Sąd Rejonowy w Garwolinie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 327/18
Data wyroku: 2018-08-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Asesor sądowy Łukasz Ciemiecki

Sygn. akt I C 327/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
22 sierpnia 2018 roku
Sąd Rejonowy w Garwolinie, I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący – Asesor sądowy Łukasz Ciemiecki,
Protokolant: Sekretarz sądowy Olga Błachnio,
po rozpoznaniu 22 sierpnia 2018 roku wG.,
na rozprawie,
sprawy z powództwaE. K.iM. K.,
przeciwkoD. G.,
o ochronę naruszonego posiadania,

I
zakazuje pozwanejD. G.oraz osobom działającym na jej zlecenie lub za jej zgodą albo dla jej korzyści, naruszania posiadania przez powodówE. K.iM. K.służebności przechodu i przejazdu, ustanowionej na części nieruchomości gruntowej, składającej się zdziałki ewidencyjnej nr (...), położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)), dla której Sąd Rejonowy w Garwolinie prowadziksięgę wieczystą nr (...)poprzez:

a
znoszenie przez pozwaną przechodu i przejazdu powodów oraz innych osób, dojeżdżających za zezwoleniem powodów, do stanowiącej przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości powodów, składającej sięzdziałki (...), położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)), dla której Sąd Rejonowy w Garwolinie prowadziksięgę wieczystą nr (...), przez część nieruchomości gruntowej składającej się zdziałki ewidencyjnej nr (...), położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)), dla której Sąd Rejonowy w Garwolinie prowadziksięgę wieczystą nr (...),na której to części nieruchomości ustanowiona jest ww. służebność;b) zakazanie pozwanej na części nieruchomości gruntowej składającej sięzdziałki ewidencyjnej nr (...), położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)), dla której Sąd RejonowywG.prowadziksięgę wieczystą nr (...), na której to części nieruchomości ustanowiona jest ww. służebność blokowania przechodu i przejazdu poprzez rozwieszanie taśm w poprzek szlaku drożnego, zastawiania pojazdami należącymi do pozwanej lub osób działających na jej zlecenie, za jej zgodą lub dla jej korzyści, szlaku drożnego oraz ustawiania znaków informujących o wstępie wzbronionym,

upoważniając każdego z powodów w przypadku niewykonanialub nienależytego wykonania ww. obowiązków przez pozwaną do usunięciana koszt pozwanej w drodze egzekucji sądowej przeszkód, o których mowaw pkt. b);

II
oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III
wzajemnie znosi koszty procesu między stronami;

IV
wyrokowi w pkt. I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt I C 327/18

UZASADNIENIE
Pozwem z 5 czerwca 2018 roku przeciwko pozwanejD. G.powodowieE. K.iM. K.wnieśli o:
- przywrócenie im solidarnie posiadania służebności przechodu i przejazdu, ustanowionej na części nieruchomości gruntowej stanowiącejdziałkę gruntu nr (...), położoną wewsi P.(gminaŁ., powiat(...)),dla której tutejszy sąd prowadziksięgę wieczystą o nr (...),w ten sposób, aby nakazać pozwanej oraz osobom działającym na jej zlecenielub za jej zgodą albo dla jej korzyści, zaniechania naruszania posiadania ww. służebności,a w szczególności poprzez:
- znoszenie przechodu i przejazdu powodów oraz innych osób dojeżdżających za zezwoleniem powodów do stanowiącej przedmiot współwłasności powodów nieruchomości, składającej się zdziałki ewidencyjnej nr (...), dla której tutejszy sąd prowadziksięgę wieczystą o nr (...)przez część ww. nieruchomości, składającej się zdziałki nr (...);
- zakazanie pozwanej na określonej w pozwie części nieruchomości stanowiącej działkę gruntu 142/4 blokowania przechodu i przejazdu, grodzenia, montowania bram, budowy fundamentów, szlabanów albo innych obiektów budowlanych i innych wymienionych w pozwie przeszkód;
Nadto powodowie wnieśli o upoważnienie w wyroku do usunięcia na koszt pozwanej w drodze egzekucji sądowej wszelkich przeszkód terenowychlub mechanicznych szczegółowo opisanych w pkt. 2 pozwu oraz o upoważnienie komornika sądowego do wprowadzenia powodów w niezakłócone posiadanie ww. nieruchomości a także do usunięcia oporu pozwanej lub innych osób działającychna jej zlecenie, za jej zgodą lub dla jej korzyści.
Wnieśli również o zasądzenie kosztów procesu.

(pozew – k. 3-8)
W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwaoraz zasądzenie kosztów procesu.

(odpowiedź na pozew – k. 73-74)
Pełnomocnik powodów na rozprawie z 27 lipca 2018 roku wniósł nadtoo nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności.

(protokół rozprawy – k. 98)
Sąd ustalił, co następuje:
M. K.iE. K.prowadzą działalność gospodarcząm.in. na nieruchomości położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)), składającej się zdziałki ewidencyjnej nr (...), dla której Sąd Rejonowy w Garwolinie prowadziksięgę wieczysta o nr (...). Działalność ta jest prowadzona od 2010 roku i polega na prowadzenia sali weselnej.

(niesporne)
W okresie od roku 2010 do przełomu maja/czerwca 2018 rokuM. K.iE. K.korzystali swobodnie z części nieruchomości położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)), składającej się zdziałki ewidencyjnej nr (...), dla której Sąd RejonowywG.prowadziksięgę wieczysta o nr (...). Korzystanie to polegało na przechodzeniu i przejeżdżaniu samochodami przez część ww. nieruchomości do nieruchomości położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)), składającej się zdziałki ewidencyjnej nr (...)dla której Sąd Rejonowy w Garwolinie prowadziksięgę wieczysta o nr (...).
Z ww. części nieruchomości korzystali, przechodząc i przejeżdżając,opróczM. K.iE. K., członkowie ich rodziny, klienci prowadzonej przez nich działalności gospodarczej oraz ich dostawcy.
(dowód: zeznania świadków:M. C.– k. 100-101v,P. S.– k. 99-100,I. S.– k. 111-111v,A. D.–k. 110v,T. T.– k. 111v-112v).
Na ww. części nieruchomości służącej jako dojazd do posesji,gdzie prowadzona była ww. działalność gospodarcza, zdarzało się, że parkowane były samochody należące do klientów państwaK..
(dowód: zeznania świadków:T. T.– k. 111v-112v,M. C.– k. 100-101v,P. S.– k. 99-100)
2 czerwca 2018 rokuM. C.wraz ze swoim konkubentemT. T.oraz siostrąD. G.przyjechali na ww. nieruchomość w godzinach popołudniowych.M. C.zT. T.uprzednio zakupili pręty, taśmę czerwono białą oraz znaki informująceo wstępie wzbronionym (teren prywatny „wstęp wzbroniony”, oraz znak informujący o zakazie parkowania. Znaki zamontowane zostały we współdziałaniuM. C.iT. T..M. C.osobiście zamontowała taśmę. Taśma została zamontowana wzdłuż szlaku drożnego ww. części nieruchomości stanowiącej ów przejazd oraz w poprzek tej drogi. Przy wszystkich ww. czynnościach obecna byłaD. G.. Wyrażała ona zgodęna zamontowanie znaku oraz założenie taśmy.
(dowód: zeznania świadków:T. T.– k. 111v-112v,M. C.– k. 100-101v, zdjęcia – k. 24-27)
Na drodze stał również zaparkowany samochód, którym przyjechały ww. osoby.
(dowód: zeznania świadków:A. D.–k. 110v,P. S.– k. 99-100, zdjęcia – k. 24-27)
Tego dniaM. C.przepuściłaM. K.iE. K., umożliwiając im przejazd przez ww. drogę, zdejmując ww. taśmęi później ją ponownie zakładając.
(dowód: zeznania świadka:M. C.– k. 100-101v)
Tego dnia przez drogę chciała przejechaćA. D..M. C.powiedziała, że nie może przejechać, gdyż tylko właściciele mogą to zrobić. Dopiero, gdyA. D.powiedziała, że jestw ciąży,M. C.poprosiłaT. T., aby odjechał i umożliwił przejazdA. D..
(dowód: zeznania świadka:A. D.–k. 110v)
Taśma została następnie zrzucona. Wisiała jedynie tego jednego dnia. Usunięte zostały również ww. znaki.
(dowód: zeznania świadka:M. C.– k. 100-101v)
Goście weselni nie mieli możliwości przejazdu przez ww. przejazd. PaństwoK.zmuszeni byli umożliwić przejazd gościom weselnym przez ich główną nieruchomość przylegającą bezpośrednio do nieruchomości, składającej się zdziałki ewidencyjnej nr (...).
(dowód: zeznania świadków:A. D.–k. 110v,I. S.– k. 111-111v)
16 czerwca 2018 rokuM. C.,D. G.iT. T.również w godzinach popołudniowych przyjechali na ww. nieruchomość.I stanęli samochodem, tarasując możliwość przejazdu przez ww. część nieruchomości stanowiącej drogę. Tego dnia przejechać przez ww. nieruchomość zamierzałaI. S.– matkaE. K.. Jednakże przejazd był zablokowany przez ww. samochód.
(dowód: zeznania świadkaI. S.– k. 111-111v)
Ww. blokady powtarzały się co sobotę w godzinach popołudniowychprzed rozpoczęciem przyjęcia weselnego zaplanowanego na dany dzień.
(dowód: zeznania świadków:P. S.– k. 99-100,I. S.– k. 111-111v,A. D.– k. 110v)
Na nieruchomości położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)), składającej się zdziałki ewidencyjnej nr (...),dla której Sąd Rejonowy w Garwolinie prowadziksięgę wieczysta o nr (...)poza częścią, która służy za ww. dojazd rośnie wysoka trawa.
(dowód: zeznania świadkaP. S.– k. 99-100)
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o ww. dowody z dokumentów załączonych do pozwu z k. 24-27, zeznań świadków w zakresie niezbędnymdla ustalenia istotnych faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.) oraz mając na uwadze ograniczenia w zakresie kognicji sądu wynikającezart. 478 k.p.c.
Zeznania świadkaM. N.(k. 112v-113) nie stanowiły w żadnym zakresie podstawy do ustalenia faktów w niniejszej sprawie. Świadek ten nie miała wiedzy na temat ostatniego stanu posiadania („nic mi nie wiadomo na temat tego,jak korzystano z tej działki od 2010 roku do 2018 roku”, „nie byłam naocznym świadkiem jak korzystano z tego przejazdu”), jedynie była stroną o ustanowienie służebności przechodu i przejazdu na spornej nieruchomości. Niektóre szczątkowe informacje posiadała od pozwanej i ze słyszenia („z tego, co mi przekazano były trudności w soboty z przejazdem, były stawiane samochody”, „wiem tylkoze słyszenia, że powodowe blokowali przejazd”).
Za niewiarygodne sąd uznał zeznania świadkaM. C.w zakresie, w którymM. C.wskazywała, że jej przyjazdywraz z siostrą iT. T.nie stanowiły utrudnienia z dotychczasowego korzystania z ww. części nieruchomości stanowiącej przejazd. Zeznania te były sprzeczne z zasadami prawidłowego rozumowania logicznego oraz zdrowym rozsądkiem. Świadek wskazywała, że nagle zapragnęła wraz z siostrą regularnie, akurat w soboty przyjeżdżać zW.wraz ze swoim konkubentem na sporną nieruchomość, która jest porośnięta w głównej mierze trawą. Opisywała,że zachowania jej oraz jej siostry oraz jej konkubenta nie miały nic wspólnegoz utrudnianiem z korzystania z przejazdu, bo to właśnie oni mieli utrudnianą możliwość przejazdu. Pytanie jedynie brzmi: dokąd osoby te chciały przejeżdżać, mając na uwadze fakt, że nieruchomość nie stanowiła miejsca do wypoczynku,a jednie pole rolne zarośnięte wysoką trawą oraz to, że osoby te dotychczas absolutnie nie były zainteresowane z korzystania z ww. nieruchomościw jakimkolwiek zakresie. Zwłaszcza, że jak wskazałaM. C.nieruchomość ta jest dzierżawiona przez osoby trzecie. Zupełnie nielogicznym i nie mającym umocowania w zasadach zdroworozsądkowego rozumowania byłoby pomijanie faktu, żeM. C.iD. G.przeszkadzało parkowanie na ich nieruchomości przez gości weselnych. Ten fakt należy zestawićw działaniuM. C., która choć działała samodzielnie rozwieszając taśmę, to przecież nie robiła tego całkowicie w oderwaniu od woli swojej siostry – pozwanej w sprawie. Niewątpliwym jest, że obie panie razem zT. T.przyjechały wspólnie, aby wykonywać ww. ustalone czynności. Kwestia dokładnego ustalenia, kto fizycznie, wykonał daną czynność nie ma znaczenia.M. C.wskazywała na aspekty prawne, że jej zdaniem, jak słyszałaod prawników to jedynie powodowie mogli przejeżdżać przez sporną część nieruchomości, gdyż to jedynie oni byli właścicielami nieruchomości, na której rzecz ustanowiono służebność na spornej nieruchomości. To wskazuje jednoznacznie jakie były intencje w działaniuM. C., jej siostry - pozwanej oraz jej konkubenta. I to czyni niewiarygodną wersję, że działania te nie miały na celu utrudnianie przejazdu i przechodu przez ww. nieruchomość. Zwłaszcza, żeM. C., jak wskazała, miała świadomość, że powodowie prowadzą działalność gospodarczą i na czym ona polega. A z punktu widzenia doświadczenia życiowego, jasnym jest że mając tę wiedzę, jasnym jest, że działania opisywane przezM. C., jej siostrę i jej konkubenta miały na celu utrudnianie w przejeździe przez sporną nieruchomość właśnie w porach i dniach „szczytu” – tj. w czasie,gdy miały rozpocząć się przyjęcia weselne. Dlatego też wersje odpowiednio odmienne od zeznań świadkaM. C., przedstawione przez świadków strony powodowej, mogły w tym zakresie stanowić podstawę ustaleń istotnych faktów. I niewiarygodne dlatego też, żeM. C.wraz zD. G.iT. T.jedynie przyjechały na tą posesję, a widząc, że jest uniemożliwiony przejazd przez powodów, to wycofywały się z drogi.
Również niewiarygodne, w ocenie sądu, były zeznania świadkaT. T.w zakresie w jakim świadek uważał, że nie następowało utrudnianie powodom korzystanie z spornej nieruchomości. Powód dla którego sąd uznał te zeznania w tym zakresie za niewiarygodne, jest oczywiście tożsamy i tak samo aktualny jak przy ocenie zeznań świadkaM. C.w takim samym zakresie. I dlatego przytaczanie ponownie tych samych okoliczności jest zbędne.
Sąd oddalił wniosek dowodowy strony pozwanej o dopuszczenie dowoduz dokumentów wskazanych w odpowiedzi na pozew w pkt 4 a-c (k. 99) mającna uwadze sprecyzowaną przez pełnomocnika pozwanej tezę dowodową (k. 98v). Sposób wykonywania służebności przez stronę powodową nie ma znaczeniadla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy z uwagi na ograniczoną kognicję sądu (art. 478 k.p.c.). Z powyższych względów sąd również uchylił pytania zadawane świadkowiT. T.(k. 112).
Sąd nie dokonał reasumpcji postanowienia dowodowego o dopuszczenie dowodu z ww. dokumentów zawartych w odpowiedzi na pozew, gdyż nie jest rolą procesu cywilnego wyjaśnienie stanu sprawy, ale weryfikacja twierdzeń stron, które zostały zaprzeczone przez stronę przeciwną, lecz jedynie tych, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd cywilny, zwłaszcza w postępowaniu tego rodzaju jak niniejszy proces, nie może w toku postępowania dowodowego zajmować się całością okoliczności dotyczących relacji pomiędzy stronami, które jedynie pośrednio dotyczą istoty sprawy.
Sąd oddalił wniosek strony powodowej o dopuszczenie dowodu z dokumentów z k. 11-23 i 28-43. Dokumenty te albo dotyczyły stanu prawnego nieruchomości, coz uwagi na ograniczoną kognicję sądu w niniejszym postępowaniu (art. 478 k.p.c.) nie może być dowodzone (dokumenty z k. 11-23, k. 31-43), albo nie miały żadnego znaczenia w sprawie (zdjęcia z k. 28-30).
Sąd oddalił również wniosek strony powodowej o przesłuchanie stron (k. 113), mając na uwadze subsydiarność tego środka dowodowego. Wszystkie istotne fakty zostały ustalone w niniejszym postępowaniu w oparciu o obszerne zeznania 7 świadków i dlatego zbędne było przeprowadzanie dowodu z przesłuchania stron. Dowód ten ma jedynie znaczenie pomocnicze i uzupełniające, lecz wówczas tylko, gdy dotychczasowe postępowanie dowodowe nie było wystarczające. W tym przypadku taka sytuacja nie miała miejsca. Przesłuchiwanie stron spowodowałoby jedynie niepotrzebne przedłużenie postępowania, które z uwagi na swój charakter powinno toczyć się sprawnie.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo podlegało częściowemu uwzględnieniu.
Zgodnie zart. 344 § 1 k.c.przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na czyją korzyść naruszenie nastąpiło, przysługuje posiadaczowi roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniegoi o zaniechanie naruszeń. Roszczenie to nie jest zależne od dobrej wiary posiadacza ani od zgodności posiadania ze stanem prawnym, chyba że prawomocne orzeczenie sądu lub innego powołanego do rozpoznawania spraw tego rodzaju organu państwowego stwierdziło, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem.
W sprawach o naruszenie posiadania sąd bada jedynie ostatni stan posiadaniai fakt jego naruszenia, nie rozpoznając samego prawa ani dobrej wiary pozwanego. (art. 478 k.p.c.)
Z wyżej cytowanyart. 344 § 1 k.c.wynikają dwa roszczenia posesoryjne:o przywrócenie naruszonego stanu posiadania oraz o zaniechanie dalszych naruszeń.
Jak wynika ze sformułowania żądania pozwu inicjującego niniejszy proces strona powodowa zgłosiła zawarła oba ww. roszczenia.
Jak ustalono w toku niniejszego procesu strona powodowa nie została pozbawiona posiadania przedmiotowej służebności. Jedynie działania pozwanejoraz osób działających dla jej korzyści powodowały naruszenia w posiadaniuprzez powodów posiadania tej służebności.
Zgodnie zart. 342 k.c.nie wolno naruszać samowolnie posiadania, chociażby posiadacz był w złej wierze.
Przepisart. 342 k.c.wprowadził zakaz samowolnego naruszania posiadania. Zakaz ten dotyczy każdego posiadania. Samowolne naruszenie należy rozumieć szeroko, czyli jako każde zachowanie, które prowadzi do utrudnienia posiadaczowi wykonywania jego władztwa nad rzeczą. Naruszenie to jednak musi prowadzićdo bezpośredniego zagrożenia lub spowodować utratę władztwa (całkowitąlub częściową). Obojętne jest, czy to zachowanie będzie miało charakter działania fizycznego, czy psychicznego. Irrelewantne jest również to, czy zachowanie strony naruszającej posiadanie innej osoby polega na utworzeniu przeszkód, które fizycznie są łatwe do zdemontowania.
Naruszenie posiadania musi być samowolne, czyli zabronione. I tak naruszenie ma charakter samowolny, np. gdy: pozbawiono posiadacza posiadania przez zajęcie całej lub części rzeczy, albo przez zabranie rzeczy ruchomej; jeżeli posiadacz jest ograniczony w swym władaniu rzeczą przez dokonanie naruszenia, co powoduje przejściowe, choć powtarzające się używanie jego rzeczy, wchodzenie na jego grunt lub inne korzystanie z rzeczy ograniczające swobodne wykonywanie władztwanad rzeczą.
Samowolne naruszenie posiadania następuje wtedy, gdy odbywa się bez zgody posiadacza oraz jest sprzeczne z prawem.
Posiadacz może żądać od naruszającego zaniechania dalszych naruszeń,jeżeli naruszenie zostało już dokonane oraz jeżeli istnieje realne zagrożenie takiego naruszenia.
W toku niniejszego procesu jak ustalono zostało naruszone posiadanieprzez powodów przysługującej im służebności gruntowej. Bez znaczenia jest natomiast w tym procesie fakt, w jakim zakresie służebność ta przysługiwała powodom. Innymi słowy bez znaczenia w tym procesie jest stan prawny dotyczący danej rzeczy, a jedynie ma znaczenie stan faktyczny.
Toart. 478 k.p.c., wskazuje na kierunek ustalenia istotnych dla tej sprawy faktów. Dyrektywy działania zawarte w tym przepisie mają na celu szybkość postępowania w procesie, którego celem jest sprawne, choć tymczasowe udzielenie ochrony posiadania danej osoby (bez względu na zgodność danego posiadania tej osoby z prawem oraz złą lub dobrą wiarę tej osoby).
W toku niniejszego procesu, ustalono, że od 2010 roku powodowie wykorzystywali część nieruchomości składającej się zdziałki (...)jako drogę dojazdową do nieruchomości składającej się zdziałki (...). Przez lata, do przełomu maja, czerwca tego roku, stan ten wyglądał tak, że przez ww. część nieruchomości 142/4 przejeżdżali powodowie, ich rodzina, ich dostawcy oraz klienci. Stan takiego, niezakłóconego posiadania został naruszony przez działania ze strony pozwaneji osób działających dla jej korzyści. Działania te w sposób regularny (w soboty popołudniu) utrudniały w korzystaniu z tej nieruchomości przez powodów i ww. osoby, które przejeżdżały przez sporną nieruchomość za zgodą powodów. Ustalony w niniejszym postępowaniu fakt posiadania przez powodów w ww. sposób nieprzerwanie przez kilka lat oraz fakt dokonanego przez pozwaną (i przez osoby działające dla jej korzyści) naruszenia, obliguje sąd, mając na uwadze przepisart. 344 § 1 k.c., do udzielenia ochrony naruszonemu posiadaniu powodom.
Dlatego sąd zakazał pozwanejD. G.oraz osobom działającym na jej zlecenie lub za jej zgodą albo dla jej korzyści, naruszania posiadania przez powodówE. K.iM. K.służebności przechodu i przejazdu, ustanowionej na części nieruchomości gruntowej, składającej się zdziałki ewidencyjnej nr (...), położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)), dla której Sąd Rejonowy w Garwolinie prowadziksięgę wieczystą nr (...)poprzez:
a) znoszenie przez pozwaną przechodu i przejazdu powodów oraz innych osób, dojeżdżających za zezwoleniem powodów, do stanowiącej przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości powodów, składającej się zdziałki (...), położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)),dla której Sąd Rejonowy w Garwolinie prowadziksięgę wieczystą nr (...), przez część nieruchomości gruntowej składającej się zdziałki ewidencyjnej nr (...), położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)), dla której Sąd Rejonowy w Garwolinie prowadziksięgę wieczystą nr (...), na której to części nieruchomości ustanowiona jest ww. służebność oraz
b) zakazanie pozwanej na części nieruchomości gruntowej składającej się zdziałki ewidencyjnej nr (...), położonej wmiejscowości P.(gminaŁ., powiat(...)), dla której Sąd Rejonowy w Garwolinie prowadziksięgę wieczystą nr (...), na której to części nieruchomości ustanowiona jest ww. służebność blokowania przechodu i przejazdu poprzez rozwieszanie taśmw poprzek szlaku drożnego, zastawiania pojazdami należącymi do pozwanej lub osób działających na jej zlecenie, za jej zgodą lub dla jej korzyści, szlaku drożnegooraz ustawiania znaków informujących o wstępie wzbronionym.
Działania te, które zostały ustalone w niniejszej sprawie, były dokonywane przez pozwaną lub/i przez osoby, które niewątpliwie działały dla jej korzyści (jej siostra, konkubent siostry pozwanej), były one powtarzalne i w ocenie sądu, właśnie z uwagi m.in. na ową kilkukrotną powtarzalność, istnieje uzasadniona realna obawa, że będą one nadal powtarzane. Działania te utrudniały swobodnemui niezakłóconemu korzystaniu z ww. nieruchomości. Zastawianie samochodówna szlaku drożnym jest najbardziej ewidentnym przykładem naruszenia,który w ocenie sądu, nie musi podlegać bliższemu omówieniu. W ocenie sądu, również ustawianie znaków informujących o wstępie wzbronionym powodowało zakłócanie korzystania z przedmiotowej nieruchomości przez powodów,a w szczególności przez osoby, które działały za zgodą powodów. Klienci (goście weselni) powodów nie posiadają z przyczyn oczywistych wiedzy, czy dany znak się dotyczy również ich czy też nie. Mogą przypuszczać, że to oni nie mogą przejeżdżać przez przedmiotową drogę, co niewątpliwie zakłóca dotychczasowe spokojnew takim zakresie korzystanie przez powodów (ich klientów) z przedmiotowej nieruchomości. Stawianie innych znaków (zakaz postoju, parkowania) absolutnie nie przeszkadza w posiadaniu przez powodów z tej drogi. Także rozwieszanie taśmyw poprzek (ale już nie wzdłuż) szklaku drożnego przedmiotowej drogi jest naruszeniem dotychczasowego niezakłóconego posiadania przez powodów z ww. nieruchomości w zakresie posiadanej służebności. Fakt, że taśma ta jest prostądo usunięcia przeszkodą nie ma znaczenia, sąd jedynie bada fakt dokonania naruszenia a nie fakt, czy naruszenie to mogło być z łatwością usunięteprzez powodów.
Podkreślić należy, że pozwana jest osobą legitymowaną biernie w niniejszym procesie, choćby ze względu na to, że naruszenia ustalone w niniejszym procesie nastąpiły na jej korzyść. Dla powstania odpowiedzialności z tytułu roszczenia posesoryjnego podmiotu naruszającego posiadanie w cudzym interesie nie ma znaczenia, że działał on za wiedzą, zgodą czy na zlecenie podmiotu, na korzyść którego nastąpiło naruszenie posiadania (por.J. Ignatowicz, w:Resich, Komentarz, 1972, t. I, s. 794) Niewątpliwie pozwana taką korzyść odnosiła. Jednakże sąd zauważa, że w toku niniejszej sprawy ustalono, że to również pozwana dokonywała naruszeń. Fakt, że to nie ona rozwieszała taśmę czy ją kupowała oraz wbijała znaki informujące o wstępie wzbronionym, nie zaprzecza okoliczności, że była ona podczas wszystkich naruszeń posiadania służebności posiadanej przez powodów.Jak sąd wskazał w ocenie dowodów, sama obecność pozwanej nie wynikała jedyniez chęci obserwacji zachowań jej siostry oraz konkubenta jej siostry, ale uczestniczenia w tych działaniach.
Nadto sąd zwraca uwagę, że jak wskazano powyżej, ustalono, że działania pozwanej i osób działających dla jej korzyści nie wpłynęły na pozbawienie powodów posiadania służebności a jedynie naruszały niezakłócone korzystanie z jej posiadania. Dlatego też fakt, że powód usunął znak postawiony przez siostrę pozwanejczy taśmę, nie ma znaczenia dla udzielenia ochrony prawnej w zakresie roszczeniao zakazanie dokonywania naruszeń.
Posiadanie przez powodów przedmiotowej służebności musi się odbywaćw sposób dotychczasowy tj. w sposób niezakłócony i nie tylko przez powodów,ale przez wszystkie osoby, które za ich zgodą z tej służebności dotychczas korzystały (a więc dostawców powodów, ich klientów oraz rodzinę powodów). Fakt,że powodowie nieprawidłowo korzystali ze swojego prawa (parkowanie samochodów na przedmiotowej służebności) jest bez znaczenia w niniejszym procesie i może mieć jedynie znaczenie w procesie w odwrotnej konfiguracji procesowej – tj. wytoczonym powodom przez pozwaną. Pozwana niewątpliwie swoim zachowaniem próbowała nakłonić powodów do zaprzestania nieprawidłowego korzystania przez powodów ze służebności i naruszania w nieodpowiedni sposób jej własności, jednakże dokonała tej obrony w sposób niezgodny z prawem.
Sąd nie dopatrzył się w zgłoszonym roszczeniu przez powodów naruszenia zasad współżycia społecznego, co mogłoby skutkować odmowom udzielania roszczeniu powodów ochrony prawnej (art. 5 k.c.) Trzeba podkreślić, że w sprawieo naruszenie posiadania ocena, że roszczenie zart. 344 § 1 k.c.pozostajew sprzeczności z zasadami współżycia społecznego może znajdować usprawiedliwienie w okolicznościach wyjątkowych (zob. wyrok SN z 28 lipca 1970 roku, sygn. akt III CRN 172/70). Takich wyjątkowych okoliczności sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie. Okolicznością tak niezwykle wyjątkową nie jest fakt,że powodowie w sposób nieprawidłowy korzystali z przysługującej im służebności. Stan ten trwał przez wiele lat, a pozwana zamiast skorzystać z drogi prawnej, postanowiła w sposób faktyczny przeszkadzać powodom z dotychczas niezakłóconego posiadania tej służebności. Nadto sąd nie dopatrzył się, z jaką konkretnie zasadą współżycia społecznego zgłoszone roszczenie powodów miałoby być sprzeczne (a jest to konieczne do oceny z punktu widzeniaart. 5 k.c.)
Sąd, uwzględniając powództwo miał na uwadze dotychczasowe zachowania pozwanej i osób działających dla jej korzyści. I jedynie tych zachowań,które dotychczas zakłócały posiadanie powodom tej służebności sąd zakazał pozwanej oraz wszystkim osobom działającym na jej zlecenie lub za jej zgodąalbo dla jej korzyści. Sąd miał również na uwadze, tak jak wskazano powyżej, dotychczasowy sposób posiadania przez powodów z przedmiotowej służebnościi dlatego nakazał pozwanej oraz wszystkim osobom działającym na jej zlecenielub za jej zgodą albo dla jej korzyści znoszenia korzystania przez powodów i osób działających za ich zgodą w zakresie tak jak dotychczas z przedmiotowej nieruchomości. Sąd upoważnił powodów na podstawieart. 480 § 3 k.c., w zakresie żądanym przez powodów do usunięcia przeszkód wskazanych w ppkt. b pkt I wyroku w toku postępowania egzekucyjnego (tak jak żądali powodowie).
Powodowie sformułowali żądanie pozwu dosyć szeroko, żądając przywrócenia im posiadania przedmiotowej służebności gruntowej oraz zakazania naruszeń.|W toku niniejszego procesu ustalono, że naruszenia, które zostały dokonanena korzyść strony pozwanej, nie spowodowały bynajmniej pozbawienia posiadania przez powodów przedmiotowej służebności, a jedynie utrudniały korzystanie z niejw określonym czasie (w określonych dniach o określonych porach). To oznaczało,że powództwo dalej idące niż to, które sąd uwzględnił z ww. przyczyn, podlegało oddaleniu. Powodowie wskazywali w żądaniu w pozwu na zachowania pozwanej,od których dokonywania miałaby ona się powstrzymywać. Jednakże zwrócić należy, że nie ustalono, aby pozwana (albo osoby działające na jej korzyść) swoim zachowaniem zmierzały do tworzenia przeszkód w korzystaniu przez powodówz przedmiotowej służebności w postaci budowania jakichkolwiek utrudnień poza ustawieniem samochodów, powieszeniem taśmy czy ustawieniem znaku. Tak samo oddalone musiało zostać żądanie powodów wymienione w pkt. 3 pozwu, tj. upoważnienie w wyroku komornika sądowego do wprowadzenia powodówdo niezakłóconego przez powodów ww. przedmiotowej służebności. Po pierwsze jak ustalono, powodowie nie utracili posiadania tej służebności, a jedynie działania pozwanej (czy osób działających na jej korzyść) miały na celu utrudnianie posiadania przez powodów z tej służebności. Po drugie zaś wyrok uwzględniający powództwow zakresie nakazania pozwanej znoszenia korzystania przez powodów w sposób niezakłócony z przedmiotowej nieruchomości jest tytułem egzekucyjnym nakazującym znoszenie pozwanej określonego zachowania pozwanej. Taki tytuł egzekucyjny jest jedynie skierowanym do pozwanej nakazem zaprzestania określonych w niej zachowań. Jest to tytuł zmuszający ją do znoszenia określonych zachowań powodów i osób działających za ich zgodą oraz nieprzeszkadzaniaw działaniu przez powodów w określonych w tym tytule działaniach powodóworaz osób działających za ich zgodą.
Powództwo też oddalono w zakresie żądania solidarnego przywrócenia powodom posiadania przedmiotowej służebności. Solidarność powodów jako wierzycieli nie miała żadnych uzasadnionych podstaw prawnych. Z żadnego przepisu prawa ani postanowień umownych nie wynika solidarność.
O kosztach procesu, sąd w pkt. III wyroku, orzekł na podstawieart. 100 k.p.c., stosując zasadę wzajemnego ich zniesienia. Powództwo zostało częściowo uwzględnione. Sprawa niniejsza nie była sprawą o zapłatę a o ochronę naruszonego posiadania. Trudno jest zatem ocenić, w jakim dokładnie (procentowo określonym) zakresie obie strony reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników, wygrały a w jakim przegrały niniejszą sprawę. Sąd uznał, że obie strony poniosły porównywalne koszty a powództwo uwzględniono mniej więcej w połowie i dlatego koszty procesu powinny zostać wzajemnie zniesione.
W pkt. IV wyroku, sąd orzekł o nadaniu wyrokowi w zakresie pkt. I rygoru natychmiastowej wykonalności, zgodnie zart. 333 § 3 k.p.c.Zgodnie z tym przepisem sąd może nadać wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli uwzględnia powództwo o naruszenie posiadania.
Przepis ten nie wskazuje żadnych przesłanek, których zaistnienie warunkuje nadanie wyrokowi w zakresie uwzględnionego powództwa o ochronę naruszonego posiadania. Ustawodawca miał tu na względzie z pewnością szczególny charakter tego roszczenia i konieczność zapewnienia mu sprawnej i skutecznej ochrony. Z tych przyczyn sąd orzekł jak w pkt. IV wyroku.
Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w sentencji.

ZARZĄDZENIE

1
odnotować sporządzenie uzasadnienia w kontrolce uzasadnień;

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron.