Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V K 1319/16
Data wyroku: 2018-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Kasicka

Sygn. akt V K 1319/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 października 2018 r.
Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie w V Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Kasicka
Protokolant: Agata Surmacz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Szczecin-Niebuszewo w Szczecinie-Agnieszki Długołęckiej

przy udziale oskarżyciela Zachodniopomorskiego Urzędu Celno – Skarbowego – Dariusza Będzińskiego

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 7.02.2018 r., 23.04.2018 r., 30 lipca 2018r. i 10 października 2018r.
sprawy:

M. W.
synaP.iM. z domu K.,
urodzony (...)wW.,

oskarżonego o to, że:
będąc prezesemsp. z o. o. (...)- (...)” z siedzibą przyul. (...)wS., w okresie od dnia 01.10.2015r. do dnia 25.01.2016r., w lokalu(...)przyul. (...)wS., wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, urządzał gry na automacie(...)o numerze(...),
tj. o przestępstwo skarbowe określone wart. 107§1 kks
I.

M. W.
uznaje za winnego tego, że w okresie od 1.10.2015 r. do 25.01.2016 r. wS., pełniąc funkcję prezesaH.F.(...)z siedzibą wS.przyul. (...), w lokalu „A.(...)24H” przyul. (...)wS., wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, urządzał gry na automacie(...)o numerze(...), to jest czynu zart.107§1 kk, i przy przyjęciu, że z popełniania przestępstw skarbowych oskarżony uczynił sobie stałe źródło dochodów w rozumieniuart.37§1 pkt 2 kksw zw. zart.2§2 kks, i za przestępstwo to, będące stałym źródłem dochodu, na podstawieart.107§1 kksprzy zastosowaniuart.38§1 pkt 3 kks(przy czym przepisykksw brzmieniu obowiązującym do dnia 1.01.2017r.) w zw. zart.2§2 kks, wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 100 (sto) złotych każda.
II.  na podstawieart.30§5 kksorzeka wobecM. W.środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa:
- automatu do gier(...)o numerze(...)wraz z przewodem zasilającym
- 3 sztuk kluczy do tego automatu
- pieniądze w kwocie 40 zł.
III.  na podstawieart. 624§1 kpkzwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Sygn. akt V K 1319/16

UZASADNIENIE

M. W.był prezesem jednoosobowego zarząduH.F.(...)sp. z o.o. z siedzibą wS.(zwanej dalej w uzasadnieniu równieżSpółką). Spółka zajmowała się urządzaniem gier na automatach i do prowadzonej działalności gospodarczej korzystała m.in. z lokalu przyul. (...)(na podstawie umowy dzierżawy). W lokalu znajdowały się urządzenia do gier, dostarczane przez(...) sp. z o.o.z siedzibą wG.. Usługi serwisowe urządzeń świadczył(...) Serwis sp. z o.o.z siedzibą wW..
W dniu 25 stycznia 2016 r. wS.przyul. (...)w lokalu(...)wS.funkcjonariusze Służby Celnej Sekcji Dozoru Urzędu Celnego wS.przeprowadzili kontrolę lokalu. W tym czasie w lokalu znajdowało się szesnaście automatów do gier, w tym trzy włączone i gotowe do prowadzenia na nich gier hazardowych. Wśród nich znajdowało się urządzenie w postaci automatu(...)o nr(...), które było urządzeniem służącym do gier losowych, tzn. grający na nim nie mieli wpływu na wynik przeprowadzonej gry.
W okresie od dnia 1 października 2015 r. do dnia 25 stycznia 2016 r. dysponentem automatu(...)o nr(...)byłaH.F.(...)sp. z o.o. z siedzibą wS..
Ww. lokal nie był kasynem gry, ani Spółka nie posiadała koncesji na prowadzenie gier hazardowych.

Dowody:

- protokół przeszukania k. 2-4,
- karty z naniesionymi zapisami wypłat z automatów k. 5,
- pokwitowania k. 6-10,
- protokół oględzin k. 11-16,
- płyta CD zawierająca przebieg oględzin urządzeń k. 17,
- dowody wpłaty k. 22-23,
- ramowa umowa dzierżawy k. 43-46,
- umowa generalna w zakresie obsługi urządzeń k. 47-51,
- umowa na dostarczenie urządzeń k. 52-54,
- pismospółki (...)z dnia 18.02.2016 r. z załącznikami k. 55-65,
- umowa zlecenia k. 436,
- dokumenty rejestrowe spółki k. 451-458,
- zeznania świadkaL. W. (1)k. 38-40, 683,
- zeznania świadkaK. B.k. 98-99v, 682,
- zeznania świadkaM. S.k. 433-434v, 682,
- zeznania świadkaW. G.k. 438-439v, 783-784,
- zeznania świadkaJ. S.k. 445-446, 682-683,
- zeznania świadkaI. D.k. 784.
M. W.urodził się w (...)r. Posiada wykształcenie średnie i jest z zawodu mechanikiem samochodowym. Jest zatrudniony współce (...)i osiąga dochód w wysokości ok. 10 000 zł netto miesięcznie. Nie posiada żadnego większego majątku. Jest kawalerem i ma na utrzymaniu jedno dziecko w wieku 12 lat.

Dowody:

- dane osobopoznawcze k. 501-502.
M. W.był poprzednio wielokrotnie karany, m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w Płońsku z dnia 21 czerwca 2016 r. (sygn. akt II K 211/16) został uznany za winnego czynu zart. 107 § 1 kksw zw. zart. 9 § 3 kksna karę łączną 200 stawek dziennych grzywny w wysokości po 100 zł każda. Kara została wykonana w dniu 24 lutego 2017 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 14 października 2014 r. (sygn. akt III K 241/14)M. W.został skazany za czyn zart. 107 § 1 kksw zw. zart. 9 § 3 kksna karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł każda. Kara została wykonana w dniu 25 kwietnia 2017 r.

Dowody:

- informacja o oskarżonym z Krajowego Rejestru Karnego k. 506-506v, 549-558, 649-672v, 786-821,
- odpisy wyroków k. 690-692,695-696,
- pisma sądów k. 689, 694.
W postępowaniu przygotowawczymM. W.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania.
W postępowaniu sądowym oskarżony w ogóle nie stawił się na rozprawę.

/wyjaśnienia oskarżonego k. 501-503/
Stan faktyczny w sprawie sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów i zeznań świadków.
Sąd nie miał zastrzeżeń odnośnie autentyczności dowodów z dokumentów, ani żadna ze stron ich nie kwestionowała, dlatego uznać je należało za wiarygodne. Tak samo zeznania świadkówK. B.,M. S.,J. S.,L. W. (2)iW. G.okazały się wiarygodne, ponieważ były logiczne, spójne, zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym i ich treść była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Sąd nie ustalał stanu faktycznego w sprawie na podstawie wyjaśnień oskarżonego, ponieważ oskarżony takich wyjaśnień w ogóle nie złożył.
Na podstawie dokumentów rejestrowych i danych ujawnionych w Rejestrze Przedsiębiorców KRS sąd ustalił, że członkiem jednoosobowego zarządu wH.F.(...)sp. z o.o. z siedzibą wS.w okresie od dnia 1 października 2015 r. do dnia 25 stycznia 2016 r. był oskarżonyM. W.. Stwierdzić należało, czego oskarżony nie kwestionował, że w okresie od 1 października 2015 r. do 25 stycznia 2016 r. tylko oskarżony faktycznie zajmował się sprawami gospodarczymi ww. spółki, w rozumieniuart. 9 § 3 kks. Z tego powodu to oskarżony odpowiada za przestępstwa i wykroczenia skarbowe popełnione w związku z prowadzeniem Spółki. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w szczególności w postaci protokołu przeszukania, karty z naniesionymi zapisami wypłat z automatów i protokołu oględzin pozwolił na niewątpliwe przyjęcie, że w okresie od 1 października 2015 r. do 25 stycznia 2016 r. w lokalu przyul. (...)wS.ww. spółka dysponował automatem do gry(...)o nr(...), który był urządzeniem służącym do gier losowych, a gający na nim nie mieli wpływu na wynik przeprowadzonej gry, i automat ten był włączony do użytku. Urządzenie to spełniało warunki zart. 2 ust. 3 i 4 ustawy o grach hazardowychi stanowiło urządzenie do gier na automatach. Ustalono również, że lokal, w którym znajdował się ww. automat w przedmiotowym czasie, nie posiadał statusu kasyna, a Spółka nie posiadała koncesji na prowadzenie gier losowych. Tymczasem zgodnie zart. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychurządzanie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiemust. 4 i 5, które to wyjątki w tej sprawie nie miały miejsca.
Reasumując sąd przyjął, że oskarżony, jako podmiot odpowiedzialny w rozumieniuart. 9 § 3 kksprowadził grę na automacie poza kasynem gry i bez koncesji.
Sąd nie mógł zgodzić się z twierdzeniem oskarżonego, sformułowanym w piśmie procesowym z dnia 6 września 2017 r. (data wpływu). Oskarżony stał na stanowisku, że brak notyfikacjiart. 6 i 14 ustawy o grach hazardowychoznacza, że zakaz urządzania gier losowych na automatach poza kasynem gry i bez koncesji nie pociąga za sobą wypełnienia znamion czynu zart. 107 § 1 kks. Oskarżony wskazał, że nie był świadomy tak daleko idących konsekwencji, tym bardziej, że na podstawie dostępnej literatury specjalistycznej i orzecznictwa ustalił, że takie działanie nie stanowi czynu zabronionego. Stał na stanowisku, że czyn zart. 107 § 1 kkspopełnił w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniu 13 października 2016 roku orzekł, że artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia „przepisów technicznych” w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawieart. 8 ust. 1tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu.” Stwierdzono zatem, że przepisart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychnie stanowi „przepisu technicznego” w rozumieniu dyrektywy 98/34. W tych okolicznościach nie ma konieczności badania skutków naruszenia obowiązku zgłoszenia przepisów technicznych.
Pogląd taki wyraził również pełny skład Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 11 marca 2015 r. sygn. P 4/14. Trybunał Konstytucyjny uznał w szczególności, że notyfikacja tzw. przepisów technicznych, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE, implementowanej do polskiego porządku prawnego rozporządzeniem w sprawie notyfikacji, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Jest oczywiste, że żaden z przepisówKonstytucjinie normuje tej kwestii ani też nie odwołuje się do niej wprost czy nawet pośrednio. Zwrócił również uwagę, że sam fakt ujęcia obowiązku notyfikacji w dyrektywie unijnej nie oznacza jeszcze, że mamy do czynienia ze szczególnie wysoką, bo międzynarodową i ponadustawową, rangą procedury notyfikacji. Dyrektywy nie mają zatem z natury rzeczy rangi hierarchicznie wyższej niż ustawy, co oznacza, że wymóg notyfikacji wynikający z dyrektywy 98/34/WE nie jest ważniejszy lub bardziej istotny niż analogiczny obowiązek wynikający z ustawy zwykłej.
Uwzględniając powyższe, Trybunał Konstytucyjny uznał, że obowiązek notyfikacji Komisji i innym państwom członkowskim, o którym mowa w dyrektywie 98/34/WE, nie jest uprzywilejowany w stosunku do wszelkich innych podobnych obowiązków opiniowania i konsultowania wynikających z ustaw zwykłych. Z tej tylko racji, że został ujęty w dyrektywie 98/34/WE, nie może być podniesiony, czy też zrównany z wymogami konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Co więcej, z perspektywy prawa krajowego wymóg uprzedniej notyfikacji wynika przede wszystkim z rozporządzenia w sprawie notyfikacji, które korzysta w tym względzie z domniemania prawidłowej implementacji, jego ranga jest jednak niższa niż ustawy.
Bezpodstawne było stanowisko oskarżonego, że działał on w błędzie co do prawa. Na poparcie swojego stanowiska oskarżony przedłożył kilkanaście postanowień sadów powszechnych. Zwrócić jednak należy uwagę na to, że zgodnieart. 8 § 1 kpksąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia prawne i faktyczne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego organu ani sądu. Poza tym, jak wynika z materiałów zgromadzonych w sprawie, w tym z dokumentów rejestrowych Spółki i karty karnej oskarżonego, oskarżony prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia gier od dłuższego czasu i od kilku lat (co wynika z karty karnej) urządza gry poza miejscami dozwolonymi. Ma on świadomość istnienia rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych. Jak sam wskazuje w piśmie gromadzi on informacje dotyczące prowadzonej przez siebie działalności i ma świadomość że kontynuując ją podejmuje ryzyko poniesienia odpowiedzialności karnej. Takie zachowanie nie może stanowić podstawy uznania działania w uzasadnionym błędzie co do prawa. (por. wyrok Sądu najwyższego z dnia 22 maja 2018 r., III KK 331/17)
Sąd zważył również, że w sprawie nie zaistniała przeszkoda procesowa określona wart. 17 § 1 pkt 7 kpk. Faktem jest, że Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II K 161/16) skazał oskarżonego za czyn zart. 107 § 1 kkspopełniony w warunkach czynu ciągłego. Sąd ten uznał, że ww. czyn został popełniony w czasie od dnia 3 września 2015 r. do dnia 27 czerwca 2016 r. Oskarżony stał na stanowisku, że czas popełnienia zarzucanego mu czynu pokrywa się z czasem popełnienia czynu (ciągłego), za który został już prawomocnie osądzony ww. wyrokiem i w rozpoznawanej sprawie . Tymczasem w treści przywołanego wyroku (k. 703- 705v) wynika, że czynu tego, za który oskarżony został prawomocnie skazany, dokonano na innym automacie niż automat(...)o nr(...). W tym miejscu wskazać należy, że sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2018 r. (IV KK 526/17), z którego wynika, że urządzanie gier na konkretnym automacie w określonym miejscu stanowi odrębny czyn. Tak też jest w rozpoznawanym przypadku. Czyn objęty zarzutem stanowi czyn odrębny od ww. czynu ciągłego.
Na podstawie ww. dowodów sąd uznał, żeM. W.ponosi odpowiedzialność za czyn zart. 107 kks§ 1 kks, ponieważ wbrew przepisom ustawy prowadził gry hazardowe.
Dodatkowo sąd przyjął, żeM. W.z popełniania przestępstw skarbowych uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniuart. 37 § 1 pkt 2 kksw zw. zart. 2 § 2 kks.Art. 37 § 1 pkt 2 kks(w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2015 r.) stanowi, że sąd stosuje nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu. Celem przywołanej regulacji jest ukaranie tych sprawców przestępstw, którzy popełnianiem ich zajmują się „zawodowo”, czyniąc z niej przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej. Dla spełnienia tej przesłanki wymaga się istnienia co najmniej dwóch przestępstw skarbowych. Jak wynika z kart karnych oskarżonego oraz odpisów wyroków: Sądu Rejonowego w Płońsku z dnia 21 czerwca 2016 r. (sygn. akt II K 211/16) i wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 14 października 2014 r. (sygn. akt III K 241/14)M. W.był wielokrotnie karany, w tym za co najmniej dwa przestępstwa skarbowe, których dotyczą ww. orzeczenia.
Sąd nie znalazł żadnych podstaw do przyjęcia istnienia jakiejkolwiek z okoliczności wyłączających winę albo bezprawność zarzucanychM. W.czynów, w szczególności brak było podstaw do zastosowania w sprawieart. 31 § 1 i 2 k.k.
Ustalając wymiar kary za zarzucany oskarżonemu czyn sąd miał na uwadze rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązku finansowego, motywację i sposób zachowania, warunki i właściwości osobiste, sposób życia przed jego popełnieniem i zachowanie się po jego popełnieniu. Na niekorzyść oskarżonego przemawiała jego wielokrotna karalność. Za podstawę wymiaru kary sąd przyjąłart. 107 § 1 kksiart. 38 § 1 pkt 3 kks. Zgodnie zart. 38.§ 1 pkt 3 kks, w ramach nadzwyczajnego obostrzenia kary, sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo skarbowe w wysokości nie niższej niż 1 miesiąc do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co nie wyłącza wymierzenia z takim samym obostrzeniem także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolności. Z tych względów sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 100 zł każda. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w punkcie I sentencji wyroku.
Na podstawieart. 30 § 5 kkssąd orzekł środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa: automatu do gier(...)o numerze(...)wraz z przewodem zasilającym, 3 kluczy do tego automatu, pieniądze o wartości 40 zł.
W punkcie III sentencji wyroku sąd zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych dając w ten sposób oskarżonemu możliwość wywiązania się z nałożonych na niego obowiązków.