Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 246/18
Data wyroku: 2018-05-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko wolności
Podstawa prawna: art. 190§1 kk

Sygnatura akt VI Ka 246/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia11 maja2018r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura
Protokolant Aleksandra Studniarz
po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r.
przy udziale Bolesława Kozioła
Prokuratora Prokuratury RejonowejG.
sprawyA. A.ur. (...)Z.
synaM.iE.
oskarżonego zart. 190§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 1 grudnia 2017 r.    sygnatura akt IX K 1480/16
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpkiart. 636 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- uchyla rozstrzygnięcie z punktu 3,
- w miejsce czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie 1 i 2 uznaje oskarżonegoA. A.za winnego tego, że w dniu 2.09.2016 r. wG.groziłP. F.pozbawieniem życia oraz kilkukrotnie potrącił go swoim samochodem naruszając w ten sposób nietykalność cielesną pokrzywdzonego co wzbudziło u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, ze groźba zostanie spełniona to jest przestępstwa zart. 190 § 1 kkiart. 217 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na mocyart. 190 § 1kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazuje go na karę 40 (czterdzieści) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 zł (trzydzieści złotych);

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza mu opłatę za obie instancje w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych).

Sygn. akt. VI Ka 246/18

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 11 maja 2018 r.
A. A.stanął pod zarzutem popełnienia czynu zart. 190 § 1 kk, polegającego na tym, że w dniu 2 września 2016 r. wG.groziłP. F.pozbawieniem życia oraz kilkukrotnie potrącił go swoim samochodem co wzbudziło u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że groźba ta zostanie spełniona.
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 1 grudnia2017 r. w sprawie o sygn. akt IX K 1480/16, w miejsce czynu zarzucanego, uznał oskarżonegoA. A.za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 2 września 2016 r. wG.poprzez kilkukrotne uderzenie zderzakiem kierowanego przez siebie samochodu spowodował uP. F.obrażenia ciała w postaci powierzchownych urazów piszczeli i kolan z licznymi podbiegnięciami krwawymi naruszające czynność narządów ciała pokrzywdzonego na czas nieprzekraczający 7 dni, czym wypełnił znamiona przestępstwa zart. 157 § 2 kki za ten czyn na mocyart. 157 § 2 kkskazałA. A.na karę grzywny w ilości 50 stawek dziennych w wysokości 30 złotych każda oraz uznał oskarżonegoA. A.za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 2 września 2016 r. wG.groziłP. F.pozbawieniem życia, które to groźby wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę spełnienia groźby, czym wypełnił znamiona przestępstwa zart. 190 § 1 kki za ten czyn na mocyart. 190 § 1 kkskazałA. A.na karę grzywny w ilości 40 stawek dziennych w wysokości 30 złotych każda.
Na mocyart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkpołączono orzeczone kary grzywny i wymierzono oskarżonemu łączną karę 55 (pięćdziesięciu pięciu) stawek dziennych grzywny w wysokości 30 (trzydzieści) złotych każda.
Na podstawieart. 627 kpkiart. 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki w kwocie 468,85 złotych (czterysta sześćdziesiąt osiem złotych i osiemdziesiąt pięć groszy) oraz obciążono go opłatą w kwocie 165 (sto sześćdziesiąt pięć) złotych.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego i zarzucając mu:
1. Na zasadzieart. 438 pkt 2 kpkobrazę przepisów procedury karnej to jest:
-art. 4 i 7 kpkpoprzez sprzeczną z tymi przepisami ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji błędne wnioski co do popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym i przeprowadzonego na rozprawie prowadzi do wniosków zgoła odmiennych;
-art. 410 kpkw zw. zart. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpkpoprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego Sąd pierwszej instancji odmówił wiary dowodom stojącym w opozycji do ustaleń Sądu, a także brak odniesienia się do tych dowodów;
-art. 5 § 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego;
2. Na zasadzieart. 438 pkt 3 kpkbłąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego wyroku:
-wynikający z wyżej wskazanych naruszeń o charakterze proceduralnym, a polegający na mylnym ustaleniu przez sąd I instancji, iż oskarżony dopuścił się czynu zart. 157 § 2 kkw sytuacji gdy z prawidłowo dokonanej oceny materiału dowodowego zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania wynika, iż czyn oskarżonego nie spełnia przesłanek wskazanych we wskazanym przepisie. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów, zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów ustanowienia obrońcy za postępowanie przygotowawcze oraz za I i II instancję według norm przypisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie go do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Gliwicach, Wydział IX Karny. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na zasadzieart. 427 § 1 oraz art. 437 § 1 i 2 kpkw oparciu o zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, wniósł o zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu naart. 217 § 2 kki odstąpienie od wymierzenia oskarżonemu kary.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego zasługiwała na uwzględnienie, jedynie o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia należało zmienić zaskarżony wyrok poprzez przypisanie oskarżonemu w miejsce czynów przypisanych w pkt 1 i 2 orzeczenia - czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 190 § 1 kkiart. 217 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kki skazanieA. A.na mocyart. 190 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkna karę 40 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych oraz uchylenie rozstrzygnięcia z punktu 3 wyroku. W pozostałej części zarzuty w apelacji podniesione nie zasługiwały na uwzględnienie.
Niewątpliwym jest, iż stan faktyczny w przedmiotowej sprawie - co do przebiegu wydarzeń, które miały miejsce w dniu 2 września 2016 r. - został ustalony przede wszystkim na podstawie zeznań świadkówP. F.iM. A.i dowodów z dokumentów w postaci protokołu oględzin (k. 7-8, k. 11 ), szkicu (k. 12), opinii sądowo – psychologicznej (k. 58-60), danych o karalności (k. 94), ustnej opinii sądowo – psychologicznej (k. 78-79).
Odnosząc się do podniesionych przez obrońcę zarzutów nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz błędnych ustaleń faktycznych wskazać należy, że poprzez zarzut obrazy prawa procesowego tj.art. 7 kpkskarżący zakwestionował ocenę poszczególnych dowodów, a w konsekwencji ustalony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny, wskazując w konkluzji, iż sąd meriti błędnie przyjął, że oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanego mu czynu zart. 190 § 1 kkpoprzez wyczerpanie znamion stypizowanych wart. 157 § 2 kk. W tym zakresie w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nie można podzielić argumentacji skarżącego, iż w niniejszym postępowaniu Sąd Rejonowy dopuścił się obrazyart. 7 kpk. Skuteczność zarzutu naruszenia treściart. 7 kpkma bowiem miejsce w sytuacji, gdy skarżący wykaże, że sąd meriti przeprowadził dowód i powołał go jako podstawę ustaleń faktycznych, ale wbrew obowiązkowi nie przedstawił w uzasadnieniu jego oceny lub ocenił go w węższym zakresie niż poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne, albo, gdy sąd wprawdzie ocenił wszystkie dowody, ale nie sprostał wymogomart. 7 kpkco do sposobu tej oceny tj. ocenił dowody w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, nielogicznie, bez uwzględnienia zasad doświadczenia życiowego lub sprzecznie z nimi, nie wziął pod uwagę przy ocenie wskazań wiedzy. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wydając zaskarżone orzeczenie w stosunku do oskarżonegoA. A.Sąd Rejonowy w Gliwicach rozważył wynikające z materiału dowodowego wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, przemawiające zarówno na korzyść tego oskarżonego, jak i jego niekorzyść. Należycie uzasadnił, dlaczego poszczególnym dowodom i w jakim zakresie dał wiarę, dlaczego innym tej wiarygodności i w jakim zakresie odmówił, sporządzając uzasadnienie zgodnie z wymogami określonymi wart. 424 § 1 i 2 kpk, wyjaśniając należycie podstawę faktyczną i prawną zaskarżonego w tej części orzeczenia.
Co się zaś tyczy zarzutu zart. 5 § 2 kpkdotyczącego rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego dotyczących zarzutu zart. 157 § 2 kk, tj. spowodowania u pokrzywdzonego obrażeń ciała naruszających czynności narządów ciała pokrzywdzonego na czas nieprzekraczający 7 dni, należy przyznać rację skarżącemu, odnośnie wątpliwości dotyczących dowodu z opinii biegłego sądowego z dnia 27 lipca 2017 r. (k. 86-87). Przedmiotowa opinia nie powinna stanowić dowodu zaistnienia wskazanych u pokrzywdzonego obrażeń, została ona bowiem sporządzona jedynie w oparciu o zebraną dokumentację (akta sądowe) oraz zeznania pokrzywdzonegoP. F.. Wnioski jakie zostały w opinii przestawione pozostają w sferze teorii i domysłów, nie sposób im przypisać wartości dowodowej, brak bowiem w aktach przedmiotowej sprawy dokumentacji medycznej. Opinia ta nie jest miarodajna, na jej podstawie zdaniem Sądu nie sposób było ustalić, czy oskarżony naruszył czynności narządów ciała pokrzywdzonego na czas nieprzekraczający 7 dni. Wobec powyższego należało rozważyć kwestię zmiany kwalifikacji prawnej czynu zart. 157 § 2 kk, i przyjąć, iż nastąpiło jedynie naruszenie nietykalności cielesnej pokrzywdzonego zart. 217 kk.
Odnosząc się natomiast do twierdzeń apelującego dotyczących mylnego ustalenia przez Sąd I instancji, iż oskarżony dopuścił się czynu zart. 157 § 2 kk, co pozwalałoby na rozważenie możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu i zastosowaniaart. 217 § 1 i 2 kk. Sąd Okręgowy przyjął, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa zart. 190 § 1 kkiart. 217 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. Nie sposób było zgodzić się z twierdzeniami Sądu I instancji, iż oba zachowania oskarżonego, które zostały opisane w zarzucie, winny być traktowane jako odrębne czyny zabronione. Zdaniem Sądu Odwoławczego rozbicie zachowania oskarżonego na dwa czyny jest sztuczne, nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. ZachowanieA. A.w dniu 2 września 2016 r. należało traktować jako groźbę pozbawienia życia skierowaną w stronęP. F., której elementem były zarówno słowa oskarżonego oraz kilkukrotne potrącenie pokrzywdzonego swoim samochodem naruszając w ten sposób jego nietykalność cielesną. Trudno te działania oddzielić od siebie. Oskarżony poprzez zachowanie to niejako demonstrował sposób, w jaki miał zrealizować groźbę pozbawienia życia. Potrącenie pojazdem stanowiło dla oskarżonego formę, w jakiej pragnął on przekazywać groźbę pozbawienia życia.
W ocenie Sądu Odwoławczego ocena zgromadzonych dowodów, dokonana przez Sąd orzekający nie nosi znamion dowolności. Poza omówionymi wyżej zmianami, których skutkiem było przyjęcie i przypisanie oskarżonemu w miejsce odrębnych czynów zart. 157 § 2 kkiart. 190 § 1 kk, jednego czynu, podjętego w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i realizującego znamiona występku zart. 190 § 1 kk, nie stwierdzono tego rodzaju uchybień, które prowadziłyby do orzeczenia postulowanego przez obrońcę.
Jeśli chodzi o kwestię uchylenia przez Sąd Okręgowy w Gliwicach rozstrzygnięcia z pkt 3 zaskarżonego wyroku tj. kary łącznej grzywny, było to niezbędne w związku z przyjęciem, iż oskarżony popełnił jeden czyn zabroniony a nie dwa odrębne. Co się zaś tyczy wymiaru kary grzywny orzeczonej po zmianie przypisanych oskarżonemu czynów i uznaniu oskarżonego za winnego jednego czynu zabronionego, Sąd Okręgowy uznał, że sprawiedliwą i zarazem wystarczająco surową, będzie kara wymierzona oskarżonemu w wymiarze 40 stawek dziennych grzywny po 30 zł jedna. Sąd zważył na stopień winy oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości czynu, który wynika z działania umyślnego w zamiarze bezpośrednim, polegającego na groźbie pozbawienia życia pokrzywdzonego, ze sposobu i okoliczności działania, zaistnienia u pokrzywdzonego uzasadnionej obawy spełnienia groźby. Sąd zważył nadto na niekaralność oskarżonego, traktując ją jako okoliczność łagodzącą. Nadto kara ta będzie prawidłowo wyważoną i uwzględniającą wszystkie przesłanki wymiary kary.
W pozostałej – niezmienionej części wyrok jako słuszny utrzymany został w mocy.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Okręgowy, poza omówioną wyżej zmianą, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Nadto, wobec nieuwzględnienia wywiedzionej apelacji w calości, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 złotych oraz jedną opłatę za obie instancje w kwocie 120 złotych, nie znajdując podstaw do zastosowania instytucji regulowanej w przepisieart. 624 § 1 kpk.