Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 519/17
Data wyroku: 2018-01-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Beata Tymoszów
Słowa kluczowe: Umorzenie postępowania
Podstawa prawna: art. 17 § 1 kpk

Warszawa, dnia 30 listopada 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 519/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Beata Tymoszów
Protokolant: p.o. protokolanta sądowego Katarzyna Pawelec
przy udziale prokuratora Anny Radyno - Idzik
po rozpoznaniu dnia 30 listopada 2017 r. w Warszawie
sprawyB. K.synaJ.iI.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwa zart. 278 § 1 kkw zb. zart. 278 § 1 i § 5 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt II K 261/14
w zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami postępowania obciążając Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. W.kwotę 516, 60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT.

Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie w sprawie o sygnaturze VI Ka 519/17

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się bezzasadna, co przy braku przesłanek podlegających uwzględnieniu z urzędu nakazywało utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.
Jedyny zarzut stawiany przez skarżącego sprowadzał się do twierdzenia, iż sąd orzekający nie wykluczył – poprzez analizę wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie w sprawie III K 1213/14 - możliwości wystąpienia tzw. bezwględnej przesłanki odwoławczej, określanej mianem „powagi rzeczy osądzonej”. Sugestia ta była jednak chybiona.
Okoliczność, o jakiej mowa wart. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k.występuje wtedy, gdy w stosunku do tej samej osoby dwukrotnie dojdzie do wydania orzeczenia, którego przedmiotem jest ten sam czyn. Tożsamość czynu ma natomiast miejsce, gdy chodzi o zachowanie podjęte w tym samym miejscu i czasie, w odniesieniu do tego samego dobra chronionego prawem i w taki sam sposób. Wyjątkiem od tej reguły jest przestępstwo ciągłe, czyli swego rodzaju fikcja prawna przewidziana wart. 12 k.k.przez ustawodawcę, który założył, że dwa lub więcej zachowań podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony. Oznacza to zatem, że skazanie sprawy za przestępstwo przeciwko mieniu (a więc np. kradzież czy zniszczenie mienia ) popełnione w warunkachart. 12 k.k.uniemożliwia pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej za ujawniony później czyn tego samego rodzaju, o ile miał on miejsce w granicach czasowych przestępstwa ciągłego.
Przenosząc uwagi te na grunt niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że w odniesieniu doB. K.nie wystąpiło uchybienie procesowe podniesione przez obrońcę. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Otwocku skazał go za występki kradzieży, jakie miały miejsce wO.w dniach: 14 grudnia 2013r. ( w szpitalu(...)przy ul.(...)) oraz 3 stycznia 2014r. (w szpitalach:(...) Centrum (...)przyul. (...), Szpitala(...)przyul. (...)i szpitala przyul. (...)). Analiza wyroku wydanego w sprawie o sygn. III K 1213/14 Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie, do którego odwołała się autorka apelacji, jak też wyroków w sprawach: III K 215/14 - Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy oraz III K 121/14 - Sądu Rejonowego dla Warszawy Żoliborza, dołączonych z urzędu przez Sąd Okręgowy pozwala stwierdzić, że dotyczą one zupełnie odmiennych czynów - popełnionych w innym czasie i miejscu, a więc nie może być mowy o ponownym skazaniuB. K.za „ten sam czyn”.
Nie podzielając więc sugestii obrońcy, sąd odwoławczy nie znalazł także podstaw do wzruszenia z urzędu kwestionowanej części wyroku. W pisemnych jego motywach sąd I instancji należycie zaprezentował wyniki przeprowadzonej oceny dowodów i należycie wykazał, na jakiej podstawie poczynił ustalenia faktyczne, będące podstawą orzeczenia. Nie budzi również zastrzeżeń przyjęta kwalifikacja prawna czynów przypisanych oskarżonemu, w tym działanie w warunkach recydywy, o jakiej mowa wart. 64§ 1 k.k.Wreszcie, uwzględniając wielość zachowań, rozmiar powstałych szkód, a co za tym idzie - stopień szkodliwości społecznej tych występków, nie można uznać, by kara wymierzona oskarżonemu nosiła cechy rażącej niesprawiedliwości, by była nadmiernie surowa. WprawdzieB. K.swoje bezprawne postępowanie w tym czasie tłumaczył uzależnieniem od środków odurzających, nie sposób jednak pominąć z jednej strony - skali dokonywanych kradzieży, a z drugiej - ich specyfiki. Przestępstw tych dokonywał bowiem w różnych szpitalach, a w znakomitej większości wypadków pokrzywdzonymi byli ich pacjenci, a więc osoby chore, w pewnym sensie ”bezbronne”, gdyż ich uwaga nie była skupiona na dbałości o własne mienie. W tych okolicznościach zabór pieniędzy czy telefonu, stanowił dla tych osób szczególną dolegliwość, z czego oskarżony zdawał sobie sprawę, bo właśnie łatwość popełniania przestępstw była powodem dokonanego przez wyboru - były to różne szpitale na terenieW.czy, jak w niniejszej sprawie,O.. Uprzednia karalność oskarżonego, jego niepoprawność i wielość zachowań, będących przedmiotem osądu w niniejszym postępowaniu, dowodzą, że tylko kara bezwzględna pozbawienia wolności spełni w odniesieniu doB. K.cele, o jakich mowa wart. 53 § 1 k.k.
Mając więc powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.