Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 142/18
Data wyroku: 2018-09-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Capik-Pater
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. aktVIII U 142/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 września 2018 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSR del. Anna Capik-Pater

Protokolant:

Agata Kędzierawska

po rozpoznaniu w dniu5 września 2018 r. w Gliwicach
sprawyZ. S.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.
oprawo do emerytury
na skutek odwołaniaZ. S.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.
z dnia8 grudnia 2017  r.nr(...)
1. zmienia zaskarżoną decyzję z dnia 8 grudnia 2017 roku w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemuZ. S.prawo do emerytury począwszy od dnia 1 listopada 2017 roku;
2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.na rzecz ubezpieczonego kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
(-) SSR del. Anna Capik-Pater
Sygn. akt VIII U 142/18

UZASADNIENIE
UbezpieczonyZ. S.wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.z dnia 8 grudnia 2017 roku o odmowie przyznania mu prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Podniósł, że stanowisko ZUS jest krzywdzące, gdyż wbrew twierdzeniom organu rentowego w okresie zatrudnieniaPrzedsiębiorstwie (...)M.wykonywał pracę jako kierowca samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony oraz operatora dźwigu samojezdnego kołowego do 10 ton.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania wskazując, iż wbrew stanowisku ubezpieczonego podany przez niego okres pracy nie może być uznany za zatrudnienie w warunkach szczególnych z uwagi na to, iż nie przedłożył za ten okres świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych, co wyklucza możliwość zmiany zaskarżonej decyzji. Stąd organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu tylko okres 25 lat sześciu miesięcy i 21 dni okresów składkowych oraz 4 miesięcy i 12 dni okresów nieskładkowych, łącznie 25 lat 11 miesięcy i 3 dni ogólnego stażu pracy, w tym ani jednego dnia pracy w warunkach szczególnych
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
UbezpieczonyZ. S.urodzony (...)odbywał praktyczna naukę zawodu w(...) Przedsiębiorstwie Budownictwa (...)wK.–L.w oparciu o umowę o naukę zawodu i pracę zawarta w dniu 1 września 1972r. na okres 3 lat. Jego wyuczony zawód to mechanik maszyn budowlanych. Następnie ubezpieczony był zatrudniony w okresie od 7 października 1976r. do 19 stycznia 1994r. w pełnym wymiarze czasu pracy wPrzedsiębiorstwie (...)K.(...)2M.jak kierowca samochodów ciężarowych.(umowa o pracę i świadectwo pracy ubezpieczonego w jego aktach emerytalnych).
W okresie od 29 października 1976r. do 14 października 1978r. odbywał zasadniczą służbę wojskową. Będąc w wojsku wG.zdobył uprawnienia operatora maszyn budowlanych. .Wyznaczono go na stanowisko operatora dźwigu.
Po powrocie z wojska pracą podjął w dniu 14 listopada 1978r. od tego czasu cały cza spracował jako operator dźwigu .
W przedsiębiorstwie było około 100 samochodów ciężarowych i sześć dźwigów na podwoziu Stara - sześciotonowe , były tez dźwigi czterotonowe. Ubezpieczony jeździł dźwigiem czterotonowym, samojezdnym. Takim samym żurawiem jeździł świadekM. G.. Ubezpieczony przychodził do pracy na godzinę 6.00 rano, dostawał dyspozycje , a następnie jechał do użytkownika na kopalnię , tam np. rozładowywał materiały sypkie z wagonów, miał, żwir, piasek , koks, węgiel. Czasami było do rozładowania 20-30 wagonów Dźwigi były wynajmowane przez kopalnie, przedsiębiorstwa budowy szybów. Zdarzało się, że ubezpieczony przesiadał się naS., Kamazy, i wówczas przewoził załadowane wcześniej dźwigiem towary. Ubezpieczony odbywał kursy doB.,B.,G.,J.,O.. Wszystkie te pojazdy miały powyżej 3,5 tony.
Jego praca nie różniła się niczym od pracy świadkaM. G.ur. (...)wykonywanej w tym Przedsiębiorstwie od 1971 do 1998r. na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym 3,5 tony, któremu z tego tytułu wydano świadectwo wykonywania prac w warunkach szczególnych. Świadectwo tego świadka wydane zostało przezT.- 02 Sp z o.o.
ŚwiadekE. B.urodzony (...)pracował w w/w Przedsiębiorstwie na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych w latach 1980-1994. Emeryturę przyznano mu decyzją z dnia 17 czerwca 2013r. Świadek ten podobnie jakM. G.wykonywał cały czas tę sama pracę pomimo tego, że Przedsiębiorstwo, w którym pracował ulegało przekształceniom .
Obaj świadkowie po zwolnieniu zPrzedsiębiorstwa (...)K.(...)2M., nadal pracowali wPrzedsiębiorstwie (...)w upadłości wW.Oddział 2 wM.. Wciąż wykonywali te same czynności co przedtem i obaj otrzymali świadectwa pracy wydane już w roku 1998r. , które potwierdzały ich pracę na stanowiskach określonych w Wykazie Dziale VIII poz. 43 pkt. 2 .
Dowody: (zeznania świadków: współpracowników ubezpieczonego –– kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony i operatora dźwiguM. G.k. 32, kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tonyE. B.k. 31-32,  przesłuchanie ubezpieczonego – k. 32, akta osobowe ubezpieczonego, książeczka wojskowa k. 28, akta organu rentowego, ).
Ubezpieczonyukończył 60 lat w dniu (...)Nie jest członkiem OFE. Na dzień 1 stycznia 1999r. posiadał 25 lat, 6 miesięcy i 21 dni okresów składkowych i 4 miesiące i 12 dni okresów nieskładkowych. W dniu 30 listopada 2017r. złożył wniosek o emeryturę (wniosek emerytalny ubezpieczonego i wykaz stażu pracy w jego aktach emerytalnych).
Powyższe okoliczności nie są przez strony kwestionowane. Spornym jedynie pozostaje, czy ubezpieczony spełnił warunki do uzyskania wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych.
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, iż zeznania świadków są spójne wzajemnie, znajdują potwierdzenie w złożonych przez nich świadectwach pracy, pozostają one również w korelacji z tym co zeznał sam ubezpieczony . Dlatego Sąd dał im wiarę w całości. Ubezpieczony tak jak świadkowie, w szczególności świadekM. G.wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązki kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, co potwierdzili obydwaj świadkowie i ubezpieczony. Zajmowanie przez niego stanowiska kierowcy potwierdza też wydane mu świadectwo pracy. Z zeznań ubezpieczonego i gwizdków wynika także, że ubezpieczony wykonywał pracę na dźwigu czterotonowym , którym przenosił w szczególności materiały sypkie. Kiedy nie pracował na dźwigu jeździł samochodem ciężarowym powyżej 3,5 tony. Nie delegowano go do żadnych innych prac. Prace te wykonywa stale i w pełny wymiarze. W okresie od powrotu z wojska kiedy podjął pracę w dniu 14 listopada 1978r. do momentu zwolnienia w dniu 19 stycznia 1994r. niewątpliwie przez niemal cały ten czas, dłuższy niż wymagany okres 15 lat , faktycznie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony oraz pracę maszynistów ciężkich maszyn budowlanych.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treściąart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz.U. 2013.1440 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą emerytalną, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 ustawy, jeżeli w dniu jej wejścia w życie tj. 1 stycznia 1999r. osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat dla mężczyzn oraz
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy emerytalnej – wynoszący 25 lat dla mężczyzn.
Z mocy art. 32 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949r., będącym pracownikami zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 powoływanej ustawy. Dla celów ustalenia uprawnień do emerytury wcześniejszej z tytułu pracy w warunkach szczególnych za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia.
W myśl art. 32 ust. 4 ustawy emerytalnej obniżony wiek emerytalny, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom zatrudnionym w szczególnych warunkach przysługuje prawo do emerytury ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Do przepisów tych należy zaliczyćrozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. nr 8, poz. 43 z późn. zm.).
Na zasadzie § 2 ust. 1 owego rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Z mocy § 4 ust. 1 rozporządzenia pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn i ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
W Dziale VIII wykazu A stanowiącego załącznik do powołanego rozporządzenia w punkcie 2 wymieniono prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony jako wykonywane w warunkach szczególnych. W Dziale V poz 3 wykazu A wymieniono pracę maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych .
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności zeznań współpracowników ubezpieczonego – świadkówB.iG.oraz przesłuchania ubezpieczonego, a także jego świadectwa pracy nie budzi wątpliwości fakt, iż przez cały okres wykonywania obowiązków pracowniczych wPrzedsiębiorstwie (...)”K.(...)2M.przez ponad 15 kat do 1.01.1999r. faktycznie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace ujęte pod pozycją 2 Działu VIII i poz. 3 Działu V wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r
Podkreślić przy tym należy, iż wieloletni współpracownik ubezpieczonego, wykonujący dokładnie te same, co on obowiązki – świadekM. G.nabył prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych. W tej sytuacji odmowa przyznania takiego świadczenia ubezpieczonemu miałaby charakter dyskryminujący.
Stosownie do art. 184 ust. 2 ustawy emerytalnej emerytura, o jakiej mowa w art. 184 ust. 2 ustawy emerytalnej przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Ubezpieczony spełnił wszystkie przesłanki do przyznania mu wcześniejszej emerytury z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych: osiągnął 60 lat życia w dniu(...)Na dzień 1 stycznia 1999r. posiadał 25 lat, 6 miesięcy i 21 dni okresów składkowych i 4 miesiące i 12 dni okresów nieskładkowych. w tym ponad 15-letni okres zatrudnienia w warunkach szczególnych. Ponadto nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego.
Wbrew twierdzeniom organu rentowego dowodem potwierdzającym zatrudnienie pracownika w warunkach szczególnych są nie tylko świadectwa wykonywania prac w tych warunkach wydane przez pracodawcę. W postępowaniu sądowym okoliczność tę można wykazać przy pomocy wszelkich dowodów, w tym także osobowych, mających wpływ na prawo ubezpieczonego do świadczenia. Jak wynika bowiem z uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2004r. (II UK 337/03; OSNP z 2004r., z. 22, poz. 392) decydujące w tym przypadku jest wykonywanie przez pracownika określonej pracy, a nie nazwa zajmowanego stanowiska, która nie odgrywa tu żadnej roli. Wskazana w aktach osobowych nazwa jego stanowiska: kierowca była prawdziwa, lecz zbyt ogólna. Jej szczególny charakter został potwierdzony w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego.
W myśl art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Ubezpieczony zgłosił wniosek o wcześniejszą emeryturę w dniu 30 listopada 2017r.
Mając powyższe na względzie na mocy(...)§ 2 k.p.c.w związku zart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw związku z art. 32 ust. 1, 2 i 4, art. 27 i art. 129 ust. 1 tej ustawy oraz§ 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzeodwołanie ubezpieczonego należało uwzględnić zmieniając zaskarżoną decyzję i przyznając mu prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych począwszy od dnia 1 miesiąca złożenia wniosku.
O kosztach orzeczono w oparciu oart. 98 k.p.c.w zw. z §9 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
(-) SSR del Anna Capik - Pater