Sąd Okręgowy w Częstochowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 151/18
Data wyroku: 2019-01-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Buzdygan, Wojciech  Szydłowski, Jarosław Poch, Ewa  Kubiczek, Barbara Gonera
Słowa kluczowe: Usiłowanie, Groźba
Podstawa prawna: art 13 § 1 k.k. w zw z art 148 § 1 k.k., art 190 §1 k.k.

Sygn. akt: II K 151/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 stycznia 2019 roku
Sąd Okręgowy w Częstochowie Wydział II Karny
w składzie :
Przewodniczący:SSO Marcin Buzdygan
Sędziowie:SSO Jarosław Poch
Ławnicy:Barbara Gonera
Ewa Kubiczek
Wojciech Szydłowski
Protokolant:Kamila Łapeta
w obecności oskarżyciela publicznego Prokuratora Mirosławy Kaczmarzyk
po rozpoznaniu w dniach: 30 listopada 2018 roku, 11 stycznia 2019 roku
sprawy:
A. L.(L.)synaT.iW. z domu L.,urodz. (...)wC.
oskarżonego o to że:
I. w dniu 10 czerwca 2018 roku wC.przyul. (...), wmieszkaniu oznaczonym numerem (...), działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życiaP. K. (1), poprzez ugodzenie nożem w okolice mięśnia sercowego spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci rany kłutej klatki piersiowej po stronie lewej, w linii pachwowej przedniej penetrującej do wnętrza jamy opłucnej, z raną lewej komory serca , powodując u pokrzywdzonego obrażenia realnie zagrażające życiu określone wart. 156 § 1 pkt 2 kk, czym usiłował pozbawić życiaP. K. (1), jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzielenie szybkiej pomocy medycznej pokrzywdzonemu,
tj. o przestępstwo zart.  13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.
II.w dniu 10 czerwca 2018 roku wC.przyul. (...), groził pozbawieniem życia i zdrowiaT. K., przy czym wypowiedziane słowa i towarzyszące im okoliczności wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,
tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.

ORZEKA

1
uznaje oskarżonegoA. L.(w ramach czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku) za winnego tego, że w dniu 10 czerwca 2018 roku wC.przyul. (...), wmieszkaniu oznaczonym numerem (...), działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonegoP. K. (1), poprzez ugodzenie nożem kuchennym o długości ostrza 16 cm w okolice mięśnia sercowego spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci rany kłutej klatki piersiowej po stronie lewej, w linii pachwowej przedniej penetrującej do wnętrza jamy opłucnej, z raną lewej komory serca, które to obrażenia spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiuP. K. (1)w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, lecz zamierzonego celu pozbawienia życia nie osiągnął z uwagi na udzielenie szybkiej pomocy medycznej pokrzywdzonemu to jest czynu zart. 13 § 1 kkw związku zart. 148 § 1 kkiart. 156 § 1 pkt 2 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kki za to na mocyart. 14 § 1 kkw związku zart. 148 § 1 kkprzy zastos.art. 11 § 3 kkskazuje go na karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności;

2
uznaje oskarżonegoA. L.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku wyczerpującego znamiona występku zart. 190 § 1 kki za to na mocyart. 190 § 1 kkskazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

3
na podstawieart. 85 § 1 i 2 kk,art. 86 § 1 kkorzeczone wobec oskarżonegoA. L.w punktach 1 (pierwszym) i 2 (drugim) kary łączy i jako karę łączną orzeka karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 93a § 1 pkt 3 kk,art. 93b § 1 kkiart. 93c pkt 5 kkorzeka wobec oskarżonegoA. L.środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień;

5
na podstawieart. 46 § 2 kkorzeka wobec oskarżonegoA. L.nawiązkę w wysokości 35.000 (trzydzieści pięć tysięcy) zł na rzecz pokrzywdzonegoP. K. (1);

6
na podstawieart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia(...)do dnia(...);

7
na podstawieart. 44 § 2 kkorzeka przepadek dowodu rzeczowego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr I/785/18/P karta 202 akt sprawy pod poz. 1;

8
na podstawieart. 230 § 2 kpknakazuje zwrócić dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/785/18/P karta 202 akt sprawy pod pozycjami: 2 - 6 pokrzywdzonemuP. K. (1), a pod pozycjami 7 – 11 oskarżonemuA. L.;

9
na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpkw związku zart. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze z 26 maja 1982 rokuzasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. N.kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuA. L.wraz z należnym podatkiem od towarów i usług;

10
na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpkw związku zart. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze z 26 maja 1982 rokuzasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. K.kwotę 1.033,20 zł (jeden tysiąc trzydzieści trzy złote dwadzieścia groszy) tytułem pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżycielowi posiłkowemuP. K. (1)wraz z należnym podatkiem od towarów i usług;

11
na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od opłaty i pozostałych kosztów procesu, którymi obciąża Skarb Państwa.

SSO Marcin Buzdygan SSO Jarosław Poch
Barbara Gonera Ewa Kubiczek Wojciech Szydłowski

Sygn. akt II K 151/18

UZASADNIENIE
OskarżonyA. L.od 2017 roku żył w konkubinacie zJ. B.. Zamieszkiwał z konkubiną i jej dwójką dzieci w wieku 7 i 9 lat w mieszkaniu przyul. (...)wC.. OskarżonyA. L.od pewnego czasu miał problem z nadużywaniem alkoholu, około miesiąc przed zdarzeniem podjął nieudaną próbę samobójczą, po której przebywał w szpitalu wL.. Ze szpitala wypisał się na własne życzenie. Po opuszczeniu szpitala przez jakiś czas zażywał leki i spożywał alkohol, po którym stawał się agresywny w stosunku do konkubiny i jej dzieci. OskarżonyA. L.w czasie edukacji praktykował 2 lata w zawodzie rzeźnika.
(dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. L.k. 61 – 63, 372 – 373, częściowo zeznania świadkaJ. B.k. 11-13, 395v-396, zeznania świadkaI. B.k. 396)
W dniu 10 czerwca 2018r. około godziny 6 rano oskarżonyA. L.udał się do pobliskiego sklepu po papierosy i alkohol. Tam w sklepie spotkał znajomego - pokrzywdzonegoP. K. (1), z którym udał się na swoje osiedle aby wypić zakupiony alkohol w postaci 100 ml wódki.A. L.oprócz wódki zakupił jeszcze piwa. OskarżonyA. L.i pokrzywdzonyP. K. (1)wspólnie spożywali alkohol na podwórku przy bloku, w którym oskarżony zamieszkiwał. Wówczas do oskarżonego zadzwoniła jego konkubina i powiedziała mu, aby wrócił do domu.
(dowód: częściowo zeznania świadkaP. K. (1)k. 150-158, 373 – 375, częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. L.k. 61 – 63, 372 – 373,)
Około godziny 10:00 doszło do sprzeczki słownej pomiędzy oskarżonym a jego konkubiną, podłożem konfliktu było nadmierne spożywanie alkoholu przez oskarżonego. Konkubina oskarżonegoJ. B.zabrała swoje dzieci i wyszła z mieszkania.
Następnie na osiedlu przed blokiem spotkała znanego jej pokrzywdzonegoP. K. (1), który stał przed blokiem w towarzystwieP. T. (1),D. Ś.i pokrzywdzonegoT. K.. Na osobności opowiedziała mu o agresywnym zachowaniu konkubenta, poprosiła, aby porozmawiał z oskarżonym.J. B.przekazała pokrzywdzonemuP. K. (1)klucze do swojego mieszkania. Rozmowę konkubiny zP. K. (1)obserwował oskarżony z półpiętra klatki schodowej.
PokrzywdzonyP. K. (1)podjął decyzję o udaniu się doA. L.i przeprowadzeniu z nim rozmowy na temat jego zachowana względemJ. B.oraz poleceniu mu wyprowadzenia się z mieszkania konkubiny. PokrzywdzonyP. K. (1)poprosiłP. T. (1),D. Ś.i pokrzywdzonegoT. K.o pomoc, gdyż obawiał się agresji, jaka mogła go spotkać ze strony oskarżonego. Około godziny 10.40 cała czwórka udała się do mieszkania oskarżonego naul. (...). W tym czasie oskarżonyA. L.stał na klatce schodowej, gdzie obserwował, jakJ. B.rozmawiała z pokrzywdzonymP. K. (1), a następnie widział w/w mężczyzn wchodzących do klatki, domyślając się, iż kierują się do mieszkania, w którym przebywał. Następnie pokrzywdzonyP. K. (1)otworzył drzwi do mieszkania przy użyciu kluczy otrzymanych odJ. B..
(dowód: częściowo zeznania świadkaP. K. (1)k. 150-158, 373 – 375, częściowo zeznania świadkaJ. B.k. 11-13, 395v-396, częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. L.k. 61 – 63, zeznania świadków:P. T. (1)k. 44-46, 375-376,T. K.k. 53-55, 375,D. Ś.k. 58-60, 376-377 )
Po wejściu do mieszkania pokrzywdzonyP. K. (1),P. T. (1),D. Ś.i pokrzywdzonyT. K.udali się do pokoju, gdzie przebywał oskarżonyA. L..P. K. (1)po wejściu do mieszkania podjął rozmowę zA. L., aby ustalić co jest powodem jego zachowania, jednakże z uwagi na brak reakcjiP. K. (1)powiedział do oskarżonego aby się pakował i „(...)”. OskarżonyA. L.nie reagował, więc w/w mężczyźni powtórzyli wulgarne żądanie opuszczenia mieszkania przez oskarżonego. Po pewnej chwili oskarżony oświadczył, iż zrobi to, tylko się spakuje, po czym udał się do kuchni. PokrzywdzonyP. K. (1)udał się za oskarżonym, który znajdując się w kuchni wyciągnął z szafki dwa noże kuchenne, z których jeden miał ostrze o długości 16 cm. Były to noże, które oskarżony wcześniej wykorzystywał w trakcie praktyk w zawodzie rzeźnika. PokrzywdzonyP. K. (1)zatrzymał się w przedpokoju przy wejściu do kuchni. Następnie oskarżony trzymając dwa noże w rękach skierował się do wyjścia z kuchni, zbliżył się do pokrzywdzonegoP. K. (1), po czym opisanym powyżej nożem ugodził go w klatkę piersiową po stronie lewej.P. T. (1)usłyszał stęknięcie pokrzywdzonego, zobaczył, żeP. K. (1)krwawi i słania się, jak też widział oskarżonego trzymającego noże w rękach, więc pochwyciłP. K. (1)pod ramię i szybko we dwóch opuścili mieszkanie udając się przed blok.
(dowód: częściowo zeznania świadkaP. K. (1)k. 150-158, 373 – 375, częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. L.k. 61 – 63, zeznania świadków:P. T. (1)k. 44-46, 375-376,T. K.k. 53-55, 375,D. Ś.k. 58-60, 376-377, karta medycznych czynności ratunkowych k. 27, protokół oględzin k. 9 – 10, 38-39)
W mieszkaniu pozostali pokrzywdzonyT. K.iD. Ś., a wówczas oskarżony zagrodził im drogę prowadzącą do wyjścia, zaczął wymachiwać nożami, krzycząc do nich: „(...)”. WT. K.groźby te w związku z towarzyszącymi okolicznościami wzbudziły uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione.D. Ś.w obawie przed atakiem nożami powiedział do oskarżonego aby się odsunął z przejścia to opuszczą mieszkanie. Wówczas oskarżony wycofał się do kuchni i przepuściłT. K.iD. Ś., którzy szybko uciekli z mieszkania i zbiegali po schodach. Oskarżony wybiegł za nimi na klatkę krzycząc: „(...)(...)”.
(dowód: zeznania świadków:T. K.k. 53-55, 375,D. Ś.k. 58-60, 376-377)
Nóż, którym oskarżony zadał cios pokrzywdzonemuP. K. (1)poprzez przestrzeń międzyżebrową spenetrował jamę opłucnej, uszkadzając lewą komorę serca. Tylko dzięki szybkiej interwencji służb ratowniczych, niezwłocznemu dotarciu na salę operacyjną i podjęciu podczas zabiegu operacyjnego natychmiastowych i trafnych czynności chirurgicznych nie doszło do śmierci pokrzywdzonego. Ostatecznie w efekcie ciosu nożem zadanego przez oskarżonego, pokrzywdzonyP. K. (1)doznał obrażeń ciała w postaci: rany kłutej klatki piersiowej po stronie lewej, w linii pachwowej przedniej penetrującej do wnętrza jamy opłucnej, z raną lewej komory serca. Opisane obrażenia ciała jakich doznałP. K. (1)spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.
(dowód: opinia sądowo-lekarska k. 64-65, 395)
Badanie stanu trzeźwości uczestników zdarzenia dało następujące wyniki:
D. Ś.I pomiar 1,51mg/l, II – 1,53 mg/l,P. T. (1)– I pomiar 1,20mg/l, II – 1,11mg/l,A. L.– I pomiar 1,5mg/l, II – 1,39mg/l
(dowód: protokoły badania stanu trzeźwości k. 14-17)
W efekcie ciosu nożem i krwawienia zniszczeniu uległa odzież pokrzywdzonego w postaci koszulki o wartości około 20 złotych oraz spodni o wartości około 50-60 złotych. Po opuszczeniu szpitala pokrzywdzony dokonywał zakupu środków opatrunkowych i lekarstw, które były niezbędne w okresie rehabilitacji po doznanych obrażeniach. Z tego tytułu dokonał wydatków w kwocie co najmniej 1.000 zł. Przed zdarzeniemP. K. (1)był zatrudniony z wynagrodzeniem w wysokość 3.500 zł. Pokrzywdzony obecnie jest uznany za umiarkowanie niepełnosprawnego, jest zdolny do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej, uzyskuje okresowy zasiłek stały.
(dokumentacja zdjęciowa k. 169-172, kopie decyzji k. 267 – 268, częściowo zeznania świadkaP. K. (1)k. 150-158, 373 – 375)
W toku postępowania oskarżonyA. L.został poddany badaniu przez biegłych lekarzy psychiatrów oraz psychologa. Na podstawie badania psychologicznego u oskarżonego stwierdzono sprawność intelektualną w granicach normy, brak podejrzeń w kierunku zmian organicznych oun, cechy osobowości biernie-agresywnej. Wskazano również, że w trakcie zdarzenia oskarżony nie był w stanie silnego wzburzenia. Przeprowadzone badanie psychiatryczne nie wykazało u oskarżonego objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Rozpoznano u badanego zespół uzależnienia od alkoholu, odnośnie zarzucanych opiniowanemu czynów brak jest podstaw do stwierdzania tempore criminis zniesionej bądź ograniczonej w stopniu znacznym poczytalności – warunkiart.31 § 1 i 2 kk– nie zachodzą. Biegli stwierdzili, iż oskarżonyA. L.jest osobą uzależnioną od alkoholu, a zarzucane mu czyny pozostają w związku z tym uzależnieniem.
(dowód: opinia psychologiczna k. 115-117, opinia sądowo-psychiatryczna k. 134-137, ustna opinia uzupełniająca biegłych k. 394-395)
OskarżonyA. L.był karany przez Sąd.
(dowód: dane o karalności k. 261-263)
OskarżonyA. L.– podczas przesłuchania w dniu 11 czerwca 2018r. przyznał się do ugodzenia nożemP. K. (1), nie przyznał się do tego, że groziłT. K.. Wyjaśnił, że od lipca 2017 roku jest w związku zJ. B., mieszkają w mieszkaniu, które wynajmujeJ.wC.przyul. (...), nie jest w żaden sposób agresywny wobecJ.jej dzieci, nigdy jej nie uderzył, a może raz zdarzyło się, że ją poszarpał za ręce i czasem jak się trochę napije toJ.ma do niego pretensje, wtedy czasem dochodzi do kłótni. Dalej wyjaśnił, że 10 czerwca 2018 roku około godziny 10 doszło pomiędzy nim aJ.do sprzeczki słownej,J.miała do niego pretensje, że pił piwo, kazała mu się pakować i wyprowadzić z mieszkania, po czym wyszła z mieszkania gdzieś przed godziną 11 i powiedziała do niego, że idzie na spacer z synami. Oskarżony podał, że widział przez okno, żeJ.poszła do chłopaków, którzy stali na podwórku przy trzepaku i pili piwo, był tamP.,D.i jeszcze dwóch innych chłopaków, których widział po raz pierwszy w życiu,P.iD.mieszkają w tym samym bloku tylko w innych klatkach, aJ.rozmawiała tylko zP., który odszedł kawałek od reszty chłopaków z którymi pił piwo, a gdyP.skończył rozmawiać zJ.podszedł do chłopaków coś im powiedział po czym cała czwórka zaczęła iść w kierunku jego klatki schodowej i oskarżony domyślał, że oni idą do niego, ale nie wiedział w jakim celu, myślał, że chcą z nim porozmawiać, chciał nawet zamknąć na klucz drzwi wejściowe, aleJ.zabrała wszystkie klucze i nie miał jak. Dalej wyjaśnił, że po krótkiej chwili do ich mieszkania wszedłP.,D.i tych dwóch mężczyzn których widział po raz pierwszy,P.od razu zaczął krzyczeć na niego, że ma się pakować i „(...)” z mieszkania, nie powiedział dlaczego ma to zrobić, reszta chłopaków też krzyczała na niego, że ma się pakować i „(...)” z mieszkania, a w pewnym momencie podszedł do niego jeden z tych chłopaków, którego widział po raz pierwszy i mężczyzna ten uderzył go jeden raz pięścią w okolice lewego ucha. Oskarżony wyjaśnił, że chciał zadzwonić doJ.wyjaśnić dlaczego nasłała na niego tych chłopaków, jeśli by się nie dodzwonił doJ.to chciał zadzwonić na Policję, aby przyjechał patrol i wyprosił tych mężczyzn z mieszkania, nie szukał problemów, więc wyciągnął telefon, aleP.od razu mu go wyrwał i powiedział, że nigdzie nie będzie dzwonił, że ma się pakować i „(...)”. Oskarżony podał, że mówił do tych mężczyzn, żeby wyszli z mieszkania, jednak oni nie słuchali, cały czas krzyczeli, że ma się pakować i „(...)”, bał się tych mężczyzn, oni byli bardzo agresywni wobec niego. Dalej wyjaśnił, że po tym jakP.wyrwał mu telefon, to powiedział, że idzie się pakować i wyjdzie z mieszkania, udał się do kuchni, gdzie z szafki wyciągnął dwa noże rzeźnicze (służące do rozbiórki mięsa, ma je jeszcze z czasów praktyk), jeden nóż wziął do prawej ręki a drugi do lewej, po zabraniu noży wyszedł na przedpokój trzymając ręce uniesione w górze, trzymał je na wysokości głowy i wszyscy mężczyźni widzieli, że trzyma te noże, gdyż cała czwórka stała wtedy w pokoju, ale w momencie wyszli na przedpokój. Oskarżony podał, że kilkukrotnie prosił ich, żeby wyszli z mieszkania, jednak oni nie reagowali, powiedzieli do niego, że za chwilę opuści to mieszkanie na kopach, a oskarżony powiedział, żeby wyszli z mieszkania bo w końcu dojdzie do tragedii i któryś z nich dostanie tym nożem. Dalej wyjaśnił, że w pewnym momencie cała czwórka mężczyzn zaczęła podbiegać do niego, jako pierwszy szedłP., który chciał go uderzyć i broniąc się chciał ugodzićP.w ramię, ale wszystko działo się tak szybko, że tak naprawdę to nie wie do tej pory, gdzie tak naprawdę ugodziłP., a ugodził go zadając cios od góry i wie, że ugodził go z lewej strony, zadając cios prawą ręką. Oskarżony wyjaśnił, że bronił się, nie chciał zrobić mu krzywdy,P.ugodził tylko jeden raz, nożem trzymany w prawej ręce, a po tym jak ugodziłP., od razu wybiegł on z mieszkania razem z jednym z mężczyzn którego widział po raz pierwszy, natomiastD.i ten drugi nieznany mu mężczyzna zostali w mieszkaniu, cofnęli się do pokoju. Oskarżony podał, że stał w pobliżu drzwi wejściowych i dalej trzymał noże w rękach, powiedział do mężczyzn aby wyszli z mieszkania, a oni powiedzieli, aby się odsunął od drzwi to wtedy wyjdą, po czym odsunął się od drzwi i mężczyźni wyszli z mieszkania, a on sam udał się na klatkę schodową (na półpiętro), aby przez okno sprawdzić czy mężczyźni wyszli z bloku, po tym jak się upewnił się, że wszyscy wyszli z bloku wrócił do mieszkania. Oskarżony wyjaśnił, że nie jest prawdą, aby gonił tych mężczyzn po tym jak wyszli z mieszkania, nie jest też prawdą, aby wymachiwał tymi nożami i groził tym mężczyznom, nie wypowiadał pod ich adresem żadnych gróźb, chciał tylko aby wyszli z mieszkania. Oskarżony wyjaśnił, że trzymał te noże w taki sposób, że cała czwórka tych mężczyzn je widziała, ale nie machał nimi i nie groził nimi, myślał, że jak zobaczą że ma noże to wyjdą z jego mieszkania, jednak tak się nie stało i doszło do tragedii, nie chciał zrobić krzywdyP., próbował się tylko bronić.(k. 61-63).
Składając wyjaśnienia w dniu 12 czerwca 2018r. ponownie przyznał się do ugodzeniaP. K. (1)nożem, nie przyznał się do grożenia komukolwiek. Podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia i nie miał nic do dodania. (k. 70-71)
W trakcie posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania wyjaśnił dodatkowo, że tego dnia rano wypił setkę zP. K. (1)pod trzepakiem, wyjaśnił, że działał w samoobronie, jest po próbie samobójczej –powieszeniu, załamał się po utracie pracy. Podał, że jeśli ktoś mu grozi to jest agresywny, problem z alkoholem ma od roku. Oskarżony wyjaśnił, że mężczyźni kiedy kazali mu opuścić mieszkanie nie podali mu żadnego konkretnego powodu, ale wydaje mu się że jego konkubina ma go dosyć, rozmawiali wcześniej, że jeśli nie poradzi sobie z alkoholem i nie znajdzie pracy to się rozstaną, parą są od lipca 2017r. on nie pracuje od około 2-3 tygodni. (k. 76-77)
Podczas przesłuchania w dniu 27 czerwca 2018r. ponownie przyznał się do ugodzenia nożemP. K. (1)ale uważa, że to było w ramach obrony bo był atakowany przez 4 mężczyzn. Nie przyznał się do drugiego ze stawianych zarzutów dotyczących groźby. (k. 94-95)
Na rozprawie w dniu 30.11.2018r. oskarżony złożył wyjaśnienia zbieżne z tymi z postępowania przygotowawczego, podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Wyjaśnił ponadto, że w dniu zdarzenia wyszedł rano po papierosy, gdy doszedł do sklepu spotkałP. K. (1), z którym udał się na osiedle i wypił kilka piw, a wówczas zadzwoniła do niego zdenerwowana konkubina i kazała wracać do domu, powiedziałP., że idzie do domu bo będzie miał „dym”, poszedł zP.pod klatkę i wypił jeszcze razem setkę wódki, a następnie udał się do domu, tam posprzeczał się z konkubiną po czym konkubina wraz z dziećmi opuściła mieszkanie. Wyjaśnił, że w tym czasie otworzył piwo, zrobił sobie papierosa i siedział, po chwili zszedł na półpiętro i widział, że konkubina rozmawia zP., wrócił do mieszkania i po chwili do środka wpadło 4 mężczyzn w tymP. K. (1)i znany muD. Ś.. Oskarżony wyjaśnił, że jeden z nich zaczął go szarpać, jeden go uderzył,P.mu groził, że ma się pakować i „(...)” z domu, a kiedy chciał zadzwonić na Policję toP.wyrwał mu telefon, wyszarpali go z fotela i zaczęli popychać i wtedy wszedł do kuchni i chcąc ich nastraszyć wziął noże z szafki i stanął z nimi w drzwiach, ale oni się nie wystraszyli, aP. K. (1)rzucił się na niego i wówczas nie wie jak ale ten nóż wbił się wP.. Oskarżony wyjaśnił, żeP.upadł i jeden z mężczyzn pomógł mu opuścić mieszkanie,D.został z jednym z mężczyzn, wycofali się do pokoju widząc noże i wówczas kazał im wyjść z mieszkania, oni powiedzieli żeby odłożył noże, więc wycofał się do kuchni i odłożył noże a oni wybiegli, po czym wrócił się do pokoju by sprawdzić czy ma telefon by powiadomić karetkę i policję. Wyjaśnił dalej, że ubrał się i przez lufcik zobaczyłD.i usłyszał sygnał karetki, wrócił do mieszkania i po chwili zjawiła się policja. Podał, że czuł się zagrożony w chwili kiedy ci mężczyźni byli w mieszkaniu, ich zachowanie było agresywne. Ponadto oskarżony wyjaśnił, że skończył tylko gimnazjum, pracował w rożnych zawodach, w budowlanych, fabrykach, pracował również w rzeźni przy rozbiórce mięsa, pakowaniu, praktykował 2 lata w zawodzie rzeźnika, chodził do szkoły zawodowej, profil klasy był rzeźniczo-masarniczy a noże miał z czasów praktyki. Oskarżony wskazał, iż nożem zabezpieczonym w postepowaniu zadał cios pokrzywdzonemu. Ponadto podał, że wcześniej nie miał poważniejszych konfliktów zP. K. (1),P.iR.pożyczali pieniądze od konkubiny i dowiedział się też, że oni przywłaszczyli sobie lodówkę konkubiny, która znajdowała się na półpiętrze, lecz nie miał do niego aż takiej złości.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoA. L.w zakresie, w jakim opisał wcześniejsze pożycie zJ. B., przebieg swojej edukacji, podjętą próbę samobójczą i uzależnienie od alkoholu oraz przebieg zdarzeń w dniu 10 czerwca 2018 roku do momentu wejścia 4 mężczyzn do mieszkania, jak też fakt dzierżenia przez niego dwóch noży i ugodzenia jednym z nichP. K. (1). W tym zakresie jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w dowodach, na których oparł się Sąd ustalając stan faktyczny i które uznał za wiarygodne, a w szczególności w zeznaniach świadkówP. T. (1),T. K.,D. Ś.,I. B., częściowych zeznaniach świadkówJ. B.iP. K. (1), jak też w dokumentach zgromadzonych w toku postepowania.
W pozostałym zakresie Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoA. L., albowiem zmierzają one jedynie do uniknięcia odpowiedzialności karnej, są wewnętrznie sprzeczne, jak też pozostają w oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym sprawy, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy i który uznał za wiarygodny.
Jeśli chodzi o przebieg zdarzenia w mieszkaniu, od momentu wejścia do niegoP. T. (1),T. K.,P. K. (1)iD. Ś.to w tym zakresie Sąd poczynił ustalenia na podstawie zeznań świadkówP. T. (1),T. K.iD. Ś.. Z zeznań tych wynika jednoznacznie, iż nie atakowali oni fizycznie oskarżonego, a jedynie w wulgarnych słowach żądali od niego, aby zabrał swoje rzeczy i opuścił mieszkanie, gdyż taka była wolaJ. B.. Twierdzeniu oskarżonego, iż został uderzony przez jednego z mężczyzn przeczą zeznania powołanych świadków, częściowo zeznania świadkaP. K. (1), jak też protokół oględzin jego osoby, z którego wynika, iż nie stwierdzono na jego ciele żadnych obrażeń. Ponadto zauważyć należy, iż wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie są wewnętrznie sprzeczne, gdyż w pierwszych wyjaśnieniach oskarżony stwierdził, że jeden z mężczyzn uderzył go jeden raz pięścią w okolice lewego ucha, w postępowaniu sądowym podał, że jeden z nich zaczął go szarpać, a inny go uderzył. Wersja oskarżonego ewoluowała więc w kierunku zwiększenia rzekomej przemocy, jaka miała być wobec niego stosowana, a czynił to w celu umniejszenia zakresu swojej odpowiedzialności. Podobnie jeśli chodzi o okoliczności zadania ciosu nożem pokrzywdzonemuP. K. (1)to w tym zakresie wersja oskarżonego nie wytrzymuje krytyki w świetle wiarygodnych zeznań świadkówP. T. (1),T. K.,P. K. (1)iD. Ś.. Z dowodów tych wynika jednoznacznie, iż gdy oskarżony wychodził z kuchni trzymając w rękach dwa noże nie był w żaden sposób atakowany przezP. K. (1)ani pozostałych mężczyzn, nie kierowali oni wówczas wobec niego żadnych gróźb, a cios zadany przez oskarżonego nie był poprzedzony z jego strony żadnym ostrzeżeniem. Wskazać należy również na wewnętrzne sprzeczności w wyjaśnieniach oskarżonego odnośnie samego momentu ugodzenia nożem. W postepowaniu przygotowawczym oskarżony wyjaśnił, że broniąc się chciał ugodzićP.w ramię, ale wszystko działo się tak szybko, że tak naprawdę to nie wie do tej pory, gdzie tak naprawdę ugodziłP., a ugodził go zadając cios od góry i wie, że ugodził go z lewej strony, zadając cios prawą ręką, natomiast w postępowaniu sądowym oskarżony wyjaśnił, żeP. K. (1)rzucił się na niego i wówczas nie wie jak ale ten nóż wbił się wP.. Obie te wersje wzajemnie się wykluczają, a sprzeczność ta dyskwalifikuje wyjaśnienia oskarżonego. Kompletnie niewiarygodnie są również twierdzenia oskarżonego, iż nie groził w żaden sposóbT. K.iD. Ś.. Z zeznań tych osób wynika jednoznacznie, iż oskarżony kierował pod ich adresem groźby, jednocześnie wymachując nożami trzymanymi w rękach i zagradzał im drogę ucieczki z mieszkania.
Analiza zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziła Sąd do poczynienia ustaleń faktycznych opisanych w części wstępnej uzasadnienia. Nie budzi wątpliwości, iżJ. B.przekazałaP. K. (1)klucze do swojego mieszkania, aby ten spowodował opuszczenie go przez oskarżonegoA. L., którego zachowanie było już nie do zniesienia dlaJ. B.. Fakt negatywnego zachowania oskarżonego względemJ. B., nadużywania przez niego alkoholu nie budzi wątpliwości w świetle zeznańJ. B., jak też częściowo wyjaśnień oskarżonego. Świadczy o tym również zachowanie oskarżonego, który w dniu zdarzenia, a więc w niedzielę, rozpoczął spożywanie alkoholu już o godzinie 06.00 rano. Wskazać należy również na zeznania świadkówP. T. (1),T. K.,P. K. (1)iD. Ś., z których wynika, iżJ. B.podchodząc do nich była bardzo wystraszona, a ponadto opuściła dom z synami. Takie zachowanie konkubiny oskarżonego świadczy jednoznacznie o tym, że obawiała się jego agresywnego zachowania. Mężczyźni udający się do tego mieszkania działali w usprawiedliwionym przekonaniu, iż ich celem jest spowodowanie, aby oskarżony wyprowadził się z mieszkania, którego głównym najemcą byłaJ. B., przy czym ten cel wynikał z woliJ. B.. Wynika to wprost z zeznań świadkówP. T. (1),T. K.,P. K. (1)iD. Ś.. Po wejściu do tego mieszkania w/w mężczyźni zastali tam oskarżonego i zażądali od niego, aby spakował się i opuścił to mieszkanie. Nie ulega wątpliwości, iż kierując to żądanie używali oni wulgarnych słów i ton ich wypowiedzi wskazywał na to, że nie będą tolerować sprzeciwu, lecz nie stosowali oni wobec oskarżonego żadnej przemocy fizycznej, która miałaby go skłonić do opuszczenia mieszkania. Wynika to wprost z zeznań świadkówP. T. (1),T. K.iD. Ś.. Nadmienić należy, iż oskarżonyA. L.miał świadomość, że w/w mężczyźni przyjdą do jego mieszkania i spodziewał się, że mogą oni chcieć wymóc na nim opuszczenie mieszkania. Z wyjaśnień oskarżonego wprost wynika, że obserwował rozmowęJ. B.zP. K. (1)oraz widział, że po tej rozmowieP. K. (1)w towarzystwie 3 mężczyzn wchodzi do klatki, w której było mieszkanie w którym przebywał. Ponadto musiał mieć świadomość celu ich wizyty, skoro, jak sam przyznał chciał zamknąć drzwi do mieszkania, lecz nie mógł znaleźć kluczy, które zabrałaJ. B.. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż oskarżony nie chciał spełnić żądania w/w mężczyzn, lecz zdawał sobie sprawę z ich przewagi liczebnej i postanowił zmusić ich do opuszczenia mieszkania przy użyciu noży, które znajdowały się w kuchni. Świadczy o tym zachowanie oskarżonego, który oświadczył, że spakuje się i wyjdzie, po czym udał się do kuchni, gdzie od razu wyciągnął z szafki noże i skierował się do przedpokoju, w którym znajdował sięP. K. (1). Oskarżony najwyraźniej uznał, iż tylko jego stanowcza reakcja w postaci zaatakowaniaP. K. (1)spowoduje, że czterej mężczyźni wystraszą się go. O takim zamiarze świadczy natomiast zachowanie oskarżonego, który wychodząc z kuchni trzymał w każdej ręce jeden nóż i bez zastanowienia, jak też bez żadnego ostrzeżenia, nagle zadał cios nożem trzymanym w prawej ręce w lewą stronę klatki piersiowejP. K. (1). To zachowanie świadczy też o tym, że oskarżony chciał natychmiast uwolnić skumulowany w nim gniew poprzez agresywne i niebezpieczne zachowanie wobecP. K. (1). Oskarżony nie chciał się również pogodzić z sytuacją, w której musiałby opuścić mieszkanie konkubiny i postanowił zastosować środki, które uchronią go przed tym. Nadmienić należy, iż ten sposób działania oskarżonego został dokładnie opisany przez świadkówP. T. (1),T. K.,P. K. (1)iD. Ś., których zeznania nie budzą żadnych wątpliwości w tym zakresie. Nadmienić należy, iż opisane wcześniej agresywne zachowanie oskarżonego wobec konkubiny potwierdza wersję przedstawioną przez w/w świadków. Odwołać się tu można również do opinii sądowo – psychologicznej, z której wynika, iż oskarżony jest mało odporny na sytuacje trudne, ma tendencje do drażliwości, jest osobą egocentryczną, natarczywą, niecierpliwą, w dość dużym stopniu nieodpowiedzialną. Ta charakterystyka potwierdza opis zachowania oskarżonego przedstawiony przez świadkówP. T. (1),T. K.,P. K. (1)iD. Ś.w ich zeznaniach dotyczących momentu zaatakowaniaP. K. (1)przez oskarżonego. Odnosi się to również do opisu kolejnego zachowania oskarżonegoA. L.– grożeniaT. K.iD. Ś.– który to opis został podany przez adresatów tych gróźb. W odniesieniu do ciosu zadanego nożem pokrzywdzonemuP. K. (1)dodać należy, iż sposób zadania ciosu i wysokość, na jakiej oskarżony trzymał nóż wskazują jednoznacznie, iż chciał on zadać cios w klatkę piersiową pokrzywdzonego. Obrażenia doznane przez pokrzywdzonego, a opisane w opiniach lekarskich wskazują, iż oskarżony cel swój osiągnął, gdyż ostrze trzymanego przez niego noża spenetrowało jamę opłucnejP. K. (1). Nadmienić należy, iż z zeznań świadkówP. K. (1),T. K.iD. Ś.wynika wprost, że oskarżony miał podniesione ręce, w których trzymał noże, a cios zadał bardzo szybko z dużą siłą. Po zadaniu tego ciosu oskarżony, widząc, iż osiągnął swój cel kontynuował swoje agresywne zachowanie starając się wystraszyćT. K.iD. Ś., którzy pozostali w mieszkaniu. Nadmienić należy, iż mężczyźni Ci w żaden sposób nie zagrażali oskarżonemu.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadków:D. Ś.,P. T. (1),T. K.iI. B., uznając je za konsekwentne, zgodne, spójne, logiczne, wzajemnie ze sobą korespondujące, tworzące jedną logiczną całość oraz mające potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Podkreślić należy, iż zeznania świadkówD. Ś.,P. T. (1)iT. K.dotyczące przebiegu zdarzenia co do zasady pokrywają się, a pojawiające się między nimi sprzeczności dotyczą kwestii mniej istotnych i nie mają znaczenia dla oceny ich jako wiarygodnych źródeł dowodowych. Niewątpliwie fakt wcześniejszego spożywania alkoholu miał wpływ na ich możliwości spostrzegania zdarzeń i zapamiętywania szczegółów. Podkreślić należy, iż świadkowie Ci nie mają żadnego interesu w złożeniu zeznań niekorzystnych dla oskarżonego i nie są zainteresowani określonym rozstrzygnięciem sprawy. Jeśli chodzi o zeznania świadkaI. B.to zauważyć należy, iż dotyczą one okoliczności drugorzędnych, a jeśli chodzi o sam przebieg zdarzenia nie mogła ona mieć żadnych wiadomości, gdyż nie była ona obecna na miejscu. Zauważyć należy, iż świadekI. B., jako siostra oskarżonego miała oczywisty interes w złożeniu zeznań polepszających jego sytuację i starała się przedstawić go w jak najlepszym świetle, co jednak nie dyskwalifikuje jej relacji.
Sąd częściowo dał wiarę zeznaniom świadkaP. K. (1). Jako niewiarygodne Sąd uznał jego twierdzenie, iż po wejściu do mieszkania chcieli jedynie porozmawiać z oskarżonym i nie kierowali wobec niego żadnych żądań, ani wulgarnych słów. W tym zakresie jego zeznania pozostają w oczywistej sprzeczności z zeznaniami świadkówD. Ś.,P. T. (1)iT. K., które stanowiły podstawę ustaleń poczynionych w tym zakresie. Takich zastrzeżeń nie ma natomiast co do pozostałych zeznań świadkaP. K. (1), które znajdują oparcie w relacjach świadkówD. Ś.,P. T. (1)iT. K., pokrywają się z nimi i stanowią jedna logiczną całość.P. K. (1), jako pokrzywdzony, był oczywiście zainteresowany w określonym rozstrzygnięciu sprawy, co powodowało konieczność ostrożnej analizy jego relacji. Mając jednak na uwadze, iż jego zeznania w przeważającej części znalazły potwierdzenie w innych w/w dowodach, Sąd ocenił je w opisanej powyżej części jako wiarygodne.
Jeśli chodzi o zeznania świadkaJ. B.to Sąd ocenił jako w pełni wiarygodne jej zeznania złożone w postepowaniu przygotowawczym. Ta relacja znajduje potwierdzenie w pozostałych w/w dowodach, a nadto brak jest okoliczności, które poddawałyby w wątpliwość jej prawdziwość. Jeśli chodzi natomiast o zeznaniaJ. B.złożone w postepowaniu sądowym to ewidentnym jest, że świadek starała się polepszyć sytuację procesową oskarżonego podając okoliczności, które miały przemawiać na jego korzyść i jednocześnie zdyskredytować pokrzywdzonegoP. K. (1). Zeznania złożone przezJ. B.pozostają w oczywistej sprzeczności z jej zeznaniami złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, jak też z dowodami, na których oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. W postępowaniu przygotowawczym nie wspomniała ona, że jeden z mężczyzn powiedział jej po zdarzeniu, iż w mieszkaniu uderzył oskarżonego, a nadto świadkowieP. T. (1),D. Ś.,T. K.iP. K. (1)stanowczo zaprzeczyli, aby miała miejsce taka sytuacja. Ponadto zeznaniaJ. B.są wewnętrznie sprzeczne co do faktu rzekomego konfliktu pomiędzy nią i oskarżonym a pokrzywdzonymP. K. (1)i jego ówczesną partnerkąR. Z.. W postepowaniu sądowymJ. B.stwierdziła, iż około 3 miesiące przed zdarzeniem, z uwagi na kradzież lodówki zerwali wszystkie kontakty zP. K. (1)iR. Z., podczas, gdy w postepowaniu przygotowawczym zeznała, że w trakcie zdarzenia przebywała w mieszkaniuR. Z.. Te dwie wersje wzajemnie się wykluczają, a nadto pozostają w sprzeczności z faktem spożywania alkoholu przez oskarżonego wspólnie z pokrzywdzonym wczesnym rankiem 10 czerwca 2018 roku. Powołane sprzeczności dyskwalifikują zeznania złożone przezJ. B.w postepowaniu sądowym powodując, iż nie mogą być uznane za wiarygodną relację.
OskarżonyA. L.działał w normalnej sytuacji życiowej, jako osoba dojrzała psychicznie, posiadająca pewien zasób doświadczenia życiowego i społecznego, mimo możliwości dochowania wierności prawu nie zachował się zgodnie z prawem. Czyni to oskarżonego zdatnym do przypisania winy.
Wobec powyższego Sąd uznał, iż oskarżonyA. L.dopuścił się przestępstwa polegającego na tym, że w dniu 10 czerwca 2018 roku wC.przyul. (...), wmieszkaniu oznaczonym numerem (...), działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonegoP. K. (1), poprzez ugodzenie nożem kuchennym o długości ostrza 16 cm w okolice mięśnia sercowego spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci rany kłutej klatki piersiowej po stronie lewej, w linii pachwowej przedniej penetrującej do wnętrza jamy opłucnej, z raną lewej komory serca, które to obrażenia spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiuP. K. (1)w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, lecz zamierzonego celu pozbawienia życia nie osiągnął z uwagi na udzielenie szybkiej pomocy medycznej pokrzywdzonemu to jest czynu zart. 13 § 1 kkw związku zart. 148 § 1 kkiart. 156 § 1 pkt 2 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 k.k.
OskarżonyA. L.zadając pokrzywdzonemuP. K. (1)cios nożem w klatkę piersiową działał umyślnie z zamiarem ewentualnym pozbawienia go życia. Okoliczności sprawy prowadzą do oczywistego wniosku, iż oskarżony zadając pokrzywdzonemu cios nożem godził się na to, że może doprowadzić do jego śmierci. OskarżonyA. L.jest osobą dojrzałą, doświadczoną, miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swojego działania i pokierowania nim. Każdy dysponujący przeciętnym zasobem wiedzy i doświadczenia życiowego człowiek zdaje sobie sprawę z tego, że zadanie ciosu nożem o ostrzu długości 16 cm w okolicę serca może spowodować uszkodzenia ważnych organów wewnętrznych, zwłaszcza serca i w efekcie prowadzić do śmierci. Oskarżony zadał cios z dużą siłą o czym świadczy fakt, że ostrze noża spenetrowało do wnętrza jamy opłucnej i dosięgło serca. Oskarżony wykorzystał również moment zaskoczenia, gdy pokrzywdzony nie obserwował jego zachowania uważnie, co umożliwiło mu zadanie ciosu, a jednocześnie uniemożliwiło pokrzywdzonemu reakcję w postaci uniku, który mógłby osłabić siłę i precyzję uderzenia. Obrażenia, jakie powstały u pokrzywdzonego w efekcie zadania ciosu nożem przez oskarżonego były bardzo poważne i jedynie dzięki temu, że niezwłocznie wezwano Pogotowie, a następnie personel medyczny podjął szybkie i trafne decyzje uratowano życieP. K. (1). Gdyby, na którymś z tych etapów zaistniała drobna zwłoka prawdopodobnie pokrzywdzony zmarłby w wyniku obrażeń wywołanych działaniem oskarżonego. Ten jeden cios zadany przez oskarżonego byłby, więc wystarczający do osiągnięcia skutku w postaci śmierci pokrzywdzonego. Zauważyć w tym miejscu należy, że oskarżonyA. L.miał doświadczenie w posługiwaniu się nożem z racji nauki zawodu rzeźnika. Ponadto charakterystyka noża, którego użył oskarżony wskazuje, iż jest to narzędzie, którym bez problemów można spowodować zgon zaatakowanego. Klinga noża była cienka, długa (16 cm), szpiczasto zakończona i dobrze naostrzona, a co za tym idzie idealnie dopasowała się do przestrzeni międzyżebrowej i spenetrowała do jamy serca. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej doświadczenie oskarżonego w zakresie zawodu rzeźnika musiał on sobie zdawać sobie sprawę z opisanych właściwości noża i jego adekwatności do zadania skutecznego ciosu. Nadmienić należy, iż zachowanie oskarżonego odpowiadało przytoczonej wcześniej charakterystyce jego osoby dokonanej przez biegłego psychologa. Oczywistym jest dla Sądu, że nie potrafił opanować swojego gniewu i zachował się agresywnie nie zważając na możliwe konsekwencje swojego zachowania. Wskazać należy również na zachowanie oskarżonego po zadaniu ciosu pokrzywdzonemu. Oskarżony dalej groził pozostałym mężczyznom pozbawieniem życia, doskonale zdawał sobie sprawę z tego co zrobił, a co za tym idzie, że przewidywał wcześniej, że może doprowadzić do śmierci pokrzywdzonego. Oskarżony nie wystraszył się tego co zrobił, nie starał się pomóc pokrzywdzonemu, który ostatecznie był jego kolegą z którym tego samego dnia spożywał alkohol nie wyrażał żadnej refleksji czy skruchy, a wręcz przeciwnie - groził innym osobom. Na poparcie tego stanowiska można przytoczyć treść orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Warszawie, w którym stwierdzono, iż „ugodzenie nożem o stosunkowo długim ostrzu - ponad 26 cm - w klatkę piersiową, użyta siła, która spowodowała wkłucie noża od okolic między brodawką sutkową a obojczykiem, aż do aorty, to takie działanie, które przekonuje o trafności poglądu, że jego sprawca godzi się na skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego.” (wyrok SA w Warszawie z 25.10.2017 roku, sygn. akt II AKa 298/17, LEX nr 2412782). Z kolei w innym orzeczeniu stwierdzono, że „w niektórych wypadkach na tle samej strony przedmiotowej przestępstwa, a zatem na podstawie działania sprawcy, można w sposób niewątpliwy ustalić zamiar, jaki mu towarzyszył. Podstawę do ustalenia zamiaru sprawcy daje m.in. umyślne wbicie z dużą siłą ostrza noża o dużych rozmiarach w lewą część klatki piersiowej.” (wyrok SA we Wrocławiu, z 15.03.2017 roku, sygn. akt II AKa 33/17, LEX nr 2292419)
Te okoliczności prowadzą do wniosku, że oskarżonyA. L.działał umyślnie z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonegoP. K. (1), albowiem decydując się na zadanie mu ciosu nożem w okolice serca miał świadomość możliwości spowodowania śmierci pokrzywdzonego i godził się na to. Fakt, iż oskarżony swoim zachowaniem nie doprowadził do śmierci pokrzywdzonego, lecz spowodował u niego ciężkie obrażenia ciała w żaden sposób nie prowadzi do wniosku, iż taki właśnie skutek był celem jego działania. To, że oskarżony nie osiągnął celu, który obejmował swym zamiarem było efektem tylko szybkiej i sprawnej interwencji lekarskiej. Agresywne zachowanie oskarżonego, zadanie pokrzywdzonemu silnego i precyzyjnego ciosu umiejscowionego tak, aby nóż uszkodził kluczowe organy wewnętrzne, działanie z zaskoczenia, całkowite akceptowanie wywołanego przez siebie skutku i obojętność wobec stanu zdrowia pokrzywdzonego wskazują jednoznacznie, iż celem działania oskarżonego nie było spowodowanie obrażeń ciała zart. 156 § 1 kk, lecz swym zamiarem obejmował ewentualne doprowadzenie do śmierci pokrzywdzonego.
W akcie oskarżenia Prokurator zarzucił oskarżonemu, iż działał w zamiarze bezpośrednim w celu pozbawienia życiaP. K. (1). W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu działania z zamiarem bezpośrednim. W orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że „gdy ustalenie strony podmiotowej działania sprawcy zabójstwa ma polegać na przypisaniu mu zamiaru bezpośredniego, owa jednoznaczność wymowy sposobu, w jaki skutek śmiertelny został (lub mógł zostać) spowodowany, musi być szczególnie wyraźna i niewątpliwa”. (por. wyrok SA w Warszawie z 29.07.2015 roku, II AKa 184/15, LEX nr 1843229). W niniejszej sprawie brak jest natomiast takich wyraźnych i nie budzących wątpliwości przesłanek działaniaA. L.z zamiarem bezpośrednim. Oskarżony i pokrzywdzony znali się wcześniej, pomiędzy nimi nie było wcześniej żadnych konfliktów. Oskarżony nie czuł wobec pokrzywdzonego żadnego urazu, który mógłby wywoływać u niego chęć wyrządzenia krzywdyP. K. (1). Działanie oskarżonego było podjęte nagle, bez dużo wcześniejszego zaplanowania, a wynikało z tego, że znalazł się w sytuacji, w której nie potrafił opanować swojej agresji i uznał, iż jedynym sposobem na uniknięcie konieczności opuszczenia mieszkania będzie zaatakowanie pokrzywdzonego. Powyższe okoliczności nie są wystarczające do przyjęcia, iż oskarżonyA. L.działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonego.
OskarżonyA. L.nie osiągnął celu pozbawienia życiaP. K. (1), który obejmował swoim zamiarem ewentualnym, z uwagi na udzielenie pokrzywdzonemu pomocy lekarskiej. Z tych względów czyn oskarżonego wypełniał znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kk.
W efekcie ciosu nożem zadanego przez oskarżonegoP. K. (1)doznał obrażeń ciała opisanych powyżej. Obrażenia te spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, co wynika wprost ze sporządzonych w sprawie opinii lekarskich. W ten sposób oskarżony swoim zachowaniem wypełnił również znamiona przestępstwa zart. 156 § 1 pkt 2 kk.
Czyn oskarżonego wypełnia znamiona przestępstw opisanych wart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkiart. 156 § 1 pkt 2 kk, mamy więc do czynienia z kumulatywnym zbiegiem przepisów. Stąd konieczna była kumulatywna kwalifikacja czynu oskarżonego jako przestępstwaart. 13 § 1 kkw związku zart. 148 § 1 kkiart. 156 § 1 pkt 2 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kk, tylko bowiem taka kwalifikacja oddaje całą zawartość kryminalną tego czynu.
Rozstrzygając o kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemuA. L.należało rozważyć czy zachowanie oskarżonego można zakwalifikować jako działanie w obronie koniecznej. Zgodnie zart. 25 § 1 kknie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. Zauważyć należy, iż żaden z mężczyzn obecnych w mieszkaniu w trakcie zdarzenia nie zaatakował oskarżonego bezpośrednio, a jedynie żądali od niego opuszczenia mieszkania. Nie zagrażali, więc oskarżonemu w sposób bezpośredni. Również tuż przed zadaniem ciosu, pokrzywdzonyP. K. (1)nie podejmował żadnego działania skierowanego wobec oskarżonego, a jedynie zatrzymał się przy wejściu do kuchni. Skoro nie występował element w postaci bezpośredniego, bezprawnego zamach na jakiekolwiek dobro oskarżonego chronione prawem to brak podstaw do zakwalifikowania jego zachowania jako działania w obronie koniecznej.
Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż zachowanie oskarżonego stanowiło działanie pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami (art. 148 § 4 kk). Oskarżony znalazł się w pewnej nietypowej sytuacji, kiedy to do mieszkania, w którym przebywał weszło 4 mężczyzn, którzy zwracając się do niego wulgarnie żądali, aby opuścił to mieszkanie. Sytuacje ta nie stanowiła jednak dla oskarżonego zaskoczenia, gdyż jak sam wyjaśnił obserwował rozmowęJ. B.zP. K. (1), widział 4 mężczyzn wchodzących do klatki i miał świadomość, że kierują się do mieszkania, w którym przebywał. Mając na uwadze wcześniejsze kłótnie zJ. B.świadom był również celu ich wizyty. Ponadto wskazać należy, iż przebieg wizyty 4 mężczyzn w mieszkaniu nie był gwałtowny, a ich zachowanie nie było agresywne wobec oskarżonego w takim stopniu, aby wzbudzać jego wzburzenie. Ponadto powołać należy uwagi biegłego psychologa, który stwierdził, iż zachowanie oskarżonego było logiczne, spójne, rozłożone w czasie, nie była to nagła, natychmiastowa, niespodziewana sytuacja, a oskarżony podawał motywy swojego zachowania, to czym się kierował, co planował, co zamierzał, a więc było to zachowanie celowe, kontrolowane. Brak, jest więc podstaw do przyjęcia, iż działał pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami.
Ponadto Sąd uznał oskarżonegoA. L.za winnego tego, że w dniu 10 czerwca 2018 roku wC.przyul. (...), groził pozbawieniem życia i zdrowiaT. K., przy czym wypowiedziane słowa i towarzyszące im okoliczności wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.
Treścią groźby karalnej jest popełnienie przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego lub osoby mu najbliższej. Ma ona oddziaływać na psychikę drugiej osoby przez przedstawienie zagrożonemu zła, które go spotka ze strony grożącego albo innej osoby, na której zachowanie grożący ma wpływ. Te znamiona wypełniają słowa oskarżonego skierowane doT. K.i towarzyszącego mu mężczyzny: „(...)”. Dla dokonania tego przestępstwa konieczne jest wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia w zagrożonym uzasadnionej obawy, że groźba zostanie spełniona. Groźby wykrzykiwane przez oskarżonego wzbudziły wT. K.uzasadnioną obawę, że mogą zostać spełnione na co miał wpływ fakt, że oskarżony chwilę wcześniej ugodził nożem w klatkę piersiowąP. K. (1), trzymał dwa noże w rękach i wymachiwał nimi. Potwierdza to zachowanie pokrzywdzonego, który w obliczu zachowania oskarżonego starał się uciec z mieszkania. Oskarżony działał tu z zamiarem bezpośrednim chcąc wywołać u pokrzywdzonego obawę, że go zabije.
Przy wymiarze kary jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę uprzednią karalność oskarżonego, dużą społeczną szkodliwość tego typu czynów, działanie pod wpływem alkoholu. Jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę pozytywną opinię środowiskową.
W świetle powyższego Sąd uznał, iż adekwatnymi karami do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy będą odpowiednio kary: za pierwszy czyn – kara 8 lat pozbawienia wolności, za drugi czyn – kara 4 miesięcy pozbawienia wolności. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 8 lat pozbawienia wolności. Wymierzona kara pozbawienia wolności odzwierciedla zdaniem Sądu stopień zawinienia oskarżonego i społeczną szkodliwość jego czynów. Orzeczona kara winna spełnić cele w zakresie prewencji indywidualnej i powstrzymać oskarżonego przed kolejnymi niezgodnymi z prawem zachowaniami, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Biegli psychiatrzy stwierdzili w opinii, że oskarżonyA. L.jest osobą uzależnioną od alkoholu, a zarzucane mu czyny pozostają w związku z tym uzależnieniem i w związku z tym uważają, że aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez oskarżonego czynu zabronionego w przyszłości zachodzi konieczność zastosowania wobec niego środka zabezpieczającego pod postacią terapii uzależnień – terapia odwykowej ambulatoryjnej w(...). Opinia tej treści jednoznacznie daje podstawy do zastosowania środka zabezpieczającego w myśl wart. 93c pkt 5 kk. Skutkować to musiało orzeczeniem wobec oskarżonegoA. L.środka zabezpieczającego w postaci terapii. Mając na uwadze, iż wobec oskarżonego orzeczono bezwzględną karę pozbawienia wolności niecelowe było precyzowanie tego środka, gdyż jego wykonywanie będzie uzależnione od sytuacji oskarżonego w okresie przed zakończeniem odbywania kary pozbawienia wolności.
PokrzywdzonyP. K. (1)złożył wniosek o orzeczenie na jego rzecz odszkodowania za doznane obrażenia i szkody fizyczne w kwocie 50.000 zł. Sąd ustalił, iż w efekcie ciosu nożem i krwawienia zniszczeniu uległa odzież pokrzywdzonego. Ponadto pokrzywdzony ponosił wydatki związane z koniecznością zakupu środków opatrunkowych i lekarstw, które były niezbędne w okresie rehabilitacji po doznanych obrażeniach. Z tego tytułu dokonał wydatków w kwocie co najmniej 1.000 zł. Nie były to jedyne wydatki, jakie poniósł pokrzywdzony z tytułu szkody doznanej z powodu zachowania oskarżonego, lecz nie był w stanie dokładnie określić ich wysokości. Niewątpliwie ból doznany przez pokrzywdzonego w wyniku działania oskarżonego był znaczny, a stres i obawa o własne życie były z pewnością bardzo poważne. Pokrzywdzony utracił też okresowo możliwości zarobkowania, gdyż od momentu zdarzenia przebywał na zwolnieniu lekarskim, a obecnie został uznany za zdolnego do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej. Trudno jest oszacować, jaka jest wysokość zarobków, które w ten sposób utracił. Stwierdzić jednak można, iż stopień wyrządzonej mu krzywdy, która determinuje wysokość należnego zadośćuczynienia, był znaczny. Mając na uwadze te wszystkie okoliczności Sąd uznał, iż znacznie utrudnione jest orzeczenie obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia określonych w§ 1 art. 46 kk. W takiej sytuacji zasadnym jest skorzystanie z możliwości przewidzianej wart. 46 § 2 kki orzeczenie nawiązki na rzecz pokrzywdzonego. W efekcie, na podstawieart. 46 § 2 kk, Sąd orzekł wobec oskarżonegoA. L.nawiązkę w wysokości 35.000 (trzydziestu pięciu tysięcy) zł na rzecz pokrzywdzonegoP. K. (1).
Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia(...)do dnia(...)(po korekcie na mocy postanowienia z 14.01.2019 roku).
Zgodnie z dyspozycjąart. 44 § 2 kkSąd orzekł przepadek przedmiotu służącego do popełnienia przestępstwa w postaci noża kuchennego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr I/785/18/P karta 202 akt sprawy poz. 1.
Ponadto Sąd na podstawieart. 230 § 2 kpknakazał zwrócić dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/785/18/P karta 202 akt sprawy poz. 2-6 pokrzywdzonemuP. K. (1), a pod poz. 7 – 11 oskarżonemuA. L., albowiem stanowiły one ich własność i zostały zatrzymane w celu przeprowadzenia czynności dowodowych i jako zbędne dla postępowania karnego podlegają zwrotowi.
Na podstawie 618§ 1 pkt 11 kpkiart. 29 prawa o adwokaturze z 26 maja 1982 rokuSąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. N.kwotę 885,60 złotych tytułem obrony z urzędu oskarżonego wraz z należnym podatkiem od towarów i usług, biorąc pod uwagę ilość terminów rozpraw oraz nakład pracy.
Na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpkw związku zart. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze z 26 maja 1982 rokuSąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. K.kwotę 1.033,20 zł (jeden tysiąc trzydzieści trzy złote dwadzieścia groszy) tytułem pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżycielowi posiłkowemuP. K. (1)wraz z należnym podatkiem od towarów i usług.
Orzeczona kara bezwzględna oraz brak majątku wskazują na niecelowość obciążania oskarżonego kosztami procesu.
SSO w Częstochowie SSO w Częstochowie

Jarosław Poch Marcin Buzdygan