Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 232/18
Data wyroku: 2018-06-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sławomir Klekocki

Sygn. akt V .2 Ka 232/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  27 czerwca 2018  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Sławomir Klekocki
Protokolant:  Monika Machulec
w obecności  Roberta Wieczorka Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku
po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018 r.
sprawy:

P. V. (1)/V./

s .P.iM.

ur. (...)wP.

oskarżonego o przestępstwo zart. 178a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 21 września 2017r. sygn. akt III K 530/17

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych i obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 300 (trzysta) złotych.

SSO Sławomir Klekocki
Sygn. akt V.2 Ka 232/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 września 2017 r. Sąd Rejonowy w Rybniku uznałP. V. (2)za winnego tego, że w dniu 2 czerwca 2015 roku wR.naulicy (...)usiłował prowadzić w ruchu lądowym pojazd mechaniczny, a to samochód osobowy markiV.onumerze rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości przy stwierdzonym w kolejnych badaniach stężeniu 0,65 miligrama/litr alkoholu w wydychanym powietrzu (I badanie), 0,65 miligrama/litr alkoholu w wydychanym powietrzu(II badanie), 0,79 miligrama/litr alkoholu w wydychanym powietrzu (III badanie), 0,74 miligrama/ litr alkoholu w wydychanym powietrzu (IV badanie), 0,66 miligrama/ litr alkoholu w wydychanym powietrzu (V badanie) i 0,60 miligrama/litr alkoholu w wydychanym powietrzu (VI badanie), lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję pracowników ochronyCentrum Handlowo- (...)wR.czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 178a § 1 k.k.i za to na mocyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 178a § 1 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu, iż wysokość jednej stawki dziennej stanowi kwotę 60 zł.
Na mocyart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.
Na mocyart. 63 § 4 k.k.zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 02 czerwca 2015r. do dnia 21 września 2017r..
Na mocyart. 43a § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składają się wydatki w wysokości 1.248,20 zł oraz opłata w wysokości 300 zł .
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoP. V. (2)zaskarżając wyrok w całości zarzucając mu :
1.na podstawieart. 438 pkt 2 kpkobrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, ato:
a.art.7 kpkpoprzez sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonego oraz z zeznań świadkaV. B., przejawiającą się w nielogicznej odmowie przyznania tym dowodom waloru wiarygodności w zakresie wyjaśnienia przyczyn powrotu do zaparkowanego w centrum handlowym pojazdu w godzinach nocnych, podczas gdy również z zeznań świadka funkcjonariusza PolicjiA. W.wynika, że oskarżony chciał zabrać z samochodu potrzebne mu dokumenty;
b.art.7 kpkpoprzez sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę wyjaśnień oskarżonego, przejawiającą się w odmowie przyznania waloru wiarygodności tym wyjaśnieniom w zakresie, w jakim oskarżony zaprzeczył, że chciał wyjechać poza obręb parkingu, a zarazem wyjaśnił, że przestawił samochód bliżej wyjazdu jedynie w celu ułatwienia swoim współpracownikom jego odnalezienia następnego dnia;
c.art.7 kpkpoprzez sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę dowodów, odzwierciedloną w przyznaniu waloru wiarygodności w całości depozycjom świadkówŁ. K. (1)orazI. M.co do przebiegu zdarzenia przy jednoczesnej odmowie przyznania tego waloru wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniomV. B., podczas gdy oskarżony nie rozumiał słów kierowanych do niego przezŁ. K., zaś burzliwy przebieg rozmowy pomiędzy tymi osobami oraz wykonywane gesty były wynikiem nieporozumień na tle językowym oraz tego, iż wspólnie z V.B.znajdował się wówczas pod wpływem alkoholu;
d.art.7 kpkw zw. zart. 201 kpkpoprzez sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę dowodu z opinii biegłego z zakresu toksykologii, której przejawem jest uznanie opinii za jasną, pełną i niezawierającą sprzeczności, podczas gdy w istocie uzyskanie wyniki badań budzą wątpliwości z perspektywy przebiegu tzw. krzywej alkoholowej ( paraboli), gdzie po fazie równowagi (badanie I i II ) nastąpić powinna faza eliminacji, która odznacza się stopniowym spadkiem stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu;
e.art. 170 § 1 pkt 3 kpkw zw. zart. 201 kpkpoprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego z zakresu toksykologii, podczas gdy opinia wykazywała sprzeczności z treścią dowodów, z dokumentów w postaci świadectw wzorcowania urządzeń pomiarowych ( alko metrów), za pomocą których oskarżony był badany, które to sprzeczności polegały na ustaleniu przez biegłego błędów pomiaru z marginesem większym, niż wynikający ze świadectw wzorcowania;
f.art. 172 kpkpoprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z konfrontacji zeznań świadkówŁ. K. (1),I. M.iV. B.w wyjaśnieniami oskarżonegoP. V. (3)pomimo, że w złożonych przez ww.osoby depozycjach zachodziły sprzeczności co do tych samych okoliczności, a pozostałe zgromadzone dowody nie umożliwiają poczynienia jednoznacznych ustaleń stwierdzających wiarygodności jednej z kilku alternatywnych wersji przebiegu czynu;
2. na podstawieart. 438 pkt 3 kpkbłędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mających wpływ na jego treść, polegające na:
a. przyjęciu, że oskarżony miał zamiar wyjazdu samochodem markiV. (...)na drogę, na której odbywa się ruch lądowy;
b. przyjęciu, że wykonywane przez oskarżonego gesty i wypowiadane słowa miały na celu skłonienie ochrony parkingu do podniesienia rolety znad bramy wjazdowej.
Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd ad quem sformułowanych powyżej zarzutów za chybione, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
3.na podstawieart. 438 pkt 1 kpkobrazę przepisów prawa materialnego, a to:art. 13 § 2 kkpoprzez jego niezastosowanie, podczas gdy dokonanie czynu było obiektywnie niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego, albowiem włączenie się przez oskarżonego do ruchu lądowego było niemożliwe z uwagi na zamknięcie wyjazdu trwałą przeszkodą w postaci metalowej rolety, której oskarżony nie mógł samodzielnie usunąć, czego sobie nie uświadamiał.
W nawiązaniu do podniesionych zarzutów wniósł o:
I.dopuszczenie dowodu z ustnej opinii uzupełniającej biegłego z zakresu toksykologii, na okoliczność ustalenia wiarygodności pomiarów stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu ujawnionych w kolejnych badaniach z perspektywy maksymalnych wartości błędu pomiarowego wynikającego ze świadectw wzorcowania użytych urządzeń pomiarowych oraz z perspektywy typowego, zgodnego z wiedzą specjalistyczną przebiegu krzywej alkoholowej z uwzględnieniem tzw. współczynnika eliminacji;
II.przeprowadzenie dowodu z konfrontacji zeznań świadkówŁ. K. (1),I. M.,V. B.z wyjaśnieniami oskarżonegoP. V. (1)na okoliczność wyjaśnienia zachodzących sprzeczności, w szczególności treści rozmów pomiędzy tymi osobami, stopnia zrozumienia wzajemnie wypowiadanych do siebie komunikatów, nieistnienia po stronie oskarżonego zamiaru włączenia się do ruchu lądowego.
W oparciu o w/w zarzuty obrońca oskarżonego wnosił o :
1.uniewinnienie oskarżonego;
2.zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego zwrotu kosztów obrony według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. . Obrońca oskarżonego w swojej apelacji przede wszystkim podnosi zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Taki zarzut byłyby zasadny jedynie wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach , które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wyciągnął wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień sąd rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem wskazał dowody , na których oparł swoje ustalenia jednocześnie wskazując przesłanki , którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym przy czym dokonanych ustaleń dokonał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji opiera się na wersji przedstawionej przez oskarżonego, który nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji powiela linie obrony oskarżonego polegającą na twierdzeniu, że oskarżony jedynie chciał przepakować samochód, nie opuszczać parkingu. Jednak sąd rejonowy w swoim uzasadnieniu wskazał dlaczego tym wyjaśnieniom oskarżonego nie dal wiarę. ŚwiadekŁ. K. (1)wyraźnie zeznał., że oskarżony chciał wyjechać samochodem na zewnątrz parkingu, i kiedy się temu sprzeciwił, oskarżony twierdził, że zabierze z samochodu potrzebne dokumenty , co okazało się nie prawdą bo pomimo tego wsiadł do samochodu i ruszył zabierając po drodze swojego kolegę. Wbrew temu co sugeruje w apelacji obrońca oskarżonego zarówno oskarżony jak i jego kolegaV. B.dobrze mówili po polsku i dobrze ich świadek rozumiał. Również zeznania świadkaI. M.potwierdzają, że oskarżony pokazywał jej ręką aby podniosła kratę. Słyszała jeszcze jak jeden z mężczyzn powiedział do świadkaŁ. K.po polsku „po co wzywałeś policję”. Z kolei funkcjonariusze policji przybyli na miejsce zdarzenia,A. W.iT. K.poddali badaniom stanu trzeźwości oskarżonego, I wynik wykazał 0,65 mg/l ( godz. 00.35) , II wynik wykazał 0,65 mg/l ( godz. 01.02). Wersja przedstawiona przez oskarżonego co do czasu i ilości spożytego przez niego alkoholu została zweryfikowana przez biegłego sądowego toksykologaA. O., który w swojej opinii wyraźnie stwierdził, że stężenie alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu w dniu 2 czerwca 2015 r. około godziny 00.20 oscylowała w przedziale wartości 0,6 mg/l – 0,7 mg/l. Tym samym zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego mają w ocenie Sądu Okręgowego charakter czysto polemiczny i sprowadzają się do negowania właściwych ocen i ustaleń sądu, przeciwstawiając im własne oceny i wnioski, które w żadnym razie nie mogą podważyć trafności rozstrzygnięcia sądu rejonowego. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8.06.2004 r. sygn. II Aka 112/04 KZS 2004/7-8/6 "sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu uzasadnionego odpowiednio dobranym materiałem dowodowym nie świadczy, że dokonując tych ustaleń sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu niezbędne jest wykazanie nie tylko wadliwości ocen (wniosków wyprowadzonych przez sąd) ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego jakich dopuścił się sąd. Sąd I instancji nie dopuścił się jak sugeruje w swojej apelacji obrońca oskarżonej obrazy przepisów postępowaniaart. 7 kpk, ponieważ dokonana przez sąd rejonowy ocena zgromadzonych w sprawie dowodów była bezstronna, rzetelna i kompleksowa. W przedmiotowej sprawie Sąd rejonowy w pełni bezstronnie i obiektywnie rozważył wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i nie korzyść oskarżonego, a rozważania te zostały poparte stosowną argumentacją w myślart. 4 kpk. Podstawą wyroku, zgodnie z treściąart. 410 kpkstanowił jedynie całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Sąd I instancji sporządził uzasadnienie rzetelnie i wnikliwie, w sposób szczegółowy wskazując , jakie fakty uznał za udowodnione , a jakie za nie udowodnione i na jakich oparł się dowodach oraz z jakich względów nie uznał za wiarygodne dowodów przeciwnych spełnia zatem ono wymogi określone wart. 424 kpk. Rozstrzygnięcia Sądu I instancji znajdują oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku całego postępowania (art. 410 kpk). Wnikliwe i obszerne pisemne motywy zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że ocena materiału dowodowego, dokonana przez sąd I instancji w pełni uwzględnia reguły wyrażone wart. 4 kpk,art. 5 kpkorazart. 7 kpk.. Przepisart. 7 kpkstanowi, iż organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd I instancji nie dopuścił się jak sugeruje w swojej apelacji obrońca oskarżonej obrazy przepisów postępowaniaart. 7 kpk, ponieważ dokonana przez sąd rejonowy ocena zgromadzonych w sprawie dowodów była bezstronna, rzetelna i kompleksowa. Nie trafny okazał się podnoszony w apelacji zarzut obrazy prawa materialnego tj.art. 13 § 2 kk. Podkreślić należy, ze o obrazie prawa materialnego można mówić wtedy, gdy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego (gdy ustalenia faktyczne nie są kwestionowane), sąd wadliwie zastosował normę prawną lub bezzasadnie jej nie zastosował, bądź gdy zarzut dotyczy zastosowania lub niezastosowania przepisu zobowiązującego sąd do jego bezwzględnego respektowania. Jeśli zaś zarzucona wadliwość zaskarżonego orzeczenia polega na przyjęciu za jego podstawę błędnych ustaleń, co ma miejsce w niniejszej apelacji, to ocenie instancyjnej podlega trafność ustaleń faktycznych, a nie obraza przepisów prawa materialnego. Podkreślić należy, że przestępstwo zart. 178 a § 1 kkmoże być popełnione wyłącznie przez działanie. Czyn polega na prowadzeniu (czyli kierowaniu) pojazdu mechanicznego na drodze każdego rodzaj(§ 1) w stanie zagrażającym bezpieczeństwu w komunikacji. Przestępstwo to ma charakter formalny. Jest ono dokonane w momencie uruchomienia pojazdu i rozpoczęcia jazdy. Do wypełnienia znamion czynu z§ 1wystarczającym jest prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod pływem środka odurzającego w jakiejkolwiek strefie ruchu tj. w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Czy oskarżony popełnił przestępstwo zart. 178 a § 1 kkzależy od ustalenia, czy droga , którą jechał , jest drogą prywatną drogą dojazdową. Sąd rejonowy przyjął konstrukcję usiłowania prowadzenia pojazdu mechanicznego przez oskarżonego, kierunek apelacji nie pozwala sądowi odwoławczemu na zmianę kwalifikacji, jednak na marginesie należy zauważyć, że w orzecznictwie przeważa pogląd, iż przestępstwo z ar. 178 akkdokonane jest w momencie podjęcia jazdyvidewyrok SO w Kielcach z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt IX K 1523/13, LEX nr 1717640. Ponieważ apelacja obrońcy oskarżonego skierowana jest co do całości orzeczenia, obowiązkiem Sądu Okręgowego jest również sprawdzenie, czy wymierzona oskarżonej kara nie jest rażąco surowa. Wymierzona oskarżonemu kara grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 60 zł każda nie jest karą rażąco niewspółmiernie surową, mając na uwadze fakt, że oskarżony uzyskuje dochód 4.000 euro miesięcznie, jest to kara wolnościowa. Z kolei orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres trzech lat uwzględnia to, że oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości przekraczając dolną granicę ustawowego progu. Z tych też względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonych, nie podzielając przytoczone na ich poparcie argumentów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach postępowania orzeczono na postawieart. 636 § 1 kpk.
SSO Sławomir Klekocki