Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 3652/17
Data wyroku: 2018-01-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Kottik

Sygn. akt IX W 3652/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 stycznia 2018 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Wojciech Kottik
Protokolant: st. sekr. sądowy Roksana Jankowska
w obecności oskarżyciela publ.S. N.
po rozpoznaniu w dniach 15 grudnia 2017 r., 24 stycznia 2018r. sprawy
D. K. (1)
s.J.iA. z domu R.
ur. (...)wM.
obwinionego o to, że:
w dniu 15 lipca 2017 r. o godz. 15:30 w miejscowościN.(...)kierując pojazdem markiO.onr rej (...), podczas manewru wymijania z pojazdem markiP.onr rej (...)nie zachował bezpiecznego odstępu od wymijanego pojazdu, w wyniku czego zderzył się czołowo z jadącym z naprzeciwka pojazdem markiP., czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
- tj. za wykroczenie zart. 86§ 1kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym

ORZEKA:

I
obwinionegoD. K. (1)uniewinniaod popełnienia zarzucanego mu czynu;

II
na podstawieart. 118 § 2 kpwkoszty postepowania ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
D. K. (1)został obwiniony o to, że w dniu 15 lipca 2017 r., o godz. 1530w miejscowościN.(...), kierując pojazdem markiO.onr rej. (...)podczas manewru wymijania z pojazdem markiP.onr rej. (...)nie zachował bezpiecznego odstępu od wymijanego pojazdu, w wyniku czego zderzył się czołowo z jadącym z naprzeciwka pojazdem markiP., czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 .

Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:

W dniu 15 lipca 2017 r. około godziny 1530obwinionyD. K. (1)kierował samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...), jadąc od strony miejscowościS.w kierunku miejscowościJ.przez miejscowośćN.. W tym samym czasie w kierunku przeciwnym samochodemP. (...)onr rej. (...)kierowałaK. P. (1)przewożąc dzieci z miejscowościS.doS.. Droga, którą poruszały się te pojazdy, mimo, że posiadała asfaltową nawierzchnię była wąska i obowiązywało na niej ograniczenie prędkości do 30 km/h. W momencie, kiedy pojazdy zbliżały się doposesji nr (...)w miejscowościN.kierująca samochodemP.poruszała się z prędkością ok. 45 km/h a jadący z przeciwka obwiniony - z prędkością ok. 30 km/h. KierującaP.jechała nie przy samej prawej krawędzi jezdni i w wyniku niezachowania przez nią odstępu od wymijanego samochoduO.doprowadziła do zderzenia z tym samochodem, którego kierujący próbował jeszcze zjechać maksymalnie na prawo. W wyniku zderzenia samochody zostały zniszczone w znacznym zakresie, na szczęście podróżujące nimi osoby nie doznały poważniejszych obrażeń. Wezwani na miejsce zdarzenia funkcjonariusze Wydziału Ruchu DrogowegoK.wO.sporządzili z czynności dokumentację, a wobec wątpliwości co do sprawstwa nie stosowali postępowania mandatowego wobec kierujących. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ostatecznie prowadzący je funkcjonariusz zdecydował o skierowaniu wniosku o ukaranieD. K.za wykroczenie z art. 86 § 1 kw.
(dowody: notatka urzędowa k. 1; szkic k. 2; protokół oględzin – k. 3, 4; dokumentacja fotograficzna k. 29-32, 51, płyta CD ze zdjęciami k. 86; opinia biegłego k. 57-79; wyjaśnieniaD. K.- k. 52; zeznania świadków –A. S.k. 52;M. S.k. 52v;M. P.k. 53, częściowoK. P.k. 53, zeznania biegłego k. 89)
ObwinionyD. K.przesłuchany w niniejszym postępowaniu nie przyznał siędo popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i wyjaśnił, że tego dnia jechał z kolegą zeS.doO.. Kiedy przejeżdżał przezN.i zbliżał się do skrzyżowania z drogą do miejscowościG.spostrzegł nadjeżdżający z przeciwka z dużą prędkością samochód m-kiP.. Kierująca tym pojazdem jechała środkiem drogi i mimo, że on widząc zachowanie samochodu jadącego z przeciwka zjechał maksymalnie do prawej strony doszło do zderzenia lewymi przednimi narożnikami pojazdów
(wyjaśnienia obwinionego - k. 52)
Sąd zważył, co następuje:
W świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego wyjaśnienia obwinionego zasługują na wiarę. Ponieważ przeprowadzone dowody osobowe – zeznania świadków i wyjaśnienia obwinionego nie dały wystarczających i pewnych podstaw do przyjęcia, która z wzajemnie sprzecznych wersji kierujących oboma pojazdami jest wiarygodna Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych. Biegły ten, po przeprowadzeniu szczegółowej analizy zarówno osobowych źródeł dowodowych, jak i przede wszystkim nieosobowych – zabezpieczonych śladów, dokumentacji policyjnej i przede wszystkim dokumentacji zdjęciowej sporządził opinię, której wnioski w pełni zasługują na podzielenie. Biegły korzystając również ze specjalistycznego programu komputerowego, przeprowadził symulacje które pozwoliły na ustalenie zarówno prędkości obu pojazdów bezpośrednio przed zderzeniem jak i torów ich ruchu. Na tej podstawie biegły uznał, że to kierująca samochodemP.nie dość, że poruszała się z prędkością ok. 45 km/h, to jeszcze nie jechała maksymalnie przy prawej krawędzi jezdni i to ona, mimo „ucieczki” obwinionego częściowo na prawe pobocze doprowadziła do zderzenia narożnikami przednimi lewymi pojazdów. Biegły bardzo szeroko, zarówno w opinii pisemnej, jak i ustnej uzasadnił swoje stanowisko. Przedstawił te elementy zgromadzonego materiału dowodowego, które doprowadziły go do wyciągnięcia takich właśnie wniosków.
Sąd uznał, że pisemna opinia biegłego, potwierdzona również ustną opinią, jest pełna, jasna i spójna, a tym samym w pełni zasługuje na wiarę. Biegły w sposób szczegółowy ustosunkował się do poszczególnych zagadnień, jakie powstały w trakcie rozpoznawania sprawy.
W świetle tej opinii Sąd uznał, że w pełni na wiarę zasługują nie tylko wyjaśnienia obwinionego ale i zeznania świadków – zarówno pasażera pojazdu kierowanego przez obwinionego, jak i obu funkcjonariuszy Policji interweniujących w tej sprawie. Natomiast nie mogą, z tych samych względów, w pełni zasługiwać na podzielenie zeznania pokrzywdzonejK. P. (1)– w szczególności w zakresie dotyczącym prędkości z jaką miała się ona poruszać w tym miejscu bezpośrednio przed zderzeniem oraz toru jej ruchu.
Również pozostałe przeprowadzone w tym postępowaniu dowody nie dały, w przekonaniu Sądu, podstaw do uznania, że obwinionemu można przypisać zarówno sprawstwo w zakresie dotyczącym zarzucanego mu czynu jak i innego naruszenia przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy z powodów wskazanych wyżej Sąd nie mógł wydać innego wyroku niż uniewinniający obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu.
O kosztach postępowania orzeczono po myśli przytoczonego w wyroku przepisuart. 118 § 2 kpw.