Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 520/18
Data wyroku: 2018-10-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Szczuka
Słowa kluczowe: Odsetki
Podstawa prawna: art. 85 ustawy z dnia13.12.1998r. o systemie ubezpieczeń z społecznych

Sygn. akt VII U 520/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 października 2018 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Zbigniew Szczuka
Protokolant: st. sekr. sądowy Maria Nalewczyńska
po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 r. w Warszawie
sprawyB. A.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o odsetki
na skutek odwołaniaB. A.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
z dnia 6 lutego 2018 r. znak:(...)

1
oddala odwołanie

2
zasądza odB. A.na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.kwotę 180 (stu osiemdziesięciu złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

Sygn. akt VII U 520/18

UZASADNIENIE
W dniu 21 marca 2018 r. ubezpieczona

B. A.złożyła do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW., odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 6 lutego 2018 r., znak:(...)odmawiającej jej prawa do wypłaty odsetek od renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, ustalonej wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII U 1971/16.
W uzasadnieniu odwołania,B. A.podniosła, że organ rentowy odmówił jej przyznania prawa do renty socjalnej, albowiem Komisja Lekarska ZUS niewłaściwie oceniła stan jej zdrowia. Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy przyznał na jej rzecz prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres od dnia 1 października 2016 r. do dnia 28 lutego 2019 r. Odwołująca podkreśliła, że zwłoka w wypłacie świadczenia rentowego powstała w związku z nieprawidłowym orzeczeniem wydanym przez lekarzy orzeczników, wobec, czego jest winą Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, za którą organ ten powinien ponosić odpowiedzialność. Wskazała, że wydanie nieprawidłowej decyzji w sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek niewłaściwej oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o to świadczenie, dokonanej przez Komisję Lekarską ZUS, a więc na skutek dokonania niewłaściwych ustaleń faktycznych wiąże się z błędem organu rentowego, powodującym jego odpowiedzialność na podstawieart. 85 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Stwierdziła także, że jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r., biegli sądowi podważyli skutecznie ocenę stanu jej zdrowia wskazując, że jest ona osobą częściowo niezdolną do pracy. Odwołująca dodała przy tym, że jeżeli organ rentowy ponosi odpowiedzialność za opóźnienie w wypłacie świadczenia to nie można przyjąć, że ostatnią okolicznością niezbędną do wydania przedmiotowej decyzji był dzień wpływu prawomocnego orzeczenia. W ocenie odwołującej okoliczności takie jak błędna interpretacja przepisów, zaniechanie podjęcia określonych działań z urzędu bądź błędne orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS lub Komisji Lekarskiej ZUS wydane w przedmiocie niezdolności do pracy, dają ubezpieczonemu prawo do żądania wypłaty odsetek od dnia wydania zaskarżonej decyzji, czyli za cały okres postępowania sądowego w sprawie o przyznanie świadczenia. Na tej podstawie odwołująca wskazała, że łączna wysokość należnych jej odsetek za opóźnienie w wypłacie świadczenia wynosi 2.782,36 zł. Odsetki te są odsetkami za opóźnienie za okres do dnia 31 grudnia 2015 r. i wynikają z treściart. 359 § 3 k.c.w wysokości 13% w stosunku rocznym za okres od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 22 grudnia 2014 r. oraz 8% w stosunku rocznym za okres od dnia 23 grudnia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. Z kolei za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. odsetki te wynoszą 7% w stosunku rocznym na podstawieart. 481 § 2 i 4 k.c.oraz obwieszczenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 stycznia 2016 r. w sprawie wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie. Powołując się na powyższe okoliczności, odwołująca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji organu rentowego poprzez przyznanie na jej rzecz prawa do wypłaty odsetek w związku z orzeczeniami Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 listopada 2015 r. i z dnia 9 czerwca 2017 r. wydanymi w sprawie o sygn. akt VII U 2367/14 oraz VII U 1971/16(odwołanie z dnia 21 marca 2018 r. k. 3-9 a.s.).
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 17 kwietnia 2018 r.,
    Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
wniósł o oddalenie odwołania na podstawieart. 477(
    14)§ 1 k.p.c.W uzasadnieniu swojego stanowiska, organ rentowy podkreślił, że wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie o sygn. akt VII U 1971/16 wpłynął do organu rentowego w dniu 29 czerwca 2017 r., a zatem dopiero od tej daty należało liczyć 30-dniowy termin, w którym stosowna decyzja powinna zostać wydana, a którego przekroczenie rodziłoby obowiązek wypłaty odsetek przez organ rentowy. Dodatkowo Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy nie orzekł o odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, o której jest mowa w przepisieart. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W świetle podniesionej argumentacji, Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, że decyzja z dnia 6 lutego 2018 r., znak:(...), została wydana zgodnie z obowiązującą regulacją prawną, zaś odwołanieB. A., jako całkowicie bezzasadne powinno podlegać oddaleniu
    (odpowiedź na odwołanie z dnia 17 kwietnia 2018 r. k. 43-44 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

B. A.,urodzona w dniu (...), od dnia 1 maja 2008 r. do dnia 31 stycznia 2015 r. zatrudniona była w(...) Sp. z o.o.wW.na stanowisku starszej pielęgniarki. W dniu 6 marca 2013 r. doznała wypadku przy pracy. W czasie nocnego dyżuru została zaatakowana przez pobudzonego pacjenta, w wyniku czego doznała urazu prawego nadgarstka. Na skutek tego zdarzenia od dnia 11 marca 2013 r. ubezpieczona podjęła leczenie psychiatryczne, otrzymuje niewielkie dawki leków przeciwdepresyjnych oraz korzysta z indywidualnej psychoterapii.B. A.po wypadku korzystała z zasiłku chorobowego w okresie od dnia 6 marca 2013 r. do dnia 3 września 2013 r. oraz od dnia 1 lutego 2015 r. do dnia 30 lipca 2015 r., a następnie ZUS przyznał jej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 4 września 2013 r. do dnia 29 sierpnia 2014 r., od dnia 31 lipca 2015 r. do dnia 25 kwietnia 2016 r.(protokół powypadkowy k. 3-4, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, k. 13, rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem, k. 65 tom II a.r.,decyzja ZUS z dnia 19 stycznia 2016 r., k. 11, decyzja ZUS z dnia 6 października 2015 r., k. 7, decyzja ZUS z dnia 25 sierpnia 2015 r., k. 3 tom V a.r.).
W dniu 11 sierpnia 2014 r. ubezpieczonaB. A.złożyła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. W trakcie prowadzonego postępowania została skierowana do Lekarza Orzecznika ZUS, który orzeczeniem z dnia 11 września 2014 r. ustalił, że nie jest niezdolna do pracy. W oparciu o powyższe orzeczenie, Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.decyzją z 30 września 2014 r., znak:(...)odmówiłB. A.prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Od powyższej decyzji organu rentowego ubezpieczona odwołała się do Sądu, który zmienił zaskarżoną decyzję. W związku z tym organ rentowy decyzją z dnia 3 marca 2016 r., znak:(...), przyznał ubezpieczonej prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy od dnia 30 sierpnia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. Kolejną decyzją z dnia 21 kwietnia 2016 r. przedłużył je na okres od dnia 1 lutego 2016 r. do dnia 30 września 2016 r.

    (orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 11 września 2014 r. k. 21, odwołanie z dnia 22 października 2014 r. k. 37, wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, k. 125, decyzja ZUS z dnia 3 marca 2016 r. k. 147, wniosek k. 154, decyzja ZUS z dnia 21 kwietnia 2016 r. k. 159 tom II a.r.).
W dniu 18 sierpnia 2016 r. ubezpieczona złożyła ponowny wniosek o przyznanie prawa do świadczenia, które pobierała. W toku postępowania została skierowana na badanie do Lekarza Orzecznika ZUS, który orzeczeniem z dnia 15 września 2016 r. uznał, że nie jest osobą niezdolną do pracy. Ubezpieczona złożyła sprzeciw od ww. orzeczenia do Komisji Lekarskiej ZUS, która w orzeczeniu z dnia 10 października 2016 r. podzieliła stanowisko Lekarza Orzecznika ZUS. W związku z powyższym Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wydał zaskarżoną decyzję z dnia 24 października 2016r., znak:(...), odmawiającą ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.B. A.złożyła odwołanie od wskazanej decyzji
    (wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty k. 163-164, orzeczenia: Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 15 września 2016 r. k. 165, Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 10 października 2016 r. k. 166, decyzja ZUS z dnia 24 października 2016 r. k. 167 tom II a.r., odwołanie z dnia 5 grudnia 2016 r., k. 2-4 a.s.
    ).

W toku postępowania, Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłych sądowychM. L.iM. P.celem ustalenia, czy ubezpieczona jest obecnie całkowicie bądź częściowo niezdolna do pracy, a jeżeli tak, to czy ta niezdolność powstała w związku z wypadkiem przy pracy, któremu ubezpieczona uległa w dniu 6 marca 2013 r., czy jest to niezdolność trwała, czy okresowa, a jeżeli okresowa, to na jaki okres. Na podstawie opinii ww. biegłych sądowych, Sąd Okręgowy ustalił, że ubezpieczona cierpi na zaburzenia stresowe pourazowe, które są wynikiem przebytego w dniu 6 marca 2013 r. wypadku przy pracy, a także przedłużającą się reakcję depresyjną. Jej stan psychiczny nie uległ poprawie. Posiada orientację prawidłową, kontakt rzeczowy, wypowiedzi nieco chaotyczne, nawracające w treści do urazowego wydarzenia z 2013 r. Nastrój obniżony z poczuciem krzywdy, tendencją do drażliwości, anhedonią oraz znaczną labilnością emocjonalną. Znaczny niepokój oraz napięcie. Bez objawów psychozy, istotnego spadku funkcji poznawczych. Kilkumiesięczna terapia indywidualna w 2015 r. przyniosła u ubezpieczonej względną poprawę stanu psychicznego. Problemy z doborem właściwych leków wymagające hospitalizacji w(...)w 2015 r. przerwały proces terapeutyczny, nastąpiło ponowne nasilenie objawów. Ubezpieczona wymaga leczenia psychoterapeutycznego oraz intensyfikacji farmakoterapii. Jej stan powoduje częściową niezdolność do pracy nadal po dniu 30 września 2016 r., okresowo do lutego 2019 r. (opinia biegłej sądowejM. L.z dnia 10 lutego 2017 r. k. 48-50, postanowienie z dnia 18 stycznia 2017 r. k. 29, postanowienie z dnia 14 marca 2017 r. k. 59,opinia biegłej sądowejM. P.z dnia 26 kwietnia 2017 r., k. 76-77 a.s.).
Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 r., Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznałB. A.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres od dnia 1 października 2016 r. do dnia 28 lutego 2019 r. W wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wydał w dniu 27 lipca 2017 r. decyzję, znak:(...)mocą, której przyznał odwołującejB. A.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy od dnia 1 października 2016 r. do dnia 28 lutego 2019 r. Od dnia 1 marca 2017 r. wysokość świadczenia do wypłaty wyniosła miesięcznie 2.200,97 zł. W związku z powyższym, wnioskiem z dnia 19 stycznia 2018 r., odwołującaB. A.zwróciła się do organu rentowego o wypłatę na jej rzecz odsetek od niewypłaconego w terminie świadczenia, przyznanego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 9 czerwca 2017 r.
    (wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r. wydany w sprawie o sygn. akt VII U 1971/16 k. 21-26, decyzja ZUS z dnia 27 lipca 2017 r., znak: PP/10/045051401 k. 27-28, wniosek z dnia 19 stycznia 2018 r. k. 29-30 a.s.).

Na mocy decyzji organu rentowego z dnia 6 lutego 2018 r., znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW., odmówił ubezpieczonej prawa do wypłaty odsetek od renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, ustalonej wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu ww. decyzji, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie o sygn. akt VII U 1971/16 wpłynął do organu rentowego w dniu 29 czerwca 2017 r., a zatem dopiero od tej daty należało liczyć 30-dniowy termin, w którym stosowna decyzja powinna zostać wydana, a którego przekroczenie rodziłoby obowiązek wypłaty odsetek przez organ rentowy. Dodatkowo Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy nie orzekł o odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, o której jest mowa w przepisieart. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

    (decyzja ZUS z dnia 6 lutego 2018 r. znak:(...)k. 35-36).

Od niekorzystnej dla siebie decyzji organu rentowego,B. A.złożyła odwołanie do tut. Sądu, inicjując tym samym niniejsze postępowanie(odwołanie z dnia 21 marca 2018 r. k. 3-9 a.s.).
Powyższy stan faktyczny, Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o dokumentację z akt rentowych odwołującejB. A., dokumentację akt niniejszej sprawy oraz akt sprawy rozpoznanej przez Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie pod sygnaturą akt VII U 1971/16. Dowody w postaci dokumentacji z akt rentowych oraz z akt postępowań sądowych korespondowały ze sobą i stanowiły spójny materiał dowodowy w sprawie. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał stanowił zatem wystarczającą podstawę do wydania orzeczenia kończącego postępowanie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie ubezpieczonejB. A.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 lutego 2018 r., znak:(...)jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz. U. z 2018 r., poz. 106 ze zm.), jeżeli Zakład - w terminach przewidzianych w przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń społecznych lub świadczeń zleconych do wypłaty na mocy odrębnych przepisów albo umów międzynarodowych - nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia, jest obowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia w wysokości odsetek ustawowych określonych przepisami prawa cywilnego. Nie dotyczy to przypadku, gdy opóźnienie w przyznaniu lub wypłaceniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które Zakład nie ponosi odpowiedzialności. Cytowany przepis stanowi podstawę do przyznania osobie ubezpieczonej odsetek, w wysokości odsetek ustawowych określonych przepisami prawa cywilnego, w razie nie ustalenia dla niej w terminie prawa do świadczenia lub też jego niewypłacenia. Ustawodawca zastrzegł jednakże, że nie dotyczy to przypadku, gdy opóźnienie w przyznaniu lub wypłacie świadczenia jest następstwem okoliczności, za które organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności. W przypadku renty z tytułu niezdolności do pracy terminy te określaart. 118 ust. 1 i ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270). Przewidują one, że organ rentowy wydaje decyzję w sprawie prawa do świadczenia lub ustalenia jego wysokości po raz pierwszy w ciągu 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania tej decyzji, a w razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji uważa się również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego, jeżeli organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Zatem Zakład Ubezpieczeń Społecznych ma 30 dni na wydanie prawidłowej decyzji licząc od chwili wyjaśnienia ostatniej niezbędnej okoliczności, rozumianej jako ostatni fakt konieczny, z punktu widzenia przesłanek nabycia prawa, do ustalenia samego istnienia prawa wnioskodawcy do świadczenia. W przypadku, gdy prawo zostaje przyznane orzeczeniem Sądu 30-dniowy termin jest liczony od momentu doręczenia wyroku, ale jedynie wówczas gdy ustalenie prawa do świadczenia dopiero w postępowaniu sądowym nie było następstwem okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność organ rentowy. W przeciwnym wypadku, gdy opóźnienie w ustaleniu prawa do świadczenia było spowodowane okolicznościami, za które odpowiada organ rentowy, termin ten będzie liczony od dnia, w którym organ rentowy, gdyby działał prawidłowo, powinien był ustalić prawo do świadczenia.
Przez nieustalenie prawa do świadczenia, o którym mowa wart. 85 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychnależy rozumieć zarówno niewydanie w terminie decyzji przyznającej świadczenie, jak i wydanie decyzji odmawiającej przyznania świadczenia, pomimo spełnienia warunków do jego uzyskania. W tym przypadku zachodzi sytuacja, gdy do wydania przez organ rentowy niezgodnej z prawem decyzji odmawiającej wypłaty świadczenia doszło pomimo tego, że było możliwe wydanie decyzji zgodnej z prawem. Jednocześnie użyty w przepisach zwrot „okoliczności, za które Zakład nie ponosi odpowiedzialności”, jako wyłączający obowiązek wypłaty odsetek należy rozumieć w ten sposób, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest obowiązany do wypłaty odsetek nie tylko wtedy, gdy nie ponosi winy w opóźnieniu, lecz także wtedy, gdy opóźnienie w ustaleniu i wypłacie prawa do świadczenia pieniężnego z ubezpieczenia społecznego jest skutkiem innych przyczyn, niezależnych od ZUS(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2012 r., III UK 110/11).
W judykaturze dokonuje się kwalifikacji błędów organu rentowego na błędy w wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu prawa oraz błędy w ustaleniach faktycznych, będące skutkiem naruszenia przepisów proceduralnych. Błąd w wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu prawa ma miejsce wówczas, gdy organ rentowy wydaje decyzję odmawiającą ustalenia prawa, z uwagi na błędną interpretację relewantnych przepisów prawa w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Bardziej złożona jest prawna kwalifikacja błędu w ustaleniach faktycznych, jako przesłanki uzasadniającej odpowiedzialność organu rentowego z tytułu wypłaty odsetek za opóźnienie. Możliwa jest bowiem sytuacja, że przyznanie prawa do świadczenia nastąpi na skutek ustaleń faktycznych sądu. Aby stwierdzić w takiej sytuacji, że organ rentowy nie ponosi za to opóźnienie odpowiedzialności, konieczne jest wykazanie, że w przepisanym terminie ZUS nie dysponował materiałem umożliwiającym przyznanie świadczenia, z uwzględnieniem jednakże tego, czy organ rentowy w ramach swoich kompetencji i nałożonych obowiązków poczynił wszystkie możliwe ustalenia faktyczne i wyjaśnił wszystkie okoliczności konieczne do wydania decyzji. Jeżeli bowiem zmiana decyzji w postępowaniu odwoławczym będzie uzasadniona ustaleniami, co do takich okoliczności, które nie były i nie mogły być znane organowi rentowemu, to nie będzie podstaw do uznania, że opóźnienie jest następstwem okoliczności, za które ponosi on odpowiedzialność(por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2009 r., I UK 345/08).
Biorąc pod uwagę sporną w sprawie dotyczącej prawa ubezpieczonej do renty z tytułu niezdolności do pracy okoliczność faktyczną, którą było istnienie u niej całkowitej bądź częściowej niezdolności do pracy, istotne w kontekście prawa do odsetek jest więc stwierdzenie, czy organ rentowy w ramach udzielonych mu kompetencji i nałożonych obowiązków podjął określone działania zmierzające do wyjaśnienia tej okoliczności warunkującej prawo do świadczenia. W postępowaniu przed organem rentowym ustalenie odnośnie do istnienia u ubezpieczonego niezdolności do pracy może być dokonane wyłącznie na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, oceny niezdolności do pracy dokonuje bowiem w formie orzeczenia lekarz orzecznik ZUS, a zgodnie z art. 14 ust. 3 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2005 r.) orzeczenie lekarza orzecznika ZUS stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji. Nie budzi przy tym wątpliwości fakt, że w warunkach rozpoznawanej sprawy ocena zdolności ubezpieczonej do pracy została powierzona lekarzowi orzecznikowi ZUS, a następnie Komisji lekarskiej ZUS i orzeczenie Komisji lekarskiej ZUS z dnia 10 października 2016 r., co do zdolności ubezpieczonej do pracy stanowiło podstawę odmowy prawa do świadczenia w postępowaniu przed organem rentowym. Ocena stanu zdrowia osoby ubiegającej się o prawo do renty dokonywana przez lekarza orzecznika ZUS, poprzedzająca wydanie przez niego orzeczenia, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach, nie może być jednak zupełnie swobodna, ponieważ musi uwzględniać zasady i tryb postępowania określony przepisamirozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy(Dz. U. Nr 273, poz. 2711). Zgodnie z§ 4 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 2004 r.lekarz orzecznik wydaje orzeczenie na podstawie bezpośredniego badania osoby ubiegającej się o świadczenie i posiadanej dokumentacji (ust. 1). Może wydać orzeczenie również bez badania osoby ubiegającej się o świadczenie, jeżeli posiadana dokumentacja jest wystarczająca do wydania orzeczenia. Może też, przed wydaniem orzeczenia, zlecić uzupełnienie dokumentacji, w szczególności o opinie lekarza konsultanta lub psychologa albo o wyniki badań dodatkowych lub obserwacji szpitalnej. Lekarz konsultant i psycholog wydają z kolei opinie na podstawie bezpośredniego badania osoby ubiegającej się o świadczenie oraz analizy dokumentacji medycznej i zawodowej. Przewidziana w§ 4 ust. 1konieczność dokonywania przez lekarza orzecznika oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenie, zarówno na podstawie bezpośredniego badania tej osoby, jak i posiadanej dokumentacji, bez wątpienia przemawia przy tym za przyjęciem, że ocena ta powinna być wszechstronna, kompleksowa i wnikliwa oraz przeprowadzana z najwyższą starannością. Wskazana ocena podlega weryfikacji w toku postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe, albowiem w myśl omawianego rozporządzenia bezpośredni nadzór nad prawidłową, zgodną z przepisami prawa i zasadami orzecznictwa o niezdolności do pracy, działalnością lekarzy orzeczników sprawuje główny lekarz orzecznik oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
W ocenie Sądu Okręgowego, w rozpoznawanej sprawie, nie można mówić o odpowiedzialności organu rentowego za opóźnienie w wypłacie świadczenia rentowego ubezpieczonej. Należy mieć bowiem na uwadze, że do wydania przez organ rentowy odmownej decyzji doszło na skutek wydanych orzeczeń przez Lekarza Orzecznika ZUS w dniu 15 września 2016 r. i Komisji Lekarskiej ZUS w dniu 10 października 2016 r. stwierdzających, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. Nie można stwierdzić z jakich powodów lekarze orzecznicy ZUS ocenili odmiennie stan zdrowia ubezpieczonej niż biegłe sądowe z zakresu psychiatrii. Niemniej jednak zostały zachowane wszystkie wymogirozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że zaburzenia o charakterze psychiatrycznym mają to do siebie, że są okresy, w których objawy tej choroby nasilają się, a są również okresy tzw. remisji choroby. Pomiędzy badaniem z dnia 10 października 2016 r. przeprowadzonym przez Komisję Lekarską ZUS, a badaniem przeprowadzonym przez biegłe sądowe z zakresu psychiatrii na etapie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VII U 1971/16 upłynął znaczny odstęp czasu (10 luty 2017 r.), w którym objawy wskazanych schorzeń mogły się nasilać bądź ustępować. Orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS zostało bowiem wydane po przeprowadzeniu bezpośredniego badania na podstawie dokumentacji medycznej ubezpieczonej z 2013 r. W opinii z dnia 10 lutego 2017 r. biegłe sądowe z zakresu psychiatrii wskazały, że problemy z doborem właściwych leków wymagające hospitalizacji w 2015 r. przerwały proces terapeutyczny, a u odwołującej nastąpiło ponowne nasilenie objawów chorobowych. Dodały, że ubezpieczona wymaga leczenia psychoterapeutycznego oraz intensyfikacji farmakoterapii. Zatem ze względu na rozpoznaną u ubezpieczonej jednostkę chorobową brak jest podstaw, aby przypisać zaniedbanie, zawinione działanie lekarzy orzeczników ZUS, którzy nie stwierdzili u ubezpieczonej niezdolności do pracy, albowiem schorzenie, na które cierpi odwołująca może podlegać różnorodnej ocenie medycznej z punktu widzenia okresowego nasilania się bądź ustępowania objawów wynikających z zaburzeń towarzyszących schorzeniom psychiatrycznym. Ponadto na etapie postępowania sądowego, ubezpieczona przedłożyła zaświadczenie uzyskane od psychologa z dnia 18 kwietnia 2017 r. wskazujące na to, że nie może ona uczestniczyć w psychoterapii grupowej ze względu na pojawienie się silnego lęku z objawami somatycznymi i intensywnych flashbacków. Wyjaśnienie szczegółowo wszystkich okoliczności w zakresie dotyczących stanu zdrowia ubezpieczonej i jego wpływu na jej zdolność do pracy w spornym okresie czasu, wymagało zatem przeprowadzenia starannego postepowania dowodowego.
W związku z powyższym, w okolicznościach niniejszej sprawy termin do wydania decyzji dla organu rentowego powinien być liczony od daty doręczenia mu prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r., a powyższe miało miejsce w dniu 29 czerwca 2017 r. W ustawowym terminie, albowiem w dniu 27 lipca 2017 r., organ rentowy wydał decyzję przyznającą ubezpieczonej prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy zgodnie z wyrokiem Sądu z dnia 9 czerwca 2017 r., od dnia 1 października 2016 r. do dnia 28 lutego 2019 r.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołanie jako niezasadne, o czym orzekł w pkt. 1 sentencji wyroku.
O kosztach zastępstwa procesowego, Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 k.p.c., w związku z § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych(Dz. U. poz. 1804 oraz z 2016 r. poz. 1667), zmienionego następnie Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 września 2017 r., zasądzając od odwołującejB. A.na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.kwotę 180,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt. 2 wyroku).

ZARZĄDZENIE
(...)
M.St.