Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 327/18
Data wyroku: 2018-10-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Dąbrowska
Słowa kluczowe: Alkohol
Podstawa prawna: art. 43 ust. 1 ustawy z 26.10.1982 r.

Sygn. akt II Ka 327/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 października 2018r.
Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSOMagdalena Dąbrowska
ProtokolantDorota Dziczek
w obecności ProkuratoraAndrzeja Ołdakowskiego
po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018r.
sprawy przeciwkoW. B.
oskarżonej o przestępstwo zart. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
z powodu apelacji oskarżonejW. B.
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 17 lipca 2018r. w sprawie IIK 21/18
orzeka:

I
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 17 § 1 pkt. 3 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.umarza postępowanie wobec znikomej społecznej szkodliwości czynu;

II
koszty postępowania w sprawie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa;

Sygn. akt II Ka 327/18

UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Ostrołęce oskarżyłaW. B.o to, że:
w dniu 14 października 2017 roku w miejscowościB.gm.R.będąc właścicielemsklepu (...), którego działalność zawiesiła w dniu 1 października 2017 roku, dokonała sprzedaży trzech sztuk piwa marki(...)oraz wódki marki(...)nie posiadając wymaganego zezwolenia na sprzedaż alkoholu, które wygasło w dniu 1 października 2017 roku,
tj. o przestępstwo określone wart. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 17 lipca 2018 roku w sprawie II K 21/18:

I
oskarżonąW. B.uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawieart. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi(Dz. U.2016.487) skazał ją na karę grzywny w liczbie 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

II
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.dowody rzeczowe w postaci 2 (dwóch) banknotów o nominale 50 (pięćdziesiąt) złotych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych k. 22 pozycja 1 i 2 uznał za zbędne i zwrócił oskarżonejW. B.

III
zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 270 złotych w tym kwotę 200 złotych tytułem opłaty;

Apelację od powyższego wyroku złożyła oskarżonaW. B..W. B.zaskarżyła wyrok zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowaniaart. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.która miała wpływ na treść wyroku poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań świadkaA. Ł.dając im wiarę w całości z pominięciem okoliczności, iż całe zdarzenie zostało starannie przygotowane przez świadka w celu skierowania przeciwko niej postępowania karnego, jako odwet za zamierzchłe nieporozumienia, jak również z pominięciem okoliczności towarzyszących sprawie;

2
obrazę przepisówart. 374 § 1 k.p.k.w zw. zart. 117 § 2 k.k.przez prowadzenie rozprawy i wydanie wyroku pod nieobecność oskarżonej, gdy złożyła pismo do Sądu z usprawiedliwieniem nieobecności co pozbawiło ją możliwości złożenia wyjaśnień przed Sądem i przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym prawa do należytej obrony;

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, poprzez ustalenie znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu, podczas gdy właściwa analiza materiału dowodowego pozwala ustalić społeczną szkodliwość czynu w stopniu znikomym;

4
zarzut wymierzenia kary rażąco niewspółmiernie surowej w wymiarze 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych co w obliczu trudnej sytuacji materialnej oskarżonej, stanowi istotną dolegliwość, niewspółmierną do stopnia winy oraz okoliczności sprawy, motywacji sprawcy.

W konkluzji wniosła o:

a
zmianę zaskarżonego wyroku i umorzenie niniejszego postępowania

b
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie o:

c
zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie kary w łagodniejszym wymiarze;

Prokurator w toku postępowania odwoławczego przyłączył się do apelacji oskarżonej w zakresie rażącej niewspółmierności kary.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wniesiona przez oskarżoną była zasadna i skutkowała umorzeniem postępowania w zakresie czynu zarzucanego oskarżonej wobec znikomej społecznej szkodliwości.
Odnosząc się do zarzutów apelacji Sąd Okręgowy uznał za niezasadne zarzuty dotyczące obrazy przepisów postępowaniaart. 7 i art. 410 k.p.k.a takżeart. 374 § 1 k.p.k.w zw. zart. 117 § 2 k.p.k.
Nieobecność oskarżonejW. B.nie wstrzymywała biegu postępowania przed Sądem. Oskarżona była zawiadomiona o terminie, ponieważ Sąd uznał jej obecność za nieobowiązkową. Zawiadomienie o terminie rozprawy zostało doręczone oskarżonej osobiście.
Oskarżona poinformowała Sąd, iż w związku z tym, że pracuje wW.nie zgłosi się na termin rozprawy. Oskarżona nie wnosiła o odroczenie rozprawy, a informacja wskazana przez oskarżoną takiej podstawy do odroczenia nie dawała. Nie było to bowiem prawidłowe usprawiedliwienie nieobecności skutkujące odroczeniem rozprawy.
Sąd Okręgowy doszedł również do przekonania, że Sąd Rejonowy orzekając w przedmiotowej sprawie dokonał oceny dowodów w sposób swobodny, a nie dowolny. Ocenił wszystkie dowody zgromadzone w sprawie przeanalizował je i ustalił stan faktyczny w sprawie, który w oparciu o te dowody jest jednoznaczny. Zeznania świadkaA. Ł.są wiarygodne, korespondują z zeznaniamiH. P.. Świadek nie ukrywała, że całą sytuację zaaranżowała, a następnie powiadomiła organa ścigania.
Faktem jest, że cała sytuacja miała miejsce w związku z tym, iż świadekA. Ł.nakłoniła do zakupu alkoholu od oskarżonejH. P., który nic nie wiedział o późniejszych planach świadkaA. Ł.. Okoliczność ta może być jednak brana pod uwagę w części dotyczącej wymiaru kary bądź oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu, czego już Sąd Rejonowy nie uczynił.
W związku z powyższym zasadnym jest zarzut wyrażony w treści apelacji dotyczący rażącej niewspółmierności kary, co dostrzegł również oskarżyciel przychylając się do apelacji oskarżonej w tym zakresie.
Kontrola instancyjna pozwoliła Sądowi Odwoławczemu uznać, iż chociaż postępowanie oskarżonejW. B.formalnie wyczerpuje znamiona czynu jej zarzucanego, to jednak nie stanowi przestępstwa z uwagi na znikomy stopień szkodliwości społecznej.
Decydując o wadze popełnionego czynu należy określić jego przedmiotowe i podmiotowe elementy. Przy takiej ocenie niezbędne jest dokonanie kompleksowej oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu, i konieczności uwzględnienia wszystkich jej elementów wskazanych wart. 115 § 2 k.k.oraz ustalenia ich poziomu. W orzecznictwie zasadnie podkreśla się, iż ocena stopnia społecznej szkodliwości konkretnego zachowania powinna być oceną całościową, uwzględniającą okoliczności wymienione wart. 115 § 2 k.k.nie zaś sumą, czy pochodną ocen cząstkowych takiej czy innej "ujemności" tkwiącej w poszczególnych okolicznościach i dlatego też, jeżeli wart. 1 § 2 k.k.mówi się o znikomej społecznej szkodliwości czynu, to wymóg znikomości dotyczy społecznej szkodliwości ocenianej kompleksowo, nie zaś jej poszczególnych faktorów (vide,wyrok SN z dnia 10 lutego 2009 r., WA 1/09). Okoliczności przedmiotowej sprawy pozwalają stwierdzić, że czyn jakiego dopuściła sięW. B.charakteryzuje się znikomą społeczną szkodliwością. Oskarżona swoim zachowaniem wypełniła znamiona art. 43 ust. 1 ustawi z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Sprzedała znajomemu trzy piwamarki Ż.za 7, 50 złotych i wódkęŻ.za 23 złote. Alkohol pochodził ze sklepu, którego działalność była zawieszona.
Zważyć jednak należy okoliczności zdarzenia. Oskarżona była sprowokowana do takiego działania zachowaniem świadkaA. Ł.będącej z nią w konflikcie. ŚwiadekH. P.zna oskarżoną do wielu lat.H. P.od początku twierdził, że oskarżona nie chciała mu sprzedać alkoholu mówiła, że już nie handluje. Z racji tego, że się dobrze znali uległa namowom i alkohol sprzedała. Swoim działaniem oskarżona nie spowodowała szkody. Oskarżona co więcej sprzedała alkohol w cenie takiej jak w sklepie nie próbowała nawet na tym dodatkowo zarobić, ponieważ zwrócił się do niej znajomy chciała mu pomóc. Co więcej oskarżona nigdy nie była karana, prowadzi ustabilizowany tryb życia. Wszystkie te okoliczności brane pod uwagę łącznie dają podstawę do ustalenia, że społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonej jest znikoma. Z postawy oskarżonej wynika jasno, że zrozumiała, że tak nie wolno postępować, trwające postępowanie z całą pewnością jest nauczką dla niej na przyszłość.
Z powyższych względów na zasadzieart. 437 § 2 k.p.k.orzeczono jak w sentencji.