Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 67/18
Data wyroku: 2018-04-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Kimel
Słowa kluczowe: Emerytura wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z fus

Sygn. aktVIII U 67/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 kwietnia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSR del. Magdalena Kimel

Protokolant:

Justyna Jarzombek

po rozpoznaniu w dniu28 marca 2018 r. w Gliwicach
sprawyJ. K. (1)(K.)
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
oprawo do emerytury
na skutek odwołaniaJ. K. (1)
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
z dnia22 listopada 2017  r.nr(...)

1
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemuJ. K. (1)prawo do emerytury od dnia 1 listopada 2017r.

2
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.na rzecz ubezpieczonego kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

(-) SSR del. Magdalena Kimel
Sygn. akt VIII U 67/18

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 22 listopada 2017 r., znak: ENS/20/048138067, organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.na podstawieart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zw. z§4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, odmówił ubezpieczonemuJ. K. (1)prawa do emerytury w obniżonym wieku, bowiem na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił on wymaganego 15 letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że nie uwzględnił ubezpieczonemu do pracy w szczególnych warunkach zatrudnienia w okresach od 1 lipca 1975 r. do 31 sierpnia 1997 r. na stanowisku „elektromechanik” oraz od 1 września 1997 r. do 31 grudnia 1998 r. na stanowisku „elektromonter taboru szynowego”, ponieważ wymienione stanowiska nie figurują w wykazie A, dział XIV poz. 16 załącznika do Zarządzenia nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 r. – wskazanym przez zakład pracy w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 24 października 2017 r.
Z powyższą decyzją nie zgodził się ubezpieczony. Podniósł, że wskazana przez organ rentowy poz. 16 stanowi o pracach wykonywanych w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych, co jest w pełni tożsame z treścią powołanego świadectwa pracy z dnia 24 października 2017 r. bowiem w jego treści wprost wskazano zakres prac na stanowisku elektromechanika oraz elektromontera taboru szynowego, będących pracami tożsamymi i spełniającymi przesłanki zawarte w powołanym zarządzeniu. Ubezpieczony dodał, że przez cały okres pracy w(...) Sp. z o.o.wykonywał prace przy lokomotywach spalinowych, w tym w szczególności przy akumulatorach, latarkach i kanałach rewizyjnych, co narażało go na dodatkowe czynniki zewnętrzne szkodliwe dla zdrowia. Ubezpieczony podniósł również, że organ rentowy powinien mieć przede wszystkim na uwadzeRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, gdzie w wykazie A dziale XIV poz. 16 wskazano, że pracami w szczególnych warunkach są prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
UbezpieczonyJ. K. (1)urodził się (...)W dniu (...) ukończył 60 rokżycia. Nie jest członkiem OFE.
W dniu 20 czerwca 1975 r. w ramach umowy o naukę zawodu ukończył(...) Szkołę Zawodowądla PracującychHuty (...)wG.w zawodzie elektromechanika.
Od 1 lipca 1975 r. do 31 marca 2000 r. wHucie (...) SApoczątkowo jako elektromechanik, a od 1 września 1997 r. jako elektromonter taboru szynowego;
Ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999 r. legitymuje się okresem składkowym i nieskładkowym w wymiarze 26 lat, 4 miesięcy i 4 dni.
Ubezpieczony otrzymał świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w dniu 24 października 2017 r. Z jego treści wynika, że ubezpieczony w okresach od 1 lipca 1975 r. do 31 sierpnia 1997 r. i od 1 września 1997 r. do 1 stycznia 1999 r. stale i w pełnym wymiarze wykonywał prace elektromechanika oraz elektromontera taboru szynowego. Pracodawca wskazał, że były to prace wymienione w wykazie A dziale XIV, poz. 16 – prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych- załącznika nr 3 Ministerstwa Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.
Ubezpieczony pracował w wydziale kolejowym, który sprowadzał surówkę, stal lub złom. Lokomotywy z tego wydziału przewoziły te materiały do huty, aby zapewnić ciągłość ruchu wytopu pieca. W wydziale tym zatrudnieni byli m.in. elektromechanicy, elektromonterzy, pracownicy zabezpieczenia ruchu kolejowego, maszyniści przetokowi, ustawiacze, rewidenci, dysponenci, spawacze, nastawnicy, mechanicy maszyn i urządzeń przemysłowych, wagowi. Do obowiązków ubezpieczonego należały przeglądy, konserwacje, remonty i naprawy lokomotyw, żurawi kolejowych; naprawa i przegląd suwnic; naprawa, remonty i wymiana spawarek elektrycznych; naprawa rozjazdów kolejowych; naprawa i konserwacja oświetlenia zwrotnic kolejowych; naprawa semaforów; przegląd i naprawa akumulatorów kwasowych i zasadowych.
Przegląd akumulatorów polegał na sprawdzeniu stanu gęstości elektrolitów i ich ewentualnym uzupełnieniu. W każdej lokomotywie znajdowało się kilkanaście akumulatorów. Czynności te polegały na tym, że gdy lokomotywa wjechała na kanał remontowy, elektromechanik wspinał się na wysokość około 1,5 m i wyciągał akumulator, który znajdował się w środku lokomotywy. Następnie odkręcał korki wentylacyjne i sprawdzał stan elektrolitów. Naprawa akumulatorów polegała na wycinaniu cel z akumulatora, włożeniu dobrej celi, zalutowaniu i sformatowaniu. Ubezpieczony brał udział w rozdrabnianiu kwasu lub wodorotlenku potasu, a następnie ładowaniu akumulatora. Naprawa i formatowanie akumulatorów następowała w akumulatorowni, a przegląd akumulatorów przed lub na kanale remontowym, w zależności od tego gdzie było wolne miejsce. Akumulatory zasadowe do lamp konduktorskich były ładowane w akumulatorowni każdego dnia. Naprawa akumulatorów z lokomotywy nie następowała codziennie, lecz około 7-8 razy w miesiącu. Ubezpieczony zazwyczaj pracował w akumulatorowni około 4 godzin dziennie, chociaż zdarzało się, że pracował w ten sposób nawet 7 godzin. W trakcie ładowania akumulatorów, ubezpieczony robił przegląd lokomotywy.
Przegląd lokomotywy dokonywany był codziennie i odbywał się na kanale remontowym. W tym celu wydmuchiwano sprężonym powietrzem wszelkie zanieczyszczenia z silnika, po czym odłączano silnik, szpikowano i żłobkowano kolektory, wymieniano szczotki. Sprawdzano także czy nie ma przepalonych żarówek czy zwarć. W kanale wykonywano prace związane z konserwacją, naprawą czy wymianą silników trakcyjnych. Kanały remontowe znajdowały się zarówno na hali, jak i poza nią. Na jedynym kanale mieściła się jedna lokomotywa. Ponadto w kanale zajmowano się także zabudowaniem i wybudowaniem klap do silników, a także naprawą skrzynek połączeniowych silników trakcyjnych. W tym celu ubezpieczony izolował silnik lakierem izolacyjnym. Ponadto odlutowywał, dorabiał i ponownie dolutowywał końcówki silników trakcyjnych. W kanale remontowym ubezpieczony dokonywał także naprawy żurawi kolejowych. Przedsiębiorstwo, które go zatrudniało posiadało trzy takie żurawie. W każdym żurawiu znajdowały się dwa silniki trakcyjne, które znajdowały się na dole. Ich wymiana następowała wyłącznie z kanału. Niezależnie od tego, ubezpieczony wymieniał także wał królewski w żurawiach. Ubezpieczony pracował w kanale przez kilka godzin w ciągu dnia. Gdy było dużo pracy lub mało pracowników spędzał tam nawet około 7 godzin dziennie.
Do obowiązków ubezpieczonego należał także przegląd szafy sterowniczej (w tym celu wchodził do kabiny lokomotywy i sprawdzał stan styczników elektrycznych), silników dmuchaw, silników trakcyjnych oraz prądnicy pomocniczej i głównej, a także zajmował się naprawą prostych usterek. Odwołujący wymieniał także oświetlenie na lokomotywach i hali, zajmował się instalacją kabli elektrycznych, wymieniał żarówki w semaforach, grzałki w rozjazdach, naprawiał oświetlenie zwrotnic, które polegało na wymianie odcinka kabla, wymieniał oprawki do żarówek, dorabiał szkła do zwrotnicy. Ponadto wymieniał soczewki, tabliczki połączeniowe, styczniki i przekaźniki, reflektory, naprawiał szlifierki, obsługiwał i konserwował rozdzielnie od 400 do 1 000 volt oraz oświetlenie szatni centralnej.
Ubezpieczony dokonywał również przeglądu oraz naprawy suwnic.
Opisane prace ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
W dniu 2 listopada 2017 r. ubezpieczony wniósł o przyznanie mu prawa do emerytury w obniżonym wieku.
Zaskarżoną decyzja organu rentowego z dnia 22 listopada 2017 r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury w obniżonym wieku z przyczyn wyżej podanych.
Powyższy stan faktyczny Sądu ustalił w oparciu o akta organu rentowego, akta osobowe ubezpieczonego, zeznania świadkaR. C.złożone na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. (k.28-29); zeznania świadkaK. D.złożone na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. (k.30-31); zeznania świadkaG. J.złożone na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. (k.31-32); zeznania świadkaJ. K. (2)złożone na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. (k.32); zeznania świadkaJ. K. (3)złożone na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. (k.32-34); zeznania ubezpieczonego złożone na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. (k.34-36).
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówR. C.,K. D.,G. J.,J. K. (2)orazJ. K. (3), gdyż przedstawiają one rzeczywisty obraz okoliczności zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania. Zeznania świadków są spójne i wzajemnie się uzupełniają. Świadkowie pracowali razem z ubezpieczonym i posiadają szczegółową wiedzę na temat miejsca i charakteru wykonywanej przez ubezpieczonego pracy. Przedstawili oni w sposób precyzyjny specyfikę wykonywanej przez ubezpieczonego pracy
W konsekwencji, Sąd uznał, że zgromadzone dowody są kompletne i pozwalają na czynienie na ich podstawie ustaleń co do stanu faktycznego, a następnie na rozstrzygnięcie sprawy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że pracodawca w świadectwie pracy wykonywanej w warunkach szczególnych oraz organ rentowy w zaskarżonej decyzji powołał się na przepisy resortowe, tj.: Zarządzenie Ministerstwa Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Zaznaczyć należy, że przepisy te mają jedynie charakter pomocniczy, uzupełniający. Określenie, czy wykonywane czynności, były pracą w warunkach szczególnych, a jeżeli tak to jaką, powinny być oceniane przez normyRozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U.1983.8.43). W związku z tym, dla uznania konkretnego rodzaju lub stanowiska pracy za pracę wykonywaną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze decydujące znaczenie ma to, czy jest to praca wymieniona w w/w rozporządzeniu oraz w wykazach stanowiących załącznik do tego rozporządzenia, natomiast wykazy stanowisk ustalane przez właściwe podmioty w odniesieniu do podległych zakładów pracy mają jedynie charakter techniczny (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2012r., II UK 103/11 oraz z dnia 13 listopada 2008r., II UK 88/08). Jednocześnie wykazy resortowe, mające za zadanie uszczegółowienie wykazu prac zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów, muszą być dostosowane do treści załącznika do wymienionego rozporządzenia. Mają charakter porządkujący, ale nie stanowią aktu normatywnego powszechnie obowiązującego, a więc ich treść nie jest wiążąca przy ustalaniu prawa do wcześniejszej emerytury (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 11 września 2012 r.. sygn. akt: III AUa 1706/11).
Zgodnie zart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U.2017.1383 j.t..) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emeryturyw wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Emerytura przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa – w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem.
W zakresie określenia wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ww. ustawy, rodzajów prac lub stanowisk oraz warunków, na podstawie których ubezpieczonym przysługuje prawo do emerytury art. 32 ust. 4 odsyła do uregulowań wskazanego jużRozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U.1983.8.43 z późn. zm.)
Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym akcie prawnym są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy.
Natomiast jak stanowi § 1, ust 1 i 2 rozporządzenie stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia, zwanych dalej "wykazami".
W myśl § 3 i 4 rozporządzenia, pracownik który wykonywał pracew szczególnych warunkach, wymienione w załączonym do rozporządzenia wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1. osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 60 lat dla mężczyzn
2. ma wymagany 25 letni okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracyw szczególnych warunkach.
Bezspornym w niniejszej sprawie było, iż ubezpieczony legitymuje się na dzień 1 stycznia.1999 r. 25 letnim okresem składkowym i nieskładkowym. Nie jest członkiem OFE.
Okoliczność sporna w przedmiotowej sprawie dotyczyła posiadania przez ubezpieczonego (na dzień 1 stycznia 1999 r.) wymaganego 15 letniego okresu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że ubezpieczony legitymuje się ponad 15 letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych. Do tego okresu zaliczyć należy okres zatrudnienia wHucie (...) SAod 1 lipca 1975 r. do 31 sierpnia 1997 r. i od 1 września 1997 r. do 31 grudnia 1998 r.(tj.: 23 lata i 6 miesięcy).W okresie tym ubezpieczony faktycznie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w wykazie A,dziale VIII, poz. 25 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, tj.: bieżącą konserwację agregatów i urządzeń oraz prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego wynika, że na wydziale, na którym pracował ubezpieczony zatrudnieni byli elektromechanicy, pracownicy zabezpieczenia ruchu kolejowego, maszyniści przetokowi, ustawiacze, rewidenci, dysponenci, spawacze, mechanicy maszyn i urządzeń przemysłowych, elektrycy. Jeden ze świadków, tj.:J. K. (3), który pracował razem z odwołującym otrzymał świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z zaznaczeniem, że wykonywana przez niego praca, była praca wymienioną w wykazie A, dziale VIII, poz. 13 powyższego Rozporządzenia, a więc była to praca zakładowych służb kolejowych bezpośrednio związana z utrzymaniem ruchu pociągów. Ponadto w wydziale, w którym pracował odwołujący, wykonywano także inne prace, w tym prace w akumulatorowniach: opróżnianie, oczyszczanie i wymiana stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych (wykaz A, dział XIV, poz. 13 cyt. Rozporządzenia) oraz prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych (wykaz A, dział XIV, poz. 16).
Z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego jednoznacznie wynika, że odwołujący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace w warunkach szczególnych. Odwołujący w spornym okresie zatrudniony był jako elektromechanik i elektromonter taboru szynowego. Pracował na wydziale kolejowym. Odpowiedzialny był za przegląd, naprawę taboru kolejowego. Do jego obowiązków należała naprawach urządzeń elektrycznych na terenie wydziału. Zajmował się przeglądem, konserwacją, remontem i naprawą lokomotyw, żurawi kolejowych; naprawą i przeglądem suwnic; naprawą rozjazdów kolejowych; naprawą i konserwacja oświetlenia zwrotnic kolejowych; naprawą semaforów; przeglądem i naprawą akumulatorów kwasowych i zasadowych, przeglądem instalacji. Część prac wykonywał w kanale – np. konserwacja silników, a część poza nim – np. przegląd szafy sterowniczej czy obsługa i konserwacja rozdzielni. W razie konieczności pracował również w akumulatorowni, gdzie brał udział naprawianiu akumulatorów. Odwołujący wymieniał także oświetlenie na lokomotywach i hali, zajmował się instalacją kabli elektrycznych, naprawiał oświetlenie zwrotnic, które polegało na wymianie odcinka kabla,. Wymieniał również soczewki, tabliczki połączeniowe, styczniki i przekaźniki, reflektory, naprawiał szlifierki. Odwołujący obsługiwał i konserwował rozdzielnie od 400 do 1 000 volt oraz oświetlenie szatni centralnej.
Ubezpieczony zatem wykonywał prace wymienioną w Dziale XIV – prace różne, wykazu Arozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze pod poz 25jako bieżąca konserwacja agregatów u urządzeń oraz prace budowlano- montażowe i budowlano remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie. Na wydziałach na których ubezpieczony pracował wykonywane były prace wymienione w wykazie (dział VIII poz 13- prace zakładowych służb kolejowych bezpośrednio związane z utrzymaniem ruchu pociągów, dział XIV poz 13, prace w akumulatorowniach: opróżnianie, oczyszczanie i wymiana stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych, poz 12- prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym i atomowodorowym, poz 16 prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych).
Ustalony w sprawie stan faktyczny pozwala na przyjęcie, że ubezpieczony legitymuje się ponad 15 letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych. Pozostałe przesłanki prawa do emerytury nie były kwestionowane i zostały przez odwołującego spełnione.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocyart. 47714§ 2 kpc, zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury od dnia 1 listopada 2017 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym ubezpieczony złożył wniosek.
O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawieart. 98 § 1 kpcw zw. z §9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800), zasądzając od organu rentowego, jako od strony przegrywającej proces, na rzecz ubezpieczonego kwotę 180 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
(-)SSR del. Magdalena Kimel