Sąd Rejonowy w Bartoszycach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 122/18
Data wyroku: 2018-07-31 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

sygn. akt II K 122/18

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, co następuje:
OskarżonyP. M. (1)ma 21, jest stanu wolnego. Jest ojcem trzyletniego syna, na którego utrzymanie nie łoży. Dotychczas był kilkukrotnie karany sądownie. Wyrokiem Sądu Rejonowego wB.z dnia 8 czerwca 2016 r. (II K(...)), skazany został za popełnienie czynów zart. 286 § 1 k.k.iart. 284 § 3 k.k.na karę łączną 1 roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, jednakże w dniu 15 lutego 2017 r. zamieniono ją na 210 dni zastępczej kary pozbawienia wolności. W dniu 7 lutego 2017 r. ww. Sąd w sprawie II K(...)skazał oskarżonego na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.W dniu 15 listopada 2017 r. w wyroku łącznym (II K(...)SR wB.) połączono powyższe kary orzekając karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Dodatkowo tut. Sąd wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r. (II K(...)) wymierzyłP. M. (1)karę łączną 5 miesięcy pozbawienia wolności za dopuszczenie się przestępstw określonych wart. 190 § 1 k.k.i217 § 1 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k., zaś w dniu 5 marca 2018 r. w kolejnym wyroku łącznym podsumowano dotychczasową „karierę” oskarżonego łącząc wcześniej wymierzone wobec niego kary i ustanawiając ostateczną karę łączną w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą obecnie oskarżony odbywa w Zakładzie Karnym wI..

dowód: karta karna k: 185-186, odpisy wyroków k: 188-190 oraz 269-270

W dniu 23 września 2017 r., w godzinach popołudniowych grupa znajomych, w skład której wchodzili:K. P. (1),P. M. (2),K. O. (1),M. K.orazN. W. (1)spotkała sięB., w mieszkaniu należącym doM. K.. Po północy ww. postanowili udać się do jednego z miejscowych klubów na dyskotekę. Po 10-15 minutowym spacerze przedmiotowa grupa doszła w pobliże lokalu(...), znajdującego się w centrum miasta, jednakże po krótkotrwałym namyśle zrezygnowała z wchodzenia do środka dyskoteki.
Po tej decyzji wskazana piątka wracała do mieszkania gdzie pierwotnie spędzała czas. W okolicach parku, przez który przepływa rzekaŁ., zostali oni zatrzymani przez młodego mężczyznę, którym ostatecznie okazał sięS. A. (1). Bez żadnego powodu zaczepił onM. K., proponując mu stoczenie pojedynku jeden na jeden (tzw. wyjście na solo”). Gdy ten ostatni odmówił,S. A.odszedł na kilkanaście metrów, w miejsce gdzie przez cały czas jego rozmowy z M.K.znajdowali się dwaj mężczyźni, obserwujący przebieg zdarzeń. Po chwiliS. A.wraz z opisanymi wyżej kolegami wrócił do piątki znajomych kontynuując rozpoczętą wcześniej prowokację, zarzucając im m.in., iż w trakcie wcześniejszej rozmowy on oraz jego towarzysze zostali znieważeni.
Podczas przedmiotowej rozmowyN. W.rozpoznała w zaczepiających m.in. ją mężczyznach znanych jej z przeszłościS. A.oraz P.M.co głośno im oznajmiła. Informacja ta, mimo iż dotarła do wiadomości ww. nie miała żadnego wpływu na zmianę ich prowokacyjnego zachowania.
W pewnym momencie M.K.został pchnięty przez jednego z napastników (którym okazał się oskarżonyP. M. (1)), a następnie kilkukrotnie uderzony przezS. A.pięścią w twarz. Po tej sytuacjiN. W.zaatakowałaS. A.zadając mu cios w głowę, jednakże po chwili została przez niego pociągnięta i upadła uderzając kolanem o ziemię. Po tym incydencieS. A.zaczął uciekać, zaś w ślad za nim ruszyliN. W.i M.K., który po kilkunastometrowym pościgu dogonił napastnika, powalił go na trawnik jednocześnie obezwładniając poprzez złapanie obiema rękoma za szyję i zastosowanie tzw. duszenia. W tym czasieK. O.znajdowała się kilkanaście metrów od znajomych, nie biorąc czynnie udziału w zajściu, natomiast P.M., zaabsorbowany był obroną przed trzecim (nieznanym i ostatecznie nieustalonym mężczyzną), który obok.S. A.i P.M.wchodził w skład trzyosobowej grupy agresorów. Po chwili w miejsce gdzie M.K.leżąc trzymałS. A.przybyłK. P.. W tym momencie został on zaatakowany przezP. M., który wpierw kopnął go kolanem w twarz, a następnie kilkukrotnie uderzył w tą część ciała pięścią. Następnie oskarżony próbując pomócS. A., na jego komendę „gazem go” rozpylił gaz łzawiący w okolicy głowy M.K., dodatkowo zadając mu cios nogą w głowę.
W trakcie trwania opisanej sytuacji na miejsce „bójki” przypadkowo nadjechał patrol Policji w osobachS. M.iM. B., który w tym czasie kierowany był do innego zdarzenia. Widząc oznakowany radiowóz dwójka z napastników (P.M.oraz nieustalony mężczyzna) uciekli, pozostawiającS. A., którego w dalszym ciąg przytrzymywał M.K.. Funkcjonariuszki przejęłyS. A.umieszczając go w pojeździe służbowym, wezwano także pogotowie ratunkowe, które zabrało do Szpitala najbardziej poszkodowanego tym zajściemK. P..

dowód: zeznania świadków:K. P. (1)k: 2, 49v, 78v, 223v,-224v i 225v,M. K.k: 15v-16, 82v-83 i 224v-225,N. W. (1)k: 24v-25, 27v,-29 i 254-25,K. O. (1)k: 61v i 253-253v,P. M. (2)k: 42-43v, 147 i 271-272 orazS. M. (2)k: 138v i 272-273v.

W wyniku przedmiotowego zdarzeniaK. P.doznał złamania przedniej ściany zatoki szczękowej prawej (złamanie zespołowe jarzmowo – szczękowe) z krwiakiem zatoki szczękowej prawej, krwiakiem okularowym oka prawego, wylewem krwawym spojówki oka prawego, zaburzeniami widzenia w postaci dwojenia widzenia, zaburzeniami czucia twarzy w obszarze unerwienia II gałęzi nerwu trójdzielnego oraz stłuczenia tkanek miękkich okolicy nosa, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie jego organizmu na okres powyżej dni 7. M.K., oprócz lekkiego bólu głowy nie odczuł żadnych dolegliwości, nie odniósł też widocznych obrażeń, które w jakikolwiek sposób miałyby wpływ na sprawne funkcjonowanie jego organizmu.

dowód: opinia lekarska k: 64, zeznania M.K.k: 224v-225

Oskarżony słuchany w trakcie postepowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, po czym odmówił składania wyjaśnień. Podobnie zachował się w trakcie rozprawy w dniu 7 maja 2018 r.

wyjaśnienia oskarżonego k: 182 i 233.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu stanowisko oskarżonego, negujące fakt popełnienia przez niego zarzucanych mu czynów nie zasługuje na podzielenie, nie znajduje ono bowiem potwierdzenia w uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. Taką postawę należy uznać jedynie za linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Oceniając zeznania złożone przez świadków w osobach:K. P., M.K.,K. O..N. W.oraz P.M., zdaniem sądu, relacje w nich zawarte należało uznać za szczere, jak również wiarygodne.
W tym miejscu należy zaznaczyć, (co trafnie podkreślała obrońca oskarżonego w mowie końcowej), iż zeznania te nie są w pełni, w stu procentach spójne i zbieżne, albowiem świadkowie powyżsi w sposób częściowo odmienny opisywali przebieg niektórych części zdarzenia z nocy 23/24 września 2017 r., dodając lub odejmując pewne fakty, to jednakże w ocenie sądu, w żaden sposób nie można ich z tej przyczyny dyskredytować i odmawiać traktowania jako pełnowartościowego materiału dowodowego w zakresie podstawy dla czynienia pewnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.
Na wstępie należy zaznaczyć, iż sytuacja w której brali udział ww. miała miejsce w nocy, w miejscu o dość ograniczonej widoczności, a tym samym już te okoliczności mogły w pewnym stopniu utrudniać dokładne obserwowanie zachowania wszystkich uczestników tego zajścia. Naturalnym wydaje się, iż dodając do tego stres i bez wątpienia strach, jaki musiał towarzyszyć ww. świadkom, trudno oczekiwać, ażeby cała ich koncentracja skierowana była na uważne zapamiętanie wszystkich okoliczności czy szczegółów przedmiotowego zajścia, nie tylko tych związanych z ich bezpośrednim udziałem w tym zdarzeniu. Należy zaznaczyć, co bardzo istotne, iż zdarzenie to od pewnego momentu miało charakter niezwykle dynamiczny, a zarówno ilość osób w nim biorących udział, w tym trzech napastników atakujących pokrzywdzonych prawie jednocześnie, jak również szybkie przemieszczanie się akcji, bez wątpienia ograniczało czy nawet eliminowało możliwość obserwowania sytuacji w ten sam sposób przez wszystkich uczestników - świadków, którzy w danym momencie np. jak M.K.czy P.M.znajdowali się dość daleko od siebie i w pełni związani byli działaniami oskarżonego i jego towarzyszy.
Tym samym pewne rozbieżności przedstawione przez świadków, a dotyczące opisu działania oskarżonego i jego kolegów, czy to w zakresie chronologii wydarzeń, czy dokonanych przez nich przestępczych zachowań, tłumaczyć należy wskazanymi wyżej okolicznościami, co zdaniem sądu nie może prowadzić do kwestionowania istnienia przedmiotowej sytuacji. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż najważniejsze, decydujące dla niniejszego postepowania kwestie, związane ze zdarzeniem opisanym w zarzutach, zostały przez świadków przedstawione zbieżnie, wręcz tożsamo. Odnosi się to zarówno do okoliczności tuż przed przedmiotowym zdarzeniem (prowokowania ich przez jednego z późniejszych sprawców), ale także do liczby, wieku, wyglądu i ubioru napastników, jak również tego, iż to oni wyłącznie byli stroną agresywna i ostatecznie atakującą, a na koniec znacznej części opisu ich działania i wywołanych przez ich zachowanie konsekwencji w zakresie zdrowia poszkodowanych.
Nie było też zdaniem sądu podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznańN. W., w zakresie identyfikacji oskarżonego orazS. A.jako sprawców napaści na nią i jej znajomych. Należy zaznaczyć, iż zarówno świadek ta, jak i oskarżony a takżeS. A.to praktycznie rówieśnicy, osoby pochodzące z jednego niewielkiego miasta, a co za tym idzie ich ewentualna uprzednia znajomość jest jak najbardziej prawdopodobna. Należy zauważyć, co zgodnie przyznawali wszyscy świadkowie, iż rozpoznanie przezN. W.dwóch z trzech napastników nastąpiło już w chwili zdarzenia, co zostało przez nią wyraźnie zakomunikowane, a następnie potwierdzone kilka dni po przedmiotowym zajściu, w trakcie przesłuchania w dniu 28.09.2018 r. Należy zauważyć, iż okoliczności te nie były w trakcie procesu w żadnen sposób kwestionowane przez oskarżonego, który w żadnym stadium postepowania nie negował wskazanych faktów. Oczywistym jest, iż z uwagi na decyzje o odmowie składania wyjaśnień nie można było wymagać od niego wypowiedzenia się w tej materii, jednakże co najmniej dziwnym wydaje się, iż mając możliwość chociażby zadania pytań dla świadka w trakcie rozprawy, nie poruszył on tak istotnej kwestii dla swojej odpowiedzialności w tej sprawie.
Sąd dał również wiarę zeznaniomS. M.. Świadek ta – funkcjonariusz publiczny, nie związana w żaden sposób z uczestnikami zdarzenia opisanego w zarzutach nie miała jakichkolwiek podstaw aby zeznawać fałszywie. Wprawdzie nie była ona bezpośrednim uczestnikiem przestępczego działania oskarżonego, to jednakże jej relacje, którym nie sposób odmówić wiarygodności, precyzyjnie przedstawiają sytuację tuż po przedmiotowym zajściu, dając obraz chociażby zachowania pokrzywdzonych oraz jednego z napastników.
Odnośnie obrażeń ciała doznanych przezK. P., Sąd podzielił w pełni opinię sądowo-lekarską wykonaną przez biegłegoA. W., która w toku postępowania nie była kwestionowana przez żadną ze stron, a sporządzona została w sposób fachowy, wnioski z niej wynikające wyciągnięte zostały logicznie i zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego. Dodatkowo znajduje ona swoje oparcie w obszernej dokumentacji lekarskiej załączonej do akt sprawy. Sąd uwzględnił opinię biegłego, albowiem jest on osobą kompetentną do formułowania tego rodzaju wniosków i posiada z racji swego wykształcenia, potrzebną wiedzę specjalistyczną, a złożona przez niego opinia, wprawdzie niezbyt obszerna, była jasna i wyczerpująca.
Nie sposób było także kwestionować wiarygodności pozostałej dokumentacji zebranej w trakcie postępowania, wskazanej jako podstawa ustalenia stanu faktycznego, w szczególności przedstawiającej dane odnośnie dotychczasowej karalności oskarżonego.
Mając na uwadze powyższe należało przyjąć, iż oskarżonyP. m. (1)faktycznie dopuścił się popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia. W ocenie Sądu, wina i sprawstwo oskarżonego w tym zakresie zostały mu wykazane przeprowadzonymi w sprawie dowodami. Należy wskazać, iżP. M. (1)to osoba dorosła i w pełni poczytalna. Mimo młodego wieku z uwagi na uprzedni wielokrotny kontakt z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości, oskarżonego należy uznać za osobę mająca doświadczenie w występowaniu w postępowaniu karnym.
Również opis i kwalifikacja prawna czynu nie budzi zastrzeżeń, w szczególności mając na względzie wnioski opinii lekarskiej sporządzonej na potrzeby niniejszego postepowania.
Zdaniem Sądu stopień społecznej szkodliwości czynów dokonanych przez oskarżonego - w szczególności przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.jest znaczny. Przestępstwo to skierowane jest przeciw tak ważnym dobrom jak zdrowie i życie człowieka, a więc przeciw niezwykle cennym wartościom. Oskarżony działał bez uzasadnienia, a jego zachowanie odznaczało się znacznym poziomem agresji. Okolicznością obciążającą jest kilkukrotna uprzednia karalność oskarżonego, w szczególności fakt, iż ten dwudziestokilkuletni sprawca ma już na koncie popełnienie tożsamego przestępstwa. Analizując zachowanie oskarżonego Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących, mogących w znaczący sposób, pozytywnie dla oskarżonego, wpływać na wymiar kary. Tylko i wyłącznie z uwagi, iż działania oskarżonego nie spowodowały trwałej szkody na zdrowiu pokrzywdzonych, wymiar kary ustalono na poziomie dużo niższym, niż górna granica zagrożenia wskazana w przepisach ustawy przewidujących sankcje za takie zachowanie.
W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku za czyn opisany w pkt. I oraz 3 miesiące za czyn II aktu oskarżenia i w konsekwencji kara łączna 1 roku pozbawienia wolności odpowiadają dyrektywom zawartym wart. 53 kk. Ich dolegliwość nie przekracza stopnia winy oskarżonego. Wymierzone kara uwzględniają opisany wyżej stopień społecznej szkodliwości czynów i cele kary w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej. Należy zaznaczyć, iż przy wymiarze kary łącznej, zastosowano zasadę pełnej absorpcji, w szczególności, iż oba przestępstwa zarzucane oskarżonemu są ze sobą powiązane ściśle czasem ich popełnienia.
Z uwagi na, opisany wyżej, znaczny stopień niepoprawnościP. M. (1), Sąd uznał, że jedynie kara pozbawienia wolności w formie bezwzględnej i kontynuacja resocjalizacji w warunkach zakładu karnego, są w stanie odnieść wobec wymienionego skutek wychowawczy. Należy zaznaczyć, iż obecnie obowiązujące przepisy (od 01.07.2015 r.), uniemożliwiają zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy, który w momencie popełnienia przestępstwa, skazany był na karę pozbawienia wolności (co odnosi się do oskarżonego).
Kierując się interesemK. P., na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzeczono na jego rzecz nawiązkę w kwocie 3.000 zł., która stanowić winna chociażby częściową rekompensatę finansową za cierpienia jakich doznał w związku z działaniami oskarżonego.
O kosztach obrońcy występującego w postępowaniu sądowym orzeczono po myśli § 17 ust 2 pkt 3 i § 20 rozp. Min. Spraw. z dnia 18.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawieart. 624 §1 kpk, z uwagi na trudną sytuację życiową i materialną oskarżonego.
z/

1
(...)

2
(...)

3
(...)

B-ce 31.07.2018 r.