Sąd Okręgowy w Gliwicach
IX Zamiejscowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IX U 1784/16
Data wyroku: 2018-04-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Olszowska
Słowa kluczowe: Świadczenia emerytalno-rentowe - ponowne ustalenie
Podstawa prawna: art.110a ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i renrtach z FUS

Sygn. akt IX U 1784/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 kwietnia 2018 r.
Sąd Okręgowy___________________w Gliwicach Wydział IX

    Sąd Pracy i Ubezpieczeń SpołecznychOśrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:

Przewodniczący:

SSO Maria Olszowska

Protokolant:

Jolanta Nagrodzka

przy udziale ./.
po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. w Rybniku
sprawy z odwołaniaA. O./O./
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
o ponowne ustalenie wysokości emerytury
na skutek odwołaniaA. O.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
z dnia 31 sierpnia 2016 r. Znak:(...)
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że zobowiązuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.do ponownego obliczenia wysokości emerytury ubezpieczonego na zasadzie art. 110a ustawy o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych począwszy od daty złożenia wniosku.
Sędzia
Sygn. akt IX U 1784/16

UZASADNIENIE
Decyzją z 31 sierpnia 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.odmówił ubezpieczonemuA. O.(O.) prawa do ponownego ustalenia wysokości emerytury na podstawieart.110a ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż wskaźnik wysokości podstawy wymiaru ustalony w najkorzystniejszy sposób, z uwzględnieniem zarobków po przyznaniu świadczenia nie jest wyższy niż 250% - najkorzystniejszy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyliczony z najkorzystniejszych 20 lat kalendarzowych wynosi 202,49%. Organ rentowy wskazał, że za okres zatrudnienia od 5.05.1967r. do 31.12.1979r. przyjął wynagrodzenie minimalne.
Ubezpieczony wniósł odwołanie od decyzji, wnosząc o ustalenie przed Sądem średnich wysokości zarobków za lata, za które organ rentowy przyjął wynagrodzenie minimalne.
Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie z przyczyn jak w zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Ubezpieczonyurodzony (...), od 15.02.1996r. jest uprawniony do emerytury górniczej. Podstawa wymiaru świadczenia została ustalona z lat 1985-1987r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 391,31% i został ograniczony do 250%.
Po uzyskaniu prawa do emerytury ubezpieczony wykonywał pracę w(...)wW.do 2.08.2003r. i od 01.07.2004r. do 30.06.2006r.
W dniu(...). ubezpieczony złożył wniosek o przeliczenie świadczenia w trybieart. 110a ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Do wniosku dołączył zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za okres od 1994do 2006.
W rozpoznaniu powyższego wniosku organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję.
(dowód: akta organu rentowego)
Ubezpieczony w okresie spornym od 5.05.1967r. do 31.12.1979r. był zatrudniony w KWK „1M.” wW.kolejno na stanowiskach: od 5.05.1967r. do 30.09.1968r. – pomocy górniczej pod ziemią, od 1.10.1968r. do 31.06.1969r. – nadgórnika pod ziemią i od 1.07.1969r. do 31.12.1986r. – sztygara aminowego pod ziemią.
Ubezpieczony pracując na stanowisku sztygara zmianowego pod ziemią pracował w systemie trzyzmianowym. Był uprawniony do pobierania deputatu węglowego w wysokości 8 ton. Pracował we wszystkie soboty w miesiącu i co najmniej trzy niedziele w miesiącu. Otrzymywał wynagrodzenie powszechnie obowiązujące w górnictwie.
(dowód: akta osobowe ubezpieczonego, zeznania ubezpieczonego złożone na rozprawie 22.03.2017r. protokół elektroniczny rozprawy k. 23 a.s.)
Najkorzystniejsze wynagrodzenie, z uwzględnieniem okresu po przyznaniu prawa do emerytury ubezpieczony uzyskał w latach 1971 – 1972, 1974-1990 i 1996, przy przyjęciu, że ubezpieczony w tym okresie otrzymywał wynagrodzenie powszechnie obowiązujące w górnictwie, z uwzględnieniem dokumentacji zawartej w aktach osobowych ubezpieczonego, uregulowań płacowych obowiązujących w górnictwie oraz przy przyjęciu, że ubezpieczony, oprócz wynagrodzenia zasadniczego otrzymywał wynagrodzenie z Karty Górnika, deputat węglowy, dodatek nocny, oraz za drugą zmianę, niebezpieczny, za przepracowane niedziele oraz dodatek funkcyjny.
Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyliczony z powyżej wskazanych lat, po odtworzeniu zarobków z lat 1971-1979 jest wyższy niż 250%.
Biegły sądowy wyliczył wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w wysokości 290% z lat 1971 – 1972, 1974-1990 i 1995 uwzględniając w wysokości odtworzonych zarobków premie i nie uwzględniając okresu po przyznaniu emerytury.
Natomiast po odjęciu uwzględnionych przez biegłego premii i zastąpieniu wynagrodzenia za rok 1995 wynagrodzeniem za rok 1996, przy uwzględnieniu pozostałych składników wynagrodzenia przyjętych przez biegłego, nadal wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury ubezpieczonego będzie wyższy niż 250%, i wynosi co było ostatecznie okolicznością niesporną, gdy po odjęciu przyjętych premii wwpw wyniesie 277,40%. Natomiast po zastąpieniu wynagrodzenia z roku 1995 wynagrodzeniem z roku 1996 (stosunek wynagrodzenia do rocznego przeciętnego wynagrodzenia – 53,74% za 1996r. w miejsce 53,96% za 1995r.) wwwp nadal będzie wyższy od 250%.
(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu emerytur i rentZ. G., k. 32-53 a.s, pismo organu rentowego k. 66verte a.s., oświadczenie organu rentowego złożone na rozprawie 26.04.2018r.)
Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna sprowadzała się ostatecznie do ustalenia, czy ubezpieczony spełnia warunki do przeliczenia emerytury górniczej na podstawieart.110a ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz.U. 2017r., poz.1383 ze zm.).
Zgodnie z powołanym przepisem wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art.15, z uwzględnieniem art.110 ust.3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia:
- z kolejnych 10 lat kalendarzowych przypadających w ostatnich 20 latach kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wnioseko ponowne ustalenie emerytury od przeliczonej podstawy,
- dowolnie wybranych przez emeryta 20 lat kalendarzowych, w których podlegał ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia o ponowne ustalenie wysokości emerytury,
a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art.15 ust.5, jest wyższy niż 250%.
Ustalenie wysokości emerytury w sposób wskazany powyżej może nastąpić tylko raz.
Jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe ubezpieczony spełnia warunki umożliwiające przeliczenie emerytury na podstawie art.110a ustawy emerytalnej.
Powyższe wynika jednoznacznie z opinii powołanego biegłego sądowego, który na podstawie posiadanej dokumentacji, przy uwzględnieniu obowiązujących w górnictwie przepisów płacowych, odtworzył wynagrodzenie ubezpieczonego za lata 1962-1979. Obliczony przez biegłego wskaźnik wysokości podstawy wymiaru okazał się ostatecznie wyższy od 250% i tym samym mógł stanowić podstawę przeliczenia świadczenia.
Uznając jw. Sąd oparł się zasadniczo na opinii biegłego, uznając ją za przekonującą jako wydaną w oparciu o fachową wiedzę, wydaną po analizie dokumentacji przedłożonej w niniejszej sprawie: dokumentacji znajdującej się w aktach rentowych, aktach osobowych oraz w oparciu o obowiązujące w tym okresie przepisy płacowe przy uwzględnieniu przez biegłego stałych składników wynagrodzenia, takich jak: pensja zasadnicza, dodatkowe wynagrodzenie z Karty Górnika, dodatek nocny i za II zmianę oraz wynagrodzenie za niedziele.
Wskazać należy, iż Sąd uwzględnił cześć zastrzeżeń organu rentowego, tj. w zakresie przyjętych przez biegłego premii oraz przyjęcia do wyliczenia wwpw roku 1996 jako okresu po przypadającego po przyznaniu prawa do świadczenia. Jednakże nadal wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przewyższa 250%, gdy różnica pomiędzy stosunkiem wynagrodzenia ubezpieczonego do rocznego przeciętnego wynagrodzenia pomiędzy rokiem 1995 i 1996 jest minimalna, tj. – 53,74% za 1996r. i 53,96% za 1995r.
Pozostałe zastrzeżenia organu rentowego, w ocenie Sądu, nie są zasadne, w tym w zakresie uwzględnienia dodatku za pracę w nocy, za II zmianę czy za niedziele, gdyż powszechną wiedzą jest, iż faktycznie praca w górnictwie była pracą zmianową, jak również praca wykonywana była średnio 2 niedziele w miesiącu. Także zastrzeżenia organu rentowego w zakresie uwzględnienia zwiększenia wynagrodzenia z tytułu Karty Górnika są w ocenie Sądu bezzasadne, gdyż z dokumentacji osobowej ubezpieczonego nie wynika, by ubezpieczony nie przepracował efektywnie wszystkich dni w miesiącu.
Mając powyższe na uwadze Sąd kierując się powołanymi przepisami, z mocyart.47714§2 kpczmienił zaskarżoną decyzję jak w wyroku, przy czym ponowne obliczenie emerytury powinno nastąpić od daty złożenia wniosku (art. 129 ust.1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS).
SSO Maria Olszowska