Sąd Rejonowy w Mrągowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 135/18
Data wyroku: 2018-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Wojciech Szałachowski
Słowa kluczowe: Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece
Podstawa prawna: art. 209 § 1 i 1 a k.k.

Sygn. akt IIK 135/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 września 2018 r.
Sąd Rejonowy w Mrągowie, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Wojciech Szałachowski
Protokolant: st. sekr. sąd. Ewelina Rabuczewska
w obecności prokuratora Prok. Rej. Jarosława Pawluczuk
po rozpoznaniu dnia 12/09/2018 r. sprawy
T. Ś.synaA.iW. z domu G.,
ur. (...)wS.,
oskarżonego o to, że:
W okresie czasu od 03.11.2014 roku do dnia 24.05.2017 roku oraz od dnia 23.08.2017 roku do dnia 13.02.2018 roku w miejscowościZ.gm.P., uporczywie uchylał się od wykonywania ciążącego z mocy orzeczenia sądowego – Wyroku Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 03.11.2014 r. sygn. akt IIIRC 178/14, obowiązku opieki przez łożenie na utrzymanie osoby najbliższej tj. synaW., wskutek czego łączna wysokość powstałych zaległości przekracza równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, przy czym również naraził w/w osobę uprawnioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych,
tj. o przestępstwo zart. 209 § 1 i 1 a k.k.

O R Z E K A :

I
OskarżonegoT. Ś.w miejsce zarzucanego mu czynu opisanego w akcie oskarżenia uznaje za winnego tego, że w okresie od 03.11.2014 roku do dnia 24.05.2017 roku oraz od dnia 23.08.2017 roku do dnia 13.02.2018 roku w miejscowościZ.gm.P., naraził synaW. Ś.na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych w ten sposób, że uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego wobec syna, określonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Końskich z 3 listopada 2014r. III RC 178/14 na kwotę 500 zł, wskutek czego powstała łączna zaległość przekraczająca równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych, przy czym przyjmuje, że czyn ten wyczerpuje dyspozycję zart. 209 § 1 a k.k.i za to na podstawieart. 209 § 1 a k.k.wymierza oskarżonemuT. Ś.karę 1 ( jednego) roku ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 (trzydziestu ) godzin w stosunku miesięcznym

II
Na podstawieart. 34 § 3 k.k.w zw. zart. 72 § 1 pkt 3 k.k.zobowiązuje oskarżonegoT. Ś.do wykonywania ciążącego na nimobowiązku łożenia na utrzymanie synaW. Ś.;

III
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w całości.

Sygnatura akt IIK 135/18

Uzasadnienie w trybieart. 424 § 3 k.p.k.

T. Ś.stanął pod zarzutem tego, że w okresie czasu od 03.11.2014 roku do dnia 24.05.2017 roku oraz od dnia 23.08.2017 roku do dnia 13.02.2018 roku w miejscowościZ.gm.P., uporczywie uchylał się od wykonywaniaS.z mocy orzeczenia sądowego – Wyroku Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 03.11.2014 r. sygn. akt IIIRC 178/14, obowiązku opieki przez łożenie na utrzymanie osoby najbliższej tj. synaW., wskutek czego łączna wysokość powstałych zaległości przekracza równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, przy czym również naraził w/w osobę uprawnioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. o przestępstwo zart. 209 § 1 i 1 a k.k.
OskarżonyT. Ś.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż ma świadomość ciążącego na nim obowiązku płacenia alimentów na rzecz swojego syna. Mieszka z ojcem, jest na jego utrzymaniu. Ojciec utrzymuje się z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Dodał, że szuka pracy. Stwierdził, że jeżeli tylko znajdzie pracę, to zacznie przesyłać pieniądze synowi (d. wyjaśnienia oskarżonegoT. Ś.k. 65-66v, 73-74).
Sąd ustalił, co następuje:
Wobec treści wniosku o uzasadnienie wyroku ograniczającego się do zarzutu błędu w zakresie prawa materialnego Sąd zważył, co następuje.
OskarżonemuT. Ś.zarzucono czyn zakwalifikowany zart. 209 § 1 i § 1 a k.k.Czyn ten polegający na nie łożeniu na utrzymanie synaW., który to obowiązek wynikał z orzeczenia sądowego, a zaległość przekraczała trzykrotność świadczenia okresowego, przez co osoba uprawniona została narażona na nie zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych – stanowi przestępstwo zart. 209 § 1 a k.k.W tym miejscu wskazać należy, żeart. 209 § 1 azostał wprowadzony z dniem 31 maja 2017 roku, a więc w okresie objętym zarzutem, pod warunkiem uznania, że przestępstwo nie alimentacji jest przestępstwem trwałym. Dalej wskazać należy, że przepis ten odpowiada dotychczasowemuart. 209 § 1 k.k.z tą różnicą, żeartykuł 209 § 1 a k.k.zawiera warunek istnienia orzeczenia stwierdzającego obowiązek alimentacyjny oraz zadłużenia wynoszącego co najmniej trzykrotność świadczenia okresowego.
Jak wynika z zarzutu aktu oskarżenia, wskazano zarówno orzeczenie sądowe, z którego wynika obowiązek alimentacyjny, jak również wskazano, że łączna wysokość powstałych zaległości przekracza równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych.
W tej sytuacjiart. 209 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed 31 maja 2017 roku nie może mieć zastosowania, ponieważ nie zawiera on wszystkich niezbędnych przesłanek takich właśnie jak istnienie orzeczenia stwierdzającego obowiązek alimentacyjny oraz wysokości zadłużenia, które obowiązują obecnie i od ich spełnienia zależy czy zaistniało przestępstwo.
Niezależnie od tego należy podkreślić, że zgodnie z obecnie obowiązującym brzmieniem ustawy wyeliminowano znamię uporczywości działania sprawcy zastępując je ściśle określonymi ramami czasowymi w jakich penalizowane zachowanie musi mieć miejsce, a nadto ustawowe znamię narażenia osoby uprawnionej na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych nie jest warunkiem zaistnienia występku. Należy mieść przy tym na uwadze, że obecne brzmienie ustawy przewiduje inne dodatkowe rozwiązania, które w zależności od zachowania oskarżonego po popełnieniu czynu, mogą doprowadzić czy to do umorzenia postępowania czy też odstąpienia przez Sąd od wymierzenia kary. W poprzednim stanie prawnym tego rodzaju zachowanie mogło być jedynie analizowane w kontekście okoliczności dotyczących wymiaru kary.
Zdaniem Sądu zaistniała zatem sytuacja, która nie pozwala na dokonanie jednoznacznej oceny kolidujących ze sobą ustaw, mając przy tym na uwadze, że oskarżonemu zarzucono w istocie przestępstwo trwałe, z tym że nie alimentacja od 23 sierpnia 2017 roku dokonała się już w okresie działania ustawy nowej.
Ponieważ z materiału dowodnego bezsprzecznie wynika, że oskarżony wyczerpał ustawowe znamiona czynu zart. 209 § 1 a k.k., to konieczna stała się korekta opisu czynu w sposób jak w punkcie I części dyspozytywnej niniejszego wyroku i w konsekwencji przyjęcie kwalifikacji jedynie zart. 209 § 1 a k.k., albowiem przepisart. 209 § 1 k.k.obowiązujący przed 31 maja 2017 roku nie jest względniejszy dla oskarżonego niż obecnie obowiązującyartykuł 209 § 1 a k.k., gdyż oba przepisy przewidują to samo zagrożenie karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
W tym stanie rzeczy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości i została mu w pełni wykazana zebranymi w sprawie dowodami. Działaniem swym wyczerpał on dyspozycjęartykułu 209 § 1a k.k.
OskarżonyT. Ś.był karany sądownie (d. dane o karalności k. 68-70).
W świetle wyjaśnień przyznającego się do winy oskarżonego (k. 65-66v, 73-74) oraz pozostałego zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego okoliczności popełnienia czynu i wina oskarżonegoT. Ś.nie budzą wątpliwości.
Sąd wymierzył oskarżonemuT. Ś.karę, uznając go za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, i za to na podstawieart. 209 § 1a k.k.wymierzył mu karę ograniczenia wolności w wymiarze 1 (jednego) roku z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. W tym stanie rzeczy należy uznać, że wymierzona oskarżonemu kara ograniczenia wolności jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu mu zarzucanego.
Omyłkowo, przy orzekaniu wobec skazanego kary ograniczenia wolności, nie powołano przepisówart. 34 § 1 a pkt 1 k.k.
Na podstawieart. 34 § 3 k.k.w zw. zart. 72 § 1 pkt 3 k.k.Sąd zobowiązał oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie synaW. Ś..
O kosztach orzeczono jak w punkcie IV wyroku, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., z uwagi na to, że skazany nie pracuje i nie ma istotnych składników majątku.