Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 1341/17
Data wyroku: 2018-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Teza: niezastosowanie się do znaku drogowego

Sygn. akt XI W 1341/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Paulina Adamska
przy udziale oskarżyciela publicznegoE. W.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 roku wW.
sprawy przeciwkoI. K.
córceT.iA.
urodzonej (...)wG.
obwinionej o to, że:
w dniu 5 marca 2017 roku około godz. 13:00 przyul. (...)wW.pojazdem markiK.onumerze rejestracyjnym (...)nie zastosowała się do znaku B-36 z tabliczką T-24,
tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw,

I
obwinionąI. K.uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu;

II
na podstawieart. 119 § 2 pkt 1 kpwokreśla, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt XI W 1341/17

UZASADNIENIE
I. K.została obwiniona o to, że w dniu 5 marca 2017 roku około godziny 13:00 przyul. (...)wW.pojazdem markiK.onumerze rejestracyjnym (...)nie zastosowała się do znaku B-36 z tabliczką T-24, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw.
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 5 marca 2017 roku około godziny 13:00 przyul. (...)wW.funkcjonariusze Straży Miejskiej ujawnili zaparkowany pojazd markiK.onumerze rejestracyjnym (...). Bezpośrednio przed miejscem zaparkowania pojazdu znajdował się znak drogowy pionowy D-18 „parking”. Około kilkanaście metrów przed tym znakiem znajdował się natomiast znak drogowy pionowy B-36 „zakaz zatrzymywania się” z tabliczką T-24 „tabliczka wskazująca, że pozostawiony pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela”.
Samochód w przedmiotowym miejscu, w rzędzie innych pojazdów, zaparkowała obwinionaI. K..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego w postaci:



wyjaśnień obwinionejI. K.(k. 54, 42);

zeznań świadków:W.P.(k. 43),J. C.(k. 43-44),

notatki urzędowej (k. 1),

zdjęć (k. 6-12, 38-40).

ObwinionaI. K.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła w szczególności, że faktycznie zaparkowała w przedmiotowym miejscu, ale zaparkowała za znakiem, który oznaczał miejsca parkingowe. Na początku ulicy był znak „zakaz zatrzymywania się”, ale ostatnim był znak „parking”. Przedstawiła nadto zdjęcia obrazujące zmiany dokonane w następnych tygodniach w przedmiotowym miejscu, które to zmiany precyzowały istniejącą organizację ruchu, w szczególności wzajemną relację znaków „zakaz zatrzymywania się” i „parking”.

Sąd zważył, co następuje:
Sam fakt zatrzymania przez obwinioną pojazdu w przedmiotowym miejscu jest niewątpliwy i niesporny między stronami. Nie są sporne także okoliczności faktyczne odnośnie pionowych znaków drogowych istniejących w miejscu zdarzenia w dacie zarzutu. Z uwagi na powyższe zarówno wyjaśnienia obwinionej, jak i zeznania świadków Sąd uznaje za wiarygodne. Z twierdzeniami tymi korelują pozostałe dowody, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w sprawie niniejszej. Zdjęcia i dokumenty nie budzą żadnych wątpliwości Sądu odnośnie ich wiarygodności.
Przepis art. 92 § 1 kw stanowi, że odpowiedzialności podlega ten, kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego.
Z uwagi na obowiązującąde factow miejscu zaparkowania pojazdu nieprecyzyjną organizację ruchu – czego wyrazem było istnienie zaraz za zakazem zatrzymywania się znaku oznaczającego parking, nie można obwinionej przypisać wykroczenia polegającego na niezastosowaniu się do znaku drogowego B-36. Okoliczność obowiązywania nieprecyzyjnej organizacji ruchu w dniu zdarzenia, potwierdzają zmiany dokonane w następnych tygodniach, a zobrazowane na zdjęciach złożonych przez obwinioną – w szczególności znak „parking”, za którym zaparkowała obwiniona, opatrzony został tabliczką oznaczająca jego koniec. Wyraźnie wydzielone zostały dwa miejsca, w których można zaparkować prostopadle do osi jezdni.
W tej sytuacji nie można obwinionej przypisać niezastosowania się do znaku drogowego „zakaz zatrzymywania się”, czego konsekwencją musiało być uniewinnienie obwinionej od popełnienia zarzucanego jej we wniosku o ukaranie wykroczenia z art. 92 § 1 kw.
Kosztami postępowania Sąd obciążył Skarb Państwa (art. 119 § 2 pkt 1 kpw).