Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 31/18
Data wyroku: 2018-03-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Karol Skocki, Waldemar Cytrowski –, Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 31/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
16 marca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Koninie Wydział II Karny w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Waldemar Cytrowski – spr.
SSO Agata Wilczewska
SSO Karol Skocki
Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udziale Urszuli Piaseckiej-Telesińskiej Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Koninie
po rozpoznaniu 9.03.2018 r.
sprawyŁ. C.
oskarżonego o przestępstwo zart. 197§1 kki inne
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie z 20.11.2017r. sygn. akt II K 634/16

1
Utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy.

2
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze wydatki w kwocie 50 zł i opłatę w kwocie 400 zł.

Karol Skocki Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska

II Ka 31/18

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Koninie wyrokiem z 20.11.2017 r. w sprawie o sygn. akt II K 634/16 uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstw: zart. 190§1 kki za to na podst.art. 190§1 kkskazał go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; zart. 157§2 kki za to na podst.art. 157§2 kk; zart. 197§1 kki za to na podst.art. 197§1 kkskazał go na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podst.art. 85 kkiart. 86 §1 kkSąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, na poczet której na podst.art. 63§1 kkzaliczył okres tymczasowego aresztowania od 28.12.2017 r. do 18.01.2018 r.
Wyrok zaskarżył obrońca, który zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść wyroku.
W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia wszystkich zarzucanych mu przestępstw ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Apelacja nie jest zasadna.
Błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać bądź z niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Żadnego jednak z tych błędów nie popełnił Sąd I instancji. Sąd ten bowiem nie tylko przeprowadził wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, ale też w oparciu o wskazane wart. 7 kpkkryteria prawidłowo je ocenił i z oceny tej wywiódł jedyny logiczny wniosek, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona wszystkich zarzucanych mu przestępstw. Sąd I instancji w prawidłowo sporządzonym, a więc spełniającym kryteriaart.424 kpkuzasadnieniu wykazał dlaczego takie ustalenia poczynił. Sąd odwoławczy w pełni tę ocenę podzielając, by jej tu ponownie nie przytaczać, powołuje się na nią, czyniąc z niej integralną część niniejszego uzasadnienia. Ustalona zatem przez Sąd wersja, jeżeli tylko nie opiera się na ocenach dowolnych i jest logicznie poprawna czyni zarzut błędu w ustaleniach faktycznych bezzasadnym, natomiast uzasadnienie takiego zarzutu opiera się na ocenach dowolnych. Taka też sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
W przeważającej części przestępstw zgwałcenia, ze względu na ich specyfikę, materiał dowodowy zwykle jest ograniczony do zeznań pokrzywdzonych i wyjaśnień oskarżonych. Dlatego tak istotna jest ich prawidłowa i wszechstronna ocena. Takiej też oceny dokonał Sąd I instancji. Ponownie tylko podkreślić należy, iż pokrzywdzona nie chciała zgłaszać o popełnionych przez oskarżonego przestępstwach i dopiero po sugestii rodziców, którzy widzieli w jak złym stanie psychicznym córka wróciła do domu, zdecydowała się o złożeniu zawiadomienia o przestępstwach. Wszystkie zeznania pokrzywdzonej są nie tylko konsekwentne, spójne i realne ale przede wszystkim szczere. Szczerość ta wprost wynika z zeznań złożonych na przeprowadzonym w trybieart. 185 c § 2 kpkprzesłuchaniu pokrzywdzonej z udziałem biegłej psycholog. Zapis obrazu z dwóch ujęć i zapis dźwięku pozwalają na zasadne przyjęcie, iż złożenie zeznań było dla niej dużym przeżyciem emocjonalnym. Wynika z nich również, że pokrzywdzona rzeczywiście bała się oskarżonego i dlatego początkowo nie chciała składać zawiadomienia o popełnionych przez niego przestępstwach. Dowód z zeznań pokrzywdzonej nie jest też odosobniony. O wiarygodności tych zeznań świadczą bowiem zeznania rodziców pokrzywdzonej, opinia biegłej psycholog, opinia genetyczna oraz treść zapisu z rozmowy telefonicznej z oskarżonym. Sprzeczne natomiast nie tylko z zeznaniami pokrzywdzonej i jej rodziców ale przede wszystkim z doświadczeniem życiowym są wyjaśnienia oskarżonego, z których wynika, iż z pokrzywdzoną w nocy kilkakrotnie się kochali. Jeżeli bowiem rzeczywiście tak było to pokrzywdzona nie miała żadnego powodu, żeby następnie przed rodzicami fałszywie oskarżyć go o zgwałcenie, a następnie złożyć fałszywe zawiadomienie o popełnieniu przez niego przestępstw. Z tych też powodów nie można podzielić wywodów apelacji, iż obrażenia ciała mogły powstać „ w wyniku uprawiania ostrego seksu”, a pokrzywdzona „ wykorzystała jego dość gwałtowne zachowania seksualne, o których wcześniej wiedziała i wyrażała na nie zgodę, po to aby użyć ich przeciwko oskarżonemu, w tym jako argumentu w sprawie o rozwód”. Są to bowiem wywody całkowicie dowolne.
Wbrew wywodom apelacji Sąd również prawidłowo ocenił zeznania córki oskarżonegoL. C.. Była ona bowiem w trudnej sytuacji faktycznej i emocjonalnej albowiem jej zeznania dotyczyły osoby dla niej rzeczywiście najbliższej, którą powinna chronić. Pokrzywdzona nadto gdyby chciała fałszywie oskarżyć oskarżonego musiała mieć na uwadze obecność w miejscu popełnienia przestępstw córki oskarżonego.
Przy ocenie uzasadnionej obawy pokrzywdzonej, którą miały wzbudzić groźby oskarżonego nie można abstrahować od tego, iż w istocie skazany pozbawił ją również wolności. Oceny natomiast wypełnienia znamion przestępstwa zgwałcenia nie można dokonywać w oderwaniu od okoliczności związanych z faktycznym pozbawieniem pokrzywdzonej wolności w mieszkaniu oskarżonego, zachowaniem się oskarżonego w tym mieszkaniu i przebywaniem w mieszkaniu w pokoju obok dwojga dzieci. Oskarżony zresztą zaprzeczył, iż doszło do stosunku oralnego, natomiast pokrzywdzona gdyby rzeczywiście chciała fałszywie oskarżyć oskarżonego o gwałt to nawet gdyby wymyśliła to w takiej formie, zapewne zeznałaby o większym natężeniu przemocy.
Sąd również nie naruszył wskazanych w apelacji przepisów procesowych. Wbrew lakonicznemu zarzutowi Sąd ujawnił bowiem w toku rozprawy głównej wszystkie istotne okoliczności oraz wykazał, iż nie zachodziły żadne nie dające się usunąć wątpliwości, które rozstrzygnąłby na niekorzyść oskarżonego.
Podstawę orzeczenia o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze stanowiłart. 627 kpkw zw. zart. 634 kpk,art. 2 ust. 1 pkt 5 i art. 8 ustawy z 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych.
Karol Skocki Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska