Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 872/17
Data wyroku: 2017-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks

Sygn. akt VI Ka 872/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 1 września 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt VI K 292/17 Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach uniewinnił oskarżonych:P. R.iM. W.od popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia przestępstwa skarbowego zart. 107 § 1 kksa kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł oskarżyciel publiczny, który zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych. Zarzucił rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że oskarżeni działali w warunkach nieświadomości karalności czynu.
Wniósł o uchylenie wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jest zasadna.
Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził dowody, ale ich przeprowadzenie nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem Sąd I instancji doszedł do przekonania, że oskarżeni mieli prawo nie uświadamiać sobie karalności zachowania penalizowanego na gruncieart. 107 § 1 kks. Wskazał, że trudno spodziewać się, by oskarżeni w dobie swobody prowadzenia działalności gospodarczej kierowali się wyłącznie niekorzystnymi dla siebie, występującymi w praktyce stosowania prawa władczymi stanowiskami organów państwa wypowiadanymi na gruncieustawy o grach hazardowych, kiedy nawet w Sądzie Najwyższym stanowisko było niejednolite. Wprawdzie Sąd I instancji nie sformułował tezy, że oskarżeni działali w usprawiedliwionym błędzie, o którym mowa wart. 10 § 4 kks, ale zapewne to właśnie Sąd I instancji miał na myśli.
Sąd Okręgowy stanowiska Sądu I instancji nie podziela. Nie ma żadnych powodów by rozciągać niemożność stosowania nienotyfikowanych przepisów o charakterze technicznym także na przepis, który nie ma charakteru technicznego, albo na przepis, który został notyfikowany kilkanaście miesięcy przed czynem zarzucanym oskarżonym (chodzi o przepisyart. 6 ust. 1 i 23 a ustawy o grach hazardowych). Nie można zaakceptować stanowiska, że skoro przepis o charakterze technicznym (art. 14 ust. 1ugh) ma treść częściowo pokrywającą się z przepisemart. 6 ust. 1ugh to także ten drugi przepis nie może być stosowany. Trzeba stwierdzić, żeart. 6.ust. 1ugh dotyczy działalności gospodarczej aart. 14 ust. 1ugh- urządzania gier. To właśnie ta ostatnia okoliczność stanowi decydujące kryterium dla oceny, technicznego charakteru przepisu, albo braku takiego charakteru. Nie są przepisami o charakterze technicznym te przepisy, które stawiają przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą określone warunki. Trzeba też stwierdzić, że nie ma żadnych powodów do stwierdzenia niemożności stosowaniaart. 23 augh. Jakkolwiek przepis ten ma charakter techniczny to był notyfikowany w Komisji Europejskiej przed jego wprowadzeniem doustawy o grach hazardowych.
Co się tyczy dowodów, na których Sąd oparł rozstrzygnięcie, to żaden z nich, w najmniejszym stopniu nie wskazywał, by oskarżeni pozostawali w błędzie, tym bardziej w błędzie usprawiedliwionym. To o czym, pisze Sąd I instancji to błąd całkowicie abstrakcyjny, oderwany od realiów niniejszego postępowania. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że błędy o których mówiart. 10 kksto błędy rzeczywiste, rzutujące na podejmowane przez konkretne osoby decyzje dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej i urządzania gier, które swoimi regulacjami objęłaustawa o grach hazardowych. O takim błędzie nie ma mowy ani w dowodach, ani w wywodach Sądu I instancji.
Trafnie zatem apelujący zarzuca rozstrzygnięciu Sądu I instancji błędne ustalenie, że oskarżeni działali w warunkach nieświadomości karalności czynu.
W postępowaniu ponownym Sąd I instancji przeprowadzi postępowanie w pełnym zakresie.