Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 57/18
Data wyroku: 2018-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Motuk, Grzegorz Miśkiewicz, Dorota Tyrała
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 55 ust. 3 i inne

Sygn. akt II AKa 57/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 marca 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSA – Marek Motuk
Sędziowie SA - Dorota Tyrała
SO (del.) - Grzegorz Miśkiewicz (spr.)
Protokolant sekr. sąd. Sylwester Leńczuk
przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej- Tomali
po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r.
sprawy:

1
P. D., synaJ.iJ.zd.H.urodz. (...)wB.

oskarżonego o czyny zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.(x2),art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.(x 3);

2
S. K., synaJ.iB.zd.S.,urodz. (...)wW.,

oskarżonego o czyny zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorazart. 56 ust. 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

3
A. D., synaF.iE.zd.D.,urodz. (...)wK.,

oskarżonego o czyny zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.,art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.;

4
B. P., synaZ.iZ.zd.W.,urodz. (...)wR.,

oskarżonego o czyny z art.art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.;

5
R. B., córkiA.iW.zd.J.,urodz. (...)wW.

oskarżonej o czyn zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

6
Ł. R., synaM.iB.zd.W.,urodz. (...)wP.

oskarżonego o czyny zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r.iart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 17 lipca 2017 r.     sygn. akt XVIII K 268/16

1
wyrok w zaskarżonej części zmienia w pkt XLVI (zarzut z pkt XXVI) w ten sposób, że ustala, iż oskarżonyA. D.dopuścił się przypisanego mu czynu w okresie między 11 maja 2013 r. a końcem roku 2013; w pozostałym zakresie  wyrok w odniesieniu do oskarżonychP. D.,S. K.,A. D.,B. P.,R. B.iŁ. R.utrzymuje w mocy;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. S.,Ł. K.,K. K.- Kancelarie Adwokackie wW., kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym z 23 % VAT tytułem kosztów obrony sprawowanej z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłaty w następujących wysokościach:

- od oskarżonegoP. D.- kwotę 800 (osiemset) złotych
- od oskarżonegoA. D.- kwotę 800 (osiemset) złotych
- od oskarżonegoB. P.- kwotę 800 (osiemset) złotych
- od oskarżonegoS. K.- kwotę 700 (siedemset) złotych
- od oskarżonegoŁ. R.– kwotę 700 (siedemset) złotych
- od oskarżonejR. B.- kwotę 500 (pięćset) złotych
oraz obciąża oskarżonych pozostałymi kosztami postępowania odwoławczego w częściach na nich przypadających.
Sygn. akt II AKa 57/18

UZASADNIENIE
P. D.został oskarżony o to, że:
IX. w okresie od 7 do 9 lutego 2015 r., działając wspólnie i w porozumieniu zR. T.iM. F.oraz w ramach ustalonego podziału ról, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środka odurzającego w postaci heroiny o łącznej wadze 998,57 g netto w ten sposób, że po uprzednim zakupie w/w środka odurzającego przezR. T.od nieustalonej osoby na terenie Holandii i jego przywozie przezM. F.na terytorium Polski, bezpośrednio po tym odebrał weW.w/w środek odurzający, a następnie zR. T.przewiózł doW., po czym usiłował wprowadzić go do obrotu poprzez udzielanie części ww. narkotyku nieustalonym osobom, jednakże nie zdołał zrealizować zamierzonego celu wobec zatrzymania go przez funkcjonariuszy Policji,
tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kk,
X. w październiku 2013 r., działając wspólnie i w porozumieniu zR. T.,S. B. (1)orazA. D.w ramach ustalonego podziału ról, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środka odurzającego w postaci kokainy o łącznej wadze 1 kg netto w ten sposób, że po uprzednim dwukrotnym zakupie po 0,5 kg za łączną kwotę nie mniejszą niż 36 tys. euro (co stanowiło równowartość 150.120 zł) w/w środka odurzającego odR. T.na terenie Holandii i jego przywozie przezA. D.na terytorium Polski, odebrał w/w środek odurzający, a następnie dwukrotnie wprowadził do obrotu wM.poprzez sprzedaż za kwotę nie mniejszą niż 41 tys. euro na rzecz nieustalonej osoby ops. (...), przy czym uzyskał od nabywcy tylko z pierwszej transakcji korzyść majątkową w kwocie 20,5 tys. euro (co stanowiło równowartość 85 485 zł),
tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kk;
XI. w okresie od września do grudnia 2014 r., działając wspólnie i w porozumieniu zR. T.,S. B. (1)orazA. D.w ramach ustalonego podziału ról, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 4 kg netto amfetaminy w ten sposób, że telefonicznie uzgodnił zR. T.cenę, ilość i rodzaj w/w substancji, która następnie została zakupiona przezS. B. (1)odR. T.na terenie Holandii za kwotę 4400 euro (co stanowiło równowartość 18.348 zł) i przemieszczona przezA. D.na terytorium Polski, przy czym z przedmiotowej transakcji osiągnął odR. T.korzyść majątkową w kwocie 600 euro (co stanowiło równowartość 2502 zł),
tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
XII. w grudniu 2014 r., działając wspólnie i w porozumieniu zR. T.oraz w ramach ustalonego podziału ról, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środka odurzającego w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 600 g netto oraz substancji psychotropowej w postaci ekstazy w ilości nie mniejszej niż 70 tabletek, w ten sposób, że po uprzednim zakupie środka odurzającego za kwotę 16 tys. euro (co stanowiło równowartość 66.400 zł) oraz substancji psychotropowej za kwotę nie mniejszą niż 525 euro (co stanowiło równowartość 2.179 zł) na terenie Holandii oraz ich przywozie przezR. T.na terytorium Polski, bezpośrednio po tym wprowadził je do obrotu wM.poprzez przekazanie części narkotyków nieustalonym osobom, oraz w n/n miejscowości położonej w województwie(...)poprzez sprzedaż pozostałej części narkotyków za pośrednictwemS. B. (1)nieustalonej osobie za kwotę nie mniejszą niż 27,6 tys. euro (co stanowiło równowartość 114.540 zł),
tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.,
XIII. w okresie od czerwca do września 2014 r. działając w krótki odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci 2 kg netto marihuany w ten sposób, iż dwukrotnie dokonał zakupu 1 kg netto marihuany weW.od nieustalonej osoby o imieniuS.za kwotę 7 tys. zł, a następnie dwukrotnie w miejscowościJ.sprzedał w/w środkiM. K.za kwotę 8,5 tys. zł,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.,
XIV. w okresie od czerwca do września 2014 r., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci 1 kg netto marihuany w ten sposób iż dokonał zakupu w/w środka weW.od nieustalonej osoby o imieniuS.za kwotę 7 tys. zł, a następnie wR.sprzedał goS. K.za kwotę 8,5 tys. zł,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
XV. w bliżej nieokreślonym czasie, w latach 2011 - 2013 wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci 4 kg netto marihuany w ten sposób iż dokonał zakupu w/w środka w trzech partiach od mężczyzny o imieniuT.ps. (...)za łączną kwotę 50 tys. zł, a następnie w okolicachK.,T.iB.sprzedał goS. B. (1)za łączna kwotę 56 tys. zł,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
S. K.został oskarżony o to, że:
XXI.w dniu 31 marca 2016 roku na terenie nieruchomości nie posiadającej oznaczenia, położonej w miejscowościD.na roguulic (...), wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał znaczną ilość środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste o łącznej wadze 1907,04 g netto, zaliczany zgodnie z załącznikiem nr 1 do w/w ustawy do środków odurzających grupy I-N-I i IV-N,
tj. o czyn zart. 62 ust. 2 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
XXII.w okresie od czerwca do września 2014 r., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste zaliczanych zgodnie z załącznikiem do w/w ustawy do środków odurzających grup I-N oraz IV-N o masie 1 kg netto, w ten sposób iż dokonał zakupu w/w środka wR.odP. D.za kwotę 8,5 tys. zł, a następnie w nieustalonym miejscu sprzedał go nieustalonej osobie,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
A. D.został oskarżony o to, że:
XXIII.w październiku 2013 r., działając wspólnie i w porozumieniu zS. B. (1)i innymi ustalonymi osobami w ramach ustalonego podziału ról, wbrew przepisomart. 33-35 i art. 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego przewozu znacznej ilości środka odurzającego w postaci kokainy o łącznej wadze 1 kg netto w ten sposób, że po dwukrotnym zakupie w/w środka odurzającego przezS. B. (1)iP. D.odR. T.na terenie Holandii w partiach po 0,5 kg, przetransportował samochodem markiN.ten środek na terytorium Polski, a następnie przekazał goS. B. (1)celem dalszej dystrybucji, przy czym otrzymał korzyść majątkową w łącznej kwocie 3 tys. zł, przy czym czyn ten popełnił w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 29 marca 2012 roku sygn. akt V K 225/11 za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.;
XXIV.w okresie od września do grudnia 2014 r., działając wspólnie i w porozumieniu zS. B. (1)i innymi ustalonymi osobami w ramach ustalonego podziału ról, wbrew przepisomart. 33-35 i art. 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego przewozu znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy o wadze 4 kg netto w ten sposób, że po zakupie w/w substancji psychotropowej przezS. B. (1)iP. D.odR. T.na terenie Holandii przetransportował samochodem markiN.tę substancję psychotropową na terytorium Polski, otrzymując korzyść majątkową w postaci nieustalonej ilości substancji psychotropowej, a następnie pozostałą część odkupił odS. B. (1)w partiach 20-30 g w przeciągu krótkiego czasu, celem dalszej dystrybucji, przy czym czyn ten popełnił w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 29 marca 2012 roku sygn. akt V K 225/11 za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
XXV.w bliżej nieokreślonym okresie czasu, jednakże nie wcześniej niż w grudniu 2014 r. w bliżej nieustalonej miejscowości na terenie województwa(...), działając wbrew przepisomart. 33-35 i art. 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci tzw. ekstazy w ilości nie mniejszej niż 70 tabletek, w ten sposób, iż nabył w/w substancję psychotropową odS. B. (1)w kwocie 8-10 zł za sztukę, celem dalszej dystrybucji, przy czym czyn ten popełnił w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 29 marca 2012 roku sygn. akt V K 225/11 za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.;
XXVI.w bliżej nieokreślonym czasie, w latach 2011-2013, w bliżej nieustalonej miejscowości na terenie województwa(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci 100 g ziela konopi innych niż włókniste, w ten sposób iż, zakupił w/w środek odS. B. (1)za kwotę 1800 zł, celem dalszej dystrybucji,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
B. P.został oskarżony o to, że:
XXVIII. w grudniu 2014 roku, działając wspólnie i w porozumieniu zS. B. (1)i innymi n/n osobami, w ramach ustalonego podziału ról, wbrew przepisomart. 33-35 i art. 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego przewozu znacznej ilości środka odurzającego w postaci kokainy o łącznej wadze 600 gram, w ten sposób, iż po otrzymaniu w/w środka odS. B. (1)w miejscowościM., przetransportował go wraz n/n mężczyzną na terytorium Słowacji, celem dalszej dystrybucji, za kwotę nie mniejszą niż 28.000 Euro, przy czym czyn ten popełnił w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 12 lipca 2013 roku sygn. akt V K 71/13 za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 kk.
R. B.została oskarżona o to, że:
XXIX.w dniu 8 lutego 2015 r. wM.i wW., działając w zamiarze, abyP. D.iR. T.dokonali czynu zabronionego polegającego na wprowadzeniu do obrotu znacznej ilości środka odurzającego w postaci heroiny o wadze 998,57 g netto wbrew przepisomart. 33-35, art. 37 i art. 40 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, swoim zachowaniem ułatwiła jego popełnienie w ten sposób, że umówiła się na spotkanie z w/w mężczyznami w swoim miejscu zamieszkania wM., przyjęła od nich próbkę heroiny celem przetestowania jej właściwości, a następnie pozostając w bezpośrednim kontakcie telefonicznym zP. D.iR. T.szukała nabywców w/w środka odurzającego będąc w posiadaniu tej próbki,
tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
Ł. R.został oskarżony o to, że:
XXX.w bliżej nieokreślonym czasie, w latach 2011-2013, w miejscowościachŁ.iW., na terenie województwa(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci 3900 g marihuany w ten sposób iż, zakupił w/w środek odS. B. (1)za łączną kwotę 70.200 zł, celem dalszej dystrybucji,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
XXXI.w dniu 2 czerwca 2016 roku wG.przyul. (...), woj.(...)wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiposiadał środki odurzające w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 0,47 grama brutto, zaliczanych zgodnie z załącznikiem do w/w ustawy do środków odurzających grup I-N oraz IV-N, przy przyjęciu wypadku mniejszej wagi,
tj. o czyn zart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem w dniu 17 lipca 2017 r. sygn. akt XVIII K 268/16:

XVII
oskarżonegoP. D., po przyjęciu, iż usiłował wprowadzić do obrotu 998,57 g heroiny poprzez sprzedaż nieustalonym osobom, uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt IXa/o wyczerpującego dyspozycjeart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XVIII
oskarżonegoP. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt Xa/o wyczerpującego dyspozycjeart. 55 ust. 3 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XIX
na podstawieart.45 § 1 k.k.orzekł przepadek równowartości odniesionej korzyści majątkowej, zasądzając odP. D.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 42.742,50 (czterdzieści dwa tysiące siedemset czterdzieści dwa 50/100) złote;

XX
oskarżonegoP. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt XIa/o wyczerpującego dyspozycjeart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XXI
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek równowartości odniesionej korzyści majątkowej, zasądzając odP. D.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.502 (dwa tysiące pięćset dwa) złote;

XXII
oskarżonegoP. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt XIIa/o wyczerpującego dyspozycjeart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XXIII
na podstawieart.45 § 1 k.k.orzekł przepadek równowartości odniesionej korzyści majątkowej, zasądzając odP. D.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3.320 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia) złotych;

XXIV
oskarżonegoP. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt XIIIa/o wyczerpującego dyspozycjeart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie zart. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. w zw. zart. 60 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 6 pkt 3 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XXV
na podstawieart.45 § 1 k.k.orzekł przepadek równowartości odniesionej korzyści majątkowej, zasądzając odP. D.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 17.000 (siedemnaście tysięcy) złotych;

XXVI
oskarżonegoP. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt XIVa/o wyczerpującego dyspozycjeart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. w zw. zart. 60 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 6 pkt 3 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XXVII
na podstawieart.45 § 1 k.k.orzekł przepadek równowartości odniesionej korzyści majątkowej, zasądzając odP. D.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 8.500 (osiem tysięcy pięćset) złotych;

XXVIII
oskarżonegoP. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt XVa/o wyczerpującego dyspozycjeart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. w zw. zart. 60 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 6 pkt 3 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XXIX
na podstawieart.45 § 1 k.k.orzekł przepadek równowartości odniesionej korzyści majątkowej, zasądzając odP. D.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 56.000 (pięćdziesiąt sześć tysięcy) złotych;

XXX
na podstawieart.85, 86 § 1 k.k.orzekł karę łączną wobecP. D.3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XXXIX
oskarżonegoS. K.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt XXIa/o, wyczerpującego dyspozycjeart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XL
oskarżonegoS. K.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt XXIIa/o, z tym, że z opisu przypisanego czynu wyeliminował sprzedaż w nieustalonym miejscu nieustalonej osobie, tj. czynu wyczerpującego dyspozycjeart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XLI
na podstawieart.85, 86 § 1 k.k.orzekł karę łączną wobecS. K.2 (dwóch) lat 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLII
oskarżonegoA. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XXIII a/o, z tym, że przyjął, żeA. D.dopuścił się wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środka odurzającego, tj. czynu wyczerpującego dyspozycjeart. 55 ust. 3 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XLIII
na podstawieart.45 § 1 k.k.orzekł przepadek równowartości odniesionej korzyści majątkowej, zasądzając odA. D.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3.000 (trzy tysiące) złotych;

XLIV
oskarżonegoA. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XXIV a/o, z tym, że przyjął, żeA. D.dopuścił się wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości substancji psychotropowej, tj. czynu wyczerpującego dyspozycjeart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XLV
oskarżonegoA. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XXV a/o, wyczerpującego dyspozycje art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XLVI
oskarżonegoA. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XXVI a/o, wyczerpującego dyspozycje art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawie art.56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

XLVII
na podstawieart.85, 86 § 1 k.k.orzekł karę łączną wobecA. D.4 (czterech) lat 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych,

LI
oskarżonegoB. P.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XXVIII a/o, z tym, że przyjął, żeB. P.dopuścił się wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka odurzającego z terytorium Polski do Słowacji, tj. czynu wyczerpującego dyspozycjeart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wymierzył mu karę 3 (trzech) lat 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

LII
oskarżonąR. B.uznał za winną popełnienia czynu zarzuconego jej wpkt XXIXa/o, wyczerpującego dyspozycjeart.18 § 3 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

LIII
na podstawieart. 4 § 1 k.k.w zw. zart.69 §1 i 2, art.70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r. wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecR. B.warunkowo zawiesił na okres 4 (czterech) lat próby;

LIV
oskarżonegoŁ. R.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt XXXa/o, wyczerpującego dyspozycjeart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

LV
oskarżonegoŁ. R.uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wpkt XXXIa/o, wyczerpującego dyspozycjeart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

LVI
na podstawieart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 69 §1 i 2, art.70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r. wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecŁ. R.warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat próby;

LVII
na podstawieart.73 § 1 k.k.w okresie próby oddałŁ. R.pod dozór kuratora ;

LVIII
na podstawieart.85, 86 § 1 k.k.orzekł wobecŁ. R.karę łączną 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równą grzywnie w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

LIX
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył okresy tymczasowego aresztowania:

-P. D.od dnia 9 lutego 2015 r. do dnia 24 czerwca 2015 r.
-S. K.od dnia 31 marca 2016 r. do dnia 3 sierpnia 2016 r.
-B. P.od dnia 2 czerwca 2016 r. do dnia 26 lipca 2016 r.
LX. na podstawieart.63 § 2 k.k.na poczet orzeczonych kar grzywny zaliczył okresy:
- zatrzymaniaR. B.w dniu 19 listopada 2015 r., uznając karę za wykonaną w wymiarze 2 (dwóch) stawek
- tymczasowego aresztowaniaŁ. R.od dnia 2 do 30 czerwca 2016 r., uznając karę za wykonaną w wymiarze 58 (pięćdziesięciu ośmiu) stawek dziennych;
LXI. na podstawie art.70 ust 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa poprzez zniszczenie dowodów rzeczowych zarejestrowanych w wykazie Nr I/3/15/N/(...)pod poz. 1, (k. 1400), w wykazie Nr II/10/15/P/(...)(k.1401-1402) pod poz. 14, 18, 23, 24, 27; w wykazie nr III/145/15/P/(...)(k.2084) pod poz. 1, w wykazie nr X/24/16/N/(...)(k.3250) pod poz. 50,51; w wykazie nr VI 22/16/N/(...)(k.3256) pod poz. 42, w wykazie nr VII/23/16/N/(...)(k.3262) pod poz.43;

LXII
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.dowody rzeczowe opisane w wykazie Nr II/10/15/P/(...)(k.1401-1402) pod poz. 1-6, 15-17, 19 - 22 nakazał zwrócićP. D., pod poz. 8, 9, 11 zwróciłR. T., pod poz. 10, 25 nakazał zwrócićHotelowi (...)ul. (...) (...)-(...) W., pod poz. 26 nakazał zwrócićHotelowi (...)ul. (...) (...)-(...) O., w wykazie nr XI/94/16/P/(...)(k.3251-3252) pod poz. 52-55 nakazał zwrócićS. K., w wykazie nr IX/93/16/P/(...)(k. 3254) pod poz.46-48 nakazał zwrócićB. P., w wykazie nr VI 22/16/N/(...)(k.3256) pod poz. 41, w wykazie nr VIII/92/16/P/(...)(k.3261) pod poz.44 i 45 nakazał zwrócićŁ. R., w wykazie nr IV/90/16/P/(...)(k.3258) poz. 29 nakazał zwrócićM. K.;

LXIII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. S.i adw.K. K.kwoty po 1740 (tysiąc siedemset czterdzieści) złotych + VAT, na rzecz adw.Ł. K.kwotę 1440 (tysiąc czterysta czterdzieści) złotych + VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu;

LXIV
zasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłat od oskarżonychP. D.,A. D.,B. P.kwoty po 800 (osiemset) złotych, od oskarżonychR. T.,S. B. (1),S. K.,Ł. R.kwoty po 700 (siedemset) złotych, od oskarżonegoM. K.kwotę 600 (sześćset) złotych, od oskarżonejR. B.kwotę 500 (pięćset) złotych i obciąża ich pozostałymi kosztami sądowymi w częściach nań przypadających.

Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoP. D.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażąco niewspółmiernie wymierzoną karę pozbawienia wolności w następstwie pominięcia zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary pozbawienia wolności w zarzutach pkt 17, 18, 20, 22 wyroku pomimo stosowania tej instytucji przy zarzutach z pkt 24, 26, 28 i nie uwzględnienia tym samym postawy oskarżonego w postępowaniu jurysdykcyjnym oraz jego stanu chorobowego zagrażającego życiu.
Na zasadzieart. 437 § 1 k.p.k.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku opisanego w jego komparycji w pkt 30 i wymierzenie kary łącznej przy uwzględnieniu zasady pochłaniania to znaczy kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Obrońca oskarżonegoS. K.:
I. na podstawieart. 425 § 1, 2 i 3 k.p.k.,art. 427 § 1 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonegoS. K., tj. pkt. XXXIX, XL i XLI wyroku;
II. na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.oraz438 pkt 2 k.p.k.zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

a
art. 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k.polegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie głównej, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż oskarżony uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste, w ten sposób, że dokonał zakupu ww. środka wR.odP. D.za kwotę 8.500 zł, mimo iż wniosek taki nie wynika z całokształtu ujawnionego materiału dowodowego w sprawie;

III. na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.iart. 438 pkt 4 k.p.k.zarzucił:

a
rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 8 miesięcy w stosunku do stopnia winy oskarżonego i do społecznej szkodliwości przestępstwa, a także w relacji do celów jakie kara to powinna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania.

Wskazując na powyższe zarzuty:
IV. na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.orazart. 437 § 1 k.p.k.wniósł o:
a) zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt XL poprzez uniewinnienie oskarżonegoS. K.od zarzucanego mu czynu uczestniczenia w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste, w ten sposób, że dokonał zakupu ww. środka wR.odP. D.za kwotę 8.500 zł, tj. czynu stypizowanego wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
b) zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt XXXIX i XLI poprzez uchylenie kary łącznej i o wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 69 § 1 i art. 70 § 1 k.k.o wydatne złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności poprzez orzeczenie warunkowego zawieszenia jej wykonania na okres 3 lat próby, w związku z popełnionym przez niego czynem zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
V. wniósł o zasądzenie kosztów obrony świadczonej z urzędu z uwzględnieniem podatku Vat nieopłaconej ani całości ani w części.
Obrońca oskarżonegoA. D.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj.:
1)art. 7 k.p.k.oparcie orzeczenia o winie oskarżonegoA. D.w zakresie zarzuconych mu czynów tylko i wyłącznie na wyjaśnieniach oskarżonegoS. B. (1), którym Sąd nadał walor wiarygodności, podczas gdy rzeczone wyjaśnienia nie spełniają podstawowych standardów wypracowanych w orzecznictwie, a pozostali współoskarżeni nie rozpoznali w osobieA. D.kurieraS. B. (1), a w konsekwencji nie sposób uznać ich za wiarygodne, a tym samym nie mogą one stanowić podstawy uznania oskarżonego na winnego zarzucanych mu czynów;
2)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 424 k.p.k.poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia, dlaczego dowód z wyjaśnień oskarżonegoS. B. (1)może stanowić jedyny dowód winy oskarżonegoA. D.oraz dlaczego wskazane przezA. D.alibi dotyczące pobytu w zakładzie karnym nie jest wystarczające dla uznania braku winy w odniesieniu do zarzutu XXVI a/o
W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoB. P.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1.  mające wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów postępowania tj.:
a)art. 7 k.p.k.i410 k.p.k.poprzez oparcie zaskarżonego orzeczenia jedynie na części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ujawnionego w toku postępowania i obdarzanego przez Sąd walorem wiarygodności i mocy dowodowej poprzez pominięcie przez Sąd I Instancji protokołu z przesłuchaniaS. B. (1)znajdującego się na kartach 2699 - 2702 - tom XIV,
b)art. 7 k.p.k.i410 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonegoS. B. (1), poprzez przyjęcie, iż jego wyjaśnienia w zakresie w jakim dotyczą udziałuB. P.w zdarzeniu opisanym w punkcie XXVIII aktu oskarżenia, są wiarygodne, logiczne i spójne a oskarżonyS. B.składając przedmiotowe wyjaśnienia nie miał interesu w bezpodstawnym pomówieniuB. P.;
c)art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonegoB. P., sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania polegającej na bezpodstawnym przyjęciu, że wyjaśnienia w/w. oskarżonego są niewiarygodne i stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony;
2. błąd w ustaleniach faktycznych sprawy polegający na nieusprawiedliwionym przyjęciu, żeB. P.w grudniu 2014 r. spotkał się zS. B. (1)wmiejscowości K.a następnie wspólnie z innymi osobami przewiózł przez granicę polsko-słowacką środki odurzające w postaci 600g kokainy, a tym samym dopuścił się zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie XXVIII aktu oskarżenia.
Mając na uwadze powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Warszawie.
ObrońcaR. B.wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania karnego mogących mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
-art. 4, 7 i 410 k.p.k.przez dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonej przejawiających się w bezpodstawnej odmowie przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej złożonym w toku rozprawy głównej,
-art. 4 k.p.k.,7 k.p.k.w zart. 410 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie i zaniechanie analizy wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, brak należytego rozważenia materiału sprawy co wyrażało się w szczególności poprzez wyciągnięcie z materiału dowodowego sprawy tj. wyjaśnieńR. T.orazP. D.wniosków z niego nie wynikających, a mianowicie, iż oskarżonaR. B.podjęła jakiekolwiek czynności mające na celu ułatwienie w/w oskarżonym popełnienie czynu zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
Wynikający z naruszenia powyższych przepisów błąd w ustaleniach faktycznych, stanowiący podstawę orzeczenia, a polegający na nieuprawnionym przyjęciu:
- iż oskarżona podjęła działania mające na celu ułatwienieR. T.orazP. D.popełnienie inkryminowanego czynu,
- że oskarżona działała umyślnie z zamiarem abyP. D.iR. T.dokonali czynu zabronionego polegającego na wprowadzeniu do obrotu znacznej ilości środków odurzających, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że oskarżona kierowana poczuciem strachu pozorowała, że podejmuje czynności wskazane przez w/w oskarżonych, natomiast sama nigdy nie miała zamiaru ułatwić swoim zachowaniem popełnienia oskarżonym czynu z art. 56 par. 3 ust. o przeciwdziałaniu narkomanii, a tym bardziej nie przewidywała takiej możliwości i nie godziła się na to,
W konkluzji wniósł o zmianę w/w wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu.
Obrońca oskarżonegoŁ. R.wyrokowi zarzucił obrazę prawa karnego procesowego, mającą wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., wyrażająca się w wadliwym zdezawuowaniu wyjaśnieńŁ. R.w odniesieniu do konsekwentnie przyznawanej przez niego ilości narkotyków, które otrzymał łącznie odS. B. (1)(czyn przypisany w pkt LIV wyroku), z jednoczesnym oparciem odmiennych ustaleń co do tejże ilości wyłącznie w oparciu o wyjaśnieniaS. B. (1), które w odniesieniu do tego elementu były zmienne, niespójne i niekonsekwentne, z jednoczesnym zdeprecjonowaniem znaczenia konfliktu istniejącego pomiędzyS. B. (1)aŁ. R., o którym wyjaśniałŁ. R., co doprowadziło do wadliwych ustaleń w przedmiocie ilości środków otrzymanych przezŁ. R.i miało wpływ na surowszy wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego.
Nadto, na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.orazart. 438 pkt 3 k.p.k., ww. wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia i odnoszący się do czynu przypisanegoŁ. R.w pkt LV wyroku, wyrażający się w wadliwej ocenie, że posiadana przez oskarżonego marihuana w ilości 0,47 g brutto nie była przeznaczona na jego własny użytek oraz że stopień społecznej szkodliwości tego czynu czynił niezasadnym umorzenie postępowania w oparciu o art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawieart. 437 k.p.k., wniósł o zmianę opisu czynu przypisanegoŁ. R.w pkt LIV sentencji wyroku, poprzez zastąpienie wskazanej ilości 3900 g marihuany, ilością 300 - 400 g tego środka, a nadto, w odniesieniu do czynu z pkt LV wyroku, o uchylenie wyroku w tym zakresie i umorzenie postępowania na zasadzie art. 62 a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Wnioski o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku wnieśli obrońcy oskarżonychS. K.,A. D.,Ł. R.iB. P..

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
W ocenie Sądu Apelacyjnego, zarzuty wniesionych przez obrońców apelacji, w odniesieniu do oskarżonychS. K.,Ł. R.,A. D.iB. P., jak i argumenty użyte na ich poparcie okazały się na tyle nieskuteczne, że apelacje te nie mogły zostać uwzględnione.
Apelacja obrońcy oskarżonegoS. K.– w zakresie zarzutu zpkt XXII- w swojej zasadniczej części (pomimo wskazania na obrazę przepisówart. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.orazart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.) sprowadza się do kwestionowania sędziowskiej oceny dowodów (obrazaart. 7 k.p.k.) w postaci depozycjiP. D..
Podobny charakter ma apelacja obrońcy oskarżonegoŁ. R.– w zakresie zarzutu zpkt XXX.Obrońca tego oskarżonego, podnosząc zarzuty obrazy przepisówart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k., w rzeczywistości kwestionuje sędziowską ocenę dowodu w postaci wyjaśnień współoskarżonegoS. B. (1).
Również apelacje oskarżonychA. D.iB. P.(podniesione zarzuty obrazyart. 7 k.p.k.,410 k.p.k.,424 k.p.k.czy błędnych ustaleń faktycznych) sprowadzają się do sfery sędziowskiej oceny dowodów (w istocie obrazaart. 7 k.p.k.).
Odnosząc się do wskazanych wyżej apelacji przypomnieć należy - co wielokrotnie podkreślano zarówno w rzecznictwie sądów, jak i w doktrynie – że obdarzenie wiarą w całości lub w części jednych dowodów oraz odmówienie tej wiary innym, jest prawem sądu pierwszej instancji, który zetknął się z tymi dowodami bezpośrednio i pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., jeżeli tylko zostało to poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi przy tym wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. O przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów można mówić tylko wtedy, gdy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego zawiera oczywiste błędy natury faktycznej (np. niedostrzeżenie istotnych dowodów czy okoliczności) bądź logicznej (niezrozumienie implikacji wynikających z treści dowodów). Krytyka odwoławcza, aby była skuteczna, musi wykazać usterki rozumowania zaskarżonego orzeczenia - jeśli tego nie czyni, a ogranicza się jedynie do zapewnienia, że badane zdarzenia miały inny przebieg, to nie można oczekiwać, że krytyka ta zostanie uwzględniona (byłoby to bowiem postępowanie dowolne, przenoszące gołosłowne zapewnienia nad działalność racjonalną, opartą na dowodach).
W ocenie Sądu Apelacyjnego apelacje obrońców oskarżonych – we wskazanym wyżej zakresie - podniesione w nich zarzuty oraz ich uzasadnienie miały w decydującej mierze charakter polemiczny, sprowadzający się do podważania oceny dowodów, dokonanej przez sąd pierwszej instancji (w szczególności depozycjiP. D.czyS. B. (1)). Tego rodzaju krytyka odwoławcza, sprowadzająca się jedynie do zapewniania, iż określone zdarzenie lub zdarzenia miały inny przebieg, aniżeli ustalone przez sąd pierwszej instancji (bądź też, że do zdarzeń tych w ogóle nie doszło), bez wykazania błędów w rozumowaniu sądu pierwszej instancji, a przy tym oparta niejednokrotnie na wybiórczej i selektywnej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie mogła być skuteczna na gruncieart. 7 k.p.k.W procesie karnym nie chodzi bowiem o to, czy określone ustalenia faktyczne są przekonujące dla strony, lecz o to, czy są one przekonujące lub nieprzekonujące dla sądu w kontekście całokształtu materiału dowodowego. Sama odmienność przekonania strony apelującej odnośnie do danych ustaleń faktycznych, nie uzasadnia zarzutu obrazy przepisuart. 7 k.p.k.Z kolei przepisart. 410 k.p.k.stanowi, że podstawą wyroku może być tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej - oznacza to, że Sąd wydając wyrok nie może się opierać na tym, co nie zostało ujawnione w toku rozprawy, jak również to, że sąd nie może opierać się przy wydawaniu orzeczenia tylko na części materiału dowodowego.Artykuł 410 k.p.k., nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, nie może być jednak rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu. Byłoby to oczywiście często niemożliwe, gdy z różnych dowodów wynikają wzajemnie sprzeczne okoliczności. Nie można zarzutu apelacyjnego opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony wart. 7 k.p.k.
Na gruncie niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż głównym źródłem dowodowym, w oparciu o które, w przeważającej mierze sąd pierwszej instancji czynił ustalenia faktyczne, stanowiły depozycje współoskarżonegoP. D.- w odniesieniu do oskarżonegoS. K., oraz współoskarżonegoS. B. (1)- w odniesieniu do oskarżonychA. D.,B. P.czyŁ. R.. Wbrew zarzutom formułowanym w apelacjach obrońców, polskiej procedurze karnej obca jest zasada"testis unus testis nullus". Zeznania jednego świadka, czy też wyjaśnienia jednego oskarżonego bądź współoskarżonego mogą być wystarczające dla dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych, pod warunkiem, że ocena takiego jedynego dowodu jest rzeczowa, logiczna i nie przekracza granic dowolności. Dla pozytywnej oceny dowodu z zeznań lub wyjaśnień takiej osoby nie jest niezbędne, by każda podawana przez nią okoliczność podlegała weryfikacji i takiego wymogu nie można z pewnością wyprowadzić z treściart. 7 k.p.k.Gdyby taka reguła w procesie karnym obowiązywała, to podważałaby w ogóle sens instytucji świadka koronnego czy tzw. małego świadka koronnego dopuszczonego, jako źródła dowodowego, w określonych kategoriach spraw właśnie wobec ograniczonych możliwości pozyskiwania innych dowodów. Kwestia "interesowności" w wykonaniu autora pomówienia stanowi tylko jeden z elementów oceny jego wiarygodności, a chęć uzyskania nadzwyczajnego złagodzenia kary w trybieart. 60 k.k., nie może być traktowana negatywnie. Kwestionowanie wiarygodności zeznań lub wyjaśnień takiej osoby tylko na tej podstawie, że depozycje te pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego lub, że nie znalazły one potwierdzenia w innych dowodach, i jednoczesne podnoszenie, że osoba taka ma interes w obciążaniu innych oskarżanych, gdyż stwarza mu to szansę na uniknięcie lub istotne złagodzenie odpowiedzialności karnej, w swej istocie stanowi kwestionowanie obowiązującej regulacji prawnej. Dowód taki, jak każdy inny dowód ujawniony w postępowaniu, podlega swobodnej ocenie, której zasady nie sprzeciwiają się ustaleniu sprawstwa innych osób oskarżonych także wówczas, gdy dowód z zeznań lub wyjaśnień takiej osoby jest w sprawie jedynym dowodem bezpośrednim. Ocena depozycji takiej osoby, o ile zostanie dokonana zgodnie z regułami określonymi wart. 7 k.p.k., oraz przy uwzględnieniu treściart. 410 k.p.k., pozostaje pod ochroną reguły swobodnej oceny dowodów, co jest prawem sądu pierwszej instancji.
Ze wskazanych wyżej powodów nie może zostać uwzględniony argument obrońcy oskarżonegoS. K., że skoro obciążające wyjaśnienia współoskarżonegoP. D.nie zostały każdorazowo potwierdzone innymi dowodami, to te depozycje nie mogą zostać uznane za podstawę dokonywania prawidłowych ustaleń faktycznych. Takie stanowisko obrońcy, zaprezentowane w apelacji ma charakter polemiczny i nie mogło skutecznie podważyć oceny materiału dowodowego i ustaleń sądu pierwszej instancji. Wyjaśnienia składane w toku postępowania przez oskarżonegoP. D., m.in. w zakresie transakcji z oskarżonymS. K.były przedmiotem analizy i oceny sądu pierwszej instancji, co znalazło swój wyraz w treści pisemnego uzasadnienia i Sąd Apelacyjny podziela ocenę sądumeriti. Obrońca oskarżonegoS. K.zarzucając sądowi pierwszej instancji – w zakresie zarzutu z pkt XXII - dowolność oceny materiału dowodowego oraz prezentując własną w tym zakresie argumentację i interpretację materiału dowodowego, sam jednocześnie w taką dowolność popada. ObrońcaS. K., kwestionując ocenę dowodu z wyjaśnieńP. D.nie wskazuje na czym konkretnie owa dowolność miała polegać. Argumentacja obrońcy sprowadza się do twierdzenia, że wyjaśnieniaP. D.są pozbawione przymiotu wiarygodności, natomiast w pełni wiarygodnymi są przeciwstawne wyjaśnianiaS. K.. Tego rodzaju argumentacja obrońcy, motywowana jedynie interesem procesowym reprezentowanej strony nie może zostać uwzględniona i nie może skutkować podzieleniem zarzutów o naruszenie w tym zakresieart. 7 k.p.k.
W ocenie Sądu Apelacyjnego nie zasługują na uwzględnienie również argumenty i zarzuty obrońcy oskarżonegoŁ. R.w zakresie zarzutu z pkt XXX. DepozycjeS. B. (1)oraz wyjaśnienia oskarżonegoŁ. R.były przedmiotem analizy oraz oceny sądu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu Apelacyjnego wniosków wysnutych przez sąd pierwszej instancji – zakresie oceny wiarygodności częściowo rozbieżnych wersjiS. B. (1)iŁ. R.- nie można żadną miarą uznać za dowolne. WspółoskarżonyS. B. (1)w swoich wyjaśnieniach opisał m.in. okoliczności transakcji zawieranych z oskarżonymŁ. R.. Wbrew twierdzeniom obrońcy, depozycjeS. B. (1)- odnośnie marihuany sprzedawanejŁ. R.- są spójne i logiczne. RelacjaS. B. (1)nie obfituje wprawdzie w liczne, wyjątkowe szczegóły czy okoliczności, ale jest to zrozumiałe z uwagi na charakter tego rodzaju działalności przestępczej oraz jej rozmiaru - kontakty międzyS. B. (1)aŁ. R.oraz zawierane transakcje były stałe i regularne. Nielegalne ze swej natury transakcje narkotykowe przeprowadzane są z reguły szybko, przy najmniejszym możliwym zaangażowaniu innych osób, co ma przede wszystkim na celu zminimalizowania ryzyka ujęcia uczestników tej transakcji. Najczęściej uczestnikami tego rodzaju transakcji są jedynie dostarczający narkotyk i osoba go odbierająca. Specyfika tego rodzaju transakcji powoduje, że przeważnie jedynym źródłem informacji o tego rodzaju transakcjach jest jeden z jej uczestników. Sama jednak ta okoliczność, że źródłem informacji o przeprowadzonych nielegalnych transakcjach narkotykowych jest jeden z jej uczestników nie może być wyłączną podstawą do podważenia wiarygodności takich depozycji.S. B. (1)przedstawił w swoich relacjach zasadnicze elementy tych transakcji tj. z kim, gdzie, kiedy, w jaki sposób, oraz źródło pochodzenia marihuany. Twierdzenia zawarte w apelacji obrońcyŁ. R.odnośnie wskazanego zarzutu, mają charakter jedynie polemiczny i sprowadzają się do zapewnienia, że relacjaS. B. (1)- obciążająca dlaŁ. R.- jest niewiarygodna, natomiast w pełni wiarygodną jest wersja samego oskarżonegoŁ. R., który wyraźnie dążył do minimalizacji swojej odpowiedzialności. Tego rodzaju argumentacja obrońcy, wskazująca na obrazęart. 7 k.p.k., bez wykazania na czym konkretnie owo naruszenie miało polegać nie może zostać uwzględnia.
Sąd Apelacyjny w przeważającej mierze nie podzielił również argumentacji zawartej w apelacji oskarżonegoA. D.. Zarzut obrazyart. 7 k.p.k.(nieprawidłowa, zdaniem obrońcy, ocena przeciwstawnych depozycjiS. B. (1)iA. D.) opiera się na nieuzasadnionym twierdzeniu obrońcy, że obciążające oskarżonegoA. D.depozycje współoskarżonegoS. B. (1)są niewiarygodne, bez jednoczesnego wskazania, na czym polegał błąd sądu pierwszej instancji w ocenie tego dowodu. Obrońca oskarżonegoA. D., prezentując swoją argumentację w uzasadnieniu apelacji, przedstawił ją w oderwaniu od pozostałego materiału dowodowego. Niewątpliwie jedynym dowodem wskazującym bezpośrednio na udział oskarżonegoA. D.w przypisanych mu przestępstwach są wyjaśnieniaS. B. (1). Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie można jednak uznać - tak jak twierdzi obrońca w przedmiotowej apelacji – że jest to dowód jedyny, nie mający żadnego potwierdzenia w innych dowodach. WyjaśnieniaS. B. (1)dotyczące roliA. D.w przestępczym procederze znajdują pośrednie potwierdzenie w wyjaśnieniachR. T.iP. D., z którymi przecieżS. B. (1)współpracował w swojej przestępczej działalności. Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy wyjaśnień wskazanych wyżejR. T.,P. D.iS. B. (1), i wniosków oraz ocen wyprowadzonych przez ten sąd, odnośnie udziału i roliA. D.nie można uznać za dowolne. W ocenie Sądu Apelacyjnego całościowa ocena materiału dowodowego, w tym wyjaśnieńR. T.,P. D.orazS. B. (1)pozwalała sądowi pierwszej instancji na w pełni uzasadnioną konstatację, że depozycjeS. B. (1), wskazujące bezpośrednio na udziałA. D.w przypisanych mu przestępstwach związanych z obrotem narkotykami, zasługiwały na obdarzenie ich przymiotem wiarygodności. Oceny sądu pierwszej instancji - w kontekście podniesionych zarzutów – nie podważa ta okoliczność, że oskarżonyA. D.był pozbawiony wolności w okresie do dnia 11 maja 2013 r. (zarzut XXVI aktu oskarżenia). Sąd pierwszej instancji miał na uwadze wskazane okoliczności, co znalazło swój wyraz w treści pisemnego uzasadnienia (s. 36-37). Data tego czynu tj. zarzutu z pkt XXVI, nie została określona dokładną datą, ale poprzez wskazanie pewnego przedziału czasowego. Sąd pierwszej instancji zasadnie skonstatował – w powiązaniu z niebudzącą wątpliwości datą opuszczenia zakładu karnego przezA. D.- że przekazanie stosunkowo niewielkiej ilości tj. 100 gram marihuany mieściło się w zakreślonym wcześniej w zarzucie okresem popełnienia tego czynu. Mając na uwadze prawidłowe ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, Sąd Apelacyjny dokonał zmiany opisu przypisanego oskarżonemuA. D.czynu poprzez doprecyzowania okresu, w przeciągu którego dopuścił się on czynu zarzuconego mu w pkt XXVI aktu oskarżenia.
Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się również uchybień wskazanych w apelacji obrońcy oskarżonegoB. P..
Odnośnie zarzutu z pkt 1a apelacji - obrazaart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.– mającego polegać na pominięciu jednego z protokołów depozycjiS. B. (1)z k. 2699-2702 to rację ma obrońca oskarżonego - co wynika także z treści pisemnego uzasadnienia wyroku - że sąd pierwszej instancji dokonując ustaleń faktycznych nie opierał się na tym protokole. Sąd Apelacyjny zauważa jednak, że wspomniany protokół z k. 2699-2702 stanowi niejako podsumowanie wcześniejszych depozycjiS. B. (1)(S. B. (1)w przedmiotowym protokole wspomina ogólnikowo o transakcji zB. P.zaznaczając, że na temat tego zdarzenia wyjaśniał już wcześniej oraz, że podtrzymuje w tym zakresie złożone wyjaśnienia). Ponadto wspomniany protokół z k. 2699-2702 został ujawniony w toku rozprawy (rozprawa w dniu 09 maja 2017 r.), podobnie jak pozostałe protokoły wyjaśnieńS. B. (1). Mając na uwadze powyższe okoliczności, zarzut obrazyart. 410 k.p.k.(w powiązaniu z obraząart. 7 k.p.k.) nie może się ostać. Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie można w świetle powyższego, podzielić stanowiska obrońcy, że pominięcie wskazanego protokołu z k. 2699-2702 mogło mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia.
Kolejne sformułowane przez obrońcę oskarżonegoB. P.zarzuty, tj. obrazyart. 7 k.p.k.i410 k.p.k.oraz błędnych ustaleń faktycznych (ten ostatni zarzut stanowi w istocie powtórzenie wcześniejszych zarzutów, opartych o naruszenieart. 7 k.p.k.) mają, w ocenie Sądu Apelacyjnego charakter polemiczny. Argumentacja tego obrońcy – w zakresie omawianych zarzutów sprowadza się do zapewniania, że dowody dla oskarżonego korzystne, tj. wyjaśnienia samego oskarżonego są bardziej wiarygodne, aniżeli pozostałe dowody, dla osoby oskarżonego niekorzystne, a tym samym, że samo zdarzenia miało inny, aniżeli ustalony przez sąd pierwszej instancji przebieg. W ocenie Sądu Apelacyjnego prezentowana przez obrońcę oskarżonego krytyka orzeczenia sądu pierwszej instancji, jako zupełnie dowolna i oderwana od okoliczności dowodowych, nie mogła zostać uwzględniona przez sąd odwoławczy. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, apelacja obrońcy stanowi przejaw własnej interpretacji okoliczności sprawy, pomijającej niekorzystne dla oskarżonego elementy, co nie może być wystarczające dla skutecznego podważenia ustaleń dokonanych przez sądmeriti. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, ustalenia i wnioski wysnute przez sąd pierwszej instancji opierały się na logicznej analizie całokształtu materiału dowodowego i nie przekroczyły granic zakreślonych wart. 7 k.p.k.
Niewątpliwie rację ma obrońca oskarżonegoB. P., że jedynym dowodem wskazującym bezpośrednio na udział w przestępstwieB. P.są wyjaśnienia współoskarżonegoS. B. (1). Nie można jednak podzielić argumentacji obrońcy podnoszącego, że wyjaśnienia oskarżonychP. D.iR. T.nie mają znaczenia. Z ustaleń sądu pierwszej instancji (m.in. w oparciu o wyjaśnieniaP. D.iR. T.) wynika, że poszukiwali oni kupca na przemyconą do Polski kokainę i w tym celu spotkali się z oskarżonymS. B. (1).S. B. (1)z kolei skontaktował się w tym celu zB. P.i już razem sfinalizowali transakcję. Wbrew twierdzeniom obrońcy, wymowa omawianych depozycji jest jednoznaczna – sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie uznał, że relacje wskazanych osób, tj.P. D.,R. T.iS.B.są spójne, logiczne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą logiczną całość. Obrońca oskarżonego zdaje się zapominać, że przedmiotem transakcji była cały czas ta sama porcja kokainy i obrót nią dokonywał się na kolejnych etapach przed ostatecznym przekazaniem jej bezpośrednim konsumentom. Nie można zatem twierdzić, że relacjeS. B. (1)są w tym zakresie gołosłowne. Podnoszona przez obrońcę oskarżonegoB. P.okoliczność, żeP. D.iR. T.nie widzieli bezpośrednioB. P.– w świetle całości materiału dowodowego oraz jego wymowy - nie może stanowić podstawy dla zasadnego kwestionowania prawidłowości oceny depozycjiS. B. (1)i przyznanego im przez sądmeritiwaloru wiarygodności. Tak samo należy ocenić rzekome wątpliwości odnośnie przewozu narkotyków na Słowację – okoliczności te wynikają z depozycjiS. B. (1)(samS. B. (1)na Słowację wprawdzie nie pojechał, pojechali tam oskarżonyB. P.i nieznanyS. B. (1), nieustalony mężczyzna). W ocenie Sądu Apelacyjnego brak jest powodów, dla których miałoby to wyglądać inaczej, aniżeli przedstawił toS. B. (1); jest to najbardziej logiczna i prawdopodobna wersja, a wątpliwości obrońcy w tym zakresie stanowią przejaw nieuzasadnionej spekulacji.
Reasumując powyższe rozważania odnośnie podniesionych w omawianych apelacja zarzutów, Sąd Apelacyjny nie dostrzega w tym zakresie uchybień w rozumowaniu sądu pierwszej instancji. Krytyka odwoławcza nie może sprowadzać się jedynie do gołosłownego zapewniania – tak jak w przedmiotowych apelacjach - że obciążające apelujących oskarżonych depozycje są niewiarygodnym materiałem dowodowym, natomiast wiarygodnymi są wersje samych oskarżonych tj.S. K.,A. D.,B. P.czyŁ. R., zaprzeczających lub minimalizujących swój udziałowi w popełnieniu przypisanych im przestępstw. Jak zostało zaznaczone we wcześniejszym fragmencie niniejszego uzasadnienia, swobodna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest prawem sądu pierwszej instancji i o ile ocena ta została dokonana zgodnie z regułami określonymi wart. 7 k.p.k., pozostaje ona pod ochroną tego przepisu. W ocenie Sądu Apelacyjnego, sądmeritinie przekroczył w niniejszej sprawie granic swobodnej oceny dowodów.
Sąd Apelacyjny nie podzielił podniesionego w apelacji obrońcy oskarżonegoS. K.zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. W ocenie Sądu Apelacyjnego argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu apelacji nie mogła doprowadzić do postulowanej w środku zaskarżenia zmiany wyroku, poprzez złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności oraz warunkowe zawieszenie jej wykonania. Niewspółmierność kary jest pojęciem ocennym.Art. 438 pkt 4 kpkmówi o
    niewspółmierności rażącej, a więc chodzić tu musi o dysproporcję znaczną, bijącą wręcz w oczy, a nie o ewentualne drobne różnice w ocenach sądów pierwszej i drugiej instancji. W ramach tej przyczyny odwoławczej nie jest możliwe dokonywanie dowolnej korekty orzeczenia w każdej sytuacji, w której sąd odwoławczy dochodzi do wniosku, że karę należałoby ukształtować nieco odmiennie. W ramach tej przyczyny odwoławczej chodzi o różnice ocen o charakterze zasadniczym. Zawarte wart. 438 pkt 4 k.p.k.określenie "niewspółmierność" oznacza "brak proporcji", czy "odpowiedniości pomiędzy czymś a czymś". Chodzi zatem o ocenę zachowania przez sąd pierwszej instancji proporcji pomiędzy wymiarem kary, a okolicznościami, które miały wpływ na to rozstrzygnięcie. Innymi słowy, rażąca niewspółmierność kary występuje wówczas, gdy sąd pierwszej instancji w jaskrawy sposób nie skoreluje wymierzonej kary z okolicznościami mającymi wpływ na taki a nie inny wymiar kary. Na gruncieart. 438 pkt 4 k.p.k.nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach, co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (tak przykładowo SA w Łodzi II Aka 264/13, LEX 1425460, SA we Wrocławiu II Aka 101/15, LEX 1747308; podobnej treści poglądy były wielokrotnie prezentowane w orzecznictwie sądów i praktyka orzecznicza jest w tym zakresie ugruntowana). Sąd Apelacyjny nie dopatruje się w karze orzeczonej wobecS. K.(czy to karach jednostkowych czy też karze łącznej) cech rażącej surowości, co mogłoby uzasadniać dokonanie ewentualnych zmian w treści wyroku. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił i ocenił okoliczność mające wpływ na taki, a nie inny wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonegoS. K..
Sąd Apelacyjny nie podzielił również zarzutu oraz argumentacji obrońcy oskarżonegoŁ. R.odnośnie czynu z pkt XXXI (posiadanie 0,47 g marihuany, art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Sąd Apelacyjny zwraca uwagę, że możliwość umorzenia postępowania w oparciu o przepis art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomania jest możliwością, a nie obowiązkiem sądu (wspomniany przepis wprowadza fakultatywną możliwość umorzenia postępowania). Przepis art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, na który powołuje się obrońca oskarżonego stanowi, że takie przesłanki, jak nieznaczna ilość substancji odurzającej oraz przeznaczenie jej na własny użytek nie są wystarczającymi do umorzenia postępowania; postępowanie może zostać umorzone ponadto tylko w razie stwierdzenia, że orzeczenie kary wobec sprawcy byłoby niecelowe z uwagi na okoliczności czynu oraz stopień społecznej jego szkodliwości. Sądowi Apelacyjnemu nie umknęła również ta okoliczność, że za wskazany czyn sąd pierwszej instancji wymierzył oskarżonemuŁ. R.karę grzywny w wymiarze 50 stawek po 10 zł każda stawka (co można uznać za karę wręcz symboliczną), a w procesie wymiaru łącznej kary grzywny, odnośnie tejże jednostkowej kary grzywny, sąd zastosował dobrodziejstwo pełnej absorpcji.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, Sąd orzekł zgodnie z obowiązującymi przepisami, zasądzając stosowne wynagrodzenie na rzecz obrońcy.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.