Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 688/17
Data wyroku: 2018-02-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lucyna Pradelska-Staniczek

Sygn. akt V .2 Ka 688/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  15 lutego 2018  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Lucyna Pradelska-Staniczek
Protokolant:  Justyna Napiórkowska
w obecności Malwiny Paweli-Szendzielorz  Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku
po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r.
sprawy:

M. K./K./

c.W.iA.

ur. (...)wR.

oskarżonej o przestępstwo zart. 178 a § 1 kk

na skutek apelacji  wniesionej przez prokuratora i obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 9 października 2017r. sygn. akt III K 546/16
I.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że :
-w punkcie 3 podwyższa orzeczony wobec oskarżonej środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych do 5 (pięciu ) lat;
-w punkcie 5 podwyższa orzeczony wobec oskarżonej środek karny w postaci świadczenia pieniężnego do kwoty 7000,00zł (siedem tysięcy złotych);
II.w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy ;
III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataW. G.kwotę420 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
IV.zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 536,60zł (pięćset trzydzieści sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) i obciąża ją opłatą za II instancję w kwocie 120zł (sto dwadzieścia złotych).
SSO Lucyna Pradelska-Staniczek
Sygn. akt V.2 Ka 688/17

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokiem z dnia 9 października 2017r., sygn. akt II K 546/16 uznał oskarżonąM. K.za winną tego, że w dniu 29 stycznia 2016 roku naul. (...)wR.prowadziła w ruchu lądowym pojazd mechaniczny, a to samochód osobowy markiF. (...)onr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości stwierdzonej wynikami badania przeprowadzonego na urządzeniu typu Alkometr A2.0 z wynikami -1 - 1,39 mg/l , II - 1,39 mg/l, III 1,46 mg/l, IV - 1,32 mg/l, tj. czynu zart. 178 a § 1 k.k.i za to na mocyart. 178a § 1 k.k.wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Jednocześnie Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 §1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej oskarżonej kary pozbawienia wolności na okres próby, który wynosi 2 lata.
Tym samym wyrokiem Sąd na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonej zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.
Ponadto na podstawieart. 63 § 4 k.k.Sąd zaliczył oskarżonej na poczet orzeczonego względem niej zakazu prowadzenie pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od 29 stycznia 2016 roku do 9 października 2017 roku.
Natomiast na podstawieart. 43a § 2 k.k.Sąd zasądził od oskarżonej na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 5.000,00 złotych.
Ponadto na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzeSąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokataW. G.kwotę 826,56 złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów obrony oskarżonej świadczonej z urzędu powiększonych o stawkę podatku VAT oraz na zasadzieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę w kwocie 120,00 złotych i wydatki w kwocie 1513,30 złotych.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonej zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżona popełniła zarzucany jej czyn tj. że w dniu 29 stycznia 2016 r. naul. (...)wR.prowadziła w ruchu lądowym pojazd mechaniczny, a to samochód osobowy markiF. (...)onr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości, w sytuacji kiedy to brak jednoznacznych dowodów na potwierdzenie jej winy,
- rażącą niewspółmierność kary do wagi zarzucanego oskarżonej czynu, której wymiar jest zupełnie nieadekwatny.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzuconego jej czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania. Ponadto obrońca oskarżonej wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze, które nie zostały pokryte w całości ani w części.
Apelację od powyższego wyroku wniósł także oskarżyciel publiczny - prokurator zaskarżając powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonej w części dotyczącej orzeczenia o środkach karnych. Powyższemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonych oskarżonej środków karnych w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz świadczenia pieniężnego w wysokości 5.000,00 złotych, a więc w minimalnej wysokości, podczas gdy okoliczności popełnienia zarzucanego oskarżonej czynu, w tym znaczny stopień nietrzeźwości (dwukrotnie 1,39 mg/l oraz 1,46 mg/l i 1,32 mg/l), prowadzenie pojazdu w godzinach popołudniowych, w centrum miasta, w pobliżu wielu zabudowań wskazują, iż wymierzone oskarżonej środki karne są zbyt łagodne, nie spełniają wymogów prewencji szczególnej i ogólnej oraz nie zaspokajają społecznego poczucia sprawiedliwości.
Podnosząc powyższy zarzut oskarżyciel publiczny wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 3 i 5 poprzez orzeczenie wobec oskarżonej środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat oraz świadczenia pieniężnego w kwocie 7.000 złotych, zaś w pozostałym zakresie utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
apelacja obrońcy oskarżonej nie zasługiwała na uwzględnienie, zasadna natomiast okazała się apelacja oskarżyciela publicznego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do pierwszego z zarzutów podniesionego przez obrońcę oskarżonego, należy uznać go za bezzasadny. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku.
Zgodnie z utrwalonym już w tej mierze orzecznictwem zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Stawiając ten zarzut należy wykazać, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji dokonując oceny zebranego materiału dowodowego. Skarżący temu zadaniu nie sprostał. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może bowiem sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien się odwoływać do konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, których miałby dopuścić się Sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego.
Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się Sąd I instancji, a zwłaszcza tylko na wyjaśnieniach oskarżonej, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych.
Dokonując analizy akt niniejszej sprawy należy uznać, iż Sąd Rejonowy dokonał wnikliwej i rzetelnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wskazał Sąd w sposób wyczerpujący, które dowody uznał za wiarygodne, a którym waloru wiarygodności odmówił i z jakich powodów. Po przeprowadzeniu oceny całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, tutejszy Sąd nie ma wątpliwości, iż oskarżonaM. K.dopuściła się zarzucanego jej czynu.
Ustalając stan faktyczny Sąd Rejonowy zasadnie odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej, a ustalenia stanu faktycznego oparł na wiarygodnych zeznaniach świadkówZ. K.,A. K.,T. W.iH. S.. Przywołana część materiału dowodowego jest spójna, uzupełnia się wzajemnie, tworząc jasny i wyrazisty obraz wydarzeń.Z. K.zeznał, iż widział jak żona wyjeżdża z miejsca zamieszkania około 14.00, z kolei syn oskarżonej zeznał, iż w rozmowach z matką, które odbyły się około 14.45 oświadczyła mu, że będzie na niego czekać przy szkole i już wówczas miała bełkotliwą mowę i domyślił się, że znajduje się pod wpływem alkoholu. Z kolei z zeznań świadkaT. W.wynika, iż na pół godziny przed tym zanim z koleżanką podjęły interwencję samochód oskarżonej nie był zaparkowany przed szkołą. Wreszcie świadekT. W.iH. S.zgodnie zeznały, iż oskarżona nie chciała oddać kluczyków z samochodu, próbowała odjechać samochodem z miejsca zdarzenia, co jej uniemożliwiły. Na wszystkie te okoliczności zwrócił uwagę Sąd I instancji. Zeznania wspomnianych świadków w powiązaniu ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, w tym przede wszystkim dotyczącą miejsc logowania się telefonu oskarżonej i wykonywania przez nią połączeń, w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wskazują, iż wyjaśnienia oskarżonej (w których wskazywała między innymi, że alkohol spożywała przez kilka godzin w samochodzie zaparkowanym przy budynku szkoły, a następnie znajome, których danych nie wskazała, zabrały ją na kawę doN.a następnie odwiozły doC.) stanowią jedynie linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo. Sąd odwoławczy w pełni podziela także zaprezentowaną na stronie 2 uzasadnienia ocenę opinii biegłego z zakresu badań retrospektywnych.
Całkowicie niezasadny jest również zarzut rażącej surowości kary podniesiony w apelacji obrońcy jako drugi w kolejności. Orzeczonej względem oskarżonej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat w żadnej mierze nie sposób uznać za rażąco niewspółmiernie surową, zaś środki karne wymierzone wobec oskarżonej okazały się wręcz rażąco niewspółmiernie łagodne, o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia.
Odnosząc się do orzeczonej kary pozbawienia wolności należy przyjąć, że została ona wymierzona po rozważeniu przez Sąd I instancji szeregu okoliczności mających wpływ na jej rodzaj, dlatego brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym przez skarżącego. Oskarżona co prawda nie była wcześniej karana, nadto jak to ustalił Sąd Rejonowy w dacie zdarzenia borykała się z problemami osobistymi. Jednakże orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w pełni odpowiada dyrektywom zart. 53 k.p.k., jest współmierna, odpowiednia do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, uwzględnia te wszystkie elementy, jakie są istotne dla jej wymiaru, w tym zwłaszcza znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu.
Na uwzględnienie zasługiwała natomiast apelacja oskarżyciela publicznego. Prokurator słusznie wskazał, iż orzeczone względem oskarżonej środki karne w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz świadczenia pieniężnego są rażąco niewspółmiernie łagodne, w stosunku do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu, nie uwzględniają w sposób należyty charakteru i stopnia naruszonych przez oskarżoną norm prawnych, okoliczności popełnienia przestępstwa, a także warunków osobistych sprawy. Należy zgodzić się ze skarżącym, iż wymienione środki karne orzeczone w minimalnych wysokościach, nie spełniają w stosunku do oskarżonej celów wychowawczych i zapobiegawczych, a także nie realizują celu społecznego oddziaływania kary i nie czynią zadość potrzebie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Sąd Rejonowy słusznie wskazał, iż zarówno stopień winy jak i społecznej szkodliwości czynu są znaczne, bowiem oskarżona znajdując się w znacznym stopniu nietrzeźwości, w sposób rażący naruszyła istotną zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym ostrożnego i uważnego prowadzenia pojazdu. Pomimo takich ustaleń Sąd Rejonowy orzekł wymienione środki karne w najniższej przewidzianej przez przepisykodeksu karnegowysokości. Tym samym nie skorelował Sąd w sposób prawidłowy orzeczonych środków karnych ze stopniem winy, społecznej szkodliwości czynu oraz z celami zapobiegawczymi i wychowawczymi tychże środków. Z tych też względów, z uwagi na bardzo wysoki stan nietrzeźwości (a wręcz upojenia alkoholowego), czas i miejsce popełnienia czynu Sąd odwoławczy uznając, iż zgodnie z treściąart. 56 k.k.w zw. zart. 53 k.k.adekwatnymi i sprawiedliwymi będą środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat oraz świadczenie pieniężne wysokości 7000 złotych, wydał orzeczenie o charakterze reformatoryjnym w kierunku postulowanym przez oskarżyciela publicznego. W pozostałym zakresie wyrok Sądu I instancji, jako słuszny, utrzymano w mocy.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku, obciążając oskarżoną kosztami za postępowanie odwoławcze, tj. wydatkami w kwocie 536,60 złotych oraz opłatą za II instancję w kwocie 120 złotych. Na rzecz obrońcy z urzędu zasądzono należne wynagrodzenie za postępowanie odwoławcze.
SSO Lucyna Pradelska-Staniczek