Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 642/18
Data wyroku: 2018-09-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Ciężar dowodu
Podstawa prawna: art. 6 kc

Sygn. akt III Ca 642/18

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 listopada 2017 roku Sąd RejonowywS.zasądził od pozwanegoK. P.na rzecz powódki(...) Spółki Akcyjnejz siedzibą wW.kwotę 1 604,86 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 7 listopada 2016 r. do dnia zapłaty oraz orzekł o kosztach procesu.
Powyższy wyrok wynikał z uznania za zasadne żądania zapłaty należności wynikających z łączących strony umowy pożyczki. Sąd I instancji ocenił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dostarczył dowodów na wywiązanie się przez pożyczkobiorcę z warunków umowy, co skutkuje obowiązkiem zwrotu udzielonej pożyczki. Jednocześnie uznał, iż pozwany nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie twierdzenia, że roszczenie jest nieusprawiedliwione.
W apelacji od przedmiotowego wyroku pozwany podniósł następujące zarzuty:
- naruszeniaart. 60, art. 95 § 1, art. 104 k.c.orazart. 373 § 1 k.s.h.poprzez pominięcie - skutkujące błędnym uznaniem, iż powód dokonał skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki;
- naruszeniaart. 61 § 1, art. 58 § 1, art. 65, art. 385 § 2 oraz art. 3851 § 4 k.c.poprzez pominięcie; naruszenie przepisów postępowania, tj.art. 232 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.orazart. 233 § 1 k.p.c.poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów (dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego) oraz przyjęty za podstawę wyroku, a mający istotny wpływ na wynik sprawy błąd w ustaleniach faktycznych - skutkujące błędnym uznaniem, iż oświadczenie powoda o wypowiedzeniu umowy pożyczki zostało złożone pozwanemu w dniu 21.10.2016 r;
- naruszeniaart. 232 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.orazart. 233 § 1 k.p.c.poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów (dobrowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego) oraz przyjęty za podstawę wyroku, a mający istotny wpływ na wynik sprawy błąd w ustaleniach faktycznych - skutkujące błędnym uznaniem, iż powód stosował wobec pozwanego środki o charakterze upominawczym przed oraz po rzekomym wypowiedzeniu umowy;
- naruszeniaart. 232 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.orazart. 233 § 1 k.p.c.poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów (dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego) oraz przyjęty za podstawę wyroku, a mający istotny wpływ na wynik sprawy błąd w ustaleniach faktycznych - skutkujące błędnym uznaniem, iż pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy pożyczki w dniu 14 lipca 2016 r;
- naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów (dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego) oraz zarzuca przyjęty za podstawę wyroku, a mający istotny wpływ na wynik sprawy błąd w ustaleniach faktycznych - skutkujące błędnym uznaniem, iż dowodem na zawarcie umowy pożyczki w dniu 14 lipca 2016 r. są harmonogramy spłat;
- naruszeniaart. 232 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.orazart. 233 § 1 k.p.c.poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów (dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego) oraz przyjęty za podstawę wyroku, a mający istotny wpływ na wynik sprawy błąd w ustaleniach faktycznych - skutkujące błędnym uznaniem, iż powód posiadał prawo do dochodzenia kwoty 123,00 zł tytułem przygotowania oraz wysyłki monitui wezwań do zapłaty oraz kwoty 49,00 zł tytułem kosztu postępowania windykacyjnego.
W konkluzji pozwany sformułował wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I poprzez oddalenie powództwa w całości, zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie II poprzez uchylenie, a także zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego - zgodnie z normami przepisanymi.
Ewentualnie, na wypadek uznania przez sąd, iż zachodzi przesłankazart. 386 § 2 k.p.c.(nieważność postępowania z powodu pozbawienia pozwanego możności obrony swych prawa w toku postępowania przed sądem I instancji -art. 379 pkt 5 k.p.c.), pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach procesu za obydwie instancje według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja jest zasadna.
Sąd Rejonowy bez wystarczających podstaw uznał, że strony 14 lipca 2016 roku zawarły umowę pożyczki. Rację ma skarżący kwestionując do dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wywodząc, iż nie stanowi on dostatecznej podstawy do uwzględnienia żądania pozwu.
Dla uzasadnienia tego poglądu wskazać należy, że źródłem wierzytelności, z której powód wywodzi swoje roszczenie jestumowa pożyczki nr (...)jaką według twierdzeń powoda strony zawarły w dniu 18 lipca 2016 roku. Fakt ten nie znajduje jednak dostatecznego potwierdzeniaw materiale dowodowym sprawy. Powód załączył bowiem do akt sprawy kserokopię umowy opatrzoną datą 14 lipca 2016 roku, a w dodatku nie podpisaną przez pozwanego. Ponadto, wątpliwości budzi także rozbieżność pomiędzy datą zawarcia umowy pożyczki, a przedłożonym do akt pełnomocnictwem z dnia 15 sierpnia 2016 roku do pozyskania w imieniu pozwanego informacji celem zbadania jego zdolności kredytowej, co warunkowało zawarcie samej umowy pożyczki i jej udzielenie. Pomimo, iż pozwany już w sprzeciwie od nakazu zapłaty zaprzeczył istnieniu roszczenia stanowiącego podstawę pozwu, powód nie wywiązał się ze spoczywającego na nim ciężaru udowodnienia przytoczonych w pozwie faktów i nie wykazał okoliczności ich potwierdzających. Prawidłowości powyższego stwierdzeniaw niczym nie podważa znajdujący się w aktach sprawy Lista Wymagań dla Kuriera(...), gdyż także z jej treści nie wynika, iż doszło pomiędzy stronami do skutecznego zawarcia umowy, z której powód wywodzi w przedmiotowej sprawie swoje roszczenie. Niezależnie od powyższego, powód nie wykazał także, iż doszło do przekazania kwoty pożyczki pozwanemu.
Na marginesie poczynionych rozważań podkreślić również należy, iż istotne zastrzeżenia, budzi dochodzona przez powoda kwota z tytułu dodatkowych opłat związanych z udzieleniem pożyczki oraz kosztów wezwań, monitów i postępowania windykacyjnego. W ocenie Sądu Okręgowego ustalenie tej opłaty na poziomie zbliżonym do połowy wysokości środków pieniężnych, które pożyczkodawca zgodził się udostępnić pożyczkobiorcy na podstawie umowy pożyczki narusza zasady współżycia społecznego. Powód nie wykazał co wchodzi w skład tychże opłat oraz że znajdują ona pokryciew rzeczywiście poniesionych przez niego i uzasadnionych kosztach.W konsekwencji uznać trzeba, iż zmierzają one w istocie do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych. Opłata operacyjna w postaci przyjętej przez strony w niniejszej sprawie w praktyce nie różniła się od zastrzeżenia odsetek, gdyż zobowiązaniu do zapłaty tejże opłaty nie odpowiadało przy tym żadne inne zobowiązanie powoda jak tylko oddanie kapitału do dyspozycji pożyczkobiorcy.
Reasumując, w oparciu o dowody zaoferowane przez powoda, nie można stwierdzić istnienia wierzytelności, na którą powołuje się w pozwie.W konsekwencji istniały podstawy do wydania orzeczenia reformatoryjnego poprzez oddalenie powództwa, o czym z mocyart. 386 § 1 k.p.c.orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł w oparciu oart. 98 § 1 k.p.c.Na koszty te złożyła się kwota 81 złotych opłaty od apelacji.