniuO.kijem. W toku rozprawy z kolei jako jedyna podaje, że oskarżony w pewnym momencie powrócić miał do mieszkaniaO.przebrany w kurtkę, jednak nie taką jaka utrwalona została na zapisie kamery.B. K. (1)z kolei w śledztwie przedstawiał opis odzieży oskarżonego w sposób zbieżny ze świadkiemS. K., w toku rozprawy zaś wskazał na trzykolorową kurtkę, taka jak utrwalona na zdjęciu z momentu rozboju - gdzie do ewentualnej zmiany odzieży przez oskarżonego dojść miało dopiero po wyjściu świadkaK.z mieszkaniaM. O..
Przy tak rozbieżnych zeznaniach Sąd nie był w stanie określić, czy i w jaką odzież oskarżony przebrał się w nocy. Ustalić jednocześnie należy, że brak dowodów by uznać, że choć raz był ubrany tak, jak utrwaliła to kamera w kasynie gier w trakcie napadu. Jednocześnie dodać należy, że po wyjściuA. P.iS. K.z mieszkaniaO.oskarżony został w mieszkaniu i stamtąd po informacji telefonicznej, udał się do kasyna gier, gdzie dalej został zatrzymamy i na zdjęciach po zatrzymaniu, jakie znajdują się w aktach ( k. 16-22) absolutnie nie można uznać, że ubrany jest właśnie w trzykolorową kurtkę.
Zeznania powyższych świadków są dość chaotyczne, niekonsekwentne, zaś rozbieżności tłumaczone upływem okresu czasu, nie przekonują. Trudno np. przyjąć, żeA. P.zeznająca w toku rozprawy- inaczej niż w śledztwie, początkowo zaprzeczała posiadaniu przez oskarżonego kija, po czym po odczytaniu zeznania ze śledztwa podtrzymała je nie potrafiąc jednak w ogóle owego kija opisać. Przy tym na posiadanie owego kija przez oskarżonego nie wskazuje inny świadek.
Nie znaleziono dotąd kija do golfa, w szczególności u oskarżonego i jednocześnie brak dowodu, który obalałby linię obrony, że w dacie czynu w posiadaniu takowego kija się nie znajdował. PrzesłuchanyP. N.awanturze i zaborowi kija nie zaprzecza, i nie wynikają inne okoliczności z zeznańW. Ż., który przy tym był świadkiem zajścia pomiędzy oskarżonym, aP. N.od pewnego etapu, nie zaś od początku. Nie widział w szczególności co działo się na zewnątrz budynku, zanim oskarżony do niego przybył. Nie znalazł Sąd obiektywnych podstaw, by wiary tym zeznaniom odmówić.
Odnośnie zeznańD. G.iB. K. (2), którzy wbrew wyjaśnieniom oskarżonego początkowo nie potwierdzili, iż spotkali go przedmiotowej nocy, wskazali zaś na spotkanie w toku rozprawy nie można wkluczyć, że na pytanie przesłuchującego o znanego imŁ. K.o którym wiedzieli, że popadał w konflikt z prawem, zeznali zachowawczo, chcąc uniknąć dalszych przesłuchań lub konfrontacji z oskarżonym. Rozbieżność pomiędzy zeznaniami i wyjaśnieniami w tym zakresie nie mogła również stanowić dostatecznego dowodu na przyjęcie, że oskarżony dokonał rozboju.
Nie znaleziono dotąd odzieży, w jaką ubrany był napastnik. Zatrzymane dla potrzeb procesu kurtka i spodnie oskarżonego, jak wynika zeznańM. K., a także zapisu kamery, to nie odzież w jaką ubrany był sprawca.
G. F., podobnie jakA. K.zeznawali na okoliczności dotyczące ewentualnego motywu, dla którego oskarżony miał dopuścić się rozboju, a dotyczące konieczności uzyskania środków finansowych celem zrekompensowania wyrządzonej tej samej nocy szkodyF.. Nie można jednak przyjąć automatycznie, że pieniądze jakie oskarżonyF.przekazał, krótko po rozboju uzyskał właśnie z tego rozboju. Na okoliczności posiadania gotówki oskarżony nawiązał do przeprowadzanego zimą remontu pomieszczeń mieszkalnychV. Z., także na dysponowanie środkami finansowymi zarobionymi dorywczo poza granicami kraju.
V. Z.przeprowadzeniu remontu nie zaprzecza i jeśli nawet neguje, aby krótko przed zdarzeniem przekazywała oskarżonemu gotówkę, to nie oznacza, że gotówka przekazanaG. F.pochodziła z przedmiotowego rozboju.
Nie może Sąd tracić z pola widzenia, że oskarżony nie krył, iż nie regulując należności za swoje mieszkanie ( czego również dowodzą pisma sporządzane już w trakcie tymczasowego aresztowania ), wydawał pieniądze na bieżąco na własne potrzeby. Można nie akceptować trybu życia, jaki wiódł oskarżony po poprzednim opuszczeniu zakładu karnego, gdy nie dbając o zadłużenie, wydawał pieniądze na zabawę. Taki tryb życia, nie może jednak automatycznie oznaczać, że akurat przedmiotowy rozbój był źródłem pozyskania gotówki przez oskarżonego.
W tym miejscu dostrzec także należy, że kwota jaka została w toku rozboju zagarnięta dotyczyła banknotów o nominałach 100 zł, 10zł i 20 zł ( k. 48 i 49 ), podczas gdy z wyjaśnieńŁ. K.oraz zeznańG. F.jednoznacznie wynika, że zwrócone pieniądze w sumie 200 zł przekazane zostały w nominałach jeden- 100 zł i dwa po 50 zł. Przy tym świadkowieS. K.iA. P.zbornie w tym zakresie zeznały, że otrzymały na zakupy od oskarżonego także banknot 50 zł. Taki nominał nie został zabrany. Trudno jednocześnie dowodzić, by oskarżony biorąc pod uwagę porę dnia i fakt, że znajdował się w małym mieście mógł gdziekolwiek zamieniać nominał.
Reasumując , żaden z osobowych dowodów nie pozwolił na poczynienie pozytywnych ustaleń faktycznych w sprawie. ZeznaniaE. K.zyskują tylko walor pomocniczy, bowiem świadek nie orientowała się ani w przebiegu rozboju, ani w sposobie spędzania przez oskarżonego przedmiotowej nocy. Wszystkie dowody nieosobowe znajdujące się w aktach sprawy, choć wiarygodne, zyskują jedynie charakter pomocniczy i porządkujący.
Sąd nie dysponując wiarygodnym dowodem obciążającym stosując regułę zart. 5 § 2 k.p.k.na podstawieart. 1 § 3 k.k.uniewinniłŁ. K.od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Jednocześnie na mocyart. 230 § 2 k.p.k.Sąd zwrócił oskarżonemu zatrzymaną odzież.
O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o zasadę zart. 632 pkt 2 k.p.k.iart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze.