Sąd Okręgowy w Słupsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 136/17
Data wyroku: 2018-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Banaś
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 24 kc i 448 kc oraz 417 kc

Sygn. I C 136/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 czerwca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Słupsku I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSO Małgorzata Banaś

Protokolant:

sekretarz sądowy Małgorzata Bugiel

po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. w Słupsku
na rozprawie
sprawy z powództwaW. C.
przeciwko Skarbowi Państwa – Aresztowi Śledczemu wS.
o zadośćuczynienie

1
oddala powództwo;

2
nie obciąża powoda kosztami procesu.

Na oryginale właściwy podpis.
Sygn. akt I C 136/17

UZASADNIENIE
PowódW. C.w pozwie wniesionym do Sądu Okręgowego w Słupsku domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Areszt Śledczy wS.na swoją rzecz kwoty 120.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych wskutek bezprawnego działania pozwanego, polegającego na nie zapewnieniu mu właściwych warunków bytowych odbywania kary pozbawienia wolności, w szczególności poprzez utrudnianie mu kontaktów osobistych z żoną i matką oraz obrońcą, a także niezapewnienie odpowiedniej opieki medycznej i psychologicznej. Powód zarzucił też, że podczas pobytu w areszcie śledczym był niewłaściwie żywiony, bowiem wyżywienie jakie otrzymywał nie spełniało podstawowych standardów, często nie nadawało się do spożycia. Narażono go na przebywanie z członkami subkultury więziennej, co doprowadzało do konfliktów i braku swobody w celi mieszkalnej.
W konkluzji powyższego powód wywodził, że pozwany nie zapewnił mu humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, czym bezprawnie naruszył jego dobra osobiste w postaci godności i prywatności.
Na rozprawie w dniu 9 lutego 2018 roku powód sprecyzował, że dochodzi zadośćuczynienia za okres od 14 do 21 czerwca 2016 roku oraz od września 2016 roku nadal. Areszt Śledczy wS.powód opuścił w kwietniu 2018 roku na skutek przetransportowania do Zakładu Karnego weW..
Pozwany Skarb Państwa reprezentowany przez Areszt Śledczy wS.zastępowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o oddalenie powództwa w całości.
W uzasadnieniu swojego stanowiska wywodził, że powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności Skarby Państwa. Podniósł, że realizował w zakresie odbywania kary przez powoda obowiązujące przepisy i zapewniono mu warunki izolacji penitencjarnej zgodne z obowiązującymi przepisami, w tym godziwe warunki bytowe, a także pełną realizację uprawnień wynikających zkodeksu karnego wykonawczego, jak i wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych. Podkreślał, że fakt niezadowolenia powoda z obowiązujących norm nie może być podstawą do przypisywania za to odpowiedzialności pozwanemu.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PowódW. C.w trakcie pobytu w Areszcie Śledczym wS., był osadzony w następujący celach:
a) w dniach od 14 czerwca 2016 r. do 21 czerwca 2016 r. - celamieszkalna nr (...)w oddziale IV;
b) w dniach od 22 września 2016 r. do 6 października 2016 r.- celamieszkalna nr (...)w oddziale II;
c) w dniach od 27 października 2016 r. do 21 listopada 2016 r. - celamieszkalna nr (...)w oddziale III;
d) w dniach od 21 listopada 2016 r. do 7 lutego 2017 r. - celamieszkalna nr (...)w oddziale II;
e) w dniach od 7 lutego 2017 r. do dnia sporządzenia powództwa - celamieszkalna nr (...)w oddziale IV.
Powód nie przebywał w warunkach przeludnienia.
Powodowi były udzielane widzenia w dniach:

a
15 czerwca 2016 r., 19 czerwca 2016 r.

b
18 września 2016 r., 21 września 2016 r., 28 września 2016 r., - tego dnia powód wykorzystał dodatkowe widzenie w oparciu o nagrodę udzieloną mu przez Dyrektora Aresztu Śledczego wS.w dniu 7 września 2016r.

c
2 października 2016 r., 30 października 2016 r.

d
2 listopada 2016 r., 6 listopada 2016 r., 9 listopada 2016 r. - tego dnia powód wykorzystał dodatkowe widzenie w oparciu o nagrodę udzieloną mu przez Dyrektora Aresztu Śledczego wS., w dniu 3 listopada 2016 r., 16 listopada 2016 r. - tego dnia powód wykorzystał dodatkowe widzenie w oparciu o nagrodę udzieloną mu przez Dyrektora Aresztu Śledczego wS., w dniu 15 listopada 2016 r.

e
4 grudnia 2016r., 11 grudnia 2016 r., 14 grudnia 2016 r. - tego dnia powód wykorzystał dodatkowe widzenie w oparciu o nagrodę udzieloną mu przez Dyrektora Aresztu Śledczego wS., w dniu 13 grudnia 2016 r., 8 grudnia 2016 r. - tego dnia powód wykorzystał dodatkowe widzenie w oparciu o nagrodę udzieloną mu przez Dyrektora Aresztu Śledczego wS., w dniu 20 grudnia 2016 r.

f
1 stycznia 2017 r., 11 stycznia 2017 r., 22 stycznia 2017 r. - tego dnia powód wykorzystał dodatkowe widzenie w oparciu o nagrodę udzieloną mu przez Dyrektora Aresztu Śledczego wS., w dniu 17 stycznia 2017r

g
5 lutego 2017r., 12 lutego 2017r., 19 lutego 2017 r. - tego dnia powód wykorzystał dodatkowe widzenie w oparciu o nagrodę udzieloną mu przez Dyrektora Aresztu Śledczego wS., w dniu 6 lutego 2017 r.;

h
1 marca 2017 r., 12 marca 2017 r.

i
2 kwietnia 2017r., 12 kwietnia 2017 r., 19 kwietnia 2017 r. - tego dnia powód wykorzystał dodatkowe widzenie w oparciu o nagrodę udzieloną mu przez Dyrektora Aresztu Śledczego wS., w dniu 10 kwietnia 2017 r.

j
3 maja 2017r.

dowód: przeglądarka historii widzeń, nagród i ulg k. 48-49.,
Żadna z osób bliskich powodowi nie kierowała skarg w przedmiocie niewłaściwego sposobu kontrolowania ich i utrudniania widzeń z powodem do jakiekolwiek organu wykonywania postępowania wykonawczego. lub innej instytucji
dowód; zeznań świadkaM. M.k. 151, świadkaR. C.k. 151v-152, świadkaA. C.k. 274.
Posiłki dla osób osadzonych w Areszcie Śledczym wS.przygotowywane są w oparciu o jadłospisy układane przez funkcjonariuszy posiadających odpowiednie wykształcenie zawodowe. Jadłospisy zatwierdzane są przez kierownika działu kwatermistrzowskiego, personel Ambulatorium z Izbą(...)oraz Dyrektora Aresztu Śledczego wS.. Wszystkie posiłki zawierały wymaganą ilość kalorii, białek, tłuszczów, węglowodanów oraz warzyw. Posiłki dostarczane do pawilonów wydawane były osadzonym zgodnie z naliczoną gramaturą ujętą w jadłospisach pod nadzorem oddziałowego i wychowawcy. Po ugotowaniu umieszczane są one w specjalnych termosach, które chronią je przed utratą ciepła. Dodatkowo, przed wydaniem posiłków, funkcjonariusz pełniący służbę na stanowisku szefa kuchni, dokonuje pomiaru temperatury gotowych potraw, a jej wartość odnotowywana jest w karcie kontroli przechowywania potraw w termosach. Osadzeni mogą codziennie u oddziałowego zapoznać się z gramaturą oraz składem poszczególnych posiłków. W każdym pomieszczeniu prowiantowym znajduje się waga, w razie wątpliwości co do prawidłowej ilości otrzymanej porcji, skazany może zwrócić się do oddziałowego z prośbą o zważenie danej porcji. Wszystkie posiłki przed wydaniem do pawilonów dla osadzonych są codzienne badane pod względem organoleptycznym i kalorycznym przez dyżurnego lekarza, co potwierdzane jest jego podpisem w jadłospisach.
Posiłki pobierane są z kuchni przez przeszkolonych osadzonych, którzy Pod nadzorem funkcjonariuszy działu ochrony Aresztu Śledczego wS., wydają poszczególne porcje do cel mieszkalnych.
dowód; zeznania świadkaM. M. (2)k. 151.
Powód nigdy nie informował administracji o jakichkolwiek konfliktach ze skazanymi należącymi do podkultury przestępczej, jak i innymi współosadzonymi. Nie był też nigdy poszkodowany w zdarzeniu nadzwyczajnym. Nikt nie drwił z nazwiska skazanego ani nie używał wobec niego słów uznawanych za obelżywe. Skazany nigdy nie zgłaszał żadnych takich problemów. W zakładzie Karnym wC.nie występuje zjawisko faworyzowania więźniów w zależności od przynależenia do subkultury.
dowód: zeznania świadkaR. C.k. 152.
W okresie objętym powództwem osadzony był pięciokrotnie konsultowany przez psychologa działu penitencjarnego Aresztu Śledczego wS., w dniach:

a
14 czerwca 2016r., kiedy to stan psychiczny powoda nie budził zastrzeżeń;

b
17 listopada 2016 r., kiedy to kontrola stanu psychicznego miał miejsce na wniosek wychowawcy działu penitencjarnego Aresztu Śledczego wS., wówczas stan psychiczny osadzonego nie budził zastrzeżeń;

c
13 grudnia 2016r., kiedy to powód samodzielnie zgłosił chęć konsultacji psychologicznej, wówczas stan psychiczny powoda był w normie;

d
4 marca 2017r., kiedy powód nie zgłaszał spraw wymagających interwencji psychologa;

e
21 kwietnia 2017r., kiedy to powód samodzielnie zgłosił chęć konsultacji psychologicznej, wówczas stan psychiczny skazanego utrzymywał się na stabilnym poziomie, potrzeby ingerencji nie zgłaszał.

dowód; zeznania świadkaM. S.k. 153, wydruk rozmowy psychologicznej z systemuN..NET przeprowadzonej powodem k. 50-54.
Powód poddawany był działaniom wspierającym przez wychowawców działu penitencjarnego Aresztu ŚledczegoS., m. in. w dniach: 17 listopada 2016 r., 18 listopada 2016 r., 14 grudnia 2016 r., 5 stycznia 2017 r., 23 stycznia 2017 r. oraz 13 marca 2017r.
dowód; zeznania świadkaR. C.k. 152, wydruk notatki osobo- poznawczej k. 55-60
W czasie odbywania kary pozbawienia wolności powód miał zapewniony dostęp do służby zdrowia.
dowód: kserokopia książeczki zdrowia powoda k. 161-195, zeznania świadkaO. S.-A.k. 152v.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejprzyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Obowiązek ten powinien być realizowany przez władze publiczne przede wszystkim tam, gdzie Państwo działa w ramach imperium realizując swoje zadania represyjne, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia praw człowieka i jego godności, niż to wynika z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka represji.
Wymóg zapewnienia przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów nowożytnego państwa prawa, znajdującym wyraz w normach prawa międzynarodowego. Stanowi o tym wprost art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę Międzynarodowego Paktu Praw Osobistych i Publicznych z dnia 19 grudnia 1966 roku(Dz. U. z 1977 roku, Nr 38, poz. 167 i 169)głoszący, że każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka. Także art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 grudnia 1950 roku, ratyfikowanej przez Polskę w 1993 roku(Dz. U. z 1993 roku, Nr 61, poz. 284 ze zm.)stanowiący, że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, wprowadza obowiązek władzy publicznej zapewnienia osobom osadzonym w zakładach karnych godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, nienaruszających godności ludzkiej. Łączy się z tym wynikający z art. 8 ust. 1 Konwencji nakaz poszanowania życia prywatnego obywateli i ich prawa do intymności, co w odniesieniu do osób osadzonych w zakładach karnych oznacza obowiązek zapewnienia takich warunków bytowych i sanitarnych, w których godność ludzka i prawo do intymności nie doznają istotnego uszczerbku.
Odpowiednikami powyższych norm prawa międzynarodowego sąart. 40, 41 ust. 4 i 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejwprowadzające wyżej wskazane zasady na grunt prawa polskiego.
Należy zatem stwierdzić, że odbywanie kary pozbawienia wolności w przeludnionych celach, z nieoddzieloną toaletą i węzłem sanitarnym z niewystarczającą ilością łóżek i nieodpowiednią wentylacją może stanowić przejaw poniżającego traktowania, prowadzącego do naruszenia godności osób pozbawionych wolności. Na gruncie prawa polskiego może uzasadniać żądanie zasądzenia zadośćuczynienia na podstawieart. 24w zw. zart. 448 k.c.jako naruszające dobra osobiste skazanego: godność i prawo do intymności(uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2007 roku, sygn. akt V CSK(...)).
Zgodnie zart. 24 § 1 k.c., ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.
Przesłanką konieczną do udzielenia ochrony na podstawieart. 24 § 1 k.c.jest bezprawność działania naruszającego dobra osobiste.
Z cytowanego przepisu wynika domniemanie bezprawności, a co za tym idzie na pokrzywdzonym spoczywa jedynie obowiązek wykazania, że konkretne dobro osobiste zostało naruszone, zaś sprawca naruszenia chcący uwolnić się od odpowiedzialności musi wykazać okoliczności wyłączające bezprawność jego zachowania.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności w okresie objętym pozwem.
Przed przystąpieniem do szczegółowych rozważań należy zaznaczyć, iż powód przebywał w pozwanej jednostce penitencjarnej, która spełniała funkcję represyjną jako odpłata za dokonane przestępstwo i pewna wynikająca z niej dolegliwość dla skazanego stanowiła istotę tej kary. Aby można było mówić o odczuwaniu dyskomfortu przez skazanego, odbywanie kary musi być bardziej uciążliwe od sposobu życia osób pozostających na wolności. Powód zdaje się pomijać, iż odczuwanie dolegliwości, nawet znacznych rozmiarów, w przypadku izolacji jako kary, nie ogranicza się li tylko do braku możliwości jej opuszczenia.
Dokonując oceny warunków pobytu powoda w pozwanej jednostce penitencjarnej, trzeba mieć na względzie realia polskie. Podkreślić należy, że państwo Polskie nie ma funduszy, by zapewnić skazanym warunki bytowe odpowiadające standardom obowiązującym w zamożniejszych państwach Europy.
Przechodząc do bardziej szczegółowych rozważań, w pierwszej kolejności należy odnieść się do podnoszonego przez powoda zarzutu przeludnienia.
Zgodnie zart. 110 § 2zd. pierwszekodeksu karnego wykonawczego, powierzchnia w celi mieszkalnej, przypadająca na skazanego, powinna wynosić nie mniej niż 3 m2. Standardy te przez stronę pozwaną były zachowane. Twierdzeń tych powód nie zdołał skutecznie podważyć. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika też, że w czasie odbywania kary w Areszcie Śledczym powód miał zapewnione właściwe warunki socjalno – bytowe
W ocenie Sądu powód nie udowodnił, aby warunki jego osadzenia nie odpowiadały wymogomart. 110 § 2 kkww zakresie, w jakim przepis ten zobowiązuje do wyposażenia cel w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający osadzonemu odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i stosowną do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych, a także oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy.
Niezasadne okazały się także zarzuty, sprowadzające się do kwestionowania jakości przygotowywanych dla osadzonych przez pozwaną jednostkę penitencjarną posiłków. Strona pozwana wykazała, że posiłki dostarczane są na pawilony w specjalistycznych termosach, chroniących przed ubytkiem temperatury. Jakość tych posiłków sprawdzana jest przez dyżurnego lekarza. Nie przeczą temu zeznania świadkaS. J.czyM. G., które w zakresie jakim dotyczyły żywienia były przejaskrawione i przerysowane i jako takie zdaniem Sądu niewiarygodne.
Jako, że powód został zakwalifikowany do odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym typu zamkniętego, zgodnie z treściąart. 90 pkt 6 Kodeksu karnego wykonawczego, w okresie objętym powództwem skazany mógł korzystać z dwóch widzeń w miesiącu, a za zgodą dyrektora zakładu karnego, wykorzystać je jednorazowo. Zestawienie częstotliwości widzeń powoda z rodziną dowodzi, iż bezzasadnym jest twierdzenie powoda, iż strona pozwana utrudniała mu kontakt z osobami bliskimi. Co więcej, powód mógł dodatkowo utrzymywać kontakt z bliskimi za pośrednictwem korespondencji, paczek oraz przekazów pieniężnych, tj. zgodnie z treściąart. 105 § Kodeksu karnego wykonawczego, co jak wynika z zeznań jego żonyA. C. (2)czynił. .
Powód nie wykazał także aby w celach dochodziło do sytuacji konfliktowych bądź aktów przemocy oraz, by w inny sposób naruszane było jego prawo do swobodnego korzystania z celi. Wręcz przeciwnie powód poddawany był działaniom wspierającym przez wychowawców działu penitencjarnego Aresztu Śledczego wS., i w konsekwencji umieszczony w celi dwuosobowej z osobą odpowiednio dobraną by zapewnić mu bezpieczeństwo, bowiem to on był osobą konfliktową i doprowadzał do sytuacji gdy inni osadzeni okazywali mu swoja niechęć.
Nie zasługiwało na podzielenie stanowisko powoda, z którego miało wynikać, iż jednym z przejawów naruszenia jego godności było nieadekwatne zachowanie funkcjonariuszy pozwanej jednostki penitencjarnej względem osoby powoda.
W orzeczeniu z dnia 17 grudnia 1996 r.,(I CKU(...), OSNC 1997, nr 6-7, poz. 76 z glosą A. Zielińskiego, Pal. 1998, nr 1-2, s. 204 i nast.)., Sąd Najwyższy stwierdził zaś, iż rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227) spoczywa na stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).
Wyjaśniwszy powyżej zasady dowodowe rządzące niniejszym procesem po pierwsze, dojść należy do wniosku, iż powód w sprawie tejnie zaoferował takich dowodów, który potwierdzałby jego zarzuty zawarte w pozwie. Samo niezadowolenia powoda z warunków odbywania kary izolacji, podobnie jego najbliższych ze sposobu i częstotliwości realizowanych spotkań z nim, nie może stanowić o zasadności zgłoszonego powództwa.
Na koniecpodkreślenia wymaga, że powód naruszając porządek prawny miał zapewne świadomość, że za popełnione przestępstwo zostanie mu wymierzona kara, a to z kolei spowoduje odizolowanie, ograniczenia i konieczność przebywania na znacznie mniejszych powierzchniach niż na wolności.Państwo w miarę swoich możliwości finansowych realizuje obowiązki humanitarnego wykonywania kary pozbawienia wolności m.in. poprzez nieodpłatne dostarczenie cel więziennych o określonym standardzie, wyżywienia, stworzenie osadzonym możliwości podejmowania nauki i spędzania wolnego czasu w placówkach penitencjarnych, jednakże nie można oczekiwać, że przeznaczy wszystkie posiadane środki na ten właśnie cel. Prawomocnie orzeczona kara bezwzględnego pozbawienia wolności, jak i warunki jej odbywania, są naturalną konsekwencją przestępczej przeszłości skazanego, stanowiąc element polityki karnej w postaci prewencji indywidualnej (odstraszającej sankcji za popełnienie czynu zabronionego). Natomiast odbywanie kary pozbawienia wolności jest w sposób immanentny związane z licznymi ograniczeniami niedogodnościami, w tym również z zakresem dostępu do oczekiwanych czy ulubionych produktów żywnościowych, a obowiązkiem Skarbu Państwa – jako podmiotu odpowiedzialnego w ramach tzw. imperium za realizację polityki penitencjarnej - jest jedynie zapewnienie osadzonym ustawowo określonych standardów (por. wyrok SA w Łodzi z dnia 6 marca 2013r.(...)).
Wobec powyższego na podstawieart. 24 k.c.w związku zart. 448 k.c.iart. 444 § 2 k.c.Sąd oddalił powództwo (punkt 1 sentencji wyroku).
O kosztach orzeczono na podstawieart. 108 k.p.c.i102 k.p.c.
Zgodnie z treściąart.102 k.p.c.w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów lub nie obciążyć jej w ogóle kosztami. Natomiast wedługart.98 §1 k.p.c.strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. A zatem decydujące znaczenie dla obowiązku zwrotu kosztów procesu ma jego wynik, zaś wyjątek od powyższej ogólnej zasady przewidujeart.102 k.p.c., który pozwala w szczególnie uzasadnionych wypadkach na zasądzenie od strony przegrywającej tylko część kosztów lub nie obciążanie jej w ogóle kosztami, przy czym przepis ten nie może być rozszerzająco wykładany i wyklucza uogólnianie, a może być stosowany w zależności od konkretnego przypadku.
Do kręgu okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 102 należy zaliczyć zarówno fakty związane z samym przebiegiem procesu (dążenie do szybkiego zakończenia procesu, do szybkiego wyjaśnienia wszystkich istotnych faktów), jak i fakty leżące na zewnątrz procesu zwłaszcza dotyczące stanu majątkowego czy sytuacji życiowej. Okoliczności te powinny być oceniane z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego
    (por. postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1974r., sygn. IICZ(...), LEX nr(...)).
Powód postanowieniem Sądu wydanym w niniejszej sprawie w dniu 31 maja 2017 roku. został zwolniony od opłaty stosunkowej od pozwu w całości. Powód nadal odbywa karę pozbawienia wolności, ciążą na nim zobowiązania alimentacyjne względem małoletnich dzieci. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, sytuacja powoda nie uległa zmianie w stosunku do początkowej fazy procesu i nadal zachodzi tego rodzaju szczególny wypadek uzasadniający zastosowanieart.102 k.p.c.
Na oryginale właściwy podpis.
Zarządzenie;

1
odnotować w kontrolce sporządzenie uzasadnienia;

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć:

⚫

⚫

(...)Prokuratorii Generalnej SP zgodnie z wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 19.06.2018r. k. 286,

powodowi w sposób i na adres jak dotychczas k. 285,

2
akta przedłożyć z wpływem lub za 21 dni

S., dnia 31 lipca 2018 roku Sędzia