Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
IX Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: IX GC 4110/17
Data wyroku: 2018-11-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Aleksandra Zielińska-Ośko
Słowa kluczowe: Umowa o dzieło
Podstawa prawna: art. 627 k.c, art. 78 § 1 k.c. w zw. z art. 74 k.c., art. 481 k.c., art. 123 k.c., art. 233 § 2 k.p.c.
Teza: Do zachowanie pisemnej formy czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli; do zawarcia umowy wystarcza wymiana dokumentów obejmujących treść oświadczenia woli, z których każdy jest podpisany przez jedną ze stron. (...) w stosunkach pomiędzy przedsiębiorcami w razie , gdy nie została zachowana przewidziana forma pisemna, dojść do skutku czynności prawnej można dowodzić bez żadnych ograniczeń .

Sygn. akt IX GC 4110/17

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 26. kwietnia 2017 roku(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąspółka komandytowa z siedzibą wW.(dalej zwana również:(...) Grupa (...)) wystąpiła przeciwko(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.(dalej zwana również:(...)) o zapłatę kwoty 9.840,00 zł wraz z odsetkami w wysokości ustawowej za opóźnienie od dnia 6. maja 2015 r. do dnia zapłaty, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu od pozwanej według norm przepisanych.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że na podstawie zawartej z pozwaną umowy dokonała 2 wycen spółek. Na podstawie zawartej umowy pozwana natomiast zobowiązała się do uiszczenia ustalonego wynagrodzenia, które nie zostało przez nią uregulowane (pozew, k. 2–3v.).
W dniu 29. maja 2017 r., wydany został w sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (nakaz zapłaty, sygn. akt IX GNc 3168/17, k. 21). Jego odpis został doręczony stronie pozwanej w dniu 4. lipca 2017 r. (k. 43).
W dniu 18. lipca 2017 r. pozwana(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.złożyła sprzeciw od ww. nakazu zapłaty i zaskarżając go w całości, wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
Uzasadniając swoje stanowisko pozwana zakwestionowała powództwo w całości co do zasady. Podniosła, że strona powodowa nie wykazała, iż strony łączyła jakakolwiek umowa, gdyż na egzemplarzu umowy przedłożonym przez stronę powodową widnieje podpis tylko jeden strony, jak również nie wykazała, że wykonała świadczenie wzajemne, za które domaga się zapłaty. Pozwana zaprzeczyła dokonania odbioru wykonanych przez powódkę wycen. Podniosła ponadto, iż przedłożona przez powódkę faktura VAT nie stanowi dowodu istnienia i wykonania umowy (sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 28-31).
S ąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 23. kwietnia 2015 roku, pomiędzy(...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.(Klient) a(...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąspółką komandytową z siedzibą wW.((...)), doszło do zawarcia umowy o sporządzenie wycen. Na mocy zawartej umowy Klient zlecił wykonanie, a(...)zobowiązała się wykonać usługę polegającą na sporządzeniu 2 wycen:spółki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.(Wycena 1) orazspółki (...) Ltd. z siedzibą na Cyprze (Wycena 2), wykonanych metodą aktywów netto na dzień 31. grudnia 2014 r. (§1 ust. 1-2). Wyceny miały zostać sporządzone na piśmie w dwóch egzemplarzach w wersji polskiej i miały zostać adresowane do Zarządu Klienta w terminie do 27. kwietnia 2015 r., jednak nie wcześniej niż 2 dni robocze po otrzymaniu przez(...)żądanych dokumentów lub informacji, niezbędnych do sporządzenia wycen wskazanymi metodami (§1 ust. 3). Wycenę uważało się za odebraną z chwilą złożenia przez Klienta pisemnego oświadczenia o jej akceptacji. W razie braku takiego oświadczenia, Wycenę uważało się za odebraną i zaakceptowaną również wtedy, gdy Klient w terminie trzech dni od jej przedłożenia nie zgłosi w stosunku do niej żadnych pisemnych zastrzeżeń (§1 ust. 3). Za sporządzenie każdej z Wycen strony uzgodniły wynagrodzenie po 4.000,00 zł netto wraz z podatkiem VAT, płatne na podstawie faktur, które(...)wystawi w terminie 7 dni od przekazania Wycen klientowi (§2 ust. 1-3). Klient zobowiązał się do dokonania powyższych płatności, w terminie 7 dni od dnia otrzymania faktury, na rachunek bankowy(...)(§2 ust. 5). Umowa została podpisana przez przedstawicielaspółki (...)oraz opatrzona pieczęciąspółki (...)(umowa o sporządzenie wycen, k. 15-16v.).
Treść umowy została przekazana w formie elektronicznej, a następnie wydrukowana przez każdą ze stron umowy, która podpisany przez siebie egzemplarz przekazała drugiej stronie (zeznaniaB. K., k. 104v.-105).
Celem sporządzenia wycen było określenie wartości 100% udziału w kapitale zakładowym spółek, jako przedmiotu zabezpieczenia roszczeń obligatariuszy. Takie wyceny zwykle kierowane są do samego funduszu inwestycyjnego, który emituje obligacje albo do kancelarii obsługującej emisję (wyceny, k. 69-87, zeznaniaB. K., k. 104v.-105).
Finansowanie za realizację zawartej umowy miało się odbyć za pośrednictwemM. F.(zeznaniaB. K., k. 104v.-105).
W dniu 25. kwietnia 2015 r.spółka (...)sporządziła wyceny spółek:(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.oraz(...) Ltd. z siedzibą na Cyprze, metodą wartości księgowej aktywów netto na dzień 31. grudnia 2014 r. (wyceny, k. 69-87).
M. F.nakazałspółce (...)dostarczenie wycen doM.(...)i Radców Prawnych Spółki jawnej wW., która obsługiwała emisję obligacji (korespondencja e-mail, k. 101-103, zeznaniaB. K., k. 104v.-105).
Wyceny zostały przesłane do wskazanej przezM. F.Kancelarii (zeznaniaB. K., k. 104v.-105).
W dniu 28. kwietnia 2015 r.spółka (...)wystawiła na rachunekspółki (...)fakturę VAT nr (...)na kwotę 9.840,00 zł brutto (8.000,00 zł netto), tytułem wykonania wyceny spółek:(...) Sp. z o.o.i(...) Ltd., z terminem płatności do dnia 5. maja 2015 r. (faktura VAT, k. 17).
Powyższa faktura została przesłana w dniu 28. kwietnia 2015 r.M. F.z prośbą o przekazanie jejspółce (...), celem dokonania zapłaty (korespondencja e-mail, k. 101-103).
W dniu 30. kwietnia 2015 r.spółka (...)wysłałaspółce (...)oryginał umowy z dnia 23. kwietnia 2015 r. z prośbą o odesłanie oryginału jej egzemplarza umowy (wiadomość e-mail z dnia 30. kwietnia 2015 r., k. 67-68).
W tym samym dniuspółka (...)przekazałaspółce (...)fakturę VAT za sporządzenie wycen, które zostały dostarczone do kancelarii w środę, z prośbą o dokonanie zapłaty w następnym tygodniu. W odpowiedzi na powyższą wiadomość, przedstawicielspółki (...)poinformował, że 11. maja 2015 r. zostanie uruchomiony cały proces inwestycyjny, więc zapłata w następnym tygodniu jest realna (korespondencja e-mail, k. 65-66, zeznaniaB. K., k. 104v.-105).
Przedstawiony powyżej stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych przy odpowiednich partiach ustaleń dowodów: dokumentów prywatnych. Na poparcie swoich twierdzeń strona powodowa przedstawiła wymienione wyżej kserokopie i wydruki dokumentów, które Sąd uczynił podstawą dokonanych ustaleń we wskazanym wyżej zakresie. Strony nie kwestionowały wiarygodności załączonych do pism procesowych odpisów dokumentów prywatnych, Sąd zaś nie znalazł jakichkolwiek podstaw, by czynić to z urzędu.
Nadto Sąd oparł się na dowodzie z przesłuchania przedstawiciela strony powodowej –B. K.. Oceniając dowód z przesłuchania stron postępowania wprost zainteresowanych konkretnym i korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem – Sąd miał na uwadze subsydiarność tego dowodu. Stąd opierał się na tym przesłuchaniu tylko posiłkowo ważąc konsekwencję zawartych w nich treści i odnosząc je do zgromadzonego już w sprawie materiału dowodowego. Niemniej depozycjom strony powodowej nie można odmówić wiarygodności, bowiem stwierdzenia padające w relacjachB. K.odnoszące się do zawarcia umowy z pozwaną o sporządzenie wycen oraz przekazania tych wycen i zobowiązania się przez stronę pozwaną do zapłaty wynagrodzenia – znajdują odzwierciedlenie w dokumentach zgromadzonych w aktach, to jest umowy o sporządzenie wycen, wystawionej faktury VAT, wycen oraz korespondencji e-mail pomiędzy stronami oraz prowadzonej przez powódkę z pośrednikiemM. F..
Należy także zwrócić uwagę, że Sąd wezwał pozwanego, który zaprzeczył otrzymaniu sporządzonych przez powoda wycen, jak również faktury VAT oraz jej zaksięgowaniu, do przedłożenia dokumentacji księgowej w postaci ewidencji zakupów VAT i deklaracji VAT-7 za 2015 r., jednakże strona pozwana w terminie nie wykonała tego zarządzenia. W związku z odmową przedłożenia tej dokumentacji przez pozwanego, postanowieniem na rozprawie w dniu 23. października 2018 r. Sąd pominął dowód z tych dokumentów. Powyższe działania sąd ocenił jako obronę pozwanego polegającą za zaprzeczaniu twierdzeniom powoda, która stosownie doart. 233 § 1 k.p.c.podlega rozważeniu w oparciu o całokształt zebranego materiału. Co słusznie zauważył Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 24 marca 1999 r., I PKN 632/98 (OSNAPiUS 2000, nr 10, poz. 382), przy ocenie mocy i wiarygodności dowodów sąd bierze pod rozwagę nie tylko „materiał dowodowy”, ale także wyjaśnienia informacyjne stron, oświadczenia, zarzuty przez nie zgłaszane, zachowanie się stron podczas procesu, przejawiające się np. w odmowie lub utrudnieniach w przeprowadzeniu dowodów itp., stanowiące „zebrany materiał” w rozumieniuart. 233 § 1 k.p.c.Pozwany nie przedkładając dokumentacji księgowej doprowadził Sąd do przekonania, że w odniesieniu do całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie jego zaprzeczenie twierdzeniom przedstawionym przez powoda odnośnie braku podstaw do żądania zapłaty wynagrodzenia za wykonaną umowę, pozostało li tylko gołosłownymi zarzutami nie znajdującymi żadnego oparcia na kanwie rozpoznawanej sprawy.
S ąd zważył, co następuje:
Powództwo jako zasadne zasługuje na uwzględnienie.
Powód wywodził roszczenie procesowe będące przedmiotem niniejszego postępowania z zawartej z pozwanym umowy, na podstawie której strona powodowa zobowiązała się do wykonania, na rzecz pozwanego, dwóch wycen spółek. W ocenie Sądu powyższą umowę należy uznać za umowę o dzieło. Zgodnie z treścią przepisuart. 627 k.c., przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Stosownie zaś doart. 642 k.c.§ 1 w braku odmiennej umowy przyjmującemu zamówienie należy się wynagrodzenie w chwili oddania dzieła. Umowa o dzieło jest umową konsensualną, odpłatną, dwustronnie zobowiązującą, wzajemną. Kreuje zobowiązanie rezultatu. Przedmiotem umowy o dzieło jest uzyskanie uzgodnionego rezultatu pracy ludzkiej. Rezultat ten może być wynikiem materialnym, bądź niematerialnym. W niniejszej sprawie spór dotyczy wykonania dzieła w znaczeniu materialnym, gdyż chodziło o sporządzenie dwóch wycen spółek w formie pisemnej.
W niniejszej sprawie strona pozwana kwestionowała zarówno okoliczność zawarcia z powódką umowy o sporządzenie wycen, jak i okoliczność jej wykonania przez stronę powodową.
Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu (art. 6 k.c.), to na powodzie spoczywał ciężar dowodu wykazania okoliczności związanych z zawarciem umowy. W ocenie Sądu powód sprostał powyższemu obowiązkowi.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przepisyK.cywilnego nie zawierają postanowień odnoszących się do zawarcia umowy o dzieło. Nie wymaga ona dla swej skuteczności zachowania formy szczególnej. Do zawarcia umowy może dojść zatem także ustnie, a nawet w sposób dorozumiany. Niemniej jednak strona powodowa przedłożyła wraz z pozwem umowę zawartą w formie pisemnej. Przedłożona umowa zawiera wprawdzie wyłącznie podpis przedstawiciela pozwanej spółki oraz pieczęć powoda, jednakże, wbrew twierdzeniom strony pozwanej, okoliczność ta nie ma znaczenia dla ważności umowy. W myślart. 78 § 1 k.c.do zachowania pisemnej formy czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli; do zawarcia umowy wystarcza wymiana dokumentów obejmujących treść oświadczeń woli, z których każdy jest podpisany przez jedną ze stron, lub dokumentów, z których każdy obejmuje treść oświadczenia woli jednej ze stron i jest przez nią podpisany. Przepisart. 78 k.c.miałby zastosowanie do oceny ważności zawarcia umowy w sytuacji, gdyby strony nie określiły same, w jaki sposób umowa dochodzi do skutku. Tylko bowiem niezachowanie formy pisemnej zastrzeżonej ad solemnitatem pociąga za sobą nieważność umowy z mocy samego prawa (art. 73 § 1 k.c.). Z zasady swobody stron w ustalaniu formy, w jakiej ma być dokonana określona czynność prawna, wynika także ich uprawnienie do wskazania sposobu zawarcia umowy. Jeżeli strony mogą określić formę czynności prawnej, to nie można ograniczyć tej swobody w zakresie decydowania przez nie o tym, kiedy umowa zawierana w formie pisemnej dojdzie do skutku (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10. czerwca 2016 r., IV CSK 609/15). W przedłożonej przez stronę powodową umowie nie ma żadnej wzmianki na temat okoliczności, w jakich ma nastąpić podpisanie dokumentu zawierającego uzgodnioną treść umowy. Nie wskazały także, że jej podpisanie ma nastąpić w tym samym miejscu przez obie strony. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że strony otrzymały treść umowy drogą elektroniczną, która następnie została przez nie wydrukowana i podpisana. Jak wynika z zeznań przedstawiciela powoda, które korespondują z treścią korespondencji e-mail, tak podpisane przez strony egzemplarze umowy zostały przesłane drugiej stronie. Nawet przyjmując, że nie została zachowana forma pisemna przez strony, nie oznacza to, iż strony nie wiąże stosunek prawny o treści określonej w dokumencie oznaczonym, jako umowa o sporządzenie wycen. W stosunkach pomiędzy przedsiębiorcami w razie, gdy nie została zachowana przewidziana forma pisemna, dojście do skutku czynności prawnej można dowodzić bez żadnych ograniczeń. Zart. 74 § 3 k.c.wynika bowiem jednoznacznie, że ograniczeń dowodowych, jakie wiążą się z niezachowaniem zwykłej formy pisemnej (nie zastrzeżonej pod rygorem nieważności), nie stosuje się w stosunkach pomiędzy przedsiębiorcami. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje zaś, że zachowanie stron przed i po zawarciu umowy wskazuje, iż zawarły one umowę o treści załączonej przez stronę powodową do pozwu. Strony uzgodniły treść tej umowy, pozwany przesłał zaś podpisaną umowę o uzgodnionej treści powódce. Powódka sporządziła wyceny, będące przedmiotem umowy i wystawiła z tego tytułu fakturę. Strona pozwana natomiast zobowiązała się do dokonania zapłaty wynagrodzenia za spełnione przez powódkę świadczenie. Takie zachowania stron wskazują, że ich zamiarem było zawarcie umowy z dnia 23. kwietnia 2015 r. oraz dokonywanie świadczeń przewidzianych tą umową.
Strona pozwana zakwestionowała ponadto okoliczność spełnienia świadczenia wzajemnego przez stronę powodową, za które domaga się zapłaty.
Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przepisuart. 6 k.c.oraz stanowiącego jego odpowiednik procesowyart. 232 k.p.c., powód winien udowodnić okoliczność wykonania umowy i wysokości dochodzonego roszczenia, natomiast pozwany winien udowodnić okoliczność braku zasadności dochodzonego roszczenia, skoro z faktu tego wywodzi skutki prawne.
W ocenie Sądu powód sprostał ciążącemu na nim obowiązkowi wykazania, że wykonał umowę zawartą z pozwanym. Powód udowodnił bowiem okoliczności, z których swoje roszczenie wywodzi. Okoliczność wykonania umowy przez powoda wynika z przedłożonych przez niego dokumentów, m. in. faktury VAT. Oczywistym jest, że wystawienie faktury VAT nie świadczy jeszcze, że umowa została przez powoda wykonana. Wymaga zaznaczenia bowiem, że faktura VAT jako dokument prywatny nie korzysta z domniemań zawartych wart. 244 k.p.c.Zgodnie z treściąart. 245 k.p.c.dokument prywatny stanowi jedynie dowód na to, iż osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Moc dowodowa takiego dokumentu zależy więc od wszechstronnego rozważenia i swobodnej oceny dowodów. Podkreślenia jednak wymaga, że strona powodowa nie ograniczyła się tylko do przedłożenia dokumentów załączonych do pozwu, w tym faktury VAT. Powód bowiem w związku z kwestionowaniem przez pozwaną podstawy dochodzonego roszczenia podjął dodatkową inicjatywę dowodową poprzez złożenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do odpowiedzi na sprzeciw od nakazu zapłaty oraz przesłuchania strony powodowej w osobieB. K., celem wykazania okoliczności istnienia zobowiązania. Sąd powyższe wnioski dowodowe uwzględnił, gdyż zostały on zgłoszone na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Strona powodowa wraz z pismem procesowym przedłożyła wydruk sporządzonych przez nią w dniu 25. kwietnia 2015 r. wycen oraz korespondencji e-mail prowadzonej z pozwaną spółką, z których wynika, iż powódka spełniła świadczenie wzajemne wynikające z umowy, tj. wykonała wyceny dwóch spółek objętych treścią umowy. Strona pozwana nie kwestionowała, iż sporządzone przez stronę powodową wyceny spełniały wymogi określone w umowie. Pozwana zaprzeczyła wyłącznie, iż nie otrzymała od powódki tych dokumentów. Z zeznań przedstawiciela powoda wynika natomiast, iż przekazanie tej dokumentacji odbywało się za pośrednictwemM. F., co potwierdza korespondencja e-mail przedłożona przez powódkę, a co nie było kwestionowane przez pozwaną. Z treści wiadomość e-mail oraz zeznań przedstawiciela powoda wynika, że sporządzone wyceny miały zostać przekazane do wskazanej przezM. F.kancelarii zajmującej się obsługą emisji obligacji. Okoliczność przekazania przez powódkę tych dokumentów wskazanemu podmiotowi wynika natomiast z korespondencji e-mail prowadzonej z pozwaną. Powodowa spółka w wiadomości z dnia 30. kwietnia 2015 r. poinformowała pozwaną, że wyceny zostały przekazane kancelarii w środę, w związku z czym oczekuje zapłaty w następnym tygodniu. W odpowiedzi na tę widomość, przedstawiciel strony pozwanej poinformował, że w dniu 11. maja 2015 r. ruszy proces inwestycyjny, a zatem „następny tydzień jest realny”. W ocenie Sądu prowadzona przez strony korespondencja e-mail niewątpliwie potwierdza wykonanie umowy przez powódkę. Z treści przedłożonych przez stronę powodową wydruków korespondencji e-mail nie wynika również, że strona pozwana miała jakiekolwiek zastrzeżenia do jakości wykonanych przez powódkę wycen, co zgodnie z §1 ust. 3 umowy, oznaczało potwierdzenie odbioru przez pozwaną wycen i ich akceptacji. Uznać zatem należało, że sporządzone przez powódkę wyceny zostały wykonane w sposób zgodny z postanowieniami umowy.
W ocenie Sądu, powód zatem sprostał ciążącemu na nim obowiązkowi i wykazał fakt wykonania przedmiotowej umowy, a zatem po stronie pozwanej zaktualizował się obowiązek zapłaty ustalonego wynagrodzenia.
W ocenie Sądu, strona powodowa wykazała także wysokość dochodzonego roszczenia. W treści zawartej pomiędzy stronami umowy zostały wyraźnie określone kwoty wynagrodzenia za każdą wycenę (po 4.000,00 zł netto wraz z podatkiem VAT). Kwoty te zaś znajdują odzwierciedlenie w wystawionej przez powoda fakturze VAT.
W tym kontekście należy mieć na względzie także nieusprawiedliwione niewykonanie zarządzenia zobowiązującego do przedstawienia przez pozwanego dowodu w postaci ewidencji zakupów VAT i deklaracji VAT-7 za 2015 r. Odmowę przedstawienia przez stronę postępowania Sąd ocenia w ramachart. 233 § 2 k.p.c.W ocenie Sądu, powyższe zaniechanie nie może być dla pozwanego źródłem korzystnych skutków procesowych. Strona pozwana nie wskazała żadnych okoliczności, które uniemożliwiły jej uczynienie zadość zarządzeniu. Wobec niewypełnienia przez stronę pozwaną obowiązków wynikających z rozkładu ciężaru dowodu, musi ona ponieść negatywne konsekwencje. Sąd uznał zatem, że pozwany potwierdził okoliczność, że zaksięgował sporne faktury VAT, a co za tym idzie, że zostały one wystawione przez powoda w sposób prawidłowy, tzn. znajdowały podstawę w relacjach łączących strony.
Ponadto, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wiadomości e-mail, w której pozwany zobowiązał się do uregulowania należności, uznać należy, że pozwany dokonał uznania niewłaściwego roszczenia powoda. Charakter prawny tego rodzaju oświadczeń, należy w doktrynie i judykaturze do najbardziej spornych zagadnień. Uznanie niewłaściwe stanowiącsui generisoświadczenie wiedzy, zawiera także pewne elementy oświadczenia woli. Oświadczeniu wiedzy nie musi towarzyszyć ani zamiar, ani nawet świadomość wywołania skutków prawnych. Uznanie niewłaściwe przypomina zatem instytucję prawa postępowania cywilnego, a mianowicie - przyznanie faktu. O ile jednak treścią tego ostatniego byłby sam fakt bycia dłużnikiem, o tyle przy uznaniu niewłaściwym chodzi o wyraz świadomości samego zobowiązanego. Sens instytucji uznania roszczenia polega na tym, że dłużnik przez swoje zachowanie zapewnia wierzyciela o wykonaniu zobowiązania, w związku z czym wierzyciel nie musi obawiać się upływu przedawnienia roszczenia, gdyż uznanie powoduje przerwanie biegu przedawnienia (art. 123 § 1 pkt 2 k.c.), na skutek którego przedawnienie zaczyna biec na nowo (art. 124 § 1 k.c.). Uznanie jest więc przejawem lojalności dłużnika, w stosunku do wierzyciela i zapobiega wytaczaniu niepotrzebnych procesów. Uznanie niewłaściwe polega na tym, że dłużnik nie składa wprawdzie wyraźnego oświadczenia o uznaniu roszczenia, lecz na podstawie objawów jego zachowania kontrahent może zasadnie przyjmować, że dłużnik ma świadomość ciążącego na nim zobowiązania i ma zamiar dobrowolnego spełnienia świadczenia. Uznania może dokonać nie tylko dłużnik, ale także jego przedstawiciel ustawowy albo pełnomocnik. W takim przypadku, okoliczność tego rodzaju, czy pełnomocnik posiadał umocowanie do składania oświadczeń woli w imieniu pozwanego, ma wtórne znaczenie. Nie można bowiem wymagać, żeby zachowane zostały zasady reprezentacji, bo wtedy nieprawidłowe uznanie nie różniłoby się od zwykłego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11. sierpnia 2011 r., I CSK 703/10).
W toku postępowania pozwany nie podważył prawdziwości korespondencji mailowej prowadzonej z powodem. Jest niewątpliwe, że złożenie deklaracji o zapłacie wynagrodzenia, można traktować jako przykład tzw. uznania niewłaściwego, rozumianego jako przyznanie przez dłużnika wobec wierzyciela istnienia długu.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawieart. 627 k.c.zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę w wysokości 9.840,00 zł.
O obowiązku zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od poszczególnych kwot składających się na należność główną roszczenia, Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu, na podstawieart. 481 k.c.Daty początkowe, od których strona powodowa domagała się odsetek, a zarazem początek opóźnienia pozwanego w spełnieniu świadczenia, nie była kwestionowana przez stronę pozwaną (fakt bezsporny,art. 230 k.p.c.).
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.oraz § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22. października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 1804). Na kwotę zasądzoną od pozwanego na rzecz powoda składa się wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 1.800,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 34,00 zł oraz opłata od pozwu w kwocie 300,00 zł.
Biorąc pod uwagę wszystkie powołane wyżej okoliczności, Sąd na podstawie wskazanych w uzasadnieniu przepisów orzekł jak w wyroku.
SSR Aleksandra Zielińska-Ośko
Z. Odpis uzasadnienia wraz z odpisem wyroku doręczyć pozwanemu.