Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 13/18
Data wyroku: 2018-02-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwana Wirth, Ewa Rusin, Krzysztof Płudowski
Słowa kluczowe: Wyrok łączny
Podstawa prawna: art. 572 kpk

Sygn. akt IV Ka 13/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 lutego 2018 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Ewa Rusin (spr.)

Sędziowie:

SSO Krzysztof Płudowski

SSO Sylwana Wirth

Protokolant:

M. T.
przy udziale Elżbiety Reczuch Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r.
sprawyM. D.
synaW.iK. z domu C.
urodzonego (...)wN.
o wyrok łączny
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Kłodzku
z dnia 17 października 2017 r. sygnatura akt II K 210/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV Ka 13/18

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kłodzku ustalił, iżM. D.był skazany prawomocnie wyrokami :

I
wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 29 czerwca 2012 roku, sygn. akt II K 239/11 na karę 4 (czterech ) lat pozbawienia wolności;

II
wyrokiem sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 15 lipca 2010 roku sygn. akt II K 332/10 na karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 9 grudnia 2009 roku sygn. akt VIII K 1256/09 na karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a której to kary wykonanie zarządzono postanowieniem SR w Kłodzku z dnia 11.03.2013 r., sygn. akt VI Ko 157/13

Wyrokiem z dnia 17 października 2017r. sygn. akt II K 210/16 Sąd Rejonowy w Kłodzku na podstawieart. 572 kpkumorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego.
Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się skazany, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy z urzędu.
Apelujący zarzucił na podstawieart. 438 pkt 1 kpkobrazę przepisów prawa materialnego t.j.art. 4 § 1 kkpoprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy wprawdzie przepis art. 19 ust. 1 ustawy z 2015r o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw wprowadził szczególną regułę intertemporalną wskazująca reżim prawny właściwy przy łączeniu kar prawomocnie orzeczonych przed 1 lipca 2015r - co jednak w ocenie skazanego nie powinno wyłączać w tym zakresie zastosowania ogólnych kodeksowych reguł w tym przepisuart. 4 § 1 kkw znowelizowanym brzmieniu ponieważ kara łączna jest instytucją prawa materialnego i do rozstrzygania konfliktu wynikającego z obowiązywania w czasie popełnienia przypisanych czynów i w czasie orzekania o karze łącznej różnych ustaw - zastosowanie powinien miećart. 4 § 1 kkw sposób jednoznacznie wskazujący, że w sytuacjach takich ma zastosowanie ustawa nowa - chyba, że obowiązująca poprzednio jest względniejsza dla sprawcy, zaś w realiach niniejszej sprawy względniejsza dla skazanego jest ustawa nowa, której Sąd I instancji nie zastosował.
Podnosząc wskazane zarzuty apelujący wniósł o połączenie kar orzeczonych w wyrokach opisanych w punkcie I i III części wstępnej wyroku i wymierzenie skazanemu kary łącznej 4 (czterech) lat pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zważył co następuje;
Apelacja jest całkowicie bezzasadna.
Sąd I instancji trafnie uznał brak warunków dla połączenia w ramach wyroku łącznego poszczególnych kar pozbawienia wolności, prawomocnie wymierzonych skazanemu, co skutkowało umorzeniem postępowania na podstawieart. 572 kpk.
Na wstępie należy zaznaczyć, iż spośród skazań objętych postępowaniem w sprawie pod sygn. akt II K 332/10 Sądu Rejonowego w Kłodzku doszło już do zatarcia skazania z mocy prawa – wyrokiem z dnia 15.07.2010r. wymierzono karę łączną 1-go roku i 6-ciu miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie postanowieniem z dnia 19.12.2011r. warunkowo zawieszono na okres 3-ch lat próby, kary tej nie zarządzono do wykonania.
Wykonaniu wobec skazanegoM. D.podlegają zatem kary pozbawienia wolności wymierzone wyrokami z dnia 9.12.2009r. sygn. akt VIII K 1256/09 i z dnia 29.06.2012r. sygn. akt II K 239/11. Oba wyroki zapadły przed 1 lipca 2015r. , tj. przed zmianąkodeksu karnego, dokonaną ustawą o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw z dnia 20 lutego 2015r. Dz. U. z 2015r. poz. 396. W myśl art. 19 ust. 1 tej ustawy w stosunku do takich skazań nie stosuje się znowelizowanych przepisów o karze łącznej lecz uprzednio obowiązująceart. 85 kk. Ponieważ czyn objęty drugim w kolejności chronologicznej wyrokiem z dnia 29.06.2012r. sygn. akt II K 239/11 skazany popełnił w dacie 23/24 .10.2010r., zatem już po wydaniu pierwszego wyroku, to analizowane skazania nie spełniają warunków łączenia kar zart. 85 kk, tj. dopuszczenia się dwóch lub więcej czynów, zanim zapadł pierwszy, chociażby nieprawomocny wyrok skazujący.
Cytowany wyżej przepis art. 19 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw z dnia 20 lutego 2015r. Dz. U. z 2015r. poz. 396 nie pozostawia żadnych wątpliwości co do stosowania zasad łączenia kar w ramach wyroku łącznego – nowe reguły dotyczą tylko i wyłącznie kar prawomocnie orzeczonych po dniu wejścia w życie ustawy oraz sytuacji takiej, w której  zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie znowelizowanej ustawy z karami podlegającymi wykonaniu, ale wymierzonymi pod rządami ustawy poprzedniej. Tych ostatnich warunków także skazaniaM. D.nie spełniają.
Niestety zaprezentowana w apelacji wykładnia przepisu intertemporalnego art. 19 ust. 1 ustawy w kontekścieart. 4 § 1 kkpozostaje nieprawidłową. Przepisy te były już poddane także wykładni Sądu Najwyższego w przywoływanym przez apelującego postanowieniu z dnia 16 lutego 2017r. sygn. akt II KK 347/16 ( OSNKW 2017/8/42 ), która to wykładnia jest akceptowana przez Sąd Okręgowy. Apelujący poza wyrażeniem swego gołosłownego sprzeciwu treści art. 19 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw z dnia 20 lutego 2015r.( Dz. U. z 2015r. poz. 396) nie przedstawił żadnych argumentów, do których należałoby się odnieść. Można tu tylko wskazać, iż powodem do analizy względności ustaw w aspekcieart. 4 § 1 kkw zakresie kary łącznej może być tylko sytuacja, w której łączeniu podlegają kary prawomocnie wymierzone przed 30 czerwca 2015r. z karami wymierzonymi po tej dacie, przedmiotem rozstrzygnięcia będzie wtenczas zagadnienie stosowaniarozdziału IXw nowym brzmieniu czy też w poprzednio obowiązującym do 30 czerwca 2015r.
Już tylko na marginesie należy dodać, iż w razie braku warunków do wydania wyroku łącznego przepisart. 572 kpknakazuje wydać postanowienie o umorzeniu postępowania. Taka forma rozstrzygnięcia implikuje termin i sposób zaskarżenia, tj. 7 dniowy termin do złożenia zażalenia. Wydanie w niniejszej sprawie zamiast postanowienia wyroku umarzającego, trafnego co do istoty, nie może skutkować ani orzeczeniem kasatoryjnym ani postulowanym przez prokuratora pozostawieniem apelacji bez rozpoznania.
O wydatkach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkiart. 624 § 1 kpkuznając, iż wobec odbywania długotrwałej kary izolacyjnej i braku jakiegokolwiek majątku, zasadnym jest zwolnienie skazanego od ich ponoszenia.