Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 1102/17
Data wyroku: 2018-01-09 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt V Ka 1102/17

UZASADNIENIE
J. J.został oskarżony o to, że:

1
w dniu 26 kwietnia 2016 roku wŁ.groziłW. B. (1)uszkodzeniem samochodu pokrzywdzonego, czym wzbudził w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona tj. o czyn zart. 190§ 1 k.k.

2
w dniu 03 czerwca 2016 roku wŁ.groziłW. B. (1)uszkodzeniem samochodu pokrzywdzonego oraz w dniu 05 czerwca 2016 roku wŁ.groził uszkodzeniem ciała pokrzywdzonego, czym wzbudził w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że groźby zostaną spełnione tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi uznał oskarżonegoJ. J.w ramach zarzucanych mu czynów za winnego tego, że:
a) w dniu 26 kwietnia 2016 roku wŁ.groził uszkodzeniem samochodu należącego doW. B. (1), czym wzbudził w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona, przy czym dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności wymierzonej za umyślne przestępstwo podobne, czym wyczerpał dyspozycjęart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
b) w dniu 03 czerwca 2016 roku wŁ.groził uszkodzeniem ciałaW. B. (1), czym wzbudził w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona, przy czym dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności wymierzonej za umyślne przestępstwo podobne, czym wyczerpał dyspozycjęart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
c) w dniu 05 czerwca 2016 roku wŁ.groził uszkodzeniem samochodu należącego doW. B. (1), czym wzbudził w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona, przy czym dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności wymierzonej za umyślne przestępstwo podobne, czym wyczerpał dyspozycjęart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
oraz przyjmując, że czyny opisane wpunktach a), b) i c)stanowią określony wart. 91 § 1 k.k.ciąg przestępstw na podstawieart. 190 § 1w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzekł od oskarżonegoJ. J.na rzeczW. B. (2)nawiązkę w wysokości 1000 zł oraz zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 522,37 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Wyrok Sądu Rejonowego został zaskarżony apelacją w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego przez prokuratora, który zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę wyrokowania polegający na przyjęciu, że w sprawie nie ma podstaw do orzeczenia środka karnego w postaci zakazu zbliżania się oskarżonego do pokrzywdzonego.
W konkluzji apelacji prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie zakazu zbliżania się oskarżonego do pokrzywdzonego na odległość mniejszą niż 5 metrów w okresie 5 lat od dnia uprawomocnienia się wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja wniesiona przez prokuratora nie była zasadna.
Sąd Rejonowy słusznie uznał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dał żadnych podstaw do przyjęcia, aby zachowanie oskarżonego wobecW. B. (2)związane było z bezpośrednim kontaktem z pokrzywdzonym.
Wszystkie groźby przypisane oskarżonemu wypowiadane były wobec dzieci oskarżonego podczas rozmów telefonicznych. Orzekanie zakazu zbliżania się oskarżonego do pokrzywdzonego nie pozostawałoby zatem w jakimkolwiek związku z popełnionymi przez oskarżonego przestępstwami. Co więcej sam pokrzywdzony przyznał, że oskarżony nie rozmawia ani z nim, ani z byłą żoną (k. 131).
Gdyby nawet przyjąć argumentację prezentowaną w apelacji prokuratora, że oskarżony jest sprawcą niepoprawnym, odpowiadającym w warunkach recydywy zart. 64 § 1 k.k., i orzeczenie zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego ma na celu zagwarantowanie pokrzywdzonemu bezpieczeństwa, to przecież realia przedmiotowej sprawy dobitnie ukazują, że taki zakaz nie jest w stanie spełnić oczekiwanej przez prokuratora funkcji w sytuacji wypowiadania gróźb telefonicznie za pośrednictwem innych osób.
Nie ulega zaś wątpliwości, że zarówno kara jak i środki karne powinny być orzekane racjonalnie i pozostawać w związku z okolicznościami popełnionego przestępstwa.
Mając na uwadze powyższe, uznając że rozstrzygniecie Sadu Rejonowego było prawidłowe, zaś zarzuty zawarte w apelacji prokuratora niezasadne Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok obciążając kosztami postępowania odwoławczego Skarb Państwa.