Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 3455/16
Data wyroku: 2018-10-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Ewa Uchman

Sygn. akt II C 3455/16

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 30 września 2016 r. powódkaK. J. (1)wniosła o zasądzenie od pozwanegoU. F.G.kwoty 10.500 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 marca 2016 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez powódkę krzywdę oraz o zasądzenie na jej rzecz kwoty 1.500 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 marca 2016 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 4 lutego 2015 r., ok. godziny 12:27 wW.na skrzyżowaniual. (...)zul. (...)doszło do zdarzenia drogowego, w którym sprawcaK. J. (2), kierujący pojazdem markiF. (...)onr rej (...)potrącił na przejściu dla pieszych powódkę. Sprawca tego zdarzenia został uznany za winnego popełnienia wykroczenia, o którym mowa w art. 86 § 1 k.w. Powódka wskazała, że samochód sprawcy w dniu zdarzenia nie posiadał wykupionej obowiązkowej polisy odpowiedzialności cywilnej. W wyniku potrącenia powódka była objęta leczeniem w Poradni Chirurgii Urazowo-OrtopedycznejS. (...)sp. z o.o. z uwagi na bóle karku oraz niedowład lewej kończyny górnej, gdzie w wyniku wskazano na konieczność przeprowadzenia zabiegu operacyjnego usunięcia dysku C5-C6. Powódka była również objęta leczeniem neurochirurgicznym wL.Klinice (...)wW., gdzie wskazano na okresowe drętwienie kończyn górnych oraz gdzie zdiagnozowano w badaniu(...)przepuklinę dysku C5-C6. Powódka przeszła również rehabilitację – zabiegi fizjoterapeutyczne w ilości 9 cyklów – w(...) Lekarzy (...)wW., ponosząc przy tym koszt w kwocie 900 zł w okresie od 3 sierpnia do 4 listopada 2015 r. Ponadto powódka uzyskała konsultację dwóch neurochirurgów, z których jeden wskazał na potrzebę leczenie operacyjnego, a drugo zalecił wypróbowanie możliwości leczenia bezinwazyjnego. Powódka poniosła koszt dwóch wizyt u neurochirurgów w kwocie 600 zł. Od dnia zdarzenia, tj. od 4 lutego 2015 r. do sierpnia 2016 r. powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim w związku z przebytymi urazami powypadkowymi. W związku z tym powódce przyznano świadczenie rehabilitacyjne przyznane do 29 lipca 2016 r. Została też skierowana na rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej ZUS, którą obyła w dniach 6-29 listopada 2015 r. Następnie powódka uzyskała skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne w grudniu 2015 r. i czerwcu 2016 r., a zlecone zabiegi odbyła. Po 29 lipca 216 r., a więc po zakończeniu okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego powódka przebywała na zaległym urlopie wypoczynkowym do 29 września 2016 r. Powódka podała, że urazy i dolegliwości w sposób znaczny przełożyły się na codzienne funkcjonowanie, aktywność życiową i zawodową powódki. Powódka wskazała, że do dnia dzisiejszego odczuwa ból. Przed wypadkiem z lutego 2015 r. powódka była w pełni zdrową, energiczną kobietą – pracującą zawodowa, w pełni samodzielną życiowo i cieszącą się z życia, zarówno zawodowego jak i rodzinnego. Ból i wszelkie inne dolegliwości, które powstały na skutek wypadku, zasadniczo obniżyły jakość jej życia, a co gorsza pozostają aktualne w jej życiu do dnia złożenia pozwu, przynosząc poczucie niesprawiedliwości, frustracji, a nade wszystko poczucie krzywdy. Powód zgłosiła powstałą szkodę pozwanemu, który decyzją z dnia 23 marca 2016 r. przyznał na rzecz powódki tytułem zadośćuczynienia kwotę w wysokości 5.500 zł, uznając swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 4 lutego 2015 r. Podała, że zadośćuczynienie, które ma zrekompensować doznaną przez powódkę krzywdę, określa na kwotę 16.000 zł. Po wypłacie 5.500 zł przez pozwaną roszczenie powódki wynosi więc 10.500 zł.
(pozew – k. 1-5)
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany wniósł również o zawiadomienieK. J. (2)o sporze pomiędzy powódką a pozwanym oraz o wezwanieK. J. (2)do udziału w sprawie.
Pozwany wskazał, że ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną powódce przezK. J. (2), który w dniu 4 lutego 2015 r., poruszając się nieubezpieczonym pojazdem potrącił powódkę. Wskazał, że nie neguje przedstawionego przez powódkę opisu zdarzenia. Przyznał również, że w toku postępowania likwidacyjnego powódka otrzymała od pozwanego kwotę 5.500 zł tytułem zadośćuczynienia. Pozwany podniósł, że wziął pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar poniesionej przez powódkę krzywdy, w tym przede wszystkim stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych jak również prognozy na przyszłość, wiek poszkodowanej oraz wpływ zdarzenia z 4 lutego 2015 r. na wszystkie aspekty jej życia i zdrowia. Pozwany wskazał, że w toku postępowania likwidacyjnego ustalono, że powódka doznała 4% trwałego uszczerbku na zdrowiu. W ocenie pozwanego wypłacone przez niego zadośćuczynienie stanowi rekompensatę pieniężną za krzywdę doznaną przez poszkodowaną, a powódka nie ma podstaw do żądania dodatkowej kwoty tytułem zadośćuczynienia. Jej roszczenie, podał pozwany, w tym zakresie należy uznać za zbyt wygórowane i nie uzasadnione.
Pozwany nadto podniósł, że doznany w wyniku wypadku uraz nasilił istniejące przed wypadkiem schorzenia samoistne w postaci dyskopatii C5/C6. Leczenie powypadkowe zakończono w maju 2015 r., a dalsze leczenie powódki związane jest z leczeniem zaawansowanej choroby przewlekłej w zakresie kręgosłupa szyjnego. Z tych względów pozwany nie uznał roszczenia powódki o wypłatę odszkodowania za poniesione koszty leczenia – rehabilitacji.
(odpowiedź na pozew - k. 63-68)
W piśmie złożonym na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. powódka rozszerzyła powództwo w zakresie zadośćuczynienia z kwoty 10.500 zł do kwoty 15.00 zł.
(pismo powódki – k. 200)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 4 lutego 2015 r. około godziny 12:27 wW., na skrzyżowaniualei (...)iulicy (...)samochód markiF. (...)onr rej. (...), kierowany przezK. J. (2), potrącił przechodząca na przejściu dla pieszych powódkęK. J. (1). Uderzenie spowodowało, żeK. J. (1)została podrzucona do góry i upadła plecami na jezdnię.
(okoliczności niesporne, zeznania powódki – k. 261v-262)
Sprawca potrąceniaK. J. (2)w dniu wypadku nie posiadał obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.
(okoliczności niesporne)
Wyrokiem zaocznym wydanym przez Sąd Rejonowy dlaW. Ś.z dnia 2 czerwca 2016 r. o sygn. XI W 8597/15K. J. (2)został uznany za winnego wykroczenia z art. 86 § 1 k.w.
(okoliczności niesporne, wyrok z dnia 02.06.2016 r. – k. 9-10)
Na skutek wypadku z dnia 4 lutego 2015 r. powódka doznała urazu odcinka szyjnego skutkującego uszkodzeniem więzadeł i mięśni przykręgosłupowych. Po zdarzeniu powódka odczuwała silny ból oraz cierpiała na niedowład lewej kończyny górnej. Została poddana leczeniu rehabilitacyjnemu. Z punktu widzenia neurochirurgicznego powódka w wyniku potrącenia odniosła uszczerbek na zdrowiu w wysokości 5%
(opinia biegłego z zakresu neurochirurgii dr n. med.J. K.– k. 92-93)
Powódka przed wypadkiem nie cierpiała na dolegliwości kręgosłupa szyjnego i nie leczyła się w tym kierunku. W wyniku wypadku doszło do zaostrzenia istniejących zmian przewlekłych w organizmie powódki, co doprowadziło do ostrego zespołu bólowego trwającego do dzisiaj. Towarzyszy temu ograniczenie zakresu ruchów odcinka szyjnego kręgosłupa oraz niedowłady lewej kończyny górnej. U powódki występują ograniczenia zakresu ruchów w odcinku szyjnym kręgosłupa, na co wpływ miał zarówno przebyty uraz jak i liczne zmiany przewlekłe niezwiązane z urazem. Z tych przyczyn powódka odniosła trwały uszczerbek na zdrowiu w zakresie ortopedii w wysokości 5%, przy czym uszczerbek ten dotyczy łącznie następstw wypadku jak i istniejących wcześniej zmian przewlekłych. Ponadto z powodu przebytego urazu skrętnego w odcinku szyjnym u powódki wystąpiły pourazowy bólowy zespół korzeniowy lewej kończyny górnej, z powodu którego powódka odniosła uszczerbek na zdrowiu w wysokości 3%. Łącznie, z punktu widzenia ortopedii, uszczerbek na zdrowiu powódki wyniósł 8%, z czego 5% to uszczerbek długotrwały.
(opinia biegłego z zakresu ortopedii traumatologiiT. Z.– k. 114-122)
AktualnieK. J. (1)nadal leczy się z powodu następstw wypadku. W dniu 25 września 2017 r. przeszła operację wszczepienia dwóch śrub usztywniających odcinki C5 i C6 kręgosłupa szyjnego. Po operacji przez 2 tygodnie chodziła w sztywnym kołnierzu ortopedycznym.
Powódka nadal odczuwa dolegliwości bólowe, drętwieją jej ręce, przyjmuje leki przeciwbólowe. Jest pod stałą opieką lekarza chirurga ortopedy i neurochirurga. Powódka po operacji spędziła miesiąc w Centrum Kompleksowej(...)wK., następnie była poddawana regularnym zabiegom rehabilitacyjnym.
Przed wypadkiem powódka nie miała dolegliwości zdrowotnych, wykonywała wszystkie czynności domowe, gotowała i robiła zakupy, ponadto opiekowała się ogrodem.
Po wypadku powódka odczuwała silny ból, który ją często budził w nocy. Musiała przez okres dwóch tygodni nosić kołnierz ortopedyczny, w którym nawet spała. Odczuwała ból głowy, jak również w innych rejonach ciała od potylicy do łopatki. Występowało również drętwienie rąk i przejściowe niedowłady, zwłaszcza lewej ręki. Powódka do tej pory odczuwa czasami dolegliwości bólowe związane z potrąceniem jej w dniu 4 lutego 2015 r. Powódka w korzystała z świadczeń prywatnej służby zdrowia, jak również państwowej.
Jakość życia powódki, w porównaniu z okresem sprzed wypadku, obniżyła się. Nie może samodzielnie robić zakupów; nosić może najwyżej 2 kg. Nie może brać udziału w szeregu aktywności fizycznych. Powódka ma trudności z wykonywaniem czynności za pomocą rąk. Zdarza się, że z powodu odrętwienia rąk wypuści z rąk talerz. W czasie dłuższych podróży powódka zakładać musi kołnierz ortopedyczny i robić częste przerwy. Zmienił się też jej charakter, łatwiej się denerwuje. Z powodu nieobecności w pracy nie otrzymała podwyżek, takich jak osoby ciągle pracujące.
(zeznania świadkaA. J.– k. 84v-85, zeznania świadkaM. J.– k. 85-85v, zeznania powódki – k. 201v-202)
W związku z wypadkiem powódka zmuszona była skorzystać z usług rehabilitacyjnych, na co wydała kwotę 900 zł.
(faktury za usługi rehabilitacyjne – k. 24-32, zeznania powódki)
Powódka skorzystała również z konsultacji ze specjalistami z zakresu neurochirurgii, na co przeznaczyła 600 zł.
(faktury za konsultacje medyczne – k. 18,21, zeznania powódki)
Powódka zgłosiła szkodę pozwanemu Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, który wypłacił jej zadośćuczynienie za ból i cierpienie w kwocie 5.500 zł. Pozwany wskazał jednocześnie, że brak jest podstaw, by wypłacić odszkodowanie za prywatne wizyty lekarskie i zabiegi rehabilitacyjne, bowiem powódka ma prawo do korzystania z bezpłatnych świadczeń opieki zdrowotnej.
(decyzja z dnia 23.03.2016 r. – k. 54)
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o przywołane powyżej dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, na podstawie opinii biegłego z zakresu neurochirurgii dr n. med.T. K.i biegłego z zakresu ortopedii - traumatologii sporządzonej przez biegłegoT. Z.. Wiarygodność powyższych opinii nie budziła wątpliwości Sądu, były one rzetelne, zupełne i logicznie uzasadnione. Ponadto strony nie kwestionowały złożonych opinii.
Sąd oparł się również na zeznaniach świadkówA. J.iM. J.oraz zeznaniach powódki, które były logiczne, rzeczowe i wzajemnie się uzupełniały.
Sąd oddalił wniosek dowodowy powódki zgłoszony przez powódkę o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego lekarza z zakresu rehabilitacji. Wniosek ten był zgłoszony na okoliczność poniesionych przez powódkę obrażeń, obecnego stanu zdrowia, procentowego uszczerbku na zdrowiu oraz konieczności korzystania z leczenia rehabilitacyjnego. W ocenie Sądu okoliczności te zostały już ustalone na podstawie opinii biegłych z zakresu neurochirurgii i ortopedii – traumatologii, a okoliczność konieczności korzystania z lecenia rehabilitacyjnego nie była między stronami sporna. Tym samym dowód z opinii biegłego z zakresu rehabilitacji nie miał istotnego znaczenia dla sprawy wobec wyjaśnienia okoliczności spornych pomiędzy stronami.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało w znacznej części na uwzględnienie.
Zgodnie z 98ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 473), pozwanyU. G.powołany jest do zaspokajania roszczeń z tytułu obowiązkowych ubezpieczeń obowiązkowych w zakresie szkód na osobie i mieniu, gdy posiadacz zidentyfikowanego pojazdu mechanicznego, którego ruchem szkodę tę wyrządzono, nie był ubezpieczony obowiązkowym ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych.
W niniejszej sprawie nie było sporne, że sprawca potrącenia powódki nie był ubezpieczony obowiązkowym ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Tym samym należy stwierdzić, że pozwany zobowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej ze zdarzenia z dnia 4 lutego 2015 r. Pozwany zresztą nie negował podstaw i zasadności swojej odpowiedzialności.
Powódka dochodziła od pozwanego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 15.000 zł (ponad już kwotę wypłaconą przez pozwanego przed wszczęciem niniejszego postępowania) oraz odszkodowania w kwocie 1.500 zł za poniesioną w wyniku zdarzenia z dnia 4 lutego 2015 r. szkodę w postaci kosztów rehabilitacji i kosztów konsultacji lekarskiej.
Sporna w niniejszej sprawie pozostawała kwestia wysokości zadośćuczynienia – w tym zakresie pozwany podnosił, że wypłacona powódce kwota 5.500 zł wyczerpuje jej roszczenie z tego tytułu oraz zasadność odszkodowania z tytułu poniesionych kosztów rehabilitacji – w tym zakresie pozwany podnosił, że rehabilitacja nie była konieczna w związku ze zdarzeniem z dnia 4 lutego 2015 r. ale że jej konieczność wynikała z istniejącego wcześniej schorzenia o charakterze przewlekłym.
W niniejszej sprawie należało więc w pierwszej kolejności ustalić, czy dochodzone przez powódkę zadośćuczynienie jest odpowiednie i współmierne do poniesionej przez nią krzywdy.
Rozpoznając przedmiotową kwestię, Sąd miał na względzie, że zgodnie zart. 445 § 1 k.c.w zw. zart. 444 k.c.sąd może przyznać poszkodowanemu zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Krzywdą w rozumieniu cytowanych przepisów jest cierpienie fizyczne (ból) i cierpienia psychiczne (ujemne odczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi czy w następstwie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia).
Zart. 445 § 1 k.c.wynika, iż przyznanie zadośćuczynienia nie jest obligatoryjne, tj. nie należy się poszkodowanemu w każdym przypadku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia (tak też: wyrok SN z 29.04.1980 r., I CR 88/80, LEX nr 8230; wyrok SN z 27.08.1969 r., I PR 24/69, OSNC 1970/6/111). Odmowa przyznania zadośćuczynienia musi być jednak obiektywnie uzasadniona. Przy ocenie wysokości tego świadczenia należy uwzględnić przede wszystkim nasilenie cierpień, długotrwałość choroby, rozmiar kalectwa, trwałość następstw zdarzenia oraz konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym (por.: wyrok SN z 10.06.1999 r., II UKN 681/98, OSNP 2000/16/626). Rozpoznając zasadność powództwa zart. 445 § 1 kc, sąd bierze pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym także fakt otrzymania przez poszkodowanego kwoty pieniężnej z tytułu ubezpieczenia (por.: wyrok SN z 27.08.1969 r., I PR 224/60, OSNC 1970/6/111).
Rozpoznając przedmiotową sprawę, Sąd zważył, że o słuszności oraz wysokości zadośćuczynienia pieniężnego decyduje rozmiar doznanej krzywdy. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy Sąd ocenił iż wypłacona przez pozwanego kwota zadośćuczynienia w wysokości 5.500 zł nie rekompensuje doznanej przez powódkę krzywdy.
Sąd miał na względzie, iż powódka doznała w wypadku poważnych uszkodzeń ciała, była hospitalizowana i podlegała długotrwałemu leczeniu i rehabilitacji, które trwa do chwili obecnej. Jak wynika ze sporządzonych w sprawie opinii biegłych, uszczerbek jakiego doznała powódka, ma charakter trwały, co oznacza, że nie ma szans na to, by jeszcze kiedykolwiek powróciła do dawnej sprawności. Stan zdrowia powódki na skutek wypadki powoduje znaczne ograniczenia w życiu powódki. Powódka nie może bowiem swobodnie wykonywać czynności wymagających użycia rąk, nie może robić zakupów, dźwigać cięższych rzeczy, pracować w ogrodzie. Ponadto powódka odczuwała po wypadku ból, który - choć w mniejszym natężeniu - utrzymuje się do chwili obecnej. Sąd miał również na względzie, że powódka w związku z następstwami wypadku zmuszona była poddać się operacji chirurgicznej, co wiązało się z koniecznością spędzenia kliku dni w szpitalu, cierpieniem fizycznym, koniecznością przyjmowania leków i noszenia sztywnego kołnierza ortopedycznego przez okres 2 tygodni.
Powyższe okoliczności oznaczają, iż krzywdę jakiej doznała powódka, należy kwalifikować jako krzywdę znacznych rozmiarów, co uzasadnia przyznanie powódce adekwatnego zadośćuczynienia w kwocie 15.000 zł - ponad już wypłacone powódce zadośćuczynienie.
Rozstrzygając przedmiotową sprawę w zakresie roszczenia o odszkodowanie, Sąd miał na względzie, że zgodnie zart. 444 § 1 k.c.w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uwzględnił roszczenie o zwrot wydatków na leczenie, w postaci rehabilitacji i konsultacji ze specjalistami neurochirurgami, których wysokość określił na podstawie dołączonych do pozwu faktur, na łączną kwotę: 1.600 zł. Okoliczność, że konieczność zasięgnięcia opinii specjalistów neurochirurgów pozostaje w związku ze zdarzeniem z dnia 4 lutego 2015 r. nie była między stronami sporna. Pozwany w toku procesu wskazał, że rehabilitacja powódki nie pozostaje w związku ze zdarzeniem z dnia 4 lutego 2015 r. Zważyć należy, że biegły z zakresu ortopedii-traumatologii wskazał, że uraz z dnia 4 lutego 2015 r. zaostrzył istniejące zmiany przewlekłe. Gdyby zatem nie doszło do potrącenia powódki, nie musiała by ona korzystać z rehabilitacji, gdyż nie doszłoby do pogorszenia jej stanu wywołanego schorzeniem przewlekłym. Tym samym należy uznać, że istnieje adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem, za skutki którego odpowiedzialność ponosi pozwany, a poniesionymi przez powódkę kosztami rehabilitacji.
Z tego względu Sąd uwzględnił roszczenie powódki o odszkodowanie z tytułu poniesionych kosztów leczenie w żądanej przez nią wysokości 1.500 zł.
Podsumowując powyższe, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 15.00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz kwotę 1.500 zł tytułem zwrotu poniesionych przez powódkę kosztów leczenia, tj. zgodnie z żądaniem pozwu.
O odsetkach Sąd orzekł w oparciu oart. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie natomiast zart. 455 k.c.jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. W tym względzie należy jednak zwrócić uwagę na szczególny charakter spraw o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Zgodnie z poglądem występującym w orzecznictwie wymagalność roszczenia o zadośćuczynienie za krzywdę, a tym samym i początkowy termin naliczania odsetek za opóźnienie w zapłacie należnego zadośćuczynienia, może się różnie kształtować w zależności od okoliczności sprawy. Terminem, od którego należą się odsetki za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia za krzywdę może być, w zależności od okoliczności sprawy, zarówno dzień poprzedzający wyrokowanie o zadośćuczynienie, jak i dzień tego wyrokowania.(wyr. Sądu Apelacyjnego z dnia 24 listopada 2017 r. sygn. akt I ACa 638/17).
W przedmiotowej sprawie rozmiar krzywdy powódki oraz wysokość szkody, pozwalające na ustalenie zadośćuczynienia i odszkodowania, zostały ustalone dopiero w toku procesu, na skutek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, w tym przesłuchaniu świadków, powódki i dopuszczeniu dowodu z opinii biegłych, którzy ustalili m.in. zakres uszczerbku na zdrowiu poniesionego przez powódkę oraz związek pomiędzy zdarzeniem z dnia 4 lutego 2015 r., a koniecznością poniesienia kosztów leczenia i rehabilitacji przez powódkę. Mając na uwadze powyższe, jak również fakt, że Sąd bierze pod uwagę stan istniejący w chwili zamknięcia rozprawy (art. 316 k.p.c.), Sąd uwzględnił roszczenie odsetkowe od dnia wydania wyroku. Roszczenie odsetkowe w pozostałym zakresie podlegało oddaleniu.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 100 zdanie drugie k.p.c., zgodnie z którym sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. W przedmiotowej sprawie powódka uległa jedynie co do części swojego roszczenia odsetkowego, a zatem zasadne było zasądzenie na jej rzecz całości poniesionych przez nią kosztów procesu. Jednocześnie Sąd pozostawił szczegółowe wyliczenie wysokości kosztów procesu referendarzowi sądowemu na podstawieart. 108 § 1 k.p.c.

SSR Ewa Uchman

ZARZĄDZENIE
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powódki.