Sąd Okręgowy w Sieradzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 333/17
Data wyroku: 2018-02-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Janicki, Jacek Klęk
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt II Ka 333/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 lutego 2018 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu – II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: S.S.O. Jacek Klęk
Sędziowie: S.S.O. Wojciech Janicki
(del.) S.S.R. Beata Młynarczyk (spraw.)
Protokolant-st. sekr. sąd. Zdzisława Dróżdż
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu Marzenny Monwid - Olechnowicz

po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 roku
sprawyA. K.
oskarżonego o przestępstwo zart.18 §2 k.k.w zw. zart.286 §1 k.k.w zw. zart.64 §1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego oraz obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z dnia 24 października 2017 roku w sprawie sygn. akt II K 510/15
1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. S.z Kancelarii
Adwokackiej wZ.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych 60/100), w tym
23 % podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym,
3. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 zł (pięćset złotych)
tytułem opłaty i kwotę 536,60 zł (pięćset trzydzieści sześć złotych 60/100) tytułem zwrotu
wydatków w postępowaniu odwoławczym.
Sygn. akt II Ka 333/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 24 października 2017 r. sygn. akt II K 510/15 Sąd Rejonowy w Zduńskiej Woli II Wydział Karny uznałA. K.w ramach zarzucanego mu czynu za winnego tego, że w czasie od 31 października 2015 r do 03 listopada 2015 r wZ.woj.(...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej chcąc abyR. K.dokonał przestępstwa podżegał go do popełnienia oszustwa polegającego na tym, że działając wspólnie i w porozumieniu, wykorzystując pojazdyfirmy PHU (...)poruszające się na trasie Niemcy – Polska i przewożące różnego rodzaju towary oskarżony miał napadać na pojazdy w/w firmy aby w ten sposóbR. K.mógł doprowadzić firmy ubezpieczeniowe do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wypłatę odszkodowania za rzekomo skradziony towar, który oskarżony w swoim zakresie by sprzedawał, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, to jest dokonania czynu wypełniającego dyspozycjęart.18 §2 k.k.w zw. zart.286 §1 k.k.w zw. zart.64 §1 k.k.i za to na podstawieart.19 §1 k.k.w zw. zart.286 §1 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) zł, przyznał koszty wynagrodzenia adw.A. S.z Kancelarii Adwokackiej wZ.tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu oraz zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 (pięćset) zł tytułem opłaty oraz kwotę 3.386,12 zł (trzy tysiące trzysta osiemdziesiąt sześć złotych 12/100) tytułem zwrotu wydatków postępowania.
W ustawowym terminie apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli II Wydziału Karnego z dnia 24 października 2017 r. sygn. akt II K 510/15 co do całości wyroku złożył oskarżony, podnosząc zarzuty:
a) pozbawienia go prawa do obrony poprzez niedoprowadzenie na rozprawę prowadzoną od początku przed sądem I instancji i w efekcie pozbawienia oskarżonego możliwości zadawania świadkom pytań, składania wniosków dowodowych, prawa do swobodnej wypowiedzi i odpowiadania na pytania,
b) bezzasadnego oddalenia wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu fonoskopii celem zbadania, czy to głos oskarżonego znajduje się na nagraniu rozmowy, której stenogram znajduje się w aktach sprawy,
c) dowolnej oceny materiału dowodowego przez sąd I instancji poprzez uznanie za wiarygodne zeznań świadkaR. K.i odmowę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, który uważa się za niewinnego i nie przyznawał się do winy.
Oskarżony w konkluzji apelacji wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od popełnienia czynu zarzucanego w akcie oskarżenia.
Nadto w ustawowym terminie apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli II Wydziału Karnego z dnia 24 października 2017 r. sygn. akt II K 510/15 co do całości wyroku wywiodła także obrońca oskarżonego, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi na podstawieart.427 §2 k.p.k.w zw. zart.438 pkt 2 i 3 k.p.k.:
a) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.:
-art.4 k.p.k.,art.5 §2 k.p.k.,art.7 k.p.k.w zw. zart.410 k.p.k.orazart.424 k.p.k.polegającą na dowolnej zamiast swobodnej ocenie przeprowadzonych dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia ustaleń faktycznych niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, z naruszeniem zasady prawdy materialnej, co skutkowało przyjęciem, że wina oskarżonego co do zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości,
-art.170 §1 pkt 2 k.p.k.w zw. zart.193 §1 k.p.k.orazart.170 §2 k.p.k.poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu fonoskopii, mimo że brak było podstaw do przyjęcia, że okoliczność, która ma być udowodniona, jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, co w konsekwencji uniemożliwiało skorzystanie z prawa do obrony,
- przeprowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający skorzystanie z prawa do obrony,
b) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mających wpływ na jego treść, a polegających na mylnym ustaleniu, że oskarżonyA. K.podżegałR. K.do dokonania przestępstwa w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie tak daleko idących ustaleń.
W uzasadnieniu apelacji skarżący podkreślał, że „sam fakt braku negowania przez oskarżonego faktu spotkania się wM.zR. K.nie może być utożsamiany jako przyznanie, że na zabezpieczonym nagraniu został utrwalony głosA. K..
Obrońca oskarżonego w konkluzji apelacji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Nadto obrońca oskarżonego wnosił o przeprowadzenie w postępowaniu odwoławczym dowodu z opinii biegłego z zakresu fonoskopii, wnioskowanego przed sądem I instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacje obrońcy oskarżonego i oskarżonego w zakresie podniesionych w nich zarzutów obrazy przepisów prawa procesowego i obrazy przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów obrazy przepisów prawa procesowego – pozbawienia oskarżonego prawa do obrony na skutek niedoprowadzenia oskarżonego na rozprawę przed Sądem Rejonowym w Zduńskiej Woli po zmianie składu orzekającego z powodu choroby poprzedniego sędziego referenta, to faktycznie oskarżonyA. K.nie był doprowadzany na rozprawę w dniu 19.09.2017 r. z zakładu karnego wS.. Taka decyzja procesowa sądu I instancji nie była naruszeniem przepisów postępowania, bowiem jak wynika z treści protokołu rozprawy (k.166v tom II akt) sąd na podstawieart.350 §3 k.p.k.prowadził rozprawę bez udziału oskarżonego, który nie wnosił o doprowadzenie go z zakładu karnego na rozprawę, a jego obecność na rozprawie nie została uznana za obowiązkową. Od dnia 01 lipca 2015 r. po zmianie przepisówkodeksu postępowania karnegoudział w rozprawie oskarżonego jest jego prawem a nie obowiązkiem, za wyjątkiem spraw o zbrodnię albo gdy obecność oskarżonego na rozprawie nie została uznana za obowiązkową (art.374 §1 i §1a k.p.k.) i dotyczy to także oskarżonego pozbawionego wolności, który aby być doprowadzony na rozprawę z zakładu karnego, winien złożyć wniosek do sądu o doprowadzenie go na rozprawę, po otrzymaniu zawiadomienia o terminie rozprawy, gdzie jego obecności na rozprawie nie uznano za obowiązkową, co wynika z treściart.353 §3 k.p.k.OskarżonyA. K.takiego wniosku o doprowadzenie na rozprawy w dniach 19.09.2017 r. i 17.10.2017 r. nie składał, a był pouczony o treściart.353 §3 i §5 k.p.k., otrzymując zawiadomienie o terminie rozprawy 19.09.2017 r. (kopia zawiadomienia – k.139-140 akt tom II) Oskarżony nie będąc doprowadzony na rozprawę przed sądem I instancji w dniu 19.09.2017 r. i w dniu 17 października 2017 r. nie został pozbawiony prawa do obrony, bo nie złożył wniosku o doprowadzenie na terminy rozpraw, a w rozprawie uczestniczył wyznaczony mu obrońca z urzędu. Nadto w toku wcześniej prowadzonego postępowania przed sądem I instancji (przez pierwszego sędziego referenta) oskarżony składał szczegółowe wyjaśnienia odnośnie zarzutu z a/o (por. protokół rozprawy z dnia 24.05.2016 r. - k.50-54 akt tom I) i uczestniczył w prowadzonym postępowaniu dowodowym – przesłuchaniu świadków:R. K.(por. protokół rozprawy z dnia 02.08.2016 r. - k.68-72 akt tom I),K. W.,M. W.,M. O.(por. protokół rozprawy z dnia 11.10.2016 r. - k.80-84 akt tom I), gdzie miał możliwość zadawania świadkom pytań. Na rozprawie w dniu 19.09.2017 r. sąd I instancji (po zmianie sędziego referenta) ujawnił wszystkie wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym i w postępowaniu sądowym – na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. i na rozprawie w dniu 02 sierpnia 2016 r. (po przesłuchaniu świadkaR. K., gdzie oskarżony odniósł się do treści zeznań złożonych przez świadka) i przesłuchał ponownie bezpośrednio świadkaR. K., którego wcześniej składane zeznania też zostały ujawnione przez odczytanie. Na kolejnym terminie rozprawy w dniu 17.10.2017 r. sąd I instancji ujawnił przez odczytanie, za zgodą prokuratora i obrońcy oskarżonego, zeznania świadków:Ł. K.iD. J.. Oskarżony nie został de facto na skutek niedoprowadzenia na rozprawę pozbawiony prawa do zadawania świadkom pytań czy prawa do składania wyjaśnień, bo jego wcześniejsze obszerne wyjaśnienia zostały ujawnione i były przedmiotem analizy sądu I instancji przed wydaniem wyroku, podobnie jak zeznania świadkaR. K., na których oparła się treść zarzutu aktu oskarżenia, a następnie także treść wyroku skazującego Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli.
Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty oskarżonego i jego obrońcy odnośnie naruszenia przepisów postępowania karnego na skutek bezzasadnego oddalenia wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego (wniosek – k.173 akt tom II) o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu fonoskopii na okoliczność, czy głos na nagraniu zarejestrowanym przezR. K.należy do oskarżonego, a tym samym czy słowa nagrane zostały wypowiedziane przez oskarżonego. W toku postępowania przygotowawczego drJ. R.na zlecenie Prokuratury Rejonowej w Zduńskiej Woli wydał pisemną opinię (opinia – k.32-41 akt tom I), w której po odsłuchania metodą odsłuchową nagrania z telefonu cyfrowegomarki S. (...)sporządził stenogram z rozmowy dwóch mężczyzn – zawierający wypowiedzi mężczyzny, do którego zwracano się(...)i mężczyzny rejestrującego rozmowę, do którego zwracano się „panie prezesie” i(...). Są to imiona odpowiadające osobom świadkaR. K.i oskarżonegoA. K.. Skoro oskarżony w toku rozprawy przed sądem I instancji nie kwestionował tego, że spotkał się w McDonaldzie zR. K., a jedynie kwestionował treść rozmowy, to ponowne badanie fonoskopijne nagrania w zakresie identyfikacji głosu oskarżonego jest zbędne. W ocenie sądu odwoławczego można wykluczyć, że ze świadkiemR. K.rozmawia inna osoba o imieniu(...)niż oskarżonyA. K.. Treść nagranej rozmowy i wypowiadane przez obu mężczyzn słowa są spójne z zeznaniami świadkaR. K.odnośnie jego wcześniejszej rozmowy z oskarżonym, podczas którejA. K.wg zeznań świadkaR. K.miał go namawiać do popełnienia oszustwa polegającego na tym, że przy wykorzystaniu pojazdówfirmy PHU (...)poruszających się na trasie Niemcy – Polska i przewożących różnego rodzaju towary oskarżony za wiedzą świadka miał napadać na pojazdy w/w firmy, aby w ten sposóbR. K.mógł doprowadzić firmy ubezpieczeniowe do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wypłatę odszkodowania za rzekomo skradziony towar, który oskarżony w swoim zakresie by sprzedawał.
Zdaniem sądu odwoławczego nie można także przychylić się do zarzutu naruszenia przez sąd meritiart.7 k.p.k.i dokonania jednostronnej i dowolnej oceny dowodów w niniejszej sprawie, a w następstwie tego dowolnego ustalenia, że oskarżony dokonał przypisanego mu w wyroku sądu I instancji czynu. Odnosząc się do zarzutów naruszenia normart.4 k.p.k.,art.7 k.p.k.,art.410 k.p.k.iart.424 §1 i §2 k.p.k.stwierdzić należy, że z uzasadnienia orzeczenia wynika, iż sąd I instancji miał w polu widzenia zarówno okoliczności przemawiające na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, a podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy. Wbrew twierdzeniom obrońców oskarżonego sąd meriti nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów (art.7 k.p.k.). Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób niewadliwy i kompleksowy, zaś dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów nie nosi cech dowolności i nie wykracza poza ramy określone wart.7 k.p.k.Wynikające zart.7 k.p.k.prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw sądu orzekającego, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny jedynie wtedy, gdy zostanie wykazane, że sąd oceniając dowody naruszy zasady logicznego rozumowania, bądź nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Odnosząc się do zarzutu naruszeniaart.410 k.p.k.wskazać należy, że uchybienie to może wyrażać się w tym, iż sąd wyrokujący wydając wyrok oparł się na nieujawnionym na rozprawie materiale dowodowym bądź też wprawdzie ujawnił stosowne dowody, ale przy ich ocenie pominął niektóre z nich.
„Zarzut błędu dowolności jest tylko wtedy słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, przy czym dla swej skuteczności wymaga on od apelującego wykazania, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego a nie tylko ograniczenia się do własnej oceny materiału dowodowego.”(por. wyrok SA w Gdańsku z dnia 07.07.2016 r. sygn akt II AKa 153/16)„Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, a więc mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, jedynie wtedy gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia życiowego – argumentowane w uzasadnieniu.”(por. wyrok SN z dnia 09.11.1990 r. sygn. akt WRN 149/90 opubl. w OSNKW z 1991 r. nr 7-9, poz. 41)
Zgodnie zart.424 §1 k.p.k.uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe:
- wskazanie, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych,
- wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku.
Odnosząc powyższe do zarzutów apelacyjnych i rozwiniętych w uzasadnieniu apelacji obrońców oskarżonego twierdzeń na temat jednostronnej i tym samym dowolnej oceny materiału dowodowego należy wskazać, że w niniejszej sprawie sąd meriti dokonał analizy wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, a swoje rozumowanie przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Zarzuty apelacyjne w zakresie obrazy przepisów prawa procesowego są w ocenie sądu odwoławczego jedynie polemiką z ustaleniami faktycznymi prawidłowo dokonanymi przez sąd I instancji i prawidłowo dokonaną oceną dowodów zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które sąd odwoławczy podziela. Wyjaśnienia oskarżonegoA. K.i zeznania świadkaR. K.zostały szczegółowo omówione i przeanalizowane w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji na k.5-7 uzasadnienia i sąd odwoławczy nie widzi potrzeby powielania tej argumentacji, uznając ją za trafną, zgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Podkreślić jedynie należy, że analiza treści zeznań świadkaR. K.składanych w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie przed sądem wskazuje, że są one spójne i logiczne w opisie przebiegu wydarzeń, a w zakresie okoliczności pobocznych (domagania się od świadka pieniędzy, jeśli nie zgodzi się na złożoną mu „propozycję współpracy”, stwierdzenia, że świadek ma żonę i dzieci, którym może się coś stać), znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych świadków:K. W.,M. W.,M. O., którymR. K.mówił, że obawia się oskarżonego w związku ze złożoną przez niego propozycją, aby napadać na samochody firmy świadka, zgłaszać fikcyjne kradzieże firmom ubezpieczeniowym i wyłudzać odszkodowania. ŚwiadekR. K.nie znał wcześniej oskarżonego i nie miał żadnego powodu, aby wymyślić sobie, że oskarżony namawiał go do popełnienia takiego oszustwa czy jakiegokolwiek innego przestępstwa, a następnie złożyć na oskarżonego fałszywe zawiadomienie na policję w momencie, gdy od innych osób dowiedział się, że oskarżony trudni się działalnością przestępczą. Z kolei wyjaśnienia oskarżonego, sprzeczne z tymi zeznaniami świadkaR. K.odnośnie treści rozmów między nimi a nie samego miejsca czy czasu ich odbycia trudno ocenić w całości za wiarygodne i na podstawie samych tych wyjaśnień uznać oskarżonego za niewinnego dokonania zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu.
W świetle niezasadności zarzutu dowolnej oceny materiału dowodowego nie może się ostać także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do przypisania oskarżonemuA. K.podżeganiaR. K.do popełnienia przestępstwa zart.286 §1 k.k.Fakt ten był dokładnie i szczegółowo opisywany przez świadkaR. K.w składanych zeznaniach, potwierdzony nagraniem rozmowy świadkaR. K.i oskarżonego z McDonalda, zeznaniami świadków, którymR. K.opowiadał o „propozycji współpracy” od oskarżonego i nie można zasadnie twierdzić, że w niniejszej sprawie brak jest dowodów wskazujących na popełnienie przezA. K.czynu przypisanego przez sąd I instancji oskarżonemu.
Prawidłowa jest także kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemu w wyroku czynu, także w zakresie popełnienia przestępstwa w warunkach zart.64 §1 k.k., aczkolwiek sąd I instancji błędnie przyjął wyrok SR w Zduńskiej Woli z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt II K 788/13 (odpis wyroku – k.54-54v tom I) jako skazujący na podobne przestępstwo umyślne. Przypisane tym wyrokiem przestępstwo zart.190 §1 k.k.w zw. zart.216 §1 k.k.w zw. zart.11 §2 k.k.w zw. zart.64 §1 k.k.nie jest podobnym przestępstwem do przestępstwa zart.18 §2 k.k.w zw. zart.286 §1 k.k.w rozumieniuart.115 §3 k.k., gdyż nie są to przestępstwa tego samego rodzaju, przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Jednak analiza pozostałych odpisów wyroków wydanych wobec oskarżonego, znajdujących się w aktach sprawy wskazuje, że wyrokiem skazującymA. K.za podobne przestępstwo umyślne popełnione w ciągu 5 lat przed datą czynu przypisanego wyrokiem Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli II Wydziału Karnego z dnia 24 października 2017 r. sygn. akt II K 510/15 jest wyrok Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II K 30/06 (odpis wyroku – k.55-56v tom I), skazujący za ciąg przestępstw zart.291 §1 k.k.w zw. zart.64 §1 k.k.na karę 3 lata pozbawienia wolności, objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Łasku z dnia 19 marca 2009 r. sygn. akt II K 141/08 (odpis wyroku – k.13-13v akt sądowych tom I), którym wymierzono karę łączną 4 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności. Kara ta była odbywana przezA. K.w okresach: 24.04.2005 r. - 11.09.2008 r., 02.09.2009 r. - 27.10.2009 r., 23.08.2011 r. - 12.07.2012 r.
Ponieważ apelacje dotyczyły całości zaskarżonego wyroku sąd odwoławczy dokonał także kontroli wymierzonej zaskarżonym wyrokiem kary. W ocenie sądu odwoławczego nie można mówić o rażącej niewspółmierności kary 2 lat pozbawienia wolności i kary 100 stawek dziennych grzywny po 10 zł wymierzonych oskarżonemu za przypisany mu czyn, wypełniający dyspozycjęart.18 §2 k.k.w zw. zart.286 §1 k.k.w zw. zart.64 §1 k.k..
W orzecznictwie podkreśla się, że zarzut niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić wówczas, gdy „kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą” (por. wyrok SN z dnia 11.04.1985 r., sygn. akt V KRN 178/85, opubl. w OSNKW nr 7-8 z 1985 r., poz. 60) Niewspółmierność zachodzi zatem wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków , wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary. (por. wyrok SN z dnia 30.11.1990 r, sygn akt Wr 363/90, opubl. w OSNKW nr 7-9 z 1991 r., poz.39) Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę co do wymiaru kary, ale o „różnice ocen tak zasadniczej natury, że karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować.” (por. wyrok SN z dnia 02.02.1995 r., sygn akt II KRN 198/04, opubl. w OSNPP nr 6 z 1995 r., poz. 18)
Przestępstwo zart.286 §1 k.k.jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. OskarżonyA. K.był 13-krotnie karany za przestępstwa, w tym także za przestępstwa przeciwko mieniu (jak wynika z karty karnej – k.144-145 akt tom II) i wymierzenie mu kary pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w warunkach recydywy zart.64 §1 k.k.w niższym rozmiarze niż 2 lata, biorąc nadto pod uwagę znaczną społeczną szkodliwość tego czynu, byłoby karą nadmiernie łagodną.
Na podstawie §17 ust.2 pkt 4 w zw. z §4 ust. 1 i 3 w zw. z §22 (a contrario) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714) orzeczono o kosztach obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym, uwzględniając udział obrońcy oskarżonego w rozprawie apelacyjnej.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart.636 §1 k.p.k.obciążając nimi oskarżonego w całości – wobec nieuwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego i apelacji oskarżonego i zasądzając odA. K.kwotę 500 zł tytułem opłaty sądowej i kwotę 536,60 zł tytułem zwrotu wydatków w postępowaniu odwoławczym. O wysokości opłaty od kary pozbawienia wolności orzeczono na podstawieart.8w zw. zart.2 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), a o wysokości opłaty od kary grzywny na podstawieart.8w zw. z art.3 ust.1 w/w ustawy.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.