Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 134/13
Data wyroku: 2018-01-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Jolanta Jaros-Skwarczyńska
Słowa kluczowe: Wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych
Podstawa prawna: art.151§1 k.p.

Sygn. akt IV P 134/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 stycznia 2018 r.
Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim IV Wydział Pracy w składzie następującym:

Przewodniczący

SSR Jolanta Jaros-Skwarczyńska

Protokolant

stażysta Magdalena Dębowska

po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. w Tomaszowie Mazowieckim
sprawy z powództwaP. B.
przeciwkoPPHU (...) Spółka JawnaJ. S.,K. W.z siedzibą wO.
o wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, diety z tytułu podróży służbowych
1/. zasądza od pozwanegoPPHU (...) Spółka JawnaJ. S.,K. W.z siedzibą wO.na rzecz powodaP. B.kwotę 7.472,56 (siedem tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt dwa złotych 56/100) brutto tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 23 marca 2013r.. do dnia 31.12.2015r. oraz odsetkami za opóźnienie od dnia 01.01. 2016r. do dnia zapłaty;
2/. oddala powództwo co do kwoty 28.217,20 (dwadzieścia osiem tysięcy dwieście siedemnaście złotych 20/100);
3/. umarza postępowanie w pozostałym zakresie;
4/. zasądza od powodaP. B.na rzecz pozwanegoPPHU (...) Spółka JawnaJ. S.,K. W.z siedzibą wO.kwotę 1.998,00 (jeden tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych 00/100) tytułem zwroty kosztów zastępstwa prawnego;
5/. nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Tomaszowie Maz. od pozwanegoPPHU (...) Spółka JawnaJ. S.,K. W.z siedzibą wO.kwotę 628,00 (sześćset dwadzieścia osiem złotych 00/100) tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 403,00 (czterysta trzy złotych 00/100) tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej od uwzględnionej części powództwa;
6/. przejmuje na rachunek Skarbu Państwa pozostałe koszty sądowe;
7/. nadaje wyrokowi punkcie 1 (pierwszym) rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczajacej jednomiesięcznego wynagrodzenia za pracę. .
Sygn. akt IV P 134/13

1)U Z A S A D N I E N I E

W pozwie z dnia 20 marca 2013r., skierowanym przeciwko pozwanemuPPHU (...) sp. z o.o.z siedzibą wO., powódP. B.wnosił o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz:
- kwoty 4.085,00 zł tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 2011r.,
- kwoty 3.225,00 zł tytułem ekwiwalentu za urlop za 2012r;
- należności za delegacje krajowe od lutego 2004r. i zagraniczne od 2010r.;
- wynagrodzenia za godziny nadliczbowe.
W piśmie procesowym z dnia 17.06.2014r., powód sprecyzował powództwo w zakresie należnych diet krajowych i zagranicznych w ten sposób, iż tytułem diet zagranicznych wnosił o zasądzenie łącznej kwoty 37.048,00 złotych, a tytułem diet krajowych kwoty 11.189,50 złotych.
Na rozprawie w dniu 19.12.2014r., pełnomocnik powoda popierając dotychczasowe stanowisko w sprawie oświadczył, iż kwotę należnego powodowi wynagrodzenia za godziny nadliczbowe wskaże po zapoznaniu się z tarczkami tachografu.
Pełnomocnik pozwanego nie uznał wniesionego powództwa i wnosił o jego oddalenie w całości, podnosząc zarazem zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia w zakresie diet krajowych za okres od lutego 2004r. do marca 2010r. i zagranicznych za okres od 01.01.2010r. do 31.03.2010r.
Odnośnie wynagrodzenia za godziny nadliczbowe pełnomocnik pozwanego wskazał, iż roszczenie to jest niezasadne, gdyż wynagrodzenie to było wypłacane powodowi na bieżąco.
W piśmie procesowym z dnia 22.12.2015r., powódP. B.wskazał, iż domaga się od strony pozwanej zapłaty łącznie kwoty 62.059,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, wnosząc jednocześnie o zwolnienie od opłaty sądowej od pozwu z uwagi na trudną sytuację materialną i rodzinną.
Postanowieniem z dnia 04.03.2016r., Sąd zwolnił powodaP. B.od kosztów sądowych w części, a mianowicie od opłaty od pozwu w kwocie 3.103,00 złotych.
W piśmie procesowym z dnia 18.09.2017r., powód ostecznie sprecyzował żądanie pozwu wnosząc o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego pracodawcy:
- diet za okres od stycznia 2011r. do lutego 2013r. w kwocie 22.002,18 zł wraz z ustawowymi odsetkami;
- dodatków za pracę w porze nocnej i wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w kwocie 6.215,02 złotych wraz z ustawowymi odsetkami;
- ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w kwocie 7.472,56 zł wraz z ustawowymi odsetkami, cofając powództwo w pozostałym zakresie.
Na rozprawie w dniu 30 października 2017r., pełnomocnik pozwanego wnosił o oddalenie tak sprecyzowanego powództwa, wyrażając zgodę na cofnięcie powództwa dokonane przez stronę powodową w piśmie procesowym z dnia 18.09.2017r. i wnosząc o rozliczenie kosztów procesu również w części, w której nastąpiło cofnięcie powództwa.

Sąd ustalił co następuje:
PowódP. B.był zatrudniony u pozwanegoPPUH (...)J. S., K.(...) Spółka Jawnaz siedzibą wO.od dnia 02.01.2004r. do dnia 30.06.2005r. na podstawie umowy o pracę na czas określony, a od dnia 01.07.2005r. do dnia 03.04.2013r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku kierowcy i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Stosunek pracy ustał na mocy rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybieart. 30 § 1 pkt 3 k.p.
dowód:akta osobowe powodaP. C.B świadectwo pracy – k. 12 oraz umowy o pracę k. 2- 6;
Pozwany pracodawca z tytułu zatrudnienia wypłacał powodowiP. B.wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych oraz tzw.„kilometrówkę”, które to należności w listach płac były zbiorczo ujmowane jako „nadl.”
Z tytułu zatrudnienia powódP. B.otrzymywał wynagrodzenie za pracę w wysokości od 2.500,00 – 3.000,00 złotych miesięcznie, które początkowo otrzymywał do „reki”, a następnie przelewem na rachunek bankowy.
dowód:zeznania Prezesa Zarządu pozwanejspółki (...)- protokół rozprawy audio-video z dnia 30.10.2017r. 00:17:12 - 00:21:52 k. 659 oraz protokół rozprawy audio-video z dnia 21.03.2016r. 00:18:47-00:27:48 k. 135 verte;
listy płac powodaP. B.za okres od stycznia 2010r. – kwietnia 2013r. k. 55-58 oraz k. 88 -90;
zeznania świadkaM. C.- k. 73 i 73 verte;
zeznania świadkaJ. S. (2)- k. 73 verte- k.74;
zeznania powodaP. B.– protokół rozprawy audio video z dnia 30.10.2017r. 00:08:08-00:11:17- k. 658 verte i protokół rozprawy audio video z dnia 21.03.2016r. 00:04:21-00:18:24- k. 135 verte;
Zgodnie z treścią art. 9 Regulaminu Wynagrodzenia pracownikowi za czas podróży służbowych przysługują należności ustalone na zasadach i w wysokości określonych w odrębnych przepisach.
dowód: regulamin wynagradzania pracowników k. 59 - 61 oraz k. 81-82;
regulamin pracy k. 83-87;
PowódP. B.został zapoznany z obowiązującym u pozwanego pracodawcy Regulaminem Wynagradzania jak i Regulaminem Pracy.
dowód:oświadczenie pracownika o zapoznaniu się z przepisami zakładowymi, regulaminem pracy i regulaminem wynagrodzenia – k. 9 akt osobowych powoda;
W okresie od stycznia 2011r. do dnia lutego 2013r., powodowiP. B.z tytułu wynagrodzenia za dodatki za dyżur i pracę w godzinach nocnych przysługiwały należności w kwocie 6.215,02 złotych, a z tytułu rozliczenia kosztów delegacji służbowych, zgodnie z wyliczeniem biegłego sądowego, przysługiwały za w/w okresy diety krajowe i zagraniczne w łącznej kwocie 22.002,18 złotych.
Pozwany pracodawca, w w/w okresie wypłacił powodowiP. B.faktyczniekwotę 121.138,24 złotychobejmującą należne wynagrodzenie zasadnicze oraz wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych ujęte w rubryce w kartach wynagrodzeń jako „nadl.”
dowód: opinia biegłego z zakresu rozliczania czasu pracy kierowcówM. K.k. 157 - 606; kserokopie kart pracy k. 39; listy płac k. 55-58; tarczki analogowe;
W latach 2010- 2013 powódP. B.wykorzystał urlop wypoczynkowy w wymiarze:



w roku 2010 –0dni;

w roku 2011-7dni ( X 2011- 7 dni);

w roku 2012-11dni (III 2012-2 dni, IV 2012-1 dzień, V 2012-4 dni, VII 2012- 3 dni, X -1 dzień);



w roku 2013 –20dni (II 2013- 9 dni, III 2013 – 11 dni), a za 6 dni urlopu wypłacono powodowi ekwiwalent w wysokości 1.210,00 złotych.

Na dzień ustania stosunku pracy powodowiP.B.przysługiwał ekwiwalent pieniężny za 43 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowy w kwocie 8.682,56 złotych, a po odliczeniu wypłaconego ekwiwalentu w kwocie 1.210,00 zł za 6 dni urlopu, pozwany pracodawca powinien wypłacić powodowi pozostały należny ekwiwalent w kwocie 7.472,56 złotych.
dowód: opinia biegłej z zakresu księgowościJ. K.k. 631-639;
Obecnie, powódP. B.pozostaje w stosunku zatrudnienia wfirmie (...) Sp. z o.o.z siedzibą wL.i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie za pracę w kwocie do 3.000,00 zł netto, a jego wysokość uzależniona jest od ilości wyjazdów poza granice kraju.
dowód: zeznania powodaP. B.– protokół rozprawy audio video z dnia 30.10.2017r. 00:08:08-00:11:17- k. 658 verte i protokół rozprawy audio video z dnia 21.03.2016r. 00:04:21-00:18:24- k. 135 verte;
Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił na podstawie dokumentacji pracowniczej złożonej do akt sprawy, zeznań stron: powodaP. B.oraz prezesa pozwanejspółki (...), świadkówM. C.iJ. S. (2)oraz opinii biegłego sądowego z zakresu rozliczania czasu pracy kierowców i opinię biegłego z zakresu księgowości, które to opinie uznał za w pełni wiarygodne, rzetelne i logiczne, albowiem tworzą one spójną całość i są rzeczowo uzasadnione.
Zdaniem Sądu biegły sądowy z zakresu dokumentowania i rozliczania czasu pracy kierowców dokonał prawidłowego rozliczenia należności przysługujących powodowi z tytułu podróży służbowych, na podstawie danych wynikających z tarczek analogowych oraz z tzw. kart wynagrodzeń
Sąd uznał zeznania powodaP. B.za częściowo wiarygodne, tj. w zakresie, w którym dotyczą one okoliczności niespornych między stronami, bądź wynikających z nie kwestionowanych dokumentów, nie ma więc w tym zakresie potrzeby ich szerszego omawiania. Nie ma bowiem sporu co do tego, iż powód był zatrudniony na stanowisku kierowcy i że wykonywał kursy zlecane przez pozwanego pracodawcę.

Sąd zważył, co następuje:
Odnośnie dochodzonego przez powoda roszczenia dotyczącego należnych diet krajowych i zagranicznych z tytułu podróży służbowych, za okres od stycznia 2011r. do marca 2013r., Sąd zważył, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 24.11.2016 sygn. akt K 11/15 opublikowanym w Dz. U z 29.12.2016 r. poz. 2206 stwierdził, iżart. 21a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców(j.t. Dz.U.2012.1155, ze zm.) w związku zart. 775§ 2, 3 i 5 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy(j.t. Dz.U.2016.1666, ze zm.) w związku z § 16 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U.167) w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Trybunał nie odroczył wejścia w życie orzeczenia, co oznacza iż wyrok ten znajdzie zastosowanie zarówno do wszystkich spraw zarówno tych będących w toku, jak i tych już zakończonych. Stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu skutkuje niemożliwością zastosowania go przez sąd, gdyż powoduje jego trwałą eliminację z systemu prawnego. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego posiadają walor mocy powszechnie obowiązującej i są ostateczne. Wyroki Trybunału Konstytucyjnego wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ich w odpowiednim dzienniku urzędowym, a zatem tego dnia przepisy niekonstytucyjne tracą moc obowiązującą.
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24.11.2016r. nie ma na celu usunięcia wątpliwości interpretacyjnych przepisów poprzez przesądzenie, który z możliwych wariantów powinien być przyjęty przez sądy, ale jego celem jest wyeliminowanie niezgodnej zKonstytucjąnormy wynikającej z przepisów dotyczących kierowców wykonujących zadania w międzynarodowym transporcie drogowym i ma walor porządkujący.
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24.11.2016r. obowiązuje od momentu ogłoszenia go w Dzienniku Ustaw, czyli po dniu 29.12.2016r., ale ma jednak zastosowanie także do sytuacji zaistniałych po uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego, (w tym objętych już zapadłymi wyrokami i tymi sprawami, które się toczą), gdyż rozpatrywane stany prawne wystąpiły w momencie, gdy niezgodność zKonstytucjąjuż zaistniała. Sąd zatem pomija zastosowanie przepisu, który utracił swoją moc obowiązującą również do stanów istniejących przed ogłoszeniem w odpowiednim dzienniku urzędowym.
Treść uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 listopada 2016 roku w sposób jednoznaczny wskazuje, że niezgodność zKonstytucjąart. 21 a w ujęciu zakresowym dotyczy nie tylko przepisu zaskarżonego czyli art. 21 a ustawy o czasie pracy kierowców, ale normy prawnej w rozumieniu całej konstrukcji odniesienia art. 21a doart. 775§ 3-5 kodeksu pracyoraz wydanymi na podstawie tych przepisów aktami wykonawczymi. Norma badana przez Trybunał Konstytucyjny dotyczy więc kilku przepisów prawa, a nie jedynie art. 21 a ustawy o czasie pracy kierowców i polega na zakwestionowaniu możliwości odesłania do rozliczania czasu pracy kierowców w kontekście podróży służbowej do pracowników administracji państwowej i samorządowej.
Po wyeliminowaniu przez omawiany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24.11.2016 r. normy prawnej wynikającej z przepisów art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców iart. 775§ 3-5 kodeksu pracyoraz przepisów Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, dotyczącej zakwalifikowania pracy kierowców do podróży służbowej i przysługiwania z tego tytułu diet i ryczałtów za noclegi, wocenie sądu brak jest podstawy prawnej do zasądzenia diet kierowcom, bez względu na to, czy wykonują pracę w kraju czy poza nim, w oparciu o w/w przepisy.
W ocenie sądu, po stwierdzeniu niekonstytucyjności przepisu art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców, nie ma już podstawy prawnej do stosowania w stosunku do kierowców przepisu art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców iart. 775k.p.oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalenia należności przysługujących w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju i Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (np. co do diet czy ryczałtów za noclegi),a to oznacza, iż podstawę dochodzonych w tym zakresie przez pracownika roszczeń stanowić może umowa o pracę zawarta pomiędzy stronami oraz regulamin wynagradzania obowiązujący u pozwanego pracodawcy.
Jak wskazuje materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, powodowiP. B.znane były z góry warunki pracy i płacy na stanowisku kierowcy u pozwanego pracodawcy i akceptował on taki stan rzeczy, pozostając w zatrudnieniu u pozwanego przez okres ponad 9 lat.
Wreszcie, co istotne, w zawartej pomiędzy stronami umowy o pracę strony nie uregulowały kwestii rozliczenia podróży służbowych, a to oznacza, iż zasadność dochodzonego przez powoda roszczenia o ryczałty za noclegi, należy ocenić zgodniez postanowieniami Regulaminu Wynagradzania, obowiązującego u pozwanego pracodawcy.
W przedmiotowej sprawie, w świetle wydanego przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 24.11.2016 sygn. akt K 11/15 weryfikacji podlega jedynie to, czy diety (krajowe i zagraniczne) z tytułu podróży służbowych, o których mowa w art. 9 Regulaminu Wynagradzania, zostały powodowiP. B.wypłacone i to w prawidłowej wysokości.
Z opinii biegłego sądowego z zakresu rozliczania czasu pracy kierowców, podróży i wynagrodzeń kierowców w transporcie drogowym wynika, iż w spornym okresie (od stycznia 2011 do lutego 2013) pozwany pracodawca, powinien wypłacić powodowiP. B.z tytułu podróży służbowych diety w wysokości 22.002,18 złotych.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a zwłaszcza z zeznań powodaP. B., które znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadkówM. C.iJ. S. (2)wynika, iż praktyką u pozwanego było to, że oprócz wynagrodzenia zasadniczego (tzw. podstawy), pracownicy otrzymywali również wynagrodzenia z tytułu tzw. „kilometrówki”, która w listach płac była ujmowana jako „nadl”.
Zdaniem Sądu, wynagrodzenie ustalone w ten sposób, jest tożsame w wymiarze z wynagrodzeniem, jakie powódP. B.otrzymywałby z umowy o pracę plus diety z tytułu podróży służbowej, gdyż średnio miesięcznie - co wynika z karty wynagrodzeń jak i też z zeznań powodaP. B.- otrzymywał on wynagrodzenie w łącznej kwocie 2.500,00 - 3.000,00 zł miesięcznie.
W tej sytuacji, zdaniem sądu, uznać należy, iż wynagrodzenie to rekompensowało powodowiP. B.faktyczny brak diet i innych należności z tytułu podróży służbowych.
Mając na uwadze wyliczenia biegłej z zakresu czasu pracy kierowców, co do wysokości należnego powodowi wynagrodzenia z tytułu wynagrodzenia zasadniczego oraz za pracę w godzinach nadliczbowych, godzinach nocnych, za czas dyżuru, ponad plan, dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych średniotygodniowych ustalonego na kwotę 56.692,86 złotych oraz kwotę wynagrodzenia faktycznie wypłaconego powodowi w spornym okresie czasu w wysokości 121.138.24 złotych stwierdzić należy, iż po odliczeniu od tej kwoty godzin nadliczbowych w kwocie 6.215,02 złotych, należnych diet w kwocie 22.002,18 złotych, a także kwotę faktycznie wypłaconego wynagrodzenia w wysokości 56.692,86 złotych, stwierdzić należy iż po stronie pozwanego pracodawcy powstaje nadpłata w kwocie 36.228,18 złotych, co oznacza, iż dochodzone w tym zakresie roszczenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu.
Odnośnie dochodzonego roszczenia o dodatki za pracę w porze nocnej i wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych w kwocie 6.215,02 złotychsąd zważył, iż zgodnie z treściąart. 151 § 1 k.p.praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy, a także praca wykonywana ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego pracownika systemu i rozkładu czasu pracy, stanowi pracę w godzinach nadliczbowych.
Za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego wynagrodzenia przysługuje dodatek w wysokości:
1/. 100 % wynagrodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w nocy, w niedziele i święta niebędące dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w dniu wolnym od pracy udzielonym pracownikowi w zamian za pracę w niedzielę lub w święto, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy,
2/. 50 % wynagrodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w każdym innym dniu niż określony w pkt 1. Ponadto w przypadku przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym przysługuje dodatek w wysokości określonej w § 1 pkt 1, chyba że przekroczenie tej normy nastąpiło w wyniku pracy w godzinach nadliczbowych, za które pracownikowi przysługuje prawo do dodatku w wysokości określonej w §1 (art. 1511§ 1 k.p).
W oparciu o powyższe ustalenia dotyczące czasu pracy, Sąd dokonał weryfikacji wysokości wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rozliczania czasu pracy kierowców.
W sporządzonej na potrzeby Sądu opinii z dnia 14 października 2014r. (k.157-606) biegła wyliczyła i ustaliła, iż powodowiP. B.pozwany pracodawca w okresie od stycznia 2011r. do lutego 2013r. wypłacał należne wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, natomiast nie zostało wypłacone na rzecz powoda wynagrodzenie za dodatki za dyżur, pracę w godzinach nocnych w kwocie 6.215,02 zł brutto.
Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wyliczeń zawartych w sporządzonej opinii. Zostały one bowiem sporządzone szczegółowo i rzetelnie, w zgodzie z tezą dowodową sformułowaną przez Sąd i przy uwzględnieniu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Same wyliczenia rachunkowe biegłej nie były również kwestionowane przez strony.
Z powyższych względów, sąd orzekł jak punkcie 2 wyroku, oddalając wniesione powództwo w zakresie diet krajowych i zagranicznych oraz dodatków za pracę w porze nocnej i wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.
Odnośnie dochodzonego ekwiwalentu za urlopsąd zważył, iż zgodnie z treściąart. 171 § 1 k.p.w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny.
Pozwany pracodawca w toku procesu nie przedstawił dokumentów potwierdzających, iż na dzień ustania stosunku pracy powódP. B.wykorzystał zarówno zaległy jak i bieżący urlop wypoczynkowy, za wyjątkiem 6 dni urlopu, za który wypłacił należny ekwiwalent w kwocie 1.210,00 złotych.
Z opinii biegłego z zakresu księgowości (nie kwestionowanej w toku procesu przez żadną ze stron) wynika, iż w latach 2010 - 2013 powodowiP. B.przysługiwał urlop wypoczynkowy w wymiarze 81 dni (2010r. -20 dni; 2011r.- 26 dni; 2012r.- 26 dni i w 2013r. – 9 dni), natomiast na dzień ustania stosunku pracy przysługiwał mu ekwiwalent pieniężny za 43 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w kwocie 8.682,56 złotych.
Z opinii biegłej wynika również i to, że powodowiP. B.został wypłacony ekwiwalent za urlop wypoczynkowy /za 6 dni/ w kwocie 1.210,00 złotych, a zatem pozwany pracodawca powinien dopłacić powodowi różnicę w wysokości 7.472,56 złotych.
W tym stanie rzeczy, opierając się na opinii biegłej, sąd uznał roszczenie powodaP. B.w zakresie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za uzasadnione i na podstawieart. 171 § 1 k.p.zasądził należne z tego tytułu świadczenie w wysokości wyliczonej przez biegłą tj. w kwocie 7.472,56 złotych brutto.
Z tych względów Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku.
O należnych odsetkach orzeczono na podstawieart. 481 § 1 i 2 kcw zw. zart. 300 k.p.od dnia doręczenia odpisu pozwu powództwa tj. od dnia 15 września 2015 roku. Sąd zasądził od dnia 15.09.2015r. do 31 grudnia 2015 r. odsetki ustawowe od zasądzonej kwoty w wysokości określonej na podstawie poprzedniego brzmieniaKodeksu cywilnegoz uwagi na treść art. 56 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw stanowiącego, że do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Ponieważ, w piśmie procesowym z dnia 18.09.2017r., pełnomocnik powoda cofnął powództwo powyżej kwoty 35.689,76 złotych na którą to czynność pełn. pozwanego na rozprawie w dniu 30.10.2017r. wyraził zgodę, przeto z powyższych względów, Sąd na podstawieart. 355 § 1 k.p.c.orzekł jak w punkcie 3 wyroku.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach, o których mowa w punkcie 4 wyroku stanowił natomiast przepisart. 100 k.p.c., który przewiduje zasadę stosunkowego rozliczenia kosztów. Polega ona na rozłożeniu kosztów miedzy stronami odpowiednio do wysokości, w jakiej zostały poniesione oraz stosownie do wyniku sprawy tj. stopnia uwzględnienia i nieuwzględnienia żądań.
Z porównania łącznej kwoty dochodzonej przez powodaP. B.w niniejszej sprawie z kwotą zasądzoną wynika, iż powód wygrał sprawę zaledwie w 13%. Łącznie koszty postępowania w sprawie wyniosły 5.400,00 zł, a złożyły się na nie:

- po stronie powoda:wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 2.700,00 zł ustalone na podstawie§ 12 ust.1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z póź. zmianami),

-po stronie pozwanego: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 2.700,00 zł ustalone na podstawie§ 12 ust.1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z póź. zmianami.

Ponieważ powódP. B.poniósł koszty w wysokości 2.700,00 zł, a powinien je ponieść w kwocie 4.688,00 zł (87% x 5.400,00 zł), to zgodnie z treściąart. 100 k.p.c.powinien zwrócić pozwanemu kwotę 1.998,00 złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów procesu (4.698,00 zł – 2.700,00 złotych).

Mając na uwadze zasadę stosunkowego rozliczenia kosztów oraz przepis art.ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 623), Sąd orzekł jak w punkcie 5 wyroku, nakazując pobrać na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego w Tomaszowie Maz. od pozwanego kwotę 403.00 zł tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej od uwzględnionej części powództwa oraz kwotę 628.00 zł tytułem zwrotu wydatków od uwzględnionej części powództwa.
W punkcie 6 wyroku, Sąd pozostałe nieuiszczone koszty sądowe przejął na rachunek Skarbu Państwa, gdyż powódP. B.jako pracownik był zwolniony od obowiązku ich poniesienia, z mocyart. 96 ust.1 pkt. 4 ustawy z dnia 28.07.2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 623)
Podstawę prawną rozstrzygnięcia punktu 7 wyroku stanowił przepisart. 4772§ 1 k.p.c.zgodnie, z którym sąd zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.
Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.