Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 510/18
Data wyroku: 2018-09-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwana Wirth, SSO Ewa Rusin, Adam Pietrzak
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk, 284 § 2 kk, 270 § 1 kk

Sygn. akt IV Ka 510/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 września 2018 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Ewa Rusin (spr.)

Sędziowie:

SSO Adam Pietrzak

SSO Sylwana Wirth

Protokolant:

Magdalena Telesz
przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018 r.
sprawyW. K.
synaT.iT. z domu G.
urodzonego (...)wŚ.
oskarżonego zart. 284 § 2 kk,art. 286 § 1 kk,art. 286 § 1 kkw związku zart. 12 kk,art. 270 § 1 kk,art. 62 § 2 kks

    na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowejW. B., oskarżyciela posiłkowegoŁ. M.i obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 20 marca 2018 r. sygnatura akt II K 480/16

I
utrzymuje mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 550 zł opłaty za to postępowanie.

Sygn.akt IV Ka 510 / 18

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Świdnicy oskarżyłW. K.o to, że:

I
w dniu 1 maja 2013 roku wŚ., woj.(...), przywłaszczyłpowierzone mu na mocy umowy ustnej i pisemnej z dnia 19 lutego 2013 rokupieniądze w kwocie 127.040 złotych, czym działał na szkodęW. B., tj. o czyn zart. 284 § 2 kk,

II
w marcu 2012 roku wŚ., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłK. M.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 25.000 złotych w ten sposób, że zawarł z nią umowę dotyczącą sprowadzenia samochodu osobowego z zagranicy po uprzednim wprowadzeniu pokrzywdzonej w błąd co do zamiaru wywiązania się z tej umowy, tj. o czyn zart. 286 § 1 kk.

III
w okresie od marca 2012 roku do grudnia 2012 roku wŚ., woj.(...), działając w krótkich odstępach czasie i z góry powziętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłŁ. M.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie łącznej 25.000 złotych w ten sposób, że zawarł z nim umowę dotyczącą sprowadzenia samochodu osobowego z zagranicy po uprzednim wprowadzeniu pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z tej umowy, tj. o czyn zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,

IV
w dniu 29 czerwca 2012 roku w nieustalonym miejscu podrobił w celu użyciaza autentyczny dokument w postaci protokołu przekazania nieruchomościwG., ruchomości, dokumentacji wyposażenia zakupionego odPrzedsiębiorstwa (...)wZ.w upadłości likwidacyjnej w ten sposób, że podpisał się imieniem i nazwiskiemW. B.w miejscu przeznaczonym na podpis przejmującego, tj. o czyn zart. 270 § 1 kk,

V
w dniu 21 czerwca 2012 roku w nieustalonym miejscu podrobił w celu użycia za autentyczny dokument w postaci oferty zakupu nieruchomości i ruchomości stanowiących majątekPrzedsiębiorstwa (...)wZ.w upadłości likwidacyjnej w ten sposób, że sporządził jego treść oraz podpisał się imieniem i nazwiskiemW. B.w miejscu przeznaczonym na podpis składającego ofertę i następnie dokument ten jako autentyczny użył składając go z biurze syndykaA. M., tj. o czyn zart. 270 § 1 kk,

VI
w dniu 12 lipca 2012 roku wZ., woj.(...),przywłaszczył sobie powierzone mu celem przekazaniaW. B.przez syndykaA. M.meble biurowe w ten sposób, że sprzedał je Domowi Dziecka wB., czym spowodował stratę w wysokości 3.400 złotych na szkodęW. B., tj. o czyn zart. 284 § 2 kk

VII
w dniu 12 lipca 2012 roku wŚ., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zT. S.prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą(...)wŚ.wystawili nierzetelnyrachunek o numerze (...)potwierdzający sprzedaż materiałów budowlanych na rzecz domu Dziecka wB.przezT. S.za kwotę 3.400 złotych, podczas gdy rzeczywistym przedmiotem transakcji były meble biurowe należące doW. B., a ich sprzedawcą byłW. K., tj. o czyn zart. 62 § 2 kks.

Sąd Rejonowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 20 marca 2018r. sygn. akt II K 480 /16:

I
oskarżonegoW. K.uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 284 § 2 kk, a koszty procesu w tym zakresie zalicza na rachunek Skarbu Państwa;

II
w ramach czynów opisanych w pkt. II i III części wstępnej wyroku oskarżonegoW. K.uznał za winnego tego, że:

1. w marcu 2012 roku wŚ.doprowadziłK. M.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 25 000 zł w ten sposób, że zawarł z nią ustną umowę sprowadzenia dla niej z zagranicy samochodu osobowego, wprowadzając ją w błąd co do zamiaru wywiązania się z tej umowy, po czym pomimo przyjęcia z góry zapłaty za samochód nie wywiązał się z umowy, a przyjętych środków nie zwrócił, tj. występku zart. 286 § 1 kk,
2. w okresie od marca do grudnia 2012 roku wŚ.działając w ramach z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu doprowadziłŁ. M.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 25 000 zł w ten sposób, że zawarł z nim ustną umowę sprowadzenia dla niego z zagranicy samochodu osobowego, wprowadzając go w błąd co do zamiaru wywiązania się z tej umowy, po czym pomimo przyjęcia z góry zapłaty za samochód nie wywiązał się z umowy, a przyjętych środków nie zwrócił, tj. występku zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,
i kwalifikując te czyny jako dokonane w warunkach ciągu przestępstw, na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności;

III
oskarżonegoW. K.uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt. IV i V części wstępnej wyroku, uznając, że stanowią one wypadki mniejszej wagi, tj. ciągu przestępstw zart. 270 § 2a kki za to na podstawie powołanego przepisu w zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
oskarżonegoW. K.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. VI części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 284 § 2 kki za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

V
oskarżonegoW. K.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. VII części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa skarbowego zart. 62 § 2 kksi za to na podstawie tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu zabronionego w zw. zart. 4 § 1 kkwymierzył mu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

VI
na podstawieart. 91 § 2 kkpołączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuW. K.w pkt. II-IV wyroku i wymierzył mu karę łączną roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkw brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku w zw. zart. 4 § 1 kkwarunkowo zawiesił wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemuW. K.w pkt. VI wyroku na okres 4 (czterech) lat próby;

VIII
na podstawieart. 46 § 1 kkzobowiązał oskarżonegoW. K.do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonychK. M.iŁ. M.po 25 000 zł (dwadzieścia pięć tysięcy złotych), natomiast na rzecz pokrzywdzonej

W. B.kwoty 3 400 zł (trzy tysiące czterysta złotych);

IX
zasądził od oskarżonegoW. K.na rzecz Skarbu Państwa wydatki powstałe od chwili wszczęcia postępowania w kwocie 2271 zł (dwa tysiące dwieście siedemdziesiąt jeden złotych) i zobowiązał go do uiszczenia 500 (pięciuset) złotych tytułem opłaty.

Z wyrokiem tym nie pogodził się oskarżony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy.
Apelujący na podstawieart.444 kpkiart. 425§1 i §2 kpkzaskarżył powyższy wyrok w zakresie rozstrzygnięć opisanych w pkt II,III,V,VI części wstępnej wyroku.
Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi na podstawieart.427§2 kpkiart. 438 pkt 3 kpkobrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący przypisaniem oskarżonemu zamiaru oszustwa, a w konsekwencji winy i sprawstwa występku zart.286§1 kkpodczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie sprzecznie wskazuje, iż oskarżony takiego zamiaru nie miał.
Mając powyższe zarzuty na uwadze, w oparciu oart. 437§1 kpkskarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoW. K.od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt II,III,V,VI części dyspozytywnej wyroku.
Nadto za pośrednictwem pełnomocnika apelację wniosła oskarżycielka posiłkowaW. B..
Apelujący pełnomocnik zaskarżył wyrok na podstawieart.444 kpkiart. 425§1-3 kpkw części, tj. pkt I jego części dyspozytywnej.
Na podstawieart.438 pkt 3 kpkwyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia mający istotny wpływ na treść wyroku, polegający na ustaleniu, żeW. B.w okresie do 19 lutego 2013 r. udzielała oskarżonemuW. K.pożyczek w łącznej wysokości 160 tys. Zł, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że pieniądze te stanowiły wkład we wspólne przedsięwzięcie stron polegające na prowadzeniu i dzieleniu się zyskami ze sprzedaży samochodów zza granicy, co jednak nigdy nie nastąpiło, a tym samymW. K.nie przeznaczając w żadnej mierze otrzymanych pieniędzy na wspólnie deklarowany cel i nie zwracając ich pokrzywdzonej dopuścił się przestępstwa przywłaszczenia.
W związku z powyższym zarzutem, na podstawieart. 427§1 kpk kpkorazart. 437§2 kpkskarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt I i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Z wyrokiem w części o karze nie pogodził się także oskarżyciel posiłkowyW. K., skarżąc punkty II,VI,VII i VIII części dyspozytywnej rozstrzygnięcia.
Skarżący podniósł zarzut rażącej niewspółmierności – łagodności – orzeczonych kar cząstkowych i kary łącznej (pozbawienia wolności) w sytuacji gdy wielość popełnionych przezW. K.przestępstw, wcześniejsza karalność oskarżonego (także za oszustwo), charakter czynów zabronionych tj. m.in. oszustwo, fałszowanie dokumentów, przywłaszczenie, znaczna wysokość wyrządzonej szkody (zwłaszcza na szkodęŁ.iK. M.), nakazują, aby – dla celów prewencji indywidualnej i ogólnej – orzeczona sankcja była surowsza i na tej podstawie skarżący wniósł o zaostrzenie kar cząstkowych (zwłaszcza kary pozbawienia wolności z pkt II części dyspozytywnej) i ostatecznie kary łącznej pozbawienia wolności (co najmniej do sześciu lat pozbawienia wolności).
Sąd Okręgowy zważył co następuje;
Apelacje jako niezasadne nie podlegają uwzględnieniu.
Wbrew oczekiwaniom apelujących obrońcy oskarżonego i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowejW. B.stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy poczynił w sprawie obiektywne ustalenia faktyczne, które oparł o prawidłowo przeprowadzone i ocenione dowody. Wnioski końcowe mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności, wypełniają one wszystkie wskazaniaart. 7 kpk.
Ad. apelacji obrońcy oskarżonego
Apelujący w części wstępnej środka odwoławczego określił zakres zaskarżenia tj. rozstrzygnięcia opisane w pkt. II, III, V, VI części wstępnej wyroku, domagając się zmiany wyroku przez uniewinnienie od popełnienia zarzucanych czynów opisanych jak w pkt. II, III, V części dyspozytywnej wyroku ( wskazany tu także pkt. VI dyspozycji określa wymiar kary łącznej pozbawienia wolności) , tj. nawet w zakresie, co do którego oskarżony przyznał się do winy ( czyn IV – pkt. III dyspozycji, czyn VII- pkt. V dyspozycji wyroku). Niestety apelujący w żaden sposób nie uzasadnił części swego stanowiska dotyczącej pkt. III, V i VI dyspozycji zaskarżonego wyroku, bo jedyny sformułowany zarzut apelacyjny błędnych ustaleń faktycznych i jego uzasadnienie dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia co do pkt. II dyspozycji – przypisanego oskarżonemu ciągu oszustw zart. 286 § 1 kk. Tak więc apelujący poza tym właśnie rozstrzygnięciem ( w pkt. II dyspozycji) Sądowi Odwoławczemu nie przedstawił żadnych zarzutów, do których należałoby się odnieść.
Jeżeli natomiast przeanalizować wniesiony zarzut błędnych ustaleń faktycznych przez ustalenie i przypisanie oskarżonemu zamiaru oszustwa zart. 286 § 1 kk„podczas gdy materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje, że oskarżony takiego zamiaru nie miał” , to nie sposób nie dostrzec, że tak sformułowany zarzut nie przystaje w żaden sposób do wyjaśnień oskarżonegoW. K.. Oskarżony odnosząc się do zarzutów oszustwa na szkodęŁ. M.iK. M.
    przecież zaprzeczył, by w ogóle przyjął pieniądze od pokrzywdzonych i by obiecywał sprowadzenie im samochodów ( podkr. SO). Takiej treści wyjaśnienia oskarżonego były przedmiotem analizy Sądu I instancji w kontekście obciążających oskarżonego zeznań wskazanych pokrzywdzonych, świadkówW. B.,K. B.iI. M.. Do tych zeznań i przydanego im przez Sąd I instancji przymiotu wiarygodności apelujący się nie odniósł, podobnie jak i do dokonanych na podstawie tych dowodów ustaleń wyroku.
Argumentacja uzasadnienia apelacji jest niestety wysoce ogólnikowa, nie dotyka rzeczowych ustaleń wyroku - najpierw to przytoczenie tez komentarza dokodeksu karnegodoart. 286 § 1 kk, wskazanie, że dla przypisania winy należy wykazać wolę i chęć doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, realności wywiązania się przez oskarżonego z przyjętego zobowiązania ( tj. oskarżony miał wiedzę i umiejętności sprowadzania samochodów z zagranicy), dalej apelujący przytaczał już tylko wybrane przez siebie aspekty „współpracy” finansowej oskarżonego i oskarżycielki posiłkowejW. B., która tym osobom miała przynieść zyski z handlu samochodami sprowadzanymi z zagranicy oraz z handlu nieruchomościami, przy czym apelujący nie wymienił ani jednej transakcji, która w ramach owej współpracy została wykonana przez oskarżonego.
Apelujący tym samym nie podważył ustaleń wyroku, wedle których oskarżony najpierw pozyskał zaufanie ciotki pokrzywdzonychW. B., po czym wprowadził pokrzywdzonychŁ. M.iK. M.w błąd co do zamiaru wywiązania się z zobowiązania zakupu na ich rzecz samochodów - wywołał w ich świadomości fałszywe przekonanie, że po przekazaniu mu pieniędzy sprowadzi dla nich w ciągu kilku tygodni zamówione konkretnie marki samochodów, po czym usprawiedliwiał brak realizacji złym stanem znalezionego auta, informował o nieistniejących przeszkodach w realizacji zamówienia, ostatecznie nie sprowadził żadnego pojazdu, pieniędzy nie oddał i finalnie zaprzeczał podjętym zobowiązaniom oraz otrzymaniu pieniędzy. Oskarżony bezsprzecznie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystał tu zaufanieW. B., pośredniczącej przy przekazaniu pieniędzy, wykorzystał fakt nie wystawienia pokwitowania na przyjęte sumy jak i to, żeW. B.ufając mu pokwitowania nawet nie żądała.
Trafnie zatem w zaskarżonym wyroku ustalono sprawstwo i zawinienie oskarżonego co do ciągu przestępstw oszustwa zart. 286 § 1 kk.
W takich warunkach procesowych apelacja obrońcy oskarżonego okazała się zupełnie nieskuteczna.
Ad. apelacji oskarżycielki posiłkowejW. B..
Zaskarżony wyrok nie został obarczony opisanymi w tej apelacji błędami faktycznymi. Uszło uwadze apelującego, jaki jest zakres przedmiotowy skargi prokuratora - wszak prokurator, zgodnie z zawiadomieniem o przestępstwie ( k. 1-5 akt) złożonym przez apelującego pełnomocnika oskarżycielki, postawił zarzut przywłaszczenia przez oskarżonego w dniu 1 maja 2013r. pieniędzy, powierzonych oskarżonemu w ramach ustnej i pisemnej umowy pożyczki ( zawartej 19 lutego 2013r.). Zawiadamiająca o przestępstwieW. B.przedłożyła pisemną umowę pożyczki z dnia 19.02.2013r., wynikającą ze wzajemnych ustaleń z oskarżonym, dostarczoną przez oskarżonego. Stosownie do zeznań głównieW. B.( i innych świadków) ustalił Sąd I instancji, iżW. B.od połowy 2012r. do lutego 2013r. udzieliła oskarżonemu z własnych środków pożyczki w kwocie 110 000 zł, 4000 franków szwajcarskich i 200 euro ( k. 4 motywów), zatem przeniosła na oskarżonego własność pożyczonych pieniędzy (art. 720 § 1 kc). Sam apelujący przytacza nawet zeznaniaW. B.cyt.” dałam panuK.pieniądze” , zaśW. B.określa w swych zeznaniach przedmiotową sumę jako pożyczkę ( vide np. k. 563, 565, podobnie świadekŁ. M.k. 564 v.). Intencją stron umowy była spłata pożyczki zyskami z działalności gospodarczej, te jednak nie wystąpiły. W lutym 2013r.W. B.zażądała od oskarżonego pisemnego potwierdzenia umowy pożyczki, na co oskarżony przystał i dostarczył jej dokument umowy ( ustalenia k. 5), którego – jak się dopiero okazało w toku procesu karnego - faktycznie nie podpisał, po czym zaczął unikać oskarżycielki. Skoro więc strony łączyła umowa pożyczki, to trafnie w zaskarżonym wyroku wskazano, iż oskarżony nie mógł przywłaszczyć pieniędzy, których stał się właścicielem. Konstatacji tej nie podważają przytoczone przez apelującego judykaty w innych sprawach i stanach faktycznych ( na k. 4-5-6 uzasadnienia apelacji). Nie występuje zatem w działaniu oskarżonego ustawowe znamię sprzeniewierzeniacudzegomienia zart. 284 § 2 kk, co skutkowało słusznym uniewinnieniem od tego zarzutu.
Brak zwrotu pieniędzy, będących przedmiotem umowy pożyczki, należy traktować zatem jako niewykonanie zobowiązania cywilnoprawnego, zaś swych praw oskarżycielka może dochodzić w drodze postępowania cywilnego.
Ad. apelacji oskarżyciela posiłkowegoW. M..
Także zarzuty i wnioski tej apelacji kwestionujące wymiar kary są nietrafione.W. M.jest pokrzywdzonym co do jednego z czynów zart. 286 § 1 kk, którym jego dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone, tylko w tym zakresie może działać jako oskarżyciel posiłkowy (art. 49 § 1 kpk,art. 54 § 1 kpk), w tym apelować co do winy i kary (tj. co do rozstrzygnięć lub ustaleń naruszających jego prawa lub szkodzących jego interesomart. 425 § 3 kpk), jednocześnie ustawa nie przewiduje dlań uprawnień do podważania ustaleń faktycznych, przyjętej kwalifikacji prawnej i wymiaru kar co do pozostałych czynów, będących przedmiotem sprawy. Bezzasadnie zatem apelujący domaga się podwyższenia wymiaru kary łącznej do co najmniej 6-ciu lat pozbawienia wolności.
Przyjęte przez Sąd Rejonowy podstawy wymiaru kary za omawiany ciąg przestępstw zart. 286 § 1 kknie wzbudzają zastrzeżeń, także w zakresie przyjętej probacji. W przypadku oszustwa na szkodę oskarżyciela posiłkowego nie występują powody do uznania stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego na poziomie wyższym, niż w zaskarżonym wyroku. Bez znaczenia pozostają argumenty apelującego o konieczności uwzględnienia wielości pozostałych czynów przypisanych wyrokiem, wysokość wyrządzonej szkody, braku skruchy oskarżonego ( która przecież wynika z prawa do obrony i przyjętej strategii obrony) czy czasu trwania procesu karnego. Bezzasadny także okazał się wywód o uprzedniej karalności sądowej oskarżonego – wedle aktualnych danych Krajowego Rejestru Karnego oskarżony w dacie wyrokowania Sądu Odwoławczego ma już status osoby nie karanej sądownie ( k. 770 akt).
Niezasadnym byłoby ewentualne łagodzenie konsekwencji karnych wobec oskarżonego. Od popełnienia przypisanego czynu upłynęło już ponad 5 lat, oskarżony szkody nie naprawił, ale orzeczenie o naprawieniu szkody w trybieart. 46 § 1 kk( wykonalne z dniem uprawomocnienia wyroku) rekompensuje szkodę oskarżyciela posiłkowego, o ile jednak oskarżyciel posiłkowy uzna je za niewystarczające, to przecież w trybieart. 46 § 3 kkmoże dochodzić roszczeń w drodze postępowania cywilnego.
Poszerzanie sankcji karnych wobec oskarżonego o postulowany w apelacji dozór kuratorski w przypadku oskarżonego nie znajduje uzasadnionych podstaw, byłby to dozór fakultatywny (art. 73 § 1 i 2 kkw brzmieniu sprzed 1 lipca 2015r.) , a zachowanie oskarżonego w okresie próby nie wymaga dodatkowego wsparcia instytucjonalnego.
Zatem w świetle okoliczności faktycznych popełnionego występku i dyrektywart.53 kkbrak jest podstaw do uznania, by rozstrzygnięcie o karze orzeczonej w granicach ustawowego wymiaru zart. 286 § 1 kk, z dobrodziejstwem probacji, stanowiło konsekwencję karną rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu przepisuart.438 pkt. 4 kpk.
Z przytoczonych względów zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart.636 § 1 i 2 kpkiart. 627 kpkoraz na podstawieart.8w zw. zart. 2 ust.1pkt. 4 i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r./tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, obciążając nimi oskarżonego wobec przegrania apelacji.