Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1580/17
Data wyroku: 2018-02-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Najem
Podstawa prawna: art. 18 ustawy o ochronie praw lokatorów

sygnatura akt III Ca 1580/17

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi oddalił powództwo GminyŁ.o zapłatę, wytoczone przeciwkoA. A.,E. A.iB. A.. Sąd doszedł do przekonania, że roszczenie pozostało nieudowodnione, gdyż za okres od 22 grudnia 2012 roku do 21 grudnia 2013 roku powód nie złożył żadnych dowodów potwierdzających zaleganie z zapłatą czynszu, za wcześniejszy okres powód nie wykazał, jakie były warunki umowy najmu łączącej strony, zaś za okres po 21 grudnia 2013 roku powód nie wykazał, aby pozwani korzystali z lokalu bezumownie (wyrok k. 154 – 162).
Strona powodowa wywiodła apelację od powyższego wyroku. Wyrok został zaskarżony w części oddalającej powództwo co do kwoty 1.555,09 zł. Apelujący zaskarżył wyrok w części oddalającej powództwo co do kwoty 1.555,09 zł i zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to:
*art. 233 § 1 K.p.c.poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy i pominięcie faktu, że wysokość dochodzonego roszczenia w zaskarżonej części została udowodniona umową najmu lokalu;
*art. 6 K.c.poprzez jego błędną wykładnię i przerzucenie ciężaru dowodu w zakresie udowodnienia wpłat z tytułu najmu lokalu w okresie od grudnia 2012 roku do grudnia 2013 roku na powoda, podczas gdy powyższą okoliczność powinna udowodnić strona pozwana,
w konsekwencji wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwoty 1.555,09 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia 31 grudnia 2015 roku i odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów postępowania (apelacja k. 166 – 169).

Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja podlegała oddaleniu jako niezasadna. Wywodom apelacji nie sposób jednak odmówić inteligencji; można nawet zaryzykować twierdzenie, że gdyby pozew został przygotowany z podobną starannością i znajomością faktów sprawy, jak apelacja od wyroku Sądu Rejonowego, wynik postępowania mógłby być w tej sprawie odmienny.
Apelujący trafnie bowiem dostrzegł, że wysokość opłat za lokal za okres od 22 grudnia 2012 roku do 21 grudnia 2013 roku wynikała wprost z umowy najmu, wynosząc 106,70 zł miesięcznie. Pomnożona przez ilość miesięcy trwania umowy najmu, wskazana kwota mogłaby w tej sprawie podlegać zasądzeniu. Trafnie też apelujący dostrzegł, że co do zasady powoda obciąża wykazanie okoliczności prawnokształtujących (w tej sprawie były to obowiązek opłaty czynszu i jego wysokość), pozwanych zaś okoliczności niweczących roszczenie (na przykład dokonania zapłaty należności). Gdyby zatem z akt sprawy nie wynikało nic innego, powództwo podlegałoby w części uwzględnieniu, gdyż pozwani nie wykazali w odniesieniu do okresu objętego apelacją żadnej okoliczności niweczącej roszczenie.
Trzeba jednak wskazać, że sąd wydając wyrok bierze pod uwagę wszystkie dowody wprowadzone do postępowania przez strony procesu zgodnie z regułami postępowania cywilnego. Nie ma znaczenia, która ze strona zgłosiła dane dowody i nie ma też znaczenia, czy ostatecznie przemawiają one na korzyść dowodzącego. Może się zdarzyć, że strona zgłosi dowody, które ostatecznie będą przemawiały na jej niekorzyść. W niniejszej zaś sprawie to powód składając pozew powołał się na sporządzoną przez siebie kartotekę finansową. Ze złożonego dokumentu wynika, że obciążenie z poprzedniego roku wynosiło na początku 2014 roku1.211,66zł, z tego należności głównej1144,06zł. Rokiem poprzednim był rok 2013, czyli okres objęty wywiedzioną w tej sprawie apelacją. Zsumowanie zaś miesięcznych opłat należnych powodowi za kolejne okresy w 2012 roku daje kwotę należności1280,40zł. Z zestawienia powyższych kwot jednoznacznie wynika, że wbrew wywodom apelacji strony dokonywały jakichś rozliczeń dotyczących okresu objętego apelacją. Podstawa i wysokość tych rozliczeń pozostają nieznane, z pewnością jednak z dokumentów dostarczonych przez powoda wynika jednoznacznie niemożliwość uwzględnienia powództwa w taki sposób jak chciałby apelujący, skoro z dostarczonych przez niego dokumentów wynika należność mniejsza, niż wskazana w apelacji. Nie było też podstaw do uwzględnienia apelacji w części, stanowiącej kwotę wynikającą z przedstawionej przez powoda kartoteki finansowej. Z powyższego dokumentu wynika bowiem bez wątpliwości jedynie fakt, że strony dokonywały jakichś rozliczeń za okres poprzedzający styczeń 2014 roku. Jeśli już powód w toku sprawy wykazał powyższą okoliczność, powinien również zaoferować sądowi materiał obrazujący owe rozliczenia, co dopiero pozwoliłoby sądowi ocenić, czy były one prawidłowe a przede wszystkim – w jakim zakresie wpłynęły ostatecznie na wysokość należności strony powodowej. Bez takiego materiału nie sposób jest dociec, czy i jaka istotnie była zaległość pozwanych wobec powoda za okres objęty apelacją. Powództwo pozostało nadal nieudowodnione, choć w odniesieniu do zakresu objętego apelacją nie co do zasady, lecz co do wysokości.
Z powyższych przyczyn sąd oddalił apelacją, działając w tym zakresie na podstawieart. 385 K.p.c.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego zapadło na podstawieart. 108 § 1 K.p.c.w związku zart. 98 § 1 K.p.c.Powódka jest stroną, która przegrała postępowanie apelacyjne w całości, gdyż apelacja wywiedziona od wyroku pierwszej instancji została w całości oddalona. Nie wystąpiły w tej sprawie żadne szczególne okoliczności skutkujące nieobciążeniem powódki obowiązkiem kosztów postępowania.
W tej sprawie miarodajne dla obliczenia wysokości kosztów postępowania odwoławczego było Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Zasądzona kwota 450 złotych wynika z § 2 punkt 3 w związku z § 10 ust. 1 punkt 1 wskazanego Rozporządzenia.