Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 700/15
Data wyroku: 2018-06-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Anna Dulska
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: 445 KC W ZW Z ART. 445 PAR. 1 KC

Sygn. akt I C 700/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 czerwca 2018 roku
Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie I Wydział Cywilny
w składzie następującym :
Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Anna Dulska
Protokolant: apl. adw. Natalia Gruszczyńska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 roku
wS.
sprawy z powództwaR. Ł.
przeciwko(...) Spółce akcyjnejz siedzibą wW.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanego(...) Spółki akcyjnejz siedzibą wW.na rzeczR. Ł.kwotę 2 000 (dwóch tysięcy) złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi w stosunku rocznym od dnia 26 listopada 2013 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty;

II
oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III
zasądza od pozwanego(...) Spółki akcyjnejz siedzibą wW.na rzeczR. Ł.kwotę 374 (trzystu siedemdziesięciu czterech) złotych i 22 (dwudziestu dwóch) groszy tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV
nakazuje pobrać od powodaR. Ł.na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie) kwotę 174 (stu siedemdziesięciu czterech) złotych i 31 (trzydziestu jeden) groszy tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych;

V
nakazuje pobrać od pozwanego(...) Spółki akcyjnejz siedzibą wW.na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie) kwotę 340 (trzystu czterdziestu) złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

SSR Anna Dulska

UZASADNIENIE
R. Ł.wniósł o zasądzenie od pozwanego(...) Spółki akcyjnejz siedzibą wW.kwoty 3 000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi w stosunku rocznym od dnia 26 listopada 2013 roku. Ponadto strona powodowa wniosła o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadniając trafność swojego roszczeniaR. Ł.wskazał, że dnia 25 lipca 2013 roku doszło do kolizji, której sprawca był stroną umowy ubezpieczenia OC zawartej z pozwanym towarzystwem. Powód uczestniczył w przedmiotowym zdarzeniu jako pasażer. Powód zaznaczył, że pozwany uznał swoją odpowiedzialność, co do zasady i przyznał mu tytułem zadośćuczynienia kwotę 1.200 złotych oraz kwotę 750 złotych tytułem odszkodowania. Dodatkowo strona powodowa podniosła, że dochodzona kwota stanowi zadośćuczynienie za doznany ból.
Powód wskazał również, że po wypadku odczuwał bóle kręgosłupa w odcinku szyjnym zawroty głowy, sztywność karku, zaś stopień nasilenia tych dolegliwości utrudniał mu normalne funkcjonowanie. Nadto powód wskazał również, iż przedmiotowe zdarzenie wpłynęło także na stan jego zdrowia psychicznego, albowiem przeszedł on traumę powypadkową i boi się uczestniczyć w ruchu drogowym. .
W dalszej części zaprezentowanego uzasadnienia powód wskazał , że w jego ocenie stan jego zdrowia wskazuje, iż na skutek doznanego wypadku powstał u niego trwały uszczerbek na zdrowiu na poziomie 10%. Podkreślił, że wypłacone przez pozwanego zadośćuczynienie nie rekompensuje jego cierpień psychicznych i fizycznych.
W odpowiedzi na pozew pozwane towarzystwo wniosło o oddalenie przedmiotowego powództwa w całości, zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z uwzględnieniem kwoty 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W pierwszej kolejności pozwany wskazał, że wypłacona powodowi tytułem zadośćuczynienia kwota 1.200 złotych jest adekwatna zarówno do rozmiaru krzywdy doznanej przez powoda na skutek przedmiotowego wypadku oraz okresu i uciążliwości leczenia. Dodał, że przy ustaleniu należnego zadośćuczynienia wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy wynikające z dokumentacji medycznej przedłożonej przez powódkę na etapie likwidacji szkody i ocenił je zgodnie z kierunkiem wykładniart. 445 k.c.prezentowanym w orzeczeniach Sądu Najwyższego. Pozwany wyjaśnił również, że w chwili obecnej uszczerbek nie występuje żaden uszczerbek na zdrowiu powoda, albowiem doznany uraz miał charakter przejściowy.
W piśmie procesowym datowanym na dzień 22 czerwca 2015 roku strona powodowa pozostała przy uprzednio wyrażonym stanowisku procesowym, rozwijając jedynie swoje stanowisko w zakresie zasadności żądanego zadośćuczynienia.
W toku dalszego postępowania strony pozostały przy swoich stanowiskach procesowych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 25 lipca 2013 roku wS.doszło do kolizji samochodów osobowych. Sprawcą kolizji był kierowca pojazdu markiD. (...)–B. K., posiadający umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym zakładzie ubezpieczeń, obowiązującą w chwili tej kolizji.
Pasażerem drugiego samochodu był powód. Pojazd ten był prowadzony przez małżonkę powoda, zaś jego pasażerami były również dzieciR. Ł.. Samochód został uderzony w tył i uległ niewielkim uszkodzeniom.
okoliczności niesporne, a nadto:

dowód:

dokumentacja fotograficzna – k. 45,
zeznaniaB. K.– k. 69,
zeznania powoda – k. 70-71
akta szkodowe
Bezpośrednio po kolizji powód zawiadomił policję i pogotowie i został przewieziony doszpitala (...)u powoda stwierdzono uraz kręgosłupa w odcinku szyjnym z odgięcia głowy. Powód nie był hospitalizowany, nie nosił kołnierza ortopedycznego ani gorsetu.R. Ł.cały czas bierze leki przeciwbólowe. Po zdarzeniu powód nie leczył się psychiatrycznie, ani nie korzystał z pomocy psychologa
Z uwagi na schorzenia kręgosłupa powód odbył rehabilitację.
Powód jest emerytowanym funkcjonariuszem Policji, jest również pedagogiem.
Powód choruje przewlekle na refluks żołądka.

dowód:

dokumentacja medyczna k. 17-23, 75-79
zeznania powoda – k. 70-71
akta szkodowe
R. Ł.doznał podczas wypadku skręcenia kręgosłupa szyjnego. W następstwie wypadku wystąpił u powoda zespół bólowy kręgosłupa szyjnego bez neurologicznych objawów ubytkowych. Dolegliwości bólowe kręgosłupa szyjnego powodowały przez okres kilku miesięcy utrudnienia w dźwiganiu ciężarów, wykonywaniu prac związanych z pochyleniem głowy oraz prowadzeniu samochodu i jeździe rowerem. Dolegliwości bólowe o większym nasileniu utrzymywały się przez okres około 4 tygodni.
Okres leczenia i rozpoznany stan funkcjonalny kręgosłupa nie spełniają obecnie warunków niezbędnych do ustalenia długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. .
W następstwie wypadku u powoda nie doszło do pojawienia się jakichkolwiek objawów psychopatologicznych, które wpłynęłyby na jego funkcjonowanie w życiu codziennym.

dowód:

opinia biegłych sądowych z zakresu ortopedii i neurologii – k. 102-112, 128, 155-156
opinia biegłego sądowego z zakresu psychiatrii - k. 176-178
W dacie 9 sierpnia 2013 roku powód dokonał zgłoszenia szkody w pozwanym towarzystwie.
Pismem z dnia 25 października 2013 roku pozwany zakład odmówił wypłaty zadośćuczynienia.
Od decyzji tej powód odwołał się w dacie 22 listopada 2013 roku, w tej samej dacieR. Ł.zgłosił również żądanie odszkodowania w postaci zwrotu kosztów leczenia w kwocie 750 złotych.
W piśmie z dnia 3 stycznia 2014 roku pozwany ubezpieczyciel podtrzymał swoje stanowisko w zakresie odmowy wypłaty zadośćuczynienia.
W dniu 2 kwietnia 2014 roku powód został poddany badaniu lekarskiemu przez lekarza komisji lekarskiej, który stwierdził, iż przebyty uraz kręgosłupa szyjnego z utrzymującymi się dolegliwościami bólowymi odcinka szyjnego i objawami zespołu korzeniowego pourazowego spowodował 10% stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu.
Pismem z dnia 4 kwietnia 2014 roku powód wezwał ubezpieczyciela do zapłaty kwoty 20 750 złotych w tym 20 000 złotych stanowiło żądanie zadośćuczynienia, w pozostałym zaś zakresie odszkodowania.
W dacie 22 kwietnia 2014 roku sporządzona została na zlecenie ubezpieczyciela opinia kompleksowa stanu zdrowia powoda po wypadku, w treści której stwierdzono, iż przebyty uraz nie nosi cech trwałego uszczerbku na zdrowiu.
Decyzją datowaną na dzień 24 kwietnia 2014 roku ubezpieczyciel przyznał powodowi odszkodowanie w kwocie 750 złotych oraz zadośćuczynienie w kwocie 1 200 złotych. Taka kwota została powodowi wypłacona w dacie 25 kwietnia 2014 roku.
okoliczności bezsporne, a nadto

dowód:

zgłoszenie szkody – k. 7-9,
pismo z dnia 25 października 2013 roku – k. 10,
odwołanie z dnia 22 listopada 2013 roku – 11-12,
pismo z dnia 3 stycznia 2014 roku – k. 13-14,
orzeczenie z dnia 2 kwietnia 2014 roku – k. 23-25
wezwanie do zapłaty – k. 15,
opinia kompleksowa – k. 40-42,
decyzja z dnia 24 kwietnia 2014 roku – k. 16,44
wydruk z listy wypłat – k. 43
akta szkodowe
Sąd zważył, co następuje:
Na gruncie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz w kontekście stanowisk stron powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisyart. 445Kodeksu cywilnego(dalejk.c.)w zw. zart. 444 § 1 k.c.w zw. zart. 436 § 2 k.c.w zw. zart. 435 k.c.orazart. 822 k.c.iart. 34 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. z 2003roku Nr 124, poz. 1152 ze zm.).
Zgodnie z uregulowaniem zawartym w treści przepisuart. 444 § 1 k.c.„w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu”.
W myśl zaś dyspozycji przepisuart. 445 k.c.w zw. zart. 444 § 1 k.c.„w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę”. Natomiast stosowanie do treści uregulowania zawartego w treści przepisuart. 822 k.c.„przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia”(§1).Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń(§4).
Z koleiart. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnychstanowi, że „z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia”.
Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w razie zderzenia się pojazdów mechanicznych normuje zaśart. 436 § 2 k.c.w zw. zart. 415 k.c.które jako regułę stanowią, że obowiązek naprawienia szkody obciąża pozwanego na zasadzie winy.
Przesłankami roszczeń dotyczących szkodzie na osobie jest zatem szkoda (krzywda) i jej rozmiar, zdarzenie ją wywołujące oraz związek przyczynowy między szkodą (krzywdą), a tym zdarzeniem. Podstawą zasądzenia świadczenia są zaś cierpienia fizyczne i psychiczne związane ze stanem zdrowia, określane mianem krzywdy, a także koszty związane z leczeniem tych dolegliwości.
W rozpoznawanej sprawie nie stanowiło przedmiotu sporu, że źródło odpowiedzialności odszkodowawczej strony pozwanej wobec powoda stanowi zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z posiadaczem samochodu markiD. (...). Pozwany nie kwestionował podstaw swojej odpowiedzialności, ani faktu zaistnienia szkody na osobie powódki, dał temu zresztą wyraz wypłacając na rzeczR. Ł.zadośćuczynienie w kwocie 1.200 złotych oraz odszkodowanie w kwocie 750 złotych tytułem poniesionych przez niego kosztów leczenia.
Przedmiotem sporu, a w konsekwencji ustaleń sądu, stała się natomiast kwestia zakresu cierpień fizycznych i psychicznych powoda związanych z kolizją z dnia 25 lipca 2013 roku oraz związku przyczynowego pomiędzy wskazywanymi przez niego aktualnie dolegliwościami bólowymi kręgosłupa z tymże wypadkiem. Przy tym ustalenia sądu musiały dotyczyć również zasadniczych przesłanek odpowiedzialności z tytułu zadośćuczynienia to znaczy stopnia dolegliwości bólowych i ujemnych przeżyć psychicznych, powstałych w związku z tym wypadkiem oraz ich wpływu na funkcjonowanie powoda w życiu codziennym.
Za podstawę do czynienia ustaleń w powyższym zakresie sąd uznał zarówno dokumenty zgromadzone w aktach sprawy oraz w aktach szkody, jak również opinie biegłych sądowych: z zakresu ortopedii i neurologii oraz psychiatrii. Zauważyć przy tym należało, że autentyczność przedłożonych przez strony dokumentów nie była kwestionowana. Nadto, co znamienne, strony nie wnosiły zastrzeżeń do sporządzonej w sprawie opinii psychiatrycznej a jedynie strona powodowa kwestionowała treść opinii w sprawie opinii ortopedycznej i neurologicznej, przy czym zarzuty przez nią formułowane sprowadzały się w zasadzie jedynie do kwestionowania stanowisk biegłych w zakresie nieustalenia przez nich stopnia uszczerbku na zdrowiu i stanowiły jedynie polemikę z prawidłowymi wywodami biegłych sądowych.
Jeśli chodzi o określenie skutków zdrowotnych wypadku zasadnicze znaczenie dla ustaleń sądu miały wyżej wskazane opinie biegłych.
Ocena twierdzeń strony, co do stanu zdrowia powódki i danych zawartych w dokumentacji medycznej musiała być bowiem dokonana przy użyciu wiedzy specjalnej pozyskanej z zakresu ortopedii i psychologii. Informacje tego rodzaju sąd zgodnie z dyspozycjąart. 278 §1Kodeksu postępowania cywilnego(dalejk.p.c.)może zaś pozyskiwać wyłącznie za pośrednictwem opinii biegłego sądowego lub instytutu.
W niniejszej sprawie opinia sporządzona została przez biegłego sądowego z zakresu ortopedii – traumatologiiH. M.oraz biegłą sądową z zakresu neurologiiB. M., a także psychiatriiK. B.. Sporządzone opinie, sąd ocenił jako rzeczowe, spójne i wyczerpujące. Biegli w sposób przejrzysty opisali proces leczenia powoda, występujące u niego wcześniej schorzenia oraz ich wpływ na obecny stan zdrowia powoda, jak też odnieśli się do skutków, jaki wywołał wypadek.
W tym miejscu podkreślić należy, iż materiał dowodowy zaoferowany w niniejszej sprawie przez powoda a dotyczący jego stanu zdrowia był niezwykle ubogi i nie korespondował z treścią składanych przez niego zeznań, w których twierdził, iż wszelkie negatywne następstwa wypadku nadal się utrzymują i znacznie utrudniają funkcjonowanie. Co więcej treść tych zeznań nie została powtórzona podczas badań przez biegłych sądowych, którym powód przedstawił łagodniejszą ocenę swojego stanu zdrowia. Analiza treści zeznań powoda wskazuje, iż nie mogą one w całości stanowić podstaw dokonywania ustaleń w zakresie stanu faktycznego albowiem nie są w całości wiarygodne.
W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż z treści zeznań złożonych na rozprawie wynika, iż powód – emerytowany Policjant, pedagog- pozostawał w traumie powypadkowej, która uniemożliwiła mu w zasadzie jazdę rowerem w sposób zgodny z przepisami prawa, utrudniała i utrudnia do dziś prowadzenie pojazdu i ogólnie negatywnie wpływa na stan psychiczny, przy czym przez okres pięciu lat nie korzysta z pomocy psychologa lub psychiatry bo – jak twierdzi "wstydzi się". Dodatkowo w trakcie badania psychiatrycznego nie przedstawia w sposób aż tak negatywny następstw ocenianego zdarzenia. Zdaniem sądu okoliczności te jednoznacznie wskazują, iż prezentowane w treści pozwu i na rozprawie stanowisko powoda jest skonstruowane jedynie dla potrzeb niniejszego postępowania, albowiem ani dokumentacja medyczna, ani treść opinii psychiatrycznej nie potwierdzają tej części zeznańR. Ł..
W odniesieniu zaś do pozostałych opinii sąd uwzględnił także, że wszystkie te wnioski biegłych znalazły odzwierciedlenie w dokumentacji medycznej, a także wynikały z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym również korespondowały z zakresem szkody w pojazdach oraz dokumentacją zgromadzoną w aktach szkodowych.
Brak jakichkolwiek merytorycznych i przekonywujących zarzutów do opinii biegłych sądowych z zakresu neurologii i ortopedii oraz jakość sporządzonych przez nich opinii, drobiazgowa ocena całokształtu materiału dowodowego oraz wyjaśnienie wszelkich wątpliwości strony powodowej spowodowały konieczność oddalenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z kolejnych opinii innych już biegłych z zakresu tej samej specjalności. W ocenie sądu przeprowadzenie tego dowodu przy posiadanym materiale dowodowym stanowiłoby jedynie przedłużenie postępowania oraz generowałoby dodatkowe koszty..
Podkreślenia w tym miejscu wymaga fakt, iż samo zakwestionowanie opinii biegłych, przy jednoczesnym ubogim materiale dowodowym w postaci dokumentacji medycznej i nie do końca wiarygodnymi zeznaniami powoda, który ma tendencję do wyolbrzymiania skutków zdarzenia nie stanowiły podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku dowodowego.
Reasumując sąd uznał żądanie powoda za zawyżone. Równocześnie jednak ustalił, że wysokość zadośćuczynienia wypłacona przez pozwanego nie spełnia swojej funkcji kompensacyjnej, a tym samym nie sposób uznać jej za „odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę”. W tym miejscu należy podkreślić, ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego, który to pogląd podziela również sąd wskazuje, iż ocena ta poparta być musi wszechstronnym rozważeniem ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w tym zakresu uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, możliwych następstw fizycznych i psychicznych, w tym także tych które mogą wystąpić w przyszłości.Odpowiednia suma w rozumieniuart. 445 § 1 k.c.nie oznacza sumy dowolnej, określonej wyłącznie według uznania sądu, a jej prawidłowe ustalenie wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności, mogących mieć w danym przypadku znaczenie. Zarówno okoliczności wpływające na wysokość zadośćuczynienia, jak i kryteria ich oceny powinny być rozważane indywidualnie w związku z konkretną osobą pokrzywdzonego(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2009 roku, sygn. akt III CSK 62/09).Stosownie doart. 445 § 1 k.c., zadośćuczynienie, stanowiące formę rekompensaty pieniężnej z tytułu doznanej szkody niemajątkowej, ma być "odpowiednie" do doznanej krzywdy, którą określa się przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności rozmiaru cierpień fizycznych i psychicznych oraz skutków uszczerbku zdrowia na przyszłość. Zespół tych okoliczności stanowi podstawę faktyczną określenia zadośćuczynienia, zarówno przy precyzowaniu żądania przez poszkodowanego, jak i przy wyrokowaniu(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2008 roku, sygn. akt IV CSK 243/08). Przy czym powszechne aprobowany w doktrynie i orzecznictwie jest pogląd, że z samego charakteru krzywdy wynika jej subiektywny charakter, a dokonując badania zasadności powództwa w tym zakresie sąd winien kierować się takimi okolicznościami jak: wiek poszkodowanego, stopień i długotrwałość odniesionych obrażeń, intensywność cierpień, skutki uszczerbku na przyszłość, poczucie przydatności, bezradności, konieczność korzystania z pomocy innych osób, pozbawienie możliwości samodzielnego wykonywanie podstawowych czynności życiowych itd.
Godzi się w tym miejscu podkreślić, iż prawda przepisy prawa cywilnego nie traktują uszczerbku jako wyznacznika wysokości świadczenia należnego na podstawieart. 445 k.c.Stąd też ustalenie, że uszczerbek powstał ma więc jedynie pomocnicze znaczenie przy miarkowaniu wysokości zadośćuczynienia. Przesłanki tej jednakże nie można pominąć przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Sąd uwzględnił przy tym okoliczność, że powód uległ wypadkowi wraz z cała rodziną, przez okres kilku tygodni utrzymywały się u niego znaczne dolegliwości bólowe, które ograniczały możliwość normalnego funkcjonowania. Następnie przez okres kolejnych kilku miesięcy powód odczuwał dolegliwości bólowe o mniejszym nasileniu, które również wpływały na komfort jego życia.
Tym samym należało uznać, iż zdarzenie z dnia 25 lipca 2013 roku wpłynęło na życie powoda w sposób uzasadniający, przyznanie zadośćuczynienie w kwocie wyższej niż przyznana przez pozwanego. Kwota 1.200 złotych nie spełnia w tym przypadku w ocenie sądu waloru kompensacyjnego. Ostatecznie więc sąd uznał, że należne powodowi zadośćuczynienie powinno wynieść 3 200 złotych. Od tej wartości należało zaś odjąć wypłaconą już powodowi kwotę 1.200 złotych.
Reasumując, powództwo o zasądzenie zadośćuczynienia okazało się zasadne do kwoty 2.000 złotych, o czym orzeczono w punkcie I wyroku. W pozostałym zakresie podlegało zaś oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie II wyroku.
O odsetkach w zakresie kwoty zadośćuczynienia sąd rozstrzygnął zgodnie z żądaniem pozwu. Mogły one bowiem zostać naliczone od kwoty zadośćuczynienia należnego w czasie, gdy zadośćuczynienie to stało się wymagalne. Ponieważ w dacie wskazanej w pozwie po stronie pozwanego istniał już obowiązek zapłaty zadośćuczynienia świadczenia, możliwym było ustalenie daty początkowej naliczania odsetek na dzień 26 listopada 2013 roku W sytuacji, gdy powód zgłosił żądanie w dniu 9 sierpnia 2013 roku zasadnym było uznanie, że jej żądanie stało się wymagalne po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia. Mając jednakże na uwadze treść żądania pozwu sąd orzekł zgodnie z wnioskiem. Ponadto orzekając o odsetkach sąd miał przy tym na względzie, iż zgodnie z aktualnym brzmieniemart. 481 § 2 k.c.jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Wzmiankowany przepis został znowelizowany ustawą z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku poz. 1830), która weszła wżycie 1 stycznia 2016 roku (art. 57 ustawy). Dlatego też w zakresie odsetek sprzed daty 1 stycznia 2016 roku zasądzono odsetki ustawowe, zgodnie z poprzednim brzmieniemart. 481 § 2 k.c., wedle którego, jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona należą się odsetki za opóźnienie.
O kosztach procesu sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku na podstawieart. 98 § 1 k.p.c., uwzględniając, iż strona powodowa wygrała spór w 66% zaś pozwany uległ w 44%. Na poniesione przez powoda koszty składała się kwota 150 złotych tytułem opłaty od pozwu, 600 złotych tytułem zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego oraz wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika powiększone o opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Pozwany zaś poniósł koszty zastępstwa procesowego oraz uiścił zaliczkę na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego. Dokonując wzajemnej kompensaty roszczeń Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda różnicę w kwocie 374,22 złotych.
Jednocześnie mając na uwadze, że koszty sądowe tymczasowo uiszczone przez Skarb Państwa stanowiły kwotę 514,31 złotych (1714,31 złotych koszty opinii sądowych i 7,29 złotych koszty uzyskania dokumentacji medycznej pomniejszone o kwotę 1 200 złotych uiszczonych zaliczek) nakazano –zgodnie z wynikiem postępowania - pobrać powyższą kwotę od stron postępowania.
Mając na uwadze poczynione rozważania orzeczono jak w sentencji wyroku.
SSR Anna Dulska
Zarządzenia:

1
odnotować w kontrolce,

2
odpis wyroku wraz z odpisem uzasadnienia doręczyć pełnomocnikom stron

3
akta przedłożyć z wpływem lub za 28 dni.

SSR Anna Dulska