Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 3466/17
Data wyroku: 2017-12-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Kottik

Sygn. akt IX W 3466/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 01 grudnia 2017 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Wojciech Kottik
Protokolant: Katarzyna Szklarczyk
w obecności oskarżyciela publ.D. K.
po rozpoznaniu w dniu 01 grudnia 2017 r. sprawy
Z. K. (1)
s.S.iH. z domu S.
ur. (...)wW.
obwinionego o to, że:
w dniu 5 września 2017r. o godz. 11.10 w miejscowościD.naul. (...), kierując pojazdem m-kiV. (...)onr rej. (...)nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego znakiem B-33 – 50 km/h, przekraczając dopuszczalną prędkość o 24 km/h, jadąc z prędkością 74 km/h
- tj. za wykroczenie z art. 92a kw

ORZEKA:

I
obwinionegoZ. K. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 92a kwskazuje go nakarę 300,- (trzystu) złotych grzywny;

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwzwalnia obwinionego od kosztów postępowania i opłaty.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:
W dniu 05 września 2017 r. funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej PolicjiO.– sierż.M. K. (1)oraz post.K. L. (1)pełnili służbę nadrodze krajowej nr (...), oznakowanym radiowozem policyjnym. Między innymi w miejscowościD.naul. (...), w pobliżuGminnego Ośrodka (...)dokonywali pomiarów prędkości pojazdów laserowym miernikiem prędkościm-ki U. (...)(...)o numerze fabrycznym(...). Radiowóz ustawiony był na skręcie na parking do tej placówki a pomiaru prędkości dokonywano pojazdom poruszającym się od stronyO.odcinkiem drogi gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości wynikające z terenu zabudowanego tj. do 50 km/h.
O godzinie 1110M. K.dokonał z odległości 310 m pomiaru prędkości pojazdu markiV. (...)onr rej. (...)nadjeżdżającego od stronyO.i jak wykazało urządzenie poruszał się on z prędkością 74 km/h. Po zatrzymaniu okazało się, że pojazdem tym kierował obwinionyZ. K. (1).
Obwiniony odmówił przyjęcia mandatu karnego, który zaproponowano mu za stwierdzone wykroczenie. W związku z powyższym został pouczony o skierowaniu przeciwko niemu wniosku o ukaranie do Sądu.
(dowód: notatka urzędowa – k. 1; kopia świadectwa legalizacji k. 2; dane o karalności za wykroczenia k. 25wydruk z bazy(...)k. 29, zeznania świadków –K. L.k. 31-31v,M. K.k. 31v)
ObwinionyZ. K. (1), zarówno w wyjaśnieniach złożonych na etapie czynności wyjaśniających, jak i podczas przesłuchania na rozprawiewyjaśnił, że nie przyznaje się do zarzutu dotyczącego przekroczenia prędkości. Według jego oceny z uwagi na roboty drogowe na tym odcinku drogi nie mógł rozwinąć prędkości jaką rzekomo mu zmierzono i jego zdaniem jechał z prędkością maksymalnie 40 km/h. Podkreślił, że jechał w ciągu pojazdów z taką samą prędkością jak inne samochody, w odległości 10-15 metrów od najbliższego pojazdu.
( wyjaśnienia obwinionego k. 31)
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia obwinionego generalnie nie zasługują na wiarę Przede wszystkim z jednoznacznych, obiektywnych i jasnych zeznań świadkaM. K.- funkcjonariusza Policji, który dokonał pomiaru prędkości pojazdu obwinionego, wynika, że pomiar ten został dokonany w sposób prawidłowy, urządzenie, którym go dokonano posiadało ważną legalizację i nie ma żadnych powodów, by kwestionować uzyskany wynik. Dodatkowo świadek wskazał, że faktycznie pojazd obwinionego poruszał się w ciągu pojazdów, ale świadek dokonał pomiaru gdy samochódZ. K.znajdował się na szczycie niewielkiego wzniesienia, a poprzedzające go pojazdy z tego wzniesienia już zjeżdżały. Świadek podkreślił, że miał niczym nieograniczoną widoczność na pojazd obwinionego, przejrzystość powietrza była dobra, a celownik urządzenia pomiarowego dodatkowo powiększa obraz mierzonego obiektu. Z relacją tego świadka korespondują w pełni zeznania drugiego z funkcjonariuszy, który w tym czasie obserwował okoliczności dotyczące pomiaru.
Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania tych świadków, bowiem, należy podkreślić, iż są oni dla obwinionego osobami zupełnie obcymi, nie znają go ani osobiście, ani z racji pełnionych obowiązków służbowych, stąd nie mieli w przekonaniu Sądu, najmniejszego interesu w tym, by bezpodstawnie go pomawiać. Zeznawali na okoliczności związane wyłącznie z ich służbą i z tego względu, nie będąc zaangażowani osobiście w sprawę, nie byli zainteresowani wynikiem postępowania, co stanowi dodatkowo o ich bezstronności. Ich zeznania znajdują również potwierdzenie w notatce urzędowej sporządzonej przez świadkaM. K.bezpośrednio po zdarzeniu.
Ponadto, wbrew wywodom obwinionego miejsce, z którego dokonywany był pomiar było prawidłowe i pozwalało na przeprowadzenie nie tylko prawidłowego, ale i skutecznego pomiaru. Urządzenie, którym dokonano przedmiotowego pomiaru jest bardzo precyzyjne, posiada celownik optyczny z powiększeniem, który pozwala na precyzyjne namierzenie kontrolowanego pojazdu, a jego zabezpieczenia uniemożliwiają praktycznie dokonanie pomiaru pojazdu, który przypadkowo znajdzie się w wiązce laserowej pomiaru (np. podczas wyprzedzania) Tym samym dokonujący pomiaru z tej odległości (tj. 310 m) widział w celowniku powiększony obraz pojazdu obwinionego, mógł nakierować na niego celownik tego urządzenia i dokonać w pełni prawidłowego pomiaru. Widoczność w tym dniu, w tym miejscu była niczym nieograniczona i tym samym nie utrudniała wykonania pomiaru.
Tym samym Sąd uznał, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do tego, że obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu wykroczenia określonego w przepisie art. 92a kw.
Wymierzając karę obwinionemu, Sąd uznał, jako okoliczności obciążające, większy niż nieznaczny stopień szkodliwości społecznej czynu mu przypisanego wyrażający się w naruszeniu jednej z podstawowych norm przepisówPrawa o ruchu drogowymi to o prawie 50% przekroczenie dopuszczalnej tzw. administracyjnej prędkości, nagminność, wręcz plagę podobnych zachowań obserwowaną, na co dzień przez wszystkich użytkowników ruchu i dotychczasową dwukrotną karalność za identyczne wykroczenia – przekroczenia dopuszczalnej prędkości (k. 29)
Sąd nie znalazł żadnych istotnych okoliczności, które przemawiałyby na korzyść obwinionego.
Wymierzona w tych warunkach obwinionemu kara grzywny w wysokości 300 złotych jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu i zawinienia, a także spełni swoje cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej.
Sąd uznał, że obciążenie obwinionego dodatkowo kosztami postępowania nie byłoby słuszne i dlatego zwolnił go z tego obowiązku.