Sąd Rejonowy w Ostródzie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 16/18
Data wyroku: 2018-08-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzena Madrak

Sygnatura akt IV P 16/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
O., dnia 31 sierpnia 2018 roku
Sąd Rejonowyw. O.IV Wydział Pracy w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Marzena Madrak
Protokolant: sekr. Katarzyna Bińkuś
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2018 roku wO.sprawy
z powództwaJ. W.(PESEL (...))
przeciwko(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąwG.(KRS(...))
o wynagrodzenie za pracę, o odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia, o odprawę z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika

1
zasądza od pozwanej(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwG.na rzecz powodaJ. W.kwotę 6000 zł (sześć tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:

- 2000 zł od dnia 11.03.2017 r. do dnia zapłaty,
- 2000 zł od dnia 11.04.2017 r. do dnia zapłaty,
- 2000 zł od dnia 1.04.2017 r. do dnia zapłaty;

2
w pozostałym zakresie powództwo oddala;

3
odstępuje od obciążenia powoda kosztami procesu w części oddalającej powództwo;

4
odstępuje od obciążenia powoda kosztami sądowymi w części zasądzającej powództwo, zaś pozwanej - w części zasądzającej powództwo;

5
wyrokowi w punkcie pierwszym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2000 zł (dwa tysiące złotych).

UZASADNIENIE
PowódJ. W., po uzupełnieniu braków formalnych pozwu, w dniu 19.02.2018 r. wniósł pozew przeciwko(...) Sp. z o.o.z siedzibą wG.o zapłatę: zaległego wynagrodzenia za pracę za luty 2017 r. w kwocie 2.000 zł, zaległego wynagrodzenia za pracę za marzec 2017 r. w kwocie 2.000 zł, wynagrodzenia za skrócony okres wypowiedzenia w kwocie 6.000 zł oraz odprawy w wysokości 6.000 zł.
W uzasadnieniu pozwu wskazał, że był zatrudniony od 1 lutego 2002 r. w pozwanej spółce. Pozwana w wyniku przekształceń zmieniała nazwy. Najpierw figurowała jakoprzedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o., następnie(...) Sp. z o.o., a pod koniec współpracy z powodem– (...) Sp. z o.o.Przez cały ten czas prezesem zarządu byłaK. R.. Przekształcenia spółki polegały na zmianie nazwy, natomiast jej zasoby i zakres działalności pozostawał bez zmian. Obowiązki powoda nie zmieniały się. Otrzymywał nowe umowy o pracę, lecz podlegał cały czas temu samemu zarządowi. Pozwana rozwiązała z nim umowę o pracę, stosując skrócony okres wypowiedzenia i nie zapłaciła jego zdaniem należnej mu odprawy w kwocie 6.000 zł, a więc równowartości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Powód domaga się jej zapłaty z uwagi na okoliczność, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn niezależnych od powoda i było dokonane w warunkach zwolnienia grupowego. Ponadto, powód nie otrzymał wynagrodzenia za pracę za luty 2017 r. w kwocie 2.000 zł i marzec 2017 r. w kwocie 2.000 zł. Powód wezwał pozwaną do zapłaty, jednakże próba polubownego zakończenia sporu okazała się bezskuteczna.
Pozwana nie wniosła w ustawowym terminie odpowiedzi na pozew, tym samym nie ustosunkowała się do twierdzeń powoda.
Na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. powód podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, natomiast pozwana spółka, działająca przez pełnomocnika, wniosła o oddalenie powództwa, deklarując wolę zawarcia ugody. Do zawarcia ugody jednak nie doszło.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Powód 1 lutego 2002 r. zawarł umowę o pracę na okres próbny zfirmą (...) Sp. z o.o.z siedzibą wŻ., reprezentowaną przez prezesafirmy (...). Powód miał pełnić obowiązki na stanowisku spawacza - ślusarza. Miejscem wykonywania pracy miał byćŻ..
30 kwietnia 2002 r. powód zawarł umowę o pracę na czas określony zespółką (...) Sp. z o.o., którą reprezentowałaK. R.. Przed zawarciem umowy przedstawiono mu do podpisu porozumienie rozwiązujące jego dotychczasową umowę o pracę zawartą zespółką (...) Sp. z o.o.z siedzibą wŻ.. Na podstawie nowej umowy pracował nadal jako ślusarz, w tym samym miejscu. Miejscem świadczenia pracy byłŻ.. Rok później, strony zawarły umowę na czas nieokreślony.
Z dniem 05 listopada 2007 r. powód zawarł umowę na czas nieokreślony zfirmą (...) Sp. z o.o.” z siedzibą wM., po uprzednim m rozwiązaniu poprzednim umowy o pracę na mocy porozumienia stron. Pracodawcę reprezentowałaK. R..J. W.miał być zatrudniony na stanowisku elektryka-mechanika. Praca miała być świadczona wM..
Powód w dniu1 marca 2016 r., po rozwiązaniu tego samego dnia dotychczasowej umowy o pracę na mocy porozumienia stron, zawarł kolejną umowę na czas nieokreślony zespółką (...) Sp. z o.o.z siedzibą wG.. Prezesem nowej spółki była równieżK. R.. W umowie jako miejsce wykonywania pracy wskazanoM.. Powód był zatrudniony nadal na stanowisku elektryk-mechanik.
Niezależnie od sposobu określenia stanowiska powoda w poszczególnych umowach, nieprzerwanie świadczył on pracę jako ślusarz w tym samym miejscu, na tej samej maszynie, w tym samym przedsiębiorstwie.
/dowód: umowy o pracę - w aktach osobowych powoda, zeznania świadkaC. B.e-protokół z rozprawy z dnia 02.08.2018 r. k. 97, zeznania świadkaA. O.e-protokół z rozprawy z dnia 02.08.2018 r. k. 97/
W wyniku zawarcia ostatniej z umów, zespółką (...) Sp. z o.o.powód otrzymywał miesięczne wynagrodzenie w wysokości 1.850 zł. Od początku 2017 r. powód otrzymywał wynagrodzenie minimalne w wysokości 2.000 zł.
/dowód: umowa o pracę – akta osobowe powoda, z przesłuchania strony powodowej e-protokół zapis: 00:04:21-00:09:19, z przesłuchania strony pozwanej e-protokół zapis: 00:09:19-00:11:12/
Umowa o pracę na okres próbny z dnia 1 lutego 2002 r. została rozwiązania zgodnie zkodeksem pracyz upływem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Następne umowy były rozwiązywane za porozumieniem stron. Dopiero ostatnia z umów, z dnia 01.03.2016 r. z pozwanąspółką – (...) Sp. z o.o.została rozwiązana w dniu 31.03.2017 r. przez pozwaną bez zachowania okresu wypowiedzenia z przyczyn dotyczących pracodawcy (likwidacja pracodawcy).
/dowód: świadectwa pracy k. 29-32, rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia k. 38, z przesłuchania strony pozwanej e-protokół z dnia 00:09:19-00:11:12, zeznania świadkaC. B.protokół z dnia 02.08.2018 r. k. 97/
W wyniku problemów finansowych spółki, doszło do zwolnień również innych pracowników. W styczniu 2017 r. w pozwanej spółce było zatrudnionych 25 osób. Miesiąc później, liczba ta zmniejszyła się do 24. W marcu 2017 r. doszło do kolejnych zwolnień. Liczba pracowników ogółem wyniosła już tylko 18,97 etatu. W ciągu trzech miesięcy zwolnionych zostało sześciu pracowników, w tym powód.
/dowód: informacje o stanie zatrudnienia k. 82-83/
Pozwana spółka rozwiązała umowę o pracę z powodem bez zachowania trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, wysyłając pocztą stosowne oświadczenie. Powód nie kwestionował sposobu rozwiązania stosunku pracy i nie wniósł w terminie 21 dni odwołania do sądu pracy.
/okoliczność bezsporna, z przesłuchania strony e-protokół zapis 00:04:21-00:09:19/
Ponadto, w trakcie trwania stosunku pracy, powód nie otrzymał wynagrodzenia za luty i marzec 2017 r.
/dowód: z przesłuchania strony powodowej e-protokół z dnia 30 maja 2018 r. zapis: 00:04:21-00:09:19, z przesłuchania strony pozwanej e-protokół z rozprawy z dnia 30 maja 2018 r. zapis: 00:09:19-00:11:12, wezwanie do zapłaty k. 34, potwierdzenia nadania i odbioru wezwania do zapłaty k. 35-37/
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.
Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie sąd ustalił w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty oraz zeznania świadkówC. B.iA. O., które nie wzbudziły wątpliwości Sądu w zakresie swej wiarygodności. Dowody znajdujące się w aktach sprawy (w tym aktach osobowych) w pełni korespondują ze sobą i składają się na ustalony w sprawie stan faktyczny. Nie były one kwestionowane przez strony postępowania, a nadto nie zachodziły również żadne wątpliwości, co do ich formy bądź treści.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówC. B.iA. O., uznając je za wiarygodny materiał dowodowy. Zeznania wymienionych świadków wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają, tworząc spójną całość. Powód pracował ze świadkami na jednej hali. Świadkowie podali również, że rozwiązanie umów odbywało się za porozumieniem stron, nie zmieniał się prezes spółki i wspólnicy tylko nazwa spółki. Świadkowie potwierdzili stanowisko powoda, zgodnie z którym zarówno oni jak i powód przez wiele lat pracowali w tym samym zakładzie pracy, z tym, że zakład był prowadzony przez kolejne spółki należące do tego samego właściciela. Zeznania świadków nie przesądzały jednak o tym, że spółki, z którymi powód kolejno zawierał umowy o pracę były wobec siebie następcami prawnymi.
W odniesieniu do żądania powoda o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia za pracę za luty i marzec 2017 r., należy wskazać, że zgodnie z dyspozycjąart. 80 k.p.pracownikowi zatrudnionemu w warunkachart. 22 § 1 k.p.za wykonywaną pracę należy się wynagrodzenie. Jest to konstytutywny element stosunku pracy. Ma to też takie znaczenie, że wynagrodzenia nie można się zrzec (art. 84 k.p.), a wypłata przez pracodawcę wynagrodzenia należy do najistotniejszych elementów stosunku pracy jako świadczenie wzajemne w stosunku do wykonanej pracy. Orzecznictwo Sądu Najwyższego jednoznacznie stoi na stanowisku, iż nawet zła sytuacja finansowa pracodawcy - jego nadmierne finansowe obciążenie - nie zwalniają go z obowiązku wypłacania pracownikom wynagrodzenia za pracę. /wyrok Sądu Najwyższego z 11.1.2006 r. o sygn. akt II PK 113/05, OSNP 2006, Nr 23–24, poz. 348/. Pracownikowi przysługuje wynagrodzenie stosowne do świadczonej pracy. Praca wykonywana przez pracownika określona jest według stawek wynagrodzenia uzgodnionych przez strony stosunku pracy w umowie o pracę. Jeżeli nawet pracownik wykonuje pracę innego rodzaju niż określona w umowie o pracę, wyżej wynagradzaną od pracy uzgodnionej w umowie, pracodawca ma obowiązek wypłacenia wynagrodzenia odpowiadającego wykonanej pracy. Ma więc pracownik prawo do wynagrodzenia wyższego. W odwrotnej sytuacji pracownik wykonujący przejściowo pracę niżej opłacaną zachowuje prawo do wynagrodzenia określonego w umowie o pracę. Wynagrodzenie przysługuje za wykonaną pracę. (na podstawie Komentarza pod red. prof. A.M. Świątkowskiego 2018, wyd. 6)
Bezsporną kwestią w przedmiotowej sprawie stanowi fakt, że powód był zatrudniony przez pozwaną na podstawie umowy o pracę z dnia 01.03.2016 r. Obie strony sporu przyznały, że powód świadczył pracę i z tego tytułu otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 2.000 zł miesięcznie. Nie było sporne między stronami również to, że powód nie otrzymał wynagrodzenia za miesiące luty i marzec 2017 r.
/dowód:z przesłuchania strony powodowej e-protokół z dnia 30 maja 2018 r. zapis: 00:04:21-00:09:19, dowód z przesłuchania strony pozwanej e-protokół z rozprawy z dnia 30 maja 2018 r. zapis: 00:09:19-00:11:12/
Z tych względów, na podstawieart. 80 kpSąd zasądził na rzecz powoda kwotę 2000 zł z tytułu wynagrodzenia za pracę za luty 2017 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11.03.2017 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 2000 zł z tytułu wynagrodzenia za pracę za marzec 2017 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11.04.2017 r. do dnia zapłaty.
Z uwagi na to, że wynagrodzenie miało być płatne na zasadach ogólnych do 10-tego dnia następnego miesiąca, odsetki ustawowe za opóźnienie od zasądzonej kwoty zostały obliczone na podstawieart. 481 k.c.,art. 455 k.c.w zw. zart. 300 k.p.oraz na podstawieart. 85 § 2 k.p.przyznane od dat: 11.03.2017 r. i 11.04.2017 r. (punkt I wyroku).
Powód żądał również zasądzenia na jego rzecz odprawy w wysokości 3-miesięcznego wynagrodzenia z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.
Zgodnie z treściąart. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników z dnia 13 marca 2003 r.(Dz.U. Nr 90, poz. 844) tj. z dnia 23 sierpnia 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1474) 1. Przepisy ustawy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej:
1) 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników,
2) 10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100, jednakże mniej niż 300 pracowników,
3) 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 lub więcej pracowników
- zwanego dalej „grupowym zwolnieniem”.
W związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości określonej w art. 8 cytowanej ustawy, zależnej od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy.
Zgodnie z art. 10 ust.1. ustawy przepis m.in. art. 8, przewidujący prawo do odprawy, stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1.
Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, przez sformułowanie, że przyczyny niedotyczące pracowników "stanowią wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy" należy rozumieć sytuację, w której bez zaistnienia tych przyczyn (zmniejszenia zatrudnienia ze względów ekonomicznych lub w związku ze zmianami organizacyjnymi, produkcyjnymi albo technologicznymi) nie zostałaby podjęta przez kierownika zakładu pracy indywidualna decyzja o zwolnieniu pracownika. Oprócz tych przyczyn mogą więc występować inne jeszcze okoliczności wpływające na rozwiązanie umowy o pracę z konkretnym pracownikiem (np. niewłaściwe wykonywanie obowiązków pracowniczych, naruszenie dyscypliny pracy czy długotrwała, usprawiedliwiona nieobecność w pracy), które jednak same w sobie - bez występowania przyczyn niedotyczących pracownika - nie doprowadziłyby do podjęcia decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy. /wyrok SN z dnia 10 października 1990 r. I PR 319/90/, wyrok SN z dnia 10 października 1990 r., I PR 319/90 OSNCP 1992 nr 11, poz. 204, OSP 1991 nr 9, poz. 210, Legalis Numer 27081/
W ocenie sądu, wyniki postępowania dowodowego prowadzą do jednoznacznego wniosku, że jedyną przyczyną, która zdecydowała o konieczności rozwiązania z powodem umowy o pracę była sytuacja ekonomiczna spółki. Wyłącznym powodem rozwiązania stosunku pracy były przyczyny leżące po stronie pracodawcy, dlatego w tym przypadku mają zastosowanie przepisyUstawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników(Dz.U. 2003 Nr 90, poz. 844t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1474) -dalej ustawa o zwolnieniach grupowych.
Przechodząc do oceny zasadności roszczenia powoda dotyczącego odprawy należy wskazać, że powód domagał się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanej odprawy pieniężnej w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia za pracę z tytułu rozwiązania z nim stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika, o której mowa w art. 8 cytowanej wyżej ustawy.
Art. 8 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych stanowi, że pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości: jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata, dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat, trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat.
Nie można uznać, iż doszło do zwolnień grupowych w pozwanej spółce. Zwolnienie powoda miało charakter zwolnienia indywidualnego, bowiem w okresie 30 dni (marzec 2017 r. ) liczba zwolnionych osób w stosunku do całkowitej liczby pracowników pozwanej spółki nie przekroczyła 10 zwolnionych w zakładzie pracy liczącym mniej niż stu pracowników i tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o zwolnieniach grupowych, to jednak zgodnie z art. 10 ustawy o zwolnieniach grupowych przepis art. 8 stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż liczba kwalifikująca zwolnienie jako grupowe. W pozwanej spółce w lutym 2017 r. pracowało dwudziestu czterech pracowników. W marcu 2017 miały miejsce zwolnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy, w związku z tym liczba pracowników spadła poniżej 20 osób. Wśród zwolnionych pracowników był powód, z którym rozwiązano stosunek pracy z dniem 31 marca 2017 r. W związku z powyższym dla ustalenia liczby zatrudnionych pracowników miarodajny był stan zatrudnienia z lutego 2018 r. Wówczas w pozwanej spółce pracowników było ponad dwudziestu. Przyjmując powyższą wykładnię, należy stwierdzić, że do sytuacji powoda ma zastosowanie dyspozycja z art. 10 ustawy o zwolnieniach grupowych.
Odnosząc się do kolejnej przesłanki z art. 10 ustawy o zwolnieniach grupowych, przez „wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy" należy rozumieć taką sytuację, w której bez zaistnienia tych przyczyn nie zostałaby podjęta przez pracodawcę indywidualna decyzja o zwolnieniu pracownika (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 października l990 r I PR 319/90 OSNCP 1992 z.11 poz.204).
W kwestii wysokości należnej odprawy, określonej w art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy, należy wskazać, że powód w okresie od 1 lutego 2002 r. do 31 marca 2017 r. pracował w trzech spółkach, w których Prezesem Zarządu byłaK. R.. Nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że spółki te były odrębnymi osobami prawnymi. Sam fakt zawierania kolejnych umów o pracę przez powoda z kolejnymi spółkami reprezentowanymi przez tę samą osobę i świadczenia przez powoda pracy na tym samym stanowisku nie jest wystarczający do ustalenia ponad 8-letniego okresu zatrudnienia powoda w pozwanej spółce. Powód świadczył na podstawie umów zawartych kolejno z trzema różnymi osobami prawnymi i to one w świetlekodeksu pracymiały przymiot pracodawcy. Dlatego też przyjąć należy, iż powód wykonywał pracę na rzecz pozwanejspółki (...) Sp. z o.o.w okresie od 01 marca 2016 r. do 31 marca 2017 r. W tym miejscu należy podkreślić, że dyspozycja zawarta wart. 8 ust. 2ZwGrupU, stanowi, iż przy ustalaniu okresu zatrudnienia u danego pracodawcy, od którego zależy wysokość odprawy odpowiednio należy stosować przepisart. 36 § 1 kp. Oznacza to, że do okresu zatrudnienia u danego pracodawcy wlicza się pracownikowi również okres zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy, jeżeli zmiana pracodawcy nastąpiła na zasadach określonych wart. 231kp, a także w innych przypadkach, gdy z mocy odrębnych przepisów nowy pracodawca jest następcą prawnym w stosunkach pracy nawiązanych przez pracodawcę poprzednio zatrudniającego tego pracownika. W przedmiotowej sprawie nie ma możliwości zastosowaniaart. 231kp, gdyż każdorazowa zmiana pracodawcy nie wynikała z przejścia zakładu na nowego pracodawcę. Nie istnieją również regulacje szczególne, które pozwalałyby na ustalenie, że kolejne spółki, z którymi powód zawierał umowy o prace były względem siebie następcami i poprzednikami prawnymi.
Powyższe ustalenia stanowią podstawę żądania zapłaty odprawy pieniężnej przewidzianej w art. 8 ust. 1 pkt 1 w zw. zart. 10 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników(Dz.U. nr 90, poz. 844 ze zm.). Nie można jednak, o co wnosił powód, zasądzić na jego rzecz odprawy równiej trzymiesięcznego wynagrodzenia, a więc zastosować art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o zwolnieniach grupowych, gdyż z ustaleń faktycznych wynika, że powód pracował w(...) Sp. z o.o.od 01.03.2016 r., do 31.03.2017 r., a więc przepracował w tej spółce krócej niż dwa lata. Okresy zatrudnienia współkach (...) Sp. z o.o.i (...) Sp. z o.o.nie wliczają się do okresu zatrudnienia powoda w pozwanej spółce. Mimo tego, że powód faktycznie nie miał przerwy w zatrudnieniu, to porozumienia stron, które zawierane były między stronami stosunku pracy pozwalały na przyjęcie skutku zart. 231kp, bowiem nie miało miejsca przejście zakładu pracy na nowego pracodawcę. Ponadto, nie ma przepisów szczególnych, które by kwalifikowały nowego pracodawcę- (...) Sp. z o.o.- jako następcę prawnego(...) Sp. z. o.o., a także(...) Sp. z o.o.jako następcę prawnego(...) Sp. z o.o.Reasumując, na mocy art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o zwolnieniach grupowych odprawa, jaka należała się powodowi w chwili rozwiązania z nim stosunku pracy to równowartość jednomiesięcznego wynagrodzenia.
Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela pogląd Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wypowiedzenie umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika wywołuje dwa nierozerwalnie związane ze sobą skutki. Pierwszy to rozwiązanie stosunku pracy, drugi to powstanie prawa do odprawy, która stanowi rekompensatę dla pracownika za definitywną utratę pracy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy (za "odprawienie" pracownika). Zatem odprawa przysługuje nie tylko z tytułu rozwiązania stosunku pracy, lecz także (a właściwie przede wszystkim) z tytułu uwolnienia się pracodawcy od ciążącego na nim zobowiązania. Pracodawca, wypłacając odprawę, zwalnia się z wynikającego z zawartej umowy o pracę obowiązku zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem (por. wyr. SN z 1.4.2015 r., II PK 134/14,L.).
Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd zasądził od pozwanej spółki na rzecz powoda odprawę w kwocie 2.000 zł na podstawieart. 8 ust. 1 pkt 1w zw. zart. 10 ust. 1 Ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracownikówtj. z dnia 23 sierpnia 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1474).
Odnosząc się do roszczenia o zapłatę wynagrodzenia w wysokości 6.000 zł za skrócony okres wypowiedzenia, należy wskazać, że było ono nieuzasadnione. Rozwiązanie z powodem stosunku pracy przez pracodawcę nastąpiło bez wypowiedzenia z dniem 31 marca 2017 r. Powód, zgodnie zart. 264§1 kpmiał 21 dni na odwołanie się do Sądu Pracy. Nie uczynił tego. Tym samym nie zakwestionował trybu rozwiązania umowy o pracę. W związku z tym należało przyjąć, że oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia wywarło skutki prawne, zatem powodowi nie przysługiwało wynagrodzenie za okres wypowiedzenia.
Sąd, uwzględniając sytuację ekonomiczną powoda i pozwanej, zwolnił obie strony od ponoszenia kosztów procesu. O nieuiszczonych kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie 113ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. z dnia 1 września 2005 r. z późn. zm.) w zw. zart.100 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Stosownie doart. 4772§ 1 k.p.c.wyrokowi w punkcie I nadano rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2.000 zł, odpowiadającej wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda.